HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Platon, Phedon

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

υ  =  164 formes différentes pour 1104 occurrences

α   β   γ   δ   ε   ζ   η   θ   ι   κ   λ   μ   ν   ξ   ο   π   ρ   ς   τ   υ   φ   χ   ψ   ω   

Chapitre
[45]   δύναμαι ἔτι πείθεσθαι ὡς αὕτη  αὖ   ~αἰτία γέγονεν, ἡ σχίσις, τοῦ
[32]   οἱ πολλοὶ καὶ ~φιλοχρήματοι· οὐδὲ  αὖ   ἀτιμίαν τε καὶ ἀδοξίαν μοχθηρίας
[47]   ταῦτα δὴ καὶ ἐμοὶ βέλτιον  αὖ   δέδοκται ἐνθάδε ~καθῆσθαι, καὶ δικαιότερον
[34]   ἡδοναῖς καὶ λύπαις ἑαυτὴν πάλιν  αὖ   ἐγκαταδεῖν καὶ ~ἀνήνυτον ἔργον πράττειν
[28]   ~κατὰ ταὐτὰ ἔχοντι ἑαυτῷ ὁμοιότατον  αὖ   εἶναι σῶμα. ἔχομέν τι παρὰ
[60]   ὥσπερ οἱ ~ἐπαντλοῦντες· ὅταν τε  αὖ   ἐκεῖθεν μὲν ἀπολίπῃ, δεῦρο δὲ
[25]   τινὶ οὔ> καὶ ~μετὰ τοῦτο  αὖ   ἐπισκέψασθαι πότερον (ἡ) ψυχή ἐστιν,
[15]   πράγματα; ~Πάνυ γε. ~Τί δ᾽  αὖ;   Ἔστι τι καὶ τοιόνδε ἐν
[51]   ἐτάραξεν ὧν ὅδε εἶπεν; ~Οὐδ᾽  αὖ,   ἔφη ὁ Κέβης, οὕτως ἔχω·
[25]   εἰπεῖν οὐδαμῶς κατὰ ταὐτά; ~Οὕτως  αὖ,   ἔφη ὁ Κέβης, ταῦτα· οὐδέποτε
[2]   ~δόξειεν εἶναι παρόντι πένθει, οὔτε  αὖ   ἡδονὴ ὡς ἐν φιλοσοφίᾳ ἡμῶν
[37]   λέγε, τί ἦν τὸ σὲ  αὖ   θρᾶττον (ἀπιστίαν παρέχει) ~Λέγω δή,
[35]   φαίνεται βέλτιον ἂν> ~λεχθῆναι, καὶ  αὖ   καὶ ἐμὲ συμπαραλαβεῖν, εἴ τι
[53]   τὴν τοῦ ὅλου, καὶ τριτημόριον  αὖ   ~καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα, εἴπερ
[10]   ~Φαμὲν μέντοι νὴ Δία. ~Καὶ  αὖ   καλόν γέ τι καὶ ἀγαθόν;
[61]   τύχωσι τῆς γῆς. τούτου δὲ  αὖ   καταντικρὺ ὁ τέταρτος ~ἐκπίπτει εἰς
[37]   ἔτι πρότερον κέβητος ἀκοῦσαι (τί  αὖ   ὅδε ~ἐγκαλεῖ τῷ λόγῳ, ἵνα
[35]   σοι ἐρῶ ὃ (ἀπορῶ, καὶ  αὖ   ὅδε, ~ᾗ οὐκ ἀποδέχεται τὰ
[11]   σκοπεῖν τι, ἐν ταῖς ζητήσεσιν  αὖ   πανταχοῦ παραπῖπτον ~θόρυβον παρέχει καὶ
[42]   ~Οὐ γὰρ οὖν. ~Τοῦτο δ᾽  αὖ   πεπονθυῖα ἆρ᾽ ἄν τι πλέον
[65]   εἰρημένων καὶ ἀνασκοποῦντες, τοτὲ δ᾽  ~αὖ   περὶ τῆς συμφορᾶς διεξιόντες ὅση
[47]   αἰτίαν συγκαμφθεὶς ἐνθάδε κάθημαι· καὶ  αὖ   περὶ τοῦ ~διαλέγεσθαι ὑμῖν ἑτέρας
[28]   καὶ ~δεσπόζειν· καὶ κατὰ ταῦτα  αὖ   πότερόν σοι δοκεῖ ὅμοιον τῷ
[52]   γε. ~Καὶ τὸ πῦρ γε  αὖ   προσιόντος τοῦ ψυχροῦ αὐτῷ ἢ
[27]   λέγεις, ὦ Σώκρατες. ~Ποτέρῳ οὖν  αὖ   σοι δοκεῖ τῷ εἴδει καὶ
[52]   τέτταρα καὶ ἅπας ὁ ἕτερος  αὖ   στίχος τοῦ ἀριθμοῦ οὐκ ~ὢν
[50]   μεγέθει ὃ τυγχάνει ~ἔχων· οὐδ᾽  αὖ   Σωκράτους ὑπερέχειν ὅτι Σωκράτης ὁ
[52]   ἕκαστος αὐτῶν ἐστι περιττός· ~καὶ  αὖ   τὰ δύο καὶ (τὰ) τέτταρα
[35]   ἢ παγχάλεπόν τι, τὸ μέντοι  αὖ   τὰ λεγόμενα περὶ αὐτῶν μὴ
[59]   ἄνθη καὶ τοὺς καρπούς· καὶ  αὖ   τὰ ὄρη ὡσαύτως καὶ τοὺς
[39]   ~κύνα ἢ ἄλλο ὁτιοῦν; Ἢ  αὖ   ταχὺν ἢ βραδὺν ἢ αἰσχρὸν
[42]   καὶ τὴν κακίαν; Πότερον ἁρμονίαν  αὖ   τινα ἄλλην ~καὶ ἀναρμοστίαν; Καὶ
[29]   ταχὺ διαλύεσθαι ~προσήκει, ψυχῇ δὲ  αὖ   τὸ παράπαν ἀδιαλύτῳ εἶναι ἢ
[55]   ἔσται, ἔφαμεν, ἄρτιον, οὐδέ γ᾽  αὖ   τὸ ~περιττόν, οὐδὲ δὴ πῦρ
[59]   καὶ ἀργύρῳ καὶ (τοῖς ἄλλοις  αὖ   τοῖς τοιούτοις. ~Ἐκφανῆ γὰρ αὐτὰ
[15]   ἐπὶ τὸ ἕτερον, ~ἀπὸ δ᾽  αὖ   τοῦ ἑτέρου πάλιν ἐπὶ τὸ
[45]   κατὰ ταῦτα γίγνεσθαι ~ἐπιστήμην; καὶ  αὖ   τούτων τὰς φθορὰς σκοπῶν, καὶ
[58]   ~οὐδ᾽ ὁπωστιοῦν ἄξια. Ἐκεῖνα δὲ  αὖ   τῶν παρ᾽ ἡμῖν πολὺ ἂν
[50]   ἐκείνου μέγεθος; ~Ἀληθῆ. ~Οὐδέ γε  αὖ   ὑπὸ Φαίδωνος ὑπερέχεσθαι τῷ ὅτι
[49]   λόγον, ὡσαύτως ἂν διδοίης, ἄλλην  αὖ   ~ὑπόθεσιν ὑποθέμενος ἥτις τῶν ἄνωθεν
[55]   γὰρ ἂν ~ἀπώλετό γε, οὐδ᾽  αὖ   ὑπομένουσα ἐδέξατο ἂν τὴν θερμότητα.
[43]   οὔ; ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐκοῦν  αὖ   ὡμολογήσαμεν ἐν τοῖς πρόσθεν μήποτ᾽
[3]   ὥσπερ ἐκ μιᾶς ~κορυφῆς ἡμμένω  (δύ᾽   ὄντε. Καί μοι δοκεῖ, ἔφη,
[3]   ἥκειν δὴ φαίνεται ἐπακολουθοῦν τὸ  ἡδύ.   ~Ὁ οὖν Κέβης ὑπολαβών, νὴ
[9]   τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις ᾧ μηδὲν  ἡδὺ   τῶν ~τοιούτων μηδὲ μετέχει αὐτῶν
[3]   τοῦτο ὃ καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι  ἡδύ·   ὡς θαυμασίως πέφυκε πρὸς ~τὸ
[13]   ἀπολογίᾳ ἢ τοῖς Ἀθηναίων δικασταῖς,  εὖ   ἂν ἔχοι. ~Εἰπόντος δὴ τοῦ
[4]   τὸν Δία, ὦ Σώκρατες, ἔφη,  εὖ   γ᾽ ἐποίησας ~ἀναμνήσας με. περὶ
[64]   Σωκράτη ἢ ἐκφέρει ἢ κατορύττει.  Εὖ   γὰρ ἴσθι, ἦ δ᾽ ~ὅς,
[56]   ἤ τις ἄλλος ἔχει λέγειν,  εὖ   ἔχει ~μὴ κατασιγῆσαι· ὡς οὐκ
[46]   καὶ ἔδοξέ μοι τρόπον τινὰ  εὖ   ~ἔχειν τὸ τὸν νοῦν εἶναι
[38]   ὑπὸ τῶν λόγων, ἔπειτα ὡς  εὖ   ~ἡμᾶς ἰάσατο καὶ ὥσπερ πεφευγότας
[8]   θεοὺς δεσπότας πάνυ ἀγαθοὺς ἥξειν,  εὖ   ἴστε ὅτι εἴπερ τι ἄλλο
[8]   ~ἀγανακτῶν τῷ θανάτῳ· νῦν δὲ  εὖ   ἴστε ὅτι παρ᾽ (ἄνδρας τε
[23]   καὶ αὐτὴν ~τελευτᾶν καὶ διαφθείρεσθαι;  ~(Εὖ   λέγεις, ἔφη, ὦ Σιμμία, ὁ
[56]   ὁ Σωκράτης, ἀλλὰ ταῦτά τε  εὖ   λέγεις καὶ τάς γε ~ὑποθέσεις
[6]   γέ μοι δοκεῖ, ὦ Κέβης,  εὖ   λέγεσθαι, τὸ θεοὺς εἶναι ἡμῶν
[41]   ἄν τις αὐτοὺς μὴ φυλάττηται,  εὖ   μάλα ~ἐξαπατῶσι, καὶ ἐν γεωμετρίᾳ
[65]   αὐτοῖς, δειπνήσαντάς τε καὶ πιόντας  εὖ   ~μάλα, καὶ συγγενομένους γ᾽ ἐνίους
[65]   ἀφικομένων, καὶ ~δὴ καὶ νῦν  εὖ   οἶδ᾽ ὅτι οὐκ ἐμοὶ χαλεπαίνεις,
[4]   ἀποκρίνασθαι ὅταν με αὖθις ἐρωτᾷ  εὖ   οἶδα γὰρ ὅτι ~ἐρήσεται εἰπὲ
[9]   πολλοὺς αὐτὸ ~τοῦτο ἀκούσαντας δοκεῖν  εὖ   πάνυ εἰρῆσθαι εἰς τοὺς φιλοσοφοῦντας
[6]   ἀνθρώποις μὴ ὅσιον αὐτοὺς ἑαυτοὺς  εὖ   ποιεῖν, ἀλλὰ ~ἄλλον δεῖ περιμένειν
[44]   ~τε καὶ ἡγούμενος ἀποθανὼν ἐκεῖ  εὖ   πράξειν διαφερόντως ἢ εἰ ἐν
[2]   ἰέναι, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖσε ἀφικόμενον  εὖ   πράξειν (εἴπερ τις ~πώποτε καὶ
[41]   Ὅδε μὲν γάρ (μοι γέγονεν  ~ἄνευ   ἀποδείξεως μετὰ εἰκότος τινὸς καὶ
[2]   παρίστασθαι μηδ᾽ εἰς Ἅιδου ἰόντα  ἄνευ   ~θείας μοίρας ἰέναι, ἀλλὰ καὶ
[47]   τῷ ~ὄντι, ἄλλο δὲ ἐκεῖνο  ἄνευ   οὗ τὸ αἴτιον οὐκ ἄν
[62]   αὐτῶν οἱ φιλοσοφίᾳ ἱκανῶς καθηράμενοι  ἄνευ   τε σωμάτων ζῶσι ~τὸ παράπαν
[39]   ἐκ τοῦ σφόδρα τινὶ πιστεῦσαι  ἄνευ   τέχνης, καὶ ~ἡγήσασθαι παντάπασί γε
[39]   ὅς, αἰσχρόν, καὶ δῆλον ὅτι  ἄνευ   τέχνης τῆς περὶ τἀνθρώπεια ὁ
[39]   πιστεύσῃ ~λόγῳ τινὶ ἀληθεῖ εἶναι  ἄνευ   τῆς περὶ τοὺς λόγους τέχνης,
[47]   εἰ δέ τις λέγοι ὅτι  ἄνευ   τοῦ τὰ τοιαῦτα ἔχειν καὶ
[31]   ἔθους τε καὶ μελέτης γεγονυῖαν  ~ἄνευ   φιλοσοφίας τε καὶ νοῦ; ~Πῇ
[8]   ὥσπερ γε καὶ ~πάλαι λέγεται,  πολὺ   ἄμεινον τοῖς ἀγαθοῖς ἢ τοῖς
[58]   δὲ αὖ τῶν παρ᾽ ἡμῖν  πολὺ   ἂν ἔτι πλέον φανείη ~διαφέρειν·
[19]   τὸ ἴσον, ἢ οὐδέν; ~Καὶ  πολύ   γε, ἔφη, ἐνδεῖ. ~Οὐκοῦν ὁμολογοῦμεν,
[60]   καὶ θερμῶν ὑδάτων καὶ ψυχρῶν,  ~πολὺ   δὲ πῦρ καὶ πυρὸς μεγάλους
[37]   γάρ μοι πᾶσι τούτοις πάνυ  πολὺ   διαφέρειν. Τί οὖν, ἂν φαίη
[59]   γῆν ἐκ τοιούτων ~εἶναι, καὶ  πολὺ   ἔτι ἐκ λαμπροτέρων καὶ καθαρωτέρων
[43]   καὶ δεσπόζειν, καὶ οὔσης αὐτῆς  πολὺ   θειοτέρου τινὸς πράγματος ἢ ~καθ᾽
[60]   τὸν Τάρταρον ἐμβάλλει, τὰ μὲν  ~πολὺ   κατωτέρω ἢ> ᾗ ἐπηντλεῖτο, τὰ
[40]   ~φροντίσαντες Σωκράτους, τῆς δὲ ἀληθείας  πολὺ   μᾶλλον, ἐὰν μέν τι ὑμῖν
[41]   ἀνάμνησιν εἶναι ἢ ψυχὴν ἁρμονίαν;  ~Πολὺ   μᾶλλον, ἔφη, ἐκεῖνον, ὦ Σώκρατες.
[40]   κινδυνεύει οὐδὲν ὑγιὲς εἶναι, ἀλλὰ  πολὺ   μᾶλλον ~ὅτι ἡμεῖς οὔπω ὑγιῶς
[21]   μεντἄν, ἔφη ὁ Σιμμίας· ἀλλὰ  πολὺ   μᾶλλον φοβοῦμαι μὴ αὔριον ~τηνικάδε
[60]   εὐρύτερα καὶ διεξόδους ἔχειν, ᾗ  πολὺ   μὲν ~ὕδωρ ῥεῖν ἐξ ἀλλήλων
[59]   εἶναι καὶ χρόνον τε ζῆν  πολὺ   πλείω τῶν ~ἐνθάδε, καὶ ὄψει
[37]   φορουμένου, ~ἀποκριναμένου δή (τινος) ὅτι  πολὺ   τὸ τοῦ ἀνθρώπου, οἴοιτο ἀποδεδεῖχθαι
[38]   ~χαμαιζήλου τινός, ὁ δὲ ἐπὶ  πολὺ   ὑψηλοτέρου ἢ ἐγώ. καταψήσας οὖν
[8]   ὅτι μέντοι ~παρὰ θεοὺς δεσπότας  πάνυ   ἀγαθοὺς ἥξειν, εὖ ἴστε ὅτι
[41]   καὶ αὐτὸς οὕτως ἔχω, καὶ  πάνυ   ἂν θαυμάζοιμι εἴ ~μοι περί
[39]   ἔφη, εἰ πονηρίας ἀγὼν προτεθείη,  πάνυ   ἂν ὀλίγους καὶ ~ἐνταῦθα τοὺς
[40]   φιλοσόφως ἔχειν ἀλλ᾽ ὥσπερ οἱ  πάνυ   ἀπαίδευτοι ~φιλονίκως. Καὶ γὰρ ἐκεῖνοι
[18]   αὐτὸν τοῦτο πρότερόν ποτε ἐπίστασθαι.  ~Πάνυ   γ᾽ ἔφη. ~Ἆρ᾽ οὖν καὶ
[6]   τινα ἔχοις τιμωρίαν, τιμωροῖο ἄν;  ~Πάνυ   γ᾽ ἔφη. ~Ἴσως τοίνυν ταύτῃ
[49]   Ὁ αὐτὸς ~γάρ που φόβος.  ~Πάνυ   γ᾽ ἔφη. ~Τί δέ; Ἑνὶ
[53]   ὦμεν, ὁρισώμεθα ὁποῖα ταῦτά ἐστιν;  ~Πάνυ   γε. ~(Ἆρ᾽ οὖν, ἔφη, ὦ
[52]   ὅπερ νῦν λέγομεν· ἢ οὔ;  ~Πάνυ   γε. ~Ἆρα μόνον τῶν ὄντων
[19]   ὁμοίου ὄντος τούτοις ἢ ἀνομοίου;  ~Πάνυ   γε. ~Διαφέρει δέ γε, ἦ
[20]   ἀναμιμνῄσκεσθαι λέγοντες ~ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν;  ~Πάνυ   γε. ~(Δυνατὸν γὰρ δὴ τοῦτό
[19]   καὶ τὰς ἄλλας ~αἰσθήσεις εἴχομεν;  ~Πάνυ   γε. ~(Ἔδει δέ γε, φαμέν,
[30]   τὴν πολλὴν ~μελέτην ἐνεποίησε σύμφυτον;  ~Πάνυ   γε. ~Ἐμβριθὲς δέ γε, ὦ
[53]   τρισὶν εἶναι ἀλλὰ καὶ περιττοῖς.  ~Πάνυ   γε. ~Επὶ τὸ τοιοῦτον δή,
[9]   ἡγούμεθά τι τὸν θάνατον εἶναι;  ~Πάνυ   γε, ἔφη ὑπολαβὼν ὁ Σιμμίας.
[19]   καὶ ἐπιστάμεθα αὐτὸ ὃ ἔστιν;  ~Πάνυ   γε, ἦ δ᾽ ὅς. ~Πόθεν
[42]   ~ἔλαττον, ἥττων τε καὶ ἐλάττων;  ~Πάνυ   γε. ~Ἦ οὖν ἔστι τοῦτο
[39]   δὲ μεταξὺ ἄφθονα καὶ πολλά;  ~Πάνυ   γε, ἦν δ᾽ ἐγώ. ~(Οὐκοῦν
[39]   ᾔσθησαι σύ πω τοῦτο γιγνόμενον;  ~Πάνυ   γε, ἦν δ᾽ ἐγώ. ~Οὐκοῦν,
[52]   ἢ ὑπεκχωρήσειν αὐτῷ ἢ ἀπολεῖσθαι.  ~Πάνυ   γε. ~Καὶ τὸ πῦρ γε
[9]   Δία, ἔφη, ὦ Σώκρατες, (οὐ  πάνυ   γέ με ~νυνδὴ γελασείοντα ἐποίησας
[16]   τοὺς ζῶντας αὕτη, τὸ ἀναβιώσκεσθαι;  ~Πάνυ   γε. ~Ὁμολογεῖται ἄρα ἡμῖν καὶ
[27]   ὥσπερ μεθύουσα, ~ἅτε τοιούτων ἐφαπτομένη;  ~Πάνυ   γε. ~(Ὅταν δέ γε αὐτὴ
[33]   μάλιστα ~τὰ> ὁρατά· ἢ οὔ;  ~Πάνυ   γε. ~(Οὐκοῦν ἐν τούτῳ τῷ
[18]   Σιμμίαν ἰδόντα γεγραμμένον κέβητος ~ἀναμνησθῆναι;  ~Πάνυ   γε. ~Οὐκοῦν καὶ Σιμμίαν ἰδόντα
[42]   ἁρμονίαν ἁρμονίας εἶναι. ~Ἦ γάρ;  ~Πάνυ   γε. ~Τὴν δέ γε μηδὲν
[15]   ἐξ ἐναντίων τὰ ~ἐναντία πράγματα;  ~Πάνυ   γε. ~Τί δ᾽ αὖ; Ἔστι
[15]   καὶ ἐκ βραδυτέρου τὸ θᾶττον;  ~Πάνυ   γε. ~Τί δέ; Ἄν τι
[38]   αὐτῷ μοι ταῦτα προυδέδοκτο. Καὶ  πάνυ   ~δέομαι πάλιν ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς
[8]   καὶ τοῦτο μὲν οὐκ ἂν  πάνυ   διισχυρισαίμην ὅτι μέντοι ~παρὰ θεοὺς
[44]   Σιμμίου γὰρ λέγοντος ~ὅτε ἠπόρει,  πάνυ   ἐθαύμαζον (εἴ τι ἕξει τις
[9]   αὐτὸ ~τοῦτο ἀκούσαντας δοκεῖν εὖ  πάνυ   εἰρῆσθαι εἰς τοὺς φιλοσοφοῦντας καὶ
[7]   λόγους τινὰς ~ἀνερευνᾷ, καὶ οὐ  πάνυ   εὐθέως ἐθέλει πείθεσθαι ὅτι ἄν
[13]   τὰ ἕτερα τούτων ἢ ἀμφότερα.  ~Πάνυ,   ἔφη, ἔχει οὕτως ὡς λέγεις.
[37]   εἰ μὴ ἐπαχθές ἐστιν εἰπεῖν,  πάνυ   ἱκανῶς ἀποδεδεῖχθαι· ~Ὡς δὲ καὶ
[54]   ἱκανῶς οἶσθ᾽ ὅτι βούλομαι. ~Ἀλλὰ  πάνυ   ἱκανῶς, ἔφη. ~Ἀποκρίνου δή, ἦ
[29]   καὶ ἐν τοιαύτῃ ὥρᾳ, καὶ  πάνυ   μάλα· συμπεσὸν γὰρ ~τὸ σῶμα
[35]   ἂν πανταχῇ σκοπῶν ἀπείπῃ τις,  ~πάνυ   μαλθακοῦ εἶναι ἀνδρός· δεῖν γὰρ
[9]   αἳ διὰ τοῦ σώματός εἰσιν.  ~Πάνυ   μὲν οὖν ἀληθῆ λέγεις. ~Τί
[10]   ἐγγύτατα ἴοι τοῦ γνῶναι ἕκαστον;  ~Πάνυ   μὲν οὖν. ~Ἆρ᾽ οὖν ἐκεῖνος
[31]   ~εἰκὸς ἐνδύεσθαι. ἢ οὐκ οἴει;  ~Πάνυ   μὲν οὖν εἰκὸς λέγεις. ~Τοὺς
[52]   ἔτι τρία ὄντα ἄρτια ~γενέσθαι;  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη ὁ Κέβης.
[15]   ἄλλου ~ἄν του δέοι λόγου.  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη ὁ Κέβης.
[12]   παρεσκευάσθαι τὴν διάνοιαν ὥσπερ ~κεκαθαρμένην.  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη ὁ Σιμμίας.
[7]   ταῦτα ~ἀπολογήσασθαι ὥσπερ ἐν δικαστηρίῳ.  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη ὁ Σιμμίας.
[12]   (ἐκ) δεσμῶν ἐκ τοῦ σώματος;  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. ~Οὐκοῦν τοῦτό
[10]   εἰσιν. Ἢ σοὶ οὐ δοκοῦσιν;  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. ~Πότε οὖν,
[16]   ἀποθνῄσκειν σαφὲς δήπου, ἢ οὔ;  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. ~Πῶς οὖν,
[18]   τοῦ μὴ ἐπισκοπεῖν ἤδη ~ἐπελέληστο;  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί δέ;
[16]   ὥσπερ τῷ ἐγρηγορέναι τὸ ~καθεύδειν;  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφη. ~Τί; ~Τὸ
[39]   χρόνον οὐδένα ἐν οὐδενὶ μένει.  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἔφην ἐγώ, ἀληθῆ
[15]   τε εἶναι ἑκατέρου εἰς ἄλληλα;  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ἦ δ᾽ ὅς.
[16]   ἱκανῶς σοι, ἔφη, ἢ οὔ;  ~Πάνυ   μὲν οὖν. ~Λέγε δή μοι
[43]   κατὰ τὸ σῶμα· ἢ οὔ;  ~Πάνυ   μὲν οὖν. ~Οὐκοῦν αὖ ὡμολογήσαμεν
[55]   οὕτως ἂν ~διεμαχόμεθα. ἢ οὔ;  ~Πάνυ   μὲν οὖν. ~Οὐκοῦν καὶ νῦν
[19]   ἴσα φαίνεται, τῷ δ᾽ οὔ;  ~Πάνυ   μὲν οὖν. ~(Τί δέ; Αὐτὰ
[19]   ἀναγκαῖον, ἔφη, αὐτὸ ἀνάμνησιν ~γεγονέναι.  ~Πάνυ   μὲν οὖν. ~Τί δέ; ἦ
[13]   τινὰ καὶ δειλίᾳ ἀνδρεῖον εἶναι.  ~(Πάνυ   μὲν οὖν. ~Τί δὲ οἱ
[49]   ἔχοντι εἰπεῖν ἐκεῖνος ταῦτα. ~(Φαίδων)  ~Πάνυ   μὲν οὖν, ὦ Ἐχέκρατες, καὶ
[2]   ἄλλος. Διὰ δὴ ταῦτα οὐδὲν  πάνυ   μοι ἐλεινὸν εἰσῄει, ὡς εἰκὸς
[9]   μὲν παρ᾽ ἡμῖν ἀνθρώπους καὶ  πάνυ   ὅτι τῷ ὄντι οἱ ~φιλοσοφοῦντες
[44]   τις χρήσασθαι τῷ λόγῳ αὐτοῦ·  ~πάνυ   οὖν μοι ἀτόπως ἔδοξεν εὐθὺς
[65]   ἅμα ἐγὼ οἶδα καὶ ἄλλους  πάνυ   ὀψὲ ~πίνοντας, ἐπειδὰν παραγγελθῇ αὐτοῖς,
[37]   δοκεῖ γάρ μοι πᾶσι τούτοις  πάνυ   πολὺ διαφέρειν. Τί οὖν, ἂν
[46]   ἀπεδόμην πολλοῦ τὰς ἐλπίδας, ἀλλὰ  ~πάνυ   σπουδῇ λαβὼν τὰς βίβλους ὡς
[48]   (τινὰ οὐκ ἔοικεν· οὐ γὰρ  πάνυ   συγχωρῶ τὸν ἐν (τοῖς) ~λόγοις
[53]   τε καὶ συνδοκεῖ σοι οὕτως.  ~Πάνυ   σφόδρα καὶ συνδοκεῖ, ἔφη, καὶ
[1]   οὔτε (τῶν πολιτῶν) Φλειασίων οὐδεὶς  ~πάνυ   τι ἐπιχωριάζει τὰ νῦν Ἀθήναζε,
[35]   τόνδε σκοπῶ τὰ εἰρημένα, οὐ  ~πάνυ   φαίνεται ἱκανῶς εἰρῆσθαι. ~(Καὶ ὁ
[37]   ἐλθεῖν, οὐκ ἀνατίθεμαι μὴ οὐχὶ  ~πάνυ   χαριέντως καί, εἰ μὴ ἐπαχθές
[15]   καὶ τοιόνδε ἐν αὐτοῖς, οἷον  μεταξὺ   ἀμφοτέρων πάντων τῶν ~ἐναντίων δυοῖν
[15]   μείζονος μὲν πράγματος καὶ ~ἐλάττονος  μεταξὺ   αὔξησις καὶ φθίσις, καὶ καλοῦμεν
[39]   σπάνια καὶ ὀλίγα, τὰ δὲ  μεταξὺ   ἄφθονα καὶ πολλά; ~Πάνυ γε,
[16]   καὶ αἱ γενέσεις ~εἰσὶν αὐτοῖν  μεταξὺ   δύο δυοῖν ὄντοιν; ~Πῶς γὰρ
[39]   ὀλίγους εἶναι ἑκατέρους, τοὺς δὲ  μεταξὺ   πλείστους. ~Πῶς λέγεις; ἔφην ἐγώ.
[1]   Σωκράτει ἐν τῷ ~δεσμωτηρίῳ ὁ  μεταξὺ   τῆς δίκης τε καὶ τοῦ
[34]   σὺ οἴει; ~(Οὐ δῆτα ἔγωγε.  ~Οὐ   γάρ· ἀλλ᾽ οὕτω λογίσαιτ᾽ ἂν
[46]   ποιεῖν καὶ ~πάσχειν ἃ πάσχει.  Οὐ   γὰρ ἄν ποτε αὐτὸν ᾤμην,
[15]   (ἂν αἱ ψυχαὶ ~ἡμῶν ἐκεῖ;  Οὐ   γὰρ ἄν που πάλιν ἐγίγνοντο
[55]   χιὼν οὖσα σῶς καὶ ἄτηκτος;  Οὐ   γὰρ ἂν ~ἀπώλετό γε, οὐδ᾽
[32]   καὶ φιλότιμοι, ἔπειτα ἀπέχονται αὐτῶν.  ~Οὐ   γὰρ ἂν πρέποι, ἔφη, ὦ
[41]   συγκειμένην ἐκ τῶν οὐδέπω ὄντων;  Οὐ   γὰρ δὴ ἁρμονία γέ σοι
[21]   ψυχαὶ ἡμῶν τὴν ἐπιστήμην αὐτῶν;  Οὐ   γὰρ δὴ ἀφ᾽ οὗ γε
[66]   δάκρυα, ὥστε ἐγκαλυψάμενος ἀπέκλαον ἐμαυτόν  οὐ   ~γὰρ δὴ ἐκεῖνόν γε, ἀλλὰ
[21]   αὐτὰς ἐν ποίῳ ἄλλῳ χρόνῳ;  οὐ   γὰρ δὴ ~ἔχοντές γε αὐτὰς
[53]   τοῦτο ~ἀπεργάζηται οὐδέποτ᾽ ἂν ἔλθοι.  ~Οὐ   γάρ. ~Εἰργάζετο δέ γε ἡ
[49]   ὅπῃ δὴ καὶ ~ὅπως προσγενομένη·  οὐ   γὰρ ἔτι τοῦτο διισχυρίζομαι, ἀλλ᾽
[22]   οὐσίαν ἣν σὺ νῦν λέγεις.  Οὐ   γὰρ ἔχω ἔγωγε ~οὐδὲν οὕτω
[40]   παρόντι τοσοῦτον ~μόνον ἐκείνων διοίσειν·  οὐ   γὰρ ὅπως τοῖς παροῦσιν ἃ
[52]   ἐναντίον γέ ἐστι δυὰς τριάδι.  ~Οὐ   γὰρ οὖν. ~Οὐκ ἄρα μόνον
[42]   ἀναρμοστίας οὐδὲ ἁρμονίας μετέχοι ἄν;  ~Οὐ   γὰρ οὖν. ~Τοῦτο δ᾽ αὖ
[48]   ~εἰκάζω τρόπον (τινὰ οὐκ ἔοικεν·  οὐ   γὰρ πάνυ συγχωρῶ τὸν ἐν
[20]   ἀλλὰ καὶ σύμπαντα τὰ τοιαῦτα;  Οὐ   γὰρ περὶ τοῦ ἴσου ~νῦν
[41]   κατὰ τὸ σῶμα ἐντεταμένων συγκεῖσθαι·  οὐ   γάρ που ~ἀποδέξῃ γε (σαυτοῦ
[7]   ἐπιστάται, θεοί, οὐκ ἔχει λόγον·  οὐ   γάρ ~που αὐτός γε αὑτοῦ
[50]   οὕτω καὶ τὸ ἀληθὲς (ἔχειν;  Οὐ   γάρ που πεφυκέναι ~Σιμμίαν ὑπερέχειν
[57]   ~Οὐδὲ γὰρ ἂν ἡγεμόνων ἔδει·  οὐ   γάρ πού τις ἂν διαμάρτοι
[18]   τούτων αἱ ἀποδείξεις; ~Ὑπόμνησόν με·  οὐ   γὰρ σφόδρα ἐν τῷ παρόντι
[5]   Οὐ μέντοι ἴσως βιάσεται αὑτόν·  οὐ   γάρ φασι θεμιτὸν εἶναι. ~Καὶ
[53]   μηδέποτε δέξασθαι. πάλιν δὲ ~ἀναμιμνῄσκου·  οὐ   γὰρ χεῖρον πολλάκις ἀκούειν. Τὰ
[7]   καὶ οὐκ ἂν λογίζοιτο ὅτι  οὐ   δεῖ ἀπό γε τοῦ ἀγαθοῦ
[6]   φρουρᾷ ἐσμεν οἱ ἄνθρωποι καὶ  οὐ   δεῖ δὴ ἑαυτὸν ἐκ ταύτης
[32]   ὅπῃ ~ἔρχονται, αὐτοὶ δὲ ἡγούμενοι  οὐ   δεῖν ἐναντία τῇ φιλοσοφίᾳ πράττειν
[44]   ἔδοξεν εὐθὺς τὴν πρώτην ἔφοδον  οὐ   δέξασθαι τοῦ σοῦ ~λόγου. ταὐτὰ
[55]   γὰρ δὴ ἐκ τῶν προειρημένων  οὐ   δέξεται οὐδ᾽ ~ἔσται τεθνηκυῖα, ὥσπερ
[53]   ὅμως δὲ τὴν (τοῦ περιττοῦ  οὐ   δέξεται· οὐδὲ δὴ τὸ ~ἡμιόλιον
[53]   Τὰ πέντε τὴν τοῦ ἀρτίου  οὐ   ~δέξεται, οὐδὲ τὰ δέκα τὴν
[6]   δὲ καὶ ἄλλων τινῶν, ὡς  οὐ   δέοι τοῦτο ποιεῖν· σαφὲς ~δὲ
[53]   οὐκ ἐναντία τινὶ ὄντα ὅμως  οὐ   δέχεται ~αὐτό, τὸ ἐναντίον οἷον
[55]   καλοῦμεν; ~Ἀθάνατον, ἔφη. ~οὐκοῦν ψυχὴ  οὐ   δέχεται θάνατον; ~οὔ. ~ἀθάνατον ἄρα
[52]   ~μόνον ἐκεῖνα τὰ ἐναντία ἄλληλα  οὐ   δεχόμενα, ἀλλὰ καὶ ὅσα οὐκ
[53]   τοῦ ἀρτίου ἰδέα οὐδέποτε ἥξει.  ~Οὐ   δῆτα. ~Ἄμοιρα δὴ τοῦ ἀρτίου
[34]   ἕνεκά φασιν· ἢ σὺ οἴει;  ~(Οὐ   δῆτα ἔγωγε. ~Οὐ γάρ· ἀλλ᾽
[2]   Ἀρίστιππος καὶ Κλεόμβροτος παρεγένοντο; ~(Φαίδων)  ~Οὐ   δῆτα· ἐν Αἰγίνῃ γὰρ ἐλέγοντο
[21]   ἀφ᾽ οὗ γε ~ἄνθρωποι γεγόναμεν.  ~Οὐ   δῆτα. ~Πρότερον ἄρα. ~Ναί. ~Ἦσαν
[6]   τοῖς θεοῖς ~εἶναι. Ἢ σοὶ  οὐ   δοκεῖ οὕτως; ~Ἔμοιγε, φησὶν ὁ
[37]   ἔτι ὄν; Τὸ δὲ πολυχρονιώτερον  ~(οὐ   δοκεῖ σοι ἀναγκαῖον εἶναι ἔτι
[11]   πάντας τοὺς ὀρθῶς φιλομαθεῖς. Ἢ  οὐ   ~δοκεῖ σοι οὕτως; ~Παντός γε
[28]   καὶ ~πότερον τῷ θνητῷ; Ἢ  οὐ   δοκεῖ σοι τὸ μὲν θεῖον
[52]   δὲ περὶ τῆς τριάδος. Ἆρα  οὐ   δοκεῖ σοι τῷ τε αὑτῆς
[10]   ~τούτων φαυλότεραί εἰσιν. Ἢ σοὶ  οὐ   δοκοῦσιν; ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[45]   ἄνθρωπον μέγαν. Οὕτως ~τότε ᾤμην·  οὐ   δοκῶ σοι μετρίως; ~Ἔμοιγε, ἔφη
[19]   τῶν ὄντων, (ἐνδεῖ δὲ καὶ  οὐ   δύναται ~τοιοῦτον εἶναι (ἴσον) οἷον
[32]   φιλοσοφήσαντι καὶ παντελῶς (καθαρῷ ~ἀπιόντι  οὐ   θέμις ἀφικνεῖσθαι ἀλλ᾽ ἢ τῷ
[11]   καθαρῷ γὰρ καθαροῦ ~ἐφάπτεσθαι μὴ  οὐ   θεμιτὸν ᾖ” Τοιαῦτα οἶμαι, ὦ
[13]   ~Ἆρ᾽ οὖν, ἔφη, ὦ Σιμμία,  οὐ   καὶ ἡ ὀνομαζομένη ἀνδρεία τοῖς
[49]   τὰ καλὰ (γίγνεται) καλά· ἢ  οὐ   καὶ σοὶ δοκεῖ; ~Δοκεῖ. ~Καὶ
[19]   ~(Ἔστι μέντοι, ἔφη. ~Ἆρ᾽ οὖν  οὐ   κατὰ πάντα ταῦτα συμβαίνει τὴν
[32]   σώματι πλάττοντες ζῶσι, ~χαίρειν εἰπόντες,  οὐ   κατὰ ταὐτὰ πορεύονται αὐτοῖς ὡς
[65]   (παρ᾽ αὐτόν, Ὦ Σώκρατες, ἔφη,  οὐ   καταγνώσομαί ~γε σοῦ ὅπερ ἄλλων
[59]   οἱ λίθοι εἰσὶ καθαροὶ καὶ  οὐ   κατεδηδεσμένοι οὐδὲ ~διεφθαρμένοι ὥσπερ οἱ
[66]   κλάων καὶ ~ἀγανακτῶν οὐδένα ὅντινα  οὐ   κατέκλασε τῶν παρόντων πλήν γε
[9]   ~φιλοσοφοῦντες θανατῶσι, καὶ σφᾶς γε  οὐ   λελήθασιν ὅτι ἄξιοί εἰσιν τοῦτο
[19]   σκόπει δὲ καὶ τῇδε. Ἆρ᾽  οὐ   ~λίθοι μὲν ἴσοι καὶ ξύλα
[33]   ἔσχατόν ἐστι, τοῦτο πάσχει καὶ  οὐ   ~λογίζεται αὐτό. ~Τί τοῦτο, ὦ
[35]   ~θάνατον ὑπὸ λύπης ἐξᾴδειν, καὶ  οὐ   λογίζονται ὅτι οὐδὲν ὄρνεον ᾄδει
[4]   ποιητὴς εἶναι, ποιεῖν μύθους ἀλλ᾽  οὐ   λόγους, ~καὶ αὐτὸς οὐκ ἦ
[48]   γάρ σε νῦν οὐ ~μανθάνειν.  ~Οὐ   μὰ τὸν Δία, ἔφη ὁ
[48]   λέγω· Οἶμαι γάρ σε νῦν  οὐ   ~μανθάνειν. ~Οὐ μὰ τὸν Δία,
[42]   ἑκάστη ἁρμονία ὡς ἂν ἁρμοσθῇ;  ~Οὐ   μανθάνω, ἔφη. ~Ἢ οὐχί, ἦ
[49]   πηχυαίου ἡμίσει μεῖζον εἶναι ἀλλ᾽  οὐ   μεγέθει; Ὁ αὐτὸς ~γάρ που
[24]   μὴν ἡδομένῳ γε· πῶς γὰρ  οὐ   μέλλει; ~Καλῶς, ἔφη, λέγεις. ~Οὐκοῦν
[6]   Σωκράτης, οὕτω γ᾽ εἶναι ἄλογον·  οὐ   μέντοι ~ἀλλ᾽ ἴσως γ᾽ ἔχει
[6]   φαίνεται καὶ οὐ ῥᾴδιος διιδεῖν·  οὐ   ~μέντοι ἀλλὰ τόδε γέ μοι
[51]   καὶ ἀκούσας, (Ἀνδρικῶς, ~ἔφη, ἀπεμνημόνευκας,  οὐ   μέντοι ἐννοεῖς τὸ διαφέρον τοῦ
[5]   ἀξίως τούτου τοῦ πράγματος ~μέτεστιν.  Οὐ   μέντοι ἴσως βιάσεται αὑτόν· οὐ
[32]   ἔφη, ὦ Σώκρατες, ὁ Κέβης.  ~(Οὐ   μέντοι μὰ Δία, ἦ δ᾽
[42]   ἁρμονία, ἀναρμοστίας οὔποτ᾽ ἂν μετάσχοι.  ~Οὐ   μέντοι. ~Οὐδέ γε δήπου ψυχή,
[52]   αὐτῷ ἢ ὑπεξιέναι ἢ ἀπολεῖσθαι,  ~οὐ   μέντοι ποτὲ τολμήσειν δεξάμενον τὴν
[58]   καὶ αὐτὸς πολλὰ δὴ ἀκήκοα,  οὐ   μέντοι ταῦτα ἃ σὲ πείθει·
[54]   ἐναντίον ᾧ αὐτὴ ἐπιφέρει ἀεὶ  οὐ   μή ποτε δέξηται, ὡς ἐκ
[11]   ~ἡ ψυχὴ μετὰ τοιούτου κακοῦ,  οὐ   μή ποτε κτησώμεθα ἱκανῶς οὗ
[50]   ὅπερ ἐμοί. Ἐμοὶ γὰρ φαίνεται  ~οὐ   μόνον αὐτὸ τὸ μέγεθος οὐδέποτ᾽
[56]   παρ᾽ ~ἐμαυτῷ περὶ τῶν εἰρημένων.  ~Οὐ   μόνον γ᾽ ἔφη, ὦ Σιμμία,
[64]   Κρίτων, τὸ μὴ καλῶς λέγειν  οὐ   μόνον εἰς αὐτὸ τοῦτο πλημμελές,
[52]   ἔστιν δὲ τόδε, ὅτι φαίνεται  οὐ   ~μόνον ἐκεῖνα τὰ ἐναντία ἄλληλα
[20]   πρὶν γενέσθαι καὶ εὐθὺς γενόμενοι  οὐ   μόνον τὸ ἴσον καὶ τὸ
[38]   ἀναταράξαι καὶ εἰς ἀπιστίαν καταβαλεῖν  ~οὐ   μόνον τοῖς προειρημένοις λόγοις, ἀλλὰ
[53]   τριῶν ἰδέα ~κατάσχῃ, ἀνάγκη αὐτοῖς  οὐ   μόνον τρισὶν εἶναι ἀλλὰ καὶ
[19]   φαμέν πού τι εἶναι ἴσον,  οὐ   ξύλον ~λέγω ξύλῳ οὐδὲ λίθον
[43]   γὰρ οὔ; ~Τί οὖν; Νῦν  οὐ   πᾶν τοὐναντίον ἡμῖν φαίνεται ἐργαζομένη,
[9]   τὸν Δία, ἔφη, ὦ Σώκρατες,  (οὐ   πάνυ γέ με ~νυνδὴ γελασείοντα
[7]   Κέβης λόγους τινὰς ~ἀνερευνᾷ, καὶ  οὐ   πάνυ εὐθέως ἐθέλει πείθεσθαι ὅτι
[35]   πρὸς τόνδε σκοπῶ τὰ εἰρημένα,  οὐ   ~πάνυ φαίνεται ἱκανῶς εἰρῆσθαι. ~(Καὶ
[32]   ἐπιθυμιῶν ἁπασῶν καὶ καρτεροῦσι καὶ  οὐ   παραδιδόασιν αὐταῖς ~ἑαυτούς, οὔ τι
[64]   καὶ πρὸς ἡμᾶς ἀποβλέψας εἶπεν·  Οὐ   πείθω, ὦ ~ἄνδρες, Κρίτωνα, ὡς
[14]   κωμῳδοποιὸς εἴη, ὡς ἀδολεσχῶ καὶ  οὐ   περὶ προσηκόντων τοὺς ~λόγους ποιοῦμαι.
[9]   ἔφη, ἡ τοῦ τοιούτου πραγματεία  οὐ   περὶ τὸ σῶμα ~εἶναι, ἀλλὰ
[65]   ποιήσαντες καὶ ἔγωγε ταῦτα ~εἰκότως  οὐ   ποιήσω· οὐδὲν γὰρ (οἶμαι κερδανεῖν
[65]   Ἐλθὼν δ᾽ ἐκαθέζετο ~λελουμένος καὶ  οὐ   πολλὰ ἄττα μετὰ ταῦτα διελέχθη,
[51]   ἔχω· καίτοι οὔτι λέγω ὡς  οὐ   πολλά με ~ταράττει. ~Συνωμολογήκαμεν ἄρα,
[12]   γιγνομένου εἰ φοβοῖντο καὶ ~ἀγανακτοῖεν,  οὐ   πολλὴ ἂν ἀλογία εἴη, εἰ
[12]   οὕτως ἔχει, ὅπερ ἄρτι ~ἔλεγον,  οὐ   πολλὴ ἂν ἀλογία εἴη εἰ
[17]   καὶ μὴ πάλιν ~ἀναβιώσκοιτο, ἆρ᾽  οὐ   πολλὴ ἀνάγκη τελευτῶντα πάντα (τεθνάναι
[3]   ἂν τῇδε τῇ ἡμέρᾳ τελευτᾷ  Οὐ   πολὺν δ᾽ οὖν χρόνον ἐπισχὼν
[37]   ταῦτα ἐκεῖνο μηκέτι συγχωροῖ, μὴ  οὐ   πονεῖν αὐτὴν ἐν ταῖς ~πολλαῖς
[63]   οὕτως ἔχειν ὡς ἐγὼ διελήλυθα,  ~οὐ   πρέπει νοῦν ἔχοντι ἀνδρί· ὅτι
[62]   τοὺς ποταμούς, ~καὶ ταῦτα πάσχοντες  οὐ   πρότερον παύονται πρὶν ἂν πείσωσιν
[3]   διατρίβοντες μετ᾽ ἀλλήλων, ἀνεῴγετο γὰρ  οὐ   πρῴ· ἐπειδὴ ~δὲ ἀνοιχθείη, εἰσῇμεν
[38]   ὦ Ἐχέκρατες, πολλάκις θαυμάσας Σωκράτη  οὐ   πώποτε μᾶλλον ~ἠγάσθην ἢ τότε
[4]   ἐποίησα ταῦτα ᾔδη γὰρ ὡς  οὐ   ~ῥᾴδιον εἴη ἀλλ᾽ ἐνυπνίων τινῶν
[6]   τέ τίς μοι φαίνεται καὶ  οὐ   ῥᾴδιος διιδεῖν· οὐ ~μέντοι ἀλλὰ
[51]   παρόντων ἀκούσας ὅστις δ᾽ ἦν,  οὐ   σαφῶς μέμνημαι ~Πρὸς θεῶν, οὐκ
[37]   ~ἰσχυρότερον καὶ πολυχρονιώτερον ψυχὴ σώματος,  οὐ   συγχωρῶ τῇ Σιμμίου ~ἀντιλήψει· δοκεῖ
[61]   ~παρ᾽ ἔσχατα τῆς Ἀχερουσιάδος λίμνης,  οὐ   συμμειγνύμενος τῷ ὕδατι· ~περιελιχθεὶς δὲ
[35]   τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους πείσαιμι (ὡς  οὐ   συμφορὰν ἡγοῦμαι ~τὴν παροῦσαν τύχην,
[38]   με πείσει ὡς τοῦ ~ἀποθανόντος  οὐ   συναποθνῄσκει ἡ ψυχή. Λέγε οὖν
[40]   ~ἡ δὲ ἄνοιά μοι αὕτη  οὐ   συνδιατελεῖ κακὸν γὰρ ἂν ἦν
[41]   Σιμμίας. ~Οὗτος τοίνυν, ἔφη, σοὶ  οὐ   συνῳδός· ἀλλ᾽ ὅρα πότερον αἱρῇ
[48]   τὸν Δία, ἔφη ὁ Κέβης,  οὐ   σφόδρα. ~(Ἀλλ᾽ ἦ δ᾽ ὅς,
[19]   ἀνισότης; ~Οὐδεπώποτέ γε, ὦ Σώκρατες.  ~Οὐ   ταὐτὸν ἄρα ἐστίν, ἦ δ᾽
[13]   ~Τί δὲ οἱ κόσμιοι αὐτῶν;  Οὐ   ταὐτὸν τοῦτο πεπόνθασιν· ἀκολασίᾳ τινὶ
[50]   αὐτὸς σμικρός εἰμι· ἐκεῖνο δὲ  οὐ   τετόλμηκεν μέγα ὂν σμικρὸν ~εἶναι·
[47]   καὶ ταῦτα νῷ πράττων, ~ἀλλ᾽  οὐ   (τῇ τοῦ βελτίστου αἱρέσει, πολλὴ
[54]   τῷ σώματι ἐγγένηται θερμὸν ἔσται,  οὐ   τὴν (ἀσφαλῆ σοι ~ἐρῶ ἀπόκρισιν
[49]   τοιᾷδε αἰτίᾳ ~συγχωρεῖς; ~Συγχωρῶ, ἔφη.  ~Οὐ   τοίνυν, ἦ δ᾽ ὅς, ἔτι
[59]   τοιαῦτα· ~ἐκεῖ δὲ οὐδὲν ὅτι  οὐ   τοιοῦτον εἶναι καὶ ἔτι τούτων
[29]   ὄντι (τεθνάναι μελετῶσα ῥᾳδίως· ἢ  ~οὐ   τοῦτ᾽ ἂν εἴη μελέτη θανάτου;
[20]   ~ἔχειν καὶ μὴ ἀπολωλεκέναι· ἢ  οὐ   τοῦτο λήθην λέγομεν, ὦ Σιμμία,
[12]   Σιμμίας. ~Κάθαρσις δὲ εἶναι ἆρα  οὐ   τοῦτο συμβαίνει, ὅπερ πάλαι ἐν
[13]   ὀλιγώρως ἔχειν καὶ κοσμίως, ἆρ᾽  οὐ   ~τούτοις μόνοις προσήκει, τοῖς μάλιστα
[13]   τὰς τελετὰς ἡμῖν οὗτοι καταστήσαντες  οὐ   φαῦλοί τινες ~εἶναι, ἀλλὰ τῷ
[45]   καὶ πρὸς ἑαυτόν τι ~σκεψάμενος,  Οὐ   φαῦλον πρᾶγμα, ἔφη, ὦ Κέβης,
[37]   τί οὐκ ~ἀπεκρίνατο; Καὶ γὰρ  οὐ   φαύλως ἔοικεν ἁπτομένῳ τοῦ λόγου.
[52]   ἤτοι ~(ἀπολλύμενα ἢ ὑπεκχωροῦντα. Ἢ  οὐ   φήσομεν τὰ τρία καὶ ἀπολεῖσθαι
[5]   ~Τί δέ; ἦ δ᾽ ὅς,  οὐ   φιλόσοφος Εὔηνος; ~Ἔμοιγε δοκεῖ, ἔφη
[40]   τῷ παρόντι περὶ ~αὐτοῦ τούτου  οὐ   φιλοσόφως ἔχειν ἀλλ᾽ ὥσπερ οἱ
[40]   ~ὧν ἂν ὁ λόγος ᾖ  οὐ   φροντίζουσιν, ὅπως δὲ ἃ αὐτοὶ
[13]   ἀπολείπων καὶ τοὺς ἐνθάδε δεσπότας  οὐ   (χαλεπῶς φέρω οὐδ᾽ ~ἀγανακτῶ, ἡγούμενος
[35]   ἱερὸς τοῦ ~αὐτοῦ θεοῦ, καὶ  οὐ   χεῖρον ἐκείνων τὴν μαντικὴν ἔχειν
[55]   ~οὐκοῦν ψυχὴ οὐ δέχεται θάνατον;  ~οὔ.   ~ἀθάνατον ἄρα ψυχή. ~ἀθάνατον. ~Εἶεν,
[38]   ἔνδηλός τι ~ἐγένετο ἀχθόμενος ἢ  οὔ,   ἀλλὰ πρᾴως ἐβοήθει τῷ λόγῳ;
[60]   τοῦ μέσου ~καθιέναι, πέρα δ᾽  οὔ·   ἄναντες γὰρ ἀμφοτέροις τοῖς ῥεύμασι
[18]   ἦ δ᾽ ὃς ὁ Σιμμίας,  οὔ,   αὐτὸ δὲ τοῦτο, ἔφη, δέομαι
[10]   Πότερον ἐμπόδιον τὸ ~σῶμα ἢ  οὔ,   ἐάν τις αὐτὸ ἐν τῇ
[11]   ὁ λόγος ~σημαίνει, ζῶσιν δὲ  οὔ.   Εἰ γὰρ μὴ οἷόν τε
[29]   ἐγγύς τι τούτου; ~(Πῶς γὰρ  οὔ;   ~Ἐννοεῖς οὖν, ἔφη, ἐπειδὰν ἀποθάνῃ
[10]   τι καὶ ἀγαθόν; ~Πῶς δ᾽  οὔ;   ~Ἤδη οὖν πώποτέ τι τῶν
[15]   δικαιότερον, ἐξ ~ἀδικωτέρου; ~Πῶς γὰρ  οὔ;   ~Ἱκανῶς οὖν, ἔφη, ἔχομεν τοῦτο,
[11]   χωρὶς τοῦ ~σώματος, πρότερον δ᾽  οὔ.   Καὶ ἐν ᾧ ἂν ζῶμεν,
[25]   αὐτό, καὶ τῷ ποίῳ τινὶ  οὔ>   καὶ ~μετὰ τοῦτο αὖ ἐπισκέψασθαι
[37]   ἀποθανόντων ἡμῶν ἔτι που ἔστιν,  οὔ   μοι δοκεῖ τῇδε. Ὡς μὲν
[29]   ἔπος εἰπεῖν ἀθάνατά ἐστιν· ~ἢ  οὔ;   ~Ναί. ~Ἡ δὲ ψυχὴ ἄρα,
[55]   ἀνώλεθρα ἂν ἦν; ~Πῶς γὰρ  οὔ;   ~Οὐκοῦν εἰ καὶ τὸ ἄθερμον
[31]   ~Δῆλον δή, ἔφη· πῶς δ᾽  οὔ;   ~Οὐκοῦν εὐδαιμονέστατοι, ἔφη, καὶ τούτων
[18]   ἀνθρώπου καὶ λύρας. ~Πῶς γὰρ  οὔ;   ~Οὐκοῦν οἶσθα ὅτι οἱ ἐρασταί,
[15]   ~τελευτησάντων τῶν ἀνθρώπων εἴτε καὶ  οὔ.   Παλαιὸς μὲν οὖν ἔστι τις
[52]   τυγχάνειν ὅπερ νῦν λέγομεν· ἢ  οὔ;   ~Πάνυ γε. ~Ἆρα μόνον τῶν
[33]   δὲ μάλιστα ~τὰ> ὁρατά· ἢ  οὔ;   ~Πάνυ γε. ~(Οὐκοῦν ἐν τούτῳ
[16]   γὰρ ἀποθνῄσκειν σαφὲς δήπου, ἢ  οὔ;   ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη. ~Πῶς
[16]   ἀνεγείρεσθαι. ἱκανῶς σοι, ἔφη, ἢ  οὔ;   ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Λέγε δή
[43]   τοῖς κατὰ τὸ σῶμα· ἢ  οὔ;   ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐκοῦν αὖ
[55]   ἄλλων οὕτως ἂν ~διεμαχόμεθα. ἢ  οὔ;   ~Πάνυ μὲν οὖν. ~Οὐκοῦν καὶ
[19]   μὲν ἴσα φαίνεται, τῷ δ᾽  οὔ;   ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Τί δέ;
[21]   ἔχοι ἂν δοῦναι λόγον ἢ  οὔ;   ~Πολλὴ ἀνάγκη, ἔφη, ὦ Σώκρατες.
[52]   ἄρτιός ἐστιν ἀεί· συγχωρεῖς ἢ  οὔ;   ~Πῶς γὰρ οὔκ; ἔφη. ~Ὃ
[16]   δύο δυοῖν ὄντοιν; ~Πῶς γὰρ  οὔ;   ~Τὴν μὲν τοίνυν ἑτέραν συζυγίαν
[30]   ~Εἰκὸς μέντοι, ὦ Κέβης· καὶ  οὔ   τί γε τὰς τῶν ἀγαθῶν
[32]   καὶ οὐ παραδιδόασιν αὐταῖς ~ἑαυτούς,  οὔ   τι οἰκοφθορίαν τε καὶ πενίαν
[41]   ~Τοὺς μέν, ἐφάτην, τοὺς δ᾽  οὔ.   ~Τί οὖν, ἦ δ᾽ ὅς,
[43]   ἡγεμονεύειν; ~Ὡμολογήσαμεν, ἔφη· πῶς γὰρ  οὔ;   ~Τί οὖν; Νῦν οὐ πᾶν
[66]   τὸ ἀποσπεῖσαί τινι; ἔξεστιν ἢ  οὔ;   ~Τοσοῦτον, ἔφη, ὦ Σώκρατες, τρίβομεν
[41]   ἢ τοὺς ~μέν, τοὺς δ᾽  οὔ;   ~Τοὺς μέν, ἐφάτην, τοὺς δ᾽
[12]   τούτου ἀγανακτεῖν; ~Γελοῖον· πῶς δ᾽  οὔ;   ~Τῷ ὄντι ἄρα, ἔφη, ὦ
[2]   τρόπον αὐτοῦ. ~(Ἐχεκράτης) Πῶς γὰρ  οὔ;   ~(Φαίδων) ~Ἐκεῖνός τε τοίνυν παντάπασιν
[12]   χωρισμὸς ψυχῆς ἀπὸ σώματος· ἢ  οὔ;   ~Φαίνεται. ~Οὐκοῦν, ὅπερ ἐν ἀρχῇ
[6]   ~Κατὰ τί δὴ οὖν ποτε  οὔ   φασι θεμιτὸν εἶναι αὐτὸν ἑαυτὸν
[19]   τοιοῦτον πεπόνθαμεν καὶ ἡμεῖς ἢ  οὒ   περί τε τὰ ἴσα καὶ
[61]   τὴν λίμνην ἀφικνεῖται τὴν ~Ἀχερουσιάδα,  οὗ   αἱ τῶν τετελευτηκότων ψυχαὶ τῶν
[49]   μετασχὸν τῆς ἰδίας ~οὐσίας ἑκάστου  οὗ   ἂν μετάσχῃ, καὶ ἐν τούτοις
[19]   τὴν ὁμοιότητα εἴτε μὴ ~ἐκείνου  οὗ   ἀνεμνήσθη; ~Ἀνάγκη, ἔφη. ~Σκόπει δή,
[21]   αὐτῶν; Οὐ γὰρ δὴ ἀφ᾽  οὗ   γε ~ἄνθρωποι γεγόναμεν. ~Οὐ δῆτα.
[23]   Φαίνεται γὰρ ὥσπερ ἥμισυ ~ἀποδεδεῖχθαι  οὗ   δεῖ, ὅτι πρὶν γενέσθαι ἡμᾶς
[13]   μόνον τὸ νόμισμα ~ὀρθόν, ἀντὶ  οὗ   δεῖ πάντα ταῦτα καταλλάττεσθαι, φρόνησις,
[58]   περὶ τὰ τοιαῦτα εἰωθότων λέγειν·  ~οὗ   δὴ ὑποστάθμην ταῦτα εἶναι καὶ
[12]   ἴοιεν, οἷ ~ἀφικομένοις ἐλπίς ἐστιν  οὗ   διὰ βίου ἤρων τυχεῖν ἤρων
[12]   εἴπερ που ἄλλοθι, κτήσασθαι ~τοῦτο  οὗ   ἕνεκα ἡ πολλὴ πραγματεία ἡμῖν
[11]   τότε, ὡς ἔοικεν, ἡμῖν ἔσται  οὗ   ἐπιθυμοῦμέν τε καί ~φαμεν ἐρασταὶ
[11]   οὐ μή ποτε κτησώμεθα ἱκανῶς  οὗ   ~ἐπιθυμοῦμεν· φαμὲν δὲ τοῦτο εἶναι
[18]   ἔλαβον τὸ εἶδος τοῦ παιδὸς  οὗ   ἦν ἡ λύρα; τοῦτο δέ
[4]   μὲν ~εἰς τὸν θεὸν ἐποίησα  οὗ   ἦν ἡ παροῦσα θυσία· μετὰ
[61]   ~δ᾽ ἐστὶν ὃν ἐπονομάζουσιν Πυριφλεγέθοντα,  οὗ   καὶ οἱ ῥύακες ἀποσπάσματα ~ἀναφυσῶσιν
[43]   καὶ Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ πεποίηκεν,  οὗ   λέγει τὸν Ὀδυσσέα· ~στῆθος δὲ
[15]   μὲν οὖν ἔστι τις λόγος  ~οὗ   μεμνήμεθα, ὡς εἰσὶν ἐνθένδε ἀφικόμεναι
[18]   γνῷ, ἀλλὰ ~καὶ ἕτερον ἐννοήσῃ  οὗ   μὴ ἡ αὐτὴ ἐπιστήμη ἀλλ᾽
[18]   τοῦτο, ἔφη, δέομαι ~παθεῖν περὶ  οὗ   ὁ λόγος, ἀναμνησθῆναι. καὶ σχεδόν
[10]   παρασκευάσηται αὐτὸ ἕκαστον διανοηθῆναι περὶ  οὗ   σκοπεῖ, ~οὗτος ἂν ἐγγύτατα ἴοι
[18]   τοῦτο ~δικαίως λέγομεν ὅτι ἀνεμνήσθη,  οὗ   τὴν ἔννοιαν (ἔλαβεν; ~Πῶς λέγεις;
[30]   ἀληθὲς ἀλλ᾽ ἢ τὸ σωματοειδές,  οὗ   τις ἂν ἅψαιτο καὶ ~ἴδοι
[47]   ~ὄντι, ἄλλο δὲ ἐκεῖνο ἄνευ  οὗ   τὸ αἴτιον οὐκ ἄν ποτ᾽
[6]   ὅπερ νυνδὴ σὺ ἤρου, καὶ  Φιλολάου   ἤκουσα, ὅτε ~παρ᾽ ἡμῖν διῃτᾶτο,
[65]   ἂν τύχωσιν ἐπιθυμοῦντες. Ἀλλὰ ~μηδὲν  ἐπείγου·   ἔτι γὰρ ἐγχωρεῖ. ~Καὶ ὁ
[29]   ὥσπερ οἱ ἐν Αἰγύπτῳ ταριχευθέντες,  ὀλίγου   ὅλον ~μένει ἀμήχανον ὅσον χρόνον,
[43]   τις αὐτὴν (εἶναι, καὶ ἐναντιουμένη  ὀλίγου   ~πάντα διὰ παντὸς τοῦ βίου
[37]   μή, ~οὕτως ἤδη ὑπερδικεῖν τοῦ  λόγου.   ~Ἀλλ᾽ ἄγε, ἦ δ᾽ ὅς,
[55]   δὲ μή, ~ἄλλου ἂν δέοι  λόγου.   ~Ἀλλ᾽ οὐδὲν δεῖ, ἔφη, τούτου
[37]   οὐ φαύλως ἔοικεν ἁπτομένῳ τοῦ  λόγου.   δοκεῖ μέντοι ~μοι χρῆναι πρὸ
[11]   τις ἐκφέρειν ἡμᾶς (μετὰ τοῦ  ~λόγου   ἐν τῇ σκέψει) ὅτι, ἕως
[12]   μηδαμοῦ ἄλλοθι ~ἐντεύξεσθαι αὐτῇ (ἀξίως  λόγου   ἢ ἐν Ἅιδου, ἀγανακτήσει τε
[42]   προειρημένων; ~Ἐκ τούτου ἄρα τοῦ  λόγου   ἡμῖν πᾶσαι ψυχαὶ πάντων ζῴων
[35]   ἀκινδυνότερον ἐπὶ βεβαιοτέρου ~ὀχήματος, (ἢ)  λόγου   θείου τινός, διαπορευθῆναι. καὶ δὴ
[39]   δή τινος ~ἀληθοῦς καὶ βεβαίου  λόγου   καὶ δυνατοῦ (κατανοῆσαι, ἔπειτα διὰ
[41]   δ᾽ ὅς, περὶ ἐκείνου τοῦ  λόγου   λέγετε ἐν ᾧ ἔφαμεν τὴν
[38]   ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς ἄλλου τινὸς  λόγου   ὅς με πείσει ὡς τοῦ
[58]   ~ἅλμης, καὶ οὔτε φύεται ἄξιον  λόγου   οὐδὲν ἐν τῇ θαλάττῃ, οὔτε
[58]   ὦ Σιμμία, τῷ μήκει τοῦ  λόγου   οὐκ ~ἐξαρκεῖν. Τὴν μέντοι ἰδέαν
[15]   τοῦτο, ἄλλου ~ἄν του δέοι  λόγου.   ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη ὁ
[38]   ἀλλήλους, ὅτι ὑπὸ τοῦ ἔμπροσθεν  λόγου   σφόδρα ~πεπεισμένους ἡμᾶς πάλιν ἐδόκουν
[44]   ἔφοδον οὐ δέξασθαι τοῦ σοῦ  ~λόγου.   ταὐτὰ δὴ οὐκ ἂν θαυμάσαιμι
[47]   καὶ μακρὰ ῥᾳθυμία εἴη τοῦ  ~λόγου.   Τὸ γὰρ μὴ διελέσθαι οἷόν
[46]   ποιεῖν· ἐκ δὲ δὴ τοῦ  λόγου   ~τούτου οὐδὲν ἄλλο σκοπεῖν προσήκειν
[35]   εἰσι καὶ προειδότες τὰ ἐν  Ἅιδου   ἀγαθὰ ᾄδουσι ~καὶ τέρπονται ἐκείνην
[12]   αὐτῇ (ἀξίως λόγου ἢ ἐν  Ἅιδου,   ἀγανακτήσει τε ~ἀποθνῄσκων καὶ οὐχ
[13]   ἂν ἀμύητος καὶ ἀτέλεστος εἰς  ~Ἅιδου   ἀφίκηται ἐν βορβόρῳ κείσεται, ὁ
[15]   τῇδέ πῃ, εἴτ᾽ ἄρα ἐν  Ἅιδου   εἰσὶν αἱ ψυχαὶ ~τελευτησάντων τῶν
[16]   ἔφη, αἱ ψυχαὶ ἡμῶν ἐν  Ἅιδου.   ~Ἔοικεν. ~Οὐκοῦν καὶ τοῖν γενεσέοιν
[57]   Οὐδὲν γὰρ ~ἄλλο ἔχουσα εἰς  Ἅιδου   ἡ ψυχὴ ἔρχεται πλὴν τῆς
[2]   μοι ἐκεῖνον παρίστασθαι μηδ᾽ εἰς  Ἅιδου   ἰόντα ἄνευ ~θείας μοίρας ἰέναι,
[33]   γίγνεσθαι ~καὶ οἵα μηδέποτε εἰς  Ἅιδου   καθαρῶς ἀφικέσθαι, ἀλλὰ ἀεὶ τοῦ
[12]   πολλοὶ δὴ ἑκόντες ~ἠθέλησαν εἰς  Ἅιδου   μετελθεῖν, ὑπὸ ταύτης ἀγόμενοι τῆς
[56]   ἔσονται ἡμῶν αἱ ψυχαὶ ἐν  Ἅιδου.   ~Οὔκουν ἔγωγε, ὦ Σώκρατες, ἔφη,
[63]   ~ἀληθείᾳ, οὕτω περιμένει τὴν εἰς  Ἅιδου   πορείαν (ὡς πορευσόμενος ὅταν ἡ
[57]   δεῖ τοὺς συλλεγέντας διαδικασαμένους εἰς  Ἅιδου   (πορεύεσθαι ~μετὰ ἡγεμόνος ἐκείνου ᾧ
[57]   γὰρ ἁπλῆν ~οἶμόν φησιν εἰς  Ἅιδου   φέρειν, ἡ δ᾽ οὔτε ἁπλῆ
[29]   ~καὶ καθαρὸν καὶ ἀιδῆ, εἰς  Ἅιδου   ὡς ἀληθῶς, παρὰ τὸν ἀγαθὸν
[30]   φόβῳ τοῦ ἀιδοῦς τε καὶ  Ἅιδου,   ὥσπερ λέγεται, περὶ τὰ ~(μνήματά
[57]   τις ἂν διαμάρτοι οὐδαμόσε μιᾶς  ~ὁδοῦ   οὔσης. Νῦν δὲ ἔοικε σχίσεις
[45]   κατὰ τοῦτον τὸν ~τρόπον τῆς  μεθόδου,   ἀλλά τιν᾽ ἄλλον τρόπον αὐτὸς
[27]   ὦ Σώκρατες, ἐκ ταύτης τῆς  μεθόδου,   ~καὶ ὁ δυσμαθέστατος, ὅτι ὅλῳ
[4]   δίκη ἐγένετο καὶ ἡ τοῦ  θεοῦ   ~ἑορτὴ διεκώλυέ με ἀποθνῄσκειν, ἔδοξε
[35]   κύκνων καὶ ἱερὸς τοῦ ~αὐτοῦ  θεοῦ,   καὶ οὐ χεῖρον ἐκείνων τὴν
[4]   Σώκρατες ἔφη, μουσικὴν ~ποίει καὶ  ἐργάζου   Καὶ ἐγὼ ἔν γε τῷ
[20]   τοῦ καλοῦ καὶ αὐτοῦ τοῦ  ~(ἀγαθοῦ   καὶ δικαίου καὶ ὁσίου καί,
[7]   οὐ δεῖ ἀπό γε τοῦ  ἀγαθοῦ   φεύγειν ~ἀλλ᾽ ὅτι μάλιστα παραμένειν,
[65]   ἔτι ἐνόντος. ἀλλ᾽ ἴθι, ἔφη,  πείθου   καὶ μὴ ἄλλως ποίει. ~Καὶ
[58]   Σώκρατες, ἡμεῖς γε τούτου τοῦ  μύθου   ἡδέως ἂν ~ἀκούσαιμεν. ~Λέγεται τοίνυν,
[39]   ὄντος δή τινος ~ἀληθοῦς καὶ  βεβαίου   λόγου καὶ δυνατοῦ (κατανοῆσαι, ἔπειτα
[20]   καὶ αὐτοῦ τοῦ ~(ἀγαθοῦ καὶ  δικαίου   καὶ ὁσίου καί, ὅπερ λέγω,
[37]   ἀπόλωλεν πολλῶν (ὄντων, τοῦ δὲ  ~τελευταίου   οἶμαι πρότερος, καὶ οὐδέν τι
[49]   πλῆθος; ~Καὶ τὸ δίπηχυ τοῦ  πηχυαίου   ἡμίσει μεῖζον εἶναι ἀλλ᾽ οὐ
[45]   προσεῖναι, καὶ τὸ δίπηχυ τοῦ  πηχυαίου   ~μεῖζον εἶναι διὰ τὸ ἡμίσει
[35]   δεσπότου, ~οὐδὲ δυσθυμότερον αὐτῶν τοῦ  βίου   ἀπαλλάττεσθαι. ἀλλὰ τούτου γ᾽ ἕνεκα
[20]   ἀεὶ γίγνεσθαι ~καὶ ἀεὶ διὰ  βίου   εἰδέναι· τὸ γὰρ εἰδέναι τοῦτ᾽
[12]   ~ἀφικομένοις ἐλπίς ἐστιν οὗ διὰ  βίου   ἤρων τυχεῖν ἤρων δὲ φρονήσεως
[43]   ὀλίγου ~πάντα διὰ παντὸς τοῦ  βίου   καὶ δεσπόζουσα πάντας τρόπους, τὰ
[20]   αὐτὰ γεγόναμεν καὶ ἐπιστάμεθα διὰ  βίου   ~πάντες, ἢ ὕστερον, οὕς φαμεν
[40]   τοῖς ἄλλοις καὶ τοῦ ἔπειτα  βίου   παντὸς ἕνεκα, ἐμοὶ δὲ ~(αὐτοῦ
[2]   ὡς θανάτῳ ~παρόντα με ἀνδρὸς  ἐπιτηδείου   ἔλεος εἰσῄει· εὐδαίμων γάρ μοι
[36]   δὲ ἁρμονίαν (ἀπολωλέναι τὴν τοῦ  θείου   ~τε καὶ ἀθανάτου ὁμοφυῆ τε
[33]   τούτων ἄμοιρος εἶναι τῆς τοῦ  θείου   τε καὶ ~καθαροῦ καὶ μονοειδοῦς
[35]   ἐπὶ βεβαιοτέρου ~ὀχήματος, (ἢ) λόγου  θείου   τινός, διαπορευθῆναι. καὶ δὴ καὶ
[46]   ~Ἀλλ᾽ ἀκούσας μέν ποτε ἐκ  βιβλίου   τινός, ὡς ἔφη, Ἀναξαγόρου ~(ἀναγιγνώσκοντος,
[65]   ἡμᾶς. Καὶ ἦν ἤδη ἐγγὺς  ~ἡλίου   δυσμῶν· χρόνον γὰρ πολὺν διέτριψεν
[5]   ποιοῖ ἄλλο ἐν τῷ μέχρι  ~ἡλίου   δυσμῶν χρόνῳ; ~Κατὰ τί δὴ
[46]   εἶδος. Καὶ ~δὴ καὶ περὶ  ἡλίου   οὕτω παρεσκευάσμην ὡσαύτως πευσόμενος, καὶ
[18]   καὶ Σιμμίαν ἰδόντα γεγραμμένον αὐτοῦ  Σιμμίου   ἀναμνησθῆναι; ~(Ἔστι μέντοι, ἔφη. ~Ἆρ᾽
[37]   ψυχὴ σώματος, οὐ συγχωρῶ τῇ  Σιμμίου   ~ἀντιλήψει· δοκεῖ γάρ μοι πᾶσι
[44]   μοι εἶπες ὡς παρὰ δόξαν.  Σιμμίου   γὰρ λέγοντος ~ὅτε ἠπόρει, πάνυ
[50]   ἔχει ὁ (Φαίδων) πρὸς τὴν  Σιμμίου   σμικρότητα; ~Ἔστι ταῦτα. ~Οὕτως ἄρα
[38]   πρὶν ἂν νικήσω ἀναμαχόμενος τὸν  Σιμμίου   τε καὶ ~κέβητος λόγον. ~Ἀλλ᾽
[66]   γε, ἀλλὰ τὴν ἐμαυτοῦ τύχην,  οἵου   ἀνδρὸς (ἑταίρου ~ἐστερημένος εἴην. Ὁ
[9]   ᾗ ἄξιοί εἰσιν θανάτου καὶ  οἵου   ~θανάτου οἱ ὡς ἀληθῶς φιλόσοφοι.
[1]   δίκης ἡ ~πρύμνα ἐστεμμένη τοῦ  πλοίου   ὃ εἰς Δῆλον Ἀθηναῖοι πέμπουσιν.
[1]   Ἀπόλλωνος στέψῃ τὴν ~πρύμναν τοῦ  πλοίου·   τοῦτο δ᾽ ἔτυχεν, ὥσπερ λέγω,
[19]   ~Ἀληθέστατα, ἔφη, λέγεις. ~Οὐκοῦν ἢ  ὁμοίου   ὄντος τούτοις ἢ ἀνομοίου; ~Πάνυ
[58]   τὴν ~ἰσορροπίαν· ἰσόρροπον γὰρ πρᾶγμα  ὁμοίου   τινὸς ἐν μέσῳ τεθὲν οὐχ
[19]   ἢ ὁμοίου ὄντος τούτοις ἢ  ἀνομοίου;   ~Πάνυ γε. ~Διαφέρει δέ γε,
[25]   τὸ διασκεδάννυσθαι, ~καὶ ὑπὲρ τοῦ  ποίου   τινὸς δεδιέναι μὴ πάθῃ αὐτό,
[3]   (ἡμέρᾳ) ~(ἐπειδὴ ἐξήλθομεν ἐκ τοῦ  δεσμωτηρίου   ἑσπέρας, ἐπυθόμεθα ὅτι τὸ ~πλοῖον
[3]   ἐγένετο· ~πλησίον γὰρ ἦν τοῦ  δεσμωτηρίου.   περιεμένομεν οὖν ἑκάστοτε ἕως ἀνοιχθείη
[20]   τοῦ ~(ἀγαθοῦ καὶ δικαίου καὶ  ὁσίου   καί, ὅπερ λέγω, περὶ ἁπάντων
[37]   ἐστι τὸ ~γένος ἀνθρώπου ἢ  ἱματίου   ἐν χρείᾳ τε ὄντος καὶ
[37]   μᾶλλον τούτου ἕνεκα ἄνθρωπός ~ἐστιν  ἱματίου   φαυλότερον οὐδ᾽ ἀσθενέστερον. Τὴν αὐτὴν
[53]   ἰδέαν αὐτὸ ἴσχειν, ἀλλὰ καὶ  ἐναντίου   αὐτῷ ἀεί τινος; ~Πῶς λέγεις;
[15]   γίγνεσθαι ἢ ἐκ τοῦ αὐτῷ  ἐναντίου.   Οἷον ὅταν μεῖζόν τι ~γίγνηται,
[51]   μὲν γὰρ ἐλέγετο ἐκ τοῦ  ἐναντίου   πράγματος τὸ ἐναντίον ~πρᾶγμα γίγνεσθαι,
[53]   τὰ τρία ἄρα ἡ τοῦ  ἀρτίου   ἰδέα οὐδέποτε ἥξει. ~Οὐ δῆτα.
[55]   Τὸ μὴ δεχόμενον τὴν τοῦ  ἀρτίου   ἰδέαν τί νυνδὴ ὠνομάζομεν; ~Ἀνάρτιον,
[53]   ~Ἐναντία δὲ ταύτῃ ἡ τοῦ  ἀρτίου;   ~Ναί. ~(Ἐπὶ τὰ τρία ἄρα
[53]   ἀκούειν. Τὰ πέντε τὴν τοῦ  ἀρτίου   οὐ ~δέξεται, οὐδὲ τὰ δέκα
[53]   ~Οὐ δῆτα. ~Ἄμοιρα δὴ τοῦ  ἀρτίου   τὰ τρία. ~Ἄμοιρα. ~Ἀνάρτιος ἄρα
[55]   ἂν διεμαχόμεθα ὅτι ἐπελθόντος τοῦ  ἀρτίου   τὸ περιττὸν καὶ τὰ ~τρία
[55]   περιττὸν μὴ γίγνεσθαι ἐπιόντος τοῦ  ~ἀρτίου,   ὥσπερ ὡμολόγηται, (ἀπολομένου δὲ αὐτοῦ
[35]   πανταχῇ σκοπῶν ἀπείπῃ τις, ~πάνυ  μαλθακοῦ   εἶναι ἀνδρός· δεῖν γὰρ περὶ
[11]   ἡμῶν ~ἡ ψυχὴ μετὰ τοιούτου  κακοῦ,   οὐ μή ποτε κτησώμεθα ἱκανῶς
[53]   ἐναντιότητα μηδέποτε δέξασθαι. πάλιν δὲ  ~ἀναμιμνῄσκου·   οὐ γὰρ χεῖρον πολλάκις ἀκούειν.
[58]   μέντοι, ὦ Σιμμία, οὐχ ἡ  Γλαύκου   τέχνη γέ μοι δοκεῖ εἶναι
[58]   μοι φαίνεται ἢ κατὰ ~τὴν  Γλαύκου   τέχνην, καὶ ἅμα μὲν ἐγὼ
[49]   ~καλὸν ἢ ἡ ἐκείνου τοῦ  καλοῦ   εἴτε παρουσία εἴτε κοινωνία εἴτε
[20]   ἢ καὶ περὶ αὐτοῦ τοῦ  καλοῦ   καὶ αὐτοῦ τοῦ ~(ἀγαθοῦ καὶ
[49]   ~ἢ διότι μετέχει ἐκείνου τοῦ  καλοῦ·   καὶ πάντα δὴ οὕτως λέγω.
[3]   ἐπυθόμεθα ὅτι τὸ ~πλοῖον ἐκ  Δήλου   ἀφιγμένον εἴη. Παρηγγείλαμεν οὖν ἀλλήλοις
[38]   καθήμενος (παρὰ τὴν κλίνην ἐπὶ  ~χαμαιζήλου   τινός, ὁ δὲ ἐπὶ πολὺ
[61]   ἡμῖν ~θαλάττης, ζέουσαν ὕδατος καὶ  πηλοῦ·   ἐντεῦθεν δὲ (χωρεῖ κύκλῳ ~θολερὸς
[60]   μεγάλους ποταμούς, πολλοὺς δὲ ὑγροῦ  πηλοῦ   καὶ ~καθαρωτέρου καὶ βορβορωδεστέρου, (ὥσπερ
[60]   Σικελίᾳ οἱ πρὸ τοῦ ~ῥύακος  πηλοῦ   ῥέοντες ποταμοὶ καὶ αὐτὸς ὁ
[58]   ὢν τοῦ παρὰ σφίσι, μηδὲ  ἄλλου   ~ἀκηκοὼς εἴη τοῦ ἑωρακότος. ταὐτὸν
[2]   ~Σωκράτους καὶ αὐτὸν λέγοντα καὶ  ἄλλου   ἀκούοντα ἔμοιγε ἀεὶ πάντων ~ἥδιστον.
[15]   εἰ δὲ μὴ ἔστι τοῦτο,  ἄλλου   ~ἄν του δέοι λόγου. ~Πάνυ
[55]   (καὶ ἀνώλεθρος· εἰ δὲ μή,  ~ἄλλου   ἂν δέοι λόγου. ~Ἀλλ᾽ οὐδὲν
[41]   διὰ ταῦτα μήτε ἐμαυτοῦ μήτε  ἄλλου   ~ἀποδέχεσθαι λέγοντος ὡς ψυχή ἐστιν
[47]   οὔτ᾽ αὐτὸς εὑρεῖν οὔτε ~παρ᾽  ἄλλου   μαθεῖν οἷός τε ἐγενόμην, τὸν
[38]   ~δέομαι πάλιν ὥσπερ ἐξ ἀρχῆς  ἄλλου   τινὸς λόγου ὅς με πείσει
[1]   ἔπιεν ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ, ἢ  ἄλλου   του ἤκουσας; ~(Φαίδων) Αὐτός, ὦ
[64]   περὶ τῶν παίδων ἢ περὶ  ἄλλου   του, ὅτι ἄν σοι ~ποιοῦντες
[42]   ἂν συντεθῇ, ἀλλ᾽ ~ἕπεσθαι. ~Συνεδόκει.  ~Πολλοῦ   ἄρα δεῖ ἐναντία γε ἁρμονία
[29]   ὥς φασιν οἱ πολλοὶ (ἄνθρωποι;  Πολλοῦ   γε ~δεῖ, ὦ φίλε Κέβης
[42]   ἄλλο ~ἐναντιωθῆναι τοῖς αὑτῆς μέρεσιν.  ~Πολλοῦ   μέντοι, ἔφη. ~Τί δέ; οὐχ
[46]   ἀγαθόν· καὶ οὐκ ἂν ἀπεδόμην  πολλοῦ   τὰς ἐλπίδας, ἀλλὰ ~πάνυ σπουδῇ
[53]   τοιαῦτα, τὸ ἥμισυ, τὴν τοῦ  ὅλου,   καὶ τριτημόριον αὖ ~καὶ πάντα
[57]   ἡ πορεία οὐχ ὡς ὁ  Αἰσχύλου   Τήλεφος λέγει· ἐκεῖνος (μὲν γὰρ
[38]   εἰώθει γάρ, ὁπότε τύχοι, ~παίζειν  μου   εἰς τὰς τρίχας Αὔριον δή,
[38]   εἰς ἀπιστίαν καταπέπτωκεν Θαυμαστῶς γάρ  μου   ὁ λόγος οὗτος ~ἀντιλαμβάνεται καὶ
[38]   ὑψηλοτέρου ἢ ἐγώ. καταψήσας οὖν  μου   τὴν ~κεφαλὴν καὶ συμπιέσας τὰς
[47]   νῦν ἐνθάδε κάθημαι, ὅτι σύγκειταί  ~μου   τὸ σῶμα ἐξ ὀστῶν καὶ
[64]   ῥᾷον φέρῃ, καὶ μὴ ὁρῶν  μου   τὸ σῶμα ἢ καόμενον ~ἢ
[12]   σφόδρα τὴν αὐτὴν ταύτην ἐλπίδα,  μηδαμοῦ   ἄλλοθι ~ἐντεύξεσθαι αὐτῇ (ἀξίως λόγου
[12]   σφόδρα γὰρ αὐτῷ ταῦτα δόξει,  μηδαμοῦ   ἄλλοθι ~καθαρῶς ἐντεύξεσθαι φρονήσει ἀλλ᾽
[17]   λῆρον τὸν Ἐνδυμίωνα ~ἀποδείξειεν καὶ  οὐδαμοῦ   ἂν φαίνοιτο διὰ τὸ καὶ
[11]   καθαρῶς ~γνῶναι, δυοῖν θάτερον, ἢ  οὐδαμοῦ   ἔστιν κτήσασθαι τὸ εἰδέναι ἢ
[14]   μή, ἐπειδὰν ἀπαλλαγῇ τοῦ ~σώματος,  οὐδαμοῦ   ἔτι ᾖ, ἀλλ᾽ ἐκείνῃ τῇ
[14]   οἴχηται ~διαπτομένη καὶ οὐδὲν ἔτι  οὐδαμοῦ   ᾖ. Ἐπεί, εἴπερ εἴη που
[34]   διαπτομένη ~οἴχηται καὶ οὐδὲν ἔτι  οὐδαμοῦ   ᾖ. ~(Σιγὴ οὖν ἐγένετο ταῦτα
[33]   προσκεκολλημένην, ἀναγκαζομένην δὲ ὥσπερ διὰ  εἱργμοῦ   διὰ ~τούτου σκοπεῖσθαι τὰ ὄντα
[33]   πάσῃ ἀμαθίᾳ ~κυλινδουμένην, καὶ τοῦ  εἱργμοῦ   τὴν δεινότητα κατιδοῦσα ὅτι δι᾽
[44]   γέγονεν· τί δὲ δὴ τὰ  Κάδμου,   ἔφη, ὦ Κέβης, πῶς ~ἱλασόμεθα
[44]   ἂν θαυμάσαιμι καὶ τὸν τοῦ  Κάδμου   λόγον εἰ πάθοι. ~Ὠγαθέ, ἔφη
[66]   τε καὶ πεπωκότα, οὐκέτι, ἀλλ᾽  ἐμοῦ   γε βίᾳ καὶ αὐτοῦ ~ἀστακτὶ
[4]   φιλοσοφίας μὲν οὔσης μεγίστης μουσικῆς,  ~ἐμοῦ   δὲ τοῦτο πράττοντος. Νῦν δ᾽
[66]   Ὁ δὲ Κρίτων ἔτι πρότερος  ἐμοῦ,   ἐπειδὴ οὐχ οἷός τ᾽ ἦν
[35]   εἴ τι μᾶλλον οἴεσθε μετ᾽  ἐμοῦ   ~εὐπορήσειν. ~Καὶ ὁ Σιμμίας ἔφη·
[47]   ἐπειδὴ Ἀθηναίοις ἔδοξε βέλτιον εἶναι  ἐμοῦ   ~καταψηφίσασθαι, διὰ ταῦτα δὴ καὶ
[37]   Εἰ οὖν τις ὑμῶν εὐπορώτερος  ἐμοῦ,   τί οὐκ ~ἀπεκρίνατο; Καὶ γὰρ
[64]   καόμενον ~ἢ κατορυττόμενον ἀγανακτῇ ὑπὲρ  ἐμοῦ   ὡς δεινὰ πάσχοντος, μηδὲ λέγῃ
[52]   πεμπτὰς καὶ ὁ ἥμισυς τοῦ  ἀριθμοῦ   ~ἅπας, ὥστε (οὐκ ὢν ὅπερ
[52]   ὁ ἕτερος αὖ στίχος τοῦ  ἀριθμοῦ   οὐκ ~ὢν ὅπερ τὸ ἄρτιον
[2]   ἀπό τε τῆς ἡδονῆς ~συγκεκραμένη  ὁμοῦ   καὶ ἀπὸ τῆς λύπης, ἐνθυμουμένῳ
[49]   φροντίς· ~ἱκανοὶ γὰρ ὑπὸ σοφίας  ὁμοῦ   πάντα κυκῶντες ὅμως δύνασθαι αὐτοὶ
[17]   τὸ τοῦ Ἀναξαγόρου γεγονὸς εἴη,  ὁμοῦ   πάντα χρήματα Ὡσαύτως ~δέ, ὦ
[52]   καὶ ~θερμόν, ἀλλὰ προσιόντος τοῦ  θερμοῦ   ἢ ὑπεκχωρήσειν αὐτῷ ἢ ἀπολεῖσθαι.
[55]   ἀπιόντα· καὶ περὶ πυρὸς καὶ  θερμοῦ   καὶ τῶν ἄλλων οὕτως ἂν
[36]   σώματος ~ἡμῶν καὶ συνεχομένου ὑπὸ  θερμοῦ   καὶ ψυχροῦ καὶ ξηροῦ καὶ
[3]   μοι ἔοικεν· ἐπειδὴ ὑπὸ τοῦ  δεσμοῦ   ἦν ἐν τῷ ~σκέλει τὸ
[10]   (αἴσθησιν ἐφέλκων μηδεμίαν μετὰ τοῦ  λογισμοῦ,   ἀλλ᾽ ~αὐτῇ καθ᾽ αὑτὴν εἰλικρινεῖ
[46]   αὐτὸν ᾤμην, φάσκοντά γε ὑπὸ  νοῦ   αὐτὰ ~κεκοσμῆσθαι, ἄλλην τινὰ αὐτοῖς
[31]   γεγονυῖαν ~ἄνευ φιλοσοφίας τε καὶ  νοῦ;   ~Πῇ δὴ οὗτοι εὐδαιμονέστατοι; ~Ὅτι
[27]   αὐτῇ, καὶ ~πέπαυταί τε τοῦ  πλάνου   καὶ περὶ ἐκεῖνα ἀεὶ κατὰ
[58]   αὐτὴν ἴσχειν τὴν ~ὁμοιότητα τοῦ  οὐρανοῦ   αὐτοῦ ἑαυτῷ πάντῃ καὶ τῆς
[47]   ~περιτιθεὶς τῇ γῇ ὑπὸ τοῦ  οὐρανοῦ   μένειν δὴ ποιεῖ τὴν γῆν,
[58]   οὐρανὸν καλεῖν, ὡς διὰ τούτου  οὐρανοῦ   ὄντος τὰ ἄστρα χωροῦντα· τὸ
[1]   ~(Ἐχεκράτης) ~(Αὐτός, ὦ Φαίδων,  παρεγένου   Σωκράτει ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ᾗ
[37]   χρείᾳ τε ὄντος καὶ φορουμένου,  ~ἀποκριναμένου   δή (τινος) ὅτι πολὺ τὸ
[36]   ὑπολαμβάνομεν τὴν ψυχὴν εἶναι, ὥσπερ  ἐντεταμένου   τοῦ σώματος ~ἡμῶν καὶ συνεχομένου
[57]   βίᾳ καὶ μόγις ὑπὸ τοῦ  προστεταγμένου   ~δαίμονος οἴχεται ἀγομένη. Ἀφικομένην δὲ
[51]   τὸ διαφέρον τοῦ τε νῦν  λεγομένου   ~καὶ τοῦ τότε. τότε μὲν
[55]   ἐπιόντος τοῦ ~ἀρτίου, ὥσπερ ὡμολόγηται,  (ἀπολομένου   δὲ αὐτοῦ ἀντ᾽ ἐκείνου ἄρτιον
[12]   τὴν ψυχὴν ἔχειν, τούτου δὲ  γιγνομένου   εἰ φοβοῖντο καὶ ~ἀγανακτοῖεν, οὐ
[37]   ~ἐγκαλεῖ τῷ λόγῳ, ἵνα χρόνου  ἐγγενομένου   βουλευσώμεθα τί ἐροῦμεν, ἔπειτα ~(δὲ)
[66]   εἴ τι ἄλλο λέγεις. ~Ταῦτα  ἐρομένου   αὐτοῦ οὐδὲν ἔτι ἀπεκρίνατο, ἀλλ᾽
[53]   αὐτὸ τὸ ἐπιφέρον ~τὴν τοῦ  ἐπιφερομένου   ἐναντιότητα μηδέποτε δέξασθαι. πάλιν δὲ
[36]   ἐντεταμένου τοῦ σώματος ~ἡμῶν καὶ  συνεχομένου   ὑπὸ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ καὶ
[37]   ἐν χρείᾳ τε ὄντος καὶ  φορουμένου,   ~ἀποκριναμένου δή (τινος) ὅτι πολὺ
[50]   ἐναντίον, τὸ σμικρόν, ἢ προσελθόντος  ἐκείνου   ἀπολωλέναι· ~ὑπομένον δὲ καὶ δεξάμενον
[55]   ὡμολόγηται, (ἀπολομένου δὲ αὐτοῦ ἀντ᾽  ἐκείνου   ἄρτιον ~γεγονέναι; τῷ ταῦτα λέγοντι
[46]   προσήκειν ἀνθρώπῳ καὶ περὶ αὐτοῦ  ἐκείνου   καὶ ~περὶ τῶν ἄλλων ἀλλ᾽
[1]   ἀεὶ καὶ νῦν ἔτι ἐξ  ἐκείνου   κατ᾽ ἐνιαυτὸν τῷ θεῷ ~πέμπουσιν.
[7]   τὸν ~ἐπιμελούμενον ἡμῶν καὶ ἡμᾶς  ἐκείνου   κτήματα εἶναι. Τὸ γὰρ μὴ
[50]   ἔχει ὁ Σωκράτης πρὸς τὸ  ἐκείνου   μέγεθος; ~Ἀληθῆ. ~Οὐδέ γε αὖ
[52]   οὐκ ἐκεῖνο, ἔχει δὲ τὴν  ἐκείνου   μορφὴν ἀεί, ὅτανπερ ᾖ. Ἔτι
[19]   κατὰ τὴν ὁμοιότητα εἴτε μὴ  ~ἐκείνου   οὗ ἀνεμνήσθη; ~Ἀνάγκη, ἔφη. ~Σκόπει
[27]   συγγενὴς οὖσα αὐτοῦ ἀεὶ ~μετ᾽  ἐκείνου   τε γίγνεται, ὅτανπερ αὐτὴ καθ᾽
[19]   (πάντα τὰ ἐν ταῖς ~αἰσθήσεσιν  ἐκείνου   τε ὀρέγεται τοῦ ὃ ἔστιν
[49]   σκιὰν καὶ τὴν ἀπειρίαν, ἐχόμενος  ~ἐκείνου   τοῦ ἀσφαλοῦς τῆς ὑποθέσεως, οὕτως
[19]   ἔφη, τῶν ἴσων, ἑτέρων ὄντων  ἐκείνου   τοῦ ἴσου, ὅμως ~αὐτοῦ τὴν
[49]   ποιεῖ αὐτὸ ~καλὸν ἢ ἡ  ἐκείνου   τοῦ καλοῦ εἴτε παρουσία εἴτε
[49]   καλὸν εἶναι ~ἢ διότι μετέχει  ἐκείνου   τοῦ καλοῦ· καὶ πάντα δὴ
[41]   οὖν, ἦ δ᾽ ὅς, περὶ  ἐκείνου   τοῦ λόγου λέγετε ἐν ᾧ
[19]   ἡμᾶς προειδέναι τὸ ἴσον πρὸ  ἐκείνου   τοῦ (χρόνου ὅτε ~τὸ πρῶτον
[34]   τὸ ἀδόξαστον (θεωμένη καὶ ὑπ᾽  ~ἐκείνου   τρεφομένη, ζῆν τε οἴεται οὕτω
[19]   ὃ ~ἔστιν, ἢ ἐνδεῖ τι  ἐκείνου   τῷ τοιοῦτον εἶναι οἷον τὸ
[57]   εἰς Ἅιδου (πορεύεσθαι ~μετὰ ἡγεμόνος  ἐκείνου   ᾧ δὴ προστέτακται τοὺς ἐνθένδε
[54]   μή μοι ὃ ἂν ἐρωτῶ  ἀποκρίνου,   ~ἀλλὰ μιμούμενος ἐμέ. Λέγω δὴ
[54]   βούλομαι. ~Ἀλλὰ πάνυ ἱκανῶς, ἔφη.  ~Ἀποκρίνου   δή, ἦ δ᾽ ὅς, ᾧ
[37]   τυχεῖν αὐτὴν ἔχουσαν καὶ τούτου  μόνου   ~προτέραν ἀπόλλυσθαι, ἀπολομένης δὲ τῆς
[37]   ὅδε ~ἐγκαλεῖ τῷ λόγῳ, ἵνα  χρόνου   ἐγγενομένου βουλευσώμεθα τί ἐροῦμεν, ἔπειτα
[57]   ~πάλιν ἡγεμὼν κομίζει ἐν πολλαῖς  χρόνου   καὶ μακραῖς περιόδοις. Ἔστι δὲ
[18]   πάθῃ περὶ ἐκεῖνα ἃ ὑπὸ  χρόνου   καὶ τοῦ μὴ ἐπισκοπεῖν ἤδη
[19]   τὸ ἴσον πρὸ ἐκείνου τοῦ  (χρόνου   ὅτε ~τὸ πρῶτον ἰδόντες τὰ
[1]   Ἀθήναζε, οὔτε τις ξένος ἀφῖκται  χρόνου   συχνοῦ ~(ἐκεῖθεν ὅστις ἂν ἡμῖν
[57]   δὴ δεῖται οὐχ ὑπὲρ τοῦ  χρόνου   τούτου μόνον ἐν ~ᾧ καλοῦμεν
[1]   οὔτε τις ξένος ἀφῖκται χρόνου  συχνοῦ   ~(ἐκεῖθεν ὅστις ἂν ἡμῖν σαφές
[24]   ὦ Κέβης, ἐν ᾗ ἔνεισί  που   ἀγαθοὶ ἄνδρες, πολλὰ δὲ ~καὶ
[10]   οὐκ ἐν τῷ λογίζεσθαι εἴπερ  που   ἄλλοθι κατάδηλον αὐτῇ γίγνεταί τι
[12]   ἐγὼ πορεύομαι, ἐκεῖ ἱκανῶς, εἴπερ  που   ἄλλοθι, κτήσασθαι ~τοῦτο οὗ ἕνεκα
[7]   ὁ δὲ νοῦν ἔχων ~ἐπιθυμοῖ  που   ἂν ἀεὶ εἶναι παρὰ τῷ
[20]   ~ἐπιστήμην ἀναλαμβάνειν εἴη; Τοῦτο δέ  που   ἀναμιμνῄσκεσθαι λέγοντες ~ὀρθῶς ἂν λέγοιμεν;
[41]   σῶμα ἐντεταμένων συγκεῖσθαι· οὐ γάρ  που   ~ἀποδέξῃ γε (σαυτοῦ λέγοντος ὡς
[14]   οὐδαμοῦ ᾖ. Ἐπεί, εἴπερ εἴη  που   αὐτὴ καθ᾽ αὑτὴν ~συνηθροισμένη καὶ
[7]   οὐκ ἔχει λόγον· οὐ γάρ  ~που   αὐτός γε αὑτοῦ οἴεται ἄμεινον
[52]   λέγω· τὸ γὰρ περιττὸν ἀεί  που   δεῖ τούτου τοῦ ~ὀνόματος τυγχάνειν
[16]   ζώντων, τούτου δὲ ὄντος ἱκανόν  που   ~ἐδόκει τεκμήριον εἶναι ὅτι ἀναγκαῖον
[19]   καὶ τἆλλα αἰσθάνεσθαι ~τυχεῖν ἔδει  που   εἰληφότας ἐπιστήμην αὐτοῦ τοῦ ἴσου
[36]   ἀπολομένην ~ἀλλὰ φαίη ἀνάγκη ἔτι  που   εἶναι αὐτὴν τὴν ἁρμονίαν, καὶ
[48]   καὶ σκοπούμενοι πάσχουσιν· διαφθείρονται γάρ  που   ἔνιοι τὰ ~ὄμματα, ἐὰν μὴ
[15]   ὅταν μεῖζόν τι ~γίγνηται, ἀνάγκη  που   ἐξ ἐλάττονος ὄντος πρότερον ἔπειτα
[18]   λέγεις; ~Οἷον τὰ τοιάδε· ἄλλη  που   ἐπιστήμη ἀνθρώπου καὶ λύρας. ~Πῶς
[37]   δὲ καὶ ἀποθανόντων ἡμῶν ἔτι  που   ἔστιν, οὔ μοι δοκεῖ τῇδε.
[45]   σοι δοκεῖ περὶ αὐτῶν; ~Πόρρω  που,   ἔφη, νὴ Δία ἐμὲ εἶναι
[16]   ἀποθνῄσκειν ~ἐναντίαν τινὰ γένεσιν; ~Πάντως  που,   ἔφη. ~Τίνα ταύτην; ~Τὸ ἀναβιώσκεσθαι.
[18]   οὖσα, καὶ κατὰ τοῦτον ἀνάγκη  που   ἡμᾶς ~ἐν προτέρῳ τινὶ χρόνῳ
[18]   δὲ ~(ἀδύνατον, εἰ μὴ ἦν  που   ἡμῖν ἡ ψυχὴ πρὶν ἐν
[37]   θαρρεῖν ὡς (ἐπειδὰν ἀποθάνωμεν ἔτι  που   ~ἡμῶν ἡ ψυχὴ ἔστιν. Εἰ
[15]   τὸ καλὸν τῷ ~αἰσχρῷ ἐναντίον  που   καὶ δίκαιον ἀδίκῳ, καὶ ἄλλα
[43]   οὖσα ἄλλῳ πράγματι ~διαλεγομένη; Οἷόν  που   καὶ Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ πεποίηκεν,
[31]   πολιτικὸν καὶ ~ἥμερον γένος, ἤ  που   μελιττῶν ἢ σφηκῶν ἢ μυρμήκων,
[39]   ἐπεχείρει τοῖς ἀνθρώποις; Εἰ γάρ  που   μετὰ τέχνης ἐχρῆτο, ~ὥσπερ ἔχει
[18]   πολλάκις κέβητος ἀνεμνήσθη, ~καὶ ἄλλα  που   μυρία τοιαῦτ᾽ ἂν εἴη. ~Μυρία
[16]   τὰς τῶν τεθνεώτων ψυχὰς εἶναί  που,   ~ὅθεν δὴ πάλιν γίγνεσθαι. ~Δοκεῖ
[43]   μὴ ἐσθίειν, καὶ ἄλλα μυρία  ~που   ὁρῶμεν (ἐναντιουμένην τὴν ψυχὴν τοῖς
[13]   τις φιλοσώματος; Ὁ αὐτὸς δέ  που   οὗτος τυγχάνει ὢν καὶ ~φιλοχρήματος
[41]   ἀξίας ἀποδέξασθαι ~εἴρηται. Ἐρρήθη γάρ  που   οὕτως ἡμῶν εἶναι ἡ ψυχὴ
[15]   ~ἡμῶν ἐκεῖ; Οὐ γὰρ ἄν  που   πάλιν ἐγίγνοντο μὴ οὖσαι, καὶ
[50]   τὸ ἀληθὲς (ἔχειν; Οὐ γάρ  που   πεφυκέναι ~Σιμμίαν ὑπερέχειν τούτῳ, τῷ
[47]   καὶ ~συντείνοντα τὰ νεῦρα κάμπτεσθαί  που   ποιεῖ οἷόν τ᾽ εἶναι ἐμὲ
[44]   τέ ἐστιν ψυχὴ καὶ ἦν  που   πρότερον ~ἀμήχανον ὅσον χρόνον καὶ
[37]   ἀπόλωλεν ὁ ἄνθρωπος ἀλλ᾽ ἔστι  που   σῶς, τεκμήριον δὲ παρέχοιτο ~θοἰμάτιον
[19]   εἰ ταῦτα οὕτως ἔχει. φαμέν  πού   τι εἶναι ἴσον, οὐ ξύλον
[57]   ἂν ἡγεμόνων ἔδει· οὐ γάρ  πού   τις ἂν διαμάρτοι οὐδαμόσε μιᾶς
[66]   δ᾽ ὅς· ἀλλ᾽ εὔχεσθαί γέ  που   τοῖς θεοῖς ἔξεστί τε καὶ
[2]   καὶ διαφερόντως, Ἀπολλόδωρος ~(οἶσθα γάρ  που   τὸν ἄνδρα καὶ τὸν τρόπον
[19]   ἐκεῖνο, ἀλλ᾽ ἔστιν φαυλότερον, ἀναγκαῖόν  που   τὸν ~τοῦτο ἐννοοῦντα τυχεῖν προειδότα
[10]   ὄντων; ~Ναί. ~Λογίζεται δέ γέ  που   τότε κάλλιστα, ὅταν αὐτὴν τούτων
[10]   αἵ γε ἄλλαι· πᾶσαι γάρ  που   ~τούτων φαυλότεραί εἰσιν. Ἢ σοὶ
[49]   οὐ μεγέθει; Ὁ αὐτὸς ~γάρ  που   φόβος. ~Πάνυ γ᾽ ἔφη. ~Τί
[35]   φησιν· Βαβαί, ὦ Σιμμία· ἦ  που   ~χαλεπῶς ἂν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους
[51]   τὸν Κέβητα εἶπεν, Ἆρα μή  που,   ὦ Κέβης, ~ἔφη, καὶ σέ
[42]   ~Οὐδὲν πλέον. ~(Μᾶλλον δέ γέ  που,   ὦ Σιμμία, κατὰ τὸν ὀρθὸν
[9]   ἀνθρώπων; ~Φαίνεται. ~Καὶ δοκεῖ γέ  που,   ὦ Σιμμία, τοῖς πολλοῖς ἀνθρώποις
[50]   ἐρεῖν, ἀλλ᾽ οὖν ἔχει γέ  που   ὡς λέγω. ~Συνέφη. ~Λέγω δὴ
[9]   Εἰ οὖν τοῦτο ἀληθές, ἄτοπον  δήπου   ἂν εἴη προθυμεῖσθαι ~μὲν ἐν
[18]   ἦ δ᾽ ὅς. Ὁμολογοῦμεν γὰρ  δήπου,   εἴ τίς τι ~ἀναμνησθήσεται, δεῖν
[13]   οὕτω ~διακειμένοις μάλιστα προσήκει; ~Πάντως  δήπου,   ἔφη. ~Οὐκοῦν καὶ ἡ σωφροσύνη,
[20]   ὦ Σιμμία, ἐπιστήμης ~ἀποβολήν; ~(Πάντως  δήπου,   ἔφη, ὦ Σώκρατες. ~Εἰ δέ
[16]   ~τυγχάνει; Τὸ γὰρ ἀποθνῄσκειν σαφὲς  δήπου,   ἢ οὔ; ~Πάνυ μὲν οὖν,
[53]   ~Ὥσπερ ἄρτι ἐλέγομεν. Οἶσθα γὰρ  δήπου   ὅτι ἃ ἂν ἡ τῶν
[42]   εἴπερ ἁρμονία ἐστίν· ἁρμονία γὰρ  δήπου   παντελῶς αὐτὸ τοῦτο ~οὖσα, ἁρμονία,
[42]   μετάσχοι. ~Οὐ μέντοι. ~Οὐδέ γε  δήπου   ψυχή, οὖσα παντελῶς ψυχή, κακίας.
[58]   πηλὸς ἀμήχανος καὶ ~βόρβοροί εἰσιν,  ὅπου   ἂν καὶ (ἡ) γῆ ᾖ,
[2]   ~ἐφαίνετο, ὦ Ἐχέκρατες, καὶ τοῦ  τρόπου   καὶ τῶν λόγων, ὡς ἀδεῶς
[39]   ~Γίγνεται δὲ ἐκ τοῦ αὐτοῦ  τρόπου   μισολογία τε καὶ μισανθρωπία. Ἤ
[60]   ἔλαττον ἔχειν τοῦ παρ᾽ ἡμῖν  ~(τόπου,   ἔστι δ᾽ οὓς καὶ βραχυτέρους
[45]   αὐτῇ τῇ κεφαλῇ, καὶ ~ἵππος  ἵππου·   καὶ ἔτι γε τούτων ἐναργέστερα,
[37]   καὶ ἀπολλύοιτο ἔτι ζῶντος τοῦ  ἀνθρώπου,   (ἀλλ᾽ ἡ ψυχὴ ἀεὶ τὸ
[33]   ὁ Κέβης. ~Ὅτι ψυχὴ παντὸς  ἀνθρώπου   ἀναγκάζεται ἅμα τε ἡσθῆναι σφόδρα
[18]   γεγραμμένον ἰδόντα καὶ λύραν γεγραμμένην  ~ἀνθρώπου   ἀναμνησθῆναι, καὶ Σιμμίαν ἰδόντα γεγραμμένον
[23]   ὅπως μὴ ἅμα ἀποθνῄσκοντος τοῦ  ἀνθρώπου   διασκεδάννυται ἡ ~ψυχὴ καὶ αὐτῇ
[21]   καὶ πρότερον, πρὶν εἶναι ἐν  ἀνθρώπου   εἴδει, ~χωρὶς σωμάτων, καὶ φρόνησιν
[41]   ~τὴν ψυχὴν πρὶν καὶ εἰς  ἀνθρώπου   εἶδός τε καὶ σῶμα ἀφικέσθαι,
[37]   πότερον πολυχρονιώτερόν ἐστι τὸ ~γένος  ἀνθρώπου   ἢ ἱματίου ἐν χρείᾳ τε
[18]   τὰ τοιάδε· ἄλλη που ἐπιστήμη  ἀνθρώπου   καὶ λύρας. ~Πῶς γὰρ οὔ;
[14]   ἔστι τε ~ψυχὴ ἀποθανόντος τοῦ  ἀνθρώπου   καί τινα δύναμιν ἔχει καὶ
[37]   (τινος) ὅτι πολὺ τὸ τοῦ  ἀνθρώπου,   οἴοιτο ἀποδεδεῖχθαι ~ὅτι παντὸς ἄρα
[44]   ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ εἰς  ἀνθρώπου   σῶμα ἐλθεῖν ~ἀρχὴ ἦν αὐτῇ
[37]   ἀπιστεῖς, ἐπειδὴ ὁρᾷς ἀποθανόντος τοῦ  ἀνθρώπου   τό γε ~ἀσθενέστερον ἔτι ὄν;
[37]   ταῦτα ὥσπερ ἄν τις περὶ  ~ἀνθρώπου   ὑφάντου πρεσβύτου ἀποθανόντος λέγοι τοῦτον
[4]   ὧν πεποίηκας ἐντείνας ~τοὺς τοῦ  Αἰσώπου   λόγους καὶ τὸ εἰς τὸν
[4]   εἶχον μύθους καὶ ~ἠπιστάμην τοὺς  Αἰσώπου,   τούτων ἐποίησα οἷς πρώτοις ἐνέτυχον.
[66]   ~οὔτε τοῦ χρώματος οὔτε τοῦ  προσώπου,   ἀλλ᾽ ὥσπερ εἰώθει ταυρηδὸν ~ὑποβλέψας
[11]   τὸ ἀληθές· μὴ καθαρῷ γὰρ  καθαροῦ   ~ἐφάπτεσθαι μὴ οὐ θεμιτὸν ᾖ”
[33]   τῆς τοῦ θείου τε καὶ  ~καθαροῦ   καὶ μονοειδοῦς συνουσίας. ~Ἀληθέστατα, ἔφη,
[61]   ὑπὸ γῆς ἐμβάλλει κατωτέρω τοῦ  Ταρτάρου·   οὗτος ~δ᾽ ἐστὶν ὃν ἐπονομάζουσιν
[36]   καὶ ψυχροῦ καὶ ξηροῦ καὶ  ὑγροῦ   καὶ ~τοιούτων τινῶν, κρᾶσιν εἶναι
[60]   πυρὸς μεγάλους ποταμούς, πολλοὺς δὲ  ὑγροῦ   πηλοῦ καὶ ~καθαρωτέρου καὶ βορβορωδεστέρου,
[15]   ἐξ ~ἀλλήλων γένεσίν τε εἶναι  ἑκατέρου   εἰς ἄλληλα; ~Πάνυ μὲν οὖν,
[15]   δύο γενέσεις, (ἀπὸ μὲν τοῦ  ἑτέρου   ἐπὶ τὸ ἕτερον, ~ἀπὸ δ᾽
[17]   εἴη ἡ γένεσις ἐκ τοῦ  ἑτέρου   μόνον ~εἰς τὸ καταντικρὺ καὶ
[45]   ἀπάγεται καὶ χωρίζεται ἕτερον ἀφ᾽  ~ἑτέρου.   οὐδέ γε δι᾽ ὅτι ἓν
[49]   ὅτι τὸ μεῖζον πᾶν ἕτερον  ἑτέρου   οὐδενὶ ἄλλῳ ~μεῖζόν ἐστιν ἢ
[15]   ἕτερον, ~ἀπὸ δ᾽ αὖ τοῦ  ἑτέρου   πάλιν ἐπὶ τὸ ἕτερον· μείζονος
[49]   εἴ τίς τινα φαίη ἕτερον  ἑτέρου   τῇ κεφαλῇ μείζω ~εἶναι, καὶ
[45]   ~προσετέθη (διὰ τὴν πρόσθεσιν τοῦ  ἑτέρου   τῷ ἑτέρῳ δύο ἐγένετο· ~θαυμάζω
[35]   δύναιτο ἀσφαλέστερον καὶ ἀκινδυνότερον ἐπὶ  βεβαιοτέρου   ~ὀχήματος, (ἢ) λόγου θείου τινός,
[43]   δεσπόζειν, καὶ οὔσης αὐτῆς πολὺ  θειοτέρου   τινὸς πράγματος ἢ ~καθ᾽ ἁρμονίαν;
[38]   τινός, ὁ δὲ ἐπὶ πολὺ  ὑψηλοτέρου   ἢ ἐγώ. καταψήσας οὖν μου
[15]   οὕτω, ἔφη. ~Καὶ μὴν ἐξ  ἰσχυροτέρου   γε τὸ ἀσθενέστερον καὶ ἐκ
[60]   ὑγροῦ πηλοῦ καὶ ~καθαρωτέρου καὶ  βορβορωδεστέρου,   (ὥσπερ ἐν Σικελίᾳ οἱ πρὸ
[15]   γε τὸ ἀσθενέστερον καὶ ἐκ  βραδυτέρου   τὸ θᾶττον; ~Πάνυ γε. ~Τί
[15]   ἀμείνονος, καὶ ἂν δικαιότερον, ἐξ  ~ἀδικωτέρου;   ~Πῶς γὰρ οὔ; ~Ἱκανῶς οὖν,
[60]   πολλοὺς δὲ ὑγροῦ πηλοῦ καὶ  ~καθαρωτέρου   καὶ βορβορωδεστέρου, (ὥσπερ ἐν Σικελίᾳ
[6]   γὰρ ἔγωγε, ὅπερ νυνδὴ σὺ  ἤρου,   καὶ Φιλολάου ἤκουσα, ὅτε ~παρ᾽
[36]   ὑπὸ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ καὶ  ξηροῦ   καὶ ὑγροῦ καὶ ~τοιούτων τινῶν,
[44]   σῶμα ἐλθεῖν ~ἀρχὴ ἦν αὐτῇ  ὀλέθρου,   ὥσπερ νόσος· καὶ ταλαιπωρουμένη τε
[66]   τὴν ἐμαυτοῦ τύχην, οἵου ἀνδρὸς  (ἑταίρου   ~ἐστερημένος εἴην. Ὁ δὲ Κρίτων
[67]   ἡ τελευτή, ὦ Ἐχέκρατες, τοῦ  ἑταίρου   ἡμῖν ἐγένετο, ἀνδρός, ὡς ~ἡμεῖς
[46]   ἐκ βιβλίου τινός, ὡς ἔφη,  Ἀναξαγόρου   ~(ἀναγιγνώσκοντος, καὶ λέγοντος ὡς ἄρα
[17]   μή, ~ταχὺ ἂν τὸ τοῦ  Ἀναξαγόρου   γεγονὸς εἴη, ὁμοῦ πάντα χρήματα
[52]   πῦρ γε αὖ προσιόντος τοῦ  ψυχροῦ   αὐτῷ ἢ ὑπεξιέναι ἢ ἀπολεῖσθαι,
[36]   καὶ συνεχομένου ὑπὸ θερμοῦ καὶ  ψυχροῦ   καὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ καὶ
[66]   ἢ πιόντα περιιέναι, ἕως ἄν  σου   βάρος (ἐν τοῖς ~σκέλεσι γένηται,
[44]   πρώτην ἔφοδον οὐ δέξασθαι τοῦ  σοῦ   ~λόγου. ταὐτὰ δὴ οὐκ ἂν
[39]   οἱ λόγοι τοῖς ἀνθρώποις, ἀλλὰ  ~σοῦ   νυνδὴ προάγοντος ἐγὼ ἐφεσπόμην, ἀλλ᾽
[65]   Σώκρατες, ἔφη, οὐ καταγνώσομαί ~γε  σοῦ   ὅπερ ἄλλων καταγιγνώσκω, ὅτι μοι
[6]   αὐτὸ ἑαυτὸ ~ἀποκτεινύοι, μὴ σημήναντός  σου   ὅτι βούλει αὐτὸ τεθνάναι, χαλεπαίνοις
[38]   γὰρ αὐτόν με νῦν ~ἀκούσαντά  σου   τοιοῦτόν τι λέγειν (πρὸς ἐμαυτὸν
[60]   δέ ἐστιν ἑκατέρωσε μέχρι τοῦ  μέσου   ~καθιέναι, πέρα δ᾽ οὔ· ἄναντες
[19]   φαμέν, πρὸ τούτων τὴν τοῦ  ἴσου   ἐπιστήμην εἰληφέναι; ~Ναί. ~Πρὶν γενέσθαι
[20]   τοιαῦτα; Οὐ γὰρ περὶ τοῦ  ἴσου   ~νῦν ὁ λόγος ἡμῖν μᾶλλόν
[19]   ἴσων, ἑτέρων ὄντων ἐκείνου τοῦ  ἴσου,   ὅμως ~αὐτοῦ τὴν ἐπιστήμην ἐννενόηκάς
[19]   που εἰληφότας ἐπιστήμην αὐτοῦ τοῦ  ἴσου   ὅτι ἔστιν, εἰ ἐμέλλομεν ~τὰ
[20]   αὐτοῦ τοῦ καλοῦ καὶ αὐτοῦ  τοῦ   ~(ἀγαθοῦ καὶ δικαίου καὶ ὁσίου
[7]   ὅτι οὐ δεῖ ἀπό γε  τοῦ   ἀγαθοῦ φεύγειν ~ἀλλ᾽ ὅτι μάλιστα
[55]   οὖν. ~Οὐκοῦν καὶ νῦν περὶ  τοῦ   ἀθανάτου, εἰ μὲν ἡμῖν ὁμολογεῖται
[55]   καὶ ὧδε, ἔφη, ἀνάγκη περὶ  τοῦ   ἀθανάτου εἰπεῖν; Εἰ μὲν τὸ
[30]   εἰς ~τὸν ὁρατὸν τόπον φόβῳ  τοῦ   ἀιδοῦς τε καὶ Ἅιδου, ὥσπερ
[4]   (ποιημάτων ὧν πεποίηκας ἐντείνας ~τοὺς  τοῦ   Αἰσώπου λόγους καὶ τὸ εἰς
[27]   διὰ τοῦ ὁρᾶν ἢ διὰ  τοῦ   ἀκούειν ἢ δι᾽ ἄλλης ~τινὸς
[45]   ἐστιν ὁ τὰς αἰσθήσεις παρέχων  τοῦ   ~ἀκούειν καὶ ὁρᾶν καὶ ὀσφραίνεσθαι,
[40]   Καὶ γὰρ ἐκεῖνοι ὅταν περί  του   ἀμφισβητῶσιν, ὅπῃ μὲν ἔχει περὶ
[17]   δὲ μή, ~ταχὺ ἂν τὸ  τοῦ   Ἀναξαγόρου γεγονὸς εἴη, ὁμοῦ πάντα
[37]   ~σῶμα καὶ ἀπολλύοιτο ἔτι ζῶντος  τοῦ   ἀνθρώπου, (ἀλλ᾽ ἡ ψυχὴ ἀεὶ
[23]   ~πολλῶν, ὅπως μὴ ἅμα ἀποθνῄσκοντος  τοῦ   ἀνθρώπου διασκεδάννυται ἡ ~ψυχὴ καὶ
[14]   ὡς ἔστι τε ~ψυχὴ ἀποθανόντος  τοῦ   ἀνθρώπου καί τινα δύναμιν ἔχει
[37]   δή (τινος) ὅτι πολὺ τὸ  τοῦ   ἀνθρώπου, οἴοιτο ἀποδεδεῖχθαι ~ὅτι παντὸς
[37]   ἔτι ἀπιστεῖς, ἐπειδὴ ὁρᾷς ἀποθανόντος  τοῦ   ἀνθρώπου τό γε ~ἀσθενέστερον ἔτι
[38]   λόγου ὅς με πείσει ὡς  τοῦ   ~ἀποθανόντος οὐ συναποθνῄσκει ἡ ψυχή.
[35]   οἱ κύκνοι, ἀλλ᾽ ἅτε οἶμαι  τοῦ   ~Ἀπόλλωνος ὄντες, μαντικοί τέ εἰσι
[1]   τῆς θεωρίας ἐπειδὰν ὁ ἱερεὺς  τοῦ   Ἀπόλλωνος στέψῃ τὴν ~πρύμναν τοῦ
[19]   ~ἢ πῶς λέγομεν; ~Οὕτως. ~Πρὸ  τοῦ   ἄρα ἄρξασθαι ἡμᾶς ὁρᾶν καὶ
[52]   ἡ πεμπτὰς καὶ ὁ ἥμισυς  τοῦ   ἀριθμοῦ ~ἅπας, ὥστε (οὐκ ὢν
[52]   ἅπας ὁ ἕτερος αὖ στίχος  τοῦ   ἀριθμοῦ οὐκ ~ὢν ὅπερ τὸ
[53]   ~(Ἐπὶ τὰ τρία ἄρα ἡ  τοῦ   ἀρτίου ἰδέα οὐδέποτε ἥξει. ~Οὐ
[55]   οὖν; Τὸ μὴ δεχόμενον τὴν  τοῦ   ἀρτίου ἰδέαν τί νυνδὴ ὠνομάζομεν;
[53]   ~Ναί. ~Ἐναντία δὲ ταύτῃ ἡ  τοῦ   ἀρτίου; ~Ναί. ~(Ἐπὶ τὰ τρία
[53]   πολλάκις ἀκούειν. Τὰ πέντε τὴν  τοῦ   ἀρτίου οὐ ~δέξεται, οὐδὲ τὰ
[53]   ἥξει. ~Οὐ δῆτα. ~Ἄμοιρα δὴ  τοῦ   ἀρτίου τὰ τρία. ~Ἄμοιρα. ~Ἀνάρτιος
[55]   ῥᾳδίως ἂν διεμαχόμεθα ὅτι ἐπελθόντος  τοῦ   ἀρτίου τὸ περιττὸν καὶ τὰ
[55]   τὸ περιττὸν μὴ γίγνεσθαι ἐπιόντος  τοῦ   ~ἀρτίου, ὥσπερ ὡμολόγηται, (ἀπολομένου δὲ
[49]   καὶ τὴν ἀπειρίαν, ἐχόμενος ~ἐκείνου  τοῦ   ἀσφαλοῦς τῆς ὑποθέσεως, οὕτως ἀποκρίναιο
[35]   εἶναι τῶν κύκνων καὶ ἱερὸς  τοῦ   ~αὐτοῦ θεοῦ, καὶ οὐ χεῖρον
[39]   λόγους μισήσας. ~Γίγνεται δὲ ἐκ  τοῦ   αὐτοῦ τρόπου μισολογία τε καὶ
[52]   μόνον αὐτὸ τὸ εἶδος ~ἀξιοῦσθαι  τοῦ   αὑτοῦ ὀνόματος εἰς τὸν ἀεὶ
[15]   ~ἄλλοθεν αὐτὸ γίγνεσθαι ἢ ἐκ  τοῦ   αὐτῷ ἐναντίου. Οἷον ὅταν μεῖζόν
[47]   νῷ πράττων, ~ἀλλ᾽ οὐ (τῇ  τοῦ   βελτίστου αἱρέσει, πολλὴ ἂν καὶ
[47]   Βοιωτοὺς ἦν, ὑπὸ δόξης φερόμενα  τοῦ   βελτίστου, ~εἰ μὴ δικαιότερον ᾤμην
[35]   τοῦ δεσπότου, ~οὐδὲ δυσθυμότερον αὐτῶν  τοῦ   βίου ἀπαλλάττεσθαι. ἀλλὰ τούτου γ᾽
[43]   ἐναντιουμένη ὀλίγου ~πάντα διὰ παντὸς  τοῦ   βίου καὶ δεσπόζουσα πάντας τρόπους,
[20]   τούτων πάντων ~τὰς ἐπιστήμας πρὸ  τοῦ   γενέσθαι εἰληφέναι. ~Ἔστι ταῦτα. ~Καὶ
[20]   εἰ μὲν λαβόντες αὐτὴν πρὸ  τοῦ   γενέσθαι ἔχοντες ἐγενόμεθα, ~ἠπιστάμεθα καὶ
[10]   σκοπεῖ, ~οὗτος ἂν ἐγγύτατα ἴοι  τοῦ   γνῶναι ἕκαστον; ~Πάνυ μὲν οὖν.
[66]   ἀκούσαντες ᾐσχύνθημέν τε καὶ ἐπέσχομεν  τοῦ   δακρύειν. Ὁ δὲ ~περιελθών, ἐπειδή
[37]   μὲν ὕστερος ἀπόλωλεν πολλῶν (ὄντων,  τοῦ   δὲ ~τελευταίου οἶμαι πρότερος, καὶ
[33]   αὐτὸς ὁ δεδεμένος συλλήπτωρ (εἴη  τοῦ   δεδέσθαι, ~ὅπερ οὖν λέγω, γιγνώσκουσιν
[15]   μὴ ἔστι τοῦτο, ἄλλου ~ἄν  του   δέοι λόγου. ~Πάνυ μὲν οὖν,
[3]   αὐτῷ μοι ἔοικεν· ἐπειδὴ ὑπὸ  τοῦ   δεσμοῦ ἦν ἐν τῷ ~σκέλει
[3]   προτεραίᾳ (ἡμέρᾳ) ~(ἐπειδὴ ἐξήλθομεν ἐκ  τοῦ   δεσμωτηρίου ἑσπέρας, ἐπυθόμεθα ὅτι τὸ
[3]   δίκη ἐγένετο· ~πλησίον γὰρ ἦν  τοῦ   δεσμωτηρίου. περιεμένομεν οὖν ἑκάστοτε ἕως
[7]   οἰηθείη ταῦτα, φευκτέον (εἶναι ἀπὸ  ~τοῦ   δεσπότου, καὶ οὐκ ἂν λογίζοιτο
[35]   ἐκείνων τὴν μαντικὴν ἔχειν παρὰ  τοῦ   δεσπότου, ~οὐδὲ δυσθυμότερον αὐτῶν τοῦ
[47]   ἐνθάδε κάθημαι· καὶ αὖ περὶ  τοῦ   ~διαλέγεσθαι ὑμῖν ἑτέρας τοιαύτας αἰτίας
[45]   αὖ ~αἰτία γέγονεν, ἡ σχίσις,  τοῦ   δύο γεγονέναι· ἐναντία γὰρ (γίγνεται
[49]   οὐκ ἔχεις ἄλλην τινὰ αἰτίαν  ~τοῦ   δύο γενέσθαι ἀλλ᾽ ἢ τὴν
[49]   προστεθέντος τὴν πρόσθεσιν αἰτίαν εἶναι  (τοῦ   δύο ~γενέσθαι ἢ διασχισθέντος τὴν
[45]   αὕτη ~ἄρα αἰτία αὐτοῖς ἐγένετο  τοῦ   δύο γενέσθαι, ἡ σύνοδος τοῦ
[45]   γὰρ (γίγνεται ἢ τότε ~αἰτία  τοῦ   δύο γίγνεσθαι. Τότε μὲν γὰρ
[52]   ὅμως δὲ δεῖ αὐτὸ μετὰ  τοῦ   ἑαυτοῦ ὀνόματος καὶ τοῦτο ~καλεῖν
[16]   τὸ ἐγρηγορέναι ~γίγνεσθαι καὶ (ἐκ  τοῦ   ἐγρηγορέναι τὸ καθεύδειν, καὶ τὰς
[11]   οὕτως, ὡς ἔοικεν, ἐγγυτάτω ~ἐσόμεθα  τοῦ   εἰδέναι, ἐὰν ὅτι μάλιστα μηδὲν
[25]   ἡ ~οὐσία ἧς λόγον δίδομεν  τοῦ   εἶναι καὶ ἐρωτῶντες καὶ ἀποκρινόμενοι,
[23]   διασκεδάννυται ἡ ~ψυχὴ καὶ αὐτῇ  τοῦ   εἶναι τοῦτο τέλος ᾖ. Τί
[33]   ἐν πάσῃ ἀμαθίᾳ ~κυλινδουμένην, καὶ  τοῦ   εἱργμοῦ τὴν δεινότητα κατιδοῦσα ὅτι
[60]   ῥέωσιν. Ή δὲ (αἰτία ἐστὶν  τοῦ   ἐκρεῖν τε ἐντεῦθεν καὶ εἰσρεῖν
[51]   τῶν νυνὶ ~λεγομένων ὡμολογεῖτο, ἐκ  τοῦ   ἐλάττονος τὸ μεῖζον γίγνεσθαι καὶ
[38]   ἐλέγομεν πρὸς ἀλλήλους, ὅτι ὑπὸ  τοῦ   ἔμπροσθεν λόγου σφόδρα ~πεπεισμένους ἡμᾶς
[51]   τότε μὲν γὰρ ἐλέγετο ἐκ  τοῦ   ἐναντίου πράγματος τὸ ἐναντίον ~πρᾶγμα
[60]   οὓς καὶ βραχυτέρους τῷ βάθει  τοῦ   ἐνθάδε εἶναι καὶ ~πλατυτέρους. Τούτους
[40]   οὖν καὶ τοῖς ἄλλοις καὶ  τοῦ   ἔπειτα βίου παντὸς ἕνεκα, ἐμοὶ
[20]   γὰρ εἰδέναι τοῦτ᾽ ἔστιν, λαβόντα  του   ἐπιστήμην ~ἔχειν καὶ μὴ ἀπολωλεκέναι·
[53]   ἴῃ, αὐτὸ τὸ ἐπιφέρον ~τὴν  τοῦ   ἐπιφερομένου ἐναντιότητα μηδέποτε δέξασθαι. πάλιν
[67]   ~Ἥἥδε ἡ τελευτή, ὦ Ἐχέκρατες,  τοῦ   ἑταίρου ἡμῖν ἐγένετο, ἀνδρός, ὡς
[15]   ὄντοιν δύο γενέσεις, (ἀπὸ μὲν  τοῦ   ἑτέρου ἐπὶ τὸ ἕτερον, ~ἀπὸ
[17]   τις εἴη ἡ γένεσις ἐκ  τοῦ   ἑτέρου μόνον ~εἰς τὸ καταντικρὺ
[15]   τὸ ἕτερον, ~ἀπὸ δ᾽ αὖ  τοῦ   ἑτέρου πάλιν ἐπὶ τὸ ἕτερον·
[45]   ᾧ ~προσετέθη (διὰ τὴν πρόσθεσιν  τοῦ   ἑτέρου τῷ ἑτέρῳ δύο ἐγένετο·
[4]   Εἰ οὖν τί σοι μέλει  ~τοῦ   ἔχειν ἐμὲ Εὐήνῳ ἀποκρίνασθαι ὅταν
[58]   σφίσι, μηδὲ ἄλλου ~ἀκηκοὼς εἴη  τοῦ   ἑωρακότος. ταὐτὸν δὴ τοῦτο καὶ
[65]   γέλωτα ὀφλήσειν παρ᾽ ἐμαυτῷ, γλιχόμενος  τοῦ   ζῆν καὶ ~φειδόμενος οὐδενὸς ἔτι
[17]   εἰ ἀποθνῄσκοι μὲν πάντα ὅσα  τοῦ   ζῆν μεταλάβοι, ~ἐπειδὴ δὲ ἀποθάνοι,
[16]   ἐξ ἀλλήλων; ~Ναί. ~Ἐξ οὖν  τοῦ   ζῶντος τί τὸ γιγνόμενον; ~Τὸ
[1]   ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ, ἢ ἄλλου  του   ἤκουσας; ~(Φαίδων) Αὐτός, ὦ Ἐχέκρατες.
[1]   μεταξὺ τῆς δίκης τε καὶ  τοῦ   θανάτου. ~(Ἐχεκράτης) ~Τί δὲ δὴ
[40]   τὸν χρόνον ~αὐτὸν τὸν πρὸ  τοῦ   θανάτου ἧττον τοῖς παροῦσιν ἀηδὴς
[1]   ἅττα εἶπεν ὁ ἀνὴρ πρὸ  τοῦ   θανάτου; Καὶ πῶς ἐτελεύτα; ~Ἡδέως
[35]   ἄνθρωποι διὰ τὸ αὑτῶν δέος  τοῦ   ~θανάτου καὶ τῶν κύκνων καταψεύδονται,
[40]   ἕνεκα, ἐμοὶ δὲ ~(αὐτοῦ ἕνεκα  τοῦ   θανάτου, ὡς κινδυνεύω ἔγωγε ἐν
[36]   τὴν δὲ ἁρμονίαν (ἀπολωλέναι τὴν  τοῦ   θείου ~τε καὶ ἀθανάτου ὁμοφυῆ
[33]   ἐκ τούτων ἄμοιρος εἶναι τῆς  τοῦ   θείου τε καὶ ~καθαροῦ καὶ
[4]   τε δίκη ἐγένετο καὶ ἡ  τοῦ   θεοῦ ~ἑορτὴ διεκώλυέ με ἀποθνῄσκειν,
[52]   χιόνα καὶ ~θερμόν, ἀλλὰ προσιόντος  τοῦ   θερμοῦ ἢ ὑπεκχωρήσειν αὐτῷ ἢ
[36]   ὁμοφυῆ τε καὶ συγγενῆ, προτέραν  τοῦ   θνητοῦ ἀπολομένην ~ἀλλὰ φαίη ἀνάγκη
[36]   σύνθετα καὶ ~γεώδη ἐστὶ καὶ  τοῦ   θνητοῦ συγγενῆ. Ἐπειδὰν οὖν ἢ
[19]   εἶναι ἐννοῆσαι ἀλλ᾽ ἢ ἐκ  τοῦ   ἰδεῖν ἢ ἅψασθαι ἢ ἔκ
[19]   γε, φαμέν, πρὸ τούτων τὴν  τοῦ   ἴσου ἐπιστήμην εἰληφέναι; ~Ναί. ~Πρὶν
[20]   τὰ τοιαῦτα; Οὐ γὰρ περὶ  τοῦ   ἴσου ~νῦν ὁ λόγος ἡμῖν
[19]   τῶν ἴσων, ἑτέρων ὄντων ἐκείνου  τοῦ   ἴσου, ὅμως ~αὐτοῦ τὴν ἐπιστήμην
[19]   ἔδει που εἰληφότας ἐπιστήμην αὐτοῦ  τοῦ   ἴσου ὅτι ἔστιν, εἰ ἐμέλλομεν
[44]   οὐκ ἂν θαυμάσαιμι καὶ τὸν  τοῦ   Κάδμου λόγον εἰ πάθοι. ~Ὠγαθέ,
[16]   τὸ δὲ ἐγρηγορέναι, καὶ ἐκ  τοῦ   καθεύδειν τὸ ἐγρηγορέναι ~γίγνεσθαι καὶ
[17]   ἀνεγείρεσθαι μὴ ἀνταποδιδοίη γιγνόμενον ἐκ  τοῦ   ~καθεύδοντος, οἶσθ᾽ ὅτι τελευτῶντα πάντ᾽
[49]   αὐτὸ ~καλὸν ἢ ἡ ἐκείνου  τοῦ   καλοῦ εἴτε παρουσία εἴτε κοινωνία
[20]   τι ἢ καὶ περὶ αὐτοῦ  τοῦ   καλοῦ καὶ αὐτοῦ τοῦ ~(ἀγαθοῦ
[49]   εἶναι ~ἢ διότι μετέχει ἐκείνου  τοῦ   καλοῦ· καὶ πάντα δὴ οὕτως
[7]   ἡσθῆναί τέ μοι ἔδοξε τῇ  τοῦ   (κέβητος ~πραγματείᾳ, καὶ ἐπιβλέψας εἰς
[3]   ἐκείνην μὲν ἀπῆγόν τινες τῶν  τοῦ   Κρίτωνος βοῶσάν (τε καὶ ~κοπτομένην·
[65]   οἰκεῖαι γυναῖκες ἀφίκοντο ἐκεῖναι, ἐναντίον  τοῦ   ~Κρίτωνος διαλεχθείς τε καὶ ἐπιστείλας
[10]   ἄλλην (αἴσθησιν ἐφέλκων μηδεμίαν μετὰ  τοῦ   λογισμοῦ, ἀλλ᾽ ~αὐτῇ καθ᾽ αὑτὴν
[37]   δὲ μή, ~οὕτως ἤδη ὑπερδικεῖν  τοῦ   λόγου. ~Ἀλλ᾽ ἄγε, ἦ δ᾽
[37]   γὰρ οὐ φαύλως ἔοικεν ἁπτομένῳ  τοῦ   λόγου. δοκεῖ μέντοι ~μοι χρῆναι
[11]   ἀτραπός τις ἐκφέρειν ἡμᾶς (μετὰ  τοῦ   ~λόγου ἐν τῇ σκέψει) ὅτι,
[42]   τῶν προειρημένων; ~Ἐκ τούτου ἄρα  τοῦ   λόγου ἡμῖν πᾶσαι ψυχαὶ πάντων
[41]   ἦ δ᾽ ὅς, περὶ ἐκείνου  τοῦ   λόγου λέγετε ἐν ᾧ ἔφαμεν
[58]   ἐμός, ὦ Σιμμία, τῷ μήκει  τοῦ   λόγου οὐκ ~ἐξαρκεῖν. Τὴν μέντοι
[47]   ἂν καὶ μακρὰ ῥᾳθυμία εἴη  τοῦ   ~λόγου. Τὸ γὰρ μὴ διελέσθαι
[46]   ἢ ποιεῖν· ἐκ δὲ δὴ  τοῦ   λόγου ~τούτου οὐδὲν ἄλλο σκοπεῖν
[56]   γε τῶν ~λεγομένων· ὑπὸ μέντοι  τοῦ   μεγέθους περὶ (ὧν οἱ λόγοι
[51]   τὸ μεῖζον γίγνεσθαι καὶ ἐκ  τοῦ   ~μείζονος τὸ ἔλαττον, καὶ ἀτεχνῶς
[50]   εἶναι, ἐν μέσῳ ~ὢν ἀμφοτέρων,  τοῦ   μὲν τῷ μεγέθει (ὑπερέχειν τὴν
[60]   (Δυνατὸν δέ ἐστιν ἑκατέρωσε μέχρι  τοῦ   μέσου ~καθιέναι, πέρα δ᾽ οὔ·
[18]   ἐκεῖνα ἃ ὑπὸ χρόνου καὶ  τοῦ   μὴ ἐπισκοπεῖν ἤδη ~ἐπελέληστο; ~Πάνυ
[58]   ὦ Σώκρατες, ἡμεῖς γε τούτου  τοῦ   μύθου ἡδέως ἂν ~ἀκούσαιμεν. ~Λέγεται
[41]   οὐσία ἔχουσα τὴν ἐπωνυμίαν τὴν  τοῦ   ὃ ~ἔστιν (ἐγὼ δὲ ταύτην,
[19]   ταῖς ~αἰσθήσεσιν ἐκείνου τε ὀρέγεται  τοῦ   ὃ ἔστιν ἴσον, καὶ αὐτοῦ
[45]   ἔφη, νὴ Δία ἐμὲ εἶναι  τοῦ   οἴεσθαι περὶ τούτων του τὴν
[53]   τὰ τοιαῦτα, τὸ ἥμισυ, τὴν  τοῦ   ὅλου, καὶ τριτημόριον αὖ ~καὶ
[33]   τὸ σῶμα φῇ. Ἐκ γὰρ  τοῦ   ὁμοδοξεῖν τῷ σώματι καὶ τοῖς
[52]   περιττὸν ἀεί που δεῖ τούτου  τοῦ   ~ὀνόματος τυγχάνειν ὅπερ νῦν λέγομεν·
[10]   ~κοινωνοῦσα αὐτῷ μηδ᾽ ἁπτομένη ὀρέγηται  τοῦ   ὄντος. ~Ἔστι ταῦτα. ~Οὐκοῦν καὶ
[11]   νόσοι ~προσπέσωσιν, ἐμποδίζουσιν ἡμῶν τὴν  τοῦ   ὄντος θήραν. Ἐρώτων δὲ καὶ
[10]   τις (καὶ) ἄλλος ὁ τευξόμενος  τοῦ   ὄντος; ~Ὑπερφυῶς, ἔφη ὁ Σιμμίας,
[27]   τὸ σκοπεῖν τι ἢ διὰ  τοῦ   ὁρᾶν ἢ διὰ τοῦ ἀκούειν
[30]   αἱ μὴ ~καθαρῶς ἀπολυθεῖσαι ἀλλὰ  τοῦ   ὁρατοῦ μετέχουσαι, διὸ καὶ ὁρῶνται.
[64]   τῶν παίδων ἢ περὶ ἄλλου  του,   ὅτι ἄν σοι ~ποιοῦντες ἡμεῖς
[58]   εἶναι αὐτὴν ἴσχειν τὴν ~ὁμοιότητα  τοῦ   οὐρανοῦ αὐτοῦ ἑαυτῷ πάντῃ καὶ
[47]   δίνην ~περιτιθεὶς τῇ γῇ ὑπὸ  τοῦ   οὐρανοῦ μένειν δὴ ποιεῖ τὴν
[12]   ταύτης ἀγόμενοι τῆς ἐλπίδος, τῆς  τοῦ   ~ὄψεσθαί τε ἐκεῖ ὧν ἐπεθύμουν
[18]   τῇ διανοίᾳ ἔλαβον τὸ εἶδος  τοῦ   παιδὸς οὗ ἦν ἡ λύρα;
[45]   ~αὐξάνεται. Τοῦτο γὰρ ᾤμην πρὸ  τοῦ   παντὶ δῆλον εἶναι, ὅτι διὰ
[57]   μὲν γὰρ ἦν ὁ θάνατος  τοῦ   παντὸς ~ἀπαλλαγή, ἕρμαιον ἂν ἦν
[57]   καλοῦμεν τὸ ζῆν, ἀλλ᾽ ὑπὲρ  τοῦ   παντός, καὶ ὁ κίνδυνος νῦν
[60]   τὸ χάσμα αὐτοὺς ἔλαττον ἔχειν  τοῦ   παρ᾽ ἡμῖν ~(τόπου, ἔστι δ᾽
[58]   ~καθαρώτερος καὶ καλλίων τυγχάνει ὢν  τοῦ   παρὰ σφίσι, μηδὲ ἄλλου ~ἀκηκοὼς
[58]   τις ἐν μέσῳ τῷ πυθμένι  τοῦ   πελάγους οἰκῶν οἴοιτό τε ἐπὶ
[52]   διὰ τὸ οὕτω πεφυκέναι ὥστε  τοῦ   περιττοῦ μηδέποτε ~ἀπολείπεσθαι; Λέγω δὲ
[52]   ἀεὶ ~προσαγορευτέα εἶναι καὶ τῷ  τοῦ   περιττοῦ, ὄντος οὐχ ὅπερ τῆς
[53]   ἄλλῳ ἐναντίον, ὅμως δὲ τὴν  (τοῦ   περιττοῦ οὐ δέξεται· οὐδὲ δὴ
[53]   ~δέξεται, οὐδὲ τὰ δέκα τὴν  τοῦ   περιττοῦ, τὸ διπλάσιον. Τοῦτο μὲν
[49]   τὸ πλῆθος; ~Καὶ τὸ δίπηχυ  τοῦ   πηχυαίου ἡμίσει μεῖζον εἶναι ἀλλ᾽
[45]   αὐτοῖς προσεῖναι, καὶ τὸ δίπηχυ  τοῦ   πηχυαίου ~μεῖζον εἶναι διὰ τὸ
[27]   ἐξῇ αὐτῇ, καὶ ~πέπαυταί τε  τοῦ   πλάνου καὶ περὶ ἐκεῖνα ἀεὶ
[45]   τοῦ δύο γενέσθαι, ἡ σύνοδος  τοῦ   πλησίον ἀλλήλων ~τεθῆναι. Οὐδέ γε
[1]   τῆς δίκης ἡ ~πρύμνα ἐστεμμένη  τοῦ   πλοίου ὃ εἰς Δῆλον Ἀθηναῖοι
[1]   τοῦ Ἀπόλλωνος στέψῃ τὴν ~πρύμναν  τοῦ   πλοίου· τοῦτο δ᾽ ἔτυχεν, ὥσπερ
[25]   πάσχειν, τὸ διασκεδάννυσθαι, ~καὶ ὑπὲρ  τοῦ   ποίου τινὸς δεδιέναι μὴ πάθῃ
[5]   καὶ πᾶς ὅτῳ ἀξίως τούτου  τοῦ   πράγματος ~μέτεστιν. Οὐ μέντοι ἴσως
[57]   παθοῦσα, βίᾳ καὶ μόγις ὑπὸ  τοῦ   προστεταγμένου ~δαίμονος οἴχεται ἀγομένη. Ἀφικομένην
[66]   διαφθείρας ~οὔτε τοῦ χρώματος οὔτε  τοῦ   προσώπου, ἀλλ᾽ ὥσπερ εἰώθει ταυρηδὸν
[66]   Τί λέγεις, ἔφη, περὶ τοῦδε  τοῦ   πώματος ~πρὸς τὸ ἀποσπεῖσαί τινι;
[60]   (ὥσπερ ἐν Σικελίᾳ οἱ πρὸ  τοῦ   ~ῥύακος πηλοῦ ῥέοντες ποταμοὶ καὶ
[44]   τὴν πρώτην ἔφοδον οὐ δέξασθαι  τοῦ   σοῦ ~λόγου. ταὐτὰ δὴ οὐκ
[30]   τούτου πλανῶνται, ἕως ἂν ~τῇ  (τοῦ   συνεπακολουθοῦντος, τοῦ σωματοειδοῦς, ἐπιθυμίᾳ πάλιν
[9]   λέγοιεν, ὦ Σιμμία, πλήν γε  τοῦ   σφᾶς μὴ λεληθέναι. ~Λέληθεν γὰρ
[39]   τε γὰρ ~μισανθρωπία ἐνδύεται ἐκ  τοῦ   σφόδρα τινὶ πιστεῦσαι ἄνευ τέχνης,
[35]   ~(Σιγὴ οὖν ἐγένετο ταῦτα εἰπόντος  τοῦ   Σωκράτους ἐπὶ πολὺν ~χρόνον, καὶ
[14]   εὖ ἂν ἔχοι. ~Εἰπόντος δὴ  τοῦ   Σωκράτους ταῦτα, ὑπολαβὼν ὁ Κέβης
[30]   ἕως ἂν ~τῇ (τοῦ συνεπακολουθοῦντος,  τοῦ   σωματοειδοῦς, ἐπιθυμίᾳ πάλιν ~ἐνδεθῶσιν εἰς
[30]   (καὶ) διειλημμένην γε οἶμαι ὑπὸ  τοῦ   σωματοειδοῦς, ὃ αὐτῇ ἡ ὁμιλία
[33]   Ἅιδου καθαρῶς ἀφικέσθαι, ἀλλὰ ἀεὶ  τοῦ   σώματος ~ἀναπλέα ἐξιέναι, ὥστε ταχὺ
[9]   χωρὶς δὲ τὴν ψυχὴν (ἀπὸ)  τοῦ   σώματος ἀπαλλαγεῖσαν ~αὐτὴν καθ᾽ αὑτὴν
[9]   ἢ τὴν τῆς ψυχῆς ἀπὸ  τοῦ   σώματος ἀπαλλαγήν; Καὶ εἶναι ~τοῦτο
[30]   γε οἶμαι μεμιασμένη καὶ ἀκάθαρτος  τοῦ   σώματος ~ἀπαλλάττηται, ἅτε τῷ σώματι
[10]   (τυγχάνει ἕκαστον ὄν· ἆρα διὰ  τοῦ   σώματος ~αὐτῶν τὸ ἀληθέστατον θεωρεῖται,
[11]   οὕτω μὲν καθαροὶ ἀπαλλαττόμενοι τῆς  τοῦ   σώματος ἀφροσύνης, ὡς τὸ ~εἰκὸς
[30]   ἡ ὁμιλία ~τε καὶ συνουσία  τοῦ   σώματος διὰ τὸ ἀεὶ συνεῖναι
[37]   ψυχῆς μὴ ἐν τῇ νῦν  τοῦ   ~σώματος διαζεύξει παντάπασιν ἀπόληται. ~(Πάντες
[24]   ὁ ἄνεμος ~αὐτὴν ἐκβαίνουσαν ἐκ  τοῦ   σώματος διαφυσᾷ (καὶ διασκεδάννυσιν, ~ἄλλως
[27]   τι τότε μὲν ἕλκεται ὑπὸ  τοῦ   σώματος εἰς τὰ οὐδέποτε κατὰ
[9]   φροντίζων τῶν ἡδονῶν αἳ διὰ  τοῦ   σώματός εἰσιν. ~Πάνυ μὲν οὖν
[36]   ἔργοις πᾶσι, τὰ ~δὲ λείψανα  τοῦ   σώματος ἑκάστου πολὺν χρόνον παραμένειν,
[10]   ἅπτεται; Ὅταν μὲν γὰρ μετὰ  τοῦ   ~σώματος ἐπιχειρῇ τι σκοπεῖν, δῆλον
[29]   ~τοιαύτη καὶ οὕτω πεφυκυῖα ἀπαλλαττομένη  τοῦ   σώματος εὐθὺς ~διαπεφύσηται καὶ ἀπόλωλεν,
[10]   ἄλλῃ τινὶ αἰσθήσει τῶν διὰ  τοῦ   σώματος ἐφήψω αὐτῶν; λέγω δὲ
[57]   τὰ παρόντα· ἡ δ᾽ ~ἐπιθυμητικῶς  τοῦ   σώματος ἔχουσα, ὅπερ ἐν τῷ
[37]   (θάνατον καὶ ταύτην τὴν διάλυσιν  τοῦ   ~σώματος ἣ τῇ ψυχῇ φέρει
[36]   τὴν ψυχὴν εἶναι, ὥσπερ ἐντεταμένου  τοῦ   σώματος ~ἡμῶν καὶ συνεχομένου ὑπὸ
[29]   ὅσον χρόνον, (ἔνια δὲ μέρη  τοῦ   σώματος, καὶ ἂν σαπῇ, ~ὀστᾶ
[14]   ὁ ἄνθρωπος ἀποθνῄσκῃ, εὐθὺς ἀπαλλαττομένη  τοῦ   ~σώματος, καὶ ἐκβαίνουσα ὥσπερ πνεῦμα
[9]   μάλιστα τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῆς  τοῦ   σώματος κοινωνίας ~διαφερόντως τῶν ἄλλων
[11]   γὰρ μὴ οἷόν τε μετὰ  τοῦ   σώματος μηδὲν καθαρῶς ~γνῶναι, δυοῖν
[13]   ~τούτοις μόνοις προσήκει, τοῖς μάλιστα  τοῦ   σώματος ὀλιγωροῦσίν τε καὶ ἐν
[14]   τοῖς ἀνθρώποις μή, ἐπειδὰν ἀπαλλαγῇ  τοῦ   ~σώματος, οὐδαμοῦ ἔτι ᾖ, ἀλλ᾽
[43]   καὶ ~οἵας ἄγεσθαι ὑπὸ τῶν  τοῦ   σώματος παθημάτων, ἀλλ᾽ οὐχ οἵας
[12]   ἐκλυομένην ὥσπερ (ἐκ) δεσμῶν ἐκ  τοῦ   σώματος; ~Πάνυ μὲν οὖν, ἔφη.
[41]   καὶ θειότερον καὶ (κάλλιον ὂν  τοῦ   σώματος προαπολλύηται ἐν ~ἁρμονίας εἴδει
[11]   αὑτὴν ἡ ψυχὴ ἔσται χωρὶς  τοῦ   ~σώματος, πρότερον δ᾽ οὔ. Καὶ
[12]   αὐτὴν καθ᾽ ~αὑτὴν πανταχόθεν ἐκ  τοῦ   σώματος συναγείρεσθαί τε καὶ ἁθροίζεσθαι,
[29]   ἐὰν μὲν ~καθαρὰ ἀπαλλάττηται, μηδὲν  τοῦ   σώματος συνεφέλκουσα, ἅτε οὐδὲν ~κοινωνοῦσα
[12]   ~τὸ χωρίζειν ὅτι μάλιστα ἀπὸ  τοῦ   σώματος τὴν ψυχὴν καὶ ἐθίσαι
[27]   τοῦτο γάρ ἐστιν τὸ διὰ  τοῦ   σώματος, τὸ δι᾽ αἰσθήσεως ~σκοπεῖν
[34]   μὴ διασπασθεῖσα ἐν ~τῇ ἀπαλλαγῇ  τοῦ   σώματος ὑπὸ τῶν ἀνέμων διαφυσηθεῖσα
[10]   καὶ ὡς ἔπος εἰπεῖν σύμπαντος  τοῦ   σώματος, ὡς ταράττοντος καὶ ~οὐκ
[47]   δέ τις λέγοι ὅτι ἄνευ  τοῦ   τὰ τοιαῦτα ἔχειν καὶ ~ὀστᾶ
[61]   πολλάκις ὑπὸ γῆς ἐμβάλλει κατωτέρω  τοῦ   Ταρτάρου· οὗτος ~δ᾽ ἐστὶν ὃν
[15]   οὖσαι, καὶ τοῦτο ἱκανὸν ~τεκμήριον  τοῦ   ταῦτ᾽ εἶναι, εἰ τῷ ὄντι
[51]   οὐ μέντοι ἐννοεῖς τὸ διαφέρον  τοῦ   τε νῦν λεγομένου ~καὶ τοῦ
[57]   ἂν ἦν τοῖς κακοῖς ἀποθανοῦσι  τοῦ   τε σώματος ἅμ᾽ ~ἀπηλλάχθαι καὶ
[23]   ἄλλοθεν ἢ ἐκ θανάτου καὶ  τοῦ   τεθνάναι γίγνεσθαι, ~πῶς οὐκ ἀνάγκη
[9]   ζῆν, ἀλλ᾽ ἐγγύς τι τείνειν  τοῦ   ~τεθνάναι ὁ μηδὲν φροντίζων τῶν
[12]   τῷ βίῳ ὅτι ἐγγυτάτω ὄντα  τοῦ   τεθνάναι οὕτω ζῆν, κἄπειθ᾽ ~ἥκοντος
[16]   δέ, ἦ δ᾽ ὅς, ἐκ  τοῦ   τεθνεῶτος; ~Ἀναγκαῖον, ἔφη, ὁμολογεῖν ὅτι
[23]   γίγνεσθαι πᾶν τὸ ζῶν ἐκ  τοῦ   τεθνεῶτος. Εἰ γὰρ ἔστιν μὲν
[45]   εἶναι τοῦ οἴεσθαι περὶ τούτων  του   τὴν αἰτίαν ~εἰδέναι, ὅς γε
[9]   ὅλως δοκεῖ σοι, ἔφη, ἡ  τοῦ   τοιούτου πραγματεία οὐ περὶ τὸ
[51]   τοῦ τε νῦν λεγομένου ~καὶ  τοῦ   τότε. τότε μὲν γὰρ ἐλέγετο
[2]   ἁνὴρ ~ἐφαίνετο, ὦ Ἐχέκρατες, καὶ  τοῦ   τρόπου καὶ τῶν λόγων, ὡς
[58]   ~τῆς θαλάττης οἰκεῖν καὶ διὰ  τοῦ   ὕδατος ὁρῶν τὸν ἥλιον καὶ
[47]   ᾤμην καὶ κάλλιον εἶναι πρὸ  τοῦ   φεύγειν τε καὶ ~ἀποδιδράσκειν ὑπέχειν
[10]   ταῦτα. ~Οὐκοῦν καὶ ἐνταῦθα ἡ  τοῦ   φιλοσόφου ψυχὴ μάλιστα (ἀτιμάζει τὸ
[19]   προειδέναι τὸ ἴσον πρὸ ἐκείνου  τοῦ   (χρόνου ὅτε ~τὸ πρῶτον ἰδόντες
[57]   ἐπιμελείας δὴ δεῖται οὐχ ὑπὲρ  τοῦ   χρόνου τούτου μόνον ἐν ~ᾧ
[66]   οὐδὲν τρέσας οὐδὲ διαφθείρας ~οὔτε  τοῦ   χρώματος οὔτε τοῦ προσώπου, ἀλλ᾽
[52]   τὸ πῦρ γε αὖ προσιόντος  τοῦ   ψυχροῦ αὐτῷ ἢ ὑπεξιέναι ἢ
[45]   ἀπέμαθον καὶ ~ταῦτα ἃ πρὸ  τοῦ   ᾤμην εἰδέναι, περὶ ἄλλων τε
[33]   οὐκ οἰομένη δεῖν ἐναντιοῦσθαι ἡ  τοῦ   ὡς ἀληθῶς ~φιλοσόφου ψυχὴ οὕτως
[57]   ἀποφυγὴ κακῶν οὐδὲ ~σωτηρία πλὴν  τοῦ   ὡς βελτίστην τε καὶ φρονιμωτάτην
[47]   τὸν ἀέρα ὑπερείδει· (τὴν δὲ  τοῦ   ὡς οἷόν τε ~βέλτιστα αὐτὰ
[56]   εἴη; ~Πολλὴ ἀνάγκη. ~Ἐπιόντος ἄρα  θανάτου   ἐπὶ τὸν ἄνθρωπον τὸ μὲν
[1]   τῆς δίκης τε καὶ τοῦ  θανάτου.   ~(Ἐχεκράτης) ~Τί δὲ δὴ τὰ
[40]   χρόνον ~αὐτὸν τὸν πρὸ τοῦ  θανάτου   ἧττον τοῖς παροῦσιν ἀηδὴς ἔσομαι
[9]   θανατῶσι καὶ ᾗ ἄξιοί εἰσιν  θανάτου   καὶ οἵου ~θανάτου οἱ ὡς
[1]   εἶπεν ὁ ἀνὴρ πρὸ τοῦ  θανάτου;   Καὶ πῶς ἐτελεύτα; ~Ἡδέως γὰρ
[23]   ~γιγνομένῃ μηδαμόθεν ἄλλοθεν ἢ ἐκ  θανάτου   καὶ τοῦ τεθνάναι γίγνεσθαι, ~πῶς
[35]   διὰ τὸ αὑτῶν δέος τοῦ  ~θανάτου   καὶ τῶν κύκνων καταψεύδονται, καί
[9]   ἄξιοί εἰσιν θανάτου καὶ οἵου  ~θανάτου   οἱ ὡς ἀληθῶς φιλόσοφοι. (Εἴπωμεν
[16]   ἔφη, οὕτω περὶ ζωῆς καὶ  θανάτου.   Οὐκ ἐναντίον μὲν ~φῂς τῷ
[29]   ~οὐ τοῦτ᾽ ἂν εἴη μελέτη  θανάτου;   ~Παντάπασί γε. ~Οὐκοῦν οὕτω μὲν
[40]   ἐμοὶ δὲ ~(αὐτοῦ ἕνεκα τοῦ  θανάτου,   ὡς κινδυνεύω ἔγωγε ἐν τῷ
[55]   ~Οὐκοῦν καὶ νῦν περὶ τοῦ  ἀθανάτου,   εἰ μὲν ἡμῖν ὁμολογεῖται καὶ
[55]   ὧδε, ἔφη, ἀνάγκη περὶ τοῦ  ἀθανάτου   εἰπεῖν; Εἰ μὲν τὸ ~ἀθάνατον
[36]   τὴν τοῦ θείου ~τε καὶ  ἀθανάτου   ὁμοφυῆ τε καὶ συγγενῆ, προτέραν
[39]   ~ἀληθοῦς καὶ βεβαίου λόγου καὶ  δυνατοῦ   (κατανοῆσαι, ἔπειτα διὰ τὸ ~παραγίγνεσθαι
[30]   μὴ ~καθαρῶς ἀπολυθεῖσαι ἀλλὰ τοῦ  ὁρατοῦ   μετέχουσαι, διὸ καὶ ὁρῶνται. ~Εἰκός
[67]   ἀρίστου καὶ ἄλλως ~φρονιμωτάτου καὶ  δικαιοτάτου.  
[67]   ὧν ἐπειράθημεν ἀρίστου καὶ ἄλλως  ~φρονιμωτάτου   καὶ δικαιοτάτου.
[36]   τε καὶ συγγενῆ, προτέραν τοῦ  θνητοῦ   ἀπολομένην ~ἀλλὰ φαίη ἀνάγκη ἔτι
[36]   καὶ ~γεώδη ἐστὶ καὶ τοῦ  θνητοῦ   συγγενῆ. Ἐπειδὰν οὖν ἢ κατάξῃ
[37]   ὥσπερ ἄν τις περὶ ~ἀνθρώπου  ὑφάντου   πρεσβύτου ἀποθανόντος λέγοι τοῦτον τὸν
[7]   ταῦτα, φευκτέον (εἶναι ἀπὸ ~τοῦ  δεσπότου,   καὶ οὐκ ἂν λογίζοιτο ὅτι
[35]   τὴν μαντικὴν ἔχειν παρὰ τοῦ  δεσπότου,   ~οὐδὲ δυσθυμότερον αὐτῶν τοῦ βίου
[57]   ὡς ἄρα τελευτήσαντα ἕκαστον ὁ  ~ἑκάστου   δαίμων, ὅσπερ ζῶντα εἰλήχει, οὗτος
[45]   ἐδόκει εἶναι, εἰδέναι τὰς αἰτίας  ἑκάστου,   διὰ τί γίγνεται ~ἕκαστον καὶ
[1]   ὡς λέγεται τότε, εἰ σωθεῖεν,  ἑκάστου   ἔτους θεωρίαν ~ἀπάξειν εἰς Δῆλον·
[46]   βούλοιτο τὴν αἰτίαν εὑρεῖν περὶ  ἑκάστου   ὅπῃ ~γίγνεται ἢ ἀπόλλυται ἢ
[49]   ἢ μετασχὸν τῆς ἰδίας ~οὐσίας  ἑκάστου   οὗ ἂν μετάσχῃ, καὶ ἐν
[36]   τὰ ~δὲ λείψανα τοῦ σώματος  ἑκάστου   πολὺν χρόνον παραμένειν, (ἕως ἂν
[67]   ἄν, τῶν τότε ὧν ἐπειράθημεν  ἀρίστου   καὶ ἄλλως ~φρονιμωτάτου καὶ δικαιοτάτου.
[47]   πράττων, ~ἀλλ᾽ οὐ (τῇ τοῦ  βελτίστου   αἱρέσει, πολλὴ ἂν καὶ μακρὰ
[47]   ἦν, ὑπὸ δόξης φερόμενα τοῦ  βελτίστου,   ~εἰ μὴ δικαιότερον ᾤμην καὶ
[52]   τὸ οὕτω πεφυκέναι ὥστε τοῦ  περιττοῦ   μηδέποτε ~ἀπολείπεσθαι; Λέγω δὲ αὐτὸ
[52]   ~προσαγορευτέα εἶναι καὶ τῷ τοῦ  περιττοῦ,   ὄντος οὐχ ὅπερ τῆς τριάδος;
[53]   ἐναντίον, ὅμως δὲ τὴν (τοῦ  περιττοῦ   οὐ δέξεται· οὐδὲ δὴ τὸ
[53]   οὐδὲ τὰ δέκα τὴν τοῦ  περιττοῦ,   τὸ διπλάσιον. Τοῦτο μὲν οὖν
[9]   ἢ τοῦτο, ἥκοντος δὲ δὴ  αὐτοῦ   ἀγανακτεῖν ὃ ~πάλαι προυθυμοῦντό τε
[27]   ἔχον, καὶ ὡς συγγενὴς οὖσα  αὐτοῦ   ἀεὶ ~μετ᾽ ἐκείνου τε γίγνεται,
[10]   δῆλον ὅτι τότε ἐξαπατᾶται ὑπ᾽  αὐτοῦ.   ~(Ἀληθῆ λέγεις. ~Ἆρ᾽ οὖν οὐκ
[21]   καὶ πῇ σοι δοκεῖ περὶ  αὐτοῦ;   Ἀνὴρ ἐπιστάμενος ~περὶ ὧν ἐπίσταται
[55]   ~ἀρτίου, ὥσπερ ὡμολόγηται, (ἀπολομένου δὲ  αὐτοῦ   ἀντ᾽ ἐκείνου ἄρτιον ~γεγονέναι; τῷ
[4]   ἐκείνῳ βουλόμενος οὐδὲ ~τοῖς ποιήμασιν  αὐτοῦ   ἀντίτεχνος (εἶναι ἐποίησα ταῦτα ᾔδη
[56]   τὸ μὲν θνητόν, ὡς ἔοικεν,  αὐτοῦ   ~ἀποθνῄσκει, τὸ δ᾽ ἀθάνατον σῶν
[66]   ἀλλ᾽ ἐμοῦ γε βίᾳ καὶ  αὐτοῦ   ~ἀστακτὶ ἐχώρει τὰ δάκρυα, ὥστε
[58]   ἴσχειν τὴν ~ὁμοιότητα τοῦ οὐρανοῦ  αὐτοῦ   ἑαυτῷ πάντῃ καὶ τῆς γῆς
[46]   σκοπεῖν προσήκειν ἀνθρώπῳ καὶ περὶ  αὐτοῦ   ἐκείνου καὶ ~περὶ τῶν ἄλλων
[19]   τοῦ ὃ ἔστιν ἴσον, καὶ  αὐτοῦ   ἐνδεέστερά ἐστιν· ~ἢ πῶς λέγομεν;
[40]   βίου παντὸς ἕνεκα, ἐμοὶ δὲ  ~(αὐτοῦ   ἕνεκα τοῦ θανάτου, ὡς κινδυνεύω
[58]   τὸν ἀέρα· ἐπεί, εἴ τις  αὐτοῦ   ἐπ᾽ ἄκρα ἔλθοι ἢ πτηνὸς
[46]   ἢ ἔστι, τοῦτο δεῖν περὶ  αὐτοῦ   εὑρεῖν, ὅπῃ βέλτιστον ~αὐτῷ ἐστιν
[2]   τὸν ἄνδρα καὶ τὸν τρόπον  αὐτοῦ.   ~(Ἐχεκράτης) Πῶς γὰρ οὔ; ~(Φαίδων)
[11]   τούτου ~φύσεως, ἀλλὰ καθαρεύωμεν ἀπ᾽  αὐτοῦ,   ἕως ἂν ὁ θεὸς αὐτὸς
[10]   τὸ ~σῶμα καὶ φεύγει ἀπ᾽  αὐτοῦ,   ζητεῖ δὲ αὐτὴ καθ᾽ αὑτὴν
[66]   οἰχήσεται. ~Ἤδη οὖν σχεδόν τι  αὐτοῦ   ἦν τὰ περὶ τὸ ἦτρον
[35]   τῶν κύκνων καὶ ἱερὸς τοῦ  ~αὐτοῦ   θεοῦ, καὶ οὐ χεῖρον ἐκείνων
[38]   ἐρῶ. Ἔτυχον γὰρ ἐν δεξιᾷ  αὐτοῦ   καθήμενος (παρὰ τὴν κλίνην ἐπὶ
[11]   ἐκπλήττει, ὥστε μὴ δύνασθαι ὑπ᾽  αὐτοῦ   ~καθορᾶν τἀληθές. Ἀλλὰ τῷ ὄντι
[11]   ποτε ~καθαρῶς τι εἴσεσθαι, (ἀπαλλακτέον  αὐτοῦ   καὶ αὐτῇ τῇ ψυχῇ θεατέον
[3]   καὶ τὰ πολλὰ διημερεύομεν μετ᾽  ~αὐτοῦ.   καὶ δὴ καὶ τότε πρῳαίτερον
[2]   καὶ Κριτόβουλος καὶ ὁ ~πατὴρ  αὐτοῦ   καὶ ἔτι Ἑρμογένης καὶ Ἐπιγένης
[41]   τότε θαυμαστῶς ὡς ἐπείσθην ὑπ᾽  αὐτοῦ   καὶ νῦν ~ἐμμένω ὡς οὐδενὶ
[3]   γάρ ἔχουσάν τε ~τὸ παιδίον  αὐτοῦ   καὶ παρακαθημένην. Ὡς οὖν εἶδεν
[11]   ἡμῖν καὶ σχολὴ γένηται ἀπ᾽  αὐτοῦ   καὶ ~τραπώμεθα πρὸς τὸ σκοπεῖν
[64]   νεκρὸν λούειν. ~(Ταῦτα δὴ εἰπόντος  αὐτοῦ   ὁ Κρίτων, Εἶεν, ἔφη, ὦ
[11]   ὡς ἀληθῶς τῷ ὄντι ὑπ᾽  αὐτοῦ   οὐδὲ ~φρονῆσαι ἡμῖν ἐγγίγνεται οὐδέποτε
[66]   τι ἄλλο λέγεις. ~Ταῦτα ἐρομένου  αὐτοῦ   οὐδὲν ἔτι ἀπεκρίνατο, ἀλλ᾽ ὀλίγον
[66]   ὁ ἄνθρωπος καὶ ἅμα ἐφαπτόμενος  αὐτοῦ   οὗτος ὁ δοὺς τὸ ~φάρμακον,
[44]   ἕξει τις χρήσασθαι τῷ λόγῳ  αὐτοῦ·   ~πάνυ οὖν μοι ἀτόπως ἔδοξεν
[9]   ἀλλὰ καθ᾽ ὅσον δύναται ἀφεστάναι  αὐτοῦ,   πρὸς δὲ τὴν ψυχὴν τετράφθαι;
[38]   ἄτοπον· ἀλλὰ ἔγωγε μάλιστα ἐθαύμασα  αὐτοῦ   πρῶτον μὲν τοῦτο, ὡς ~ἡδέως
[18]   ~Οὐκοῦν καὶ Σιμμίαν ἰδόντα γεγραμμένον  αὐτοῦ   Σιμμίου ἀναμνησθῆναι; ~(Ἔστι μέντοι, ἔφη.
[66]   κατέκλασε τῶν παρόντων πλήν γε  αὐτοῦ   ~Σωκράτους. ~Ἐκεῖνος δέ, ~Οἷα, ἔφη,
[19]   ἦ δ᾽ ὅς. ~Πόθεν λαβόντες  αὐτοῦ   τὴν ἐπιστήμην; ἆρ᾽ οὐκ ἐξ
[19]   ὄντων ἐκείνου τοῦ ἴσου, ὅμως  ~αὐτοῦ   τὴν ἐπιστήμην ἐννενόηκάς τε καὶ
[29]   ὁ ἄνθρωπος, τὸ μὲν ὁρατὸν  αὐτοῦ,   τὸ ~σῶμα, καὶ ἐν ὁρατῷ
[48]   (τινι τοιούτῳ σκοπῶνται τὴν εἰκόνα  αὐτοῦ.   ~Τοιοῦτόν τι καὶ ἐγὼ διενοήθην,
[66]   τὰ σκέλη, κἄπειτα ~σφόδρα πιέσας  αὐτοῦ   τὸν πόδα ἤρετο εἰ αἰσθάνοιτο,
[20]   περὶ αὐτοῦ τοῦ καλοῦ καὶ  αὐτοῦ   τοῦ ~(ἀγαθοῦ καὶ δικαίου καὶ
[19]   ~τυχεῖν ἔδει που εἰληφότας ἐπιστήμην  αὐτοῦ   τοῦ ἴσου ὅτι ἔστιν, εἰ
[20]   μᾶλλόν τι ἢ καὶ περὶ  αὐτοῦ   τοῦ καλοῦ καὶ αὐτοῦ τοῦ
[40]   ἔγωγε ἐν τῷ παρόντι περὶ  ~αὐτοῦ   τούτου οὐ φιλοσόφως ἔχειν ἀλλ᾽
[39]   μισήσας. ~Γίγνεται δὲ ἐκ τοῦ  αὐτοῦ   τρόπου μισολογία τε καὶ μισανθρωπία.
[45]   ~μεῖζον εἶναι διὰ τὸ ἡμίσει  αὐτοῦ   ὑπερέχειν. ~Νῦν δὲ δή, ἔφη
[30]   καὶ ~ἐρῶσα καὶ γοητευομένη ὑπ᾽  αὐτοῦ   ὑπό τε τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ
[19]   ~εἶναι οἷον ἐκεῖνο, ἔστιν δὲ  αὐτοῦ   φαυλότερα. ~Ἀνάγκη ἐκ τῶν προειρημένων,
[7]   ἂν ἀεὶ εἶναι παρὰ τῷ  αὑτοῦ   βελτίονι. Καίτοι οὕτως, ὦ ~Σώκρατες,
[53]   κατάσχῃ μὴ μόνον ~ἀναγκάζει τὴν  αὑτοῦ   ἰδέαν αὐτὸ ἴσχειν, ἀλλὰ καὶ
[7]   οὐ γάρ ~που αὐτός γε  αὑτοῦ   οἴεται ἄμεινον ἐπιμελήσεσθαι ἐλεύθερος γενόμενος.
[52]   αὐτὸ τὸ εἶδος ~ἀξιοῦσθαι τοῦ  αὑτοῦ   ὀνόματος εἰς τὸν ἀεὶ χρόνον,
[6]   ἐπιγελάσας, Ἴττω Ζεύς, ἔφη, τῇ  αὑτοῦ   φωνῇ εἰπών. ~(Καὶ γὰρ ἂν
[37]   ~μέλλοντα ἀποθανεῖσθαι δεδιέναι ὑπὲρ τῆς  αὑτοῦ   ψυχῆς μὴ ἐν τῇ νῦν
[39]   ἑαυτόν τις αἰτιῷτο μηδὲ τὴν  ἑαυτοῦ   ἀτεχνίαν, ~ἀλλὰ τελευτῶν διὰ τὸ
[52]   δὲ δεῖ αὐτὸ μετὰ τοῦ  ἑαυτοῦ   ὀνόματος καὶ τοῦτο ~καλεῖν ἀεὶ
[8]   χαίρειν αὐτόν· ἀλλὰ μόνον τὸ  ἑαυτοῦ   ~παρασκευαζέτω ὡς καὶ δὶς δώσων,
[39]   ἅσμενος ἐπὶ τοὺς λόγους ἀφ᾽  ἑαυτοῦ   τὴν αἰτίαν ~ἀπώσαιτο καὶ ἤδη
[63]   ἕνεκα θαρρεῖν χρὴ ~περὶ τῇ  ἑαυτοῦ   ψυχῇ (ἄνδρα ὅστις ἐν τῷ
[49]   ἂν χαίρειν, παρεὶς ἀποκρίνασθαι τοῖς  σεαυτοῦ   σοφωτέροις· σὺ δὲ ~δεδιὼς ἄν,
[41]   ὡς ἔοικε, διὰ ταῦτα μήτε  ἐμαυτοῦ   μήτε ἄλλου ~ἀποδέχεσθαι λέγοντος ὡς
[45]   ~εἰδέναι, ὅς γε οὐκ ἀποδέχομαι  ἐμαυτοῦ   οὐδὲ ὡς ἐπειδὰν ἑνί τις
[66]   δὴ ἐκεῖνόν γε, ἀλλὰ τὴν  ἐμαυτοῦ   τύχην, οἵου ἀνδρὸς (ἑταίρου ~ἐστερημένος
[6]   ὅς, καὶ σὺ ἂν τῶν  σαυτοῦ   κτημάτων εἴ τι αὐτὸ ἑαυτὸ
[41]   οὐ γάρ που ~ἀποδέξῃ γε  (σαυτοῦ   λέγοντος ὡς πρότερον ἦν ἁρμονία
[49]   ~δεδιὼς ἄν, τὸ (λεγόμενον, τὴν  σαυτοῦ   σκιὰν καὶ τὴν ἀπειρίαν, ἐχόμενος
[37]   ἄν τις περὶ ~ἀνθρώπου ὑφάντου  πρεσβύτου   ἀποθανόντος λέγοι τοῦτον τὸν λόγον,
[11]   ᾖ ἡμῶν ~ἡ ψυχὴ μετὰ  τοιούτου   κακοῦ, οὐ μή ποτε κτησώμεθα
[9]   δοκεῖ σοι, ἔφη, ἡ τοῦ  τοιούτου   πραγματεία οὐ περὶ τὸ σῶμα
[12]   οὕτω ζῆν, κἄπειθ᾽ ~ἥκοντος αὐτῷ  τούτου   ἀγανακτεῖν; ~Γελοῖον· πῶς δ᾽ οὔ;
[41]   θαυμάζοιμι εἴ ~μοι περί γε  τούτου   ἄλλο ποτέ τι δόξειεν. ~Καὶ
[12]   δὲ φρονήσεως ᾧ τε ~διεβέβληντο,  τούτου   ἀπηλλάχθαι συνόντος αὐτοῖς; Ἢ ἀνθρωπίνων
[42]   ἔκ γε τῶν προειρημένων; ~Ἐκ  τούτου   ἄρα τοῦ λόγου ἡμῖν πᾶσαι
[11]   τῇ τούτου θεραπείᾳ· καὶ ~ἐκ  τούτου   ἀσχολίαν ἄγομεν φιλοσοφίας πέρι διὰ
[47]   δαιμονίαν ἰσχὺν ἔχειν, ἀλλὰ ἡγοῦνται  τούτου   Ἄτλαντα ἄν ~ποτε ἰσχυρότερον καὶ
[35]   αὐτῶν τοῦ βίου ἀπαλλάττεσθαι. ἀλλὰ  τούτου   γ᾽ ἕνεκα ~λέγειν τε χρὴ
[55]   λόγου. ~Ἀλλ᾽ οὐδὲν δεῖ, ἔφη,  τούτου   γε ἕνεκα· σχολῇ γὰρ ἄν
[61]   ὅπῃ ἂν τύχωσι τῆς γῆς.  τούτου   δὲ αὖ καταντικρὺ ὁ τέταρτος
[12]   αὑτὴν ~ἐπιθυμοῦσι τὴν ψυχὴν ἔχειν,  τούτου   δὲ γιγνομένου εἰ φοβοῖντο καὶ
[61]   κύκλῳ ὁ καλούμενος Ὠκεανός ἐστιν,  ~τούτου   δὲ καταντικρὺ καὶ ἐναντίως ῥέων
[16]   τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν ζώντων,  τούτου   δὲ ὄντος ἱκανόν που ~ἐδόκει
[59]   τούτων καλλίω. Τὸ δ᾽ αἴτιον  ~τούτου   εἶναι ὅτι ἐκεῖνοι οἱ λίθοι
[37]   πρότερος, καὶ οὐδέν τι μᾶλλον  τούτου   ἕνεκα ἄνθρωπός ~ἐστιν ἱματίου φαυλότερον
[66]   θαυμάσιοι. Ἐγὼ μέντοι οὐχ ἥκιστα  τούτου   ἕνεκα τὰς ~γυναῖκας ἀπέπεμψα, ἵνα
[20]   αἴσθησιν λαβόντα ἕτερόν τι ἀπὸ  τούτου   ἐννοῆσαι ὃ ~ἐπελέληστο, ᾧ τοῦτο
[11]   ἢ τὸ σῶμα καὶ αἱ  τούτου   ἐπιθυμίαι. Διὰ γὰρ ~τὴν τῶν
[49]   ἐμαυτῷ ἀποκρίνασθαι καὶ ἄλλῳ, καὶ  τούτου   ἐχόμενος (ἡγοῦμαι ~οὐκ ἄν ποτε
[11]   διὰ τὸ σῶμα, δουλεύοντες τῇ  τούτου   θεραπείᾳ· καὶ ~ἐκ τούτου ἀσχολίαν
[39]   ἔφη, ὅτι ἄν τις μεῖζον  τούτου   κακὸν πάθοι ἢ λόγους μισήσας.
[49]   γὰρ ἴσως οὐδὲ εἷς περὶ  τούτου   λόγος οὐδὲ φροντίς· ~ἱκανοὶ γὰρ
[13]   πάντα ταῦτα καταλλάττεσθαι, φρόνησις, (καὶ  τούτου   ~μὲν πάντα) καὶ μετὰ τούτου
[49]   τῆς δυάδος μετάσχεσιν, καὶ δεῖν  τούτου   ~μετασχεῖν τὰ μέλλοντα δύο ἔσεσθαι,
[57]   δεῖται οὐχ ὑπὲρ τοῦ χρόνου  τούτου   μόνον ἐν ~ᾧ καλοῦμεν τὸ
[37]   ὕφασμα τυχεῖν αὐτὴν ἔχουσαν καὶ  τούτου   μόνου ~προτέραν ἀπόλλυσθαι, ἀπολομένης δὲ
[40]   ἐν τῷ παρόντι περὶ ~αὐτοῦ  τούτου   οὐ φιλοσόφως ἔχειν ἀλλ᾽ ὥσπερ
[46]   ἐκ δὲ δὴ τοῦ λόγου  ~τούτου   οὐδὲν ἄλλο σκοπεῖν προσήκειν ἀνθρώπῳ
[58]   ~ἀέρα οὐρανὸν καλεῖν, ὡς διὰ  τούτου   οὐρανοῦ ὄντος τὰ ἄστρα χωροῦντα·
[41]   τὴν μάθησιν ~ἀνάμνησιν εἶναι, καὶ  τούτου   οὕτως ἔχοντος ἀναγκαίως ἔχειν ἄλλοθι
[35]   λόγων λαβόντα καὶ δυσεξελεγκτότατον, ~(ἐπὶ  τούτου   ὀχούμενον ὥσπερ ἐπὶ σχεδίας κινδυνεύοντα
[60]   πάντες οἱ ποταμοὶ καὶ ἐκ  ~τούτου   πάλιν ἐκρέουσιν· γίγνονται δὲ ἕκαστοι
[30]   κακῆς οὔσης. καὶ μέχρι γε  τούτου   πλανῶνται, ἕως ἂν ~τῇ (τοῦ
[29]   ἀδιαλύτῳ εἶναι ἢ ἐγγύς τι  τούτου;   ~(Πῶς γὰρ οὔ; ~Ἐννοεῖς οὖν,
[33]   δὲ ὥσπερ διὰ εἱργμοῦ διὰ  ~τούτου   σκοπεῖσθαι τὰ ὄντα ἀλλὰ μὴ
[23]   ἐπειδὰν δὲ ἀφίκηται καὶ ἀπαλλάττηται  τούτου,   τότε καὶ αὐτὴν ~τελευτᾶν καὶ
[58]   Σιμμίας, ὦ Σώκρατες, ἡμεῖς γε  τούτου   τοῦ μύθου ἡδέως ἂν ~ἀκούσαιμεν.
[52]   γὰρ περιττὸν ἀεί που δεῖ  τούτου   τοῦ ~ὀνόματος τυγχάνειν ὅπερ νῦν
[5]   Εὔηνος καὶ πᾶς ὅτῳ ἀξίως  τούτου   τοῦ πράγματος ~μέτεστιν. Οὐ μέντοι
[61]   ἐξ ~ἐναντίας· καὶ οὐδὲ τὸ  τούτου   ὕδωρ οὐδενὶ μείγνυται, ἀλλὰ καὶ
[11]   πᾶσα ἀνάγκη, μηδὲ ἀναπιμπλώμεθα τῆς  τούτου   ~φύσεως, ἀλλὰ καθαρεύωμεν ἀπ᾽ αὐτοῦ,
[23]   εἰς ταὐτὸν καὶ ὃν πρὸ  τούτου   ~ὡμολογήσαμεν, τὸ γίγνεσθαι πᾶν τὸ
[13]   τούτου ~μὲν πάντα) καὶ μετὰ  τούτου   (ὠνούμενά τε καὶ πιπρασκόμενa τῷ
[9]   περὶ ὧν σκοποῦμεν. Φαίνεταί σοι  φιλοσόφου   ~ἀνδρὸς εἶναι ἐσπουδακέναι περὶ τὰς
[34]   οὕτω λογίσαιτ᾽ ἂν ψυχὴ ἀνδρὸς  φιλοσόφου,   καὶ οὐκ ἂν ~οἰηθείη τὴν
[10]   ~Οὐκοῦν καὶ ἐνταῦθα ἡ τοῦ  φιλοσόφου   ψυχὴ μάλιστα (ἀτιμάζει τὸ ~σῶμα
[33]   ἐναντιοῦσθαι ἡ τοῦ ὡς ἀληθῶς  ~φιλοσόφου   ψυχὴ οὕτως ἀπέχεται τῶν ἡδονῶν
[15]   εἰ μὴ χρώμεθα τοῖς ὀνόμασιν  ἐνιαχοῦ,   ~ἀλλ᾽ ἔργῳ γοῦν πανταχοῦ οὕτως
[15]   ὀνόμασιν ἐνιαχοῦ, ~ἀλλ᾽ ἔργῳ γοῦν  πανταχοῦ   οὕτως ἔχειν ἀναγκαῖον, γίγνεσθαί τε
[11]   τι, ἐν ταῖς ζητήσεσιν αὖ  πανταχοῦ   παραπῖπτον ~θόρυβον παρέχει καὶ ταραχὴν
[59]   πολλὰ πλήθει καὶ μεγάλα καὶ  πανταχοῦ   ~τῆς γῆς, ὥστε αὐτὴν ἰδεῖν
[59]   χρυσοειδῆ, τὴν δὲ ὅση ~λευκὴ  γύψου   ἢ χιόνος λευκοτέραν, καὶ ἐκ
[30]   τοῦτο οἴεσθαι χρὴ εἶναι καὶ  βαρὺ   καὶ γεῶδες καὶ ~ὁρατόν· ὃ
[60]   τῆς ~ἐκροῆς, καὶ ἔνια μὲν  καταντικρὺ   ἢ> ᾗ (εἰσρεῖ) ἐξέπεσεν, ἔνια
[61]   καλούμενος Ὠκεανός ἐστιν, ~τούτου δὲ  καταντικρὺ   καὶ ἐναντίως ῥέων Ἀχέρων, ὃς
[17]   τοῦ ἑτέρου μόνον ~εἰς τὸ  καταντικρὺ   καὶ μὴ ἀνακάμπτοι πάλιν ἐπὶ
[61]   τῆς γῆς. τούτου δὲ αὖ  καταντικρὺ   ὁ τέταρτος ~ἐκπίπτει εἰς τόπον
[37]   οὕτως ἔχει· ~σκόπει γὰρ καὶ  σὺ   ἃ λέγω. Πᾶς (γὰρ) ἂν
[6]   ~(Οὐκοῦν, ἦ δ᾽ ὅς, καὶ  σὺ   ἂν τῶν σαυτοῦ κτημάτων εἴ
[49]   τὰ ~ἐλάττω ἐλάττω; ~Ναί. ~Οὐδὲ  σὺ   ἄρ᾽ ἂν ἀποδέχοιο εἴ τίς
[66]   ~ἄνθρωπον, εἶεν, ἔφη, Ὦ βέλτιστε,  σὺ   γὰρ τούτων ἐπιστήμων, τί χρὴ
[49]   ὅμως δύνασθαι αὐτοὶ αὑτοῖς ~ἀρέσκειν·  σὺ   δ᾽ εἴπερ εἶ τῶν φιλοσόφων,
[49]   παρεὶς ἀποκρίνασθαι τοῖς σεαυτοῦ σοφωτέροις·  σὺ   δὲ ~δεδιὼς ἄν, τὸ (λεγόμενον,
[16]   καὶ αὐτὴν καὶ τὰς γενέσεις·  σὺ   δέ μοι τὴν ἑτέραν. Λέγω
[38]   ἀναβιώσασθαι. (Καὶ ἔγωγ᾽ ἄν, εἰ  σὺ   ~εἴην καί με διαφεύγοι ὁ
[18]   ~Σώκρατες, εἰ ἀληθής ἐστιν, ὃν  σὺ   εἴωθας θαμὰ λέγειν, ὅτι ἡμῖν
[18]   μεντἂν ἧττον ἀκούοιμι ~νῦν πῇ  σὺ   ἐπεχείρησας λέγειν. ~(Τῇδ᾽ ἔγωγε, ἦ
[24]   τοιούτων ἀγαθὸν ἐπῳδὸν ληψόμεθα, ~ἐπειδὴ  σύ,   ἔφη, ἡμᾶς ἀπολείπεις; ~Πολλὴ μὲν
[16]   οὖν. ~Λέγε δή μοι καὶ  σύ,   ἔφη, οὕτω περὶ ζωῆς καὶ
[65]   Σωκράτης ἀναβλέψας πρὸς αὐτόν, Καὶ  σύ,   ἔφη, χαῖρε, καὶ ἡμεῖς ~ταῦτα
[6]   Ἤδη γὰρ ἔγωγε, ὅπερ νυνδὴ  σὺ   ἤρου, καὶ Φιλολάου ἤκουσα, ὅτε
[14]   (Σώκρατες, ὡς ἀληθῆ ἐστιν ἃ  σὺ   λέγεις· ~ἀλλὰ τοῦτο δὴ ἴσως
[65]   ἐκεῖνοί τε ταῦτα ποιοῦσιν, οὓς  ~σὺ   λέγεις οἴονται γὰρ κερδαίνειν ταῦτα
[37]   ἔτι τῷ λέγοντι ἢ ἃ  σὺ   λέγεις ~συγχωρήσειεν, δοὺς αὐτῷ μὴ
[49]   (ἐλάττω, ἀλλὰ διαμαρτύροιο ἂν ~ὅτι  σὺ   μὲν οὐδὲν ἄλλο λέγεις ἢ
[44]   πῶς ~ἱλασόμεθα καὶ τίνι λόγῳ;  ~Σύ   μοι δοκεῖς, ἔφη ὁ Κέβης,
[22]   ἡμᾶς καὶ τὴν οὐσίαν ἣν  σὺ   νῦν λέγεις. Οὐ γὰρ ἔχω
[14]   ἀπηλλαγμένη τούτων τῶν κακῶν ὧν  σὺ   νυνδὴ διῆλθες, ~πολλὴ ἂν εἴη
[22]   ἀγαθὸν καὶ τἆλλα πάντα ἃ  σὺ   νυνδὴ ἔλεγες· καὶ ~ἔμοιγε δοκεῖ
[34]   οἱ πολλοὶ ἕνεκά φασιν· ἢ  σὺ   οἴει; ~(Οὐ δῆτα ἔγωγε. ~Οὐ
[39]   τὸ ~παράπαν. Ἢ οὐκ ᾔσθησαι  σύ   πω τοῦτο γιγνόμενον; ~Πάνυ γε,
[35]   οὐκ ~ἐπαισχυνθήσομαι ἐρέσθαι, ἐπειδὴ καὶ  σὺ   ταῦτα λέγεις, οὐδ᾽ ἐμαυτὸν ~αἰτιάσομαι
[38]   ἔφη, κἀγὼ τὰς ἐμὰς καὶ  σὺ   ταύτας, ἐάνπερ γε ἡμῖν ὁ
[24]   νῦν. ~Ὅμως δέ μοι δοκεῖς  σύ   τε καὶ Σιμμίας ἡδέως ἂν
[5]   δέ, ὦ Κέβης; οὐκ ἀκηκόατε  σύ   τε καὶ Σιμμίας περὶ τῶν
[3]   προσεροῦσι νῦν οἱ ἐπιτήδειοι καὶ  σὺ   τούτους Καὶ ~ὁ Σωκράτης βλέψας
[36]   διισχυρίζοιτο τῷ αὐτῷ λόγῳ ὥσπερ  ~σύ,   ὡς ἀνάγκη ἔτι εἶναι τὴν
[23]   ὁ Κέβης. Φαίνεται γὰρ ὥσπερ  ἥμισυ   ~ἀποδεδεῖχθαι οὗ δεῖ, ὅτι πρὶν
[53]   οὐδὲ τἆλλα τὰ τοιαῦτα, τὸ  ἥμισυ,   τὴν τοῦ ὅλου, καὶ τριτημόριον
[17]   μὲν πάντα, διακρίνοιτο δὲ μή,  ~ταχὺ   ἂν τὸ τοῦ Ἀναξαγόρου γεγονὸς
[29]   ἐχόντων ἆρ᾽ οὐχὶ σώματι μὲν  ταχὺ   διαλύεσθαι ~προσήκει, ψυχῇ δὲ αὖ
[33]   τοῦ σώματος ~ἀναπλέα ἐξιέναι, ὥστε  ταχὺ   πάλιν πίπτειν εἰς (ἄλλο σῶμα
[37]   ~ἀσθενείας ἐπιδεικνύοι τὸ σῶμα καὶ  ταχὺ   σαπὲν διοίχοιτο. ὥστε τούτῳ τῷ
[49]   διὰ τὸ πλῆθος; ~Καὶ τὸ  δίπηχυ   τοῦ πηχυαίου ἡμίσει μεῖζον εἶναι
[45]   δύο αὐτοῖς προσεῖναι, καὶ τὸ  δίπηχυ   τοῦ πηχυαίου ~μεῖζον εἶναι διὰ



| Lecture | Liste du vocabulaire | Index inverse | Menu | Site de Philippe Remacle

 
UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 9/06/2005