>| Livre, Chap. |
| [1, 7] |
τῶν
ἄλλων
τῶν
τοιούτων.
~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
|
Ζ' |
Μετὰ
τοίνυν
τοῦτο
δεῖ
βουλομένους |
| [1, 7] |
ἐστιν
ὀργὴ
φόβος
μῖσος
πόθος
|
ζῆλος |
ἔλεος
τὰ
τοιαῦτα,
οἷς
εἴωθεν |
| [1, 10] |
Καὶ
ἐπὶ
μὲν
τοῖς
φαύλοις
|
ζημίαν |
τάττει,
ἂν
πράττῃ,
ἐπὶ
δὲ |
| [1, 16] |
προαιρέσεως
ἕτερον
ὄν,
ἐλάττους
τὰς
|
ζημίας |
ἐπὶ
τοῖς
ἑκουσίοις
ἢ
τοῖς |
| [1, 4] |
ζῆν
αὐτῷ
ὑπάρχει,
ἀλλὰ
τὸ
|
ζῆν |
αὐτῷ
κατὰ
τὰς
ἀρετὰς
οὐχ |
| [1, 4] |
εὐδαίμονα
εἶναι·
τὸ
μὲν
γὰρ
|
ζῆν |
αὐτῷ
ὑπάρχει,
ἀλλὰ
τὸ
ζῆν |
| [1, 4] |
ζῆν
ἐστίν,
τὸ
δ´
εὖ
|
ζῆν |
ἐν
τῷ
κατὰ
τὰς
ἀρετὰς |
| [1, 4] |
ἐν
τῷ
κατὰ
τὰς
ἀρετὰς
|
ζῆν. |
Ἐπειδήπερ
οὖν
τὸ
ἄριστον
ἀγαθόν |
| [1, 4] |
ἡ
εὐδαιμονία
ἐν
τῷ
εὖ
|
ζῆν |
ἐστίν,
τὸ
δ´
εὖ
ζῆν |
| [1, 4] |
ζήσομεν.
Τὸ
δέ
γε
εὖ
|
ζῆν |
καὶ
εὖ
πράττειν
οὐθὲν
ἄλλο |
| [1, 3] |
τὸ
εὖ
πράττειν
καὶ
εὖ
|
ζῆν. |
Τὸ
δὲ
τέλος
ἐστὶν
οὐχ |
| [1, 4] |
ἐν
τῷ
κατὰ
τὰς
ἀρετὰς
|
ζῆν. |
Τοῦτ´
ἄρ´
ἐστὶν
τέλος
καὶ |
| [1, 4] |
τῆς
ψυχῆς
ἀρετὴν
ἄρα
εὖ
|
ζήσομεν. |
Τὸ
δέ
γε
εὖ
ζῆν |
| [1, 2] |
συγκρινομένων.
Ἀλλ´
ἴσως
οὐχ
οὕτως
|
ζητητέον |
ἐστὶν
τὸ
ἄριστον
ἀγαθόν.
Τὸ |
| [1, 2] |
ἄριστον
ἀγαθόν.
Τὸ
γὰρ
τέλειον
|
ζητοῦμεν |
ἀγαθόν,
ἡ
δὲ
φρόνησις
μόνη |
| [1, 31] |
Οὐ
τοῦτο
δέ
γε
ἡμεῖς
|
ζητοῦμεν, |
ἀλλὰ
τὸ
πολιτικόν·
ἐν
ἰσότητι |
| [1, 31] |
τοῦ
κατὰ
νόμον.
Ἀλλ´
ὃ
|
ζητοῦμεν, |
δίκαιόν
ἐστι
πολιτικόν.
Τὸ
δὲ |
| [1, 31] |
δίκαιον.
Τοῦτο
δ´
ἐστὶν
ὃ
|
ζητοῦμεν |
δίκαιον
καὶ
τὴν
δικαιοσύνην
τὴν |
| [1, 31] |
οὐδὲ
τὴν
περὶ
ταῦτα
δικαιοσύνην
|
ζητοῦμεν. |
Κατὰ
μὲν
γὰρ
ταῦτα
τὰ |
| [1, 2] |
ἔστιν
ἁπλοῦν
τὸ
ἄριστον
ὃ
|
ζητοῦμεν |
νῦν.
Οἷον
λέγοι
ἄν
τις |
| [1, 2] |
ἐστὶν
τὸ
ἄριστον
ἡμῖν
ὃ
|
ζητοῦμεν, |
ὅ
ἐστι
τέλος
τέλειον·
τὸ |
| [1, 2] |
ἄρα
τοῦτο
τὸ
ἄριστον
ὃ
|
ζητοῦμεν, |
οὐδὲ
τὸ
οὕτως
ἄριστον.
~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ |
| [1, 31] |
τοιούτοις
ἀδικήμασιν,
ἐν
οἷς
ἡμεῖς
|
ζητοῦμεν, |
οὐκ
ἐνδέχεται
αὐτὸν
αὑτὸν
ἀδικεῖν. |
| [1, 10] |
οἷον
τὰ
φυτὰ
καὶ
τὰ
|
ζῷα· |
ἀμφότερα
γὰρ
γεννητικά.
Γεννητικὰ
δὲ |
| [1, 20] |
οὐ
σώφρων.
Οὐδὲ
γὰρ
τἆλλα
|
ζῷα |
λέγομεν
εἶναι
σώφρονα
ἔξω
ἀνθρώπου, |
| [1, 4] |
καὶ
τἆλλα
μέν,
ψυχῇ
δὲ
|
ζῶμεν· |
διὰ
τὴν
τῆς
ψυχῆς
ἀρετὴν |
| [1, 4] |
ὅτι
οὐθενὶ
ἄλλῳ
ἢ
ψυχῇ
|
ζῶμεν· |
ἐν
ψυχῇ
δέ
ἐστιν
ἀρετή· |
| [1, 4] |
τέλος
καὶ
τέλειον
τέλος
ἐνεργείᾳ,
|
ζῶντες |
ἂν
κατὰ
τὰς
ἀρετὰς
εὐδαίμονες |
| [1, 30] |
δῆλον.
Οἱ
γὰρ
κατ´
αὐτὰς
|
ζῶντες |
ἐπαινοῦνται.
~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
ΚΑ'
Περὶ
δὲ |
| [1, 16] |
γὰρ
καὶ
ἐν
τοῖς
ἄλλοις
|
ζῴοις |
ἐγγίγνεται,
προαίρεσις
δὲ
οὔ·
ἡ |
| [1, 13] |
κάτω.
Ἔστι
δὲ
καὶ
τὸ
|
ζῷον |
βιάσασθαι,
οἷον
ἵππον
ἐπ´
ὀρθὸν |
| [1, 16] |
δὲ
ἐν
οὐδενὶ
τῶν
ἄλλων
|
ζῴων |
ἐστίν.
Ὄρεξις
μὲν
δὴ
οὐκ |