>

Livre, Chap.
[1, 10]	καὶ σπάνιον τὸ σπουδαῖον) ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ι'	Ἐπεὶ δ´ οὖν ὑπὲρ ἀρετῆς
[1, 16]	εἰς τὸ μετὰ διανοίας. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙϚ	Ἔτι δὲ λοιπόν ἐστιν ἐπισκέψασθαι
[1, 20]	γένωνται, ἀποθνήσκουσιν τῷ δέει. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ι'	Ἡ μὲν οὖν ἀνδρεία καὶ
[1, 26]	μέσος τίς ἐστι τούτων. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙϚ	Σεμνότης δέ ἐστιν αὐθαδείας ἀνὰ
[1, 11]	ὑπάρξῃ, βελτίων μέντοι ἔσται. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΑ'	Ἐπεὶ οὖν φαίνεται ἐφ´ ἡμῖν
[1, 1]	τὸ πότε ἀγαθὸν ἐν μὲν	ἰατρικῇ	ὁ ἰατρὸς οἶδεν, ἐν δὲ
[1, 1]	οὔτε ὁ κυβερνήτης τὸ ἐν	ἰατρικῇ.	Οὐκ ἄρα οὐδ´ οὕτως ὑπὲρ
[1, 1]	καὶ εἶναι ἐπιστήμονα (εἰ γὰρ	ἰατρικήν	τις οἶδεν τί ἐστίν, καὶ
[1, 1]	ἀγαθὸν ἐν μὲν ἰατρικῇ ὁ	ἰατρὸς	οἶδεν, ἐν δὲ κυβερνητικῇ ὁ
[1, 1]	μὲν γὰρ δεῖ τεμεῖν ὁ	ἰατρὸς	οἶδεν, πότε δὲ δεῖ πλεῖν
[1, 1]	ἐστι θεωρῆσαι (οὔτε γὰρ ὁ	ἰατρὸς	οὔτε ὁ οἰκοδόμος λέγει ὅτι
[1, 1]	τις οἶδεν τί ἐστίν, καὶ	ἰατρὸς	οὗτος εὐθέως ἐστίν, ὁμοίως δὲ
[1, 1]	ἑαυτὸν εἰδήσει· οὔτε γὰρ ὁ	ἰατρὸς	τὸ ἐν τῇ κυβερνητικῇ ἀγαθὸν
[1, 12]	τὰ κατὰ τὴν ἀκρασίαν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΒ'	Ἀλλὰ πάλιν ἄλλος λόγος ἐναντιοῦται,
[1, 22]	παθῶν μεσότης ἂν εἴη. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΒ'	Ἐλευθεριότης δέ ἐστιν μεσότης ἀσωτίας
[1, 23]	ἐλευθεριότητος, ἀλλ´ ἤδη χρηματιστικῆς. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΓ'	Ἡ δὲ μεγαλοψυχία μεσότης μέν
[1, 13]	λεκτέον ὑπὲρ τοῦ ἑκουσίου. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΓ'	Πρότερον τοίνυν ἂν εἴη λεκτέον
[1, 24]	ἐστὶ χαυνότητος καὶ μικροψυχίας. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΔ'	Μεγαλοπρέπεια δ´ ἐστὶν μεσότης σαλακωνείας
[1, 14]	ἡ αἰτία, οὐ βία) ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΔ'	Πάλιν δ´ ὑπὲρ ἀνάγκης καὶ
[1, 1]	ἐστίν, τοῦτο δέ ἐστιν ἡ	ἰδέα	τἀγαθοῦ. Πότερον οὖν ὑπὲρ τῆς
[1, 1]	ἂν εἶναι. Ἡ μὲν γὰρ	ἰδέα	χωριστὸν καὶ αὐτὸ καθ´ αὑτό·
[1, 1]	μάλιστ´ ἂν εἴη ἀγαθὸν ἡ	ἰδέα,	ὡς οἴονται. Ὁ δὴ τοιοῦτος
[1, 1]	ἄλλα ἄνευ τοῦ κατὰ τὴν	ἰδέαν	ἀγαθοῦ διὸ οὐκ οἰκείαν ἀρχὴν
[1, 1]	οὐχ ὑπὲρ τοῦ κατὰ τὴν	ἰδέαν	ἀγαθοῦ τὸν λόγον ποιεῖται. Ἀλλ´
[1, 1]	τοῦ ἀγαθοῦ λέγωσιν, ὑπὲρ τῆς	ἰδέας	δεῖν λέγειν· ὑπὲρ γὰρ τοῦ
[1, 1]	οὐ λεκτέον ἐστὶν ὑπὲρ τῆς	ἰδέας.	Καίτοι οἴονταί γε {δεῖν} ὅταν
[1, 1]	τἀγαθοῦ. Πότερον οὖν ὑπὲρ τῆς	ἰδέας	τοῦ ἀγαθοῦ δεῖ, ἢ οὔ,
[1, 1]	ὑπάρχον ἀγαθόν; Ἕτερον γὰρ τῆς	ἰδέας	τοῦτο δόξειεν ἂν εἶναι. Ἡ
[1, 17]	ἢ τὰ πρὸς τὸ τέλος	ἰδεῖν;	Ἂν γὰρ τοῦτο καλῶς προθῆται,
[1, 1]	ὑπὲρ τούτων. Πρῶτον μὲν οὖν	ἰδεῖν	δεῖ ὅτι πάσης ἐπιστήμης καὶ
[1, 5]	καὶ ἡ ὑπερβολὴ φθείρει, τοῦτ´	ἰδεῖν	ἔστιν ἐκ τῶν ἠθικῶν (δεῖ
[1, 17]	δεῖ ἀκοῦσαι τῇ ἀκοῇ ἢ	ἰδεῖν.	Ἡ δὲ διάνοια οὐ τοιοῦτον,
[1, 9]	ἐν ἑκάστῳ τῶν παθῶν ἔστιν	ἰδεῖν	ὅτι τὸ ἐμπεριέχον τὸ μέσον
[1, 17]	οὐθὲν ἂν ἄλλο ποιῆσαι ἢ	ἰδεῖν,	οὐδὲ τῇ ἀκοῇ οὐθὲν ἄλλο
[1, 32]	τῷ ὀρθῶς τι κρῖναι καὶ	ἰδεῖν·	περὶ μικρῶν δὲ καὶ ἐν
[1, 25]	πάλιν οὗτος λυπήσεται, ἄν τινα	ἴδῃ	κακῶς πράττοντα ἀνάξιον ὄντα. Ἡ
[1, 32]	ἡ φρόνησις πρακτικὴ ἢ οὔ,	ἴδοι	ἄν τις ἐντεῦθεν, ἐπὶ τὰς
[1, 4]	ἀνθρώπῳ. Ὅτι δὲ ἐνέργεια ἐστίν,	ἴδοι	ἄν τις καὶ ἐντεῦθεν. Ἐν
[1, 1]	ἡμῖν ἀρίστου· τὸ δ´ ὅλον	ἴδοι	ἄν τις ὅτι οὐκ ἔστιν
[1, 5]	χρῆσθαι) Εὐθέως γὰρ ἐπὶ γυμνασίων	ἴδοι	ἄν τις· πολλῶν γὰρ γινομένων
[1, 10]	τις τοῦτο ἐναργέστερον καὶ ἐντεῦθεν	ἴδοι.	Πᾶσα γὰρ φύσις γεννητική ἐστιν
[1, 15]	τοιούτοις ἄρα τὸ ἀναγκαῖον. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΕ'	Ἐπεὶ δὲ τὸ ἑκούσιον ἐν
[1, 25]	ἀλλ´ ἐν οἷς εἰρήκαμεν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΕ'	Νέμεσις δέ ἐστιν μεσότης φθονερίας
[1, 27]	πρὸς τοὺς αὐτοὺς τούτους. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΖ'	Αἰδὼς δ´ ἐστὶ μεσότης ἀναισχυντίας
[1, 18]	τῶν πρὸς τὸ τέλος. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΗ'	Ἀρετῆς δέ γ´ ἐστὶ τέλος
[1, 17]	λύπην τὰ καλὰ φεύγομεν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΗ'	Ἔτι δ´ ἐστὶν ἡ διάνοια
[1, 28]	δεῖ καὶ ὅτε δεῖ. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΗ'	Εὐτραπελία δ´ ἐστὶ μεσότης βωμολοχίας
[1, 19]	ποῖα τῶν παθῶν εἰσίν. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΘ'	Ἐπεὶ οὖν ἐστιν ἡ ἀνδρεία
[1, 29]	καὶ ἡ εὐτραπελία τοιαύτη. ~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	ΙΘ'	Φιλία δ´ ἐστὶν μεσότης κολακείας
[1, 4]	ἡ βελτίστη· ἀλλ´ ἴσως οὐχ	ἱκανὸν	οὕτως ἁπλῶς εἰπεῖν, ἀλλὰ σαφέστερον
[1, 31]	οἰκοδόμος οἰκίαν, ὁ δὲ ὑφάντης	ἱμάτιον,	ὁ δὲ σκυτοτόμος ὑπόδημα. Ὁ
[1, 16]	γὰρ διανοούμεθα ὑπὲρ τῶν ἐν	Ἰνδοῖς,	ἀλλ´ οὔτι καὶ προαιρούμεθα. Οὐκ
[1, 13]	καὶ τὸ ζῷον βιάσασθαι, οἷον	ἵππον	ἐπ´ ὀρθὸν θέοντα ἀντιλαμβανόμενον ἀποστρέψαι.
[1, 1]	γάρ ἐστιν ἡ δικαιοσύνη ἀριθμὸς	ἰσάκις	ἴσος. Μετὰ τοῦτον Σωκράτης ἐπιγενόμενος
[1, 16]	καὶ τὸ τρίγωνον δυσὶν ὀρθαῖς	ἴσας	ἔχει. ἐν μὲν οὖν τοῖς
[1, 10]	εἰ τὸ τρίγωνον δυσὶν ὀρθαῖς	ἴσας	ἔχει, τὸ δὲ τετράγωνον τέτταρσιν,
[1, 16]	φῇ τὸ τετράγωνον τέτταρσιν ὀρθαῖς	ἴσας	ἔχειν, καὶ ἐρωτᾷ διὰ τί,
[1, 1]	τὸ τρίγωνον ὡς δυσὶν ὀρθαῖς	ἴσας	ἔχον δεῖξαι, λάβοι ἀρχὴν ὅτι
[1, 1]	ἀθάνατον δείξει τις δυσὶν ὀρθαῖς	ἴσας	ἔχον τὸ τρίγωνον. Ὁμοίως δὲ
[1, 10]	τετράγωνον μὴ ἔχῃ τέτταρσιν ὀρθαῖς	ἴσας,	οὐδὲ τὸ τρίγωνον ἕξει δυσὶν
[1, 10]	τὸ τρίγωνον ἕξει δυσὶν ὀρθαῖς	ἴσας.	Οὕτω τοίνυν καὶ ὁμοίως τούτοις
[1, 31]	δὲ μέσον ἴσον· ὥστε τὸ	ἴσον	ἂν πλείονος καὶ ἐλάττονος εἴη
[1, 31]	καὶ δίκαιος δὲ ὁ τὸ	ἴσον	βουλόμενος ἔχειν. Τὸ δέ γε
[1, 31]	ἴσον, καὶ τὸ τῷ ἀνάλογον	ἴσον	δίκαιον ἂν εἴη. Τὸ δ´
[1, 31]	ἐγγίνεται· τὸ ἄρα πρὸς ἕτερον	ἴσον	εἶναι δίκαιον ἐστί, καὶ δίκαιος
[1, 31]	βουλόμενος ἔχειν. Τὸ δέ γε	ἴσον	ἐν ἐλαχίστοις δυσὶν ἐγγίνεται· τὸ
[1, 31]	τισι λέγεται δίκαιον, τὸ δὲ	ἴσον	ἔν τισιν ἴσον, τὸ δὲ
[1, 31]	παραχωροῦσι τισίν, ὥστε εἰ τὸ	ἴσον	ἔχειν ἦν δίκαιον, τὸ δ´
[1, 31]	τινες οἳ δέον αὐτοὺς τὸ	ἴσον	ἔχειν παραχωροῦσι τισίν, ὥστε εἰ
[1, 31]	Ἐπεὶ οὖν ἐστι τὸ δίκαιον	ἴσον,	καὶ τὸ τῷ ἀνάλογον ἴσον
[1, 31]	τοιούτων, ὅτι φασὶν ἐξόν μοι	ἴσον	λαμβάνειν οὐκ ἐλάμβανον, ἀλλὰ παρῆκα
[1, 31]	λαμβάνοντες καὶ ἀδικούμενοι, ᾗ οὐκ	ἴσον	λαμβάνουσιν, οὗτοι καλλωπίζονται καὶ σεμνύνονται
[1, 31]	ἕτερον ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν τὸ	ἴσον.	Τὸ γὰρ ἄδικον τὸ ἄνισον
[1, 31]	τὸ δὲ ἴσον ἔν τισιν	ἴσον,	τὸ δὲ μέσον τισὶ μέσον·
[1, 31]	δίκαιον ἐστί. Τὸ δὲ μέσον	ἴσον·	ὥστε τὸ ἴσον ἂν πλείονος
[1, 1]	ἐστιν ἡ δικαιοσύνη ἀριθμὸς ἰσάκις	ἴσος.	Μετὰ τοῦτον Σωκράτης ἐπιγενόμενος βέλτιον
[1, 31]	ζητοῦμεν, ἀλλὰ τὸ πολιτικόν· ἐν	ἰσότητι	γὰρ καὶ ὁμοιότητι τὸ πολιτικὸν
[1, 31]	ἀπ´ αὐτοῦ, τότ´ ἤδη ἐν	ἰσότητι	καὶ ὁμοιότητί ἐστιν τῷ πατρί·
[1, 31]	τοῦτο γὰρ μάλιστά ἐστιν ἐν	ἰσότητι	(κοινωνοὶ γὰρ οἱ πολῖταί τινες,
[1, 31]	δικαιοσύνη καὶ τὸ δίκαιον ἐν	ἰσότητι	συμβολαίων. Ὥστε δῆλον ὅτι ἡ
[1, 31]	ἀνδρός, ἀλλ´ οἰκειότερον, καὶ μετέχει	ἰσότητός	πως μᾶλλον, διότι ἐγγὺς τῆς
[1, 2]	καὶ πάντῃ καὶ πάντως αἱρεταί,	ἰσχὺς	δὲ καὶ πλοῦτος καὶ δύναμις
[1, 5]	συμμέτρων δὲ γινομένων σῴζεται ἡ	ἰσχὺς	καὶ ἡ ὑγίεια. Ὁμοίως δὲ
[1, 2]	δὲ δυνάμεις, οἷον ἀρχὴ πλοῦτος	ἰσχὺς	κάλλος· τούτοις γὰρ καὶ ὁ
[1, 5]	πολλῶν γὰρ γινομένων φθείρεται ἡ	ἰσχύς,	ὀλίγων τε ὡσαύτως. Ἐπί τε
[1, 31]	δικαιοσύνη ἐν δικαίῳ καὶ ἐν	ἴσῳ	καὶ ἐν μεσότητι, καὶ τὸ
[1, 1]	τοιοῦτος λόγος ἀληθὴς μέν ἐστιν	ἴσως·	ἀλλ´ οὐχ ἡ πολιτικὴ ἐπιστήμη
[1, 18]	Ὅλως δὲ δὴ φαίνεται ἄτοπον·	ἴσως	γὰρ ἂν ἐν γραφικῇ εἴη
[1, 32]	πραγματείας ὑπὲρ σοφίας λέγομεν. Ὅτι	ἴσως	γε πρῶτον μὲν οὐδ´ ἀλλοτρία
[1, 1]	καὶ ὑπὲρ τοῦ ἡμῖν ἀρίστου.	Ἴσως	δὲ οὐδὲ δεῖ βουλόμενόν τι
[1, 31]	αὑτὸν ἑκὼν ἂν ἀδικοίη. Ἀλλ´	ἴσως	ἐνταῦθα πάλιν ἀπορήσειεν ἄν τις,
[1, 32]	τίς ὁ ὀρθὸς λόγος; Ἀναγκαῖον	ἴσως	ἐστὶν πρῶτον μέν, ἐν ᾧ
[1, 32]	ἀρετή, ὡς φαμέν. Ἔτι δ´	ἴσως	ἐστὶν φιλοσόφου καὶ περὶ τούτων
[1, 32]	καὶ κυρία ἐστὶ προστάττουσα. Ἀλλ´	ἴσως	ἔχει ὥσπερ ἐν οἰκίᾳ ὁ
[1, 10]	καὶ σπουδαίοις εἶναι καὶ φαύλοις.	Ἴσως	οὖν λέγοι ἄν τις, ἐπειδήπερ
[1, 2]	Ἄτοπον δὴ συμβαίνει. Οὐ δὴ	ἴσως	οὕτω γε σκεπτέον τὸ βέλτιστον.
[1, 4]	ἀρετὴ ἕξις ἡ βελτίστη· ἀλλ´	ἴσως	οὐχ ἱκανὸν οὕτως ἁπλῶς εἰπεῖν,
[1, 2]	ἀγαθῶν καθ´ ἓν συγκρινομένων. Ἀλλ´	ἴσως	οὐχ οὕτως ζητητέον ἐστὶν τὸ
[1, 1]	ἐκ τίνων γίνεται. Οὐθὲν γὰρ	ἴσως	ὄφελος εἰδέναι μὲν τὴν ἀρετήν,
[1, 9]	Μετὰ τοίνυν τοῦτο ἀναγκαῖόν ἐστιν	ἴσως	ῥηθῆναι τί τῇ μεσότητι ἀντίκειται,
[1, 11]	ὃ πράττομεν μὴ ἀναγκαζόμενοι· ἀλλ´	ἴσως	σαφέστερον λεκτέον ἐστὶν ὑπὲρ αὐτοῦ.
[1, 6]	ὡς ἔχει σκοπεῖν (δεῖ δ´	ἴσως)	Τὸ γὰρ ἦθος ἀπὸ τοῦ
[1, 25]	οὖν νέμεσις καὶ ὁ νεμεσητικὸς	ἴσως	τοιοῦτος, ὁ δέ γε φθονερὸς
[1, 1]	ἀγαθοῦ τὸν λόγον ποιεῖται. Ἀλλ´	ἴσως	{φησὶ} τούτῳ τἀγαθῷ ἀρχῇ χρησάμενος

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 22/05/2008