Livre, Chap.
[9, 3]	βαδίζειν. Ἔστι δὲ δυνατὸν τοῦτο	ᾧ	ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια οὗ
[9, 8]	γνώσεως) τῷ δὲ χρόνῳ πρότερον	ὧδε·	τὸ τῷ εἴδει τὸ αὐτὸ
[9, 5]	δὲ παρόντος τοῦ παθητικοῦ καὶ	ὡδὶ	ἔχοντος ποιεῖν· εἰ δὲ μή,
[9, 8]	δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ	ὡδί,	ἢ ὅτι οὐδὲν δέονται θεωρεῖν.
[9, 1]	(γὰρ καυστὸν τὸ δ' ὑπεῖκον	ὡδὶ	θλαστόν, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ γὰρ δυνάμενον	ὡδὶ	κινεῖν δύναται καὶ μὴ ὡδί,
[9, 1]	ἢ ὅτε πέφυκεν, καὶ ἢ	ὡδί,	οἷον παντελῶς, ἢ κἂν ὁπωσοῦν.
[9, 8]	ὡδὶ κινεῖν δύναται καὶ μὴ	ὡδί,	ὅσα γε κατὰ λόγον· αἱ
[9, 6]	καὶ βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ καὶ	ᾠκοδόμηκεν,	οὐδὲ γίγνεται καὶ γέγονεν ἢ
[9, 8]	Αἱ δὲ ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ	ὧν	διώρισται, πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν·
[9, 6]	ἐστὶν ἐν κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα	ὧν	ἕνεκα ἡ κίνησις, οὐκ ἔστι
[9, 6]	οὔ. Ἐπεὶ δὲ τῶν πράξεων	ὧν	ἔστι πέρας οὐδεμία τέλος ἀλλὰ
[9, 5]	ἅμα ποιεῖν ἡ δύναμις, ἐπεὶ	ὧν	ἐστὶν οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ
[9, 8]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ	ὧν	κίνησις τὸ τέλος, διὸ ὥσπερ
[9, 8]	χρόνῳ ἕτερα ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ	ὧν	ταῦτα ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ ἐκ
[9, 8]	δὲ δυνάμεως οὐ μόνον τῆς	ὡρισμένης	ἣ λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ ἐν
[9, 10]	οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται	ὡς	ἀεὶ οὕτως ἔχοντος.
[9, 1]	ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι δὲ	ὡς	ἄλλη. Ἡ μὲν γὰρ ἐν
[9, 2]	πλὴν οὐχ ὡσαύτως, καὶ ἔστιν	ὡς	ἀμφοῖν ἔστι δ' ὡς (τοῦ
[9, 10]	ἡ μὲν γὰρ τυφλότης ἐστὶν	ὡς	ἂν εἰ τὸ νοητικὸν ὅλως
[9, 5]	μὲν τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν	ὡς	δύνανται τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ
[9, 5]	ὀρέγηται κυρίως, τοῦτο ποιήσει ὅταν	ὡς	δύναται ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ τῷ
[9, 6]	ἄπειρον οὐχ οὕτω δυνάμει ἔστιν	ὡς	(ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει.
[9, 5]	δεῖ· τὴν γὰρ δύναμιν ἔχει	ὡς	ἔστι δύναμις τοῦ ποιεῖν, ἔστι
[9, 4]	οὐδὲ τὰ Α Β ἕξει	ὡς	ἐτέθη· καὶ εἰ τοῦ Α
[9, 5]	οὗ ἔχει τὴν δύναμιν καὶ	ὡς	ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν· ἔχει δὲ
[9, 4]	τὸ Α καὶ ὅτε καὶ	ὡς	ἦν δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο τότε
[9, 6]	πρὸς τόδε· τὰ μὲν γὰρ	ὡς	κίνησις πρὸς δύναμιν τὰ δ'
[9, 1]	Φανερὸν οὖν ὅτι ἔστι μὲν	ὡς	μία δύναμις (τοῦ ποιεῖν καὶ
[9, 8]	ἔστι μὲν ὥς, ἔστι δὲ	ὡς	οὔ. Τῷ λόγῳ μὲν οὖν
[9, 6]	κίνησις πρὸς δύναμιν τὰ δ'	ὡς	οὐσία πρός τινα ὕλην. Ἄλλως
[9, 10]	ἢ μή) τὸ δὲ εἶναι	ὡς	τὸ ἀληθές, καὶ τὸ μὴ
[9, 7]	κίνησις ἀλλὰ βαδίζον ἢ κινούμενον,	ὡς	τὸ ἐκείνινον) ὅσα μὲν οὖν
[9, 6]	καὶ τὸ ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι	ὡς	τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ οἰκοδομικόν,
[9, 10]	καὶ τὸ μὴ εἶναι τὸ	ὡς	τὸ ψεῦδος, ἓν μέν ἐστιν,
[9, 2]	ἔστιν ὡς ἀμφοῖν ἔστι δ'	ὡς	(τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη
[9, 6]	ὁμοίως ἀλλ' ἢ τῷ ἀνάλογον,	ὡς	τοῦτο ἐν τούτῳ ἢ πρὸς
[9, 8]	οὐσίᾳ· χρόνῳ δ' ἔστι μὲν	ὥς,	ἔστι δὲ ὡς οὔ. Τῷ
[9, 2]	καὶ τὴν στέρησιν, πλὴν οὐχ	ὡσαύτως,	καὶ ἔστιν ὡς ἀμφοῖν ἔστι
[9, 7]	οἰκία· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων	ὡσαύτως	ὅσων ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ τῆς
[9, 1]	ἕξει τὸν τῆς οὐσίας λόγον,	ὥσπερ	εἴπομεν ἐν τοῖς πρώτοις λόγοις)
[9, 8]	τῇ οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ	ὥσπερ	εἴπομεν, τοῦ χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει
[9, 7]	ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται,	ὥσπερ	ἡ γῆ οὔπω ἀνδριὰς δυνάμει
[9, 8]	ἐπιστήμη εἰ ἔσω ἢ ἔξω,	ὥσπερ	κἀκεῖνος. Τὸ γὰρ ἔργον τέλος,
[9, 6]	ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα μὴ οὕτως	ὥσπερ	λέγομεν δυνάμει· λέγομεν δὲ δυνάμει
[9, 8]	ὧν κίνησις τὸ τέλος, διὸ	ὥσπερ	οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται
[9, 6]	μή, ἔδει ἄν ποτε παύεσθαι	ὥσπερ	ὅταν ἰσχναίνῃ, νῦν δ' οὔ,
[9, 10]	ὑπάρξει καὶ ἐπ' ἐκείνων. Ἢ	ὥσπερ	οὐδὲ τὸ ἀληθὲς ἐπὶ τούτων
[9, 7]	σπέρμα, καὶ οὐδὲ τότε ἴσως;	Ὥσπερ	οὖν οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς ἅπαν
[9, 10]	εἶναι δὲ (ἐὰν διῃρημένον ᾖ,	ὥσπερ	τὸ λευκὸν τὸ ξύλον ἢ
[9, 2]	δ' ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον,	ὥστ'	ἀνάγκη καὶ τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας
[9, 8]	λόγος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,	ὥστ'	ἀνάγκη τὸν λόγον προυπάρχειν καὶ
[9, 9]	ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν)	ὥστ'	ἀνάγκη τούτων θάτερον εἶναι τἀγαθόν,
[9, 9]	δὲ ὅτι ἡ νόησις ἐνέργεια·	ὥστ'	ἐξ ἐνεργείας ἡ δύναμις, καὶ
[9, 10]	ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι,	ὥστε	ἀληθεύει μὲν ὁ τὸ διῃρημένον
[9, 5]	ποιητική, ἐκεῖναι δὲ τῶν ἐναντίων,	ὥστε	ἅμα ποιήσει τὰ ἐναντία· τοῦτο
[9, 2]	ψυχῇ ἣ ἔχει κινήσεως ἀρχήν·	ὥστε	ἄμφω ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἀρχῆς
[9, 10]	ψεῦδος; Οὐ γάρ ἐστι σύνθετον,	ὥστε	εἶναι μὲν ὅταν συγκέηται, μὴ
[9, 3]	οὐ μικρόν τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν)	ὥστε	ἐνδέχεται δυνατὸν μέν τι εἶναι
[9, 8]	οἷον τοῖς φθαρτοῖς, ἡ κίνησις,	ὥστε	ἐπίπονον εἶναι τὴν συνέχειαν τῆς
[9, 1]	τοῦ παθεῖν ἢ τοῦ καλῶς,	ὥστε	καὶ ἐν τοῖς τούτων λόγοις
[9, 3]	(τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν)	ὥστε	οὗτοι οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ
[9, 4]	μὲν (τοδί, οὐκ ἔσται δέ,	ὥστε	τὰ ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν·
[9, 5]	ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ·	ὥστε	τὸ δυνατὸν κατὰ λόγον ἅπαν
[9, 3]	αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται μὴ αἰσθανομένων·	ὥστε	τὸν Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται λέγειν
[9, 4]	ἔσται δυνατόν, εἴπερ οὕτως εἶχον	ὥστε	τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη εἶναι
[9, 1]	τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία στέρησίς ἐστιν,	ὥστε	τοῦ αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ
[9, 8]	(ζωὴ γὰρ ποιά τίς ἐστιν)	Ὥστε	φανερὸν ὅτι ἡ οὐσία καὶ
[9, 9]	ἰδόντι δῆλον τῷ ἐκεῖνο εἰδότι.	Ὥστε	φανερὸν ὅτι τὰ δυνάμει ὄντα

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 3/12/2009