>| Livre, Chap. |
| [1, 10] |
νοσῶμεν
ἢ
αἰσχροὶ
ὦμεν,
οὐδεὶς
|
ψέγει |
τοὺς
τοιούτους;
Τὸ
δ´
οὐκ |
| [1, 10] |
τοιούτους;
Τὸ
δ´
οὐκ
ἀληθές·
|
ψέγομεν |
γὰρ
καὶ
τοὺς
τοιούτους,
ὅταν |
| [1, 25] |
καὶ
ἐπιχαιρεκακίας·
ἀμφότεραι
γὰρ
αὗται
|
ψεκταὶ |
εἰσίν,
ὁ
δὲ
νεμεσητικὸς
ἐπαινετός. |
| [1, 22] |
ὅτε
δεῖ.
Ἀμφότεροι
δὲ
οὗτοι
|
ψεκτοί. |
Ἔστι
δὲ
τούτων
ὁ
μὲν |
| [1, 20] |
μέσον·
κατ´
ἀμφότερα
γάρ
εἰσι
|
ψεκτοί, |
καὶ
καθ´
ὑπερβολὴν
καὶ
κατ´ |
| [1, 22] |
γὰρ
οὗτοι
περὶ
χρήματά
εἰσι
|
ψεκτοί. |
Πότερον
οὖν
τοῦ
ἐλευθερίου
καὶ |
| [1, 8] |
καὶ
ὃ
ἐν
ὑπερβολῇ
τὸ
|
ψεκτὸν |
ἔχει.
~ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ
Θ'
Μετὰ
τοίνυν |
| [1, 12] |
γὰρ
μὴ
ἑκών,
οὐκ
ἔστιν
|
ψεκτός· |
ἀλλ´
ἔστιν
ὁ
ἀκρατὴς
ψεκτός· |
| [1, 21] |
μηθενὶ
μηδέποτε·
καὶ
γὰρ
οὗτος
|
ψεκτός, |
ἀνάλγητός
γε
ὤν)
Ἐπεὶ
τοίνυν |
| [1, 21] |
καὶ
ἐπὶ
πλεῖον
ὀργιζόμενος,
καὶ
|
ψεκτὸς |
δὲ
ὁ
τοιοῦτος
(οὔτε
γὰρ |
| [1, 12] |
ψεκτός·
ἀλλ´
ἔστιν
ὁ
ἀκρατὴς
|
ψεκτός· |
ἑκὼν
ἄρα·
ἡ
ἄρα
βούλησις |
| [1, 21] |
καὶ
ὁ
κατὰ
τὴν
ὑπερβολὴν
|
ψεκτὸς |
καὶ
ὁ
κατὰ
τὴν
ἔλλειψιν· |
| [1, 10] |
οἵ
τ´
ἔπαινοι
καὶ
οἱ
|
ψόγοι |
γινόμενοι.
Ἐπὶ
μὲν
γὰρ
τῇ |
| [1, 10] |
ἔπαινος,
ἐπὶ
δὲ
τῇ
κακίᾳ
|
ψόγος· |
ἔπαινος
δὲ
καὶ
ψόγος
οὐκ |
| [1, 10] |
κακίᾳ
ψόγος·
ἔπαινος
δὲ
καὶ
|
ψόγος |
οὐκ
ἐπὶ
τοῖς
ἀκουσίοις·
ὥστε |
| [1, 32] |
ἑτέρας
αὐτῶν
ἡ
φύσις
ἀπέδωκεν
|
(ψόφον |
μὲν
γὰρ
ἀκοῇ,
χυμὸν
δὲ |
| [1, 32] |
χρῶμά
τε
καὶ
χυμὸς
καὶ
|
ψόφος |
καὶ
ὀσμή,
ὡσαύτως
καὶ
τὰς |
| [1, 31] |
εἴ
τι
ἐγγίνεται
τῶν
ἐν
|
ψυχῇ |
ἀδίκημα,
τῶν
μερῶν
ἐστι
πρὸς |
| [1, 1] |
δεῖξαι,
λάβοι
ἀρχὴν
ὅτι
ἡ
|
ψυχὴ |
ἀθάνατος.
Οὐ
γὰρ
οἰκεία,
δεῖ |
| [1, 4] |
εἰ
δὲ
τῶν
ἐμψύχων,
ἡ
|
ψυχὴ |
ἂν
εἴη
αἰτία·
τῆς
δὲ |
| [1, 3] |
τοιούτων.
Τούτων
δὲ
τὰ
ἐν
|
ψυχῇ |
βέλτιστα.
Τὰ
δ´
ἐν
ψυχῇ |
| [1, 16] |
δέ
ἐστιν
τὰ
ἐν
τῇ
|
ψυχῇ |
γινόμενα,
ἀναγκαῖον
{δὴ}
συνδυαζομένων
τινῶν |
| [1, 7] |
τίνα
ἐστὶν
τὰ
ἐν
τῇ
|
ψυχῇ |
γινόμενα.
Ἔστιν
δ´
ἃ
γίνεται |
| [1, 32] |
καὶ
τὸ
αἰσθητόν·
ταῦτα
δὲ
|
ψυχῇ |
γνωρίζομεν·
ἕτερον
ἄρ´
ἂν
εἴη |
| [1, 4] |
ἄλλῳ
ἢ
ψυχῇ
ζῶμεν·
ἐν
|
ψυχῇ |
δέ
ἐστιν
ἀρετή·
τὸ
αὐτό |
| [1, 4] |
δὲ
ψυχὴ
καὶ
τἆλλα
μέν,
|
ψυχῇ |
δὲ
ζῶμεν·
διὰ
τὴν
τῆς |
| [1, 3] |
ψυχῇ
βέλτιστα.
Τὰ
δ´
ἐν
|
ψυχῇ |
διώρισται
ἀγαθὰ
εἰς
τρία,
εἰς |
| [1, 31] |
ἀλλὰ
τὸ
οἰκονομικόν.
Ἡ
γὰρ
|
ψυχὴ |
εἰς
πλείω
μεμερισμένη
ἔχει
τι |
| [1, 4] |
ὁρῶμεν
ὅτι
οὐθενὶ
ἄλλῳ
ἢ
|
ψυχῇ |
ζῶμεν·
ἐν
ψυχῇ
δέ
ἐστιν |
| [1, 4] |
οὗ
ἐστιν
ἀρετή,
ἡ
δὲ
|
ψυχὴ |
καὶ
τἆλλα
μέν,
ψυχῇ
δὲ |
| [1, 32] |
δέ,
ἐπεὶ
περὶ
τῶν
ἐν
|
ψυχῇ |
λέγομεν,
περὶ
ἁπάντων
λέγειν·
ἔστι |
| [1, 2] |
τὸ
θεῖον,
τὸ
βέλτιον,
οἷον
|
ψυχή, |
νοῦς,
τὸ
ἀρχαιότερον,
ἡ
ἀρχή, |
| [1, 3] |
τῶν
ἀγαθῶν
τὰ
μὲν
ἐν
|
ψυχῇ, |
οἷον
αἱ
ἀρεταί,
τὰ
δὲ |
| [1, 5] |
ἐγγίνεται,
οὐ
τί
ἐστιν
ἡ
|
ψυχὴ |
(ὑπὲρ
μὲν
γὰρ
τούτου
ἄλλος |
| [1, 5] |
τύπῳ
διελέσθαι.
Ἔστιν
δ´
ἡ
|
ψυχή, |
ὡς
φαμέν,
εἰς
δύο
μέρη |
| [1, 32] |
πάντων
ἄρχει
τῶν
ἐν
τῇ
|
ψυχῇ, |
ὥσπερ
δοκεῖ
καὶ
ἀπορεῖται;
Ἢ |
| [1, 32] |
δὲ
καὶ
ἡ
σοφία
ἐν
|
ψυχῇ· |
ὥστε
οὐκ
ἀλλοτρίως
ὑπὲρ
ψυχῆς |
| [1, 1] |
δὲ
καὶ
ἄνευ
τοῦ
τὴν
|
ψυχὴν |
εἶναι
ἀθάνατον
δείξει
τις
δυσὶν |
| [1, 1] |
ταῦτα
δὲ
Πλάτων
διείλετο
τὴν
|
ψυχὴν |
εἴς
τε
τὸ
λόγον
ἔχον |
| [1, 4] |
γέ
τοί
φαμεν
τήν
τε
|
ψυχὴν |
ποιεῖν
καὶ
τὴν
τῆς
ψυχῆς |
| [1, 4] |
ψυχὴν
ποιεῖν
καὶ
τὴν
τῆς
|
ψυχῆς |
ἀρετήν.
Ἀλλ´
ἡ
μὲν
ἀρετὴ |
| [1, 4] |
δὲ
ζῶμεν·
διὰ
τὴν
τῆς
|
ψυχῆς |
ἀρετὴν
ἄρα
εὖ
ζήσομεν.
Τὸ |
| [1, 1] |
δὲ
ἐν
τῷ
διανοητικῷ
τῆς
|
ψυχῆς |
ἐγγίνεται
μορίῳ·
γίνονται
οὖν
αἱ |
| [1, 32] |
ἐστίν,
ἕτερα
καὶ
τὰ
τῆς
|
ψυχῆς |
εἶναι
μέρη
οἷς
ταῦτα
γνωρίζομεν. |
| [1, 5] |
μὲν
οὖν
λεκτέον
ὑπὲρ
τῆς
|
ψυχῆς |
ἐν
ᾗ
ἐγγίνεται,
οὐ
τί |
| [1, 4] |
καὶ
τούτου
τοῦ
μορίου
τῆς
|
ψυχῆς |
ἔστιν
ἀρετή;
Εἰ
γὰρ
ἔστι, |
| [1, 32] |
τὸ
δὲ
ἄλογον
μόριον
τῆς
|
ψυχῆς· |
ἔστιν
δ´
εἰς
δύο
τὴν |
| [1, 4] |
καὶ
τοῦτο
τὸ
μόριον
τῆς
|
ψυχῆς |
ἔχει·
ἂν
μὲν
γὰρ
ἐμβάλῃς |
| [1, 4] |
ἡ
ἐνέργεια
τέλος·
τῆς
δὲ
|
ψυχῆς |
ἡ
ἀρετὴ
ἕξις
ἐστίν·
ἔστιν |
| [1, 32] |
ὥστε
τὸ
προαιρετικὸν
μόριον
τῆς
|
ψυχῆς |
κατὰ
τὸν
λόγον
τῶν
αἰσθητῶν |
| [1, 1] |
αὐτὸν
ἐν
τῷ
λογιστικῷ
τῆς
|
ψυχῆς |
μορίῳ·
συμβαίνει
οὖν
αὐτῷ
ἐπιστήμας |
| [1, 10] |
δὲ
δεῖ
ὑπολαμβάνειν
καὶ
ἐπὶ
|
ψυχῆς· |
οὐ
γὰρ
ἔσται
ὁ
προαιρούμενος |
| [1, 32] |
ψυχῇ·
ὥστε
οὐκ
ἀλλοτρίως
ὑπὲρ
|
ψυχῆς |
ποιούμεθα
τοὺς
λόγους.
Ὥσπερ
δ´ |
| [1, 1] |
ἀναιρεῖν
τὸ
ἄλογον
μέρος
τῆς
|
ψυχῆς, |
τοῦτο
δὲ
ποιῶν
ἀναιρεῖ
καὶ |
| [1, 4] |
ἂν
εἴη
αἰτία·
τῆς
δὲ
|
ψυχῆς |
τούτων
μὲν
τῶν
μορίων
οὐθὲν |
| [1, 4] |
ὡς
δοκεῖ,
μόριόν
τι
τῆς
|
ψυχῆς |
ᾧ
τρεφόμεθα,
ὃ
καλοῦμεν
θρεπτικόν |
| [1, 32] |
τὸ
λόγον
ἔχον
μόριον
τῆς
|
ψυχῆς, |
ὧν
ἐστι
τὸ
μὲν
βουλευτικὸν |
| [1, 32] |
διελέσθαι.
Διωρίσθη
μὲν
οὖν
ὑπὲρ
|
ψυχῆς |
ὡς
τύπῳ
καὶ
πρότερον,
ὅτι |