>

Livre, Chap.
[1, 22]	καὶ ὅτε μὴ δεῖ, ὅ	τ´	ἀνελεύθερος ἐναντίως τούτῳ ὁ μὴ
[1, 24]	πλείους μεγαλοπρέπειαι, οἷόν φασι μεγαλοπρεπῶς	τ´	ἐβάδισε, καὶ ἄλλαι δὴ τοιαῦται
[1, 10]	φαύλοις. Ἔτι δὲ μαρτυροῦσιν οἵ	τ´	ἔπαινοι καὶ οἱ ψόγοι γινόμενοι.
[1, 3]	Γ' Μετὰ τοίνυν τοῦτο ἔχει	τὰ	ἀγαθὰ ἄλλην διαίρεσιν. Ἔστι γὰρ
[1, 31]	Ἐπεὶ οὖν τὸ μὴ ἀδικεῖν	τὰ	ἄδικα πράττοντα ἐν τῷ ἀγνοεῖν
[1, 31]	κατ´ ἀμφότερα, ὥστε ἀνάλογον καὶ	τὰ	ἀδικήματα, καὶ τὸ ἀντιπαθεῖν πλείω
[1, 32]	δὲ βουλευτικὸν καὶ προαιρετικὸν περὶ	τὰ	αἰσθητὰ καὶ ἐν κινήσει καὶ
[1, 32]	εἴη τὸ μόριον τὸ περὶ	τὰ	αἰσθητὰ καὶ τὰ νοητά. Τὸ
[1, 1]	ἐπὶ τῶν ἀγαθῶν ἐστι θεάσασθαι	τὰ	ἄλλα ἄνευ τοῦ κατὰ τὴν
[1, 2]	τοῦτο βέλτιον οὗ ἕνεκεν καὶ	τὰ	ἄλλα. Πάλιν αὐτῶν τῶν τελῶν
[1, 7]	διακείμεθα. Ὁμοίως δὲ {καὶ} πρὸς	τὰ	ἄλλα τὰ ὅμοια. Τὸ γὰρ
[1, 32]	ἐν ἑκάστῳ ἄνευ λόγου πρὸς	τὰ	ἀνδρεῖα καὶ τὰ δίκαια καὶ
[1, 32]	οὐδὲν γὰρ ὄφελος εἶναι πράττειν	τὰ	ἀνδρεῖα καὶ τὰ δίκαια, μὴ
[1, 1]	ἀγαθοῦ λεκτέον τῇ πολιτικῇ, ὅτι	τὰ	αὐτὰ ἀδύνατα συμβήσεται τούτῳ καὶ
[1, 10]	μεταβαλλούσας τὰς πράξεις καὶ οὐδέποτε	τὰ	αὐτὰ πράττομεν, εἰσὶν δὲ αἱ
[1, 6]	Οἷον ὁ λίθος καὶ ὅλως	τὰ	βαρέα πέφυκε κάτω φέρεσθαι· ἄν
[1, 18]	ἂν μὴ τὸν σκοπὸν θῇ	τὰ	βέλτιστα μιμεῖσθαι. Τῆς ἀρετῆς ἄρα
[1, 3]	τῷ σώματι, οἷον ὑγίεια κάλλος,	τὰ	δ´ ἐκτός, πλοῦτος ἀρχὴ τιμὴ
[1, 3]	δὲ τὰ ἐν ψυχῇ βέλτιστα.	Τὰ	δ´ ἐν ψυχῇ διώρισται ἀγαθὰ
[1, 2]	τὸ τῆς ἀρετῆς σχῆμα ἥκει.	Τὰ	δ´ ἐπαινετά, οἷον ἀρεταί· ἀπὸ
[1, 2]	τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν τίμια,	τὰ	δ´ ἐπαινετά, τὰ δὲ δυνάμεις.
[1, 2]	ἀγαθῶν τὰ μέν ἐστιν τέλη	τὰ	δ´ οὐ τέλη, οἷον ἡ
[1, 2]	μὲν πάντῃ καὶ πάντως αἱρετά,	τὰ	δ´ οὔ. Οἷον ἡ μὲν
[1, 11]	τῇ γὰρ ἐπιθυμίᾳ ἡδονὴ ἀκολουθεῖ,	τὰ	δὲ δι´ ἡδονὴν οὐκ ἐξ
[1, 2]	αὐτὰς πράξεων ὁ ἔπαινος γίνεται.	Τὰ	δὲ δυνάμεις, οἷον ἀρχὴ πλοῦτος
[1, 2]	μὲν τίμια, τὰ δ´ ἐπαινετά,	τὰ	δὲ δυνάμεις. Τὸ δὲ τίμιον
[1, 3]	ἐν ψυχῇ, οἷον αἱ ἀρεταί,	τὰ	δὲ ἐν τῷ σώματι, οἷον
[1, 10]	οὐκ ἐᾷ τὰ φαῦλα πράττειν,	τὰ	δὲ καλὰ καὶ σπουδαῖα κελεύει;
[1, 31]	δικαίων ἐστὶ τὰ μὲν φύσει	τὰ	δὲ νόμῳ. Δεῖ δ´ οὕτως
[1, 8]	ἀρετὴ τῶν παθῶν τούτων μεσότης,	τὰ	δὲ πάθη ἤτοι λῦπαί εἰσιν
[1, 9]	ἀνελευθερία· πορρώτερον ἄρα ἡ ἀνελευθερία.	Τὰ	δὲ πλεῖον ἀπέχοντα τοῦ μέσου
[1, 32]	τὰ τοιαῦτά ἐστιν ἀεὶ τοιαῦτα,	τὰ	δὲ συμφέροντα οὐκέτι οὕτως ἔχουσιν
[1, 2]	οἷον ἡ μὲν ὑγίεια τέλος,	τὰ	δὲ τῆς ὑγιείας ἕνεκεν οὐ
[1, 31]	φύσει γε ἀριστερὰ ἐστίν, καὶ	τὰ	δεξιὰ οὐδὲν ἧττον φύσει βελτίω
[1, 11]	οὑτωσί γε οὐκ ἂν εἴη	τὰ	δι´ ἐπιθυμίαν πραττόμενα ἀκούσια, ἀλλ´
[1, 31]	ζητοῦμεν. Κατὰ μὲν γὰρ ταῦτα	τὰ	δίκαια ἔστιν καθ´ ἑαυτὸν ὄντα
[1, 32]	λόγου πρὸς τὰ ἀνδρεῖα καὶ	τὰ	δίκαια καὶ καθ´ ἑκάστην πρὸς
[1, 32]	εἶναι πράττειν τὰ ἀνδρεῖα καὶ	τὰ	δίκαια, μὴ εἰδότα καὶ προαιρούμενον
[1, 31]	ὡρισμένον, τὸ δὲ δικαιοπράγημα τὸ	τὰ	δίκαια πράττειν. Πότε οὖν τὸ
[1, 32]	Πράξαι μὲν γὰρ ἄν τις	τὰ	δίκαια προαιρέσει μὲν οὐδεμιᾷ, οὐδὲ
[1, 31]	ἑαυτοῦ γυναῖκα, οὐδ´ ἔκλεψεν αὐτὸς	τὰ	ἑαυτοῦ· ὥστε εἰ τὸ μὲν
[1, 10]	ἔχωσιν αἱ ἀρχαί, οὕτως καὶ	τὰ	ἐκ τῶν ἀρχῶν ἔχει. Ἐναργέστερον
[1, 32]	καὶ περὶ τὰς ἀρχὰς καὶ	τὰ	ἐκ τῶν ἀρχῶν ἤδη δεικνύμενα,
[1, 31]	αὑτοῖς νέμωσι, τῶν δὲ κακῶν	τὰ	ἐλάσσονα, ἄνισον τοῦτ´ ἐστί, καὶ
[1, 14]	γὰρ μή, ἀπολωλότ´ ἂν εὗρον	τὰ	ἐν ἀγρῷ. Ἐν τοῖς τοιούτοις
[1, 32]	οὐ περὶ ταῦτα, ἀλλὰ περὶ	τὰ	ἐν μεταβολῇ ὄντα. Λέγω δὲ
[1, 16]	ἡ προαίρεσις, ταῦτα δέ ἐστιν	τὰ	ἐν τῇ ψυχῇ γινόμενα, ἀναγκαῖον
[1, 7]	ἡ ἀρετή, εἰδῆσαι τίνα ἐστὶν	τὰ	ἐν τῇ ψυχῇ γινόμενα. Ἔστιν
[1, 3]	ἄλλο τῶν τοιούτων. Τούτων δὲ	τὰ	ἐν ψυχῇ βέλτιστα. Τὰ δ´
[1, 32]	δ´ ἂν δόξειεν ἔχειν καὶ	τὰ	ἐπὶ τῆς δεινότητος. Ἡ γὰρ
[1, 10]	ἐστίν, οἷον τὰ φυτὰ καὶ	τὰ	ζῷα· ἀμφότερα γὰρ γεννητικά. Γεννητικὰ
[1, 1]	ἔοικε, καὶ ἀρχὴ ἡ περὶ	τὰ	ἤθη πραγματεία τῆς πολιτικῆς, τὸ
[1, 19]	ἀεὶ εἶναι ἀνδρεῖον. Διὸ οὐδὲ	τὰ	θηρία οἷον τοὺς σῦς οὐκ
[1, 11]	Οὐθεὶς γάρ, φησί, πράττει ἑκὼν	τὰ	κακά, εἰδὼς ὅτι κακὰ ἐστίν·
[1, 12]	βουλόμενοι. Ἑκὼν δέ γε οὐθεὶς	τὰ	κακὰ εἰδὼς πράττει ὅτι κακὰ
[1, 12]	ἐστίν· ὁ δὲ ἀκρατής, εἰδὼς	τὰ	κακὰ ὅτι κακά, πράττει βουλόμενος.
[1, 32]	κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν	τὰ	καλά, τοῦτό φασιν εἶναι ἀρετήν·
[1, 16]	πράττομεν, διὰ δὲ τὴν λύπην	τὰ	καλὰ φεύγομεν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Ἔτι
[1, 31]	κελεύει ποιεῖν, ὁ δὲ νόμος	τὰ	κατὰ πάσας ἀρετὰς ὄντα προστάττει,
[1, 11]	ὁ ἀκρατὴς ἑκὼν ἂν πράττοι	τὰ	κατὰ τὴν ἀκρασίαν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ'
[1, 31]	δέ γε ἀκρατὴς βουλόμενος πράττει	τὰ	κατὰ τὴν ἀκρασίαν, ὥστε αὐτὸς
[1, 12]	Ὁ γὰρ ἐγκρατὴς ἑκὼν πράττει	τὰ	κατὰ τὴν ἐγκράτειαν· ἐπαινεῖται γάρ,
[1, 17]	ὑγίειαν ὅτι ἀγαθόν) ἀλλ´ ἤδη	τὰ	κατὰ τὸ τέλος, οἷον πότερον
[1, 31]	ὅταν γὰρ τῶν μὲν ἀγαθῶν	τὰ	μείζω αὑτοῖς νέμωσι, τῶν δὲ
[1, 3]	διαίρεσιν. Ἔστι γὰρ τῶν ἀγαθῶν	τὰ	μὲν ἐν ψυχῇ, οἷον αἱ
[1, 2]	καὶ ἄλλως· τῶν γὰρ ἀγαθῶν	τὰ	μέν ἐστιν τέλη τὰ δ´
[1, 2]	διαίρεσιν· οἷόν ἐστι τῶν ἀγαθῶν	τὰ	μὲν πάντῃ καὶ πάντως αἱρετά,
[1, 2]	λέγεται. Ἔστι γὰρ τῶν ἀγαθῶν	τὰ	μὲν τίμια, τὰ δ´ ἐπαινετά,
[1, 31]	ἔσται. Τῶν δὲ δικαίων ἐστὶ	τὰ	μὲν φύσει τὰ δὲ νόμῳ.
[1, 32]	μὲν γὰρ σοφία ἐστὶν περὶ	τὰ	μετ´ ἀποδείξεως καὶ ἀεὶ ὡσαύτως
[1, 32]	αὐτὴ μετέχει, ᾗ δὲ περὶ	τὰ	μετὰ τὰς ἀρχὰς μετ´ ἀποδείξεως
[1, 10]	αἱ ἀρχαὶ ἔχωσιν, οὕτω καὶ	τὰ	μετὰ τὰς ἀρχάς, οἷον εἰ
[1, 29]	τῶν ὑπαρχόντων προσθήσει, οὔτ´ ἐπαινέσει	τὰ	μὴ προσήκοντα, οὔτ´ αὖ πάλιν
[1, 32]	τὸ περὶ τὰ αἰσθητὰ καὶ	τὰ	νοητά. Τὸ δὲ βουλευτικὸν καὶ
[1, 31]	οὕτως ὁ μὴ πεπονηκὼς πρὸς	τὰ	ὀλίγα. Ἔοικεν δὲ καὶ Πλάτων
[1, 31]	κεκτημένον πολλὰ εἰσφέρειν, τὸν δὲ	τὰ	ὀλίγα κεκτημένον ὀλίγα· πάλιν ὁμοίως
[1, 31]	πεπονηκότα, οὕτω τὰ πολλὰ πρὸς	τὰ	ὀλίγα. Ὡς δὲ ὁ πεπονηκὼς
[1, 7]	δὲ {καὶ} πρὸς τὰ ἄλλα	τὰ	ὅμοια. Τὸ γὰρ εὐόργητον καὶ
[1, 32]	ποιεῖν τὸ αὑτῆς ἔργον, κατέχουσα	τὰ	πάθη καὶ ταῦτα σωφρονίζουσα.
[1, 19]	ἄλλοι δοκοῦντες ἀνδρεῖοι εἶναι διὰ	τὰ	πάθη, οἷον οἱ ἐρῶντες ἢ
[1, 31]	τοιαύτη ἄγνοια ἡ φυσική, οἷον	τὰ	παιδία ἀγνοοῦντα τοὺς πατέρας τύπτουσιν,
[1, 31]	ποιεῖ διὰ τὴν πρᾶξιν ταύτην	τὰ	παιδία λέγεσθαι ἄδικα· ἡ γὰρ
[1, 31]	ἄλλοι πάντες οὕτως ἔχουσιν ὥστε	τὰ	παρ´ αὑτοῖς ἀντικαταλλάττεσθαι τῶν παρὰ
[1, 32]	τοιοῦτον ἀσαφές· ἀλλ´ ἐρεῖ μοι,	τὰ	ποῖα διασάφησόν ἐστιν ὑγιεινά. Οὕτως
[1, 32]	περὶ δὲ τὴν ποίησιν καὶ	τὰ	ποιητὰ ἡ τέχνη· ἐν γὰρ
[1, 31]	Δ. Οἷον ἀνάλογόν ἐστιν τὸν	τὰ	πολλὰ κεκτημένον πολλὰ εἰσφέρειν, τὸν
[1, 31]	Ὡς δὲ ὁ πεπονηκὼς πρὸς	τὰ	πολλά, οὕτως ὁ μὴ πεπονηκὼς
[1, 31]	πρὸς τὸν μὴ πεπονηκότα, οὕτω	τὰ	πολλὰ πρὸς τὰ ὀλίγα. Ὡς
[1, 32]	διατεινόμενον. Ἡ δὲ φρόνησις περὶ	τὰ	πρακτά, ἐν οἷς αἵρεσις καὶ
[1, 32]	μὲν οὖν τὴν πρᾶξιν καὶ	τὰ	πρακτὰ ἡ φρόνησις, περὶ δὲ
[1, 32]	οἷσπερ καὶ ἡ φρόνησις, περὶ	τὰ	πρακτά. Ὁ γὰρ συνετός που
[1, 17]	τὸ τέλος καλῶς προθέσθαι, ἢ	τὰ	πρὸς τὸ τέλος ἰδεῖν; Ἂν
[1, 17]	ὃ δεῖ ὀρθῶς προθέσθαι, ἢ	τὰ	πρὸς τὸ τέλος· καὶ ἐξ
[1, 17]	ἀρχή, {καὶ τούτου ἕνεκεν μᾶλλον	τὰ	πρὸς τοῦτ´ ἐστίν· τὸ δὲ
[1, 17]	οἷον καλὴν οἰκίαν ποιῆσαι, καὶ	τὰ	πρὸς τοῦτο οὐκ ἄλλος τις
[1, 28]	καὶ ἀγροικίας, ἔστιν δὲ περὶ	{τὰ}	σκώμματα. ὅ τε Γὰρ βωμολόχος
[1, 10]	ὅτι ὡσαύτως ἐφ´ ἡμῖν καὶ	τὰ	σπουδαῖά ἐστι πράττειν καὶ τὰ
[1, 32]	δὲ οὐ συμφέρει. Περὶ δὲ	τὰ	συμφέροντά ἐστιν ἡ φρόνησις, ἡ
[1, 31]	νόμος κελεύει τἀνδρεῖα πράττειν καὶ	τὰ	σώφρονα καὶ ἁπλῶς ἅπαντα ὅσα
[1, 17]	αἱρέσει τῶν ἀγαθῶν οὐ περὶ	τὰ	τέλη (ταῦτα μὲν γὰρ ἅπαντες
[1, 16]	προαιρούμεθα, περιπατεῖν, τροχάζειν· βουλόμεθα δὲ	τὰ	τέλη. Ὑγιαίνειν γὰρ βουλόμεθα. Ὥστε
[1, 32]	τὰ ὑποκείμενα ἐστίν, ἕτερα καὶ	τὰ	τῆς ψυχῆς εἶναι μέρη οἷς
[1, 32]	δίκαια καὶ καθ´ ἑκάστην πρὸς	τὰ	τοιαῦτα· εἰσὶ δὲ δὴ καὶ
[1, 5]	ἀγχίνοια σοφία εὐμάθεια μνήμη καὶ	τὰ	τοιαῦτα, ἐν δὲ τῷ ἀλόγῳ
[1, 7]	ἐσμεν ὀργισθῆναι λυπηθῆναι ἐλεῆσαι, {καὶ}	τὰ	τοιαῦτα· ἕξεις δ´ εἰσὶν καθ´
[1, 32]	ἢ καμπύλον καὶ κοῖλον καὶ	τὰ	τοιαῦτά ἐστιν ἀεὶ τοιαῦτα, τὰ
[1, 2]	ὁ φαῦλος κακῶς· διὸ δυνάμεις	τὰ	τοιαῦτα καλοῦνται ἀγαθά. Ἀγαθὰ μὲν
[1, 31]	κεκτῆσθαι, σώματος ἐπιμελεῖσθαι, καὶ τἆλλα	τὰ	τοιαῦτα, ὁ ἄρα ταῦτα μὴ
[1, 7]	φόβος μῖσος πόθος ζῆλος ἔλεος	τὰ	τοιαῦτα, οἷς εἴωθεν παρακολουθεῖν λύπη
[1, 2]	καὶ πλοῦτος καὶ δύναμις καὶ	τὰ	τοιαῦτα οὔτε πάντῃ οὔτε πάντως.
[1, 22]	ἀνελευθερίας. Ἔστιν δὲ περὶ χρήματα	τὰ	τοιαῦτα πάθη· ὁ τε γὰρ
[1, 2]	νοῦς, τὸ ἀρχαιότερον, ἡ ἀρχή,	τὰ	τοιαῦτα· τίμια γὰρ ἐφ´ οἷς
[1, 2]	Αὐτὸ γὰρ βέλτιστον ἐστίν. Οἷον	τὰ	ὑγιεινὰ θεὶς καὶ τὴν ὑγίειαν,
[1, 2]	οἷον ἡ ὑγίεια βέλτιον ἢ	τὰ	ὑγιεινά, καὶ ἁπλῶς ἀεὶ καθόλου
[1, 32]	ἄριστ´ ἂν γένοιτο, εἴ τις	τὰ	ὑγιεινὰ προσφέροιτο. Τὸ δὴ τοιοῦτον
[1, 30]	τῶν ὑπαρχόντων οὔτ´ ἐλάττω, ἀλλὰ	τὰ	ὑπάρχοντα αὑτῷ ταῦτα φήσει καὶ
[1, 32]	δεῖ ὑπολαμβάνειν· ἐπεὶ δὴ ἕτερα	τὰ	ὑποκείμενα ἐστίν, ἕτερα καὶ τὰ
[1, 12]	βούλονται· πράττουσιν ἄρα οἱ ἀκρατεῖς	τὰ	φαῦλα βουλόμενοι. Ἑκὼν δέ γε
[1, 10]	τὰ σπουδαῖά ἐστι πράττειν καὶ	τὰ	φαῦλα. Ἔλεγον δὲ καὶ τοιαύτην
[1, 31]	αὐτὸς αὑτὸν ἀδικεῖ· βούλεται ἄρα	τὰ	φαῦλα πράττειν αὑτῷ. Ἀλλ´ οὐδεὶς
[1, 10]	γὰρ ὁ νομοθέτης οὐκ ἐᾷ	τὰ	φαῦλα πράττειν, τὰ δὲ καλὰ
[1, 13]	γὰρ φήσει ὑπὸ τῆς ἐπιθυμίας	τὰ	φαῦλα πράττειν. Τοῦ οὖν βιαίου
[1, 16]	διὰ μὲν γὰρ τὴν ἡδονὴν	τὰ	φαῦλα πράττομεν, διὰ δὲ τὴν
[1, 6]	Διὰ μὲν γὰρ τὴν ἡδονὴν	τὰ	φαῦλα πράττομεν, διὰ δὲ τὴν
[1, 31]	γὰρ ἀκρατὴς βλάπτει αὐτὸς αὑτὸν	τὰ	φαῦλα πράττων, καὶ ἑκών γε
[1, 31]	μηδέποτε ἂν μεταπεσόντα· καὶ γὰρ	τὰ	φύσει ὄντα μεταλαμβάνουσι μεταβολῆς. Λέγω
[1, 10]	οὐσίας τοιαύτης οἵα ἐστίν, οἷον	τὰ	φυτὰ καὶ τὰ ζῷα· ἀμφότερα
[1, 2]	Ἀλλ´ ἔτι καὶ ἄλλην ἔχει	τἀγαθὰ	διαίρεσιν· οἷόν ἐστι τῶν ἀγαθῶν
[1, 1]	ἀγαθοῦ σκοπεῖν. Διὰ τί; Ὅτι	τἀγαθὸν	ἐν πάσαις ταῖς κατηγορίαις ἐστίν·
[1, 2]	τὸ δὲ δὴ τέλειον τέλος	τἀγαθόν	ἐστι καὶ τέλος τῶν ἀγαθῶν.
[1, 1]	αὐτὸς λόγος ἐφαρμόττει ἐπί τε	τἀγαθὸν	καὶ ἐπὶ τοῦτο ὃ ἂν
[1, 2]	ὑπὲρ τούτων διώρισται, πειραθῶμεν λέγειν	τἀγαθὸν	ποσαχῶς λέγεται. Ἔστι γὰρ τῶν
[1, 1]	λόγος, οὐχ ὑπὲρ τούτου σκοπεῖ	τἀγαθοῦ,	ἀλλὰ τοῦ ἡμῖν ἀγαθοῦ. {Οὐδεμία
[1, 1]	εἰς τὴν πραγματείαν τὴν ὑπὲρ	τἀγαθοῦ,	οὐ δὴ ὀρθῶς· οὐ γὰρ
[1, 1]	οὐκ οἰκείαν ἀρχὴν εἶναι τούτου	τἀγαθοῦ.	Οὐκ ὀρθῶς δὲ οὐδ´ ὁ
[1, 1]	τοῦτο δέ ἐστιν ἡ ἰδέα	τἀγαθοῦ.	Πότερον οὖν ὑπὲρ τῆς ἰδέας
[1, 1]	γὰρ φανερώτερα. Ὅταν οὖν ὑπὲρ	τἀγαθοῦ	τις ἐγχειρῇ λέγειν, οὐ λεκτέον
[1, 1]	οὖν ὑπὲρ τούτου δεῖ λέγειν	τἀγαθοῦ	τοῦ ἐνυπάρχοντος; Ἢ οὔ; Διὰ
[1, 1]	ποιεῖται. Ἀλλ´ ἴσως {φησὶ} τούτῳ	τἀγαθῷ	ἀρχῇ χρησάμενος ὑπὲρ τῶν καθ´
[1, 16]	τὸ πῶς δεῖ, ἐν δὲ	ταῖς	ἐπιστήμαις οὔ. οὐθεὶς γὰρ βουλεύεται
[1, 1]	τί; Ὅτι τἀγαθὸν ἐν πάσαις	ταῖς	κατηγορίαις ἐστίν· καὶ γὰρ ἐν
[1, 20]	περὶ ὀσφρήσεως· ἀλλ´ ἐν ἡδοναῖς	ταῖς	περὶ ἁφὴν καὶ γεῦσιν. Οὐδὲ
[1, 10]	αὗται μεταβάλλουσιν. Μεταβάλλομεν δὲ καὶ	ταῖς	πράξεσιν ἑκόντες· ὥστε καὶ ἡ
[1, 32]	τἀληθοῦς ἐστιν ὁ λόγος καὶ	τἀληθὲς	ὡς ἔχει σκοπούμεθα, ἔστιν δ´
[1, 32]	λεκτέον ἂν εἴη, ἐπειδὴ ὑπὲρ	τἀληθοῦς	ἐστιν ὁ λόγος καὶ τἀληθὲς
[1, 19]	ἂν ὁ λίθος εἴη καὶ	τἆλλα	ἄψυχα ἀνδρεῖα· ἀλλὰ δεῖ φοβεῖσθαι
[1, 17]	ἐστίν· ταύτης γὰρ ἕνεκα καὶ	τἆλλα	ἐστίν, καὶ πρὸς ταύτην ἐστὶν
[1, 20]	τοιούτων, οὐ σώφρων. Οὐδὲ γὰρ	τἆλλα	ζῷα λέγομεν εἶναι σώφρονα ἔξω
[1, 4]	ἀρετή, ἡ δὲ ψυχὴ καὶ	τἆλλα	μέν, ψυχῇ δὲ ζῶμεν· διὰ
[1, 1]	αὑτοῦ φύσιν αἱρετόν· ἢ οὗ	τἆλλα	μετασχόντα ἀγαθὰ ἐστίν, τοῦτο δέ
[1, 20]	εἰς ὑπερβολὴν αὐτῶν ἀπολαύων πάντα	τἆλλα	ποιεῖσθαι πάρεργα, καὶ αὐτόν γε
[1, 31]	οὐσίαν κεκτῆσθαι, σώματος ἐπιμελεῖσθαι, καὶ	τἆλλα	τὰ τοιαῦτα, ὁ ἄρα ταῦτα
[1, 32]	δὲ ὄψει) ὁμοίως δὲ καὶ	τἆλλα	τὸν αὐτὸν τρόπον δεῖ ὑπολαμβάνειν·
[1, 31]	προστάττει. Ὁ δὲ νόμος κελεύει	τἀνδρεῖα	πράττειν καὶ τὰ σώφρονα καὶ
[1, 32]	εἴη καὶ τῶν ἐν ἀρετῆς	τάξει	ὄντων. Ἐφ´ ἃ γὰρ ἡ
[1, 23]	τὸ τίμιον ἀγαθὸν καὶ ἀρχῆς	τάξιν	ἔχον. Οἱ μὲν οὖν εὐκαταφρόνητοι
[1, 2]	καὶ ὅλως ὅσα εἰς δυνάμεως	τάξιν	ἥκει. Λοιπὸν δὲ καὶ τέταρτον
[1, 31]	ἤδη λάβῃ τὴν τοῦ ἀνδρὸς	τάξιν	καὶ χωρισθῇ ἀπ´ αὐτοῦ, τότ´
[1, 32]	ψόφος καὶ ὀσμή, ὡσαύτως καὶ	τὰς	αἰσθήσεις ἑτέρας αὐτῶν ἡ φύσις
[1, 1]	τι ἀγαθὸν καὶ τὸ κατὰ	τὰς	ἄλλας κατηγορίας κοινὸν μὲν ἁπάσαις,
[1, 1]	συμβαίνει οὖν αὐτῷ ἐπιστήμας ποιοῦντι	τὰς	ἀρετὰς ἀναιρεῖν τὸ ἄλογον μέρος
[1, 1]	ἄλλων. Συμβαίνει οὖν καὶ μάτην	τὰς	ἀρετὰς εἶναι καὶ μὴ εἶναι
[1, 1]	οὐδ´ ὁ Σωκράτης ἐπιστήμας ἐποίει	τὰς	ἀρετάς. Ἐκεῖνος γὰρ οὐδὲν ᾤετο
[1, 1]	μάτην εἶναι, ἐκ δὲ τοῦ	τὰς	ἀρετὰς ἐπιστήμας εἶναι συνέβαινεν αὐτῷ
[1, 4]	τέλος ἐνεργείᾳ, ζῶντες ἂν κατὰ	τὰς	ἀρετὰς εὐδαίμονες ἂν εἴημεν καὶ
[1, 1]	δὲ σπουδαῖον εἶναί ἐστι τὸ	τὰς	ἀρετὰς ἔχειν· δεῖ ἄρα, εἴ
[1, 4]	ἂν εἴη ἐν τῷ κατὰ	τὰς	ἀρετὰς ζῆν. Ἐπειδήπερ οὖν τὸ
[1, 4]	εὖ ζῆν ἐν τῷ κατὰ	τὰς	ἀρετὰς ζῆν. Τοῦτ´ ἄρ´ ἐστὶν
[1, 31]	καὶ ἁπλῶς ἅπαντα ὅσα κατὰ	τὰς	ἀρετὰς λέγεται. Διὸ καί, φασίν,
[1, 1]	ἀρετὰς ἐπιστήμας εἶναι συνέβαινεν αὐτῷ	τὰς	ἀρετὰς μάτην εἶναι. Διὰ τί;
[1, 16]	πρακτοῖς καὶ ἐν τοῖς κατὰ	τὰς	ἀρετὰς ὁμοίως. τῆς γὰρ ἀρετῆς
[1, 4]	ἀλλὰ τὸ ζῆν αὐτῷ κατὰ	τὰς	ἀρετὰς οὐχ ὑπάρχει, ὃ ἦν
[1, 1]	ἄλογον ὀρθῶς, καὶ ἀπέδωκεν ἑκάστῳ	{τὰς}	ἀρετὰς τὰς προσηκούσας. Μέχρι μὲν
[1, 32]	ὥστ´ οὐκ ἂν εἴη περὶ	τὰς	ἀρχὰς ἡ ἐπιστήμη, ἀλλ´ ὁ
[1, 32]	γὰρ ἡ σοφία καὶ περὶ	τὰς	ἀρχὰς καὶ τὰ ἐκ τῶν
[1, 32]	ᾗ δὲ περὶ τὰ μετὰ	τὰς	ἀρχὰς μετ´ ἀποδείξεως ὄντα, τῆς
[1, 1]	Οὐδ´ οὕτως ὀρθῶς. Δεῖ γὰρ	τὰς	ἀρχὰς οἰκείας λαμβάνειν. Ἄτοπον γάρ,
[1, 10]	ἔχωσιν, οὕτω καὶ τὰ μετὰ	τὰς	ἀρχάς, οἷον εἰ τὸ τρίγωνον
[1, 10]	τις ἀρχή. Τὸ δὲ μετὰ	τὰς	ἀρχὰς οὕτως ἔχει· ὡς γὰρ
[1, 32]	ἐπιστήμη· ᾗ μὲν οὖν περὶ	τὰς	ἀρχάς, τοῦ νοῦ αὐτὴ μετέχει,
[1, 32]	Ὁ δὲ νοῦς ἐστι περὶ	τὰς	ἀρχὰς τῶν νοητῶν καὶ τῶν
[1, 1]	ἀρετῆς εἰπεῖν, οὐκ ὀρθῶς δέ·	τὰς	γὰρ ἀρετὰς εἰς τοὺς ἀριθμοὺς
[1, 1]	οὐκ ὀρθῶς δὲ οὐδ´ οὗτος.	Τὰς	γὰρ ἀρετὰς ἐπιστήμας ἐποίει· τοῦτο
[1, 8]	οὐκ ἔστιν οὗτος ὁ μᾶλλον	τὰς	ἐλευθέρας διαφθείρων. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο,
[1, 20]	ἡδονὰς καὶ λύπας, καὶ ταύτας	τὰς	ἐν ἁφῇ καὶ γεύσει γινομένας.
[1, 26]	καὶ ἀρεσκείας, ἔστιν δὲ περὶ	τὰς	ἐντεύξεις. Ὅ τε γὰρ αὐθάδης
[1, 32]	ἴδοι ἄν τις ἐντεῦθεν, ἐπὶ	τὰς	ἐπιστήμας ἐπιβλέψας, οἷον ἐπὶ τὴν
[1, 6]	Ἡ δ´ ἠθικὴ ἀρετὴ ἐντεῦθεν	τὰς	ἐπωνυμίας ἔχει, εἰ δεῖ παρὰ
[1, 16]	ἐκ προαιρέσεως ἕτερον ὄν, ἐλάττους	τὰς	ζημίας ἐπὶ τοῖς ἑκουσίοις ἢ
[1, 20]	ἀκολασίας καὶ ἀναισθησίας τῆς περὶ	τὰς	ἡδονάς. Ἔστιν γὰρ ἡ σωφροσύνη
[1, 20]	λύπας, οὐ πάσας δὲ οὐδὲ	τὰς	περὶ πάντα. Οὐ γὰρ εἴ
[1, 16]	γὰρ ἀρετῆς στοχαζόμενοι ἁμαρτάνομεν ἐπὶ	τὰς	πεφυκυίας ὁδούς. ἔστι γὰρ καὶ
[1, 31]	ἀνάλογον. Τὸ γὰρ δίκαιον συνέχει	τὰς	πολιτείας, τὸ αὐτὸ δ´ ἐστὶ
[1, 10]	γεννητικός. Ἐπεὶ οὖν ὁρῶμεν μεταβαλλούσας	τὰς	πράξεις καὶ οὐδέποτε τὰ αὐτὰ
[1, 24]	καὶ ὑπερβολῆς τῆς περὶ δαπάνας	τὰς	προσηκούσας, ἐν οἷς δεῖ. Εἰσὶ
[1, 1]	καὶ ἀπέδωκεν ἑκάστῳ {τὰς} ἀρετὰς	τὰς	προσηκούσας. Μέχρι μὲν οὖν τούτου
[1, 5]	ταύτας ἐπαινετοὶ λεγόμεθα· Κατὰ δὲ	τὰς	τοῦ {τὸν} λόγον ἔχοντος οὐδεὶς
[1, 10]	ἐπὶ μὲν τοῖς φαύλοις ζημίαν	τάττει,	ἂν πράττῃ, ἐπὶ δὲ τοῖς
[1, 31]	γὰρ ἃ ὁ νόμος πράττειν	τάττει,	ταῦτά ἐστιν δίκαια, ὁ μὴ
[1, 16]	ἑκουσίοις ἢ τοῖς κατὰ προαίρεσιν	τάττοντες.	Ἔστιν οὖν ἡ προαίρεσις ἐν
[1, 31]	δίκαιον εἶναι, ἅ τις ἐποίησεν,	ταῦτ´	ἀντιπαθεῖν· τὸ δὲ τοιοῦτον οὐκ
[1, 8]	τὸ δ´ εὖ ἔχειν πρὸς	ταῦτ´	ἐστὶν τὸ μήτε πρὸς τὴν
[1, 5]	φοβούμενος πάντα οὔτε ὁ μηθέν.	Ταὔτ´	ἄρα καὶ αὔξει καὶ φθείρει
[1, 31]	ἐστιν δίκαια, ὁ μὴ πράττων	ταῦτα	ἀδικεῖ· καὶ εἰ πρὸς ὃν
[1, 2]	χωρὶς τούτων ἡ εὐδαιμονία, ἀλλὰ	ταῦτα.	Ἀλλ´ ἆρά γε οὑτωσί πως
[1, 31]	τε τούτοις ἐστὶ καὶ περὶ	ταῦτα·	ἀλλὰ μὴν οὐ τοῦτο τὸ
[1, 32]	ἡ δὲ φρόνησις οὐ περὶ	ταῦτα,	ἀλλὰ περὶ τὰ ἐν μεταβολῇ
[1, 19]	εἰ δέ τις θαρρεῖ περὶ	ταῦτα,	ἀνδρεῖος; Ἢ οὔ; Ὁμοίως δ´
[1, 32]	τοῖς τοιούτοις τε καὶ περὶ	ταῦτα.	Ἀπορήσειε δ´ ἄν τις καὶ
[1, 19]	ἀνδρεῖος, καὶ ἡ ἀνδρεία περὶ	ταῦτα.	Ἀφοβος δὲ οὐχ ὅταν οὕτω
[1, 1]	τῶν νοητῶν τοῖς αἰσθητοῖς. {Καὶ}	ταῦτα	γὰρ φανερώτερα. Ὅταν οὖν ὑπὲρ
[1, 32]	τῆς ψυχῆς εἶναι μέρη οἷς	ταῦτα	γνωρίζομεν. Ἕτερον δ´ ἐστὶ τὸ
[1, 32]	τοῦ πρᾶξαι ἢ μὴ πρᾶξαι·	ταῦτα	δ´ ἐστὶν αἰσθητὰ καὶ ἐν
[1, 16]	τούτων οὐθέν ἐστιν ἡ προαίρεσις,	ταῦτα	δέ ἐστιν τὰ ἐν τῇ
[1, 1]	ἥψατο ταύτῃ τῶν ἀρετῶν. Μετὰ	ταῦτα	δὲ Πλάτων διείλετο τὴν ψυχὴν
[1, 32]	τὸ νοητὸν καὶ τὸ αἰσθητόν·	ταῦτα	δὲ ψυχῇ γνωρίζομεν· ἕτερον ἄρ´
[1, 31]	τοῖς εἰρημένοις ἔμπροσθεν, ἡ περὶ	ταῦτα	δικαιοσύνη ἂν εἴη τῇ ἕξει
[1, 31]	τὸ δίκαιον οὐδὲ τὴν περὶ	ταῦτα	δικαιοσύνην ζητοῦμεν. Κατὰ μὲν γὰρ
[1, 16]	εἶναι, ταῦτα προαιρεῖται καὶ διὰ	ταῦτα.	διὸ δὴ ἐν τοῖς τοιούτοις
[1, 19]	ἀδύνατόν τι παθεῖν. Ὁ δὲ	ταῦτα	εἰδὼς καὶ διὰ ταῦτα ὑπομένων
[1, 11]	σπουδαῖον εἶναι, ἀναγκαῖον τὸ μετὰ	ταῦτα	εἰπεῖν ὑπὲρ ἑκουσίου, τί ἐστι
[1, 31]	ἃ ὁ νόμος πράττειν τάττει,	ταῦτά	ἐστιν δίκαια, ὁ μὴ πράττων
[1, 8]	τὸ εὖ ἢ κακῶς πρὸς	ταῦτα	ἔχειν, τὸ δ´ εὖ ἔχειν
[1, 7]	δ´ εἰσὶν καθ´ ἃς πρὸς	ταῦτα	ἔχομεν εὖ ἢ κακῶς, οἷον
[1, 31]	ὁρμὴν ἔχουσα μετὰ προαιρέσεως περὶ	ταῦτα	καὶ ἐν τούτοις. Ἔστιν δὲ
[1, 32]	ἡ ἀνδρεία ὁρμᾷ πράττειν, ἐπὶ	ταῦτα	καὶ ἡ φρόνησις. Τὸ γὰρ
[1, 32]	ὁρμῇ τινι ἀλόγῳ, ὀρθῶς δὲ	ταῦτα	καὶ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον
[1, 9]	πρὸς ἃ δὲ μᾶλλον ἐπιδίδομεν,	ταῦτα	καὶ μᾶλλον ἐναντία· ἐπιδίδομεν δὲ
[1, 16]	διάνοιαν· ἆρ´ οὖν ἃ διανοούμεθα,	ταῦτα	καὶ προαιρούμεθα; Ἢ οὔ; Πολλάκις
[1, 31]	ἂν ἑκόντες ἀδικοῖντο. Πρὸς δὲ	ταῦτα	καὶ τοῖς τοιούτοις λόγοις ὁ
[1, 31]	φοίνικα παρὰ τοῦ ἐφεστῶτος καὶ	ταῦτα	κρίναντος οὐκ ἀδικεῖ, κἂν ἀδίκως
[1, 32]	ἐστίν. Τούτων δὴ διωρισμένων, μετὰ	ταῦτα	λεκτέον ἂν εἴη, ἐπειδὴ ὑπὲρ
[1, 9]	οἷον πρὸς ἃ μᾶλλον πεφύκαμεν,	ταῦτα	μᾶλλον ἐναντία τῷ μέσῳ. Οἷον
[1, 17]	ἀγαθῶν οὐ περὶ τὰ τέλη	(ταῦτα	μὲν γὰρ ἅπαντες ὁμογνωμονοῦσιν, οἷον
[1, 31]	τἆλλα τὰ τοιαῦτα, ὁ ἄρα	ταῦτα	μὴ πράττων ἀδικεῖ αὑτόν. Εἰς
[1, 10]	πράττῃ; Καίτοι ἄτοπος ἂν εἴη	ταῦτα	νομοθετῶν, ἃ μὴ ἐφ´ ἡμῖν
[1, 31]	ἀναφορὰ ἐστίν. Ἀλλὰ μή ποτε	ταῦτα	οὐκ ἀληθῆ ἦν, οὐδ´ ἐνδέχεται
[1, 19]	τὸ κινδυνεύειν, ἄφοβος ὢν περὶ	ταῦτα,	οὗτος ἀνδρεῖος, καὶ ἡ ἀνδρεία
[1, 21]	ἀλλ´ ὁ μέσως ἔχων πρὸς	ταῦτα,	οὗτος πρᾶος. Καὶ ἡ πραότης
[1, 32]	ἐπαμφοτερίζομεν, πρὸς τὸ καὶ εἶναι	ταῦτα	οὕτω καὶ μὴ εἶναι. Πότερον
[1, 7]	γινόμενα. Ἔστιν δ´ ἃ γίνεται	ταῦτα,	πάθη δυνάμεις ἕξεις· ὥστε δῆλον
[1, 31]	λαβεῖν, ἐνταῦθα ἤδη ἐνόμισαν, οὗ	ταῦτα	πάντα ὠνητὰ ἐστίν, ἀργύριον προσαγορεύσαντες
[1, 32]	γένοιτο τῶν πρακτῶν, καὶ τὸ	ταῦτα	πορίσαι. Δόξειεν ἂν οὖν εἶναι
[1, 31]	φαῦλα πράττων, καὶ ἑκών γε	ταῦτα	πράττει, βλάπτει ἄρα αὐτὸς αὑτὸν
[1, 16]	ὁποῖ´ ἂν φαίνηται βελτίω εἶναι,	ταῦτα	προαιρεῖται καὶ διὰ ταῦτα. διὸ
[1, 1]	ἐχόμενον δ´ ἂν εἴη μετὰ	ταῦτα	σκέψασθαι τί δεῖ αὐτοὺς λέγειν
[1, 32]	ἔργον, κατέχουσα τὰ πάθη καὶ	ταῦτα	σωφρονίζουσα.
[1, 31]	δικαιοσύνην ζητοῦμεν. Κατὰ μὲν γὰρ	ταῦτα	τὰ δίκαια ἔστιν καθ´ ἑαυτὸν
[1, 18]	ὧν ἔσται. Ἔστι δὲ καὶ	ταῦτα	ταύτης. Ὅλως δὲ δὴ φαίνεται
[1, 12]	γε ἀκρατεῖς ἐφ´ ἃ ὁρμῶσιν,	ταῦτα	τέως βούλονται· πράττουσιν ἄρα οἱ
[1, 31]	γὰρ ἄγνοια αἰτία τοῦ πράττειν	ταῦτα,	τῆς δ´ ἀγνοίας οὐκ αὐτὰ
[1, 31]	καὶ τὴν δικαιοσύνην τὴν περὶ	ταῦτα.	Τὸ τοίνυν δίκαιόν ἐστιν τὸ
[1, 4]	τοῦτο πρὸς τὴν εὐδαιμονίαν. Μετὰ	ταῦτα	τοίνυν λεκτέον ἂν εἴη τί
[1, 2]	καὶ τέλος τῶν ἀγαθῶν. Μετὰ	ταῦτα	τοίνυν πῶς τὸ ἄριστον δεῖ
[1, 19]	δὲ ταῦτα εἰδὼς καὶ διὰ	ταῦτα	ὑπομένων τοὺς πολεμίους οὐκ ἀνδρεῖος·
[1, 11]	ὅ γε ἀκρατὴς εἰδὼς ὅτι	ταῦτα	φαῦλά ἐστιν ὅμως πράττει, καὶ
[1, 30]	ἐλάττω, ἀλλὰ τὰ ὑπάρχοντα αὑτῷ	ταῦτα	φήσει καὶ εἶναι καὶ εἰδέναι.
[1, 4]	ἐπιθυμητικόν, ἄλλο δέ τι παρὰ	ταῦτα,	ᾧ οὐθὲν ἔχομεν οἰκειότερον ὄνομα
[1, 32]	συγκειμένη, ὥστ´ εἴη ἂν περὶ	ταὐτά,	περὶ ἃ καὶ ὁ νοῦς
[1, 31]	γίνονται δι´ αὐτούς, οἱ κατὰ	ταύτας	ἀδικοῦντες ἄδικοι· ὧν δὲ μὴ
[1, 20]	καὶ γεῦσιν. Οὐδὲ δὴ περὶ	ταύτας	ἀνὴρ σώφρων ἔσται ὁ οὕτως
[1, 5]	δοκοῦσιν ἐπαινεταὶ εἶναι. κατὰ γὰρ	ταύτας	ἐπαινετοὶ λεγόμεθα· Κατὰ δὲ τὰς
[1, 20]	περὶ ἡδονὰς καὶ λύπας, καὶ	ταύτας	τὰς ἐν ἁφῇ καὶ γεύσει
[1, 4]	γὰρ ἔστι, δῆλον ὅτι καὶ	ταύτῃ	δεήσει ἐνεργεῖν· τῆς γὰρ τελείας
[1, 31]	φύσει ὂν δίκαιον μὴ ἔκρινεν,	ταύτῃ	μὲν ἀδικεῖ, ᾗ δὲ τὸ
[1, 32]	ἐστι τῆς σοφίας, καὶ παρασκευάζει	ταύτῃ	σχολὴν καὶ τὸ ποιεῖν τὸ
[1, 31]	δὲ καὶ Πλάτων τῇ ἀναλογίᾳ	ταύτῃ	τοῦ δικαίου χρῆσθαι ἐν τῇ
[1, 1]	ἦθος. Διὸ οὐκ ὀρθῶς ἥψατο	ταύτῃ	τῶν ἀρετῶν. Μετὰ ταῦτα δὲ
[1, 17]	καὶ τἆλλα ἐστίν, καὶ πρὸς	ταύτην	ἐστὶν ἡ ἀρχή, {καὶ τούτου
[1, 23]	καὶ μᾶλλον δὲ δὴ περὶ	ταύτην.	Οἱ γὰρ σπουδαῖοι εἰδότες καὶ
[1, 31]	οὐ ποιεῖ διὰ τὴν πρᾶξιν	ταύτην	τὰ παιδία λέγεσθαι ἄδικα· ἡ
[1, 17]	οὖν βέλτιον τῆς ἀρετῆς ἐστίν·	ταύτης	γὰρ ἕνεκα καὶ τἆλλα ἐστίν,
[1, 22]	τὸ ὅπλα ποιῆσαι, ἀλλ´ ἄλλης,	ταύτης	δὲ λαβούσης τούτοις ὀρθῶς χρήσασθαι,
[1, 4]	ἐστιν ἡ ἀρετή, ἐπείπερ ἡ	ταύτης	ἐνέργειά ἐστιν ἡ εὐδαιμονία. Ὡς
[1, 4]	δ´ ἄρα ἔστιν, οὐκ ἔστιν	ταύτης	ἐνέργεια. Ὧν γὰρ μὴ ἔστιν
[1, 18]	ἔσται. Ἔστι δὲ καὶ ταῦτα	ταύτης.	Ὅλως δὲ δὴ φαίνεται ἄτοπον·
[1, 32]	τῶν ποιουμένων καὶ πραττομένων οὐ	ταὐτὸ	τὸ ποιητικὸν καὶ πρακτικόν. Τῶν
[1, 3]	εἶναι, ἡ εὐδαιμονία, καὶ τοῦτο	ταὐτό	φαμεν εἶναι τὸ εὖ πράττειν
[1, 32]	ἡ φρόνησις καὶ ἡ σοφία	ταὐτόν;	Ἢ οὔ; Ἡ μὲν γὰρ
[1, 16]	δῆλον καὶ οὕτως ὅτι οὐ	ταὐτὸν	ἡ βούλησις καὶ ἡ προαίρεσις·
[1, 31]	ἐστι δίκαιον οἰκέτῃ πρὸς ἐλεύθερον	ταὐτόν·	ὁ οἰκέτης γὰρ ἐὰν πατάξῃ
[1, 31]	ἀδίκημα δόξειεν ἂν εἶναι οὕτω	ταὐτόν,	οὐκ ἔστι δέ· τὸ μὲν
[1, 31]	δίκαιον καὶ τὸ δικαιοπράγημα οὐ	ταὐτόν·	τὸ μὲν γὰρ δίκαιον τὸ
[1, 1]	ἅπασιν ὑπάρχει, οὐκ ἔστιν δὴ	ταὐτὸν	τῷ χωριστῷ. Οὐ γὰρ ἄν
[1, 28]	πᾶν οἰόμενος δεῖν σκώπτειν, ὅ	τε	ἄγροικος ὁ μήτε σκώπτειν βουλόμενος
[1, 25]	ἐναντίος τούτῳ. Ἁπλῶς γάρ, ἄν	τε	ἄξιός τις ᾖ ἄν τε
[1, 31]	καὶ πολλοῦ καὶ ὀλίγου. Ὅ	τε	γὰρ ἄδικος τῷ ἀδικεῖν πλεῖον
[1, 22]	χρήματα τὰ τοιαῦτα πάθη· ὁ	τε	γὰρ ἄσωτός ἐστιν ὁ ἀναλίσκων
[1, 26]	δὲ περὶ τὰς ἐντεύξεις. Ὅ	τε	γὰρ αὐθάδης τοιοῦτός ἐστιν οἷος
[1, 28]	δὲ περὶ {τὰ} σκώμματα. ὅ	τε	Γὰρ βωμολόχος ἐστὶν ὁ πάντα
[1, 5]	ποτῶν καὶ σιτίων ὡσαύτως· πολλῶν	τε	γὰρ δὴ γινομένων φθείρεται ἡ
[1, 16]	καὶ τῶν νομοθετῶν διορίζειν τό	τε	ἑκούσιον καὶ τὸ ἐκ προαιρέσεως
[1, 1]	πρῶτον ὑπὲρ ἀρετῆς εἰπεῖν, τί	τέ	ἐστι καὶ ἐκ τίνων γίνεται.
[1, 26]	δέ ἐστιν αὐθαδείας ἀνὰ μέσον	τε	καὶ ἀρεσκείας, ἔστιν δὲ περὶ
[1, 32]	ὁ δεινὸς ἐν τοῖς τοιούτοις	τε	καὶ περὶ ταῦτα. Ἀπορήσειε δ´
[1, 32]	καὶ ἁπλῶς ὅσα ἐν γενέσει	τε	καὶ φθορᾷ ἐστίν. Βουλευόμεθα γὰρ
[1, 32]	δὴ ἕτερά ἐστιν ἀλλήλων χρῶμά	τε	καὶ χυμὸς καὶ ψόφος καὶ
[1, 15]	Τὸ γὰρ ἀκούσιόν ἐστι τό	τε	κατ´ ἀνάγκην καὶ κατὰ βίαν
[1, 25]	τε ἄξιός τις ᾖ ἄν	τε	μὴ τοῦ εὖ πράττειν, λυπήσεται.
[1, 32]	ὅτι ἡ σοφία ἐστὶν ἔκ	τε	νοῦ καὶ ἐπιστήμης συγκειμένη, ὥστ´
[1, 6]	λύπην τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα· ὅλως	τε	οὐκ ἔστιν λαβεῖν ἀρετὴν καὶ
[1, 5]	ἰσχύς, ὀλίγων τε ὡσαύτως. Ἐπί	τε	ποτῶν καὶ σιτίων ὡσαύτως· πολλῶν
[1, 1]	ὁ αὐτὸς λόγος ἐφαρμόττει ἐπί	τε	τἀγαθὸν καὶ ἐπὶ τοῦτο ὃ
[1, 1]	Πλάτων διείλετο τὴν ψυχὴν εἴς	τε	τὸ λόγον ἔχον καὶ εἰς
[1, 5]	εἰς δύο μέρη διῃρημένη, εἴς	τε	τὸ λόγον ἔχον καὶ τὸ
[1, 31]	μὲν δή τι δίκαιον ἔν	τε	τούτοις ἐστὶ καὶ περὶ ταῦτα·
[1, 4]	αὐτό γέ τοί φαμεν τήν	τε	ψυχὴν ποιεῖν καὶ τὴν τῆς
[1, 5]	γινομένων φθείρεται ἡ ἰσχύς, ὀλίγων	τε	ὡσαύτως. Ἐπί τε ποτῶν καὶ
[1, 5]	γινομένων φθείρεται ἡ ὑγίεια, ὀλίγων	τε	ὡσαύτως, συμμέτρων δὲ γινομένων σῴζεται
[1, 32]	παρὰ τὴν ποίησιν, ὁμοίως ἐπὶ	τεκτονικῆς	καὶ τῶν ἄλλων τῶν ποιητικῶν·
[1, 31]	καί, φασίν, δοκεῖ ἡ δικαιοσύνη	τελεία	τις ἀρετὴ εἶναι· εἰ γὰρ
[1, 31]	ὁ δίκαιος καὶ ἡ δικαιοσύνη	τελεία	τις ἀρετὴ ἐστίν. Ἓν μὲν
[1, 32]	λόγον καὶ τὴν προαίρεσιν προστιθεμένη	τελείαν	ποιεῖ τὴν ἀρετήν. Διὸ καὶ
[1, 4]	ταύτῃ δεήσει ἐνεργεῖν· τῆς γὰρ	τελείας	ἀρετῆς ἡ ἐνέργεια εὐδαιμονία. Εἰ
[1, 4]	δ´ οὖν ἐστιν ἡ εὐδαιμονία	τέλειον	ἀγαθὸν καὶ τέλος, οὐδὲ τοῦτο
[1, 2]	ἀεὶ τὸ τέλειον τοῦ ἀτελοῦς.	Τέλειον	δέ ἐστιν οὗ παραγενομένου μηθενὸς
[1, 4]	βίου κρίνειν, ὡς δέον τὸ	τέλειον	εἶναι καὶ ἐν χρόνῳ τελείῳ
[1, 2]	τὸ ἄριστον ἀγαθόν. Τὸ γὰρ	τέλειον	ζητοῦμεν ἀγαθόν, ἡ δὲ φρόνησις
[1, 2]	δὲ φρόνησις μόνη οὖσα οὐ	τέλειον·	οὐκ ἄρα τοῦτο τὸ ἄριστον
[1, 4]	εὐδαιμονία, καὶ αὕτη τέλος καὶ	τέλειον	τέλος ἐνεργείᾳ, ζῶντες ἂν κατὰ
[1, 2]	τέλος τέλειον· τὸ δὲ δὴ	τέλειον	τέλος τἀγαθόν ἐστι καὶ τέλος
[1, 2]	ἐστι τέλος τέλειον, τὸ δὲ	τέλειον	τέλος ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν οὐθὲν
[1, 2]	ὃ ζητοῦμεν, ὅ ἐστι τέλος	τέλειον·	τὸ δὲ δὴ τέλειον τέλος
[1, 2]	γὰρ ἄριστον ἐπειδή ἐστι τέλος	τέλειον,	τὸ δὲ τέλειον τέλος ὡς
[1, 2]	τῶν τελῶν βέλτιον ἀεὶ τὸ	τέλειον	τοῦ ἀτελοῦς. Τέλειον δέ ἐστιν
[1, 4]	γε ἀτελεῖ, ἀλλ´ ἐν τελείῳ.	Τέλειος	δ´ ἂν εἴη χρόνος, ὅσον
[1, 4]	ἀλλ´ ἐν ἀνδρί· οὗτος γὰρ	τέλειος.	Οὐδ´ ἐν χρόνῳ γε ἀτελεῖ,
[1, 3]	καὶ τέλος τῶν ἀγαθῶν καὶ	τελειότατον	εἶναι, ἡ εὐδαιμονία, καὶ τοῦτο
[1, 32]	καὶ ἡ προαίρεσις οὐ πάνυ	τελειοῦται	τῷ εἶναι ἀρετὴ ἄνευ τῆς
[1, 4]	δεῖ λανθάνειν ὅτι καὶ ἐν	τελείῳ	ἔσται. Οὐ γὰρ ἔσται ἐν
[1, 4]	τέλειον εἶναι καὶ ἐν χρόνῳ	τελείῳ	καὶ ἐν ἀνθρώπῳ. Ὅτι δὲ
[1, 4]	χρόνῳ γε ἀτελεῖ, ἀλλ´ ἐν	τελείῳ.	Τέλειος δ´ ἂν εἴη χρόνος,
[1, 32]	φρόνησις προστάττῃ, ἥ γε φρόνησις	τελείως	ἂν εἴη καὶ ἐπαινετὴ καὶ
[1, 31]	τοῖς κατὰ νόμον ἐμμένων δικαίοις	τελείως	σπουδαῖος ἔσται, ὥστε ὁ δίκαιος
[1, 32]	δὲ δὴ μετὰ λόγου οὖσαι	τελέως	ἀρεταί εἰσιν ἐπαινεταὶ ἐπιγινόμεναι. Ἔστιν
[1, 2]	δὲ τῆς ὑγιείας ἕνεκεν οὐ	τέλη.	Καὶ ὅσα οὕτως ἔχει, τούτων
[1, 2]	ἐστιν τέλη τὰ δ´ οὐ	τέλη,	οἷον ἡ μὲν ὑγίεια τέλος,
[1, 2]	γὰρ ἀγαθῶν τὰ μέν ἐστιν	τέλη	τὰ δ´ οὐ τέλη, οἷον
[1, 17]	τῶν ἀγαθῶν οὐ περὶ τὰ	τέλη	(ταῦτα μὲν γὰρ ἅπαντες ὁμογνωμονοῦσιν,
[1, 16]	περιπατεῖν, τροχάζειν· βουλόμεθα δὲ τὰ	τέλη.	Ὑγιαίνειν γὰρ βουλόμεθα. Ὥστε δῆλον
[1, 16]	ἡ προαίρεσις τῶν πρὸς τὸ	τέλος	ἀγαθῶν καὶ οὐ τοῦ τέλους,
[1, 4]	χρῆσις αὐτῆς τῶν ἀρετῶν· ὥστε	τέλος	ἂν εἴη ἡ ἐνέργεια καὶ
[1, 17]	πρὸς τοῦτ´ ἐστίν· τὸ δὲ	τέλος	ἀρχῇ τινι ἔοικεν, καὶ τούτου
[1, 3]	ἐνίων μὲν γάρ ἐστι τὸ	τέλος	αὐτὴ ἡ ἐνέργεια καὶ ἡ
[1, 1]	πολιτικὴ βελτίστη δύναμις, ὥστε τὸ	τέλος	αὐτῆς ἂν εἴη ἀγαθόν. Ὑπὲρ
[1, 2]	οὕτως ἔχει, τούτων ἀεὶ τὸ	τέλος	βέλτιον, οἷον ἡ ὑγίεια βέλτιον
[1, 3]	ἡ χρῆσις αἱρετωτέρα τῆς ἕξεως·	τέλος	γὰρ ἡ χρῆσις· οὐδεὶς γὰρ
[1, 1]	πασῶν τῶν δυνάμεων ἀγαθὸν τὸ	τέλος,	δῆλον ὡς καὶ τῆς βελτίστης
[1, 4]	καὶ αὕτη τέλος καὶ τέλειον	τέλος	ἐνεργείᾳ, ζῶντες ἂν κατὰ τὰς
[1, 3]	καὶ εὖ ζῆν. Τὸ δὲ	τέλος	ἐστὶν οὐχ ἁπλοῦν ἀλλὰ διττόν·
[1, 3]	γὰρ χρῆσις καὶ ἡ ἐνέργεια	τέλος,	ἡ δ´ ἕξις τῆς χρήσεως
[1, 32]	τέλος οὐθέν, ἀλλ´ αὐτὸ τοῦτο	τέλος,	ἡ ἐνέργεια καὶ ἡ πρᾶξις.
[1, 17]	προθέσθαι, ἢ τὰ πρὸς τὸ	τέλος	ἰδεῖν; Ἂν γὰρ τοῦτο καλῶς
[1, 17]	προθέσθαι, ἢ τὰ πρὸς τὸ	τέλος·	καὶ ἐξ ὧν τοῦτ´ ἔσται
[1, 4]	ἀρετὰς ζῆν. Τοῦτ´ ἄρ´ ἐστὶν	τέλος	καὶ ἡ εὐδαιμονία καὶ τὸ
[1, 4]	ἐστιν ἡ εὐδαιμονία, καὶ αὕτη	τέλος	καὶ τέλειον τέλος ἐνεργείᾳ, ζῶντες
[1, 1]	ἐπιστήμης καὶ δυνάμεως ἐστί τι	τέλος,	καὶ τοῦτ´ ἀγαθόν· οὐδεμία γὰρ
[1, 17]	τῆς οἰκοδομικῆς ἐστιν ἐπιστήμης τὸ	τέλος	καλῶς προθέσθαι, ἢ τὰ πρὸς
[1, 17]	μᾶλλον ἢ τῶν πρὸς τὸ	τέλος.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Ἀρετῆς δέ γ´
[1, 17]	αὐτῆς τὸν σκοπὸν {πρὸς} τὸ	τέλος,	ὃ δεῖ ὀρθῶς προθέσθαι, ἢ
[1, 16]	τέλους, ἀλλὰ τῶν πρὸς τὸ	τέλος,	οἷον οὐθεὶς προαιρεῖται ὑγιαίνειν, ἀλλὰ
[1, 32]	τι παρὰ τὴν ποίησιν ἄλλο	τέλος,	οἷον παρὰ τὴν οἰκοδομικήν, ἐπειδή
[1, 17]	ἀλλ´ ἤδη τὰ κατὰ τὸ	τέλος,	οἷον πότερον ἀγαθὸν πρὸς ὑγίειαν
[1, 17]	τέλους ἢ τῶν πρὸς τὸ	τέλος,	οἷον πότερον τοῦ καλοῦ ἢ
[1, 1]	οὔτε δυνάμεως οὔτ´ ἐπιστήμης ὡς	τέλος·	οὐδ´ ἄρα τῆς πολιτικῆς ἐστιν
[1, 4]	ἡ εὐδαιμονία τέλειον ἀγαθὸν καὶ	τέλος,	οὐδὲ τοῦτο δεῖ λανθάνειν ὅτι
[1, 32]	τὸ κιθαρίζειν οὐκ ἔστιν ἄλλο	τέλος	οὐθέν, ἀλλ´ αὐτὸ τοῦτο τέλος,
[1, 32]	πρακτικῶν οὐκ ἔστιν ἄλλο οὐθὲν	τέλος	παρ´ αὐτὴν τὴν πρᾶξιν, οἷον
[1, 32]	ποιητικὴ οἰκίας, οἰκία αὐτῆς τὸ	τέλος	παρὰ τὴν ποίησιν, ὁμοίως ἐπὶ
[1, 2]	τέλη, οἷον ἡ μὲν ὑγίεια	τέλος,	τὰ δὲ τῆς ὑγιείας ἕνεκεν
[1, 2]	τέλειον· τὸ δὲ δὴ τέλειον	τέλος	τἀγαθόν ἐστι καὶ τέλος τῶν
[1, 2]	ἡμῖν ὃ ζητοῦμεν, ὅ ἐστι	τέλος	τέλειον· τὸ δὲ δὴ τέλειον
[1, 2]	Τὸ γὰρ ἄριστον ἐπειδή ἐστι	τέλος	τέλειον, τὸ δὲ τέλειον τέλος
[1, 4]	ἡ χρῆσις καὶ ἡ ἐνέργεια	τέλος·	τῆς δὲ ψυχῆς ἡ ἀρετὴ
[1, 18]	ΙΗ' Ἀρετῆς δέ γ´ ἐστὶ	τέλος	τὸ καλόν. Τούτου ἄρ´ {ἐστὶ{
[1, 3]	λέγομεν πάντες καὶ δοκεῖ καὶ	τέλος	τῶν ἀγαθῶν καὶ τελειότατον εἶναι,
[1, 2]	τέλειον τέλος τἀγαθόν ἐστι καὶ	τέλος	τῶν ἀγαθῶν. Μετὰ ταῦτα τοίνυν
[1, 2]	τέλος τέλειον, τὸ δὲ τέλειον	τέλος	ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν οὐθὲν ἂν
[1, 16]	προαίρεσις μὲν οὐκ ἔστιν τοῦ	τέλους,	ἀλλὰ τῶν πρὸς τὸ τέλος,
[1, 17]	βελτίστη ἐστὶν αἰτία, ὅτι τοῦ	τέλους	ἐστὶ στοχαστικὴ μᾶλλον ἢ τῶν
[1, 17]	ἡ ἀρετὴ στοχαστική, πότερον τοῦ	τέλους	ἢ τῶν πρὸς τὸ τέλος,
[1, 16]	τέλος ἀγαθῶν καὶ οὐ τοῦ	τέλους,	καὶ τῶν δυνατῶν ἡμῖν, καὶ
[1, 1]	ἐπιστήμη οὔτε δύναμις ὑπὲρ τοῦ	τέλους	λέγει ὅτι ἀγαθόν, ὥστε οὐδ´
[1, 1]	δύναμις οὐδεμία λέγει ὑπὲρ τοῦ	τέλους	τοῦ αὑτῆς ὅτι ἀγαθόν, ἀλλὰ
[1, 2]	τὰ ἄλλα. Πάλιν αὐτῶν τῶν	τελῶν	βέλτιον ἀεὶ τὸ τέλειον τοῦ
[1, 1]	ἕκαστος. Πότε μὲν γὰρ δεῖ	τεμεῖν	ὁ ἰατρὸς οἶδεν, πότε δὲ
[1, 2]	τάξιν ἥκει. Λοιπὸν δὲ καὶ	τέταρτον	τῶν ἀγαθῶν τὸ σωστικὸν καὶ
[1, 10]	(ἀντιστρέφει γάρ) καὶ ἐὰν τὸ	τετράγωνον	μὴ ἔχῃ τέτταρσιν ὀρθαῖς ἴσας,
[1, 10]	τὸ τρίγωνον, οὕτω καὶ τὸ	τετράγωνον	συμμεταβάλλει (ἀντιστρέφει γάρ) καὶ ἐὰν
[1, 10]	ὀρθαῖς ἴσας ἔχει, τὸ δὲ	τετράγωνον	τέτταρσιν, καὶ ὡς ἂν μεταβάλλῃ
[1, 16]	γὰρ γεωμετρίᾳ, ὅταν φῇ τὸ	τετράγωνον	τέτταρσιν ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν, καὶ
[1, 31]	εἴη. Τὸ δ´ ἀνάλογον ἐν	τέτταρσι	γίνεται ἐλαχίστοις· ὡς γὰρ τὸ
[1, 10]	ἴσας ἔχει, τὸ δὲ τετράγωνον	τέτταρσιν,	καὶ ὡς ἂν μεταβάλλῃ τὸ
[1, 16]	γεωμετρίᾳ, ὅταν φῇ τὸ τετράγωνον	τέτταρσιν	ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν, καὶ ἐρωτᾷ
[1, 10]	ἐὰν τὸ τετράγωνον μὴ ἔχῃ	τέτταρσιν	ὀρθαῖς ἴσας, οὐδὲ τὸ τρίγωνον
[1, 32]	ἐν τοῖς πρακτοῖς ἐστι τὸ	τεχνάζειν.	Ὥστε ἡ φρόνησις ἂν εἴη
[1, 32]	ποίησιν καὶ τὰ ποιητὰ ἡ	τέχνη·	ἐν γὰρ τοῖς ποιητοῖς μᾶλλον
[1, 12]	ἀκρατεῖς ἐφ´ ἃ ὁρμῶσιν, ταῦτα	τέως	βούλονται· πράττουσιν ἄρα οἱ ἀκρατεῖς
[1, 17]	Ἔστιν οὖν ἡ ἁμαρτία ἐν	τῇ	αἱρέσει τῶν ἀγαθῶν οὐ περὶ
[1, 17]	οὐδὲ βουλευόμεθα πότερον δεῖ ἀκοῦσαι	τῇ	ἀκοῇ ἢ ἰδεῖν. Ἡ δὲ
[1, 17]	ἄλλο ποιῆσαι ἢ ἰδεῖν, οὐδὲ	τῇ	ἀκοῇ οὐθὲν ἄλλο ἢ ἀκοῦσαι.
[1, 11]	τις τούτῳ ἐναντιοῦται, ὁ ἐπὶ	τῇ	ἀκρασίᾳ. Οὐθεὶς γάρ, φησί, πράττει
[1, 31]	ἀδικεῖ· ᾗ μὲν γὰρ τὸ	τῇ	ἀληθείᾳ καὶ τῇ φύσει ὂν
[1, 31]	μόνον, ἀλλὰ πλείονα παθεῖν, ἀκολουθήσαντα	τῇ	ἀναλογίᾳ· καὶ γὰρ ἦρξε πρότερος
[1, 31]	ὀλίγα. Ἔοικεν δὲ καὶ Πλάτων	τῇ	ἀναλογίᾳ ταύτῃ τοῦ δικαίου χρῆσθαι
[1, 18]	ἐξ οὗ ἡ ἐνέργεια, τοῦτο	τῇ	ἀρετῇ ἀποδίδομεν ὡς κάλλιον, ἀλλ´
[1, 10]	ψόγοι γινόμενοι. Ἐπὶ μὲν γὰρ	τῇ	ἀρετῇ ἔπαινος, ἐπὶ δὲ τῇ
[1, 31]	τῆς ἀριστερᾶς, κἂν πάντα ποιῶμεν	τῇ	ἀριστερᾷ καθάπερ τῇ δεξιᾷ. Οὐδ´
[1, 31]	μεταβολῆς. Λέγω δ´ οἷον εἰ	τῇ	ἀριστερᾷ μελετῷμεν πάντες ἀεὶ βάλλειν,
[1, 11]	κατ´ ἐπιθυμίαν, οὐκ ἐξ ἀνάγκης·	τῇ	γὰρ ἐπιθυμίᾳ ἡδονὴ ἀκολουθεῖ, τὰ
[1, 13]	τῷ μὲν πυρὶ ὁ ἄνω,	τῇ	δὲ γῇ ὁ κάτω· ἔστι
[1, 9]	ἀλλ´ ἡ δειλία ἔνδεια οὖσα,	τῇ	δὲ σωφροσύνῃ μεσότητι οὔσῃ ἀκολασίας
[1, 31]	πάντα ποιῶμεν τῇ ἀριστερᾷ καθάπερ	τῇ	δεξιᾷ. Οὐδ´ ὅτι μεταπίπτουσι, διὰ
[1, 16]	οὖν ἁμαρτία οὐ γίγνεται ἐν	τῇ	διανοίᾳ, ἀλλ´ ἐν τῇ ἐνεργείᾳ
[1, 16]	μή ἐστιν ἡ ἁμαρτία ἐν	τῇ	διανοίᾳ, οὐδὲ βουλεύονται ὑπὲρ τούτων·
[1, 16]	ἐν τῇ διανοίᾳ, ἀλλ´ ἐν	τῇ	ἐνεργείᾳ τοῦ γράφειν. ἐν οἷς
[1, 31]	περὶ ταῦτα δικαιοσύνη ἂν εἴη	τῇ	ἕξει ὁρμὴν ἔχουσα μετὰ προαιρέσεως
[1, 1]	βουλώμεθα δεῖξαι ὅτι ἀγαθόν, ἢ	τῇ	ἐπαγωγῇ, οἷον ὅταν θέλωμεν δεῖξαι
[1, 10]	τῇ ἀρετῇ ἔπαινος, ἐπὶ δὲ	τῇ	κακίᾳ ψόγος· ἔπαινος δὲ καὶ
[1, 8]	τοιοῦτόν ἐστιν, ὃ περιέχεται ἡδονῇ	τῇ	κατ´ ἀκολασίαν, ἢ καὶ ὃ
[1, 1]	γὰρ ὁ ἰατρὸς τὸ ἐν	τῇ	κυβερνητικῇ ἀγαθὸν πότε εἰδήσει, οὔτε
[1, 24]	πρέποντι τὸ μέγα δαπανᾷ, ὀρθῶς	τῇ	μεγαλοπρεπείᾳ τοὔνομα κεῖται. Ἡ μεγαλοπρέπεια
[1, 9]	ἀναγκαῖόν ἐστιν ἴσως ῥηθῆναι τί	τῇ	μεσότητι ἀντίκειται, πότερον ἡ ὑπερβολὴ
[1, 9]	ὑπερβολή. Ἔστι δ´ ἀμφότερα ἐναντία	τῇ	μεσότητι, καὶ ἡ ὑπερβολὴ καὶ
[1, 9]	δύο αἰτίας δόξαιμεν ἂν ἀντιτιθέναι	τῇ	μεσότητι τὴν ὑπερβολὴν καὶ τὴν
[1, 21]	ἐπαινετός. Οὔτε γὰρ ὁ ἐλλείπων	τῇ	ὀργῇ οὔτε ὁ ὑπερβάλλων ἐπαινετός,
[1, 17]	διάνοια οὐχ ὥσπερ αἴσθησις, οἷον	τῇ	ὄψει οὐκ ἂν δύναιτ´ οὐθὲν
[1, 31]	ταύτῃ τοῦ δικαίου χρῆσθαι ἐν	τῇ	πολιτείᾳ. Ὁ μὲν γὰρ γεωργός,
[1, 1]	τὴν ἐπαγωγὴν κοινοῦ ἀγαθοῦ λεκτέον	τῇ	πολιτικῇ, ὅτι τὰ αὐτὰ ἀδύνατα
[1, 1]	οἰκίαν) δῆλον τοίνυν ὅτι οὐδὲ	τῇ	πολιτικῇ ὑπὲρ τοῦ ἀγαθοῦ λεκτέον
[1, 2]	μὲν δὴ εἰσίν (δοκιμάζεται γὰρ	τῇ	τοῦ σπουδαίου αὐτῶν ἕκαστον χρήσει,
[1, 2]	σπουδαίου αὐτῶν ἕκαστον χρήσει, οὐ	τῇ	τοῦ φαύλου) τοῖς δ´ αὐτοῖς
[1, 32]	δεινός, διὸ καὶ συνεργεῖ πως	τῇ	φρονήσει ἡ δεινότης· ἀλλὰ δεινὸς
[1, 10]	τὴν ἐπιμέλειαν ὑπάρχειν, ἀλλὰ καὶ	τῇ	φύσει γίνεσθαι τὸ σῶμα καλὸν
[1, 31]	γὰρ τὸ τῇ ἀληθείᾳ καὶ	τῇ	φύσει ὂν δίκαιον μὴ ἔκρινεν,
[1, 31]	τινες, καὶ ὅμοιοι βούλονται εἶναι	τῇ	φύσει, τῷ δὲ τρόπῳ ἕτεροι)
[1, 31]	τῷ ἐμῷ πρὸς ἐμὲ οὔτε	τῇ	χειρί, ὁμοίως δὲ οὐδ´ ἑκάστῳ
[1, 16]	ταῦτα δέ ἐστιν τὰ ἐν	τῇ	ψυχῇ γινόμενα, ἀναγκαῖον {δὴ} συνδυαζομένων
[1, 7]	εἰδῆσαι τίνα ἐστὶν τὰ ἐν	τῇ	ψυχῇ γινόμενα. Ἔστιν δ´ ἃ
[1, 32]	αὕτη πάντων ἄρχει τῶν ἐν	τῇ	ψυχῇ, ὥσπερ δοκεῖ καὶ ἀπορεῖται;
[1, 31]	οὗ ἕνεκεν· ἀλλ´ ἤδη καὶ	τὴν	ἄγνοιαν διοριστέον ἐστίν, πῶς ἂν
[1, 31]	αἴτιος, καὶ πράττῃ τι κατὰ	τὴν	ἄγνοιαν ἧς αὐτὸς αἴτιος ἐστίν,
[1, 10]	ἢ ἄδικος, οὐθεὶς ἂν ἕλοιτο	τὴν	ἀδικίαν. Ὁμοίως δ´ ἐπ´ ἀνδρείας
[1, 19]	εἴη ἔτι ἀνδρεῖος· ἂν οὖν	τὴν	αἰσχύνην περιέλω δι´ ἣν ἦν
[1, 11]	ἑκὼν ἂν πράττοι τὰ κατὰ	τὴν	ἀκρασίαν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ' Ἀλλὰ πάλιν
[1, 31]	ἀκρατὴς βουλόμενος πράττει τὰ κατὰ	τὴν	ἀκρασίαν, ὥστε αὐτὸς αὑτὸν ἀδικεῖ·
[1, 6]	εἰ δεῖ παρὰ γράμμα λέγοντα	τὴν	ἀλήθειαν ὡς ἔχει σκοπεῖν (δεῖ
[1, 31]	τὴν ἀξίαν ἕκαστον ἑκάστου διδόντας	τὴν	ἄλλαξιν ποιεῖσθαι παρ´ ἀλλήλων, καὶ
[1, 19]	ὀρθῶς ἔλεγεν ἐπιστήμην φάσκων εἶναι	τὴν	ἀνδρείαν. Ἡ γὰρ ἐπιστήμη ἐξ
[1, 5]	ὥστε οἱ μέτριοι φόβοι αὔξουσι	τὴν	ἀνδρείαν. Ὑπὸ τῶν αὐτῶν ἄρα
[1, 22]	μικρολόγους. Πάντες δ´ οὗτοι ὑπὸ	τὴν	ἀνελευθεριότητα πίπτουσιν. Τὸ μὲν γὰρ
[1, 31]	προσαγορεύσαντες νόμισμα, τούτῳ χρῆσθαι, καὶ	τὴν	ἀξίαν ἕκαστον ἑκάστου διδόντας τὴν
[1, 19]	τῶν ἐκβησομένων οὐ φοβοῦνται διὰ	τὴν	ἀπειρίαν. Οὐδὲ δὴ οὐδὲ τούτους
[1, 12]	κατὰ τῆς ἐπιθυμίας ἁρμόττουσιν, ὥστε	τὴν	ἀπορίαν ποιήσουσιν· ἔστι γὰρ ἀκρατῆ
[1, 6]	Ἔτι οὐ μόνον τοῖς τοιούτοις	τὴν	ἀρετὴν ἀφορίσειεν ἄν τις, ἀλλὰ
[1, 32]	τὴν προαίρεσιν προστιθεμένη τελείαν ποιεῖ	τὴν	ἀρετήν. Διὸ καὶ συνεργεῖ τῷ
[1, 17]	εὔλογον δὲ τούτου εἶναι προθετικὴν	τὴν	ἀρετήν· ἐν οἷς γὰρ ἡ
[1, 32]	καὶ προαιρούμενον τῷ λόγῳ. Διὸ	τὴν	ἀρετὴν ἔφη λόγον εἶναι, οὐκ
[1, 5]	ἄρα καὶ αὔξει καὶ φθείρει	τὴν	ἀρετήν. Καὶ γὰρ οἱ λίαν
[1, 32]	ὀρθῶς Σωκράτης ἔλεγεν, φάσκων εἶναι	τὴν	ἀρετὴν λόγον· οὐδὲν γὰρ ὄφελος
[1, 1]	γὰρ ἴσως ὄφελος εἰδέναι μὲν	τὴν	ἀρετήν, πῶς δὲ ἔσται καὶ
[1, 11]	γάρ ἐστι τὸ κυριώτατον πρὸς	τὴν	ἀρετήν, τὸ ἑκούσιον. Ἐκούσιον δὲ
[1, 1]	Οὐ γὰρ οἰκεία, δεῖ δὲ	τὴν	ἀρχὴν οἰκείαν εἶναι καὶ συνημμένην·
[1, 31]	πρὸς δεσπότην ἐστὶ δίκαιον διὰ	τὴν	αὐτὴν αἰτίαν· τοῦ γὰρ δεσπότου
[1, 18]	κρεῖττον εἶναι ἢ τὴν ἕξιν	τὴν	αὐτήν, νῦν δὲ οὐκ ἐξ
[1, 1]	τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ διὰ	τὴν	αὑτοῦ φύσιν αἱρετόν· ἢ οὗ
[1, 23]	πᾶσαν τιμὴν ἔσται, ἀλλὰ περὶ	τὴν	βελτίστην, καὶ τὸ τίμιον ἀγαθὸν
[1, 1]	μετὰ μέντοι τοῦτο οὐκέτι ὀρθῶς.	Τὴν	γὰρ ἀρετὴν κατέμιξεν {καὶ συνέζευξεν}
[1, 15]	ἄνθρωπον ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ φίλτρου,	τὴν	δ´ ἄνθρωπον ἐν Ἀρείῳ πάγῳ
[1, 2]	ἄλλο δόξειεν εἶναι ἢ εὐδαιμονία,	τὴν	δ´ εὐδαιμονίαν ἐκ πολλῶν ἀγαθῶν
[1, 17]	λύπη· τὴν μὲν γὰρ φεύγομεν,	τὴν	δὲ αἱρούμεθα. Ἐπεὶ οὖν διῄρηται
[1, 32]	ψυχῆς· ἔστιν δ´ εἰς δύο	τὴν	διαίρεσιν ἔχον τὸ λόγον ἔχον
[1, 31]	ἐστὶν ὃ ζητοῦμεν δίκαιον καὶ	τὴν	δικαιοσύνην τὴν περὶ ταῦτα. Τὸ
[1, 1]	Οὐ γὰρ εἴ τις οἶδεν	τὴν	δικαιοσύνην τί ἐστίν, εὐθέως δίκαιος
[1, 15]	οὐχ ἑκούσιον ἐδόκει εἶναι, ὅτι	τὴν	δόσιν τοῦ φίλτρου οὐ μετὰ
[1, 31]	αὑτὸν παρακαταθήκην ἀπεστέρησεν, οὐδ´ ἐμοίχευσεν	τὴν	ἑαυτοῦ γυναῖκα, οὐδ´ ἔκλεψεν αὐτὸς
[1, 24]	ᾧ μὴ δεῖ καιρῷ ἐνδεικνύμενος	τὴν	ἑαυτοῦ εὐπορίαν) ὁ δὲ μικροπρεπὴς
[1, 12]	ἐγκρατὴς ἑκὼν πράττει τὰ κατὰ	τὴν	ἐγκράτειαν· ἐπαινεῖται γάρ, ἐπαινοῦνται δὲ
[1, 2]	ἄριστον; Οἷον αὐτὴν τὴν εὐδαιμονίαν	τὴν	ἐκ τούτων τῶν ἀγαθῶν οὖσαν
[1, 18]	ἔχει, ἐπεὶ εἰ ἦν εἰδέναι	τὴν	ἑκάστου γνώμην, ὡς ἔχει πρὸς
[1, 1]	ἐπαγωγή· ὁ δὲ ὁρισμὸς βούλεται	τὴν	ἑκάστου οὐσίαν λέγειν, ἤτοι ὅτι
[1, 18]	τὸ μὴ δυνατὸν εἶναι δηλῶσαι	τὴν	ἑκάστου προαίρεσιν ἣν ἔχει, ἐπεὶ
[1, 21]	ὑπερβολὴν ψεκτὸς καὶ ὁ κατὰ	τὴν	ἔλλειψιν· ὁ μέσος ἂν τούτων
[1, 19]	Ἡ γὰρ ἐπιστήμη ἐξ ἔθους	τὴν	ἐμπειρίαν λαβοῦσα ἐπιστήμη γίνεται· τοὺς
[1, 9]	τῇ μεσότητι τὴν ὑπερβολὴν καὶ	τὴν	ἔνδειαν. Ἢ γὰρ ἐξ αὐτοῦ
[1, 8]	τὴν ὑπερβολὴν ἔχειν μήτε πρὸς	τὴν	ἔνδειαν· πρὸς μεσότητα ἄρα τῶν
[1, 18]	τις εἴποι, πρότερον μὲν ἐλέγομεν	τὴν	ἐνέργειαν κρεῖττον εἶναι ἢ τὴν
[1, 4]	οὐχ ὑπάρχει, ὃ ἦν κατὰ	τὴν	ἐνέργειαν. Μετὰ τοῦτο τὸ μέλλον
[1, 18]	καὶ νῦν φαμεν τοῦτο ὁμοίως,	τὴν	ἐνέργειαν τῆς ἕξεως βέλτιον εἶναι.
[1, 18]	τὴν ἐνέργειαν κρεῖττον εἶναι ἢ	τὴν	ἕξιν τὴν αὐτήν, νῦν δὲ
[1, 1]	οὐδὲ δὴ ὑπὲρ τοῦ κατὰ	τὴν	ἐπαγωγὴν κοινοῦ ἀγαθοῦ λεκτέον τῇ
[1, 1]	Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦ κατὰ	τὴν	ἐπαγωγὴν κοινοῦ. Διὰ τί; Ὅτι
[1, 12]	τὴν ἐπιθυμίαν ἑκούσιον, τὸ παρὰ	τὴν	ἐπιθυμίαν ἀκούσιον· ὁ δ´ ἐγκρατὴς
[1, 12]	Εἰ δ´ ἐστὶν τὸ κατὰ	τὴν	ἐπιθυμίαν ἑκούσιον, τὸ παρὰ τὴν
[1, 12]	ἀκούσιον· ὁ δ´ ἐγκρατὴς παρὰ	τὴν	ἐπιθυμίαν πράττει· ὥστε ὁ ἐγκρατὴς
[1, 10]	σῶμα. Δεῖ γὰρ μὴ μόνον	τὴν	ἐπιμέλειαν ὑπάρχειν, ἀλλὰ καὶ τῇ
[1, 1]	τῶν ἐπιστημῶν συμβαίνει ἅμα εἰδέναι	τὴν	ἐπιστήμην τί ἐστι καὶ εἶναι
[1, 1]	πολιτικῆς, τὸ δ´ ὅλον καὶ	τὴν	ἐπωνυμίαν δικαίως δοκεῖ ἄν μοι
[1, 6]	ἦθος ἀπὸ τοῦ ἔθους ἔχει	τὴν	ἐπωνυμίαν· ἠθικὴ γὰρ καλεῖται διὰ
[1, 4]	συνεργεῖ τὸ μόριον τοῦτο πρὸς	τὴν	εὐδαιμονίαν. Μετὰ ταῦτα τοίνυν λεκτέον
[1, 2]	συγκρίνων τὸ ἄριστον; Οἷον αὐτὴν	τὴν	εὐδαιμονίαν τὴν ἐκ τούτων τῶν
[1, 6]	καὶ ἡδονῇ. Διὰ μὲν γὰρ	τὴν	ἡδονὴν τὰ φαῦλα πράττομεν, διὰ
[1, 16]	καὶ λύπην· διὰ μὲν γὰρ	τὴν	ἡδονὴν τὰ φαῦλα πράττομεν, διὰ
[1, 31]	δικαίων, μή, εἰ μεταβάλλει διὰ	τὴν	ἡμετέραν χρῆσιν, διὰ τοῦτ´ οὐκ
[1, 1]	ἀνάγων οὐκ οἰκείαν τῶν ἀρετῶν	τὴν	θεωρίαν ἐποιεῖτο· οὐ γάρ ἐστιν
[1, 1]	τὰ ἄλλα ἄνευ τοῦ κατὰ	τὴν	ἰδέαν ἀγαθοῦ διὸ οὐκ οἰκείαν
[1, 1]	Διὸ οὐχ ὑπὲρ τοῦ κατὰ	τὴν	ἰδέαν ἀγαθοῦ τὸν λόγον ποιεῖται.
[1, 11]	θυμὸς βούλησις. Πρῶτον μὲν οὖν	τὴν	κατ´ ἐπιθυμίαν πρᾶξιν ἐπισκεπτέον, πότερον
[1, 16]	τὰ φαῦλα πράττομεν, διὰ δὲ	τὴν	λύπην τὰ καλὰ φεύγομεν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[1, 6]	τὰ φαῦλα πράττομεν, διὰ δὲ	τὴν	λύπην τῶν καλῶν ἀπεχόμεθα· ὅλως
[1, 17]	τὸ σφάλλεσθαι ἡδονὴ καὶ λύπη·	τὴν	μὲν γὰρ φεύγομεν, τὴν δὲ
[1, 9]	μέλλοντα κατὰ τὸ ἦθος εὐδοκιμήσειν	τὴν	μεσότητα τῶν παθῶν ἑκάστου διατηρεῖν·
[1, 32]	ποίησιν ἄλλο τέλος, οἷον παρὰ	τὴν	οἰκοδομικήν, ἐπειδή ἐστιν ποιητικὴ οἰκίας,
[1, 32]	τὰς ἐπιστήμας ἐπιβλέψας, οἷον ἐπὶ	τὴν	οἰκοδομικήν. Ἔστιν γάρ, ὡς φαμέν,
[1, 3]	ἄλλην δὲ σπουδαίαν οἰκίαν, ἀλλὰ	τὴν	οἰκοδομικήν· καὶ οὗ ποιητικὸς ὁ
[1, 19]	ἐγγίγνεται ἡ ἀνδρεία. Δεῖ δὲ	τὴν	ὁρμὴν γίνεσθαι ἀπὸ τοῦ λόγου
[1, 32]	ἀφορίζομεν, τὸ μετὰ λόγου εἶναι	τὴν	ὁρμὴν πρὸς τὸ καλόν· τὸ
[1, 19]	μέν τις φοβεῖται μὴ ἀποβάλλῃ	τὴν	οὐσίαν, οὗτος δειλός, εἰ δέ
[1, 3]	οὐδεὶς γὰρ ἂν βούλοιτο ἔχειν	τὴν	ὄψιν μὴ μέλλων ὁρᾶν ἀλλὰ
[1, 23]	ἀτιμίαν, καὶ περὶ τιμὴν οὐ	τὴν	παρὰ τῶν πολλῶν ἀλλὰ τὴν
[1, 23]	τὴν παρὰ τῶν πολλῶν ἀλλὰ	τὴν	παρὰ τῶν σπουδαίων, καὶ μᾶλλον
[1, 31]	τὸ νόμῳ ὡρισμένον, οἷον τὸ	τὴν	παρακαταθήκην ἀποστερῆσαι ἄδικον ἐστί, τὸ
[1, 31]	οὐ τοῦτο τὸ δίκαιον οὐδὲ	τὴν	περὶ ταῦτα δικαιοσύνην ζητοῦμεν. Κατὰ
[1, 31]	ζητοῦμεν δίκαιον καὶ τὴν δικαιοσύνην	τὴν	περὶ ταῦτα. Τὸ τοίνυν δίκαιόν
[1, 32]	γὰρ ποιητικῶν ἐστί τι παρὰ	τὴν	ποίησιν ἄλλο τέλος, οἷον παρὰ
[1, 32]	πρακτὰ ἡ φρόνησις, περὶ δὲ	τὴν	ποίησιν καὶ τὰ ποιητὰ ἡ
[1, 32]	οἰκία αὐτῆς τὸ τέλος παρὰ	τὴν	ποίησιν, ὁμοίως ἐπὶ τεκτονικῆς καὶ
[1, 31]	συνέχει δὴ αὕτη ἡ ἀναλογία	τὴν	πολιτείαν. Ὥστε τὸ δίκαιον ἔοικεν
[1, 31]	ποιεῖσθαι παρ´ ἀλλήλων, καὶ τούτῳ	τὴν	πολιτικὴν κοινωνίαν συνέχειν. Ἐπεὶ οὖν
[1, 1]	ἀρετὴν κατέμιξεν {καὶ συνέζευξεν} εἰς	τὴν	πραγματείαν τὴν ὑπὲρ τἀγαθοῦ, οὐ
[1, 32]	ἡ πρᾶξις. Περὶ μὲν οὖν	τὴν	πρᾶξιν καὶ τὰ πρακτὰ ἡ
[1, 32]	ἄλλο οὐθὲν τέλος παρ´ αὐτὴν	τὴν	πρᾶξιν, οἷον παρὰ τὸ κιθαρίζειν
[1, 31]	φυσικὴ οὖσα οὐ ποιεῖ διὰ	τὴν	πρᾶξιν ταύτην τὰ παιδία λέγεσθαι
[1, 16]	{δὴ} συνδυαζομένων τινῶν τούτων εἶναι	τὴν	προαίρεσιν. Ἐπεὶ οὖν ἐστίν, ὥσπερ
[1, 16]	Ἔτι δὲ λοιπόν ἐστιν ἐπισκέψασθαι	τὴν	προαίρεσιν, πότερόν ἐστιν ὄρεξις, ἢ
[1, 32]	πρὸς δὲ τὸν λόγον καὶ	τὴν	προαίρεσιν προστιθεμένη τελείαν ποιεῖ τὴν
[1, 19]	εἶναι, οἷον εἰ δι´ αἰσχύνην	τὴν	πρὸς τοὺς πολίτας ὑπομένουσι τοὺς
[1, 4]	τὸ αὐτό γέ τοί φαμεν	τήν	τε ψυχὴν ποιεῖν καὶ τὴν
[1, 4]	τήν τε ψυχὴν ποιεῖν καὶ	τὴν	τῆς ψυχῆς ἀρετήν. Ἀλλ´ ἡ
[1, 4]	μέν, ψυχῇ δὲ ζῶμεν· διὰ	τὴν	τῆς ψυχῆς ἀρετὴν ἄρα εὖ
[1, 19]	οἴεται δεῖν μάχεσθαι. Οὐδὲ δὴ	τὴν	τοιαύτην φατέον εἶναι· ὁ γὰρ
[1, 31]	υἱός. Πλὴν ὅταν ἤδη λάβῃ	τὴν	τοῦ ἀνδρὸς τάξιν καὶ χωρισθῇ
[1, 14]	γάρ τις λέγοι ὅτι ἠναγκάσθην	τὴν	τοῦ φίλου γυναῖκα διαφθεῖραι ὑπὸ
[1, 2]	αὐτοῖς τούτοις συμβέβηκεν ἀγαθοῖς καὶ	τὴν	τύχην τῆς γενέσεως αὐτῶν αἰτίαν
[1, 17]	μὲν γὰρ ἅπαντες ὁμογνωμονοῦσιν, οἷον	τὴν	ὑγίειαν ὅτι ἀγαθόν) ἀλλ´ ἤδη
[1, 16]	προαιρεῖται ὑγιαίνειν, ἀλλὰ τὸ πρὸς	τὴν	ὑγίειαν προαιρούμεθα, περιπατεῖν, τροχάζειν· βουλόμεθα
[1, 2]	Οἷον τὰ ὑγιεινὰ θεὶς καὶ	τὴν	ὑγίειαν, σκόπει τί τούτων πάντων
[1, 1]	{καὶ συνέζευξεν} εἰς τὴν πραγματείαν	τὴν	ὑπὲρ τἀγαθοῦ, οὐ δὴ ὀρθῶς·
[1, 8]	ταῦτ´ ἐστὶν τὸ μήτε πρὸς	τὴν	ὑπερβολὴν ἔχειν μήτε πρὸς τὴν
[1, 9]	δόξαιμεν ἂν ἀντιτιθέναι τῇ μεσότητι	τὴν	ὑπερβολὴν καὶ τὴν ἔνδειαν. Ἢ
[1, 21]	Ἐπεὶ τοίνυν καὶ ὁ κατὰ	τὴν	ὑπερβολὴν ψεκτὸς καὶ ὁ κατὰ
[1, 2]	λέγοι ἄν τις εἶναι ἄριστον	τὴν	φρόνησιν ἁπάντων τῶν ἀγαθῶν καθ´
[1, 1]	νῦν δὲ καὶ ἄνευ τοῦ	τὴν	ψυχὴν εἶναι ἀθάνατον δείξει τις
[1, 1]	Μετὰ ταῦτα δὲ Πλάτων διείλετο	τὴν	ψυχὴν εἴς τε τὸ λόγον
[1, 31]	ὥστε οὐκ ἀδικεῖ· ὅταν δὲ	τῆς	ἀγνοίας αὐτὸς ᾖ αἴτιος, καὶ
[1, 31]	διοριστέον ἐστίν, πῶς ἂν γινομένης	τῆς	ἀγνοίας, ὃν βλάπτει, οὐκ ἀδικήσει.
[1, 22]	ἄλλης ἀρετῆς οὐδεμιᾶς. Οὔτε γὰρ	τῆς	ἀνδρείας ἐστὶ τὸ ὅπλα ποιῆσαι,
[1, 22]	ὅτε δεῖ. Ἔστι δὲ καὶ	τῆς	ἀνελευθεριότητος εἴδη πλείω, οἷον κίμβικάς
[1, 18]	σκοπὸν θῇ τὰ βέλτιστα μιμεῖσθαι.	Τῆς	ἀρετῆς ἄρα παντελῶς τοῦτ´ ἐστίν,
[1, 17]	ἔσται. Ὥστε δῆλον ὡς κἀπὶ	τῆς	ἀρετῆς, ἐπειδὴ βελτίστη ἐστὶν αἰτία,
[1, 17]	καὶ ποιητικόν. Οὐθὲν οὖν βέλτιον	τῆς	ἀρετῆς ἐστίν· ταύτης γὰρ ἕνεκα
[1, 2]	ἤδη γὰρ οὗτος εἰς τὸ	τῆς	ἀρετῆς σχῆμα ἥκει. Τὰ δ´
[1, 31]	οὐδὲν ἧττον φύσει βελτίω ἐστὶ	τῆς	ἀριστερᾶς, κἂν πάντα ποιῶμεν τῇ
[1, 16]	μὲν οὖν τοῖς τοιούτοις ἐκ	τῆς	ἀρχῆς ὡρισμένης ἔλαβον τὸ διὰ
[1, 1]	τὸ τέλος, δῆλον ὡς καὶ	τῆς	βελτίστης βέλτιστον ἂν εἴη. Ἀλλὰ
[1, 31]	καὶ πράξαντές τι κακὸν ἀδικοῦσιν·	τῆς	γὰρ ἀγνοίας αὐτοί εἰσιν αἴτιοι·
[1, 16]	τοῖς κατὰ τὰς ἀρετὰς ὁμοίως.	τῆς	γὰρ ἀρετῆς στοχαζόμενοι ἁμαρτάνομεν ἐπὶ
[1, 4]	ὅτι καὶ ταύτῃ δεήσει ἐνεργεῖν·	τῆς	γὰρ τελείας ἀρετῆς ἡ ἐνέργεια
[1, 2]	συμβέβηκεν ἀγαθοῖς καὶ τὴν τύχην	τῆς	γενέσεως αὐτῶν αἰτίαν εἶναι. Ἀπὸ
[1, 31]	ἄγνοια αἰτία τοῦ πράττειν ταῦτα,	τῆς	δ´ ἀγνοίας οὐκ αὐτὰ αἴτια,
[1, 9]	μεσότης τῆς μὲν ὑπερβολῆς ἐνδεέστερον,	τῆς	δ´ ἐνδείας ὑπερβάλλον. Διὸ καὶ
[1, 32]	προαιρετικὸν εἶναι καὶ πρακτικὸν ἀεί,	τῆς	δὲ δεινότητος καὶ τοῦ δεινοῦ
[1, 2]	μὲν {μόνον} παραγενομένης πολλῶν προσδεόμεθα,	τῆς	δὲ εὐδαιμονίας παραγενομένης οὐδενὸς ἔτι
[1, 4]	χρῆσις καὶ ἡ ἐνέργεια τέλος·	τῆς	δὲ ψυχῆς ἡ ἀρετὴ ἕξις
[1, 4]	ἡ ψυχὴ ἂν εἴη αἰτία·	τῆς	δὲ ψυχῆς τούτων μὲν τῶν
[1, 32]	δόξειεν ἔχειν καὶ τὰ ἐπὶ	τῆς	δεινότητος. Ἡ γὰρ δεινότης καὶ
[1, 2]	οὗ παραγενομένου προσδεόμεθα τινός, οἷον	τῆς	δικαιοσύνης μὲν {μόνον} παραγενομένης πολλῶν
[1, 22]	καὶ τῶν ἄλλων· οὔτε δὴ	τῆς	ἐλευθεριότητος, ἀλλ´ ἤδη χρηματιστικῆς. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[1, 19]	εἰσιν ἀνδρεῖοι ἐκ τοῦ ἐναντίου	τῆς	ἐμπειρίας· οἱ γὰρ ἄπειροι τῶν
[1, 20]	βέλτιστον δὲ τῆς ὑπερβολῆς καὶ	τῆς	ἐνδείας τὸ μέσον· κατ´ ἀμφότερα
[1, 18]	φαμεν τοῦτο ὁμοίως, τὴν ἐνέργειαν	τῆς	ἕξεως βέλτιον εἶναι. Οἱ γὰρ
[1, 3]	βέλτιον καὶ αἱρετώτερον ἡ χρῆσις	τῆς	ἕξεως· ἡ γὰρ χρῆσις καὶ
[1, 3]	ἔστιν γε ἡ χρῆσις αἱρετωτέρα	τῆς	ἕξεως· τέλος γὰρ ἡ χρῆσις·
[1, 8]	ἄλλων πάντων. Τοῦτο γάρ ἐστι	τῆς	ἕξεως, τὸ εὖ ἢ κακῶς
[1, 12]	αὐτοὶ λόγοι οἵπερ καὶ κατὰ	τῆς	ἐπιθυμίας ἁρμόττουσιν, ὥστε τὴν ἀπορίαν
[1, 13]	εἶναι· βιαζόμενος γὰρ φήσει ὑπὸ	τῆς	ἐπιθυμίας τὰ φαῦλα πράττειν. Τοῦ
[1, 32]	τὰς ἀρχὰς μετ´ ἀποδείξεως ὄντα,	τῆς	ἐπιστήμης μετέχει· ὥστε δῆλον ὅτι
[1, 14]	τοῦ φίλου γυναῖκα διαφθεῖραι ὑπὸ	τῆς	ἡδονῆς, ἄτοπος ἂν εἴη. Τὸ
[1, 1]	ὑπὲρ τοῦ ἀγαθοῦ λέγωσιν, ὑπὲρ	τῆς	ἰδέας δεῖν λέγειν· ὑπὲρ γὰρ
[1, 1]	λέγειν, οὐ λεκτέον ἐστὶν ὑπὲρ	τῆς	ἰδέας. Καίτοι οἴονταί γε {δεῖν}
[1, 1]	ἰδέα τἀγαθοῦ. Πότερον οὖν ὑπὲρ	τῆς	ἰδέας τοῦ ἀγαθοῦ δεῖ, ἢ
[1, 1]	ἅπασιν ὑπάρχον ἀγαθόν; Ἕτερον γὰρ	τῆς	ἰδέας τοῦτο δόξειεν ἂν εἶναι.
[1, 9]	ἡ ἔνδεια· ἡ γὰρ μεσότης	τῆς	μὲν ὑπερβολῆς ἐνδεέστερον, τῆς δ´
[1, 17]	Πῶς οὖν ἡ ἐπιστήμη; Πότερον	τῆς	οἰκοδομικῆς ἐστιν ἐπιστήμης τὸ τέλος
[1, 19]	οὐ πάντας ἀλλὰ τοὺς ἀναιρετικοὺς	τῆς	οὐσίας. Ἔτι δὲ οὐδ´ ἐν
[1, 3]	ἐνέργεια καὶ ἡ χρῆσις, οἷον	τῆς	ὄψεως {ἐστιν ἡ ὅρασις} καὶ
[1, 24]	μεσότης τις ἐλλείψεως καὶ ὑπερβολῆς	τῆς	περὶ δαπάνας τὰς προσηκούσας, ἐν
[1, 9]	μεσότητι οὔσῃ ἀκολασίας καὶ ἀναισθησίας	τῆς	περὶ ἡδονὰς οὐ δοκεῖ ἐναντίον
[1, 20]	ἐστὶν μεσότης ἀκολασίας καὶ ἀναισθησίας	τῆς	περὶ τὰς ἡδονάς. Ἔστιν γὰρ
[1, 1]	δόξειεν ἂν οὐκ ἄλλης ἢ	τῆς	πολιτικῆς εἶναι μέρος. Ἔστι γὰρ
[1, 1]	ἐπιστήμης ὡς τέλος· οὐδ´ ἄρα	τῆς	πολιτικῆς ἐστιν τὸ ὑπὲρ τοῦ
[1, 31]	ἰσότητός πως μᾶλλον, διότι ἐγγὺς	τῆς	πολιτικῆς κοινωνίας ὁ βίος αὐτῶν,
[1, 1]	ἡ περὶ τὰ ἤθη πραγματεία	τῆς	πολιτικῆς, τὸ δ´ ὅλον καὶ
[1, 1]	ἑκάστῃ {πότε} ἀγαθοῦ, οὐδ´ αὖ	τῆς	πολιτικῆς ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ ἀγαθοῦ
[1, 7]	μεσότητί ἐστιν ὀργῆς καὶ ἀναλγησίας	τῆς	πρὸς ὀργήν. Ὁμοίως {καὶ} ἐπ´
[1, 32]	φρόνησις ὥσπερ ἐπίτροπός τίς ἐστι	τῆς	σοφίας, καὶ παρασκευάζει ταύτῃ σχολὴν
[1, 32]	βελτιόνων οὐκ ἂν δόξειεν, οἷον	τῆς	σοφίας οὐκ ἄρχει. Ἀλλά, φησίν,
[1, 32]	ἔστιν δὲ χείρων ἡ φρόνησις	τῆς	σοφίας (περὶ χείρω γὰρ ἐστίν·
[1, 2]	μὲν ὑγίεια τέλος, τὰ δὲ	τῆς	ὑγιείας ἕνεκεν οὐ τέλη. Καὶ
[1, 20]	Ὅστις γὰρ τῶν τοιούτων ἡδονῶν	τῆς	ὑπερβολῆς ἀπέχεται ἢ διὰ φόβον
[1, 20]	τοῦ βελτίστου ἐστίν, βέλτιστον δὲ	τῆς	ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐνδείας τὸ
[1, 32]	ὅτι ἐστὶν ἀρετή, ἐξ αὐτῆς	τῆς	φρονήσεως. Εἰ γὰρ ἡ φρόνησις
[1, 32]	ἦν. Τοῦ γὰρ φρονίμου καὶ	τῆς	φρονήσεώς ἐστι τὸ τῶν βελτίστων
[1, 32]	τελειοῦται τῷ εἶναι ἀρετὴ ἄνευ	τῆς	φυσικῆς ὁρμῆς. Διὸ οὐκ ὀρθῶς
[1, 3]	ἐνέργεια τέλος, ἡ δ´ ἕξις	τῆς	χρήσεως ἕνεκεν. Μετὰ τοῦτο τοίνυν
[1, 4]	τε ψυχὴν ποιεῖν καὶ τὴν	τῆς	ψυχῆς ἀρετήν. Ἀλλ´ ἡ μὲν
[1, 4]	ψυχῇ δὲ ζῶμεν· διὰ τὴν	τῆς	ψυχῆς ἀρετὴν ἄρα εὖ ζήσομεν.
[1, 1]	λόγος δὲ ἐν τῷ διανοητικῷ	τῆς	ψυχῆς ἐγγίνεται μορίῳ· γίνονται οὖν
[1, 32]	ὑποκείμενα ἐστίν, ἕτερα καὶ τὰ	τῆς	ψυχῆς εἶναι μέρη οἷς ταῦτα
[1, 5]	Πρῶτον μὲν οὖν λεκτέον ὑπὲρ	τῆς	ψυχῆς ἐν ᾗ ἐγγίνεται, οὐ
[1, 4]	πότερον καὶ τούτου τοῦ μορίου	τῆς	ψυχῆς ἔστιν ἀρετή; Εἰ γὰρ
[1, 32]	ἔχον, τὸ δὲ ἄλογον μόριον	τῆς	ψυχῆς· ἔστιν δ´ εἰς δύο
[1, 4]	Οὕτω καὶ τοῦτο τὸ μόριον	τῆς	ψυχῆς ἔχει· ἂν μὲν γὰρ
[1, 32]	μεταβάλλειν· ὥστε τὸ προαιρετικὸν μόριον	τῆς	ψυχῆς κατὰ τὸν λόγον τῶν
[1, 1]	κατ´ αὐτὸν ἐν τῷ λογιστικῷ	τῆς	ψυχῆς μορίῳ· συμβαίνει οὖν αὐτῷ
[1, 1]	ἀρετὰς ἀναιρεῖν τὸ ἄλογον μέρος	τῆς	ψυχῆς, τοῦτο δὲ ποιῶν ἀναιρεῖ
[1, 4]	ἔστιν, ὡς δοκεῖ, μόριόν τι	τῆς	ψυχῆς ᾧ τρεφόμεθα, ὃ καλοῦμεν
[1, 32]	ἔχον τὸ λόγον ἔχον μόριον	τῆς	ψυχῆς, ὧν ἐστι τὸ μὲν
[1, 1]	Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ πρός	τι	ἀγαθὸν καὶ τὸ κατὰ τὰς
[1, 31]	δὲ μηθὲν τούτων εἰδὼς πράξῃ	τι	ἄδικον, ἄδικος μὲν οὐκ ἔστιν,
[1, 14]	οἷον ὃς ἂν καταβλάπτηται ἀντικαταλλαττόμενός	τι	ἄλλο μεῖζον ἀναγκαζόμενος ὑπὸ τῶν
[1, 2]	οἷον γυμνάσια ὑγιείας καὶ εἴ	τι	ἄλλο τοιοῦτον. Ἀλλ´ ἔτι καὶ
[1, 8]	Ἀλλὰ καὶ τοῦτο, καὶ εἴ	τι	ἄλλο τοιοῦτόν ἐστιν, ὃ περιέχεται
[1, 31]	ἢ μοιχεύοντες ἢ κλέπτοντες ἤ	τι	ἄλλο τῶν κατὰ μέρος ἀδικημάτων
[1, 20]	θεωρῶν γραφὴν ἢ ἀνδριάντα ἤ	τι	ἄλλο τῶν τοιούτων, καὶ δὴ
[1, 3]	πλοῦτος ἀρχὴ τιμὴ ἢ εἴ	τι	ἄλλο τῶν τοιούτων. Τούτων δὲ
[1, 1]	ἢ ὅτι κακὸν ἢ ὅ	τι	ἂν ἄλλο ᾖ· λέγει δὲ
[1, 4]	πυρί. Καὶ γὰρ ἐκεῖνο ὅ	τι	ἂν ἐμβάλῃς καταναλώσει, κἂν μὴ
[1, 31]	τῶν τοιούτων· ὁ δ´ ἀντικαταλλαττόμενός	τι	ἀνθ´ οὗ προΐεται, οὐκέτι ἀδικεῖται·
[1, 31]	ψυχὴ εἰς πλείω μεμερισμένη ἔχει	τι	αὑτῆς τὸ μὲν χεῖρον τὸ
[1, 10]	ὧν πράττει ἄνθρωπος γεννητικὸν ἐστίν.	Τί	γὰρ ἂν ἄλλο; Οὔτε γὰρ
[1, 10]	λόγος οὐκ ἔστιν ἀληθής. Διὰ	τί	γὰρ ὁ νομοθέτης οὐκ ἐᾷ
[1, 16]	ἀλλὰ τὸ προαιρετὸν ἑκούσιον· ἄν	τι	γὰρ προαιρώμεθα πράττειν βουλευσάμενοι, ἑκόντες
[1, 10]	δεικνύναι ὅτι οὐχ ἑκούσιον. Διὰ	τί	γάρ, φασίν, ὅταν νοσῶμεν ἢ
[1, 1]	ἂν εἴη μετὰ ταῦτα σκέψασθαι	τί	δεῖ αὐτοὺς λέγειν ὑπὲρ τούτων.
[1, 1]	Ἴσως δὲ οὐδὲ δεῖ βουλόμενόν	τι	δεικνύναι, τοῖς μὴ φανεροῖς παραδείγμασι
[1, 32]	φρόνησις νοῦς σοφία ὑπόληψις, περὶ	τί	δὴ ἕκαστον τούτων ἐστίν. Ἡ
[1, 31]	ἀρετὴ ἐστίν. Ἓν μὲν δή	τι	δίκαιον ἔν τε τούτοις ἐστὶ
[1, 31]	τὸ δὲ βέλτιον, ὥστ´ εἴ	τι	ἐγγίνεται τῶν ἐν ψυχῇ ἀδίκημα,
[1, 7]	ὥστε δῆλον ὅτι τούτων ἄν	τι	εἴη ἀρετή. Πάθη μὲν οὖν
[1, 32]	ἡ φρόνησις τῶν ἐπαινετῶν ἄν	τι	εἴη καὶ τῶν ἐν ἀρετῆς
[1, 16]	ἀρχῆς ὡρισμένης ἔλαβον τὸ διὰ	τί·	ἐν δέ γε τοῖς πρακτοῖς,
[1, 31]	τὸν πατέρα ἀπέκτεινεν, ἄδικον μέν	τι	ἔπραξεν, ἀδικεῖ μέντοι οὐθένα, ἀτυχεῖ
[1, 1]	συμβαίνει ἅμα εἰδέναι τὴν ἐπιστήμην	τί	ἐστι καὶ εἶναι ἐπιστήμονα (εἰ
[1, 21]	τούτου λέγειν ὑπὲρ πραότητος, {καὶ}	τί	ἐστι καὶ ἐν τίσιν. Ἔστιν
[1, 31]	δικαιοσύνης λοιπὸν ἂν εἴη εἰπεῖν,	τί	ἐστι καὶ ἐν τίσιν καὶ
[1, 1]	Οὐ γὰρ μόνον ὅπως εἰδήσομεν	τί	ἐστι σκοπεῖσθαι δεῖ, ἀλλὰ καὶ
[1, 31]	Πρῶτον μὲν οὖν εἰ λάβοιμεν	τί	ἐστι τὸ δίκαιον, ἔστιν δὴ
[1, 11]	μετὰ ταῦτα εἰπεῖν ὑπὲρ ἑκουσίου,	τί	ἐστι τὸ ἑκούσιον· τοῦτο γάρ
[1, 31]	πρὸς πατέρα· ὥσπερ γὰρ μέρος	τί	ἐστι τοῦ πατρὸς ὁ υἱός.
[1, 32]	ἔστιν, ἀλλ´ ὡς ἔοικεν, αὐτό	τί	ἐστιν ἀρετή. Ὁ δὲ νοῦς
[1, 1]	ἔσται. Ἀναγκαῖον μὲν οὖν εἰδῆσαι	τί	ἐστιν ἀρετή (οὐ γὰρ ῥᾴδιον
[1, 1]	εἴ τις οἶδεν τὴν δικαιοσύνην	τί	ἐστίν, εὐθέως δίκαιος ἐστίν, ὡς
[1, 32]	ἀρετὴ ἐστίν. Ἡ δὲ σύνεσις	τί	ἐστιν ἢ περὶ τί; Ἔστιν
[1, 7]	τοῦτο δεῖ βουλομένους εἰπεῖν τὸ	τί	ἐστιν ἡ ἀρετή, εἰδῆσαι τίνα
[1, 4]	ταῦτα τοίνυν λεκτέον ἂν εἴη	τί	ἐστιν ἡ ἀρετή, ἐπείπερ ἡ
[1, 5]	ψυχῆς ἐν ᾗ ἐγγίνεται, οὐ	τί	ἐστιν ἡ ψυχὴ (ὑπὲρ μὲν
[1, 1]	(εἰ γὰρ ἰατρικήν τις οἶδεν	τί	ἐστίν, καὶ ἰατρὸς οὗτος εὐθέως
[1, 32]	Οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ λόγου,	τί	ἐστιν ὁ λόγος καὶ τίς
[1, 31]	αὐτὴν αἰτίαν· τοῦ γὰρ δεσπότου	τί	ἐστιν ὁ οἰκέτης. Ἀλλὰ δὴ
[1, 1]	καὶ πῶς ἔσται, ἀγνοοῦντα τὸ	τί	ἐστίν, ὥσπερ οὐδ´ ἐπὶ τῶν
[1, 32]	σύνεσις τί ἐστιν ἢ περὶ	τί;	Ἔστιν δ´ ἡ σύνεσις ἐν
[1, 13]	ἡ αἰτία τοῦ παρὰ φύσιν	τι	ἢ παρ´ ἃ βούλονται ποιεῖν,
[1, 1]	ἐστίν· καὶ γὰρ ἐν τῷ	τί	καὶ ἐν τῷ ποιῷ καὶ
[1, 11]	ἀκούσιον οὐκ ἂν δόξειεν. Διὰ	τί	καὶ πόθεν; Ὅτι ὅσα μὴ
[1, 32]	ἀναγκαίων ἐκκλείηται τοῦ τῶν καλῶν	τι	καὶ προσηκόντων πράττειν. Οὕτω καὶ
[1, 1]	ποσῷ καὶ πότε καὶ πρός	τι	{καὶ τινὶ} καὶ ἁπλῶς ἐν
[1, 31]	Οἱ γὰρ μεθύοντες καὶ πράξαντές	τι	κακὸν ἀδικοῦσιν· τῆς γὰρ ἀγνοίας
[1, 31]	αὐτὸς ᾖ αἴτιος, καὶ πράττῃ	τι	κατὰ τὴν ἄγνοιαν ἧς αὐτὸς
[1, 32]	εἶναι καὶ ἐν τῷ ὀρθῶς	τι	κρῖναι καὶ ἰδεῖν· περὶ μικρῶν
[1, 9]	γὰρ ἀκολασία ὑπερβολὴ σωφροσύνης. Ὅ	τι	μὲν οὖν ἐστιν ἡ ἀρετή,
[1, 32]	ἔχουσιν τὸ μὴ εἰς ἄλλο	τι	μεταβάλλειν, ἀλλὰ μεταβάλλουσιν, καὶ νῦν
[1, 1]	τὰς ἀρετὰς μάτην εἶναι. Διὰ	τί;	Ὅτι ἐπὶ τῶν ἐπιστημῶν συμβαίνει
[1, 1]	κατὰ τὴν ἐπαγωγὴν κοινοῦ. Διὰ	τί;	Ὅτι ὅταν βουλώμεθα δεῖξαί {καί}
[1, 10]	Οὐ δὴ δυνατὸν τοῦτο. Διὰ	τί;	Ὅτι οὐδ´ ἐπὶ τοῦ σώματος
[1, 1]	ὑπὲρ παντὸς ἀγαθοῦ σκοπεῖν. Διὰ	τί;	Ὅτι τἀγαθὸν ἐν πάσαις ταῖς
[1, 1]	τοῦ ἐνυπάρχοντος; Ἢ οὔ; Διὰ	τί;	Ὅτι τοῦτο ἐστὶ μὲν τὸ
[1, 16]	ἴσας ἔχειν, καὶ ἐρωτᾷ διὰ	τί,	ὅτι, φησίν, καὶ τὸ τρίγωνον
[1, 4]	οἰκειότερον ὄνομα ἐπιθεῖναι ἢ θρεπτικόν)	τί	οὖν, ἄν τις εἴποι, πότερον
[1, 18]	ἐστίν, τὸ καλὸν προθέσθαι. Διὰ	τί	οὖν, ἄν τις εἴποι, πρότερον
[1, 16]	διὰ τί. τὸ δὲ διὰ	τί	οὐχ ἁπλοῦν ἐστίν. ἐν μὲν
[1, 31]	ἄγνοια αἰτία ᾖ τοῦ πρᾶξαί	τι,	οὐχ ἑκὼν τοῦτο πράττει, ὥστε
[1, 19]	καιρῷ ἢ οὕτως ἔχοντι ἀδύνατόν	τι	παθεῖν. Ὁ δὲ ταῦτα εἰδὼς
[1, 4]	ἢ τὸ ἐπιθυμητικόν, ἄλλο δέ	τι	παρὰ ταῦτα, ᾧ οὐθὲν ἔχομεν
[1, 32]	Τῶν μὲν γὰρ ποιητικῶν ἐστί	τι	παρὰ τὴν ποίησιν ἄλλο τέλος,
[1, 31]	ἀδίκημά ἐστιν τὸ ἤδη ἀδίκως	τι	πρᾶξαι. Ὁμοίως δὲ τὸ δίκαιον
[1, 1]	ἔοικε, πρῶτον ὑπὲρ ἀρετῆς εἰπεῖν,	τί	τέ ἐστι καὶ ἐκ τίνων
[1, 1]	πάσης ἐπιστήμης καὶ δυνάμεως ἐστί	τι	τέλος, καὶ τοῦτ´ ἀγαθόν· οὐδεμία
[1, 9]	τοῦτο ἀναγκαῖόν ἐστιν ἴσως ῥηθῆναι	τί	τῇ μεσότητι ἀντίκειται, πότερον ἡ
[1, 4]	ἐπειδήπερ ἔστιν, ὡς δοκεῖ, μόριόν	τι	τῆς ψυχῆς ᾧ τρεφόμεθα, ὃ
[1, 16]	οἷς ἔστι λαβεῖν τὸ διὰ	τί.	τὸ δὲ διὰ τί οὐχ
[1, 31]	καὶ ἀκουσίως καὶ ἑκουσίως πράττειν	τι·	τοῦτο δὲ ἀδύνατον· οὐκ ἄρα
[1, 16]	ἀλλ´ ἂν ἀπαιτῇ τις, διὰ	τί	τοῦτο ἔπραξας; Ὅτι οὐκ ἐνῆν
[1, 2]	θεὶς καὶ τὴν ὑγίειαν, σκόπει	τί	τούτων πάντων βέλτιστον· βέλτιστον δέ
[1, 1]	Ὅτι ὅταν βουλώμεθα δεῖξαί {καί}	τι	τῶν μέρος ἀγαθῶν, ἢ τῷ
[1, 31]	δόξαν ἢ φιλίαν ἢ ἄλλο	τι	τῶν τοιούτων· ὁ δ´ ἀντικαταλλαττόμενός
[1, 20]	διὰ φόβον ἢ δι´ ἄλλο	τι	τῶν τοιούτων, οὐ σώφρων. Οὐδὲ
[1, 5]	ὅτι φρόνιμος, οὐδ´ ὅλως κατά	τι	τῶν τοιούτων οὐθέν. Οὐδὲ δὴ
[1, 15]	πατάξῃ τινὰ ἢ ἀποκτείνῃ ἤ	τι	τῶν τοιούτων ποιήσῃ μηδὲν προδιανοηθείς,
[1, 19]	βροντὰς ἢ ἀστραπὰς ἢ ἄλλο	τι	τῶν ὑπὲρ ἄνθρωπον φοβερῶν, οὐκ
[1, 32]	ἄν τις καὶ θαυμάσειε, διὰ	τί	ὑπὲρ ἠθῶν λέγοντες καὶ πολιτικῆς
[1, 32]	σύνεσις καὶ ὁ συνετὸς μέρος	τι	φρονήσεως καὶ τοῦ φρονίμου, καὶ
[1, 2]	ἄτοπον· οὐ γάρ ἐστιν ἄλλο	τι	χωρὶς τούτων ἡ εὐδαιμονία, ἀλλὰ
[1, 31]	ἡ σκέψις. Ἔστιν δὴ δίκαιόν	τι,	ὡς φασίν, οἰκέτῃ πρὸς δεσπότην
[1, 23]	αὑτοὺς ἀξιοῦντες καὶ πρὸς τούτοις	τιμᾶσθαι	οἰόμενοι δεῖν, χαῦνοι· ὅσοι δὲ
[1, 23]	αὑτῷ ὅτι ἄξιός ἐστι τιμῆς	τιμᾶσθαι.	Οὐδὲ γὰρ περὶ πᾶσαν τιμὴν
[1, 2]	τιμή, τοῖς δὲ τοιούτοις πᾶσιν	τιμὴ	ἀκολουθεῖ. Οὐκοῦν καὶ ἡ ἀρετὴ
[1, 3]	τὰ δ´ ἐκτός, πλοῦτος ἀρχὴ	τιμὴ	ἢ εἴ τι ἄλλο τῶν
[1, 2]	τίμια γὰρ ἐφ´ οἷς ἡ	τιμή,	τοῖς δὲ τοιούτοις πᾶσιν τιμὴ
[1, 23]	τιμᾶσθαι. Οὐδὲ γὰρ περὶ πᾶσαν	τιμὴν	ἔσται, ἀλλὰ περὶ τὴν βελτίστην,
[1, 31]	οἱ ἔλαττον λαμβάνοντες ἀντικαταλλάττονται ἢ	τιμὴν	ἢ ἔπαινον ἢ δόξαν ἢ
[1, 23]	καὶ μικροψυχίας, ἔστι δὲ περὶ	τιμὴν	καὶ ἀτιμίαν, καὶ περὶ τιμὴν
[1, 23]	τιμὴν καὶ ἀτιμίαν, καὶ περὶ	τιμὴν	οὐ τὴν παρὰ τῶν πολλῶν
[1, 23]	τούτων ἐστὶν ὃς μήτε ἐλάττονος	τιμῆς	αὑτὸν ἀξιοῖ ἢ προσήκει, μήτε
[1, 23]	συνειδότων αὑτῷ ὅτι ἄξιός ἐστι	τιμῆς	τιμᾶσθαι. Οὐδὲ γὰρ περὶ πᾶσαν
[1, 23]	σπουδαῖοι εἰδότες καὶ κρίνοντες ὀρθῶς	τιμήσουσιν·	βουλήσεται οὖν μᾶλλον ὑπὸ τῶν
[1, 2]	ἀρχαιότερον, ἡ ἀρχή, τὰ τοιαῦτα·	τίμια	γὰρ ἐφ´ οἷς ἡ τιμή,
[1, 2]	γὰρ τῶν ἀγαθῶν τὰ μὲν	τίμια,	τὰ δ´ ἐπαινετά, τὰ δὲ
[1, 23]	περὶ τὴν βελτίστην, καὶ τὸ	τίμιον	ἀγαθὸν καὶ ἀρχῆς τάξιν ἔχον.
[1, 2]	τὰ δὲ δυνάμεις. Τὸ δὲ	τίμιον	λέγω τὸ τοιοῦτον, τὸ θεῖον,
[1, 2]	ἀκολουθεῖ. Οὐκοῦν καὶ ἡ ἀρετὴ	τίμιον,	ὅταν γε δὴ ἀπ´ αὐτῆς
[1, 15]	τῷ διανοηθῆναι. Οἷόν φασί ποτέ	τινα	γυναῖκα φίλτρον τινὶ δοῦναι πιεῖν,
[1, 1]	δυνατὸν πρᾶξαι ἄνευ τοῦ ποῖόν	τινα	εἶναι, λέγω δ´ οἷον σπουδαῖον·
[1, 7]	τί ἐστιν ἡ ἀρετή, εἰδῆσαι	τίνα	ἐστὶν τὰ ἐν τῇ ψυχῇ
[1, 15]	γιγνομένων. Ὅταν γάρ τις πατάξῃ	τινὰ	ἢ ἀποκτείνῃ ἤ τι τῶν
[1, 25]	γε πάλιν οὗτος λυπήσεται, ἄν	τινα	ἴδῃ κακῶς πράττοντα ἀνάξιον ὄντα.
[1, 5]	ἄλλων ἀρετῶν. Ἐὰν μὲν γάρ	τινα	λίαν ποιήσῃς ἄφοβον, ὥστε μηδὲ
[1, 10]	φαῦλα. Ἔλεγον δὲ καὶ τοιαύτην	τινὰ	παραβολήν, βουλόμενοι δεικνύναι ὅτι οὐχ
[1, 31]	τὸ δίκαιον ἔσται καὶ πρός	τινας	καὶ ἐν τισίν. Ἐπεὶ οὖν
[1, 22]	ἀνελευθεριότητος εἴδη πλείω, οἷον κίμβικάς	τινας	καλοῦμεν καὶ κυμινοπρίστας καὶ αἰσχροκερδεῖς
[1, 18]	ἐδόκει εἶναι. {Ἐπεὶ δὲ μεσότητάς	τινας	τῶν παθῶν κατηριθμησάμεθα, λεκτέον ἂν
[1, 31]	πατρί· οἱ δὲ πολῖται τοιοῦτοί	τινες	ἐθέλουσιν εἶναι. Ὡς δ´ αὕτως
[1, 21]	δὲ δοκοῦσιν αἱ ἀρεταὶ μεσότητές	τινες	εἶναι. Ὅτι δ´ εἰσὶ μεσότητες,
[1, 32]	ὑπὲρ τῶν ἀρετῶν εἴρηται, καὶ	τίνες	εἰσὶν καὶ ἐν τίσιν καὶ
[1, 10]	Δῆλον δ´ ὡς εἰ φαῦλοί	τινες	εἰσίν, οὐκ ἂν ἑκόντες εἴησαν
[1, 32]	ἐν ἑκάστοις ἐγγινόμεναι, οἷον ὁρμαί	τινες	ἐν ἑκάστῳ ἄνευ λόγου πρὸς
[1, 12]	βούλησις ἑκούσιον. Ἐπεὶ οὖν λόγοι	τινὲς	ἐναντίοι φαίνονται, σαφέστερον λεκτέον ὑπὲρ
[1, 31]	ἰσότητι (κοινωνοὶ γὰρ οἱ πολῖταί	τινες,	καὶ ὅμοιοι βούλονται εἶναι τῇ
[1, 10]	γεωμετρίαν. Καὶ γὰρ ἐκεῖ ἐπειδή	τινες	λαμβάνονται ἀρχαί, ὡς ἂν αἱ
[1, 31]	βλάπτεσθαι ἐστίν. Ναί, ἀλλ´ εἰσί	τινες	οἳ δέον αὐτοὺς τὸ ἴσον
[1, 16]	βουλευσάμενοι, ἑκόντες πράττομεν. Φαίνονται δέ	τινες	ὀλίγοι καὶ τῶν νομοθετῶν διορίζειν
[1, 1]	δεῖ δὲ λανθάνειν οὐδ´ εἴ	τινες	πρότερον ὑπὲρ τούτων εἰρήκασιν. Πρῶτος
[1, 32]	γνώσει τῶν καλῶν, ἀλλ´ ὁρμῇ	τινι	ἀλόγῳ, ὀρθῶς δὲ ταῦτα καὶ
[1, 4]	τὸ ἄριστον. Ἐν χρήσει τοίνυν	τινὶ	ἂν εἴη καὶ ἐνεργείᾳ ἡ
[1, 15]	φασί ποτέ τινα γυναῖκα φίλτρον	τινὶ	δοῦναι πιεῖν, εἶτα τὸν ἄνθρωπον
[1, 17]	ἐστίν· τὸ δὲ τέλος ἀρχῇ	τινι	ἔοικεν, καὶ τούτου ἕνεκέν ἐστιν
[1, 8]	ἄλλα πάθη, ὡς δόξειεν ἄν	τινι,	ἐφ´ ὧν ἡ κακία οὐκ
[1, 17]	αἱρούμεθα. Ἐπεὶ οὖν διῄρηται ἐν	τίνι	ἡ ἁμαρτία καὶ πῶς, λοιπόν
[1, 1]	πότε καὶ πρός τι {καὶ	τινὶ}	καὶ ἁπλῶς ἐν ἁπάσαις. Ἀλλὰ
[1, 8]	ἔστιν ἐν ὑπερβολῇ καὶ ἐλλείψει	τινί,	οἷον μοιχεία καὶ ὁ μοιχός·
[1, 31]	εἴ τις τὸν ὀφθαλμὸν ἐξέκοψεν	τινός,	ἀντεκκοπῆναι μόνον, ἀλλὰ πλείονα παθεῖν,
[1, 1]	ἠθικῶν, πρῶτον ἂν εἴη σκεπτέον	τίνος	ἐστὶ μέρος τὸ ἦθος. Ὡς
[1, 17]	ἁμαρτία καὶ πῶς, λοιπόν ἐστι	τίνος	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ στοχαστική, πότερον
[1, 32]	καὶ ὑπηρέτης τούτου. Ποιητικὸς ἄρα	τινὸς	καὶ ὁ ἀρχιτέκτων ἔσται, καὶ
[1, 2]	ἀτελὲς δὲ οὗ παραγενομένου προσδεόμεθα	τινός,	οἷον τῆς δικαιοσύνης μὲν {μόνον}
[1, 32]	ὑπὲρ ἠθῶν λέγοντες καὶ πολιτικῆς	τινος	πραγματείας ὑπὲρ σοφίας λέγομεν. Ὅτι
[1, 2]	Ἡ γὰρ εὐδαιμονία ἐστὶν ἔκ	τινων	ἀγαθῶν συγκειμένη· τὸ δ´ ἐξ
[1, 32]	καὶ τοῦ δεινοῦ σκέψασθαι ἐκ	τίνων	ἂν ἕκαστον γένοιτο τῶν πρακτῶν,
[1, 10]	δὲ αἱ πράξεις γεγενημέναι ἔκ	τινων	ἀρχῶν, δῆλον ὅτι, ἐπειδὴ αἱ
[1, 10]	γεννητικόν ἐστιν ἄνθρωπος οὐσίας, ἔκ	τινων	ἀρχῶν καὶ τῶν πράξεων ὧν
[1, 1]	τί τέ ἐστι καὶ ἐκ	τίνων	γίνεται. Οὐθὲν γὰρ ἴσως ὄφελος
[1, 1]	γὰρ ῥᾴδιον εἰδέναι τὸ ἐκ	τίνων	ἔσται καὶ πῶς ἔσται, ἀγνοοῦντα
[1, 1]	σκοπεῖσθαι δεῖ, ἀλλὰ καὶ ἐκ	τίνων	ἔσται σκέψασθαι. Ἅμα γὰρ εἰδῆσαι
[1, 1]	ἐὰν μὴ εἰδῶμεν καὶ ἐκ	τίνων	καὶ πῶς ἔσται. Ἀναγκαῖον μὲν
[1, 1]	πῶς δὲ ἔσται καὶ ἐκ	τίνων	μὴ ἐπαΐειν. Οὐ γὰρ μόνον
[1, 16]	ψυχῇ γινόμενα, ἀναγκαῖον {δὴ} συνδυαζομένων	τινῶν	τούτων εἶναι τὴν προαίρεσιν. Ἐπεὶ
[1, 18]	γὰρ ἂν ἐν γραφικῇ εἴη	τις	ἀγαθὸς μιμητής, ὅμως δὲ οὐκ
[1, 6]	τοιούτοις τὴν ἀρετὴν ἀφορίσειεν ἄν	τις,	ἀλλὰ καὶ λύπῃ καὶ ἡδονῇ.
[1, 20]	μέσον βέλτιστον, ἡ σωφροσύνη μεσότης	τις	ἂν εἴη ἀκολασίας καὶ ἀναισθησίας.
[1, 22]	ἐλευθέριος, ἐπειδή ἐστιν ἐπαινετός, μέσος	τις	ἂν εἴη τούτων. Τίς οὖν
[1, 31]	δῆλον ὅτι ἡ δικαιοσύνη μεσότης	τις	ἂν εἴη ὑπεροχῆς καὶ ἐλλείψεως
[1, 19]	Ἔστιν γὰρ καὶ κατ´ ἐμπειρίαν	τις	ἀνδρεῖος, οἷον οἱ στρατιῶται. Οὗτοι
[1, 31]	ἴσως ἐνταῦθα πάλιν ἀπορήσειεν ἄν	τις,	ἆρά γε ἐνδέχεται αὐτὸν αὑτὸν
[1, 31]	φασίν, δοκεῖ ἡ δικαιοσύνη τελεία	τις	ἀρετὴ εἶναι· εἰ γὰρ δίκαια
[1, 31]	δίκαιος καὶ ἡ δικαιοσύνη τελεία	τις	ἀρετὴ ἐστίν. Ἓν μὲν δή
[1, 10]	ἐκ τοῦ σπέρματος· αὕτη γάρ	τις	ἀρχή. Τὸ δὲ μετὰ τὰς
[1, 32]	ἡ δὲ φρόνησις ὥσπερ ἀρχιτέκτων	τις	αὐτῶν ἐστίν· ὅπως γὰρ αὕτη
[1, 16]	Εἰ τοίνυν ἡ προαίρεσις ὄρεξίς	τις	βουλευτικὴ μετὰ διανοίας, οὐκ ἔστιν
[1, 10]	γίγνεται τοῦτο. Οὐ γὰρ ἄν	τις	βούληται ἐπιμελεῖσθαι τοῦ σώματος, καὶ
[1, 1]	οἰκείας λαμβάνειν. Ἄτοπον γάρ, εἴ	τις	βουλόμενος τὸ τρίγωνον ὡς δυσὶν
[1, 2]	γε δὴ ἀπ´ αὐτῆς σπουδαῖός	τις	γένηται· ἤδη γὰρ οὗτος εἰς
[1, 16]	κεῖται ὡρισμένη) ἀλλ´ ἂν ἀπαιτῇ	τις,	διὰ τί τοῦτο ἔπραξας; Ὅτι
[1, 1]	τὴν ψυχὴν εἶναι ἀθάνατον δείξει	τις	δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχον τὸ
[1, 1]	φανερώτερα. Ὅταν οὖν ὑπὲρ τἀγαθοῦ	τις	ἐγχειρῇ λέγειν, οὐ λεκτέον ἐστὶν
[1, 2]	ζητοῦμεν νῦν. Οἷον λέγοι ἄν	τις	εἶναι ἄριστον τὴν φρόνησιν ἁπάντων
[1, 9]	ἀρετή, ἐπέσκεπται (μεσότης γὰρ δοκεῖ	τις	εἶναι τῶν παθῶν, ὥστε δέοι
[1, 19]	οἷον τοὺς σῦς οὐκ ἄν	τις	εἴποι ἀνδρείους διὰ τὸ ἀμύνεσθαι,
[1, 21]	εἰσὶ μεσότητες, καὶ οὕτως ἄν	τις	εἴποι· εἰ γάρ ἐστιν ἐν
[1, 32]	ὅμοιόν ἐστιν ὥσπερ ἂν εἴ	τις	εἴποι ὅτι ὑγίεια ἄριστ´ ἂν
[1, 4]	ἢ θρεπτικόν) τί οὖν, ἄν	τις	εἴποι, πότερον καὶ τούτου τοῦ
[1, 18]	προθέσθαι. Διὰ τί οὖν, ἄν	τις	εἴποι, πρότερον μὲν ἐλέγομεν τὴν
[1, 24]	εἴη, ἐπειδή ἐστιν ἐπαινετή, μεσότης	τις	ἐλλείψεως καὶ ὑπερβολῆς τῆς περὶ
[1, 19]	φοβερῶν, οὐκ ἀνδρεῖος ἀλλὰ μαινόμενός	τις.	Ἐν φόβοις ἄρα καὶ θάρρεσίν
[1, 32]	πρακτικὴ ἢ οὔ, ἴδοι ἄν	τις	ἐντεῦθεν, ἐπὶ τὰς ἐπιστήμας ἐπιβλέψας,
[1, 10]	φαύλοις. Ἴσως οὖν λέγοι ἄν	τις,	ἐπειδήπερ ἐπ´ ἐμοί ἐστιν τὸ
[1, 31]	γὰρ ᾤοντο δίκαιον εἶναι, ἅ	τις	ἐποίησεν, ταῦτ´ ἀντιπαθεῖν· τὸ δὲ
[1, 32]	τούτῳ ἡ φρόνησις ὥσπερ ἐπίτροπός	τίς	ἐστι τῆς σοφίας, καὶ παρασκευάζει
[1, 25]	νεμεσητικὸς οὔ {τοιοῦτος} ἀλλὰ μέσος	τίς	ἐστι τούτων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙϚ Σεμνότης
[1, 24]	μὴ δεῖ, σαλάκων, οἷον εἴ	τις	ἑστιᾷ ἐρανιστὰς ὡς ἂν γάμους
[1, 26]	κεῖσθαι· ὁ γὰρ αὐθάδης αὐτοάδης	τις	ἐστίν, ἀπὸ τοῦ αὐτὸς αὑτῷ
[1, 24]	ἑστιᾷ ἐρανιστὰς ὡς ἂν γάμους	τις	ἑστιῶν, ὁ τοιοῦτος σαλάκων (ὁ
[1, 17]	τὰ πρὸς τοῦτο οὐκ ἄλλος	τις	εὑρήσει καὶ ποριεῖ ἢ οἰκοδόμος.
[1, 25]	Ἁπλῶς γάρ, ἄν τε ἄξιός	τις	ᾖ ἄν τε μὴ τοῦ
[1, 20]	περὶ πάντα. Οὐ γὰρ εἴ	τις	ἥδεται θεωρῶν γραφὴν ἢ ἀνδριάντα
[1, 19]	οὐσίαν, οὗτος δειλός, εἰ δέ	τις	θαρρεῖ περὶ ταῦτα, ἀνδρεῖος; Ἢ
[1, 4]	γὰρ τοῖς ὕπνοις, οἷον εἴ	τις	καθεύδοι διὰ βίου, τὸν τοιοῦτον
[1, 4]	δὲ ἐνέργεια ἐστίν, ἴδοι ἄν	τις	καὶ ἐντεῦθεν. Ἐν γὰρ τοῖς
[1, 32]	περὶ ταῦτα. Ἀπορήσειε δ´ ἄν	τις	καὶ θαυμάσειε, διὰ τί ὑπὲρ
[1, 32]	ἐν οἰκοδομικῇ ὃ μὲν ἀρχιτέκτων	τις	καλούμενος, ὃ δὲ ὑπηρετῶν τούτῳ
[1, 19]	καὶ τοῦτο ποιῶν κἂν παρῇ	τις	κἂν μὴ παρῇ. Οὐδὲ δὴ
[1, 31]	αὐτὸν αὑτὸν ἀδικεῖν. Ἔτι εἴ	τις	λαμβάνοι ἐκ τῶν κατὰ μέρος
[1, 14]	ἡδονῆς ἕνεκεν πράττομεν. Εἰ γάρ	τις	λέγοι ὅτι ἠναγκάσθην τὴν τοῦ
[1, 1]	ἀρετὰς ἔχειν· δεῖ ἄρα, εἴ	τις	μέλλει ἐν τοῖς πολιτικοῖς πρακτικὸς
[1, 25]	τυγχάνει ὑπάρχοντα ἀναξίῳ ὄντι, λυπή	τις.	Νεμεσητικὸς οὖν ὁ ἐπὶ τοῖς
[1, 19]	{ὁ} ποῖον οὖν ἀνδρεῖον, καὶ	τίς	ὁ ἀνδρεῖος σκεπτέον. Ὡς ἁπλῶς
[1, 32]	τί ἐστιν ὁ λόγος καὶ	τίς	ὁ ὀρθὸς λόγος; Ἀναγκαῖον ἴσως
[1, 1]	τοῦτο συμβαίνει. Οὐ γὰρ εἴ	τις	οἶδεν τὴν δικαιοσύνην τί ἐστίν,
[1, 1]	εἶναι ἐπιστήμονα (εἰ γὰρ ἰατρικήν	τις	οἶδεν τί ἐστίν, καὶ ἰατρὸς
[1, 2]	ἆρά γε οὑτωσί πως ἄν	τις	ὀρθῶς σκοποῖτο συγκρίνων τὸ ἄριστον;
[1, 1]	τὸ δ´ ὅλον ἴδοι ἄν	τις	ὅτι οὐκ ἔστιν μιᾶς οὔτ´
[1, 32]	ἀρετὴ ἢ οὔ, ἀπορήσειεν ἄν	τις.	Οὐ μὴν ἀλλ´ ἐντεῦθεν ἂν
[1, 6]	βαρέα πέφυκε κάτω φέρεσθαι· ἄν	τις	οὖν ἄνω ῥίπτῃ πολλάκις καὶ
[1, 22]	μέσος τις ἂν εἴη τούτων.	Τίς	οὖν ἐστίν; Ὁ ἀναλίσκων εἰς
[1, 15]	ἐκ τῶν γιγνομένων. Ὅταν γάρ	τις	πατάξῃ τινὰ ἢ ἀποκτείνῃ ἤ
[1, 5]	γὰρ ἐπὶ γυμνασίων ἴδοι ἄν	τις·	πολλῶν γὰρ γινομένων φθείρεται ἡ
[1, 32]	ἡ φρόνησις ἂν εἴη ἕξις	τις	προαιρετικὴ καὶ πρακτικὴ τῶν ἐφ´
[1, 3]	Μετὰ τοῦτο τοίνυν τοῦτ´ ἐάν	τις	σκοπῇ ἐπὶ τῶν ἐπιστημῶν πασῶν,
[1, 32]	οὗτοι. Πράξαι μὲν γὰρ ἄν	τις	τὰ δίκαια προαιρέσει μὲν οὐδεμιᾷ,
[1, 32]	ὑγίεια ἄριστ´ ἂν γένοιτο, εἴ	τις	τὰ ὑγιεινὰ προσφέροιτο. Τὸ δὴ
[1, 19]	κίνδυνοι πλησίον εἰσίν. Εἰ γάρ	τις	τὸν εἰς δέκατον ἔτος κίνδυνον
[1, 31]	ἕξει. Οὐ γὰρ δίκαιον, εἴ	τις	τὸν ὀφθαλμὸν ἐξέκοψεν τινός, ἀντεκκοπῆναι
[1, 16]	φανῇ κρεῖττον διανοηθεῖσιν, οὕτως ὁρμή	τις	τοῦ πράττειν ἐστίν, καὶ τοῦτο
[1, 10]	τὸ ἑκούσιον. Ἔτι δ´ ἄν	τις	τοῦτο ἐναργέστερον καὶ ἐντεῦθεν ἴδοι.
[1, 11]	ἑκούσια. Ἀλλὰ πάλιν ἄλλος λόγος	τις	τούτῳ ἐναντιοῦται, ὁ ἐπὶ τῇ
[1, 27]	αἰδὼς καὶ ὁ αἰδήμων μεσότης	τις	τούτων. Οὔτε γὰρ ἅπαντα καὶ
[1, 10]	εἶναι ἢ φαύλους. Εἰ γάρ	τις,	φησίν, ἐρωτήσειεν ὁντιναοῦν πότερον ἂν
[1, 19]	τοῖς τοιούτοις, οἷον εἰ μή	τις	φοβεῖται βροντὰς ἢ ἀστραπὰς ἢ
[1, 19]	θάρρη. Ἆρ´ οὖν εἰ μέν	τις	φοβεῖται μὴ ἀποβάλλῃ τὴν οὐσίαν,
[1, 19]	Ἢ οὔ; Ὁμοίως δ´ εἴ	τις	φοβεῖται νόσον ἢ θαρρεῖ, οὔτε
[1, 31]	καὶ τὸ μὲν δίκαιόν {ἐν}	τισι	λέγεται δίκαιον, τὸ δὲ ἴσον
[1, 31]	τισιν ἴσον, τὸ δὲ μέσον	τισὶ	μέσον· ὥστε ἡ δικαιοσύνη καὶ
[1, 31]	καὶ πρός τινας καὶ ἐν	τισίν.	Ἐπεὶ οὖν ἐστι τὸ δίκαιον
[1, 21]	{καὶ} τί ἐστι καὶ ἐν	τίσιν.	Ἔστιν {μὲν} οὖν ἡ πραότης
[1, 31]	δίκαιον, τὸ δὲ ἴσον ἔν	τισιν	ἴσον, τὸ δὲ μέσον τισὶ
[1, 32]	καὶ τίνες εἰσὶν καὶ ἐν	τίσιν	καὶ περὶ ποῖα, καὶ περὶ
[1, 31]	εἰπεῖν, τί ἐστι καὶ ἐν	τίσιν	καὶ περὶ ποῖα. Πρῶτον μὲν
[1, 31]	αὐτοὺς τὸ ἴσον ἔχειν παραχωροῦσι	τισίν,	ὥστε εἰ τὸ ἴσον ἔχειν
[1, 31]	τέτταρσι γίνεται ἐλαχίστοις· ὡς γὰρ	τὸ	Α πρὸς τὸ Β, τὸ
[1, 31]	φύσει. Τὸ δ´ ἄδικον καὶ	τὸ	ἀδίκημα δόξειεν ἂν εἶναι οὕτω
[1, 31]	ἀδικεῖ, καὶ ἐν ποτέρῳ ἐστὶ	τὸ	ἀδίκημα, ἐν τῷ ἀδίκως ὁτιοῦν
[1, 32]	ἡ μὲν γὰρ σοφία περὶ	τὸ	ἀίδιον καὶ τὸ θεῖον, ὡς
[1, 32]	δ´ ἐστὶ τὸ νοητὸν καὶ	τὸ	αἰσθητόν· ταῦτα δὲ ψυχῇ γνωρίζομεν·
[1, 5]	τῶν τοιούτων οὐθέν. Οὐδὲ δὴ	τὸ	ἄλογον, εἰ μὴ ᾗ ὑπηρετικόν
[1, 5]	τε τὸ λόγον ἔχον καὶ	τὸ	ἄλογον. Ἐν μὲν δὴ τῷ
[1, 1]	ἐπιστήμας ποιοῦντι τὰς ἀρετὰς ἀναιρεῖν	τὸ	ἄλογον μέρος τῆς ψυχῆς, τοῦτο
[1, 1]	τὸ λόγον ἔχον καὶ εἰς	τὸ	ἄλογον ὀρθῶς, καὶ ἀπέδωκεν ἑκάστῳ
[1, 19]	ἄν τις εἴποι ἀνδρείους διὰ	τὸ	ἀμύνεσθαι, ἐπειδὰν πληγέντες λυπηθῶσιν, οὐδὲ
[1, 14]	ἀγρῷ. Ἐν τοῖς τοιούτοις ἄρα	τὸ	ἀναγκαῖον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' Ἐπεὶ δὲ
[1, 31]	Ὥστε τὸ δίκαιον ἔοικεν εἶναι	τὸ	ἀνάλογον. Τὸ γὰρ δίκαιον συνέχει
[1, 31]	τὸ ἴσον. Τὸ γὰρ ἄδικον	τὸ	ἄνισον ἐστίν· ὅταν γὰρ τῶν
[1, 31]	ἀνάλογον καὶ τὰ ἀδικήματα, καὶ	τὸ	ἀντιπαθεῖν πλείω ὧν ἐποίησεν δίκαιον
[1, 31]	δίκαιος ἀντιπληγῆναι, ἀλλὰ πολλάκις. Καὶ	τὸ	ἀντιπεπονθὸς δὲ δίκαιόν ἐστιν ἐν
[1, 31]	τούτοις. Ἔστιν δὲ δίκαιον καὶ	τὸ	ἀντιπεπονθός, οὐ μέντοι γε ὡς
[1, 31]	δοῦλον τῷ βελτίων εἶναι, οὕτως	τὸ	ἀντιποιῆσαι πρὸς τὸ ποιῆσαι. Ὁμοίως
[1, 16]	ἔστιν δ´ ἐν τοῖς πρακτοῖς	τὸ	ἀόριστον, καὶ ἐν οἷς διτταὶ
[1, 4]	ἄλλο ἢ τὸ εὐδαιμονεῖν λέγομεν.	Τὸ	ἄρα εὐδαιμονεῖν καὶ ἡ εὐδαιμονία
[1, 7]	οὕτως κακῶς ἔχομεν πρὸς ὀργήν.	Τὸ	ἄρα μέσως ἔχειν τὸ μήτε
[1, 31]	ἴσον ἐν ἐλαχίστοις δυσὶν ἐγγίνεται·	τὸ	ἄρα πρὸς ἕτερον ἴσον εἶναι
[1, 4]	εὐδαίμονες ἂν εἴημεν καὶ ἔχοιμεν	τὸ	ἄριστον ἀγαθόν. Ἐπεὶ δ´ οὖν
[1, 4]	τὰς ἀρετὰς ζῆν. Ἐπειδήπερ οὖν	τὸ	ἄριστον ἀγαθόν ἐστιν ἡ εὐδαιμονία,
[1, 2]	ἴσως οὐχ οὕτως ζητητέον ἐστὶν	τὸ	ἄριστον ἀγαθόν. Τὸ γὰρ τέλειον
[1, 2]	ἀγαθῶν. Μετὰ ταῦτα τοίνυν πῶς	τὸ	ἄριστον δεῖ σκοπεῖν; Πότερον οὕτως
[1, 1]	ἁπλοῦν. Λέγεται γὰρ ἀγαθὸν ἢ	τὸ	ἄριστον ἐν ἑκάστῳ τῶν ὄντων,
[1, 4]	τέλος καὶ ἡ εὐδαιμονία καὶ	τὸ	ἄριστον. Ἐν χρήσει τοίνυν τινὶ
[1, 2]	ἔτι προσδεόμεθα. Τοῦτο ἄρα ἐστὶν	τὸ	ἄριστον ἡμῖν ὃ ζητοῦμεν, ὅ
[1, 2]	σκοποῖτο; Ἀλλ´ οὐκ ἔστιν ἁπλοῦν	τὸ	ἄριστον ὃ ζητοῦμεν νῦν. Οἷον
[1, 2]	οὐ τέλειον· οὐκ ἄρα τοῦτο	τὸ	ἄριστον ὃ ζητοῦμεν, οὐδὲ τὸ
[1, 2]	ἄν τις ὀρθῶς σκοποῖτο συγκρίνων	τὸ	ἄριστον; Οἷον αὐτὴν τὴν εὐδαιμονίαν
[1, 2]	ἐστιν ἐν αὐτῇ ἐνόντα, οὕτω	τὸ	ἄριστον σκοπῶν ὀρθῶς ἂν σκοποῖτο;
[1, 2]	τὸ βέλτιον, οἷον ψυχή, νοῦς,	τὸ	ἀρχαιότερον, ἡ ἀρχή, τὰ τοιαῦτα·
[1, 32]	ταύτῃ σχολὴν καὶ τὸ ποιεῖν	τὸ	αὑτῆς ἔργον, κατέχουσα τὰ πάθη
[1, 4]	ἐν ψυχῇ δέ ἐστιν ἀρετή·	τὸ	αὐτό γέ τοί φαμεν τήν
[1, 31]	γὰρ δίκαιον συνέχει τὰς πολιτείας,	τὸ	αὐτὸ δ´ ἐστὶ τὸ δίκαιον
[1, 31]	ὁ οἰκοδόμος πλείονος ἄξιον ποιεῖ	τὸ	αὑτοῦ ἔργον ἢ ὁ σκυτεύς,
[1, 31]	ταύτῃ μὲν ἀδικεῖ, ᾗ δὲ	τὸ	αὑτῷ δοκοῦν εἶναι δίκαιον, οὐκ
[1, 31]	ὡς γὰρ τὸ Α πρὸς	τὸ	Β, τὸ Γ πρὸς τὸ
[1, 16]	τοῦ χείρονος. Ὅταν οὖν ἀντικαταλλαττώμεθα	τὸ	βέλτιον ἀντὶ τοῦ χείρονος ἐν
[1, 16]	προαιρούμεθα τόδε ἀντὶ τοῦδε, οἷον	τὸ	βέλτιον ἀντὶ τοῦ χείρονος. Ὅταν
[1, 2]	λέγω τὸ τοιοῦτον, τὸ θεῖον,	τὸ	βέλτιον, οἷον ψυχή, νοῦς, τὸ
[1, 2]	δὴ ἴσως οὕτω γε σκεπτέον	τὸ	βέλτιστον. Ἀλλὰ ἆρά γε οὕτω
[1, 21]	εἰ γάρ ἐστιν ἐν μεσότητι	τὸ	βέλτιστον, ἡ δ´ ἀρετή ἐστιν
[1, 2]	πολλῶν ἀγαθῶν συντίθεμεν· ἐὰν δὴ	τὸ	βέλτιστον σκοπῶν καὶ αὐτὸ συναριθμῇς,
[1, 32]	πράττοιμεν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον	τὸ	βέλτιστον, τὸ μὲν οὕτως εἰπεῖν,
[1, 16]	διὸ δὴ ἐν τοῖς τοιούτοις	τὸ	βουλεύσασθαί ἐστι τὸ πῶς δεῖ,
[1, 31]	τὸ Α πρὸς τὸ Β,	τὸ	Γ πρὸς τὸ Δ. Οἷον
[1, 31]	Οὐδεὶς γὰρ ἑκὼν βλάπτεσθαι ὑπομένει·	τὸ	γὰρ ἀδικεῖσθαι βλάπτεσθαι ἐστίν. Ναί,
[1, 31]	ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν τὸ ἴσον.	Τὸ	γὰρ ἄδικον τὸ ἄνισον ἐστίν·
[1, 15]	εἴη τὸ ἐκ διανοίας γιγνόμενον.	Τὸ	γὰρ ἀκούσιόν ἐστι τό τε
[1, 14]	τῆς ἡδονῆς, ἄτοπος ἂν εἴη.	Τὸ	γὰρ ἀναγκαῖον οὐκ ἐν παντί,
[1, 2]	καὶ αὐτοῦ συναριθμουμένου; Ἀλλ´ ἄτοπον.	Τὸ	γὰρ ἄριστον ἐπειδή ἐστι τέλος
[1, 31]	δίκαιον ἔοικεν εἶναι τὸ ἀνάλογον.	Τὸ	γὰρ δίκαιον συνέχει τὰς πολιτείας,
[1, 7]	πρὸς τὰ ἄλλα τὰ ὅμοια.	Τὸ	γὰρ εὐόργητον καὶ τὸ πρᾶον
[1, 6]	ἔχει σκοπεῖν (δεῖ δ´ ἴσως)	Τὸ	γὰρ ἦθος ἀπὸ τοῦ ἔθους
[1, 32]	ὀρθῶς, ἀλλ´ οἱ νῦν βέλτιον·	τὸ	γὰρ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον
[1, 31]	ἑκόντες, ἀδικούμεθα δὲ οὐκέτι ἑκόντες·	τὸ	γὰρ κολάζεσθαι φεύγομεν, ὥστε δῆλον
[1, 32]	ἐπὶ ταῦτα καὶ ἡ φρόνησις.	Τὸ	γὰρ ὅλον ὡς ἂν αὕτη
[1, 1]	ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ ἀγαθοῦ λεκτέον·	τὸ	γὰρ πότε ἐν πάσαις κοινόν.
[1, 2]	ζητητέον ἐστὶν τὸ ἄριστον ἀγαθόν.	Τὸ	γὰρ τέλειον ζητοῦμεν ἀγαθόν, ἡ
[1, 32]	τὴν ὁρμὴν πρὸς τὸ καλόν·	τὸ	γὰρ τοιοῦτον καὶ ἀρετὴ καὶ
[1, 31]	ἔστιν δίκαιον φύσει; Ἀλλ´ ἔστιν.	Τὸ	γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ
[1, 32]	οὖν τὸ χεῖρον ἀρετὴ ἐστί,	τό	γε βέλτιον εἰκός ἐστιν ἀρετὴν
[1, 31]	ἀδικεῖν. Εἰ δὲ μή, οὐ	τό	γε πολιτικὸν ἀδίκημα, ἀλλὰ τὸ
[1, 31]	αὐτῶν, ὥστε καὶ τὸ δίκαιον	τὸ	γυναικὶ πρὸς ἄνδρα μάλιστά πως
[1, 31]	τὸ Β, τὸ Γ πρὸς	τὸ	Δ. Οἷον ἀνάλογόν ἐστιν τὸν
[1, 22]	Τὸ μὲν γὰρ κακὸν πολυειδές,	τὸ	δ´ ἀγαθὸν μονοειδές, οἷον ἡ
[1, 31]	τὴν παρακαταθήκην ἀποστερῆσαι ἄδικον ἐστί,	τὸ	δ´ ἀδίκημά ἐστιν τὸ ἤδη
[1, 31]	τὸ νόμῳ, οὐ τὸ φύσει.	Τὸ	δ´ ἄδικον καὶ τὸ ἀδίκημα
[1, 31]	ἀνάλογον ἴσον δίκαιον ἂν εἴη.	Τὸ	δ´ ἀνάλογον ἐν τέτταρσι γίνεται
[1, 31]	τὸ ἴσον ἔχειν ἦν δίκαιον,	τὸ	δ´ ἔλαττον ἔχειν ἀδικεῖσθαι ἐστίν,
[1, 31]	δεσπότην καὶ υἱῷ πρὸς πατέρα.	Τὸ	δ´ ἐν τούτοις δίκαιον ὁμωνύμως
[1, 2]	ἐστὶν ἔκ τινων ἀγαθῶν συγκειμένη·	τὸ	δ´ ἐξ ὧν ἀγαθῶν σύγκειται,
[1, 8]	ἢ κακῶς πρὸς ταῦτα ἔχειν,	τὸ	δ´ εὖ ἔχειν πρὸς ταῦτ´
[1, 4]	ἐν τῷ εὖ ζῆν ἐστίν,	τὸ	δ´ εὖ ζῆν ἐν τῷ
[1, 1]	καὶ ἀρίστου τοῦ ἡμῖν ἀρίστου·	τὸ	δ´ ὅλον ἴδοι ἄν τις
[1, 1]	τὰ ἤθη πραγματεία τῆς πολιτικῆς,	τὸ	δ´ ὅλον καὶ τὴν ἐπωνυμίαν
[1, 10]	ὦμεν, οὐδεὶς ψέγει τοὺς τοιούτους;	Τὸ	δ´ οὐκ ἀληθές· ψέγομεν γὰρ
[1, 32]	μὲν αὐτῆς ἐστι λόγον ἔχον,	τὸ	δὲ ἄλογον μόριον τῆς ψυχῆς·
[1, 14]	ἀνάγκης καὶ τοῦ ἀναγκαίου λεκτέον.	Τὸ	δὲ ἀναγκαῖον οὐ πάντως οὐδ´
[1, 31]	τι αὑτῆς τὸ μὲν χεῖρον	τὸ	δὲ βέλτιον, ὥστ´ εἴ τι
[1, 32]	τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰ νοητά.	Τὸ	δὲ βουλευτικὸν καὶ προαιρετικὸν περὶ
[1, 4]	ψυχῆς ἀρετὴν ἄρα εὖ ζήσομεν.	Τὸ	δέ γε εὖ ζῆν καὶ
[1, 31]	ὁ τὸ ἴσον βουλόμενος ἔχειν.	Τὸ	δέ γε ἴσον ἐν ἐλαχίστοις
[1, 31]	ἀδικούμενος δὲ τῷ ἀδικεῖσθαι ἔλαττον·	τὸ	δέ γε μέσον τούτων δίκαιον
[1, 2]	ζητοῦμεν, ὅ ἐστι τέλος τέλειον·	τὸ	δὲ δὴ τέλειον τέλος τἀγαθόν
[1, 16]	ἔστι λαβεῖν τὸ διὰ τί.	τὸ	δὲ διὰ τί οὐχ ἁπλοῦν
[1, 31]	δίκαιον τὸ τῷ νόμῳ ὡρισμένον,	τὸ	δὲ δικαιοπράγημα τὸ τὰ δίκαια
[1, 31]	πράττῃ κατὰ προαίρεσιν καὶ ἑκουσίως	(τὸ	δὲ ἑκουσίως ὃ ἦν, εἴρηται
[1, 7]	προσποιεῖσθαι τῶν ὑπαρχόντων ἔχειν ἀλαζονείας,	τὸ	δὲ ἐλάττω εἰρωνείας· ἡ ἄρα
[1, 1]	ᾖ αὐτὸ δι´ αὑτὸ αἱρετόν·	τὸ	δὲ ἐν ἅπασιν ἐνυπάρχον ὅμοιον
[1, 32]	ὧν ἐστι τὸ μὲν βουλευτικὸν	τὸ	δὲ ἐπιστημονικόν. Ὅτι δὲ ἕτερα
[1, 31]	δίκαιόν {ἐν} τισι λέγεται δίκαιον,	τὸ	δὲ ἴσον ἔν τισιν ἴσον,
[1, 16]	μὲν ἄνευ δὲ τοῦ διανοηθῆναι,	τὸ	δὲ κατὰ προαίρεσιν πᾶν ἦν
[1, 1]	χωριστὸν καὶ αὐτὸ καθ´ αὑτό·	τὸ	δὲ κοινὸν ἐν ἅπασιν ὑπάρχει,
[1, 31]	γε μέσον τούτων δίκαιον ἐστί.	Τὸ	δὲ μέσον ἴσον· ὥστε τὸ
[1, 31]	δὲ ἴσον ἔν τισιν ἴσον,	τὸ	δὲ μέσον τισὶ μέσον· ὥστε
[1, 9]	κύκλον μὲν γράψαι παντὸς ἐστί,	τὸ	δὲ μέσον τὸ ἐν αὐτῷ
[1, 9]	ἐμπεριέχον τὸ μέσον ῥᾴδιον ἐστί,	τὸ	δὲ μέσον χαλεπόν, καθ´ ὃ
[1, 9]	καὶ τὸ ἐναντίον δὲ τούτῳ,	τὸ	δὲ μέσως ἔχειν χαλεπόν· ἁπλῶς
[1, 10]	σπέρματος· αὕτη γάρ τις ἀρχή.	Τὸ	δὲ μετὰ τὰς ἀρχὰς οὕτως
[1, 31]	ὃ ζητοῦμεν, δίκαιόν ἐστι πολιτικόν.	Τὸ	δὲ πολιτικόν ἐστιν τὸ νόμῳ,
[1, 1]	εἶναι, λέγω δ´ οἷον σπουδαῖον·	τὸ	δὲ σπουδαῖον εἶναί ἐστι τὸ
[1, 2]	ἄριστον ἐπειδή ἐστι τέλος τέλειον,	τὸ	δὲ τέλειον τέλος ὡς ἁπλῶς
[1, 17]	μᾶλλον τὰ πρὸς τοῦτ´ ἐστίν·	τὸ	δὲ τέλος ἀρχῇ τινι ἔοικεν,
[1, 3]	εὖ πράττειν καὶ εὖ ζῆν.	Τὸ	δὲ τέλος ἐστὶν οὐχ ἁπλοῦν
[1, 10]	τρίγωνον δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχει,	τὸ	δὲ τετράγωνον τέτταρσιν, καὶ ὡς
[1, 2]	δ´ ἐπαινετά, τὰ δὲ δυνάμεις.	Τὸ	δὲ τίμιον λέγω τὸ τοιοῦτον,
[1, 31]	ἅ τις ἐποίησεν, ταῦτ´ ἀντιπαθεῖν·	τὸ	δὲ τοιοῦτον οὐκ ἔστιν πρὸς
[1, 10]	δὲ ἐκ τῶν ἀρχῶν, οἷον	τὸ	δένδρον ἐκ τοῦ σπέρματος· αὕτη
[1, 32]	εἴ τις τὰ ὑγιεινὰ προσφέροιτο.	Τὸ	δὴ τοιοῦτον ἀσαφές· ἀλλ´ ἐρεῖ
[1, 1]	τῶν ὄντων, τοῦτο δ´ ἐστὶ	τὸ	διὰ τὴν αὑτοῦ φύσιν αἱρετόν·
[1, 16]	ἐκ τῆς ἀρχῆς ὡρισμένης ἔλαβον	τὸ	διὰ τί· ἐν δέ γε
[1, 16]	καὶ ἐν οἷς ἔστι λαβεῖν	τὸ	διὰ τί. τὸ δὲ διὰ
[1, 31]	ἐν ἀνίσοις, ἡ δικαιοσύνη καὶ	τὸ	δίκαιον ἐν ἰσότητι συμβολαίων. Ὥστε
[1, 31]	ἡ ἀναλογία τὴν πολιτείαν. Ὥστε	τὸ	δίκαιον ἔοικεν εἶναι τὸ ἀνάλογον.
[1, 31]	μέσον· ὥστε ἡ δικαιοσύνη καὶ	τὸ	δίκαιον ἔσται καὶ πρός τινας
[1, 31]	πολιτικὴν κοινωνίαν συνέχειν. Ἐπεὶ οὖν	τὸ	δίκαιόν ἐστιν ἐν τούτοις καὶ
[1, 31]	οὖν εἰ λάβοιμεν τί ἐστι	τὸ	δίκαιον, ἔστιν δὴ διττὸν τὸ
[1, 31]	ἐν τισίν. Ἐπεὶ οὖν ἐστι	τὸ	δίκαιον ἴσον, καὶ τὸ τῷ
[1, 31]	τὰ δίκαια πράττειν. Πότε οὖν	τὸ	δίκαιον, καὶ πότε οὔ; Ὡς
[1, 31]	ἀδίκως τι πρᾶξαι. Ὁμοίως δὲ	τὸ	δίκαιον καὶ τὸ δικαιοπράγημα οὐ
[1, 31]	ταῦτα· ἀλλὰ μὴν οὐ τοῦτο	τὸ	δίκαιον οὐδὲ τὴν περὶ ταῦτα
[1, 31]	ἐποίησεν δίκαιον ἐστίν. Ἐπεὶ δὲ	τὸ	δίκαιον πολλαχῶς λέγεται, διοριστέον ἂν
[1, 31]	ὁ βίος αὐτῶν, ὥστε καὶ	τὸ	δίκαιον τὸ γυναικὶ πρὸς ἄνδρα
[1, 31]	καθ´ ἑαυτόν ἐστι τοιοῦτος) ἀλλὰ	τὸ	δίκαιον τὸ πρὸς ἕτερον ἄλλο
[1, 31]	πολιτείας, τὸ αὐτὸ δ´ ἐστὶ	τὸ	δίκαιον τῷ ἀνάλογον. Ἐπεὶ δὲ
[1, 31]	τῷ πολιτικῷ δικαίῳ (ἔστιν γὰρ	τὸ	δίκαιον, ὑπὲρ οὗ ἐστιν ἡ
[1, 31]	τὸ δίκαιον, ἔστιν δὴ διττὸν	τὸ	δίκαιον, ὧν τὸ μέν ἐστι
[1, 31]	Ὁμοίως δὲ τὸ δίκαιον καὶ	τὸ	δικαιοπράγημα οὐ ταὐτόν· τὸ μὲν
[1, 10]	τις, ἐπειδήπερ ἐπ´ ἐμοί ἐστιν	τὸ	δικαίῳ εἶναι καὶ σπουδαίῳ, ἐὰν
[1, 29]	ποιήσει, οὔτε πάντως ἐναντιώσεται παρὰ	τὸ	δοκοῦν αὑτῷ. Ὁ μὲν οὖν
[1, 6]	ἐπωνυμίαν· ἠθικὴ γὰρ καλεῖται διὰ	τὸ	ἐθίζεσθαι. καὶ δῆλον ὅτι οὐδεμία
[1, 30]	οἶδεν μὴ φάσκων, ἀλλ´ ἐπικρυπτόμενος	τὸ	εἰδέναι. Ὁ δὲ ἀληθὴς οὐδέτερον
[1, 15]	ὁρμῇ ἐστίν, λοιπὸν ἂν εἴη	τὸ	ἐκ διανοίας γιγνόμενον. Τὸ γὰρ
[1, 16]	διορίζειν τό τε ἑκούσιον καὶ	τὸ	ἐκ προαιρέσεως ἕτερον ὄν, ἐλάττους
[1, 1]	ἀρετή (οὐ γὰρ ῥᾴδιον εἰδέναι	τὸ	ἐκ τίνων ἔσται καὶ πῶς
[1, 11]	τὸ κυριώτατον πρὸς τὴν ἀρετήν,	τὸ	ἑκούσιον. Ἐκούσιον δὲ ἁπλῶς μὲν
[1, 15]	ἀναγκαῖον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ' Ἐπεὶ δὲ	τὸ	ἑκούσιον ἐν οὐδεμιᾷ ὁρμῇ ἐστίν,
[1, 10]	σῶμα, ὡς ὂν καὶ ἐνταῦθα	τὸ	ἑκούσιον. Ἔοικεν οὖν ἐν τῷ
[1, 10]	κατ´ ἀρετὴν καὶ κακίαν εἶναι	τὸ	ἑκούσιον. Ἔτι δ´ ἄν τις
[1, 15]	ἀπολέσθαι αὐτὸν ἐδίδου. Ἐνταῦθα ἄρα	τὸ	ἑκούσιον πίπτει εἰς τὸ μετὰ
[1, 16]	ἦν μετὰ διανοίας. οὐκ ἄρα	τὸ	ἑκούσιον προαιρετόν, ἀλλὰ τὸ προαιρετὸν
[1, 16]	βουλευτικὴ μετὰ διανοίας, οὐκ ἔστιν	τὸ	ἑκούσιον προαιρετόν. ἑκόντες γὰρ πολλὰ
[1, 11]	εἰπεῖν ὑπὲρ ἑκουσίου, τί ἐστι	τὸ	ἑκούσιον· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ
[1, 31]	ἑκὼν ἄρα. Ἔτι πάλιν οἱ	τὸ	ἔλαττον λαμβάνοντες καὶ ἀδικούμενοι, ᾗ
[1, 9]	τῶν παθῶν ἔστιν ἰδεῖν ὅτι	τὸ	ἐμπεριέχον τὸ μέσον ῥᾴδιον ἐστί,
[1, 9]	παντὸς ἐστί, τὸ δὲ μέσον	τὸ	ἐν αὐτῷ ἤδη λαβεῖν χαλεπόν,
[1, 1]	πότε εἰδήσει, οὔτε ὁ κυβερνήτης	τὸ	ἐν ἰατρικῇ. Οὐκ ἄρα οὐδ´
[1, 31]	ἐστίν. Ἐπεὶ οὖν ἐστι δίκαιον	τὸ	ἐν πολιτικῇ κοινωνίᾳ ὄν, ἡ
[1, 1]	εἰδήσει· οὔτε γὰρ ὁ ἰατρὸς	τὸ	ἐν τῇ κυβερνητικῇ ἀγαθὸν πότε
[1, 9]	καὶ ὀργισθῆναι μὲν ῥᾴδιον, καὶ	τὸ	ἐναντίον δὲ τούτῳ, τὸ δὲ
[1, 32]	ἡ τοιαύτη πρᾶξις οὐκ ἔχει	τὸ	ἐπαινετόν. Ἀλλὰ βέλτιον, ὡς ἡμεῖς
[1, 4]	λογιστικὸν ἢ τὸ θυμικὸν ἢ	τὸ	ἐπιθυμητικόν, ἄλλο δέ τι παρὰ
[1, 12]	ὧν διειλόμεθα ἡ βούλησις, πρὸς	τὸ	ἐπισκέπτεσθαι εἴ ἐστιν ἑκούσιον. Ἀλλὰ
[1, 8]	Τοῦτο γάρ ἐστι τῆς ἕξεως,	τὸ	εὖ ἢ κακῶς πρὸς ταῦτα
[1, 3]	καὶ τοῦτο ταὐτό φαμεν εἶναι	τὸ	εὖ πράττειν καὶ εὖ ζῆν.
[1, 4]	εὖ πράττειν οὐθὲν ἄλλο ἢ	τὸ	εὐδαιμονεῖν λέγομεν. Τὸ ἄρα εὐδαιμονεῖν
[1, 4]	γὰρ ζῆν αὐτῷ ὑπάρχει, ἀλλὰ	τὸ	ζῆν αὐτῷ κατὰ τὰς ἀρετὰς
[1, 13]	πῦρ κάτω. Ἔστι δὲ καὶ	τὸ	ζῷον βιάσασθαι, οἷον ἵππον ἐπ´
[1, 31]	ἐστί, τὸ δ´ ἀδίκημά ἐστιν	τὸ	ἤδη ἀδίκως τι πρᾶξαι. Ὁμοίως
[1, 1]	ἐν τοῖς πολιτικοῖς πρακτικὸς εἶναι,	τὸ	ἦθος εἶναι σπουδαῖος· μέρος ἐστὶν
[1, 9]	δέοι ἂν τὸν μέλλοντα κατὰ	τὸ	ἦθος εὐδοκιμήσειν τὴν μεσότητα τῶν
[1, 1]	εἴη σκεπτέον τίνος ἐστὶ μέρος	τὸ	ἦθος. Ὡς μὲν οὖν συντόμως
[1, 2]	δὲ τίμιον λέγω τὸ τοιοῦτον,	τὸ	θεῖον, τὸ βέλτιον, οἷον ψυχή,
[1, 32]	σοφία περὶ τὸ ἀίδιον καὶ	τὸ	θεῖον, ὡς φαμέν, ἡ δὲ
[1, 4]	τρέφεσθαι, οἷον τὸ λογιστικὸν ἢ	τὸ	θυμικὸν ἢ τὸ ἐπιθυμητικόν, ἄλλο
[1, 31]	Τὸ δὲ μέσον ἴσον· ὥστε	τὸ	ἴσον ἂν πλείονος καὶ ἐλάττονος
[1, 31]	δίκαιον, καὶ δίκαιος δὲ ὁ	τὸ	ἴσον βουλόμενος ἔχειν. Τὸ δέ
[1, 31]	ἔχειν παραχωροῦσι τισίν, ὥστε εἰ	τὸ	ἴσον ἔχειν ἦν δίκαιον, τὸ
[1, 31]	εἰσί τινες οἳ δέον αὐτοὺς	τὸ	ἴσον ἔχειν παραχωροῦσι τισίν, ὥστε
[1, 31]	πρὸς ἕτερον ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν	τὸ	ἴσον. Τὸ γὰρ ἄδικον τὸ
[1, 1]	δὲ τὸ πότε ἀγαθὸν ἕκαστος	τὸ	καθ´ ἑαυτὸν εἰδήσει· οὔτε γὰρ
[1, 32]	ᾗ ὑπὲρ ἁπάντων ἐπαμφοτερίζομεν, πρὸς	τὸ	καὶ εἶναι ταῦτα οὕτω καὶ
[1, 20]	ἐν αὐτοῖς λόγον, ᾧ δοκιμάζοντα	τὸ	καλὸν αἱροῦνται. Πᾶσα γὰρ ἀρετὴ
[1, 20]	ἀρετὴ τοῦ καλοῦ καὶ πρὸς	τὸ	καλὸν ἐστίν. Ὥστε εἴη ἂν
[1, 18]	ἑκάστου γνώμην, ὡς ἔχει πρὸς	τὸ	καλόν, καὶ ἄνευ τοῦ πράττειν
[1, 19]	γίνεσθαι ἀπὸ τοῦ λόγου διὰ	τὸ	καλόν. Ὁ δὴ ὁρμῶν διὰ
[1, 18]	ἀρετῆς ἄρα παντελῶς τοῦτ´ ἐστίν,	τὸ	καλὸν προθέσθαι. Διὰ τί οὖν,
[1, 17]	τοῦ καλοῦ ἢ τῶν πρὸς	τὸ	καλόν. Πῶς οὖν ἡ ἐπιστήμη;
[1, 32]	λόγου εἶναι τὴν ὁρμὴν πρὸς	τὸ	καλόν· τὸ γὰρ τοιοῦτον καὶ
[1, 18]	Ἀρετῆς δέ γ´ ἐστὶ τέλος	τὸ	καλόν. Τούτου ἄρ´ {ἐστὶ{ ν
[1, 12]	Ἀλλ´ οὐ δοκεῖ· οὐδ´ ἄρα	τὸ	κατ´ ἐπιθυμίαν ἑκούσιον ἐστίν. Πάλιν
[1, 16]	τούτων ἐστίν, ἆρά γέ ἐστιν	τὸ	κατὰ διάνοιαν ἐν προαιρέσει; Ἢ
[1, 10]	φαύλης προαίρεσις καὶ βούλησις καὶ	τὸ	κατὰ λόγον πᾶν. Δῆλον τοίνυν
[1, 1]	τὸ πρός τι ἀγαθὸν καὶ	τὸ	κατὰ τὰς ἄλλας κατηγορίας κοινὸν
[1, 12]	τοῖς ἑκουσίοις. Εἰ δ´ ἐστὶν	τὸ	κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν ἑκούσιον, τὸ
[1, 32]	βέλτιστον, τὸ μὲν οὕτως εἰπεῖν,	τὸ	κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν,
[1, 31]	νόμον δίκαιον. Βέλτιον οὖν δίκαιον	τὸ	κατὰ φύσιν τοῦ κατὰ νόμον.
[1, 32]	αὐτὴν τὴν πρᾶξιν, οἷον παρὰ	τὸ	κιθαρίζειν οὐκ ἔστιν ἄλλο τέλος
[1, 19]	λόγον ἕνεκεν τοῦ καλοῦ ἐπὶ	τὸ	κινδυνεύειν, ἄφοβος ὢν περὶ ταῦτα,
[1, 1]	δεῖ, ἢ οὔ, ἀλλ´ ὡς	τὸ	κοινὸν ἐν ἅπασιν ὑπάρχον ἀγαθόν;
[1, 1]	τί; Ὅτι τοῦτο ἐστὶ μὲν	τὸ	κοινόν, ὡς ὁ ὁρισμὸς καὶ
[1, 22]	Πότερον οὖν τοῦ ἐλευθερίου καὶ	τὸ	κτήσασθαί ἐστι καὶ τὸ παρασκευάσασθαι
[1, 11]	τὸ ἑκούσιον· τοῦτο γάρ ἐστι	τὸ	κυριώτατον πρὸς τὴν ἀρετήν, τὸ
[1, 4]	ἐμβάλῃς, οὐκ ἔχει ὁρμὴν πρὸς	τὸ	λαβεῖν. Οὕτω καὶ τοῦτο τὸ
[1, 4]	ἂν εἴη τοῦ τρέφεσθαι, οἷον	τὸ	λογιστικὸν ἢ τὸ θυμικὸν ἢ
[1, 1]	διείλετο τὴν ψυχὴν εἴς τε	τὸ	λόγον ἔχον καὶ εἰς τὸ
[1, 5]	δύο μέρη διῃρημένη, εἴς τε	τὸ	λόγον ἔχον καὶ τὸ ἄλογον.
[1, 32]	εἰς δύο τὴν διαίρεσιν ἔχον	τὸ	λόγον ἔχον μόριον τῆς ψυχῆς,
[1, 19]	ἀνδρεῖος· ἔνιοι γὰρ θαρροῦσιν διὰ	τὸ	μακρὰν ἀπέχειν, ἂν δὲ πλησίον
[1, 24]	ἐν τῷ καιρῷ τῷ πρέποντι	τὸ	μέγα δαπανᾷ, ὀρθῶς τῇ μεγαλοπρεπείᾳ
[1, 4]	κατὰ τὴν ἐνέργειαν. Μετὰ τοῦτο	τὸ	μέλλον λέγεσθαι οὔτε λίαν δόξειεν
[1, 31]	αὐτὸς τὰ ἑαυτοῦ· ὥστε εἰ	τὸ	μὲν ἀδικεῖν ἐν τοῖς τοιούτοις
[1, 32]	ὡς τύπῳ καὶ πρότερον, ὅτι	τὸ	μὲν αὐτῆς ἐστι λόγον ἔχον,
[1, 32]	μόριον τῆς ψυχῆς, ὧν ἐστι	τὸ	μὲν βουλευτικὸν τὸ δὲ ἐπιστημονικόν.
[1, 31]	οὕτω ταὐτόν, οὐκ ἔστι δέ·	τὸ	μὲν γὰρ ἄδικόν ἐστιν τὸ
[1, 31]	καὶ τὸ δικαιοπράγημα οὐ ταὐτόν·	τὸ	μὲν γὰρ δίκαιον τὸ τῷ
[1, 4]	πάνυ βουλόμεθα λέγειν εὐδαίμονα εἶναι·	τὸ	μὲν γὰρ ζῆν αὐτῷ ὑπάρχει,
[1, 22]	οὗτοι ὑπὸ τὴν ἀνελευθεριότητα πίπτουσιν.	Τὸ	μὲν γὰρ κακὸν πολυειδές, τὸ
[1, 7]	{καὶ} ἐπ´ ἀλαζονείας καὶ εἰρωνείας.	Τὸ	μὲν γὰρ πλείω προσποιεῖσθαι τῶν
[1, 31]	ἴσῳ καὶ ἐν μεσότητι, καὶ	τὸ	μὲν δίκαιόν {ἐν} τισι λέγεται
[1, 31]	δίκαιον ἔοικεν εἶναι. Ἀλλὰ δὴ	τὸ	μὲν ἐν γυναικὸς καὶ ἀνδρὸς
[1, 31]	δὴ διττὸν τὸ δίκαιον, ὧν	τὸ	μέν ἐστι κατὰ νόμον. Δίκαια
[1, 11]	ἑκούσιόν ἐστιν ἢ ἀκούσιον. {Οἷον}	τὸ	μὲν οὖν ἀκούσιον οὐκ ἂν
[1, 32]	τὸν ὀρθὸν λόγον τὸ βέλτιστον,	τὸ	μὲν οὕτως εἰπεῖν, τὸ κατὰ
[1, 31]	πλείω μεμερισμένη ἔχει τι αὑτῆς	τὸ	μὲν χεῖρον τὸ δὲ βέλτιον,
[1, 20]	καὶ κατ´ ἔνδειαν. Ὥστε εἴπερ	τὸ	μέσον βέλτιστον, ἡ σωφροσύνη μεσότης
[1, 21]	μέσον, ἡ ἀρετὴ ἂν εἴη	τὸ	μέσον. Δῆλον δὲ ἔσται μᾶλλον
[1, 21]	βελτίστη ἕξις, {βέλτιστον δ´ ἐστὶ	τὸ	μέσον, ἡ ἀρετὴ ἂν εἴη
[1, 20]	τῆς ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐνδείας	τὸ	μέσον· κατ´ ἀμφότερα γάρ εἰσι
[1, 9]	σπουδαῖον εἶναι· ἐν ἑκάστῳ γὰρ	τὸ	μέσον λαβεῖν ἔργον, οἷον κύκλον
[1, 9]	ἔστιν ἰδεῖν ὅτι τὸ ἐμπεριέχον	τὸ	μέσον ῥᾴδιον ἐστί, τὸ δὲ
[1, 15]	ἄρα τὸ ἑκούσιον πίπτει εἰς	τὸ	μετὰ διανοίας. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙϚ Ἔτι
[1, 32]	Ἀλλὰ βέλτιον, ὡς ἡμεῖς ἀφορίζομεν,	τὸ	μετὰ λόγου εἶναι τὴν ὁρμὴν
[1, 11]	ὂν τὸ σπουδαῖον εἶναι, ἀναγκαῖον	τὸ	μετὰ ταῦτα εἰπεῖν ὑπὲρ ἑκουσίου,
[1, 3]	ἀρετὴν καὶ ἡδονήν. Ἤδη τοίνυν	τὸ	μετὰ τοῦτο, ὃ καὶ λέγομεν
[1, 31]	οὐθένα, ἀτυχεῖ δέ. Ἐπεὶ οὖν	τὸ	μὴ ἀδικεῖν τὰ ἄδικα πράττοντα
[1, 18]	κρίνουσιν ἐκ τοῦ πράττειν, διὰ	τὸ	μὴ δυνατὸν εἶναι δηλῶσαι τὴν
[1, 20]	εἶναι σώφρονα ἔξω ἀνθρώπου, διὰ	τὸ	μὴ εἶναι ἐν αὐτοῖς λόγον,
[1, 32]	δὲ συμφέροντα οὐκέτι οὕτως ἔχουσιν	τὸ	μὴ εἰς ἄλλο τι μεταβάλλειν,
[1, 31]	Ἔστιν δὲ ὁ διορισμὸς οὗτος,	τὸ	μηδένα βούλεσθαι ἀδικεῖσθαι. Ὁ δέ
[1, 7]	ὀργήν. Τὸ ἄρα μέσως ἔχειν	τὸ	μήτε λίαν ὑπεραλγεῖν μήτε παντελῶς
[1, 8]	εὖ ἔχειν πρὸς ταῦτ´ ἐστὶν	τὸ	μήτε πρὸς τὴν ὑπερβολὴν ἔχειν
[1, 4]	τὸ λαβεῖν. Οὕτω καὶ τοῦτο	τὸ	μόριον τῆς ψυχῆς ἔχει· ἂν
[1, 32]	γνωρίζομεν· ἕτερον ἄρ´ ἂν εἴη	τὸ	μόριον τὸ περὶ τὰ αἰσθητὰ
[1, 4]	μηδὲ ὁρμή. Ὥστ´ οὐδὲν συνεργεῖ	τὸ	μόριον τοῦτο πρὸς τὴν εὐδαιμονίαν.
[1, 32]	ταῦτα γνωρίζομεν. Ἕτερον δ´ ἐστὶ	τὸ	νοητὸν καὶ τὸ αἰσθητόν· ταῦτα
[1, 19]	προειρημένων ἀνδρεῖος ὤν, ἀλλὰ διὰ	τὸ	νομίζειν αὐτὸ εἶναι καλόν, καὶ
[1, 31]	πολιτικόν. Τὸ δὲ πολιτικόν ἐστιν	τὸ	νόμῳ, οὐ τὸ φύσει. Τὸ
[1, 31]	τὸ μὲν γὰρ ἄδικόν ἐστιν	τὸ	νόμῳ ὡρισμένον, οἷον τὸ τὴν
[1, 31]	τῶν μερῶν ἐστι πρὸς ἄλληλα·	τὸ	οἰκονομικὸν δὲ ἀδίκημα διειλόμεθα τῷ
[1, 31]	καὶ εἰ ἔστιν αὐτῷ δίκαιον,	τὸ	οἰκονομικὸν δίκαιον πρὸς αὐτὸν ἐστίν.
[1, 31]	τό γε πολιτικὸν ἀδίκημα, ἀλλὰ	τὸ	οἰκονομικόν. Ἡ γὰρ ψυχὴ εἰς
[1, 16]	ἐστὶν ὡρισμένον πῶς δεῖ γράψαι	τὸ	ὄνομα Ἀρχικλέους. ἡ οὖν ἁμαρτία
[1, 16]	γὰρ βουλεύεται πῶς δεῖ γράψαι	τὸ	ὄνομα Ἀρχικλέους, ὅτι ἐστὶν ὡρισμένον
[1, 22]	Οὔτε γὰρ τῆς ἀνδρείας ἐστὶ	τὸ	ὅπλα ποιῆσαι, ἀλλ´ ἄλλης, ταύτης
[1, 7]	εὖ ἢ κακῶς, οἷον πρὸς	τὸ	ὀργισθῆναι, εἰ μὲν λίαν ὀργίλως,
[1, 2]	τὸ ἄριστον ὃ ζητοῦμεν, οὐδὲ	τὸ	οὕτως ἄριστον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Μετὰ
[1, 19]	ἀνδρείους εἶναι· ἐὰν γὰρ αὐτῶν	τὸ	πάθος ἀφαιρεθῇ, οὐκέτι εἰσὶν ἀνδρεῖοι,
[1, 19]	οὐδὲ δεῖ τὸν ἀνδρεῖον διὰ	{τὸ}	πάθος εἶναι ἀνδρεῖον. Πάλιν ἔστιν
[1, 12]	τὸ κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν ἑκούσιον,	τὸ	παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν ἀκούσιον· ὁ
[1, 22]	καὶ τὸ κτήσασθαί ἐστι καὶ	τὸ	παρασκευάσασθαι χρήματα; Ἢ οὔ; Οὐδὲ
[1, 32]	ἄρ´ ἂν εἴη τὸ μόριον	τὸ	περὶ τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰ
[1, 1]	ἄν ποτε τὸ χωριστὸν καὶ	τὸ	πεφυκὸς αὐτὸ καθ´ αὑτὸ εἶναι
[1, 32]	καὶ παρασκευάζει ταύτῃ σχολὴν καὶ	τὸ	ποιεῖν τὸ αὑτῆς ἔργον, κατέχουσα
[1, 31]	εἶναι, οὕτως τὸ ἀντιποιῆσαι πρὸς	τὸ	ποιῆσαι. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐλευθέρῳ
[1, 32]	ποιουμένων καὶ πραττομένων οὐ ταὐτὸ	τὸ	ποιητικὸν καὶ πρακτικόν. Τῶν μὲν
[1, 31]	ἐν ἰσότητι γὰρ καὶ ὁμοιότητι	τὸ	πολιτικὸν δίκαιον ἔοικεν εἶναι. Ἀλλὰ
[1, 31]	δικαιοσύνη καὶ ὁ δίκαιος περὶ	τὸ	πολιτικὸν δίκαιον ἔσται. Τῶν δὲ
[1, 31]	ὑπὲρ οὗ ἐστιν ἡ σκέψις,	τὸ	πολιτικὸν δίκαιον) τοῦτο γὰρ μάλιστά
[1, 31]	δέ γε ἡμεῖς ζητοῦμεν, ἀλλὰ	τὸ	πολιτικόν· ἐν ἰσότητι γὰρ καὶ
[1, 31]	τοῦτο δ´ ἡμεῖς ἐπισκοπούμεθα, ἀλλὰ	τὸ	πολιτικόν. Ὥστ´ ἐν τοῖς τοιούτοις
[1, 31]	ἔστιν. Τὸ γὰρ ὡς ἐπὶ	τὸ	πολὺ διαμένον, τοῦτο φύσει δίκαιον
[1, 31]	φύσει· ἀλλ´ εἰ ὡς ἐπὶ	τὸ	πολὺ καὶ τὸν πλείω χρόνον
[1, 1]	ὁ κυβερνήτης. Ἐν ἑκάστῃ δὲ	τὸ	πότε ἀγαθὸν ἕκαστος τὸ καθ´
[1, 1]	ἁπλῶς ἐν ἁπάσαις. Ἀλλὰ μὴν	τὸ	πότε ἀγαθὸν ἐν μὲν ἰατρικῇ
[1, 7]	ὅμοια. Τὸ γὰρ εὐόργητον καὶ	τὸ	πρᾶον ἐν μεσότητί ἐστιν ὀργῆς
[1, 16]	χείρονος ἐν αἱρέσει ὄντος, ἐνταῦθα	τὸ	προαιρεῖσθαι δόξειεν ἂν οἰκεῖον εἶναι.
[1, 32]	ἐν κινήσει τοῦ μεταβάλλειν· ὥστε	τὸ	προαιρετικὸν μόριον τῆς ψυχῆς κατὰ
[1, 16]	ἄρα τὸ ἑκούσιον προαιρετόν, ἀλλὰ	τὸ	προαιρετὸν ἑκούσιον· ἄν τι γὰρ
[1, 31]	ἐστι τοιοῦτος) ἀλλὰ τὸ δίκαιον	τὸ	πρὸς ἕτερον ἄλλο τοῦ εἰρημένου
[1, 31]	ταῦτα. Τὸ τοίνυν δίκαιόν ἐστιν	τὸ	πρὸς ἕτερον ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν
[1, 16]	οἷον οὐθεὶς προαιρεῖται ὑγιαίνειν, ἀλλὰ	τὸ	πρὸς τὴν ὑγίειαν προαιρούμεθα, περιπατεῖν,
[1, 1]	πάσαις κοινόν. Ὁμοίως δὲ καὶ	τὸ	πρός τι ἀγαθὸν καὶ τὸ
[1, 13]	τὸν λίθον ἄνω φέρεσθαι καὶ	τὸ	πῦρ κάτω. Ἔστι δὲ καὶ
[1, 16]	τοῖς τοιούτοις τὸ βουλεύσασθαί ἐστι	τὸ	πῶς δεῖ, ἐν δὲ ταῖς
[1, 10]	Ἀλλ´ ὡς ἔοικεν, ἐφ´ ἡμῖν	τὸ	σπουδαίοις εἶναι καὶ τὸ φαύλοις.
[1, 11]	οὖν φαίνεται ἐφ´ ἡμῖν ὂν	τὸ	σπουδαῖον εἶναι, ἀναγκαῖον τὸ μετὰ
[1, 9]	ὃ ἐπαινούμεθα· διὸ καὶ σπάνιον	τὸ	σπουδαῖον) ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι' Ἐπεὶ δ´
[1, 10]	ἔφη, οὐκ ἐφ´ ἡμῖν γενέσθαι	τὸ	σπουδαίους εἶναι ἢ φαύλους. Εἰ
[1, 32]	φαμέν, ἡ δὲ φρόνησις περὶ	τὸ	συμφέρον ἀνθρώπῳ) εἰ οὖν τὸ
[1, 32]	καὶ μὴ πρᾶξαι, ὅσα εἰς	τὸ	συμφέρον ἤδη συντείνει. Ἔστιν δ´
[1, 17]	Μάλιστα οὖν ποιεῖ ἐν τούτοις	τὸ	σφάλλεσθαι ἡδονὴ καὶ λύπη· τὴν
[1, 10]	κἀγαθόν. Βέλτιον μὲν οὖν ἕξει	τὸ	σῶμα, ἄριστα μέντοι πάντων οὔ.
[1, 10]	καὶ δὴ πάντων ἄριστον ἕξει	τὸ	σῶμα. Δεῖ γὰρ μὴ μόνον
[1, 10]	ἀλλὰ καὶ τῇ φύσει γίνεσθαι	τὸ	σῶμα καλὸν κἀγαθόν. Βέλτιον μὲν
[1, 10]	νοσεῖν ἢ τοῦ κακῶς ἔχειν	τὸ	σῶμα, ὡς ὂν καὶ ἐνταῦθα
[1, 2]	δὲ καὶ τέταρτον τῶν ἀγαθῶν	τὸ	σωστικὸν καὶ ποιητικὸν ἀγαθοῦ, οἷον
[1, 31]	νόμῳ ὡρισμένον, τὸ δὲ δικαιοπράγημα	τὸ	τὰ δίκαια πράττειν. Πότε οὖν
[1, 1]	τὸ δὲ σπουδαῖον εἶναί ἐστι	τὸ	τὰς ἀρετὰς ἔχειν· δεῖ ἄρα,
[1, 32]	ἕκαστον γένοιτο τῶν πρακτῶν, καὶ	τὸ	ταῦτα πορίσαι. Δόξειεν ἂν οὖν
[1, 16]	ὀλίγοι καὶ τῶν νομοθετῶν διορίζειν	τό	τε ἑκούσιον καὶ τὸ ἐκ
[1, 15]	γιγνόμενον. Τὸ γὰρ ἀκούσιόν ἐστι	τό	τε κατ´ ἀνάγκην καὶ κατὰ
[1, 4]	τοῦ βίου κρίνειν, ὡς δέον	τὸ	τέλειον εἶναι καὶ ἐν χρόνῳ
[1, 2]	αὐτῶν τῶν τελῶν βέλτιον ἀεὶ	τὸ	τέλειον τοῦ ἀτελοῦς. Τέλειον δέ
[1, 16]	ἐλέχθη, ἡ προαίρεσις τῶν πρὸς	τὸ	τέλος ἀγαθῶν καὶ οὐ τοῦ
[1, 3]	διττόν· ἐνίων μὲν γάρ ἐστι	τὸ	τέλος αὐτὴ ἡ ἐνέργεια καὶ
[1, 1]	γε πολιτικὴ βελτίστη δύναμις, ὥστε	τὸ	τέλος αὐτῆς ἂν εἴη ἀγαθόν.
[1, 2]	ὅσα οὕτως ἔχει, τούτων ἀεὶ	τὸ	τέλος βέλτιον, οἷον ἡ ὑγίεια
[1, 1]	οὖν πασῶν τῶν δυνάμεων ἀγαθὸν	τὸ	τέλος, δῆλον ὡς καὶ τῆς
[1, 17]	καλῶς προθέσθαι, ἢ τὰ πρὸς	τὸ	τέλος ἰδεῖν; Ἂν γὰρ τοῦτο
[1, 17]	ὀρθῶς προθέσθαι, ἢ τὰ πρὸς	τὸ	τέλος· καὶ ἐξ ὧν τοῦτ´
[1, 17]	Πότερον τῆς οἰκοδομικῆς ἐστιν ἐπιστήμης	τὸ	τέλος καλῶς προθέσθαι, ἢ τὰ
[1, 17]	στοχαστικὴ μᾶλλον ἢ τῶν πρὸς	τὸ	τέλος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ' Ἀρετῆς δέ
[1, 17]	εἶναι αὐτῆς τὸν σκοπὸν {πρὸς}	τὸ	τέλος, ὃ δεῖ ὀρθῶς προθέσθαι,
[1, 16]	τοῦ τέλους, ἀλλὰ τῶν πρὸς	τὸ	τέλος, οἷον οὐθεὶς προαιρεῖται ὑγιαίνειν,
[1, 17]	ἀγαθόν) ἀλλ´ ἤδη τὰ κατὰ	τὸ	τέλος, οἷον πότερον ἀγαθὸν πρὸς
[1, 17]	τοῦ τέλους ἢ τῶν πρὸς	τὸ	τέλος, οἷον πότερον τοῦ καλοῦ
[1, 32]	ἐστιν ποιητικὴ οἰκίας, οἰκία αὐτῆς	τὸ	τέλος παρὰ τὴν ποίησιν, ὁμοίως
[1, 10]	συμμεταβάλλει (ἀντιστρέφει γάρ) καὶ ἐὰν	τὸ	τετράγωνον μὴ ἔχῃ τέτταρσιν ὀρθαῖς
[1, 10]	μεταβάλλῃ τὸ τρίγωνον, οὕτω καὶ	τὸ	τετράγωνον συμμεταβάλλει (ἀντιστρέφει γάρ) καὶ
[1, 16]	μὲν γὰρ γεωμετρίᾳ, ὅταν φῇ	τὸ	τετράγωνον τέτταρσιν ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν,
[1, 32]	ἢ ἐν τοῖς πρακτοῖς ἐστι	τὸ	τεχνάζειν. Ὥστε ἡ φρόνησις ἂν
[1, 31]	οὐκ ἀδικεῖ· ᾗ μὲν γὰρ	τὸ	τῇ ἀληθείᾳ καὶ τῇ φύσει
[1, 31]	ἐστιν τὸ νόμῳ ὡρισμένον, οἷον	τὸ	τὴν παρακαταθήκην ἀποστερῆσαι ἄδικον ἐστί,
[1, 2]	γένηται· ἤδη γὰρ οὗτος εἰς	τὸ	τῆς ἀρετῆς σχῆμα ἥκει. Τὰ
[1, 7]	τοίνυν τοῦτο δεῖ βουλομένους εἰπεῖν	τὸ	τί ἐστιν ἡ ἀρετή, εἰδῆσαι
[1, 1]	ἔσται καὶ πῶς ἔσται, ἀγνοοῦντα	τὸ	τί ἐστίν, ὥσπερ οὐδ´ ἐπὶ
[1, 23]	ἀλλὰ περὶ τὴν βελτίστην, καὶ	τὸ	τίμιον ἀγαθὸν καὶ ἀρχῆς τάξιν
[1, 31]	τὴν δικαιοσύνην τὴν περὶ ταῦτα.	Τὸ	τοίνυν δίκαιόν ἐστιν τὸ πρὸς
[1, 1]	λέγει δὲ ὁ ὅρος ὅτι	τὸ	τοιόνδ´ ἀγαθὸν καθόλου, ὃ ἂν
[1, 2]	δυνάμεις. Τὸ δὲ τίμιον λέγω	τὸ	τοιοῦτον, τὸ θεῖον, τὸ βέλτιον,
[1, 1]	αὐτὸ δὲ ἕκαστον μάλιστ´ ἐστὶν	{τὸ}	τοιοῦτον, ὥστε μάλιστ´ ἂν εἴη
[1, 4]	δῆλον ὅτι τῶν ἐμψύχων ἐστὶ	τὸ	τρέφεθαι· εἰ δὲ τῶν ἐμψύχων,
[1, 10]	μετὰ τὰς ἀρχάς, οἷον εἰ	τὸ	τρίγωνον δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχει,
[1, 16]	διὰ τί, ὅτι, φησίν, καὶ	τὸ	τρίγωνον δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχει.
[1, 10]	ἔχῃ τέτταρσιν ὀρθαῖς ἴσας, οὐδὲ	τὸ	τρίγωνον ἕξει δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας.
[1, 1]	τις δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχον	τὸ	τρίγωνον. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[1, 10]	τέτταρσιν, καὶ ὡς ἂν μεταβάλλῃ	τὸ	τρίγωνον, οὕτω καὶ τὸ τετράγωνον
[1, 1]	Ἄτοπον γάρ, εἴ τις βουλόμενος	τὸ	τρίγωνον ὡς δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας
[1, 31]	ἐστι τὸ δίκαιον ἴσον, καὶ	τὸ	τῷ ἀνάλογον ἴσον δίκαιον ἂν
[1, 31]	ταὐτόν· τὸ μὲν γὰρ δίκαιον	τὸ	τῷ νόμῳ ὡρισμένον, τὸ δὲ
[1, 32]	φρονίμου καὶ τῆς φρονήσεώς ἐστι	τὸ	τῶν βελτίστων ἐφίεσθαι καὶ τούτων
[1, 1]	μιᾶς οὔτ´ ἐπιστήμης οὔτε δυνάμεως	τὸ	ὑπὲρ παντὸς ἀγαθοῦ σκοπεῖν. Διὰ
[1, 1]	οὐδ´ ἄρα τῆς πολιτικῆς ἐστιν	τὸ	ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ ἀγαθοῦ λέγειν
[1, 10]	ἡμῖν τὸ σπουδαίοις εἶναι καὶ	τὸ	φαύλοις. Ἔτι δὲ μαρτυροῦσιν οἵ
[1, 31]	πολιτικόν ἐστιν τὸ νόμῳ, οὐ	τὸ	φύσει. Τὸ δ´ ἄδικον καὶ
[1, 32]	τὸ συμφέρον ἀνθρώπῳ) εἰ οὖν	τὸ	χεῖρον ἀρετὴ ἐστί, τό γε
[1, 31]	δὲ ἀδίκημα διειλόμεθα τῷ ἐπὶ	τὸ	χεῖρον καὶ βέλτιον· ὡς γίνεσθαι
[1, 1]	χωριστῷ. Οὐ γὰρ ἄν ποτε	τὸ	χωριστὸν καὶ τὸ πεφυκὸς αὐτὸ
[1, 8]	ἐλλείψει καὶ ὃ ἐν ὑπερβολῇ	τὸ	ψεκτὸν ἔχει. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' Μετὰ
[1, 16]	ἐν οἷς ἤδη ἀόριστόν ἐστι	τὸ	ὡς δεῖ, ἐνταῦθα ἡ ἁμαρτία.
[1, 16]	τοὔνομα αὐτῆς ἔχει, οἷον προαιρούμεθα	τόδε	ἀντὶ τοῦδε, οἷον τὸ βέλτιον
[1, 4]	ἐστιν ἀρετή· τὸ αὐτό γέ	τοί	φαμεν τήν τε ψυχὴν ποιεῖν
[1, 32]	καὶ καθ´ ἑκάστην πρὸς τὰ	τοιαῦτα·	εἰσὶ δὲ δὴ καὶ ἔθει
[1, 16]	καὶ ἀνιστάμεθα καὶ ἄλλα πολλὰ	τοιαῦτα	ἑκόντες μὲν ἄνευ δὲ τοῦ
[1, 5]	σοφία εὐμάθεια μνήμη καὶ τὰ	τοιαῦτα,	ἐν δὲ τῷ ἀλόγῳ αὗται
[1, 7]	ὀργισθῆναι λυπηθῆναι ἐλεῆσαι, {καὶ} τὰ	τοιαῦτα·	ἕξεις δ´ εἰσὶν καθ´ ἃς
[1, 32]	καμπύλον καὶ κοῖλον καὶ τὰ	τοιαῦτά	ἐστιν ἀεὶ τοιαῦτα, τὰ δὲ
[1, 2]	φαῦλος κακῶς· διὸ δυνάμεις τὰ	τοιαῦτα	καλοῦνται ἀγαθά. Ἀγαθὰ μὲν δὴ
[1, 31]	σώματος ἐπιμελεῖσθαι, καὶ τἆλλα τὰ	τοιαῦτα,	ὁ ἄρα ταῦτα μὴ πράττων
[1, 7]	μῖσος πόθος ζῆλος ἔλεος τὰ	τοιαῦτα,	οἷς εἴωθεν παρακολουθεῖν λύπη καὶ
[1, 2]	πλοῦτος καὶ δύναμις καὶ τὰ	τοιαῦτα	οὔτε πάντῃ οὔτε πάντως. Ἔτι
[1, 22]	Ἔστιν δὲ περὶ χρήματα τὰ	τοιαῦτα	πάθη· ὁ τε γὰρ ἄσωτός
[1, 32]	καὶ τὰ τοιαῦτά ἐστιν ἀεὶ	τοιαῦτα,	τὰ δὲ συμφέροντα οὐκέτι οὕτως
[1, 2]	τὸ ἀρχαιότερον, ἡ ἀρχή, τὰ	τοιαῦτα·	τίμια γὰρ ἐφ´ οἷς ἡ
[1, 24]	τ´ ἐβάδισε, καὶ ἄλλαι δὴ	τοιαῦται	μεγαλοπρέπειαι μεταφοραῖς λέγονται, οὐ κυρίως·
[1, 31]	οὐκ ἄδικοι. Ἔστιν δ´ ἡ	τοιαύτη	ἄγνοια ἡ φυσική, οἷον τὰ
[1, 28]	σκωπτόμενος, εὐτράπελος· καὶ ἡ εὐτραπελία	τοιαύτη.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Φιλία δ´ ἐστὶν
[1, 24]	τοῦ ὀνόματος φανερά ἐστιν οὖσα	τοιαύτη	οἵαν λέγομεν· ἐπεὶ γὰρ ἐν
[1, 32]	οὕτως ἔπραξεν) ἀλλ´ ὅμως ἡ	τοιαύτη	πρᾶξις οὐκ ἔχει τὸ ἐπαινετόν.
[1, 10]	τὰ φαῦλα. Ἔλεγον δὲ καὶ	τοιαύτην	τινὰ παραβολήν, βουλόμενοι δεικνύναι ὅτι
[1, 19]	δεῖν μάχεσθαι. Οὐδὲ δὴ τὴν	τοιαύτην	φατέον εἶναι· ὁ γὰρ αὐτὸς
[1, 10]	γὰρ φύσις γεννητική ἐστιν οὐσίας	τοιαύτης	οἵα ἐστίν, οἷον τὰ φυτὰ
[1, 13]	τοῦ ἑκουσίου. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ' Πρότερον	τοίνυν	ἂν εἴη λεκτέον ὑπὲρ βίας
[1, 31]	δικαιοσύνην τὴν περὶ ταῦτα. Τὸ	τοίνυν	δίκαιόν ἐστιν τὸ πρὸς ἕτερον
[1, 19]	ὢν θαρραλέος, οὗτος ἀνδρεῖος. Τούτων	τοίνυν	διωρισμένων σκεπτέον ἂν εἴη, ἐπειδὴ
[1, 8]	πρὸς ὑπερβολὴν καὶ ἔνδειαν. Ἐπεὶ	τοίνυν	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ τῶν παθῶν
[1, 16]	κατὰ προαίρεσιν δοκοῦμεν πράττειν. Εἰ	τοίνυν	ἡ προαίρεσις ὄρεξίς τις βουλευτικὴ
[1, 21]	ψεκτός, ἀνάλγητός γε ὤν) Ἐπεὶ	τοίνυν	καὶ ὁ κατὰ τὴν ὑπερβολὴν
[1, 10]	ἕξει δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας. Οὕτω	τοίνυν	καὶ ὁμοίως τούτοις καὶ ἐπ´
[1, 4]	πρὸς τὴν εὐδαιμονίαν. Μετὰ ταῦτα	τοίνυν	λεκτέον ἂν εἴη τί ἐστιν
[1, 32]	ποιητικὸς καὶ ὁ ὑπηρετικός. Εἰ	τοίνυν	ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν
[1, 10]	τὸ κατὰ λόγον πᾶν. Δῆλον	τοίνυν	ὅτι καὶ αὗται μεταβάλλουσιν. Μεταβάλλομεν
[1, 1]	ποιεῖ, ὃ δ´ οἰκίαν) δῆλον	τοίνυν	ὅτι οὐδὲ τῇ πολιτικῇ ὑπὲρ
[1, 1]	ἀγαθόν, καὶ ἐνταῦθ´ ἐρεῖ. Δῆλον	τοίνυν	ὅτι ὑπὲρ τοῦ ἀρίστου ἀγαθοῦ
[1, 2]	τέλος τῶν ἀγαθῶν. Μετὰ ταῦτα	τοίνυν	πῶς τὸ ἄριστον δεῖ σκοπεῖν;
[1, 4]	καὶ τὸ ἄριστον. Ἐν χρήσει	τοίνυν	τινὶ ἂν εἴη καὶ ἐνεργείᾳ
[1, 3]	εἰς ἀρετὴν καὶ ἡδονήν. Ἤδη	τοίνυν	τὸ μετὰ τοῦτο, ὃ καὶ
[1, 3]	τῆς χρήσεως ἕνεκεν. Μετὰ τοῦτο	τοίνυν	τοῦτ´ ἐάν τις σκοπῇ ἐπὶ
[1, 9]	ψεκτὸν ἔχει. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' Μετὰ	τοίνυν	τοῦτο ἀναγκαῖόν ἐστιν ἴσως ῥηθῆναι
[1, 7]	τῶν τοιούτων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ' Μετὰ	τοίνυν	τοῦτο δεῖ βουλομένους εἰπεῖν τὸ
[1, 3]	οὕτως ἄριστον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Μετὰ	τοίνυν	τοῦτο ἔχει τὰ ἀγαθὰ ἄλλην
[1, 4]	ἄλλων ἁπάντων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Μετὰ	τοίνυν	τοῦτο ὁρῶμεν ὅτι οὐθενὶ ἄλλῳ
[1, 1]	δὲ ὁ ὅρος ὅτι τὸ	τοιόνδ´	ἀγαθὸν καθόλου, ὃ ἂν ᾖ
[1, 31]	τῷ πατρί· οἱ δὲ πολῖται	τοιοῦτοί	τινες ἐθέλουσιν εἶναι. Ὡς δ´
[1, 1]	εἰδῆσαι βουλόμεθα καὶ αὐτοὶ εἶναι	τοιοῦτοι·	τοῦτο δ´ οὐ δυνησόμεθα, ἐὰν
[1, 31]	τὸ πολιτικόν. Ὥστ´ ἐν τοῖς	τοιούτοις	ἀδικήμασιν, ἐν οἷς ἡμεῖς ζητοῦμεν,
[1, 19]	τοὺς τοιούτους καὶ ἐν τοῖς	τοιούτοις	ἀνδρείους λέγειν ἄτοπον φαίνεται. Οὐδένα
[1, 14]	τὰ ἐν ἀγρῷ. Ἐν τοῖς	τοιούτοις	ἄρα τὸ ἀναγκαῖον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΕ'
[1, 16]	ἔχει. ἐν μὲν οὖν τοῖς	τοιούτοις	ἐκ τῆς ἀρχῆς ὡρισμένης ἔλαβον
[1, 31]	τὸ μὲν ἀδικεῖν ἐν τοῖς	τοιούτοις	ἐστίν, τούτων δὲ μηθὲν ἐνδέχεται
[1, 31]	Πρὸς δὲ ταῦτα καὶ τοῖς	τοιούτοις	λόγοις ὁ ἐπὶ τοῦ ἀκρατοῦς
[1, 25]	Νεμεσητικὸς οὖν ὁ ἐπὶ τοῖς	τοιούτοις	λυπητικός. Καὶ ὁ αὐτός γε
[1, 19]	Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ἐν τοῖς	τοιούτοις,	οἷον εἰ μή τις φοβεῖται
[1, 2]	οἷς ἡ τιμή, τοῖς δὲ	τοιούτοις	πᾶσιν τιμὴ ἀκολουθεῖ. Οὐκοῦν καὶ
[1, 32]	εἶναι ὁ δεινὸς ἐν τοῖς	τοιούτοις	τε καὶ περὶ ταῦτα. Ἀπορήσειε
[1, 6]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ἔτι οὐ μόνον τοῖς	τοιούτοις	τὴν ἀρετὴν ἀφορίσειεν ἄν τις,
[1, 16]	ταῦτα. διὸ δὴ ἐν τοῖς	τοιούτοις	τὸ βουλεύσασθαί ἐστι τὸ πῶς
[1, 19]	φοβούμενον. Οὐκ ἄρα ἐν τοῖς	τοιούτοις	φόβοις καὶ θάρρεσίν ἐστιν ἡ
[1, 2]	ὑγιείας καὶ εἴ τι ἄλλο	τοιοῦτον.	Ἀλλ´ ἔτι καὶ ἄλλην ἔχει
[1, 17]	ἰδεῖν. Ἡ δὲ διάνοια οὐ	τοιοῦτον,	ἀλλὰ καὶ τοῦτο δύναται πράττειν
[1, 32]	τὰ ὑγιεινὰ προσφέροιτο. Τὸ δὴ	τοιοῦτον	ἀσαφές· ἀλλ´ ἐρεῖ μοι, τὰ
[1, 8]	τοῦτο, καὶ εἴ τι ἄλλο	τοιοῦτόν	ἐστιν, ὃ περιέχεται ἡδονῇ τῇ
[1, 32]	πρὸς τὸ καλόν· τὸ γὰρ	τοιοῦτον	καὶ ἀρετὴ καὶ ἐπαινετόν. Πότερον
[1, 4]	τις καθεύδοι διὰ βίου, τὸν	τοιοῦτον	οὐ πάνυ βουλόμεθα λέγειν εὐδαίμονα
[1, 31]	ἐποίησεν, ταῦτ´ ἀντιπαθεῖν· τὸ δὲ	τοιοῦτον	οὐκ ἔστιν πρὸς ἅπαντας. Οὐ
[1, 2]	Τὸ δὲ τίμιον λέγω τὸ	τοιοῦτον,	τὸ θεῖον, τὸ βέλτιον, οἷον
[1, 1]	δὲ ἕκαστον μάλιστ´ ἐστὶν {τὸ}	τοιοῦτον,	ὥστε μάλιστ´ ἂν εἴη ἀγαθὸν
[1, 25]	Ὁ δέ γε νεμεσητικὸς οὔ	{τοιοῦτος}	ἀλλὰ μέσος τίς ἐστι τούτων.
[1, 31]	καὶ αὐτὸς καθ´ ἑαυτόν ἐστι	τοιοῦτος)	ἀλλὰ τὸ δίκαιον τὸ πρὸς
[1, 31]	δίκαιον ἐστί, καὶ δίκαιος ὁ	τοιοῦτος	ἂν εἴη. Ἐπεὶ οὖν ἡ
[1, 20]	μηθὲν πάσχειν (ὁ μὲν γὰρ	τοιοῦτος	ἀναίσθητος) ἀλλ´ ἤδη ὁ πάσχων
[1, 24]	τοιοῦτος σαλάκων (ὁ γὰρ σαλάκων	τοιοῦτός	ἐστιν, ὁ ἐν ᾧ μὴ
[1, 26]	ἐντεύξεις. Ὅ τε γὰρ αὐθάδης	τοιοῦτός	ἐστιν οἷος μηθενὶ ἐντυχεῖν μηδὲ
[1, 29]	αὑτῷ. Ὁ μὲν οὖν φίλος	τοιοῦτος·	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Κ' ἀλήθεια δέ ἐστιν
[1, 31]	ἀδικεῖ, καὶ δικαίως ἄδικος ὁ	τοιοῦτος	κληθήσεται. Οἷον ἐπὶ τῶν μεθυόντων.
[1, 1]	ἰδέα, ὡς οἴονται. Ὁ δὴ	τοιοῦτος	λόγος ἀληθὴς μέν ἐστιν ἴσως·
[1, 10]	ὅτι οὐδὲ σπουδαῖοι. Ὁ δὴ	τοιοῦτος	λόγος οὐκ ἔστιν ἀληθής. Διὰ
[1, 24]	μὴ ἀξίως ἀλλ´ ἐνδεῶς, ὁ	τοιοῦτος	μικροπρεπής. Ἡ δὲ μεγαλοπρέπεια καὶ
[1, 25]	νέμεσις καὶ ὁ νεμεσητικὸς ἴσως	τοιοῦτος,	ὁ δέ γε φθονερὸς ἐναντίος
[1, 27]	καὶ εἰπεῖν (ἄπρακτος γὰρ ὁ	τοιοῦτος,	ὁ πάντα καταπληττόμενος) ἡ δὲ
[1, 26]	αὑτῷ ἀρέσκειν) ὁ δὲ ἄρεσκος	τοιοῦτος	οἷος πᾶσιν ὁμιλεῖν καὶ πάντως
[1, 19]	μὴ φοβεῖσθαι. Ὁ μὲν γὰρ	τοιοῦτος	οὐκ ἀνδρεῖος, ᾧ ὅλως μηθέν
[1, 21]	ὀργιζόμενος, καὶ ψεκτὸς δὲ ὁ	τοιοῦτος	(οὔτε γὰρ παντὶ δεῖ ὀργίζεσθαι
[1, 24]	ἂν γάμους τις ἑστιῶν, ὁ	τοιοῦτος	σαλάκων (ὁ γὰρ σαλάκων τοιοῦτός
[1, 20]	οὖν ἀνδρεία καὶ ὁ ἀνδρεῖος	τοιοῦτος·	σωφροσύνη δ´ ἐστὶν μεσότης ἀκολασίας
[1, 19]	φατέον εἶναι ἀνδρείους, ἐπειδὴ τοὺς	τοιούτους	καὶ ἐν τοῖς τοιούτοις ἀνδρείους
[1, 10]	ἀληθές· ψέγομεν γὰρ καὶ τοὺς	τοιούτους,	ὅταν αὐτοὺς οἰηθῶμεν αἰτίους εἶναι
[1, 10]	αἰσχροὶ ὦμεν, οὐδεὶς ψέγει τοὺς	τοιούτους;	Τὸ δ´ οὐκ ἀληθές· ψέγομεν
[1, 19]	ἐν τοιούτῳ τόπῳ ἢ ἐν	τοιούτῳ	καιρῷ ἢ οὕτως ἔχοντι ἀδύνατόν
[1, 19]	οἴδασι δι´ ἐμπειρίαν ὅτι ἐν	τοιούτῳ	τόπῳ ἢ ἐν τοιούτῳ καιρῷ
[1, 31]	Εἰς οὐθένα γὰρ ἄλλον τῶν	τοιούτων	ἀδικημάτων ἡ ἀναφορὰ ἐστίν. Ἀλλὰ
[1, 19]	ἄτοπον φαίνεται. Οὐδένα οὖν τῶν	τοιούτων	ἀνδρεῖον θετέον εἶναι· τὸν {ὁ}
[1, 20]	ὥστε μηδ´ ὑπὸ μιᾶς τῶν	τοιούτων	ἡδονῶν μηθὲν πάσχειν (ὁ μὲν
[1, 20]	πράττοντα σώφρονα Ὅστις γὰρ τῶν	τοιούτων	ἡδονῶν τῆς ὑπερβολῆς ἀπέχεται ἢ
[1, 8]	ἔνδειαν· πρὸς μεσότητα ἄρα τῶν	τοιούτων	καθ´ ἃ ἐπαινετοὶ λεγόμεθα ἡ
[1, 20]	ἀνδριάντα ἤ τι ἄλλο τῶν	τοιούτων,	καὶ δὴ οὗτος ἀκόλαστος, ὁμοίως
[1, 6]	{καὶ} ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν	τοιούτων.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ' Μετὰ τοίνυν τοῦτο
[1, 31]	φιλίαν ἢ ἄλλο τι τῶν	τοιούτων·	ὁ δ´ ἀντικαταλλαττόμενός τι ἀνθ´
[1, 31]	καλλωπίζονται καὶ σεμνύνονται ἐπὶ τῶν	τοιούτων,	ὅτι φασὶν ἐξόν μοι ἴσον
[1, 20]	ἢ δι´ ἄλλο τι τῶν	τοιούτων,	οὐ σώφρων. Οὐδὲ γὰρ τἆλλα
[1, 5]	οὐδ´ ὅλως κατά τι τῶν	τοιούτων	οὐθέν. Οὐδὲ δὴ τὸ ἄλογον,
[1, 15]	ἢ ἀποκτείνῃ ἤ τι τῶν	τοιούτων	ποιήσῃ μηδὲν προδιανοηθείς, ἄκοντά φαμεν
[1, 3]	ἢ εἴ τι ἄλλο τῶν	τοιούτων.	Τούτων δὲ τὰ ἐν ψυχῇ
[1, 3]	καὶ ἐπ´ ἀκοῆς καὶ τῶν	τοιούτων.	Ὧν ἄρα καὶ {ἡ} χρῆσις
[1, 31]	καὶ τῷ ἀπονείμαντι, ὥσπερ ἐν	τοῖς	ἀγῶσιν; Καὶ γὰρ ὁ λαβὼν
[1, 31]	οὐδεὶς σεμνύνεται. Εἰ δ´ ἐπὶ	τοῖς	ἀδικήμασι μὴ σεμνύνονται, ἐπὶ δὲ
[1, 1]	φανεροῖς, καὶ ὑπὲρ τῶν νοητῶν	τοῖς	αἰσθητοῖς. {Καὶ} ταῦτα γὰρ φανερώτερα.
[1, 10]	δὲ καὶ ψόγος οὐκ ἐπὶ	τοῖς	ἀκουσίοις· ὥστε δῆλον ὅτι ὡσαύτως
[1, 31]	παρ´ αὑτοῖς ἀντικαταλλάττεσθαι τῶν παρὰ	τοῖς	ἄλλοις. Ἔστιν δ´ ἡ ἀναλογία
[1, 16]	Ὄρεξις μὲν γὰρ καὶ ἐν	τοῖς	ἄλλοις ζῴοις ἐγγίγνεται, προαίρεσις δὲ
[1, 31]	ὁμοίως τῷ σκυτεῖ, τῷ ὑφάντῃ,	τοῖς	ἄλλοις πᾶσιν ἡ αὐτὴ ἀναλογία
[1, 13]	γὰρ βία ἐστὶν καὶ ἐν	τοῖς	ἀψύχοις. Ἑκάστοις γάρ ἐστι τῶν
[1, 2]	χρήσει, οὐ τῇ τοῦ φαύλου)	τοῖς	δ´ αὐτοῖς τούτοις συμβέβηκεν ἀγαθοῖς
[1, 11]	ἀνάγκης πραττομένοις πᾶσιν ἕπεται λύπη,	τοῖς	δὲ δι´ ἐπιθυμίαν πραττομένοις ἡδονὴ
[1, 2]	γὰρ ἐφ´ οἷς ἡ τιμή,	τοῖς	δὲ τοιούτοις πᾶσιν τιμὴ ἀκολουθεῖ.
[1, 31]	δίκαιόν ἐστιν ἐν τούτοις καὶ	τοῖς	εἰρημένοις ἔμπροσθεν, ἡ περὶ ταῦτα
[1, 12]	ἐπαινεῖται γάρ, ἐπαινοῦνται δὲ ἐπὶ	τοῖς	ἑκουσίοις. Εἰ δ´ ἐστὶν τὸ
[1, 16]	ὄν, ἐλάττους τὰς ζημίας ἐπὶ	τοῖς	ἑκουσίοις ἢ τοῖς κατὰ προαίρεσιν
[1, 14]	ἐν παντί, ἀλλ´ ἤδη ἐν	τοῖς	ἐκτός, οἷον ὃς ἂν καταβλάπτηται
[1, 11]	πράττομεν, ἀναγκαζόμενοι πράττομεν, ἐπὶ δὲ	τοῖς	ἐξ ἀνάγκης πραττομένοις πᾶσιν ἕπεται
[1, 31]	ἑκουσίως ὃ ἦν, εἴρηται ἐν	τοῖς	ἐπάνω ἡμῖν) καὶ ὅταν εἰδὼς
[1, 10]	τάττει, ἂν πράττῃ, ἐπὶ δὲ	τοῖς	καλοῖς, ἂν μὴ πράττῃ; Καίτοι
[1, 19]	καὶ θάρρεσίν ἐστιν ὁ ἀνδρεῖος	τοῖς	κατ´ ἀνθρώπους· λέγω δὲ οἷον
[1, 10]	δ´ ἔστι κατιδεῖν τοῦτο ἐν	τοῖς	κατὰ γεωμετρίαν. Καὶ γὰρ ἐκεῖ
[1, 31]	ἀρετὰς ὄντα προστάττει, ὁ ἄρα	τοῖς	κατὰ νόμον ἐμμένων δικαίοις τελείως
[1, 16]	ζημίας ἐπὶ τοῖς ἑκουσίοις ἢ	τοῖς	κατὰ προαίρεσιν τάττοντες. Ἔστιν οὖν
[1, 16]	ἐν τοῖς πρακτοῖς καὶ ἐν	τοῖς	κατὰ τὰς ἀρετὰς ὁμοίως. τῆς
[1, 1]	οὐδὲ δεῖ βουλόμενόν τι δεικνύναι,	τοῖς	μὴ φανεροῖς παραδείγμασι χρῆσθαι, ἀλλ´
[1, 32]	ποιητὰ ἡ τέχνη· ἐν γὰρ	τοῖς	ποιητοῖς μᾶλλον ἢ ἐν τοῖς
[1, 1]	μέρος. Ἔστι γὰρ οὐθὲν ἐν	τοῖς	πολιτικοῖς δυνατὸν πρᾶξαι ἄνευ τοῦ
[1, 1]	ἄρα, εἴ τις μέλλει ἐν	τοῖς	πολιτικοῖς πρακτικὸς εἶναι, τὸ ἦθος
[1, 4]	Καὶ γὰρ λέγεται ὀρθῶς παρὰ	τοῖς	πολλοῖς ὅτι δεῖ τὸν εὐδαίμονα
[1, 16]	διὰ τί· ἐν δέ γε	τοῖς	πρακτοῖς, ἐν οἷς ἡ προαίρεσις,
[1, 32]	τοῖς ποιητοῖς μᾶλλον ἢ ἐν	τοῖς	πρακτοῖς ἐστι τὸ τεχνάζειν. Ὥστε
[1, 16]	αἱ ἁμαρτίαι. ἁμαρτάνομεν οὖν ἐν	τοῖς	πρακτοῖς καὶ ἐν τοῖς κατὰ
[1, 16]	Ἔστιν οὖν ἡ προαίρεσις ἐν	τοῖς	πρακτοῖς, καὶ τούτοις ἐν οἷς
[1, 16]	ἡ ἁμαρτία. ἔστιν δ´ ἐν	τοῖς	πρακτοῖς τὸ ἀόριστον, καὶ ἐν
[1, 31]	ἡ ἄγνοια κἀκείνοις ἐστὶν αἰτία	τοῖς	πράξασι τοῦ πρᾶξαι, οὐκ ἄδικοι.
[1, 31]	ἐστίν. Οὐ γὰρ ἔστιν ἐν	τοῖς	πρὸς ἕτερον δικαίοις οὖσιν καθ´
[1, 31]	ἀλλὰ τὸ πολιτικόν. Ὥστ´ ἐν	τοῖς	τοιούτοις ἀδικήμασιν, ἐν οἷς ἡμεῖς
[1, 19]	ἐπειδὴ τοὺς τοιούτους καὶ ἐν	τοῖς	τοιούτοις ἀνδρείους λέγειν ἄτοπον φαίνεται.
[1, 14]	εὗρον τὰ ἐν ἀγρῷ. Ἐν	τοῖς	τοιούτοις ἄρα τὸ ἀναγκαῖον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[1, 16]	ἴσας ἔχει. ἐν μὲν οὖν	τοῖς	τοιούτοις ἐκ τῆς ἀρχῆς ὡρισμένης
[1, 31]	εἰ τὸ μὲν ἀδικεῖν ἐν	τοῖς	τοιούτοις ἐστίν, τούτων δὲ μηθὲν
[1, 31]	ἀδικοῖντο. Πρὸς δὲ ταῦτα καὶ	τοῖς	τοιούτοις λόγοις ὁ ἐπὶ τοῦ
[1, 25]	τις. Νεμεσητικὸς οὖν ὁ ἐπὶ	τοῖς	τοιούτοις λυπητικός. Καὶ ὁ αὐτός
[1, 19]	ἀνδρεία. Ἀλλὰ μὴν οὐδ´ ἐν	τοῖς	τοιούτοις, οἷον εἰ μή τις
[1, 32]	οὖν εἶναι ὁ δεινὸς ἐν	τοῖς	τοιούτοις τε καὶ περὶ ταῦτα.
[1, 6]	ἀρεταί. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ἔτι οὐ μόνον	τοῖς	τοιούτοις τὴν ἀρετὴν ἀφορίσειεν ἄν
[1, 16]	διὰ ταῦτα. διὸ δὴ ἐν	τοῖς	τοιούτοις τὸ βουλεύσασθαί ἐστι τὸ
[1, 19]	μὴ φοβούμενον. Οὐκ ἄρα ἐν	τοῖς	τοιούτοις φόβοις καὶ θάρρεσίν ἐστιν
[1, 4]	τις καὶ ἐντεῦθεν. Ἐν γὰρ	τοῖς	ὕπνοις, οἷον εἴ τις καθεύδοι
[1, 1]	χρῆσθαι, ἀλλ´ ὑπὲρ τῶν ἀφανῶν	τοῖς	φανεροῖς, καὶ ὑπὲρ τῶν νοητῶν
[1, 5]	(δεῖ δ´ ὑπὲρ τῶν ἀφανῶν	τοῖς	φανεροῖς μαρτυρίοις χρῆσθαι) Εὐθέως γὰρ
[1, 10]	σπουδαῖα κελεύει; Καὶ ἐπὶ μὲν	τοῖς	φαύλοις ζημίαν τάττει, ἂν πράττῃ,
[1, 12]	ὁ λόγος ἀναιρεῖ ἀκρασίαν καὶ	τὸν	ἀκρατῆ. Εἰ γὰρ μὴ ἑκών,
[1, 19]	οὐκέτι εἰσὶν ἀνδρεῖοι, δεῖ δὲ	τὸν	ἀνδρεῖον ἀεὶ εἶναι ἀνδρεῖον. Διὸ
[1, 19]	ἐπειδὰν πληγέντες λυπηθῶσιν, οὐδὲ δεῖ	τὸν	ἀνδρεῖον διὰ {τὸ} πάθος εἶναι
[1, 15]	φίλτρον τινὶ δοῦναι πιεῖν, εἶτα	τὸν	ἄνθρωπον ἀποθανεῖν ὑπὸ τοῦ φίλτρου,
[1, 31]	ἄρα αὐτὸς αὑτὸν ἀδικεῖ, ἐνδέχεται	τὸν	αὐτὸν κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον
[1, 32]	ὄψει) ὁμοίως δὲ καὶ τἆλλα	τὸν	αὐτὸν τρόπον δεῖ ὑπολαμβάνειν· ἐπεὶ
[1, 31]	ἀδικεῖ, ἐνδέχεται τὸν αὐτὸν κατὰ	τὸν	αὐτὸν χρόνον καὶ πλεῖον ἔχειν
[1, 31]	γὰρ αὐτὸν οὐκ ἐνδέχεται κατὰ	τὸν	αὐτὸν χρόνον πλεῖον ἔχειν καὶ
[1, 31]	οὐδ´ ἐνδέχεται αὐτὸν ἀδικεῖν αὑτόν.	Τὸν	γὰρ αὐτὸν οὐκ ἐνδέχεται κατὰ
[1, 31]	μὲν πολλὰ πεπονηκότα πολλὰ λαμβάνειν,	τὸν	δὲ ὀλίγα πεπονηκότα ὀλίγα λαμβάνειν.
[1, 31]	τὰ πολλὰ κεκτημένον πολλὰ εἰσφέρειν,	τὸν	δὲ τὰ ὀλίγα κεκτημένον ὀλίγα·
[1, 31]	γὰρ ὁ ἐλεύθερος ἔχει πρὸς	τὸν	δοῦλον τῷ βελτίων εἶναι, οὕτως
[1, 19]	πλησίον εἰσίν. Εἰ γάρ τις	τὸν	εἰς δέκατον ἔτος κίνδυνον μὴ
[1, 19]	τούτου· καὶ γὰρ Ὅμηρος πεποίηκε	τὸν	Ἕκτορα λέγοντα Πουλυδάμας μοι πρῶτος
[1, 31]	ὁ οἰκέτης γὰρ ἐὰν πατάξῃ	τὸν	ἐλεύθερον, οὐκ ἔστιν δίκαιος ἀντιπληγῆναι,
[1, 4]	παρὰ τοῖς πολλοῖς ὅτι δεῖ	τὸν	εὐδαίμονα ἐν τῷ μεγίστῳ χρόνῳ
[1, 20]	ποιεῖσθαι πάρεργα, καὶ αὐτόν γε	τὸν	ἤδη αὐτοῦ τοῦ καλοῦ ἕνεκεν
[1, 12]	ἐστίν. Πάλιν ἐπὶ τῶν κατὰ	τὸν	θυμὸν ὁμοίως· οἱ γὰρ αὐτοὶ
[1, 13]	ἔστι μέντοι γε βιάσασθαι καὶ	τὸν	λίθον ἄνω φέρεσθαι καὶ τὸ
[1, 5]	λεγόμεθα· Κατὰ δὲ τὰς τοῦ	{τὸν}	λόγον ἔχοντος οὐδεὶς ἐπαινεῖται. Οὔτε
[1, 32]	ἀπολειπομένη τοῦ ἐπαινεῖσθαι, πρὸς δὲ	τὸν	λόγον καὶ τὴν προαίρεσιν προστιθεμένη
[1, 1]	τοῦ κατὰ τὴν ἰδέαν ἀγαθοῦ	τὸν	λόγον ποιεῖται. Ἀλλ´ ἴσως {φησὶ}
[1, 31]	ἐνταῦθα {ὁ} διορισμὸς προστεθεὶς κωλύσει	τὸν	λόγον τοῦτον. Ἔστιν δὲ ὁ
[1, 32]	προαιρετικὸν μόριον τῆς ψυχῆς κατὰ	τὸν	λόγον τῶν αἰσθητῶν ἐστίν. Τούτων
[1, 9]	τῶν παθῶν, ὥστε δέοι ἂν	τὸν	μέλλοντα κατὰ τὸ ἦθος εὐδοκιμήσειν
[1, 31]	ὀλίγα κεκτημένον ὀλίγα· πάλιν ὁμοίως	τὸν	μὲν πολλὰ πεπονηκότα πολλὰ λαμβάνειν,
[1, 31]	δὲ ἔχει ὁ πεπονηκὼς πρὸς	τὸν	μὴ πεπονηκότα, οὕτω τὰ πολλὰ
[1, 19]	εἶναι τὸν φοβούμενον οὔτ´ ἀνδρεῖον	τὸν	μὴ φοβούμενον. Οὐκ ἄρα ἐν
[1, 19]	τῶν τοιούτων ἀνδρεῖον θετέον εἶναι·	τὸν	{ὁ} ποῖον οὖν ἀνδρεῖον, καὶ
[1, 31]	ἀντικαταλλάτεσθαι {καὶ} τῷ σκυτεῖ πρὸς	τὸν	οἰκοδόμον, ἀνθ´ ὑποδημάτων δ´ οὐκ
[1, 32]	ὀρθῶς δὲ ταῦτα καὶ κατὰ	τὸν	ὀρθὸν λόγον (λέγω δέ, ὡς
[1, 32]	μὲν οὕτως εἰπεῖν, τὸ κατὰ	τὸν	ὀρθὸν λόγον πράττειν, ὅμοιόν ἐστιν
[1, 32]	νῦν βέλτιον· τὸ γὰρ κατὰ	τὸν	ὀρθὸν λόγον πράττειν τὰ καλά,
[1, 32]	αὐτῶν, ὅτι εἰ πράττοιμεν κατὰ	τὸν	ὀρθὸν λόγον τὸ βέλτιστον, τὸ
[1, 1]	κοινοῦ ἀγαθοῦ λέγειν τοῦ κατὰ	τὸν	ὁρισμόν. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦ
[1, 1]	συμβήσεται τούτῳ καὶ τῷ κατὰ	τὸν	ὅρον κοινῷ ἀγαθῷ. Ὅτι γὰρ
[1, 31]	Οὐ γὰρ δίκαιον, εἴ τις	τὸν	ὀφθαλμὸν ἐξέκοψεν τινός, ἀντεκκοπῆναι μόνον,
[1, 31]	γὰρ οἰόμενος τὸν πολέμιον ἀποκτείνειν	τὸν	πατέρα ἀπέκτεινεν, ἄδικον μέν τι
[1, 31]	πίνειν τοσοῦτον, ὥστ´ ἀγνοήσαντας τύπτειν	τὸν	πατέρα. Ὁμοίως {καὶ} ἐπὶ τῶν
[1, 31]	ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ καὶ	τὸν	πλείω χρόνον οὕτω διαμένει ἡ
[1, 31]	ἀτυχὴς δέ. Εἰ γὰρ οἰόμενος	τὸν	πολέμιον ἀποκτείνειν τὸν πατέρα ἀπέκτεινεν,
[1, 18]	οὐκ ἂν ἐπαινεθείη, ἂν μὴ	τὸν	σκοπὸν θῇ τὰ βέλτιστα μιμεῖσθαι.
[1, 17]	ἐπ´ ἀρετῆς, μᾶλλον εἶναι αὐτῆς	τὸν	σκοπὸν {πρὸς} τὸ τέλος, ὃ
[1, 18]	εἶναι. Οἱ γὰρ ἄλλοι ἄνθρωποι	τὸν	σπουδαῖον θεωροῦντες κρίνουσιν ἐκ τοῦ
[1, 32]	τούτων· οὐ γὰρ ἂν χωρίσαις	τὸν	συνετὸν τοῦ φρονίμου. Ὁμοίως δ´
[1, 31]	τὸ Δ. Οἷον ἀνάλογόν ἐστιν	τὸν	τὰ πολλὰ κεκτημένον πολλὰ εἰσφέρειν,
[1, 4]	εἴ τις καθεύδοι διὰ βίου,	τὸν	τοιοῦτον οὐ πάνυ βουλόμεθα λέγειν
[1, 19]	θαρρεῖ, οὔτε δειλὸν φατέον εἶναι	τὸν	φοβούμενον οὔτ´ ἀνδρεῖον τὸν μὴ
[1, 31]	ἀγῶσιν; Καὶ γὰρ ὁ λαβὼν	τὸν	φοίνικα παρὰ τοῦ ἐφεστῶτος καὶ
[1, 13]	γάρ ἐστι τῶν ἀψύχων οἰκεῖος	τόπος	ἀποδεδομένος, τῷ μὲν πυρὶ ὁ
[1, 19]	δι´ ἐμπειρίαν ὅτι ἐν τοιούτῳ	τόπῳ	ἢ ἐν τοιούτῳ καιρῷ ἢ
[1, 28]	καὶ πάντως σκώπτων μήτ´ {αὖ{	τὸς}	ἄγροικος ὤν. Ἔσται δὲ ὁ
[1, 1]	κοινόν. Οὗτοι μὲν οὖν ἐπὶ	τοσοῦτον	ἐφήψαντο καὶ οὕτως· ἐχόμενον δ´
[1, 31]	ἐξῆν γὰρ αὐτοῖς μὴ πίνειν	τοσοῦτον,	ὥστ´ ἀγνοήσαντας τύπτειν τὸν πατέρα.
[1, 31]	τάξιν καὶ χωρισθῇ ἀπ´ αὐτοῦ,	τότ´	ἤδη ἐν ἰσότητι καὶ ὁμοιότητί
[1, 1]	τοῦ κοινοῦ ἀγαθοῦ λέγειν. Ὑπὲρ	τοῦ	ἀγαθοῦ ἄρα, καὶ ὑπὲρ τοῦ
[1, 1]	Πότερον οὖν ὑπὲρ τῆς ἰδέας	τοῦ	ἀγαθοῦ δεῖ, ἢ οὔ, ἀλλ´
[1, 1]	οἴονταί γε {δεῖν} ὅταν ὑπὲρ	τοῦ	ἀγαθοῦ λέγωσιν, ὑπὲρ τῆς ἰδέας
[1, 1]	ὅτι οὐδὲ τῇ πολιτικῇ ὑπὲρ	τοῦ	ἀγαθοῦ λεκτέον τοῦ κοινοῦ. Μία
[1, 31]	ἄδικα λέγονται. Ὑπὲρ δὲ δὴ	τοῦ	ἀδικεῖσθαι πῶς; Πότερον ἑκόντα ἔστιν
[1, 31]	τοῖς τοιούτοις λόγοις ὁ ἐπὶ	τοῦ	ἀκρατοῦς λόγος ἐναντιοῦται· ὁ γὰρ
[1, 31]	αὑτὸν ἀδικεῖν; Ἐκ μὲν δὴ	τοῦ	ἀκρατοῦς σκοπουμένῳ ἔοικεν ἐνδέχεσθαι. Καὶ
[1, 6]	οὐδεμία ἡμῖν τῶν ἀρετῶν τῶν	τοῦ	ἀλόγου μέρους φύσει ἐγγίνεται· οὐθὲν
[1, 14]	Πάλιν δ´ ὑπὲρ ἀνάγκης καὶ	τοῦ	ἀναγκαίου λεκτέον. Τὸ δὲ ἀναγκαῖον
[1, 31]	μὲν γάρ ἐστιν ἡ γυνὴ	τοῦ	ἀνδρός, ἀλλ´ οἰκειότερον, καὶ μετέχει
[1, 31]	Πλὴν ὅταν ἤδη λάβῃ τὴν	τοῦ	ἀνδρὸς τάξιν καὶ χωρισθῇ ἀπ´
[1, 1]	λεκτέον, καὶ ὑπὲρ ἀγαθοῦ οὐ	τοῦ	ἁπλῶς, ἀλλὰ τοῦ ἡμῖν· οὐ
[1, 15]	τοῦ φίλτρου οὐ μετὰ διανοίας	τοῦ	ἀπολέσθαι αὐτὸν ἐδίδου. Ἐνταῦθα ἄρα
[1, 1]	ἐρεῖ. Δῆλον τοίνυν ὅτι ὑπὲρ	τοῦ	ἀρίστου ἀγαθοῦ λεκτέον ἐστὶν καὶ
[1, 1]	τοῦ ἀγαθοῦ ἄρα, καὶ ὑπὲρ	τοῦ	ἀρίστου, καὶ ὑπὲρ τοῦ ἡμῖν
[1, 2]	τελῶν βέλτιον ἀεὶ τὸ τέλειον	τοῦ	ἀτελοῦς. Τέλειον δέ ἐστιν οὗ
[1, 1]	οὐδεμία λέγει ὑπὲρ τοῦ τέλους	τοῦ	αὑτῆς ὅτι ἀγαθόν, ἀλλὰ τοῦτο
[1, 26]	αὐθάδης αὐτοάδης τις ἐστίν, ἀπὸ	τοῦ	αὐτὸς αὑτῷ ἀρέσκειν) ὁ δὲ
[1, 3]	ὁ οἰκοδόμος, ἡ τούτου ἀρετὴ	τοῦ	αὐτοῦ τούτου εὖ ποιητική. Ὁμοίως
[1, 32]	καὶ ὁ ἀρχιτέκτων ἔσται, καὶ	τοῦ	αὐτοῦ τούτου οὗ ποιητικὸς καὶ
[1, 20]	βελτίστη, ἡ δὲ βελτίστη ἕξις	τοῦ	βελτίστου ἐστίν, βέλτιστον δὲ τῆς
[1, 17]	ἐν οἷς γὰρ ἡ ἀρχὴ	τοῦ	βελτίστου ἐστίν, ἕκαστον καὶ προθετικὸν
[1, 4]	εὐδαίμονα ἐν τῷ μεγίστῳ χρόνῳ	τοῦ	βίου κρίνειν, ὡς δέον τὸ
[1, 31]	δίκαιον διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν·	τοῦ	γὰρ δεσπότου τί ἐστιν ὁ
[1, 32]	εἶναι, ἀλλ´ οὐ φρόνιμος ἦν.	Τοῦ	γὰρ φρονίμου καὶ τῆς φρονήσεώς
[1, 16]	διανοίᾳ, ἀλλ´ ἐν τῇ ἐνεργείᾳ	τοῦ	γράφειν. ἐν οἷς γὰρ μή
[1, 8]	ἕξις ἐστὶ τοῦ εὖ ἔχειν,	τοῦ	δὲ κακῶς πρὸς ὑπερβολὴν καὶ
[1, 32]	ἀεί, τῆς δὲ δεινότητος καὶ	τοῦ	δεινοῦ σκέψασθαι ἐκ τίνων ἂν
[1, 16]	ἑκόντες γὰρ πολλὰ πράττομεν πρὸ	τοῦ	διανοηθῆναι καὶ βουλεύσασθαι, οἷον καθίζομεν
[1, 16]	τοιαῦτα ἑκόντες μὲν ἄνευ δὲ	τοῦ	διανοηθῆναι, τὸ δὲ κατὰ προαίρεσιν
[1, 31]	καὶ Πλάτων τῇ ἀναλογίᾳ ταύτῃ	τοῦ	δικαίου χρῆσθαι ἐν τῇ πολιτείᾳ.
[1, 6]	ἴσως) Τὸ γὰρ ἦθος ἀπὸ	τοῦ	ἔθους ἔχει τὴν ἐπωνυμίαν· ἠθικὴ
[1, 31]	δίκαιον τὸ πρὸς ἕτερον ἄλλο	τοῦ	εἰρημένου κατὰ νόμον δικαίου ἐστίν.
[1, 12]	ἐναντίοι φαίνονται, σαφέστερον λεκτέον ὑπὲρ	τοῦ	ἑκουσίου. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ' Πρότερον τοίνυν
[1, 15]	προδιανοηθείς, ἄκοντά φαμεν ποιῆσαι, ὡς	τοῦ	ἑκουσίου ὄντος ἐν τῷ διανοηθῆναι.
[1, 22]	χρήματά εἰσι ψεκτοί. Πότερον οὖν	τοῦ	ἐλευθερίου καὶ τὸ κτήσασθαί ἐστι
[1, 1]	δυνάμεως οὔτ´ ἐπιστήμης εἰπεῖν ὑπὲρ	τοῦ	ἐν ἑκάστῃ {πότε} ἀγαθοῦ, οὐδ´
[1, 19]	δ´ αὖ εἰσιν ἀνδρεῖοι ἐκ	τοῦ	ἐναντίου τῆς ἐμπειρίας· οἱ γὰρ
[1, 1]	ὑπὲρ τούτου δεῖ λέγειν τἀγαθοῦ	τοῦ	ἐνυπάρχοντος; Ἢ οὔ; Διὰ τί;
[1, 32]	τοῦ λόγου μικρὰ καὶ ἀπολειπομένη	τοῦ	ἐπαινεῖσθαι, πρὸς δὲ τὸν λόγον
[1, 32]	ἐστίν, ὡς φαμέν, τοῦ μορίου	τοῦ	ἑτέρου τῶν λόγον ἐχόντων, ἔστιν
[1, 8]	ἐπαινετοὶ λεγόμεθα ἡ ἕξις ἐστὶ	τοῦ	εὖ ἔχειν, τοῦ δὲ κακῶς
[1, 25]	τις ᾖ ἄν τε μὴ	τοῦ	εὖ πράττειν, λυπήσεται. Ὁμοίως τούτῳ
[1, 31]	ὁ λαβὼν τὸν φοίνικα παρὰ	τοῦ	ἐφεστῶτος καὶ ταῦτα κρίναντος οὐκ
[1, 5]	σωφροσύνη δικαιοσύνη ἀνδρεία ὅσαι ἄλλαι	τοῦ	ἤθους δοκοῦσιν ἐπαινεταὶ εἶναι. κατὰ
[1, 1]	ὑπὲρ τούτου σκοπεῖ τἀγαθοῦ, ἀλλὰ	τοῦ	ἡμῖν ἀγαθοῦ. {Οὐδεμία γὰρ οὔτ´
[1, 1]	ὑπὲρ τοῦ ἀρίστου, καὶ ὑπὲρ	τοῦ	ἡμῖν ἀρίστου. Ἴσως δὲ οὐδὲ
[1, 1]	ἀγαθοῦ λεκτέον ἐστὶν καὶ ἀρίστου	τοῦ	ἡμῖν ἀρίστου· τὸ δ´ ὅλον
[1, 1]	ἀγαθοῦ οὐ τοῦ ἁπλῶς, ἀλλὰ	τοῦ	ἡμῖν· οὐ γὰρ τοῦ θεῶν
[1, 1]	ἀλλὰ τοῦ ἡμῖν· οὐ γὰρ	τοῦ	θεῶν ἀγαθοῦ· ἀλλ´ ὑπὲρ μὲν
[1, 10]	αἰτίους εἶναι τοῦ νοσεῖν ἢ	τοῦ	κακῶς ἔχειν τὸ σῶμα, ὡς
[1, 20]	αὐτόν γε τὸν ἤδη αὐτοῦ	τοῦ	καλοῦ ἕνεκεν καὶ μὴ ἄλλου
[1, 19]	δὴ ὁρμῶν διὰ λόγον ἕνεκεν	τοῦ	καλοῦ ἐπὶ τὸ κινδυνεύειν, ἄφοβος
[1, 17]	πρὸς τὸ τέλος, οἷον πότερον	τοῦ	καλοῦ ἢ τῶν πρὸς τὸ
[1, 20]	καλὸν αἱροῦνται. Πᾶσα γὰρ ἀρετὴ	τοῦ	καλοῦ καὶ πρὸς τὸ καλὸν
[1, 31]	οὖν δίκαιον τὸ κατὰ φύσιν	τοῦ	κατὰ νόμον. Ἀλλ´ ὃ ζητοῦμεν,
[1, 1]	μεγαλοψυχία ἀγαθόν· οὐδὲ δὴ ὑπὲρ	τοῦ	κατὰ τὴν ἐπαγωγὴν κοινοῦ ἀγαθοῦ
[1, 1]	τὸν ὁρισμόν. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ	τοῦ	κατὰ τὴν ἐπαγωγὴν κοινοῦ. Διὰ
[1, 1]	ἐστι θεάσασθαι τὰ ἄλλα ἄνευ	τοῦ	κατὰ τὴν ἰδέαν ἀγαθοῦ διὸ
[1, 1]	ἡ πολιτική. Διὸ οὐχ ὑπὲρ	τοῦ	κατὰ τὴν ἰδέαν ἀγαθοῦ τὸν
[1, 1]	ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ ἀγαθοῦ λέγειν	τοῦ	κατὰ τὸν ὁρισμόν. Ἀλλὰ μὴν
[1, 1]	τῆς πολιτικῆς ἐστιν τὸ ὑπὲρ	τοῦ	κοινοῦ ἀγαθοῦ λέγειν τοῦ κατὰ
[1, 1]	οὐδ´ αὖ τῆς πολιτικῆς ὑπὲρ	τοῦ	κοινοῦ ἀγαθοῦ λέγειν. Ὑπὲρ τοῦ
[1, 1]	Οὐκ ἄρα οὐδ´ οὕτως ὑπὲρ	τοῦ	κοινοῦ ἀγαθοῦ λεκτέον· τὸ γὰρ
[1, 1]	πολιτικῇ ὑπὲρ τοῦ ἀγαθοῦ λεκτέον	τοῦ	κοινοῦ. Μία γάρ ἐστιν καὶ
[1, 19]	δὲ τὴν ὁρμὴν γίνεσθαι ἀπὸ	τοῦ	λόγου διὰ τὸ καλόν. Ὁ
[1, 32]	λόγῳ καὶ οὐκ ἔστιν ἄνευ	τοῦ	λόγου ἡ φυσικὴ ὁρμὴ πρὸς
[1, 32]	ἡ ἄνευ λόγου χωριζομένη μὲν	τοῦ	λόγου μικρὰ καὶ ἀπολειπομένη τοῦ
[1, 32]	ἐστιν ὑγιεινά. Οὕτως καὶ ἐπὶ	τοῦ	λόγου, τί ἐστιν ὁ λόγος
[1, 1]	ἰδέας δεῖν λέγειν· ὑπὲρ γὰρ	τοῦ	μάλιστα ἀγαθοῦ φασι δεῖν λέγειν,
[1, 9]	ἀνελευθερία. Τὰ δὲ πλεῖον ἀπέχοντα	τοῦ	μέσου ἐναντιώτερα δόξειεν ἂν εἶναι.
[1, 9]	πράγματος σκοποῦσιν πότερον ἐγγύτερόν ἐστι	τοῦ	μέσου ἢ πορρώτερον, οἷον ἐλευθεριότητι
[1, 32]	ἐστὶν αἰσθητὰ καὶ ἐν κινήσει	τοῦ	μεταβάλλειν· ὥστε τὸ προαιρετικὸν μόριον
[1, 4]	τις εἴποι, πότερον καὶ τούτου	τοῦ	μορίου τῆς ψυχῆς ἔστιν ἀρετή;
[1, 32]	φρόνησις ἀρετὴ ἐστίν, ὡς φαμέν,	τοῦ	μορίου τοῦ ἑτέρου τῶν λόγον
[1, 10]	ὅταν αὐτοὺς οἰηθῶμεν αἰτίους εἶναι	τοῦ	νοσεῖν ἢ τοῦ κακῶς ἔχειν
[1, 32]	μὲν οὖν περὶ τὰς ἀρχάς,	τοῦ	νοῦ αὐτὴ μετέχει, ᾗ δὲ
[1, 24]	Ἡ δὲ μεγαλοπρέπεια καὶ ἀπὸ	τοῦ	ὀνόματος φανερά ἐστιν οὖσα τοιαύτη
[1, 13]	τῆς ἐπιθυμίας τὰ φαῦλα πράττειν.	Τοῦ	οὖν βιαίου οὗτος ἡμῖν ἔστω
[1, 13]	οὖν ἐστιν ἐκτὸς ἡ αἰτία	τοῦ	παρὰ φύσιν τι ἢ παρ´
[1, 31]	ὥσπερ γὰρ μέρος τί ἐστι	τοῦ	πατρὸς ὁ υἱός. Πλὴν ὅταν
[1, 1]	τοῖς πολιτικοῖς δυνατὸν πρᾶξαι ἄνευ	τοῦ	ποῖόν τινα εἶναι, λέγω δ´
[1, 1]	καὶ ἀλλοτρία ἡ σκέψις. Ὑπὲρ	τοῦ	πολιτικοῦ ἄρα ἡμῖν λεκτέον ἀγαθοῦ.
[1, 31]	ἀνδρὸς κοινωνίᾳ δίκαιόν ἐστιν ἐγγὺς	τοῦ	πολιτικοῦ δικαίου· χεῖρον μὲν γάρ
[1, 9]	εἶναι. Ἐκ μὲν ἄρα αὐτοῦ	τοῦ	πράγματος ἡ ἔνδεια ἐναντιώτερον φαίνεται.
[1, 9]	ἔνδειαν. Ἢ γὰρ ἐξ αὐτοῦ	τοῦ	πράγματος σκοποῦσιν πότερον ἐγγύτερόν ἐστι
[1, 32]	ἐστιν {καὶ} βουλὴ καὶ προαίρεσις	τοῦ	πρᾶξαι ἢ μὴ πρᾶξαι· ταῦτα
[1, 31]	κἀκείνοις ἐστὶν αἰτία τοῖς πράξασι	τοῦ	πρᾶξαι, οὐκ ἄδικοι. Ἔστιν δ´
[1, 31]	γὰρ ἡ ἄγνοια αἰτία ᾖ	τοῦ	πρᾶξαί τι, οὐχ ἑκὼν τοῦτο
[1, 18]	τὸν σπουδαῖον θεωροῦντες κρίνουσιν ἐκ	τοῦ	πράττειν, διὰ τὸ μὴ δυνατὸν
[1, 16]	κρεῖττον διανοηθεῖσιν, οὕτως ὁρμή τις	τοῦ	πράττειν ἐστίν, καὶ τοῦτο δὴ
[1, 18]	πρὸς τὸ καλόν, καὶ ἄνευ	τοῦ	πράττειν σπουδαῖος ἂν ἐδόκει εἶναι.
[1, 31]	ἄδικα· ἡ γὰρ ἄγνοια αἰτία	τοῦ	πράττειν ταῦτα, τῆς δ´ ἀγνοίας
[1, 1]	τοῦτο διελεῖν δεῖ. Ὑπὲρ ἀγαθοῦ	τοῦ	πῶς λεγομένου; Οὐ γάρ ἐστιν
[1, 10]	ἀρχῶν, οἷον τὸ δένδρον ἐκ	τοῦ	σπέρματος· αὕτη γάρ τις ἀρχή.
[1, 2]	δὴ εἰσίν (δοκιμάζεται γὰρ τῇ	τοῦ	σπουδαίου αὐτῶν ἕκαστον χρήσει, οὐ
[1, 10]	Διὰ τί; Ὅτι οὐδ´ ἐπὶ	τοῦ	σώματος γίγνεται τοῦτο. Οὐ γὰρ
[1, 10]	γὰρ ἄν τις βούληται ἐπιμελεῖσθαι	τοῦ	σώματος, καὶ δὴ πάντων ἄριστον
[1, 1]	δεῖν μάτην εἶναι, ἐκ δὲ	τοῦ	τὰς ἀρετὰς ἐπιστήμας εἶναι συνέβαινεν
[1, 16]	δὲ προαίρεσις μὲν οὐκ ἔστιν	τοῦ	τέλους, ἀλλὰ τῶν πρὸς τὸ
[1, 17]	ἐπειδὴ βελτίστη ἐστὶν αἰτία, ὅτι	τοῦ	τέλους ἐστὶ στοχαστικὴ μᾶλλον ἢ
[1, 17]	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ στοχαστική, πότερον	τοῦ	τέλους ἢ τῶν πρὸς τὸ
[1, 16]	τὸ τέλος ἀγαθῶν καὶ οὐ	τοῦ	τέλους, καὶ τῶν δυνατῶν ἡμῖν,
[1, 1]	οὔτ´ ἐπιστήμη οὔτε δύναμις ὑπὲρ	τοῦ	τέλους λέγει ὅτι ἀγαθόν, ὥστε
[1, 1]	οὐδὲ δύναμις οὐδεμία λέγει ὑπὲρ	τοῦ	τέλους τοῦ αὑτῆς ὅτι ἀγαθόν,
[1, 1]	συνημμένην· νῦν δὲ καὶ ἄνευ	τοῦ	τὴν ψυχὴν εἶναι ἀθάνατον δείξει
[1, 5]	ἐπαινετοὶ λεγόμεθα· Κατὰ δὲ τὰς	τοῦ	{τὸν} λόγον ἔχοντος οὐδεὶς ἐπαινεῖται.
[1, 4]	ἐμβάλῃς τροφήν, οὐκ ἔχει ὁρμὴν	τοῦ	τρέφειν. Διὸ οὐδὲ ἐνέργεια οὗ
[1, 4]	μορίων οὐθὲν αἴτιον ἂν εἴη	τοῦ	τρέφεσθαι, οἷον τὸ λογιστικὸν ἢ
[1, 26]	διαλεγῆναι (ἀλλὰ τοὔνομα ἔοικεν ἀπὸ	τοῦ	τρόπου κεῖσθαι· ὁ γὰρ αὐθάδης
[1, 32]	κωλυόμενος ὑπὸ τῶν ἀναγκαίων ἐκκλείηται	τοῦ	τῶν καλῶν τι καὶ προσηκόντων
[1, 2]	αὐτῶν ἕκαστον χρήσει, οὐ τῇ	τοῦ	φαύλου) τοῖς δ´ αὐτοῖς τούτοις
[1, 14]	τις λέγοι ὅτι ἠναγκάσθην τὴν	τοῦ	φίλου γυναῖκα διαφθεῖραι ὑπὸ τῆς
[1, 15]	ἐδόκει εἶναι, ὅτι τὴν δόσιν	τοῦ	φίλτρου οὐ μετὰ διανοίας τοῦ
[1, 15]	εἶτα τὸν ἄνθρωπον ἀποθανεῖν ὑπὸ	τοῦ	φίλτρου, τὴν δ´ ἄνθρωπον ἐν
[1, 32]	συνετὸς μέρος τι φρονήσεως καὶ	τοῦ	φρονίμου, καὶ οὐκ ἄνευ τούτων·
[1, 32]	γὰρ ἂν χωρίσαις τὸν συνετὸν	τοῦ	φρονίμου. Ὁμοίως δ´ ἂν δόξειεν
[1, 16]	οὖν ἀντικαταλλαττώμεθα τὸ βέλτιον ἀντὶ	τοῦ	χείρονος ἐν αἱρέσει ὄντος, ἐνταῦθα
[1, 16]	τοῦδε, οἷον τὸ βέλτιον ἀντὶ	τοῦ	χείρονος. Ὅταν οὖν ἀντικαταλλαττώμεθα τὸ
[1, 16]	ἔχει, οἷον προαιρούμεθα τόδε ἀντὶ	τοῦδε,	οἷον τὸ βέλτιον ἀντὶ τοῦ
[1, 16]	ἔοικεν οὕτως ἔχειν, ὥσπερ καὶ	τοὔνομα	αὐτῆς ἔχει, οἷον προαιρούμεθα τόδε
[1, 26]	μηθενὶ ἐντυχεῖν μηδὲ διαλεγῆναι (ἀλλὰ	τοὔνομα	ἔοικεν ἀπὸ τοῦ τρόπου κεῖσθαι·
[1, 24]	μέγα δαπανᾷ, ὀρθῶς τῇ μεγαλοπρεπείᾳ	τοὔνομα	κεῖται. Ἡ μεγαλοπρέπεια ἄρα ἂν
[1, 19]	καὶ κινδύνους οὐ πάντας ἀλλὰ	τοὺς	ἀναιρετικοὺς τῆς οὐσίας. Ἔτι δὲ
[1, 9]	οἱ μὲν θρασεῖς καὶ προπετεῖς	τοὺς	ἀνδρείους καλοῦσι δειλούς, οἱ δὲ
[1, 9]	καλοῦσι δειλούς, οἱ δὲ δειλοὶ	τοὺς	ἀνδρείους προπετεῖς καὶ μαινομένους. Διὰ
[1, 26]	γὰρ πρὸς πάντας, ἀλλὰ πρὸς	τοὺς	ἀξίους, οὔτε πρὸς οὐθένα, ἀλλὰ
[1, 1]	δέ· τὰς γὰρ ἀρετὰς εἰς	τοὺς	ἀριθμοὺς ἀνάγων οὐκ οἰκείαν τῶν
[1, 26]	οὔτε πρὸς οὐθένα, ἀλλὰ πρὸς	τοὺς	αὐτοὺς τούτους. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΖ' Αἰδὼς
[1, 4]	(τοῦτο γὰρ εὔλογόν ἐστιν εἶναι·	τοὺς	γοῦν λίθους ὁρῶμεν ἀδυνάτους τρέφεσθαι
[1, 19]	τὴν ἐμπειρίαν λαβοῦσα ἐπιστήμη γίνεται·	τοὺς	δὲ δι´ ἐμπειρίαν ὑπομένοντας οὔ
[1, 19]	μηθὲν ὑπάρχῃ, οὐχ ὑπομένει. Διὸ	τοὺς	δι´ ἐμπειρίαν οὐ φατέον ἀνδρείους.
[1, 9]	Διὸ καὶ οἱ μὲν ἄσωτοι	τοὺς	ἐλευθερίους ἀνελευθέρους φασὶν εἶναι, οἱ
[1, 9]	φασὶν εἶναι, οἱ δ´ ἀνελεύθεροι	τοὺς	ἐλευθερίους ἀσώτους, καὶ οἱ μὲν
[1, 5]	λίαν ποιήσῃς ἄφοβον, ὥστε μηδὲ	τοὺς	θεοὺς φοβεῖσθαι, οὐκ ἀνδρεῖος ἀλλὰ
[1, 19]	τὴν πρὸς τοὺς πολίτας ὑπομένουσι	τοὺς	κινδύνους καὶ δοκοῦσιν ἀνδρεῖοι εἶναι.
[1, 32]	οὐκ ἀλλοτρίως ὑπὲρ ψυχῆς ποιούμεθα	τοὺς	λόγους. Ὥσπερ δ´ ἔχει ἡ
[1, 31]	φυσική, οἷον τὰ παιδία ἀγνοοῦντα	τοὺς	πατέρας τύπτουσιν, ἀλλ´ ἡ ἐν
[1, 19]	εἰδὼς καὶ διὰ ταῦτα ὑπομένων	τοὺς	πολεμίους οὐκ ἀνδρεῖος· ἐὰν γὰρ
[1, 19]	εἰ δι´ αἰσχύνην τὴν πρὸς	τοὺς	πολίτας ὑπομένουσι τοὺς κινδύνους καὶ
[1, 19]	Διὸ οὐδὲ τὰ θηρία οἷον	τοὺς	σῦς οὐκ ἄν τις εἴποι
[1, 19]	τούτους φατέον εἶναι ἀνδρείους, ἐπειδὴ	τοὺς	τοιούτους καὶ ἐν τοῖς τοιούτοις
[1, 10]	οὐκ ἀληθές· ψέγομεν γὰρ καὶ	τοὺς	τοιούτους, ὅταν αὐτοὺς οἰηθῶμεν αἰτίους
[1, 10]	ἢ αἰσχροὶ ὦμεν, οὐδεὶς ψέγει	τοὺς	τοιούτους; Τὸ δ´ οὐκ ἀληθές·
[1, 1]	δυνάμεως ἐστί τι τέλος, καὶ	τοῦτ´	ἀγαθόν· οὐδεμία γὰρ οὔτ´ ἐπιστήμη
[1, 31]	πλεῖον ἔχειν καὶ ἔλαττον. Ἀλλὰ	τοῦτ´	ἀδύνατον· οὐκ ἄρα ἐνδέχεται αὐτὸν
[1, 11]	οὐκ ἐξ ἀνάγκης. Καὶ ἄλλως	τοῦτ´	ἂν γένοιτο δῆλον, ὅτι ὁ
[1, 10]	οὖν ὑπὲρ ἀρετῆς εἴρηται μετὰ	τοῦτ´	ἂν εἴη σκεπτέον πότερον δυνατὴ
[1, 4]	τῷ κατὰ τὰς ἀρετὰς ζῆν.	Τοῦτ´	ἄρ´ ἐστὶν τέλος καὶ ἡ
[1, 3]	χρήσεως ἕνεκεν. Μετὰ τοῦτο τοίνυν	τοῦτ´	ἐάν τις σκοπῇ ἐπὶ τῶν
[1, 17]	τὸ τέλος· καὶ ἐξ ὧν	τοῦτ´	ἔσται οὐθεὶς ἄλλος ποριεῖ, καὶ
[1, 31]	δὲ κακῶν τὰ ἐλάσσονα, ἄνισον	τοῦτ´	ἐστί, καὶ οὕτως ἀδικεῖν καὶ
[1, 2]	ὧν ἀγαθῶν σύγκειται, σκοπεῖν εἰ	τοῦτ´	ἐστὶν βέλτιον, ἄτοπον· οὐ γάρ
[1, 17]	τούτου ἕνεκεν μᾶλλον τὰ πρὸς	τοῦτ´	ἐστίν· τὸ δὲ τέλος ἀρχῇ
[1, 18]	μιμεῖσθαι. Τῆς ἀρετῆς ἄρα παντελῶς	τοῦτ´	ἐστίν, τὸ καλὸν προθέσθαι. Διὰ
[1, 5]	ἔνδεια καὶ ἡ ὑπερβολὴ φθείρει,	τοῦτ´	ἰδεῖν ἔστιν ἐκ τῶν ἠθικῶν
[1, 31]	διὰ τὴν ἡμετέραν χρῆσιν, διὰ	τοῦτ´	οὐκ ἔστιν δίκαιον φύσει; Ἀλλ´
[1, 16]	ἀντιλογίαν παραδιδόντων πότερον τοῦτο ἢ	τοῦτο	αἱρετόν, δῆλον ὅτι δέοι ἂν
[1, 9]	ἔχει. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ' Μετὰ τοίνυν	τοῦτο	ἀναγκαῖόν ἐστιν ἴσως ῥηθῆναι τί
[1, 2]	εὐδαιμονίας παραγενομένης οὐδενὸς ἔτι προσδεόμεθα.	Τοῦτο	ἄρα ἐστὶν τὸ ἄριστον ἡμῖν
[1, 2]	οἷον χωρὶς αὐτοῦ; Ἢ καὶ	τοῦτο	ἄτοπον; Ἡ γὰρ εὐδαιμονία ἐστὶν
[1, 32]	μεταβάλλουσιν, καὶ νῦν μὲν συμφέρει	τοῦτο,	αὔριον δ´ οὔ, καὶ τῷ
[1, 2]	ὑγιεινά, καὶ ἁπλῶς ἀεὶ καθόλου	τοῦτο	βέλτιον οὗ ἕνεκεν καὶ τὰ
[1, 17]	δύναται πράττειν καὶ ἄλλα. Διὰ	τοῦτο	βουλεύεσθαι ἐνταῦθα ἤδη ὑπάρχει. Ἔστιν
[1, 16]	ἆρά γε βούλησις; Ἢ οὐδὲ	τοῦτο;	Βούλησις μὲν γάρ ἐστιν καὶ
[1, 8]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων πάντων.	Τοῦτο	γάρ ἐστι τῆς ἕξεως, τὸ
[1, 11]	ἑκουσίου, τί ἐστι τὸ ἑκούσιον·	τοῦτο	γάρ ἐστι τὸ κυριώτατον πρὸς
[1, 4]	ᾧ τρεφόμεθα, ὃ καλοῦμεν θρεπτικόν	(τοῦτο	γὰρ εὔλογόν ἐστιν εἶναι· τοὺς
[1, 31]	ἡ σκέψις, τὸ πολιτικὸν δίκαιον)	τοῦτο	γὰρ μάλιστά ἐστιν ἐν ἰσότητι
[1, 1]	ἄριστον ἐν ἑκάστῳ τῶν ὄντων,	τοῦτο	δ´ ἐστὶ τὸ διὰ τὴν
[1, 1]	Τὰς γὰρ ἀρετὰς ἐπιστήμας ἐποίει·	τοῦτο	δ´ ἐστὶν εἶναι ἀδύνατον. Αἱ
[1, 31]	οὖσιν καθ´ αὑτὸν εἶναι δίκαιον.	Τοῦτο	δ´ ἐστὶν ὃ ζητοῦμεν δίκαιον
[1, 31]	αὑτὸν ἄδικον καὶ δίκαιον. Οὐ	τοῦτο	δ´ ἡμεῖς ἐπισκοπούμεθα, ἀλλὰ τὸ
[1, 1]	βουλόμεθα καὶ αὐτοὶ εἶναι τοιοῦτοι·	τοῦτο	δ´ οὐ δυνησόμεθα, ἐὰν μὴ
[1, 31]	ἀκουσίως καὶ ἑκουσίως πράττειν τι·	τοῦτο	δὲ ἀδύνατον· οὐκ ἄρα οὐδ´
[1, 31]	δίκαιον πρὸς αὐτὸν ἐστίν. Οὐ	τοῦτο	δέ γε ἡμεῖς ζητοῦμεν, ἀλλὰ
[1, 1]	οὗ τἆλλα μετασχόντα ἀγαθὰ ἐστίν,	τοῦτο	δέ ἐστιν ἡ ἰδέα τἀγαθοῦ.
[1, 1]	καὶ αὐτὴ τῶν λοιπῶν ἐπιστημῶν·	τοῦτο	δὲ οὐδεμιᾶς ἦν λέγειν οὔτε
[1, 1]	τὸ ἄλογον μέρος τῆς ψυχῆς,	τοῦτο	δὲ ποιῶν ἀναιρεῖ καὶ πάθος
[1, 7]	τοιούτων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ' Μετὰ τοίνυν	τοῦτο	δεῖ βουλομένους εἰπεῖν τὸ τί
[1, 4]	τέλειον ἀγαθὸν καὶ τέλος, οὐδὲ	τοῦτο	δεῖ λανθάνειν ὅτι καὶ ἐν
[1, 16]	τις τοῦ πράττειν ἐστίν, καὶ	τοῦτο	δὴ πράττοντες κατὰ προαίρεσιν δοκοῦμεν
[1, 32]	σοφία ἀρετὴ ἢ οὔ; Διὰ	τοῦτο	δῆλον ἂν γένοιτο, ὅτι ἐστὶν
[1, 10]	πάντων σπουδαιότατος. Οὐ δὴ δυνατὸν	τοῦτο.	Διὰ τί; Ὅτι οὐδ´ ἐπὶ
[1, 1]	λεκτέον ἀγαθοῦ. Πάλιν δὲ καὶ	τοῦτο	διελεῖν δεῖ. Ὑπὲρ ἀγαθοῦ τοῦ
[1, 1]	ἀγαθόν; Ἕτερον γὰρ τῆς ἰδέας	τοῦτο	δόξειεν ἂν εἶναι. Ἡ μὲν
[1, 17]	διάνοια οὐ τοιοῦτον, ἀλλὰ καὶ	τοῦτο	δύναται πράττειν καὶ ἄλλα. Διὰ
[1, 15]	διανοίας γίγνεται. Δῆλον δ´ ἐστὶ	τοῦτο	ἐκ τῶν γιγνομένων. Ὅταν γάρ
[1, 10]	ἔχει. Ἐναργέστερον δ´ ἔστι κατιδεῖν	τοῦτο	ἐν τοῖς κατὰ γεωμετρίαν. Καὶ
[1, 10]	ἑκούσιον. Ἔτι δ´ ἄν τις	τοῦτο	ἐναργέστερον καὶ ἐντεῦθεν ἴδοι. Πᾶσα
[1, 16]	ἂν ἀπαιτῇ τις, διὰ τί	τοῦτο	ἔπραξας; Ὅτι οὐκ ἐνῆν ἄλλως,
[1, 17]	ἐστιν ἕκαστον. Ἀλλὰ κατὰ τρόπον	τοῦτο	ἔσται. Ὥστε δῆλον ὡς κἀπὶ
[1, 1]	Ἢ οὔ; Διὰ τί; Ὅτι	τοῦτο	ἐστὶ μὲν τὸ κοινόν, ὡς
[1, 3]	ἄριστον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Μετὰ τοίνυν	τοῦτο	ἔχει τὰ ἀγαθὰ ἄλλην διαίρεσιν.
[1, 17]	πότερον ἀγαθὸν πρὸς ὑγίειαν φαγεῖν	τοῦτο	ἢ οὔ. Μάλιστα οὖν ποιεῖ
[1, 16]	καὶ τῶν ἀντιλογίαν παραδιδόντων πότερον	τοῦτο	ἢ τοῦτο αἱρετόν, δῆλον ὅτι
[1, 8]	τὰς ἐλευθέρας διαφθείρων. Ἀλλὰ καὶ	τοῦτο,	καὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτόν
[1, 31]	ἂν ἡμεῖς θώμεθα καὶ νομίσωμεν,	τοῦτο	καὶ ἔστι δίκαιον ἤδη καὶ
[1, 17]	καὶ εὑρήσει ἃ δεῖ πρὸς	τοῦτο.	Καὶ εὔλογον δὲ τούτου εἶναι
[1, 17]	τὸ τέλος ἰδεῖν; Ἂν γὰρ	τοῦτο	καλῶς προθῆται, οἷον καλὴν οἰκίαν
[1, 1]	τοῦ αὑτῆς ὅτι ἀγαθόν, ἀλλὰ	τοῦτο	μὲν ἄλλης δυνάμεώς ἐστι θεωρῆσαι
[1, 32]	ἐπιστήμη ἐστὶ περὶ ἐπιστητόν, καὶ	τοῦτο	μετ´ ἀποδείξεως καὶ λόγου διατεινόμενον.
[1, 24]	δεῖ μὴ μεγαλείως δαπανήσει, ἢ	τοῦτο	μὴ ποιῶν, οἷον εἰς γάμους
[1, 1]	ἐπί τε τἀγαθὸν καὶ ἐπὶ	τοῦτο	ὃ ἂν βουλώμεθα δεῖξαι ὅτι
[1, 3]	ἡδονήν. Ἤδη τοίνυν τὸ μετὰ	τοῦτο,	ὃ καὶ λέγομεν πάντες καὶ
[1, 31]	πράττοντα ἐν τῷ ἀγνοεῖν ἐστι	τοῦτο,	ὃ καὶ μικρὸν ἐπάνω ἐλέγετο,
[1, 18]	Ναί, ἀλλὰ καὶ νῦν φαμεν	τοῦτο	ὁμοίως, τὴν ἐνέργειαν τῆς ἕξεως
[1, 4]	ἁπάντων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Μετὰ τοίνυν	τοῦτο	ὁρῶμεν ὅτι οὐθενὶ ἄλλῳ ἢ
[1, 10]	οὐδ´ ἐπὶ τοῦ σώματος γίγνεται	τοῦτο.	Οὐ γὰρ ἄν τις βούληται
[1, 17]	οἰκίαν ποιῆσαι, καὶ τὰ πρὸς	τοῦτο	οὐκ ἄλλος τις εὑρήσει καὶ
[1, 31]	δεξιᾷ. Οὐδ´ ὅτι μεταπίπτουσι, διὰ	τοῦτο	οὐκ ἔστιν φύσει· ἀλλ´ εἰ
[1, 1]	οὖν τούτου καλῶς· μετὰ μέντοι	τοῦτο	οὐκέτι ὀρθῶς. Τὴν γὰρ ἀρετὴν
[1, 2]	δέ ἐστιν ὑγίεια· εἰ δὴ	τοῦτο	πάντων βέλτιστον, καὶ αὐτὸ αὑτοῦ
[1, 5]	ἡ ἀνδρεία· ὑπὸ φόβων γὰρ	τοῦτο	πάσχουσιν. Ὁμοίως δὲ καὶ αἱ
[1, 4]	ἡ μὲν ἀρετὴ ἐν ἑκάστῳ	τοῦτο	ποιεῖ εὖ οὗ ἐστιν ἀρετή,
[1, 19]	νομίζειν αὐτὸ εἶναι καλόν, καὶ	τοῦτο	ποιῶν κἂν παρῇ τις κἂν
[1, 16]	διάνοιαν ἐν προαιρέσει; Ἢ οὐδὲ	τοῦτο;	Πολλὰ γὰρ διανοούμεθα καὶ δοξάζομεν
[1, 31]	τοῦ πρᾶξαί τι, οὐχ ἑκὼν	τοῦτο	πράττει, ὥστε οὐκ ἀδικεῖ· ὅταν
[1, 4]	Ὥστ´ οὐδὲν συνεργεῖ τὸ μόριον	τοῦτο	πρὸς τὴν εὐδαιμονίαν. Μετὰ ταῦτα
[1, 1]	ἀλλ´ οὐκ ἐπὶ τῶν ἀρετῶν	τοῦτο	συμβαίνει. Οὐ γὰρ εἴ τις
[1, 3]	τελειότατον εἶναι, ἡ εὐδαιμονία, καὶ	τοῦτο	ταὐτό φαμεν εἶναι τὸ εὖ
[1, 32]	ἄλλο τέλος οὐθέν, ἀλλ´ αὐτὸ	τοῦτο	τέλος, ἡ ἐνέργεια καὶ ἡ
[1, 18]	οὐκ ἐξ οὗ ἡ ἐνέργεια,	τοῦτο	τῇ ἀρετῇ ἀποδίδομεν ὡς κάλλιον,
[1, 2]	οὖσα οὐ τέλειον· οὐκ ἄρα	τοῦτο	τὸ ἄριστον ὃ ζητοῦμεν, οὐδὲ
[1, 31]	περὶ ταῦτα· ἀλλὰ μὴν οὐ	τοῦτο	τὸ δίκαιον οὐδὲ τὴν περὶ
[1, 4]	ἦν κατὰ τὴν ἐνέργειαν. Μετὰ	τοῦτο	τὸ μέλλον λέγεσθαι οὔτε λίαν
[1, 4]	πρὸς τὸ λαβεῖν. Οὕτω καὶ	τοῦτο	τὸ μόριον τῆς ψυχῆς ἔχει·
[1, 3]	ἕξις τῆς χρήσεως ἕνεκεν. Μετὰ	τοῦτο	τοίνυν τοῦτ´ ἐάν τις σκοπῇ
[1, 32]	ὀρθὸν λόγον πράττειν τὰ καλά,	τοῦτό	φασιν εἶναι ἀρετήν· ὀρθῶς μὲν
[1, 31]	ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ διαμένον,	τοῦτο	φύσει δίκαιον προφανές. Ὃ γὰρ
[1, 31]	ἀριστερὰ καὶ ἡ δεξιὰ δεξιά,	τοῦτο	φύσει ἐστίν. Ὡσαύτως ἐπὶ τῶν
[1, 31]	πατέρας τύπτουσιν, ἀλλ´ ἡ ἐν	τούτοις	ἄγνοια φυσικὴ οὖσα οὐ ποιεῖ
[1, 2]	οἷον ἀρχὴ πλοῦτος ἰσχὺς κάλλος·	τούτοις	γὰρ καὶ ὁ σπουδαῖος εὖ
[1, 31]	πρὸς πατέρα. Τὸ δ´ ἐν	τούτοις	δίκαιον ὁμωνύμως ἂν δόξειεν λέγεσθαι
[1, 16]	προαίρεσις ἐν τοῖς πρακτοῖς, καὶ	τούτοις	ἐν οἷς ἐφ´ ἡμῖν ἐστιν
[1, 31]	δή τι δίκαιον ἔν τε	τούτοις	ἐστὶ καὶ περὶ ταῦτα· ἀλλὰ
[1, 31]	προαιρέσεως περὶ ταῦτα καὶ ἐν	τούτοις.	Ἔστιν δὲ δίκαιον καὶ τὸ
[1, 10]	ἴσας. Οὕτω τοίνυν καὶ ὁμοίως	τούτοις	καὶ ἐπ´ ἀνθρώπου. Ἐπειδὴ γὰρ
[1, 31]	οὖν τὸ δίκαιόν ἐστιν ἐν	τούτοις	καὶ τοῖς εἰρημένοις ἔμπροσθεν, ἡ
[1, 24]	κυρίως· οὐ γάρ ἐστιν ἐν	τούτοις	μεγαλοπρέπεια, ἀλλ´ ἐν οἷς εἰρήκαμεν.
[1, 19]	φοβοῦνται ἢ οἱ πάντες, ἐν	τούτοις	ὁ ὢν θαρραλέος, οὗτος ἀνδρεῖος.
[1, 22]	ἀλλ´ ἄλλης, ταύτης δὲ λαβούσης	τούτοις	ὀρθῶς χρήσασθαι, ὁμοίως ἐπὶ σωφροσύνης
[1, 31]	ἀδικήμασι μὴ σεμνύνονται, ἐπὶ δὲ	τούτοις	σεμνύνονται, ὅλως οὐκ ἂν ἀδικοῖντο
[1, 5]	καὶ ἡ ὑγίεια. Ὁμοίως δὲ	τούτοις	συμβαίνει καὶ ἐπὶ σωφροσύνης καὶ
[1, 2]	τοῦ φαύλου) τοῖς δ´ αὐτοῖς	τούτοις	συμβέβηκεν ἀγαθοῖς καὶ τὴν τύχην
[1, 23]	δ´ αὑτοὺς ἀξιοῦντες καὶ πρὸς	τούτοις	τιμᾶσθαι οἰόμενοι δεῖν, χαῦνοι· ὅσοι
[1, 17]	οὔ. Μάλιστα οὖν ποιεῖ ἐν	τούτοις	τὸ σφάλλεσθαι ἡδονὴ καὶ λύπη·
[1, 31]	πρὸς τοῦτον εἰ μὴ πράττει,	τοῦτον	ἀδικεῖ, ὁ δὲ νόμος κελεύει
[1, 31]	πρὸς ὃν κελεύει πράττειν, πρὸς	τοῦτον	εἰ μὴ πράττει, τοῦτον ἀδικεῖ,
[1, 31]	διορισμὸς προστεθεὶς κωλύσει τὸν λόγον	τοῦτον.	Ἔστιν δὲ ὁ διορισμὸς οὗτος,
[1, 1]	δικαιοσύνη ἀριθμὸς ἰσάκις ἴσος. Μετὰ	τοῦτον	Σωκράτης ἐπιγενόμενος βέλτιον καὶ ἐπὶ
[1, 5]	ἡ ψυχὴ (ὑπὲρ μὲν γὰρ	τούτου	ἄλλος λόγος) ἀλλ´ ὡς τύπῳ
[1, 18]	γ´ ἐστὶ τέλος τὸ καλόν.	Τούτου	ἄρ´ {ἐστὶ{ ν ἡ ἀρετὴ}
[1, 3]	οὗ ποιητικὸς ὁ οἰκοδόμος, ἡ	τούτου	ἀρετὴ τοῦ αὐτοῦ τούτου εὖ
[1, 1]	πᾶσιν ὑπάρχοι. Πότερον οὖν ὑπὲρ	τούτου	δεῖ λέγειν τἀγαθοῦ τοῦ ἐνυπάρχοντος;
[1, 32]	ᾧ ὁ λόγος ἐγγίνεται, ὑπὲρ	τούτου	διελέσθαι. Διωρίσθη μὲν οὖν ὑπὲρ
[1, 15]	μὲν γὰρ φιλίᾳ, διήμαρτεν δὲ	τούτου·	διὸ οὐχ ἑκούσιον ἐδόκει εἶναι,
[1, 17]	πρὸς τοῦτο. Καὶ εὔλογον δὲ	τούτου	εἶναι προθετικὴν τὴν ἀρετήν· ἐν
[1, 17]	τέλος ἀρχῇ τινι ἔοικεν, καὶ	τούτου	ἕνεκέν ἐστιν ἕκαστον. Ἀλλὰ κατὰ
[1, 17]	ταύτην ἐστὶν ἡ ἀρχή, {καὶ	τούτου	ἕνεκεν μᾶλλον τὰ πρὸς τοῦτ´
[1, 3]	ἡ τούτου ἀρετὴ τοῦ αὐτοῦ	τούτου	εὖ ποιητική. Ὁμοίως {καὶ} ἐπὶ
[1, 4]	Εἰ μὲν οὖν ἔστιν ἀρετὴ	τούτου	ἢ μὴ ἔστιν, ἄλλος λόγος·
[1, 1]	θεῶν ἀγαθοῦ· ἀλλ´ ὑπὲρ μὲν	τούτου	καὶ ἄλλος λόγος καὶ ἀλλοτρία
[1, 19]	δοκοῦσιν ἀνδρεῖοι εἶναι. Σημεῖον δὲ	τούτου·	καὶ γὰρ Ὅμηρος πεποίηκε τὸν
[1, 1]	τὰς προσηκούσας. Μέχρι μὲν οὖν	τούτου	καλῶς· μετὰ μέντοι τοῦτο οὐκέτι
[1, 21]	ΚΙ' Ἐχόμενον δ´ ἂν εἴη	τούτου	λέγειν ὑπὲρ πραότητος, {καὶ} τί
[1, 32]	ἀρχιτέκτων ἔσται, καὶ τοῦ αὐτοῦ	τούτου	οὗ ποιητικὸς καὶ ὁ ὑπηρετικός.
[1, 32]	αἷς ἔστιν ἀρχιτέκτων καὶ ὑπηρέτης	τούτου.	Ποιητικὸς ἄρα τινὸς καὶ ὁ
[1, 1]	ὑπὲρ τῶν καθ´ ἕκαστα, ἐκ	τούτου	προβάς, ἐρεῖ. Οὐδ´ οὕτως ὀρθῶς.
[1, 1]	ἐστιν ὁ λόγος, οὐχ ὑπὲρ	τούτου	σκοπεῖ τἀγαθοῦ, ἀλλὰ τοῦ ἡμῖν
[1, 1]	διὸ οὐκ οἰκείαν ἀρχὴν εἶναι	τούτου	τἀγαθοῦ. Οὐκ ὀρθῶς δὲ οὐδ´
[1, 4]	ἄν τις εἴποι, πότερον καὶ	τούτου	τοῦ μορίου τῆς ψυχῆς ἔστιν
[1, 13]	αὐτοῖς ἐστιν ἡ αἰτία, οὐκέτι	τούτους	βιάζεσθαι ἐροῦμεν. Εἰ δὲ μή,
[1, 26]	οὐθένα, ἀλλὰ πρὸς τοὺς αὐτοὺς	τούτους.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΖ' Αἰδὼς δ´ ἐστὶ
[1, 19]	ἢ οἱ ἐνθουσιάζοντες. Οὐδὲ δὴ	τούτους	φατέον ἀνδρείους εἶναι· ἐὰν γὰρ
[1, 19]	τὴν ἀπειρίαν. Οὐδὲ δὴ οὐδὲ	τούτους	φατέον ἀνδρείους. Εἰσὶν δ´ αὖ
[1, 19]	καὶ προσδοκίαν ἀγαθοῦ. Οὐδὲ δὴ	τούτους	φατέον εἶναι ἀνδρείους, ἐπειδὴ τοὺς
[1, 4]	εἶναι ὁρμὴ ἐν τῷ μορίῳ	τούτῳ,	ἀλλ´ ὅμοιον ἔοικεν εἶναι τῷ
[1, 25]	ὁ δέ γε φθονερὸς ἐναντίος	τούτῳ.	Ἁπλῶς γάρ, ἄν τε ἄξιός
[1, 11]	Ἀλλὰ πάλιν ἄλλος λόγος τις	τούτῳ	ἐναντιοῦται, ὁ ἐπὶ τῇ ἀκρασίᾳ.
[1, 32]	προσηκόντων πράττειν. Οὕτω καὶ ὁμοίως	τούτῳ	ἡ φρόνησις ὥσπερ ἐπίτροπός τίς
[1, 30]	οἶδεν, ὁ δ´ εἴρων ἐναντίος	τούτῳ	καὶ ἐλάττω τῶν ὑπαρχόντων προσποιούμενος
[1, 1]	ὅτι τὰ αὐτὰ ἀδύνατα συμβήσεται	τούτῳ	καὶ τῷ κατὰ τὸν ὅρον
[1, 1]	ὑπὲρ ἀρετῆς φράζειν· οὐδὲν γὰρ	τούτῳ	κἀκείνῳ κοινόν. Οὗτοι μὲν οὖν
[1, 25]	τοῦ εὖ πράττειν, λυπήσεται. Ὁμοίως	τούτῳ	ὁ ἐπιχαιρέκακος ἡσθήσεται κακῶς πράττοντι
[1, 22]	δεῖ, ὅ τ´ ἀνελεύθερος ἐναντίως	τούτῳ	ὁ μὴ ἀναλίσκων εἰς ἃ
[1, 27]	ὁ δὲ καταπεπληγμένος ὁ ἐναντίος	τούτῳ,	ὁ πάντα καὶ {πρὸς} πάντας
[1, 32]	τις καλούμενος, ὃ δὲ ὑπηρετῶν	τούτῳ	οἰκοδόμος· οὗτος δ´ ἐστὶν ποιητικὸς
[1, 24]	ὁ δὲ μικροπρεπὴς ὁ ἐναντίος	τούτῳ,	ὃς οὗ δεῖ μὴ μεγαλείως
[1, 1]	λόγον ποιεῖται. Ἀλλ´ ἴσως {φησὶ}	τούτῳ	τἀγαθῷ ἀρχῇ χρησάμενος ὑπὲρ τῶν
[1, 31]	ἄλλαξιν ποιεῖσθαι παρ´ ἀλλήλων, καὶ	τούτῳ	τὴν πολιτικὴν κοινωνίαν συνέχειν. Ἐπεὶ
[1, 9]	ῥᾴδιον, καὶ τὸ ἐναντίον δὲ	τούτῳ,	τὸ δὲ μέσως ἔχειν χαλεπόν·
[1, 31]	ὠνητὰ ἐστίν, ἀργύριον προσαγορεύσαντες νόμισμα,	τούτῳ	χρῆσθαι, καὶ τὴν ἀξίαν ἕκαστον
[1, 32]	φθορᾷ ἐστίν. Βουλευόμεθα γὰρ ὑπὲρ	τούτων	ἃ ἐφ´ ἡμῖν ἐστιν καὶ
[1, 2]	τέλη. Καὶ ὅσα οὕτως ἔχει,	τούτων	ἀεὶ τὸ τέλος βέλτιον, οἷον
[1, 16]	τῇ διανοίᾳ, οὐδὲ βουλεύονται ὑπὲρ	τούτων·	ἀλλ´ ἐν οἷς ἤδη ἀόριστόν
[1, 7]	δυνάμεις ἕξεις· ὥστε δῆλον ὅτι	τούτων	ἄν τι εἴη ἀρετή. Πάθη
[1, 31]	ἀδικεῖν ἐν τοῖς τοιούτοις ἐστίν,	τούτων	δὲ μηθὲν ἐνδέχεται πρὸς αὑτὸν
[1, 3]	εἴ τι ἄλλο τῶν τοιούτων.	Τούτων	δὲ τὰ ἐν ψυχῇ βέλτιστα.
[1, 32]	τὸν λόγον τῶν αἰσθητῶν ἐστίν.	Τούτων	δὴ διωρισμένων, μετὰ ταῦτα λεκτέον
[1, 31]	ἔλαττον· τὸ δέ γε μέσον	τούτων	δίκαιον ἐστί. Τὸ δὲ μέσον
[1, 19]	ὁ γὰρ αὐτὸς ἐφ´ ἑκάστῳ	τούτων	διορισμὸς ἁρμόσει. Οὗ γὰρ ἀφαιρουμένου
[1, 2]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Ἐπεὶ δ´ ὑπὲρ	τούτων	διώρισται, πειραθῶμεν λέγειν τἀγαθὸν ποσαχῶς
[1, 31]	οὗ ἕνεκα. Ὅταν δὲ μηθὲν	τούτων	εἰδὼς πράξῃ τι ἄδικον, ἄδικος
[1, 21]	τὴν ἔλλειψιν· ὁ μέσος ἂν	τούτων	εἴη καὶ πρᾶος καὶ ἐπαινετός.
[1, 16]	γινόμενα, ἀναγκαῖον {δὴ} συνδυαζομένων τινῶν	τούτων	εἶναι τὴν προαίρεσιν. Ἐπεὶ οὖν
[1, 1]	οὐδ´ εἴ τινες πρότερον ὑπὲρ	τούτων	εἰρήκασιν. Πρῶτος μὲν οὖν ἐνεχείρησεν
[1, 26]	πάντως καὶ πανταχῇ. Οὐδέτερος δὴ	τούτων	ἐπαινετός, ὁ δέ γε σεμνὸς
[1, 4]	μὴ ἔστιν ὁρμή, οὐδ´ ἐνέργεια	τούτων	ἔσται· οὐκ ἔοικεν δὲ εἶναι
[1, 16]	Ἐπεὶ οὖν ἡ προαίρεσις οὐθὲν	τούτων	ἐστίν, ἆρά γέ ἐστιν τὸ
[1, 32]	ὑπόληψις, περὶ τί δὴ ἕκαστον	τούτων	ἐστίν. Ἡ μὲν οὖν ἐπιστήμη
[1, 23]	αὐτοῖς, μικρόψυχοι. Ὁ ἄρα μέσος	τούτων	ἐστὶν ὃς μήτε ἐλάττονος τιμῆς
[1, 20]	Μεσότης μὲν οὖν ἂν εἴη	τούτων·	ἔστιν δὲ ἡ σωφροσύνη περὶ
[1, 7]	εἰρωνείας· ἡ ἄρα μεσότης ἡ	τούτων	ἡ ἀλήθεια ἐστίν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η'
[1, 2]	γάρ ἐστιν ἄλλο τι χωρὶς	τούτων	ἡ εὐδαιμονία, ἀλλὰ ταῦτα. Ἀλλ´
[1, 25]	{τοιοῦτος} ἀλλὰ μέσος τίς ἐστι	τούτων.	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙϚ Σεμνότης δέ ἐστιν
[1, 7]	δυνάμεις δὲ καθ´ ἃς παθητικοὶ	τούτων	λεγόμεθα, οἷον καθ´ ἃς δυνατοί
[1, 4]	εἴη αἰτία· τῆς δὲ ψυχῆς	τούτων	μὲν τῶν μορίων οὐθὲν αἴτιον
[1, 8]	ἐστὶν ἡ ἀρετὴ τῶν παθῶν	τούτων	μεσότης, τὰ δὲ πάθη ἤτοι
[1, 19]	πολεμίους οὐκ ἀνδρεῖος· ἐὰν γὰρ	τούτων	μηθὲν ὑπάρχῃ, οὐχ ὑπομένει. Διὸ
[1, 22]	δὲ οὗτοι ψεκτοί. Ἔστι δὲ	τούτων	ὁ μὲν κατ´ ἔλλειψιν ὁ
[1, 28]	ὁ δ´ εὐτράπελος ἀνὰ μέσον	τούτων,	ὁ μήτε πάντας καὶ πάντως
[1, 32]	τοῦ φρονίμου, καὶ οὐκ ἄνευ	τούτων·	οὐ γὰρ ἂν χωρίσαις τὸν
[1, 16]	προαίρεσις. Ἐπεὶ οὖν καθ´ ἕκαστον	τούτων	οὐθέν ἐστιν ἡ προαίρεσις, ταῦτα
[1, 1]	καὶ ἐπὶ πλεῖον εἶπεν ὑπὲρ	τούτων,	οὐκ ὀρθῶς δὲ οὐδ´ οὗτος.
[1, 27]	καὶ ὁ αἰδήμων μεσότης τις	τούτων.	Οὔτε γὰρ ἅπαντα καὶ πάντως,
[1, 29]	ὁ δὲ φίλος ἀνὰ μέσον	τούτων·	οὔτε γὰρ πλείω τῶν ὑπαρχόντων
[1, 4]	λίαν δόξειεν ἂν οἰκεῖον εἶναι	τούτων	οὔτε μακρὰν ἀπέχον. Οἷον ἐπειδήπερ
[1, 2]	καὶ τὴν ὑγίειαν, σκόπει τί	τούτων	πάντων βέλτιστον· βέλτιστον δέ ἐστιν
[1, 32]	ἴσως ἐστὶν φιλοσόφου καὶ περὶ	τούτων	παρεπισκοπεῖν ὅσα ἐν τῷ αὐτῷ
[1, 30]	εἰδέναι. Ὁ δὲ ἀληθὴς οὐδέτερον	τούτων	ποιήσει. Οὔτε γὰρ προσποιήσεται πλείω
[1, 32]	τὸ τῶν βελτίστων ἐφίεσθαι καὶ	τούτων	προαιρετικὸν εἶναι καὶ πρακτικὸν ἀεί,
[1, 1]	τί δεῖ αὐτοὺς λέγειν ὑπὲρ	τούτων.	Πρῶτον μὲν οὖν ἰδεῖν δεῖ
[1, 22]	ἐπαινετός, μέσος τις ἂν εἴη	τούτων.	Τίς οὖν ἐστίν; Ὁ ἀναλίσκων
[1, 19]	ὁ ὢν θαρραλέος, οὗτος ἀνδρεῖος.	Τούτων	τοίνυν διωρισμένων σκεπτέον ἂν εἴη,
[1, 2]	αὐτὴν τὴν εὐδαιμονίαν τὴν ἐκ	τούτων	τῶν ἀγαθῶν οὖσαν συγκρίνων πρὸς
[1, 21]	πρᾶος. Καὶ ἡ πραότης δὲ	τούτων	τῶν παθῶν μεσότης ἂν εἴη.
[1, 16]	ὑπερβολῇ ἁμαρτία, ἐφ´ ἑκάτερα δὲ	τούτων	φερόμεθα δι´ ἡδονὴν καὶ λύπην·
[1, 26]	δέ γε σεμνὸς ἀνὰ μέσον	τούτων	ὢν ἐπαινετός· οὔτε γὰρ πρὸς
[1, 4]	ὅτι τῶν ἐμψύχων ἐστὶ τὸ	τρέφεθαι·	εἰ δὲ τῶν ἐμψύχων, ἡ
[1, 4]	ἂν μὲν γὰρ ἐμβάλῃς τροφήν,	τρέφει,	ἂν δὲ μὴ ἐμβάλῃς τροφήν,
[1, 4]	τροφήν, οὐκ ἔχει ὁρμὴν τοῦ	τρέφειν.	Διὸ οὐδὲ ἐνέργεια οὗ μηδὲ
[1, 4]	οὐθὲν αἴτιον ἂν εἴη τοῦ	τρέφεσθαι,	οἷον τὸ λογιστικὸν ἢ τὸ
[1, 4]	τοὺς γοῦν λίθους ὁρῶμεν ἀδυνάτους	τρέφεσθαι	ὄντας, ὥστε δῆλον ὅτι τῶν
[1, 4]	μόριόν τι τῆς ψυχῆς ᾧ	τρεφόμεθα,	ὃ καλοῦμεν θρεπτικόν (τοῦτο γὰρ
[1, 3]	ἐν ψυχῇ διώρισται ἀγαθὰ εἰς	τρία,	εἰς φρόνησιν εἰς ἀρετὴν καὶ
[1, 11]	ὄρεξις· ὀρέξεως δ´ ἐστὶν εἴδη	τρία,	ἐπιθυμία θυμὸς βούλησις. Πρῶτον μὲν
[1, 16]	τί, ὅτι, φησίν, καὶ τὸ	τρίγωνον	δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχει. ἐν
[1, 10]	τὰς ἀρχάς, οἷον εἰ τὸ	τρίγωνον	δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχει, τὸ
[1, 10]	τέτταρσιν ὀρθαῖς ἴσας, οὐδὲ τὸ	τρίγωνον	ἕξει δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας. Οὕτω
[1, 1]	δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχον τὸ	τρίγωνον.	Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[1, 10]	καὶ ὡς ἂν μεταβάλλῃ τὸ	τρίγωνον,	οὕτω καὶ τὸ τετράγωνον συμμεταβάλλει
[1, 1]	γάρ, εἴ τις βουλόμενος τὸ	τρίγωνον	ὡς δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχον
[1, 15]	καὶ κατὰ βίαν γιγνόμενον, καὶ	τρίτον	ὃ μὴ μετὰ διανοίας γίγνεται.
[1, 32]	δὲ καὶ τἆλλα τὸν αὐτὸν	τρόπον	δεῖ ὑπολαμβάνειν· ἐπεὶ δὴ ἕτερα
[1, 17]	ἕνεκέν ἐστιν ἕκαστον. Ἀλλὰ κατὰ	τρόπον	τοῦτο ἔσται. Ὥστε δῆλον ὡς
[1, 26]	(ἀλλὰ τοὔνομα ἔοικεν ἀπὸ τοῦ	τρόπου	κεῖσθαι· ὁ γὰρ αὐθάδης αὐτοάδης
[1, 31]	εἶναι τῇ φύσει, τῷ δὲ	τρόπῳ	ἕτεροι) τῷ δὲ υἱῷ πρὸς
[1, 4]	τρέφει, ἂν δὲ μὴ ἐμβάλῃς	τροφήν,	οὐκ ἔχει ὁρμὴν τοῦ τρέφειν.
[1, 4]	ἔχει· ἂν μὲν γὰρ ἐμβάλῃς	τροφήν,	τρέφει, ἂν δὲ μὴ ἐμβάλῃς
[1, 16]	πρὸς τὴν ὑγίειαν προαιρούμεθα, περιπατεῖν,	τροχάζειν·	βουλόμεθα δὲ τὰ τέλη. Ὑγιαίνειν
[1, 25]	ἡ νέμεσις περὶ ἀγαθά, ἃ	τυγχάνει	ὑπάρχοντα ἀναξίῳ ὄντι, λυπή τις.
[1, 32]	παρεπισκοπεῖν ὅσα ἐν τῷ αὐτῷ	τυγχάνουσιν	ὄντα. Καὶ ἀναγκαῖον δέ, ἐπεὶ
[1, 31]	μὴ πίνειν τοσοῦτον, ὥστ´ ἀγνοήσαντας	τύπτειν	τὸν πατέρα. Ὁμοίως {καὶ} ἐπὶ
[1, 31]	τὰ παιδία ἀγνοοῦντα τοὺς πατέρας	τύπτουσιν,	ἀλλ´ ἡ ἐν τούτοις ἄγνοια
[1, 5]	τούτου ἄλλος λόγος) ἀλλ´ ὡς	τύπῳ	διελέσθαι. Ἔστιν δ´ ἡ ψυχή,
[1, 32]	μὲν οὖν ὑπὲρ ψυχῆς ὡς	τύπῳ	καὶ πρότερον, ὅτι τὸ μὲν
[1, 2]	τούτοις συμβέβηκεν ἀγαθοῖς καὶ τὴν	τύχην	τῆς γενέσεως αὐτῶν αἰτίαν εἶναι.
[1, 2]	γενέσεως αὐτῶν αἰτίαν εἶναι. Ἀπὸ	τύχης	γὰρ καὶ πλοῦτος γίνεται καὶ
[1, 19]	Ἔτι δὲ οὐδ´ ἐν τῷ	τυχόντι	καὶ παντὶ χρόνῳ, ἀλλ´ ἐν
[1, 31]	ἀδικεῖν τὰ ἄδικα πράττοντα ἐν	τῷ	ἀγνοεῖν ἐστι τοῦτο, ὃ καὶ
[1, 31]	ὀλίγου. Ὅ τε γὰρ ἄδικος	τῷ	ἀδικεῖν πλεῖον ἔχει, καὶ ὁ
[1, 31]	ἔχει, καὶ ὁ ἀδικούμενος δὲ	τῷ	ἀδικεῖσθαι ἔλαττον· τὸ δέ γε
[1, 31]	ποτέρῳ ἐστὶ τὸ ἀδίκημα, ἐν	τῷ	ἀδίκως ὁτιοῦν ἔχοντι; Ἢ τῷ
[1, 5]	καὶ τὰ τοιαῦτα, ἐν δὲ	τῷ	ἀλόγῳ αὗται αἱ ἀρεταὶ λεγόμεναι,
[1, 31]	αὐτὸ δ´ ἐστὶ τὸ δίκαιον	τῷ	ἀνάλογον. Ἐπεὶ δὲ ὁ οἰκοδόμος
[1, 31]	τὸ δίκαιον ἴσον, καὶ τὸ	τῷ	ἀνάλογον ἴσον δίκαιον ἂν εἴη.
[1, 31]	ἀντιπεπονθὸς δὲ δίκαιόν ἐστιν ἐν	τῷ	ἀνάλογον. Ὡς γὰρ ὁ ἐλεύθερος
[1, 25]	πράττοντι καὶ τῷ ἀξίῳ καὶ	τῷ	ἀναξίῳ. Ὁ δέ γε νεμεσητικὸς
[1, 19]	δὲ οὐχ ὅταν οὕτω συμπέσῃ	τῷ	ἀνδρείῳ ὥστε ὅλως μὴ φοβεῖσθαι.
[1, 25]	ἐπιχαιρέκακος ἡσθήσεται κακῶς πράττοντι καὶ	τῷ	ἀξίῳ καὶ τῷ ἀναξίῳ. Ὁ
[1, 31]	ἔχοντι; Ἢ τῷ κρίναντι καὶ	τῷ	ἀπονείμαντι, ὥσπερ ἐν τοῖς ἀγῶσιν;
[1, 32]	περὶ τούτων παρεπισκοπεῖν ὅσα ἐν	τῷ	αὐτῷ τυγχάνουσιν ὄντα. Καὶ ἀναγκαῖον
[1, 31]	ἐλεύθερος ἔχει πρὸς τὸν δοῦλον	τῷ	βελτίων εἶναι, οὕτως τὸ ἀντιποιῆσαι
[1, 31]	σῖτον δίδωσιν, ὁ δ´ οἰκοδόμος	τῷ	γεωργῷ οἰκίαν· ὁμοίως δὲ οἱ
[1, 31]	τῷ οἰκοδόμῳ, οὕτως ὁ οἰκοδόμος	τῷ	γεωργῷ· ὁμοίως τῷ σκυτεῖ, τῷ
[1, 32]	δ´ οὔ, καὶ τῷ μέν,	τῷ	δ´ οὔ, καὶ οὕτω μὲν
[1, 31]	ὅμοιοι βούλονται εἶναι τῇ φύσει,	τῷ	δὲ τρόπῳ ἕτεροι) τῷ δὲ
[1, 31]	φύσει, τῷ δὲ τρόπῳ ἕτεροι)	τῷ	δὲ υἱῷ πρὸς πατέρα καὶ
[1, 19]	ἂν δὲ πλησίον γένωνται, ἀποθνήσκουσιν	τῷ	δέει. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι' Ἡ μὲν
[1, 32]	οὗτος ἄρχει πάντων, ἀλλὰ παρασκευάζει	τῷ	δεσπότῃ σχολήν, ὅπως ἂν ἐκεῖνος
[1, 15]	ὡς τοῦ ἑκουσίου ὄντος ἐν	τῷ	διανοηθῆναι. Οἷόν φασί ποτέ τινα
[1, 1]	μετὰ λόγου, λόγος δὲ ἐν	τῷ	διανοητικῷ τῆς ψυχῆς ἐγγίνεται μορίῳ·
[1, 32]	Ὁ γὰρ συνετός που λέγεται	τῷ	δυνατὸς βουλεύεσθαι εἶναι καὶ ἐν
[1, 32]	ἡ προαίρεσις οὐ πάνυ τελειοῦται	τῷ	εἶναι ἀρετὴ ἄνευ τῆς φυσικῆς
[1, 31]	οὐθέν. Οὔτε γὰρ τῷ ποδὶ	τῷ	ἐμῷ πρὸς ἐμὲ οὔτε τῇ
[1, 31]	τὸ οἰκονομικὸν δὲ ἀδίκημα διειλόμεθα	τῷ	ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ βέλτιον·
[1, 4]	εὐδαιμονεῖν καὶ ἡ εὐδαιμονία ἐν	τῷ	εὖ ζῆν ἐστίν, τὸ δ´
[1, 24]	οἵαν λέγομεν· ἐπεὶ γὰρ ἐν	τῷ	καιρῷ τῷ πρέποντι τὸ μέγα
[1, 10]	τὸ ἑκούσιον. Ἔοικεν οὖν ἐν	τῷ	κατ´ ἀρετὴν καὶ κακίαν εἶναι
[1, 4]	εὐδαιμονία ἄρ´ ἂν εἴη ἐν	τῷ	κατὰ τὰς ἀρετὰς ζῆν. Ἐπειδήπερ
[1, 4]	τὸ δ´ εὖ ζῆν ἐν	τῷ	κατὰ τὰς ἀρετὰς ζῆν. Τοῦτ´
[1, 1]	αὐτὰ ἀδύνατα συμβήσεται τούτῳ καὶ	τῷ	κατὰ τὸν ὅρον κοινῷ ἀγαθῷ.
[1, 31]	τῷ ἀδίκως ὁτιοῦν ἔχοντι; Ἢ	τῷ	κρίναντι καὶ τῷ ἀπονείμαντι, ὥσπερ
[1, 1]	ἀρεταὶ πᾶσαι κατ´ αὐτὸν ἐν	τῷ	λογιστικῷ τῆς ψυχῆς μορίῳ· συμβαίνει
[1, 5]	τὸ ἄλογον. Ἐν μὲν δὴ	τῷ	λόγον ἔχοντι ἐγγίνεται φρόνησις ἀγχίνοια
[1, 5]	ᾗ ὑπηρετικόν ἐστιν καὶ ὑπηρετεῖ	τῷ	λόγον ἔχοντι μορίῳ. Ἔστιν δ´
[1, 32]	δίκαια, μὴ εἰδότα καὶ προαιρούμενον	τῷ	λόγῳ. Διὸ τὴν ἀρετὴν ἔφη
[1, 32]	τὴν ἀρετήν. Διὸ καὶ συνεργεῖ	τῷ	λόγῳ καὶ οὐκ ἔστιν ἄνευ
[1, 4]	ὅτι δεῖ τὸν εὐδαίμονα ἐν	τῷ	μεγίστῳ χρόνῳ τοῦ βίου κρίνειν,
[1, 13]	τῶν ἀψύχων οἰκεῖος τόπος ἀποδεδομένος,	τῷ	μὲν πυρὶ ὁ ἄνω, τῇ
[1, 32]	τοῦτο, αὔριον δ´ οὔ, καὶ	τῷ	μέν, τῷ δ´ οὔ, καὶ
[1, 9]	μᾶλλον πεφύκαμεν, ταῦτα μᾶλλον ἐναντία	τῷ	μέσῳ. Οἷον πεφύκαμεν μᾶλλον ἀκόλαστοι
[1, 4]	ἔοικεν δὲ εἶναι ὁρμὴ ἐν	τῷ	μορίῳ τούτῳ, ἀλλ´ ὅμοιον ἔοικεν
[1, 31]	τὸ μὲν γὰρ δίκαιον τὸ	τῷ	νόμῳ ὡρισμένον, τὸ δὲ δικαιοπράγημα
[1, 31]	αὕτη· ὡς γὰρ ὁ γεωργὸς	τῷ	οἰκοδόμῳ, οὕτως ὁ οἰκοδόμος τῷ
[1, 31]	ὑπόδημα. Ὁ μὲν οὖν γεωργὸς	τῷ	οἰκοδόμῳ σῖτον δίδωσιν, ὁ δ´
[1, 32]	δυνατὸς βουλεύεσθαι εἶναι καὶ ἐν	τῷ	ὀρθῶς τι κρῖναι καὶ ἰδεῖν·
[1, 1]	τι τῶν μέρος ἀγαθῶν, ἢ	τῷ	ὁρισμῷ δείκνυμεν ὅτι ὁ αὐτὸς
[1, 1]	δὲ ἐν ἅπασιν ἐνυπάρχον ὅμοιον	τῷ	ὅρῳ ἐστίν. Ὁ δὲ ὅρος
[1, 31]	ἐν ἰσότητι καὶ ὁμοιότητί ἐστιν	τῷ	πατρί· οἱ δὲ πολῖται τοιοῦτοί
[1, 31]	εἶναι δίκαιον οὐθέν. Οὔτε γὰρ	τῷ	ποδὶ τῷ ἐμῷ πρὸς ἐμὲ
[1, 32]	πράττει, ὥστε εἰ αὐτὴ ἐπαινετὴ	τῷ	ποιεῖν ἃ ἂν ἡ φρόνησις
[1, 1]	ἐν τῷ τί καὶ ἐν	τῷ	ποιῷ καὶ ἐν τῷ ποσῷ
[1, 31]	δίκαιον ὁμωνύμως ἂν δόξειεν λέγεσθαι	τῷ	πολιτικῷ δικαίῳ (ἔστιν γὰρ τὸ
[1, 1]	ἐν τῷ ποιῷ καὶ ἐν	τῷ	ποσῷ καὶ πότε καὶ πρός
[1, 24]	ἡ μεγαλοπρέπεια περὶ δαπάνας ἃς	τῷ	πρέποντι γίνεσθαι προσήκει. Ὅστις μὲν
[1, 24]	ἐπεὶ γὰρ ἐν τῷ καιρῷ	τῷ	πρέποντι τὸ μέγα δαπανᾷ, ὀρθῶς
[1, 31]	λαμβάνειν οὐκ ἐλάμβανον, ἀλλὰ παρῆκα	τῷ	πρεσβυτέρῳ ἢ τῷ φίλῳ. Ἀδικούμενος
[1, 4]	τούτῳ, ἀλλ´ ὅμοιον ἔοικεν εἶναι	τῷ	πυρί. Καὶ γὰρ ἐκεῖνο ὅ
[1, 31]	καὶ ἦν ἔργον ἀντικαταλλάτεσθαι {καὶ}	τῷ	σκυτεῖ πρὸς τὸν οἰκοδόμον, ἀνθ´
[1, 31]	ὁ οἰκοδόμος τῷ γεωργῷ· ὁμοίως	τῷ	σκυτεῖ, τῷ ὑφάντῃ, τοῖς ἄλλοις
[1, 3]	αἱ ἀρεταί, τὰ δὲ ἐν	τῷ	σώματι, οἷον ὑγίεια κάλλος, τὰ
[1, 1]	κατηγορίαις ἐστίν· καὶ γὰρ ἐν	τῷ	τί καὶ ἐν τῷ ποιῷ
[1, 19]	οὐσίας. Ἔτι δὲ οὐδ´ ἐν	τῷ	τυχόντι καὶ παντὶ χρόνῳ, ἀλλ´
[1, 31]	τῷ γεωργῷ· ὁμοίως τῷ σκυτεῖ,	τῷ	ὑφάντῃ, τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ἡ
[1, 31]	ἀλλὰ παρῆκα τῷ πρεσβυτέρῳ ἢ	τῷ	φίλῳ. Ἀδικούμενος δέ γε οὐδεὶς
[1, 1]	ὑπάρχει, οὐκ ἔστιν δὴ ταὐτὸν	τῷ	χωριστῷ. Οὐ γὰρ ἄν ποτε
[1, 1]	τρίγωνον. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἀγαθῶν ἐστι θεάσασθαι τὰ ἄλλα
[1, 2]	εἶναι ἄριστον τὴν φρόνησιν ἁπάντων	τῶν	ἀγαθῶν καθ´ ἓν συγκρινομένων. Ἀλλ´
[1, 3]	πάντες καὶ δοκεῖ καὶ τέλος	τῶν	ἀγαθῶν καὶ τελειότατον εἶναι, ἡ
[1, 2]	τέλος τἀγαθόν ἐστι καὶ τέλος	τῶν	ἀγαθῶν. Μετὰ ταῦτα τοίνυν πῶς
[1, 17]	ἡ ἁμαρτία ἐν τῇ αἱρέσει	τῶν	ἀγαθῶν οὐ περὶ τὰ τέλη
[1, 2]	τὴν εὐδαιμονίαν τὴν ἐκ τούτων	τῶν	ἀγαθῶν οὖσαν συγκρίνων πρὸς ἄλλα
[1, 3]	ἀγαθὰ ἄλλην διαίρεσιν. Ἔστι γὰρ	τῶν	ἀγαθῶν τὰ μὲν ἐν ψυχῇ,
[1, 2]	ἔχει τἀγαθὰ διαίρεσιν· οἷόν ἐστι	τῶν	ἀγαθῶν τὰ μὲν πάντῃ καὶ
[1, 2]	τἀγαθὸν ποσαχῶς λέγεται. Ἔστι γὰρ	τῶν	ἀγαθῶν τὰ μὲν τίμια, τὰ
[1, 2]	ἥκει. Λοιπὸν δὲ καὶ τέταρτον	τῶν	ἀγαθῶν τὸ σωστικὸν καὶ ποιητικὸν
[1, 16]	Βούλησις μὲν γάρ ἐστιν καὶ	τῶν	ἀδυνάτων, οἷον βουλόμεθα μὲν ἀθάνατοι
[1, 32]	τῆς ψυχῆς κατὰ τὸν λόγον	τῶν	αἰσθητῶν ἐστίν. Τούτων δὴ διωρισμένων,
[1, 31]	τὸν πατέρα. Ὁμοίως {καὶ} ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ἀγνοιῶν ὅσαι μὲν γίνονται
[1, 3]	εὖ ποιητική. Ὁμοίως {καὶ} ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ἁπάντων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Μετὰ
[1, 17]	οἰκοδόμος. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ἁπασῶν ἐπιστημῶν. Ὡσαύτως ἄρα
[1, 10]	ἐπ´ ἀνδρείας καὶ δειλίας καὶ	τῶν	ἄλλων ἀρετῶν ἀεὶ ὡσαύτως. Δῆλον
[1, 5]	σωφροσύνης καὶ ἐπὶ ἀνδρείας καὶ	τῶν	ἄλλων ἀρετῶν. Ἐὰν μὲν γάρ
[1, 10]	λέγομεν πράττειν οὔτε τῶν ἐμψύχων	τῶν	ἄλλων ἔξω ἀνθρώπων. Δῆλον οὖν
[1, 1]	εὐθέως ἐστίν, ὁμοίως δὲ καὶ	τῶν	ἄλλων ἐπιστημῶν) ἀλλ´ οὐκ ἐπὶ
[1, 16]	λόγου, λόγος δὲ ἐν οὐδενὶ	τῶν	ἄλλων ζῴων ἐστίν. Ὄρεξις μὲν
[1, 22]	χρήσασθαι, ὁμοίως ἐπὶ σωφροσύνης καὶ	τῶν	ἄλλων· οὔτε δὴ τῆς ἐλευθεριότητος,
[1, 8]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Η' Ὁμοίως καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων πάντων. Τοῦτο γάρ ἐστι
[1, 31]	πρὸς ἄνδρα μάλιστά πως ἤδη	τῶν	ἄλλων πολιτικὸν ἐστίν. Ἐπεὶ οὖν
[1, 1]	ἐστίν, ὡς δ´ αὔτως κἀπὶ	τῶν	ἄλλων. Συμβαίνει οὖν καὶ μάτην
[1, 32]	ποίησιν, ὁμοίως ἐπὶ τεκτονικῆς καὶ	τῶν	ἄλλων τῶν ποιητικῶν· ἐπὶ δὲ
[1, 32]	ποιητικὸς οἰκίας. Ὁμοίως δὲ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων τῶν ποιητικῶν ἔχει, ἐν
[1, 6]	ἀεὶ κάτω. Ὁμοίως {καὶ} ἐπὶ	τῶν	ἄλλων τῶν τοιούτων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ'
[1, 32]	ἂν ἐκεῖνος μὴ κωλυόμενος ὑπὸ	τῶν	ἀναγκαίων ἐκκλείηται τοῦ τῶν καλῶν
[1, 16]	καὶ τῶν δυνατῶν ἡμῖν, καὶ	τῶν	ἀντιλογίαν παραδιδόντων πότερον τοῦτο ἢ
[1, 32]	οὕτως δόξειεν ἂν ἔχειν ἐπὶ	τῶν	ἀρετῶν ἁπασῶν. Λέγω δὲ οἷον
[1, 32]	~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ' Ἐπειδὴ δ´ ὑπὲρ	τῶν	ἀρετῶν εἴρηται, καὶ τίνες εἰσὶν
[1, 32]	Εἰ τοίνυν ὁμοίως καὶ ἐπὶ	τῶν	ἀρετῶν ἔχει, ὅπερ εἰκὸς καὶ
[1, 1]	Διὸ οὐκ ὀρθῶς ἥψατο ταύτῃ	τῶν	ἀρετῶν. Μετὰ ταῦτα δὲ Πλάτων
[1, 1]	τοὺς ἀριθμοὺς ἀνάγων οὐκ οἰκείαν	τῶν	ἀρετῶν τὴν θεωρίαν ἐποιεῖτο· οὐ
[1, 1]	ἄλλων ἐπιστημῶν) ἀλλ´ οὐκ ἐπὶ	τῶν	ἀρετῶν τοῦτο συμβαίνει. Οὐ γὰρ
[1, 6]	καὶ δῆλον ὅτι οὐδεμία ἡμῖν	τῶν	ἀρετῶν τῶν τοῦ ἀλόγου μέρους
[1, 4]	ἐνέργεια καὶ {ἡ} χρῆσις αὐτῆς	τῶν	ἀρετῶν· ὥστε τέλος ἂν εἴη
[1, 10]	ἀρχαί, οὕτως καὶ τὰ ἐκ	τῶν	ἀρχῶν ἔχει. Ἐναργέστερον δ´ ἔστι
[1, 32]	τὰς ἀρχὰς καὶ τὰ ἐκ	τῶν	ἀρχῶν ἤδη δεικνύμενα, περὶ ἃ
[1, 10]	γὰρ γεννητικά. Γεννητικὰ δὲ ἐκ	τῶν	ἀρχῶν, οἷον τὸ δένδρον ἐκ
[1, 5]	φόβοι αὔξουσι τὴν ἀνδρείαν. Ὑπὸ	τῶν	αὐτῶν ἄρα καὶ αὔξεται καὶ
[1, 1]	φανεροῖς παραδείγμασι χρῆσθαι, ἀλλ´ ὑπὲρ	τῶν	ἀφανῶν τοῖς φανεροῖς, καὶ ὑπὲρ
[1, 5]	τῶν ἠθικῶν (δεῖ δ´ ὑπὲρ	τῶν	ἀφανῶν τοῖς φανεροῖς μαρτυρίοις χρῆσθαι)
[1, 13]	τοῖς ἀψύχοις. Ἑκάστοις γάρ ἐστι	τῶν	ἀψύχων οἰκεῖος τόπος ἀποδεδομένος, τῷ
[1, 32]	καὶ τῆς φρονήσεώς ἐστι τὸ	τῶν	βελτίστων ἐφίεσθαι καὶ τούτων προαιρετικὸν
[1, 2]	οὔτε πάντως. Ἔτι καὶ ἄλλως·	τῶν	γὰρ ἀγαθῶν τὰ μέν ἐστιν
[1, 32]	δοκεῖ καὶ ἀπορεῖται; Ἢ οὔ;	Τῶν	γὰρ βελτιόνων οὐκ ἂν δόξειεν,
[1, 15]	Δῆλον δ´ ἐστὶ τοῦτο ἐκ	τῶν	γιγνομένων. Ὅταν γάρ τις πατάξῃ
[1, 31]	περὶ τὸ πολιτικὸν δίκαιον ἔσται.	Τῶν	δὲ δικαίων ἐστὶ τὰ μὲν
[1, 31]	ἀγαθῶν τὰ μείζω αὑτοῖς νέμωσι,	τῶν	δὲ κακῶν τὰ ἐλάσσονα, ἄνισον
[1, 1]	κακοῦ ἐστίν. Εἰ οὖν πασῶν	τῶν	δυνάμεων ἀγαθὸν τὸ τέλος, δῆλον
[1, 16]	καὶ οὐ τοῦ τέλους, καὶ	τῶν	δυνατῶν ἡμῖν, καὶ τῶν ἀντιλογίαν
[1, 30]	λόγος· ὅτι δὲ μεσότητές εἰσι	τῶν	εἰρημένων, δῆλον. Οἱ γὰρ κατ´
[1, 19]	τῆς ἐμπειρίας· οἱ γὰρ ἄπειροι	τῶν	ἐκβησομένων οὐ φοβοῦνται διὰ τὴν
[1, 4]	τρέφεσθαι ὄντας, ὥστε δῆλον ὅτι	τῶν	ἐμψύχων ἐστὶ τὸ τρέφεθαι· εἰ
[1, 4]	ἐστὶ τὸ τρέφεθαι· εἰ δὲ	τῶν	ἐμψύχων, ἡ ψυχὴ ἂν εἴη
[1, 10]	ἀψύχων οὐθὲν λέγομεν πράττειν οὔτε	τῶν	ἐμψύχων τῶν ἄλλων ἔξω ἀνθρώπων.
[1, 32]	ἐπαινετῶν ἄν τι εἴη καὶ	τῶν	ἐν ἀρετῆς τάξει ὄντων. Ἐφ´
[1, 10]	μεταβάλλουσιν, ὥσπερ ἔφαμεν παραβάλλοντες ἐπὶ	τῶν	ἐν γεωμετρίᾳ. Ἀρχὴ δ´ ἐστὶ
[1, 16]	οὔ; Πολλάκις γὰρ διανοούμεθα ὑπὲρ	τῶν	ἐν Ἰνδοῖς, ἀλλ´ οὔτι καὶ
[1, 32]	Πότερον δὲ αὕτη πάντων ἄρχει	τῶν	ἐν τῇ ψυχῇ, ὥσπερ δοκεῖ
[1, 31]	βέλτιον, ὥστ´ εἴ τι ἐγγίνεται	τῶν	ἐν ψυχῇ ἀδίκημα, τῶν μερῶν
[1, 32]	Καὶ ἀναγκαῖον δέ, ἐπεὶ περὶ	τῶν	ἐν ψυχῇ λέγομεν, περὶ ἁπάντων
[1, 32]	δῆλον ὡς καὶ ἡ φρόνησις	τῶν	ἐπαινετῶν ἄν τι εἴη καὶ
[1, 1]	τί ἐστίν, ὥσπερ οὐδ´ ἐπὶ	τῶν	ἐπιστημῶν) Οὐ δεῖ δὲ λανθάνειν
[1, 3]	τοῦτ´ ἐάν τις σκοπῇ ἐπὶ	τῶν	ἐπιστημῶν πασῶν, ὄψεται οὐκ ἄλλην
[1, 1]	εἶναι. Διὰ τί; Ὅτι ἐπὶ	τῶν	ἐπιστημῶν συμβαίνει ἅμα εἰδέναι τὴν
[1, 32]	ἕξις τις προαιρετικὴ καὶ πρακτικὴ	τῶν	ἐφ´ ἡμῖν ὄντων καὶ πρᾶξαι
[1, 5]	φθείρει, τοῦτ´ ἰδεῖν ἔστιν ἐκ	τῶν	ἠθικῶν (δεῖ δ´ ὑπὲρ τῶν
[1, 1]	τούτῳ τἀγαθῷ ἀρχῇ χρησάμενος ὑπὲρ	τῶν	καθ´ ἕκαστα, ἐκ τούτου προβάς,
[1, 32]	προαιρέσει μὲν οὐδεμιᾷ, οὐδὲ γνώσει	τῶν	καλῶν, ἀλλ´ ὁρμῇ τινι ἀλόγῳ,
[1, 6]	πράττομεν, διὰ δὲ τὴν λύπην	τῶν	καλῶν ἀπεχόμεθα· ὅλως τε οὐκ
[1, 32]	καὶ αἱ ἄλλαι ἀρεταί, διότι	τῶν	καλῶν πρακτικαί, καὶ ἐπαινεταὶ εἰσίν,
[1, 32]	ὑπὸ τῶν ἀναγκαίων ἐκκλείηται τοῦ	τῶν	καλῶν τι καὶ προσηκόντων πράττειν.
[1, 2]	ἐπαινετά, οἷον ἀρεταί· ἀπὸ γὰρ	τῶν	κατ´ αὐτὰς πράξεων ὁ ἔπαινος
[1, 31]	Ἔτι εἴ τις λαμβάνοι ἐκ	τῶν	κατὰ μέρος ἀδικημάτων. Ἀδικοῦσι γὰρ
[1, 31]	ἢ κλέπτοντες ἤ τι ἄλλο	τῶν	κατὰ μέρος ἀδικημάτων ποιοῦντες· οὐδεὶς
[1, 12]	ἐπιθυμίαν ἑκούσιον ἐστίν. Πάλιν ἐπὶ	τῶν	κατὰ τὸν θυμὸν ὁμοίως· οἱ
[1, 32]	φαμέν, τοῦ μορίου τοῦ ἑτέρου	τῶν	λόγον ἐχόντων, ἔστιν δὲ χείρων
[1, 1]	Μία γάρ ἐστιν καὶ αὐτὴ	τῶν	λοιπῶν ἐπιστημῶν· τοῦτο δὲ οὐδεμιᾶς
[1, 31]	ὁ τοιοῦτος κληθήσεται. Οἷον ἐπὶ	τῶν	μεθυόντων. Οἱ γὰρ μεθύοντες καὶ
[1, 31]	τὸ ἄνισον ἐστίν· ὅταν γὰρ	τῶν	μὲν ἀγαθῶν τὰ μείζω αὑτοῖς
[1, 32]	ταὐτὸ τὸ ποιητικὸν καὶ πρακτικόν.	Τῶν	μὲν γὰρ ποιητικῶν ἐστί τι
[1, 1]	ὅταν βουλώμεθα δεῖξαί {καί} τι	τῶν	μέρος ἀγαθῶν, ἢ τῷ ὁρισμῷ
[1, 31]	ἐγγίνεται τῶν ἐν ψυχῇ ἀδίκημα,	τῶν	μερῶν ἐστι πρὸς ἄλληλα· τὸ
[1, 32]	ὄντων· ἡ μὲν γὰρ ἐπιστήμη	τῶν	μετ´ ἀποδείξεως ὄντων ἐστίν, αἱ
[1, 4]	τῆς δὲ ψυχῆς τούτων μὲν	τῶν	μορίων οὐθὲν αἴτιον ἂν εἴη
[1, 31]	χειρί, ὁμοίως δὲ οὐδ´ ἑκάστῳ	τῶν	μορίων· ὡσαύτως ἂν οὖν δόξειεν
[1, 32]	νοῦς ἐστι περὶ τὰς ἀρχὰς	τῶν	νοητῶν καὶ τῶν ὄντων· ἡ
[1, 1]	ἀφανῶν τοῖς φανεροῖς, καὶ ὑπὲρ	τῶν	νοητῶν τοῖς αἰσθητοῖς. {Καὶ} ταῦτα
[1, 16]	Φαίνονται δέ τινες ὀλίγοι καὶ	τῶν	νομοθετῶν διορίζειν τό τε ἑκούσιον
[1, 32]	τὰς ἀρχὰς τῶν νοητῶν καὶ	τῶν	ὄντων· ἡ μὲν γὰρ ἐπιστήμη
[1, 1]	οὐ γὰρ οἰκεῖον· ὑπὲρ γὰρ	τῶν	ὄντων καὶ ἀληθείας λέγοντα οὐκ
[1, 1]	ἢ τὸ ἄριστον ἐν ἑκάστῳ	τῶν	ὄντων, τοῦτο δ´ ἐστὶ τὸ
[1, 6]	μέρους φύσει ἐγγίνεται· οὐθὲν γὰρ	τῶν	ὄντων φύσει ἔθει ἄλλως γίνεται.
[1, 12]	ὀργῆς εἶναι. Ἔτι λοιπή ἐστιν	τῶν	ὀρέξεων ὧν διειλόμεθα ἡ βούλησις,
[1, 18]	λεκτέον ἂν εἴη περὶ ποῖα	τῶν	παθῶν εἰσίν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ' Ἐπεὶ
[1, 9]	τὸ ἦθος εὐδοκιμήσειν τὴν μεσότητα	τῶν	παθῶν ἑκάστου διατηρεῖν· διὸ καὶ
[1, 9]	χαλεπόν· ἁπλῶς δὲ ἐν ἑκάστῳ	τῶν	παθῶν ἔστιν ἰδεῖν ὅτι τὸ
[1, 18]	εἶναι. {Ἐπεὶ δὲ μεσότητάς τινας	τῶν	παθῶν κατηριθμησάμεθα, λεκτέον ἂν εἴη
[1, 21]	Καὶ ἡ πραότης δὲ τούτων	τῶν	παθῶν μεσότης ἂν εἴη. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
[1, 8]	Ἐπεὶ τοίνυν ἐστὶν ἡ ἀρετὴ	τῶν	παθῶν τούτων μεσότης, τὰ δὲ
[1, 9]	(μεσότης γὰρ δοκεῖ τις εἶναι	τῶν	παθῶν, ὥστε δέοι ἂν τὸν
[1, 31]	ὥστε τὰ παρ´ αὑτοῖς ἀντικαταλλάττεσθαι	τῶν	παρὰ τοῖς ἄλλοις. Ἔστιν δ´
[1, 32]	ἐπὶ τεκτονικῆς καὶ τῶν ἄλλων	τῶν	ποιητικῶν· ἐπὶ δὲ τῶν πρακτικῶν
[1, 32]	Ὁμοίως δὲ ἐπὶ τῶν ἄλλων	τῶν	ποιητικῶν ἔχει, ἐν αἷς ἔστιν
[1, 32]	καὶ μὴ πρᾶξαι. Ἔστιν δὴ	τῶν	ποιουμένων καὶ πραττομένων οὐ ταὐτὸ
[1, 23]	περὶ τιμὴν οὐ τὴν παρὰ	τῶν	πολλῶν ἀλλὰ τὴν παρὰ τῶν
[1, 14]	τι ἄλλο μεῖζον ἀναγκαζόμενος ὑπὸ	τῶν	πραγμάτων. Οἷον ἠναγκάσθην συντονώτερον βαδίσαι
[1, 32]	ἄλλων τῶν ποιητικῶν· ἐπὶ δὲ	τῶν	πρακτικῶν οὐκ ἔστιν ἄλλο οὐθὲν
[1, 32]	ἐκ τίνων ἂν ἕκαστον γένοιτο	τῶν	πρακτῶν, καὶ τὸ ταῦτα πορίσαι.
[1, 10]	πράξεις μεταβάλλουσιν, καὶ αἱ ἀρχαὶ	τῶν	πράξεων, ἀφ´ ὧν εἰσί, μεταβάλλουσιν,
[1, 10]	Δῆλον οὖν ὅτι ὁ ἄνθρωπος	τῶν	πράξεών ἐστι γεννητικός. Ἐπεὶ οὖν
[1, 10]	οὐσίας, ἔκ τινων ἀρχῶν καὶ	τῶν	πράξεων ὧν πράττει ἄνθρωπος γεννητικὸν
[1, 19]	μὲν εἰπεῖν, ὁ διὰ μηθὲν	τῶν	προειρημένων ἀνδρεῖος ὤν, ἀλλὰ διὰ
[1, 17]	οἷον πότερον τοῦ καλοῦ ἢ	τῶν	πρὸς τὸ καλόν. Πῶς οὖν
[1, 16]	ὥσπερ ἔμπροσθεν ἐλέχθη, ἡ προαίρεσις	τῶν	πρὸς τὸ τέλος ἀγαθῶν καὶ
[1, 17]	τέλους ἐστὶ στοχαστικὴ μᾶλλον ἢ	τῶν	πρὸς τὸ τέλος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΗ'
[1, 16]	οὐκ ἔστιν τοῦ τέλους, ἀλλὰ	τῶν	πρὸς τὸ τέλος, οἷον οὐθεὶς
[1, 17]	στοχαστική, πότερον τοῦ τέλους ἢ	τῶν	πρὸς τὸ τέλος, οἷον πότερον
[1, 29]	γὰρ κόλαξ ἐστὶν ὁ πλείω	τῶν	προσηκόντων καὶ ὄντων προστιθείς, ὁ
[1, 23]	τῶν πολλῶν ἀλλὰ τὴν παρὰ	τῶν	σπουδαίων, καὶ μᾶλλον δὲ δὴ
[1, 16]	ὅτι βέλτιον οὕτως. ἐξ αὐτῶν	τῶν	συμβαινόντων, ὁποῖ´ ἂν φαίνηται βελτίω
[1, 23]	τιμήσουσιν· βουλήσεται οὖν μᾶλλον ὑπὸ	τῶν	συνειδότων αὑτῷ ὅτι ἄξιός ἐστι
[1, 2]	καὶ τὰ ἄλλα. Πάλιν αὐτῶν	τῶν	τελῶν βέλτιον ἀεὶ τὸ τέλειον
[1, 31]	αὑτόν. Εἰς οὐθένα γὰρ ἄλλον	τῶν	τοιούτων ἀδικημάτων ἡ ἀναφορὰ ἐστίν.
[1, 19]	λέγειν ἄτοπον φαίνεται. Οὐδένα οὖν	τῶν	τοιούτων ἀνδρεῖον θετέον εἶναι· τὸν
[1, 20]	ἔχων ὥστε μηδ´ ὑπὸ μιᾶς	τῶν	τοιούτων ἡδονῶν μηθὲν πάσχειν (ὁ
[1, 20]	ἄλλου πράττοντα σώφρονα Ὅστις γὰρ	τῶν	τοιούτων ἡδονῶν τῆς ὑπερβολῆς ἀπέχεται
[1, 8]	τὴν ἔνδειαν· πρὸς μεσότητα ἄρα	τῶν	τοιούτων καθ´ ἃ ἐπαινετοὶ λεγόμεθα
[1, 20]	ἢ ἀνδριάντα ἤ τι ἄλλο	τῶν	τοιούτων, καὶ δὴ οὗτος ἀκόλαστος,
[1, 6]	Ὁμοίως {καὶ} ἐπὶ τῶν ἄλλων	τῶν	τοιούτων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ' Μετὰ τοίνυν
[1, 31]	ἢ φιλίαν ἢ ἄλλο τι	τῶν	τοιούτων· ὁ δ´ ἀντικαταλλαττόμενός τι
[1, 31]	οὗτοι καλλωπίζονται καὶ σεμνύνονται ἐπὶ	τῶν	τοιούτων, ὅτι φασὶν ἐξόν μοι
[1, 20]	φόβον ἢ δι´ ἄλλο τι	τῶν	τοιούτων, οὐ σώφρων. Οὐδὲ γὰρ
[1, 5]	φρόνιμος, οὐδ´ ὅλως κατά τι	τῶν	τοιούτων οὐθέν. Οὐδὲ δὴ τὸ
[1, 15]	τινὰ ἢ ἀποκτείνῃ ἤ τι	τῶν	τοιούτων ποιήσῃ μηδὲν προδιανοηθείς, ἄκοντά
[1, 3]	τιμὴ ἢ εἴ τι ἄλλο	τῶν	τοιούτων. Τούτων δὲ τὰ ἐν
[1, 3]	δὲ καὶ ἐπ´ ἀκοῆς καὶ	τῶν	τοιούτων. Ὧν ἄρα καὶ {ἡ}
[1, 6]	ὅτι οὐδεμία ἡμῖν τῶν ἀρετῶν	τῶν	τοῦ ἀλόγου μέρους φύσει ἐγγίνεται·
[1, 30]	γὰρ ἀλαζών ἐστιν ὁ πλείω	τῶν	ὑπαρχόντων αὑτῷ προσποιούμενος εἶναι, ἢ
[1, 7]	Τὸ μὲν γὰρ πλείω προσποιεῖσθαι	τῶν	ὑπαρχόντων ἔχειν ἀλαζονείας, τὸ δὲ
[1, 30]	ποιήσει. Οὔτε γὰρ προσποιήσεται πλείω	τῶν	ὑπαρχόντων οὔτ´ ἐλάττω, ἀλλὰ τὰ
[1, 29]	ὁ δὲ ἀπεχθητικὸς ἐχθρὸς καὶ	τῶν	ὑπαρχόντων περιαιρῶν. Οὐδέτερος οὖν ὀρθῶς
[1, 29]	μέσον τούτων· οὔτε γὰρ πλείω	τῶν	ὑπαρχόντων προσθήσει, οὔτ´ ἐπαινέσει τὰ
[1, 30]	εἴρων ἐναντίος τούτῳ καὶ ἐλάττω	τῶν	ὑπαρχόντων προσποιούμενος αὑτῷ εἶναι, καὶ
[1, 19]	ἢ ἀστραπὰς ἢ ἄλλο τι	τῶν	ὑπὲρ ἄνθρωπον φοβερῶν, οὐκ ἀνδρεῖος
[1, 32]	δὲ ἕτερα ἀλλήλων ἐστίν, ἐκ	τῶν	ὑποκειμένων ἂν γένοιτο φανερόν. Ὥσπερ
[1, 31]	τοῦτο φύσει ἐστίν. Ὡσαύτως ἐπὶ	τῶν	φύσει δικαίων, μή, εἰ μεταβάλλει