Livre, Chap.
[9, 5]	διορισμῷ προσόντων ἔνια) διὸ οὐδ'	ἐὰν	ἅμα βούληται ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν
[9, 4]	ὄντος ἀνάγκη εἶναι τὸ Β.	Ἐὰν	δὴ οὕτως ἐχόντων (τῶν Α
[9, 10]	ὅταν συγκέηται, μὴ εἶναι δὲ	(ἐὰν	διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ τὸ λευκὸν
[9, 4]	τὸ Α δυνατόν, τοῦτο σημαίνει,	ἐὰν	ᾖ τὸ Α καὶ ὅτε
[9, 9]	ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου διὰ τί;	Ἐὰν	ἴσαι τρεῖς, ἥ τε βάσις
[9, 3]	γὰρ ὅτι οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται	ἐὰν	μὴ οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ
[9, 3]	Ἔστι δὲ δυνατὸν τοῦτο ᾧ	ἐὰν	ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια οὗ λέγεται
[9, 3]	καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ	ἐὰν	ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται
[9, 1]	συμπέφυκεν, οὐθὲν πάσχει αὐτὸ ὑφ'	ἑαυτοῦ·	ἓν γὰρ καὶ οὐκ ἄλλο.
[9, 7]	λευκόν (λέγεται δὲ τῆς μουσικῆς	ἐγγενομένης	ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ ἀλλὰ μουσικόν,
[9, 2]	Ἐπεὶ δὲ τὰ ἐναντία οὐκ	ἐγγίγνεται	ἐν τῷ αὐτῷ, ἡ δ'
[9, 8]	ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν ταῦτα	ἐγένετο·	ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει
[9, 10]	φθείρεται, (ἔκ τινος γὰρ ἂν	ἐγίγνετο·	Ὅσα δή ἐστιν ὅπερ εἶναί
[9, 8]	ἄλλοι. Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος	ἐγίγνετο	ὅτι οὐκ ἔχων τις τὴν
[9, 10]	πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ, οὐ δυνάμει,	ἐγίγνοντο	γὰρ ἂν καὶ ἐφθείροντο, νῦν
[9, 6]	πρὸς τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ	ἐγρηγορὸς	πρὸς τὸ καθεῦδον, καὶ τὸ
[9, 6]	καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ μή,	ἔδει	ἄν ποτε παύεσθαι ὥσπερ ὅταν
[9, 6]	ὑγίασται· εὖ ζῇ καὶ εὖ	ἔζηκεν	ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν.
[9, 6]	δ' οὔ, ἀλλὰ ζῇ καὶ	ἔζηκεν.	Τούτων δὴ τὰς μὲν κινήσεις
[9, 5]	μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν, ὅσαι	ἔθει	καὶ λόγῳ, τὰς δὲ μὴ
[9, 5]	οἷον τῶν αἰσθήσεων, τῶν δὲ	ἔθει	οἷον τῆς τοῦ αὐλεῖν, τῶν
[9, 3]	τῆς ἡμέρας, καὶ κωφοί. Ἔτι	εἰ	ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ
[9, 8]	τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ αὐταί.	Εἰ	ἄρα τινὲς εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται
[9, 4]	τὸ Β ἀνάγκη εἶναι δυνατόν·	εἰ	γὰρ μὴ ἀνάγκη δυνατὸν εἶναι,
[9, 8]	ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ φύσις ὁμοίως.	Εἰ	γὰρ μὴ οὕτω γίγνεται, ὁ
[9, 8]	ἀνάγκης ὄντων (καίτοι ταῦτα πρῶτα·	εἰ	γὰρ ταῦτα μὴ ἦν, οὐθὲν
[9, 9]	διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν.	Εἰ	δ' ἦν διῃρημένα, φανερὰ ἂν
[9, 4]	δέ, ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν.	~Εἰ	δέ ἐστι τὸ εἰρημένον τὸ
[9, 6]	ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν.	Εἰ	δὲ μή, ἔδει ἄν ποτε
[9, 10]	ἕν, εἴπερ ὄν, οὕτως ἐστίν,	εἰ	δὲ μὴ οὕτως, οὐκ ἔστιν·
[9, 5]	παθητικοῦ καὶ ὡδὶ ἔχοντος ποιεῖν·	εἰ	δὲ μή, ποιεῖν οὐ δυνήσεται
[9, 7]	τουδὶ δὲ τοδὶ τὸ ξύλον.	Εἰ	δέ τί ἐστι πρῶτον (ὃ
[9, 4]	ἦν ἀδύνατον. Ἔστω δὴ ἀδύνατον.	Εἰ	δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι τὸ
[9, 10]	ἡμεῖς οἱ φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν.	Εἰ	δὴ τὰ μὲν ἀεὶ σύγκειται
[9, 3]	ἔσται ἀδύνατον. Λέγω δὲ οἷον,	εἰ	δυνατὸν καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι,
[9, 4]	ἀνάγκη τὸ Β δυνατὸν εἶναι,	εἰ	ἔστι τὸ Α ἀνάγκη εἶναι
[9, 8]	ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ ἐπιστήμη	εἰ	ἔσω ἢ ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος.
[9, 7]	ἐκείνινον, τοῦτο πρώτη ὕλη· οἷον	εἰ	ἡ γῆ ἀερίνη, ὁ δ'
[9, 4]	ἐκεῖνο ἀνάγκη ἐκ (τῶν κειμένων,	εἰ	καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι ἢ γεγονέναι
[9, 3]	καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται ἀδύνατον· καὶ	εἰ	κινηθῆναι ἢ κινῆσαι ἢ στῆναι
[9, 10]	ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον τὸ τρίγωνον	εἰ	μὴ μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ οἰήσεται
[9, 8]	οὐ θεωροῦσιν ἵνα θεωρητικὴν ἔχωσιν,	εἰ	μὴ οἱ μελετῶντες· οὗτοι δὲ
[9, 10]	εἰ σύγκειται, ἀληθές, τὸ (δ'	εἰ	μὴ σύγκειται, ψεῦδος· τὸ δὲ
[9, 7]	ὁμοίως δὲ δυνάμει καὶ οἰκία·	εἰ	μηθὲν κωλύει τῶν ἐν τούτῳ
[9, 3]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν.	Εἰ	οὖν ἀδύνατον τὰς τοιαύτας ἔχειν
[9, 9]	στιγμὴν γωνίαι ἴσαι δύο ὀρθαῖς.	Εἰ	οὖν ἀνῆκτο ἡ παρὰ τὴν
[9, 3]	ὅ γε μὴ δύναται ἀναστῆναι.	Εἰ	οὖν μὴ ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν,
[9, 3]	ἂν μὴ αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ.	Εἰ	οὖν τυφλὸν τὸ μὴ ἔχον
[9, 7]	ἀλλὰ γήϊνον, πάλιν ἡ γῆ	εἰ	οὕτως μὴ ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον
[9, 10]	τὸ ψεῦδος, ἓν μέν ἐστιν,	εἰ	σύγκειται, ἀληθές, τὸ (δ' εἰ
[9, 4]	τὸ Α δυνατὸν εἴη εἶναι,	εἰ	τεθείη τὸ Α, οὐθὲν ἀδύνατον
[9, 4]	ἐξ ἀνάγκης τὸ Β εἶναι,	εἰ	τὸ Α δυνατόν, τοῦτο σημαίνει,
[9, 10]	γὰρ τυφλότης ἐστὶν ὡς ἂν	εἰ	τὸ νοητικὸν ὅλως μὴ ἔχοι
[9, 10]	τί ἐστι ζητεῖται περὶ αὐτῶν,	εἰ	τοιαῦτά ἐστιν ἢ μή) τὸ
[9, 4]	Β ἕξει ὡς ἐτέθη· καὶ	εἰ	τοῦ Α δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη
[9, 4]	Ἅμα δὲ δῆλον καὶ ὅτι,	εἰ	(τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη τὸ
[9, 8]	εἴ τίς ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ'	εἴ	τι κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ ἔστι
[9, 8]	ἂν ἦν) (οὐδὲ δὴ κίνησις,	εἴ	τίς ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ' εἴ
[9, 10]	ἔστιν ἀπάτη κατὰ τὸ ποτέ,	εἴ	τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον τὸ
[9, 4]	ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω δὲ οἷον	εἴ	τις φαίη δυνατὸν τὴν διάμετρον
[9, 10]	οἴεσθαι ἀληθῶς σε λευκὸν εἶναι	εἶ	σὺ λευκός, ἀλλὰ διὰ τὸ
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε ἐν τῷ	εἴδει	ἐστίν. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	τὰ τῇ γενέσει (ὕστερα τῷ	εἴδει	καὶ τῇ οὐσίᾳ πρότερα (οἷον
[9, 8]	ὑπό τινος, καὶ τοῦτο τῷ	εἴδει	τὸ αὐτό. Διὸ καὶ δοκεῖ
[9, 8]	χρόνῳ πρότερον ὧδε· τὸ τῷ	εἴδει	τὸ αὐτὸ ἐνεργοῦν πρότερον, ἀριθμῷ
[9, 8]	ὅτι ἡ οὐσία καὶ τὸ	εἶδος	ἐνέργειά ἐστιν. Κατά τε δὴ
[9, 8]	ὅτι ἔλθοι ἂν εἰς τὸ	εἶδος·	ὅταν δέ γε ἐνεργείᾳ ᾖ,
[9, 1]	ὅσαι δὲ πρὸς τὸ αὐτὸ	εἶδος,	πᾶσαι ἀρχαί (τινές εἰσι, καὶ
[9, 7]	ὅσα δὲ μὴ (οὕτως ἀλλ'	εἶδός	τι καὶ τόδε τι τὸ
[9, 8]	μὲν γὰρ ἤδη ἔχει τὸ	εἶδος	τὸ δ' οὔ) καὶ ὅτι
[9, 9]	ὀρθή, ἰδόντι δῆλον τῷ ἐκεῖνο	εἰδότι.	Ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ δυνάμει
[9, 4]	Οὐκοῦν ὅτε τὸ Α δυνατὸν	εἴη	εἶναι, εἰ τεθείη τὸ Α,
[9, 8]	πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον ἄν τι	εἴη	ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη καὶ κινούμενον
[9, 10]	τὸ αὐτό, οὕτως οὐδὲ τὸ	εἶναι,	ἀλλ' ἔστι τὸ μὲν ἀληθὲς
[9, 4]	τὸ δέ γε Β (ἀνάγκη	εἶναι.	Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον. Ἔστω δὴ
[9, 4]	Β, ἀνάγκη καὶ τὸ Α	εἶναι.	Ἀλλ' ἦν ἄρα τὸ πρῶτον
[9, 4]	(εἶναι, κἀκεῖνο τότε καὶ οὕτως	εἶναι	ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ τῶν δυνάμεων
[9, 10]	εἶναι μὲν ὅταν συγκέηται, μὴ	εἶναι	δὲ (ἐὰν διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ
[9, 3]	δυνατὸν μέν τι εἶναι μὴ	εἶναι	δέ, καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι
[9, 3]	δέ, καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι	εἶναι	δέ, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 2]	ἐπιστήμας εἶναι μὲν τῶν ἐναντίων,	εἶναι	δὲ τοῦ μὲν καθ' αὑτὰς
[9, 3]	ἡ ἐνέργεια μάλιστα ἡ κίνησις	εἶναι,	διὸ καὶ τοῖς μὴ οὖσιν
[9, 6]	ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ	εἶναι	δυνάμει ταύτην τὴν ἐνέργειαν, τὸ
[9, 4]	Α καὶ τὸ Β ἀνάγκη	εἶναι	δυνατόν· εἰ γὰρ μὴ ἀνάγκη
[9, 4]	δυνατὸν εἶναι, οὐθὲν κωλύει μὴ	εἶναι	δυνατὸν εἶναι. Ἔστω δὴ τὸ
[9, 4]	ὄντος ἀνάγκη τὸ Β δυνατὸν	εἶναι,	εἰ ἔστι τὸ Α ἀνάγκη
[9, 4]	ὅτε τὸ Α δυνατὸν εἴη	εἶναι,	εἰ τεθείη τὸ Α, οὐθὲν
[9, 4]	εἶναι ἐξ ἀνάγκης τὸ Β	εἶναι,	εἰ τὸ Α δυνατόν, τοῦτο
[9, 10]	ἡμᾶς οἴεσθαι ἀληθῶς σε λευκὸν	εἶναι	εἶ σὺ λευκός, ἀλλὰ διὰ
[9, 3]	εἶναι δέ, καὶ δυνατὸν μὴ	εἶναι	εἶναι δέ, ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 8]	μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα δυνατὸν	εἶναι	ἐνδέχεται καὶ εἶναι καὶ μὴ
[9, 8]	εἶναι. Τὸ δὲ δυνατὸν μὴ	εἶναι	ἐνδέχεται μὴ εἶναι· τὸ δὲ
[9, 4]	τὸ Β. Τὸ γὰρ δυνατὸν	εἶναι	ἐξ ἀνάγκης τὸ Β εἶναι,
[9, 10]	δ' ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ μὲν	εἶναί	ἐστι τὸ συγκεῖσθαι καὶ ἓν
[9, 3]	γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ δυνατῷ	εἶναί	ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 4]	οὐθὲν κωλύει μὴ εἶναι δυνατὸν	εἶναι.	Ἔστω δὴ τὸ Α δυνατόν.
[9, 4]	(τῶν κειμένων, εἰ καὶ ὑποθοίμεθα	εἶναι	ἢ γεγονέναι ὃ οὐκ ἔστι
[9, 4]	οὐθὲν κωλύει δυνατόν τι ὂν	εἶναι	ἢ γενέσθαι μὴ εἶναι μηδ'
[9, 3]	ἢ στῆναι ἢ στῆσαι ἢ	εἶναι	ἢ γίγνεσθαι ἢ μὴ εἶναι
[9, 3]	ἀδύνατον γενέσθαι ὁ λέγων ἢ	εἶναι	ἢ ἔσεσθαι ψεύσεται (τὸ γὰρ
[9, 8]	αὐτὸ ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ	εἶναι,	ἢ κατὰ τόπον ἢ κατὰ
[9, 3]	εἶναι ἢ γίγνεσθαι ἢ μὴ	εἶναι	ἢ μὴ γίγνεσθαι, ὁμοίως. (Ἐλήλυθε
[9, 10]	δὴ τὰ ἀσύνθετα τί τὸ	εἶναι	ἢ μὴ εἶναι καὶ τὸ
[9, 4]	Α ὄντος ἀνάγκη τὸ Β	εἶναι,	καὶ δυνατοῦ ὄντος εἶναι τοῦ
[9, 8]	ἄρα δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται καὶ	εἶναι	καὶ μὴ εἶναι· τὸ αὐτὸ
[9, 8]	τὸ αὐτὸ ἄρα δυνατὸν καὶ	εἶναι	καὶ μὴ εἶναι. Τὸ δὲ
[9, 1]	τὸ ἔχειν τινὰ ἀρχήν, καὶ	εἶναι	καὶ τὴν ὕλην ἀρχήν τινα,
[9, 10]	τί τὸ εἶναι ἢ μὴ	εἶναι	καὶ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ
[9, 4]	εἰ ἔστι τὸ Α ἀνάγκη	εἶναι	καὶ τὸ Β. Τὸ γὰρ
[9, 4]	ὅτε καὶ ὡς ἦν δυνατὸν	(εἶναι,	κἀκεῖνο τότε καὶ οὕτως εἶναι
[9, 10]	λευκός, ἀλλὰ διὰ τὸ σὲ	εἶναι	λευκὸν ἡμεῖς οἱ φάντες τοῦτο
[9, 10]	Οὐ γάρ ἐστι σύνθετον, ὥστε	εἶναι	μὲν ὅταν συγκέηται, μὴ εἶναι
[9, 2]	ἀνάγκη καὶ τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας	εἶναι	μὲν τῶν ἐναντίων, εἶναι δὲ
[9, 3]	ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν μέν τι	εἶναι	μὴ εἶναι δέ, καὶ δυνατὸν
[9, 8]	καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον	εἶναι	μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν ἢ κιθαριστὴν
[9, 4]	ὂν εἶναι ἢ γενέσθαι μὴ	εἶναι	μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ' ἐκεῖνο ἀνάγκη
[9, 10]	οὔ, οἷον ἄρτιον ἀριθμὸν πρῶτον	εἶναι	μηθένα, ἢ τινὰς μὲν τινὰς
[9, 8]	αὐτό. Διὸ καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον	εἶναι	οἰκοδόμον εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν
[9, 7]	εἶναι τόδε τι ἢ μὴ	εἶναι·	οἷον τοῖς πάθεσι τὸ ὑποκείμενον
[9, 4]	ὁ μὴ λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον	εἶναι	ὅτι οὐθὲν κωλύει δυνατόν τι
[9, 7]	χαλκός) Ἔοικε δὲ ὃ λέγομεν	εἶναι	οὐ τόδε ἀλλ' ἐκείνινον οἷον
[9, 4]	εἰ γὰρ μὴ ἀνάγκη δυνατὸν	εἶναι,	οὐθὲν κωλύει μὴ εἶναι δυνατὸν
[9, 10]	τὸ μὴ συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω	εἶναι·	περὶ μὲν οὖν τὰ ἐνδεχόμενα
[9, 1]	δυνατὰ καὶ ἀδύνατα λέγομεν τῷ	εἶναι)	πως ἢ μὴ εἶναἰ, ὅσαι
[9, 4]	τεθείη τὸ Α, οὐθὲν ἀδύνατον	εἶναι	συνέβαινεν· τὸ δέ γε Β
[9, 3]	κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ	εἶναι	τὰ μὴ ὄντα, (κινούμενα δὲ
[9, 9]	κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη τούτων θάτερον	εἶναι	τἀγαθόν, τὸ δὲ δύνασθαι ὁμοίως
[9, 5]	κἀκείνας μὲν ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ	(εἶναι	ταύτας δὲ ἐν ἀμφοῖν, τὰς
[9, 4]	ἔσται δέ, ὥστε τὰ ἀδύνατα	εἶναι	ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω δὲ οἷον
[9, 8]	φθαρτοῖς, ἡ κίνησις, ὥστε ἐπίπονον	εἶναι	τὴν συνέχειαν τῆς κινήσεως· ἡ
[9, 10]	ἐγίγνετο· Ὅσα δή ἐστιν ὅπερ	εἶναί	τι καὶ ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα
[9, 8]	ἐνδέχεται καὶ εἶναι καὶ μὴ	εἶναι·	τὸ αὐτὸ ἄρα δυνατὸν καὶ
[9, 4]	ἀδύνατον. Εἰ δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη	εἶναι	τὸ Β, ἀνάγκη καὶ τὸ
[9, 4]	ὥστε τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη	εἶναι	τὸ Β. Ἐὰν δὴ οὕτως
[9, 8]	δυνατὸν καὶ εἶναι καὶ μὴ	εἶναι.	Τὸ δὲ δυνατὸν μὴ εἶναι
[9, 8]	δυνατὸν μὴ εἶναι ἐνδέχεται μὴ	εἶναι·	τὸ δὲ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι
[9, 10]	ἐστι τὸ συγκεῖσθαι καὶ ἓν	εἶναι,	τὸ δὲ μὴ εἶναι τὸ
[9, 3]	μὴ οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ	(εἶναι	τὸ δυνατῷ εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν)
[9, 4]	φανερὸν ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς	εἶναι	τὸ εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν μὲν
[9, 5]	(ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν τι	εἶναι	τὸ κύριον· λέγω δὲ τοῦτο
[9, 10]	ἓν εἶναι, τὸ δὲ μὴ	εἶναι	τὸ μὴ συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω
[9, 10]	τὸ ἀληθές, καὶ τὸ μὴ	εἶναι	τὸ ὡς τὸ ψεῦδος, ἓν
[9, 7]	οὗ καὶ τὸ ὑποκείμενον, τῷ	εἶναι	τόδε τι ἢ μὴ εἶναι·
[9, 4]	Β εἶναι, καὶ δυνατοῦ ὄντος	εἶναι	τοῦ Α καὶ τὸ Β
[9, 8]	εἶναι· τὸ δὲ ἐνδεχόμενον μὴ	εἶναι	φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς ἢ τοῦτο
[9, 9]	τὸ τέλος καὶ τὴν ἐνέργειαν	εἶναι	χεῖρον τῆς δυνάμεως· τὸ γὰρ
[9, 10]	ἐστιν ἢ μή) τὸ δὲ	εἶναι	ὡς τὸ ἀληθές, καὶ τὸ
[9, 1]	τῷ εἶναι) πως ἢ μὴ	εἶναἰ,	ὅσαι δὲ πρὸς τὸ αὐτὸ
[9, 4]	οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι τὸ	εἰπεῖν	ὅτι δυνατὸν μὲν (τοδί, οὐκ
[9, 10]	σύγκειται, ψεῦδος· τὸ δὲ ἕν,	εἴπερ	ὄν, οὕτως ἐστίν, εἰ δὲ
[9, 4]	καὶ τὸ Β ἔσται δυνατόν,	εἴπερ	οὕτως εἶχον ὥστε τοῦ Α
[9, 1]	τὸν τῆς οὐσίας λόγον, ὥσπερ	εἴπομεν	ἐν τοῖς πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ
[9, 8]	οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ ὥσπερ	εἴπομεν,	τοῦ χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει ἐνέργεια
[9, 1]	μόνον λεγομένων κατὰ κίνησιν. Ἀλλ'	εἰπόντες	περὶ ταύτης, ἐν τοῖς περὶ
[9, 4]	ἐστίν. ~Εἰ δέ ἐστι τὸ	εἰρημένον	τὸ δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν
[9, 8]	δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν.	Εἴρηται	δὲ ἐν τοῖς περὶ τῆς
[9, 7]	λεκτέον δυνάμει καὶ πότε οὔ,	εἴρηται.	~Ἐπεὶ δὲ τὸ πρότερον διώρισται
[9, 6]	τῆς κατὰ κίνησιν λεγομένης δυνάμεως	εἴρηται,	περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν τί τέ
[9, 1]	ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ ὄντος ἀναφέρονται	εἴρηται,	περὶ τῆς οὐσίας (κατὰ γὰρ
[9, 9]	φανερὸν ὅτι τὰ δυνάμει ὄντα	εἰς	(ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ
[9, 8]	ἔστι δυνάμει ὅτι ἔλθοι ἂν	εἰς	τὸ εἶδος· ὅταν δέ γε
[9, 3]	οὐκ ἀνάγκη καὶ εὖ ποιεῖν.	~Εἰσὶ	δέ τινες οἵ φασιν, οἷον
[9, 1]	αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί (τινές	εἰσι,	καὶ πρὸς πρώτην μίαν λέγονται,
[9, 8]	αἱ αὐταί. Εἰ ἄρα τινὲς	εἰσὶ	φύσεις (τοιαῦται ἢ οὐσίαι οἵας
[9, 2]	καὶ αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις	εἰσίν·	ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν ἐν
[9, 2]	δυνάμεις εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί	εἰσιν	ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο.
[9, 10]	γὰρ ἔστιν ἀπατηθῆναι· καὶ πᾶσαι	εἰσὶν	ἐνεργείᾳ, οὐ δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ
[9, 8]	ὧν διώρισται, πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς	εἰσιν·	τὸ γὰρ δυνάμενον ὡδὶ κινεῖν
[9, 4]	Β ἔσται δυνατόν, εἴπερ οὕτως	εἶχον	ὥστε τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη
[9, 9]	τε βάσις δύο καὶ ἡ	ἐκ	μέσου ἐπισταθεῖσα ὀρθή, ἰδόντι δῆλον
[9, 6]	δὲ ἔχον, καὶ τὸ ἀποκεκριμένον	ἐκ	τῆς ὕλης πρὸς τὴν ὕλην,
[9, 8]	ὧν ταῦτα ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ	ἐκ	τοῦ δυνάμει ὄντος (γίγνεται τὸ
[9, 7]	μὲν ἀπὸ διανοίας ἐντελεχείᾳ γιγνομένου	ἐκ	τοῦ δυνάμει ὄντος, ὅταν βουληθέντος
[9, 6]	τί τέ ἐστι καὶ ποῖον,	ἐκ	τούτων καὶ τῶν τοιούτων δῆλον
[9, 4]	μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ' ἐκεῖνο ἀνάγκη	ἐκ	(τῶν κειμένων, εἰ καὶ ὑποθοίμεθα
[9, 3]	συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα	ἐκ	τῶν κινήσεων μάλιστα· δοκεῖ γὰρ
[9, 9]	τῆς σπουδαίας (δυνάμεως ἡ ἐνέργεια,	ἐκ	τῶνδε δῆλον. Ὅσα γὰρ κατὰ
[9, 10]	αὐτὸ οὐ γίγνεται οὐδὲ φθείρεται,	(ἔκ	τινος γὰρ ἂν ἐγίγνετο· Ὅσα
[9, 8]	ὅτι πᾶν τὸ γιγνόμενον γίγνεται	ἔκ	τινος τι καὶ ὑπό τινος,
[9, 6]	Δῆλον δ' ἐπὶ τῶν καθ'	ἕκαστα	τῇ ἐπαγωγῇ ὃ βουλόμεθα λέγειν,
[9, 7]	ἔστω. ~Πότε δὲ δυνάμει ἔστιν	ἕκαστον	καὶ πότε οὔ, διοριστέον· οὐ
[9, 7]	γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος τῶν ἐκτός,	ἐκεῖ	δ' ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν
[9, 8]	κίνησις· (ταῦτα γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον,	ἐκεῖναι	δὲ δυνάμεις τούτων. Ὅτι μὲν
[9, 5]	γὰρ πᾶσαι μία ἑνὸς ποιητική,	ἐκεῖναι	δὲ τῶν ἐναντίων, ὥστε ἅμα
[9, 5]	μὲν ποιεῖν τὸ δὲ πάσχειν,	ἐκείνας	δ' οὐκ ἀνάγκη· αὗται μὲν
[9, 6]	γε (οὐ γὰρ τέλος) ἀλλ'	ἐκείνη	ἐνυπάρχει τὸ τέλος καὶ ἡ
[9, 2]	ἢ παθεῖν δύναμις, ταύτῃ δ'	ἐκείνη	οὐκ ἀεί· ἀνάγκη γὰρ τὸν
[9, 6]	μὲν οὖν τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω,	ἐκείνην	δὲ κίνησιν. Τὸ μὲν οὖν
[9, 7]	εἰ οὕτως μὴ ἄλλο ἀλλὰ	ἐκείνινον	ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς τὸ
[9, 7]	Καὶ ὀρθῶς δὴ συμβαίνει τὸ	ἐκείνινον	λέγεσθαι κατὰ τὴν ὕλην καὶ
[9, 7]	λέγομεν εἶναι οὐ τόδε ἀλλ'	ἐκείνινον	οἷον τὸ κιβώτιον οὐ ξύλον
[9, 7]	βαδίζον ἢ κινούμενον, ὡς τὸ	ἐκείνινον)	ὅσα μὲν οὖν οὕτω, τὸ
[9, 7]	(ὃ μηκέτι κατ' ἄλλο λέγεται	ἐκείνινον,	τοῦτο πρώτη ὕλη· οἷον εἰ
[9, 4]	μὴ εἶναι μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ'	ἐκεῖνο	ἀνάγκη ἐκ (τῶν κειμένων, εἰ
[9, 7]	ᾖ τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο δυνάμει·	ἐκεῖνο	δὲ ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ
[9, 7]	μὴ ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ	ἐκεῖνο	δυνάμει ἁπλῶς τὸ ὕστερόν ἐστιν.
[9, 9]	ἐπισταθεῖσα ὀρθή, ἰδόντι δῆλον τῷ	ἐκεῖνο	εἰδότι. Ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ
[9, 7]	(λέγεται δὲ τῆς μουσικῆς ἐγγενομένης	ἐκεῖνο	οὐ μουσικὴ ἀλλὰ μουσικόν, καὶ
[9, 3]	δύναμις καὶ ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν	(ἐκεῖνοι	δ' οἱ λόγοι δύναμιν καὶ
[9, 10]	ὁμοίως ἔτι ὑπάρξει καὶ ἐπ'	ἐκείνων.	Ἢ ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀληθὲς
[9, 7]	βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος τῶν	ἐκτός,	ἐκεῖ δ' ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ,
[9, 8]	οἱ ἄλλοι. Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς	ἔλεγχος	ἐγίγνετο ὅτι οὐκ ἔχων τις
[9, 3]	εἶναι ἢ μὴ γίγνεσθαι, ὁμοίως.	(Ἐλήλυθε	δ' ἡ ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ
[9, 8]	ἡ ὕλη ἔστι δυνάμει ὅτι	ἔλθοι	ἂν εἰς τὸ εἶδος· ὅταν
[9, 7]	ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς τῶν ἔξωθεν	ἐμποδίζοντος	ἔσται δι' αὐτοῦ· οἷον τὸ
[9, 2]	τοιαῦται, αἱ δ' ἐν τοῖς	ἐμψύχοις	καὶ ἐν ψυχῇ καὶ τῆς
[9, 5]	ἄλογοι, κἀκείνας μὲν ἀνάγκη ἐν	ἐμψύχῳ	(εἶναι ταύτας δὲ ἐν ἀμφοῖν,
[9, 1]	καὶ τὸ δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν	ἐν	ἄλλοις· τούτων δ' ὅσαι μὲν
[9, 8]	ἀρχὴ γὰρ κινητική, ἀλλ' (οὐκ	ἐν	ἄλλῳ ἀλλ' ἐν αὐτῷ ᾗ
[9, 8]	ὡρισμένης ἣ λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ	ἐν	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο, ἀλλ'
[9, 1]	λέγονται, ἥ ἐστιν ἀρχὴ μεταβολῆς	ἐν	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο. Ἡ
[9, 2]	εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν	ἐν	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο. Καὶ
[9, 7]	τὸ σπέρμα οὔπω (δεῖ γὰρ	(ἐν	ἄλλῳ καὶ μεταβάλλειν) ὅταν δ'
[9, 5]	ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας δὲ	ἐν	ἀμφοῖν, τὰς μὲν τοιαύτας δυνάμεις
[9, 8]	τι ἔργον (παρὰ τὴν ἐνέργειαν,	ἐν	αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια (οἷον
[9, 8]	ἐνεργεῖ· (καθ' αὑτὰ γὰρ καὶ	ἐν	αὑτοῖς ἔχει τὴν κίνησιν. Αἱ
[9, 8]	ἀλλ' (οὐκ ἐν ἄλλῳ ἀλλ'	ἐν	αὐτῷ ᾗ αὐτό. Πάσης δὴ
[9, 7]	ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν κωλύῃ τῶν	ἐν	αὐτῷ· ὁμοίως δὲ δυνάμει καὶ
[9, 7]	τῆς γενέσεως. Καὶ ὅσων δὴ	ἐν	αὐτῷ τῷ ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς
[9, 1]	τοῦ παθεῖν ἐστὶ δύναμις, ἡ	ἐν	αὐτῷ τῷ πάσχοντι ἀρχὴ μεταβολῆς
[9, 1]	ᾗ ἄλλο ὑπ' ἀρχῆς (μεταβλητικῆς.	Ἐν	γὰρ τούτοις ἔνεστι πᾶσι τοῖς
[9, 1]	γὰρ ὁμοιότητί τινι λέγονται, καθάπερ	ἐν	γεωμετρίᾳ καὶ δυνατὰ καὶ ἀδύνατα
[9, 5]	δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας μὲν ἀνάγκη	ἐν	ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας δὲ ἐν
[9, 9]	ἦν εὐθὺς δῆλον διὰ τί.	Ἐν	ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου διὰ τί;
[9, 6]	δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν	ἐν	κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα ὧν ἕνεκα
[9, 8]	δὲ τὰ ἄφθαρτα καὶ τὰ	ἐν	μεταβολῇ ὄντα, οἷον γῆ καὶ
[9, 5]	οὐ πάντως ἀλλ' ἐχόντων πῶς,	ἐν	οἷς ἀφορισθήσεται καὶ τὰ ἔξω
[9, 8]	ἡ φύσις ἐν ταὐτῷ γίγνεται·	ἐν	ταὐτῷ γὰρ γένει τῇ δυνάμει·
[9, 8]	στατικῆς. Καὶ γὰρ ἡ φύσις	ἐν	ταὐτῷ γίγνεται· ἐν ταὐτῷ γὰρ
[9, 6]	ἐν τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ	ἐν	τῇ ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν, ὅτι
[9, 8]	τῷ θεωροῦντι καὶ ἡ ζωὴ	ἐν	τῇ ψυχῇ, διὸ καὶ ἡ
[9, 2]	λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ' αἱ μὲν	ἐν	τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται,
[9, 2]	ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ δ'	ἐν	τοῖς ἐμψύχοις καὶ ἐν ψυχῇ
[9, 9]	τῆς δυνάμεως. Οὐκ ἄρα οὐδ'	ἐν	τοῖς ἐξ ἀρχῆς (καὶ τοῖς
[9, 8]	ἢ οὐσίαι οἵας λέγουσιν οἱ	ἐν	τοῖς λόγοις τὰς ἰδέας, πολὺ
[9, 8]	κινουμένου κεκινῆσθαί τι (δῆλον δ'	ἐν	τοῖς περὶ κινήσεως τοῦτο) (καὶ
[9, 1]	κίνησιν. Ἀλλ' εἰπόντες περὶ ταύτης,	ἐν	τοῖς περὶ τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν. Εἴρηται δὲ	ἐν	τοῖς περὶ τῆς οὐσίας λόγοις
[9, 1]	τῆς οὐσίας λόγον, ὥσπερ εἴπομεν	ἐν	τοῖς πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ δὲ
[9, 1]	ἢ τοῦ καλῶς, ὥστε καὶ	ἐν	τοῖς τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί πως
[9, 6]	ἢ τῷ ἀνάλογον, ὡς τοῦτο	ἐν	τούτῳ ἢ πρὸς τοῦτο, τόδ'
[9, 7]	οἰκία· εἰ μηθὲν κωλύει τῶν	ἐν	τούτῳ καὶ τῇ (ὕλῃ τοῦ
[9, 2]	δὲ τὰ ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται	ἐν	τῷ αὐτῷ, ἡ δ' ἐπιστήμη
[9, 5]	καὶ ὅσα ἄλλα ἀνάγκη προσεῖναι	ἐν	τῷ διορισμῷ, καὶ τὰ μὲν
[9, 5]	κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα τῶν	ἐν	τῷ διορισμῷ προσόντων ἔνια) διὸ
[9, 8]	δέ γε ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε	ἐν	τῷ εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως δὲ
[9, 1]	καὶ ἡ οἰκοδομική, ἡ μὲν	ἐν	τῷ θερμαντικῷ ἡ δ' ἐν
[9, 8]	τῷ ὁρῶντι καὶ ἡ θεωρία	ἐν	τῷ θεωροῦντι καὶ ἡ ζωὴ
[9, 8]	ἄλλων, καὶ ὅλως ἡ κίνησις	ἐν	τῷ κινουμένῳ) ὅσων δὲ μὴ
[9, 2]	ἐν ψυχῇ καὶ τῆς ψυχῆς	ἐν	τῷ λόγον ἔχοντι, (δῆλον ὅτι
[9, 6]	δυνάμει· λέγομεν δὲ δυνάμει οἷον	ἐν	τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ ἐν
[9, 1]	ἐν τῷ θερμαντικῷ ἡ δ'	ἐν	τῷ οἰκοδομικῷ· διὸ ᾗ συμπέφυκεν,
[9, 8]	δυνάμεώς ἐστιν· ἡ γὰρ οἰκοδόμησις	ἐν	τῷ οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα γίγνεται
[9, 8]	ἐστίν (οἷον ἥ τε οἰκοδόμησις	ἐν	τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ ὕφανσις
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια (οἷον ἡ ὅρασις	ἐν	τῷ ὁρῶντι καὶ ἡ θεωρία
[9, 1]	ὡς ἄλλη. Ἡ μὲν γὰρ	ἐν	τῷ πάσχοντι (διὰ γὰρ τὸ
[9, 8]	γιγνόμενον, τούτων μὲν ἡ ἐνέργεια	ἐν	τῷ ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον ἥ
[9, 1]	ἐπὶ τῶν ἄλλων) ἡ δ'	ἐν	τῷ ποιοῦντι, οἷον τὸ θερμὸν
[9, 7]	κωλύοντος τῶν ἐκτός, ἐκεῖ δ'	ἐν	τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν κωλύῃ
[9, 8]	τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ ὕφανσις	ἐν	τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 6]	τούτῳ ἢ πρὸς τοῦτο, τόδ'	ἐν	τῷδε ἢ πρὸς τόδε· τὰ
[9, 2]	μέν, οὐχ ὁμοίως δέ, καὶ	ἐν	ψυχῇ ἣ ἔχει κινήσεως ἀρχήν·
[9, 2]	δ' ἐν τοῖς ἐμψύχοις καὶ	ἐν	ψυχῇ καὶ τῆς ψυχῆς ἐν
[9, 10]	μὴ σύγκειται, ψεῦδος· τὸ δὲ	ἕν,	εἴπερ ὄν, οὕτως ἐστίν, εἰ
[9, 1]	οὐθὲν πάσχει αὐτὸ ὑφ' ἑαυτοῦ·	ἓν	γὰρ καὶ οὐκ ἄλλο. Καὶ
[9, 10]	εἶναί ἐστι τὸ συγκεῖσθαι καὶ	ἓν	εἶναι, τὸ δὲ μὴ εἶναι
[9, 10]	εἶναι τὸ ὡς τὸ ψεῦδος,	ἓν	μέν ἐστιν, εἰ σύγκειται, ἀληθές,
[9, 10]	δ' οὔ· ἀριθμῷ δὲ περὶ	ἕνα	οὐδὲ (τοῦτο· οὐ γὰρ ἔτι
[9, 9]	τἀναντία ἅμα ὑπάρχει· τὰ δ'	ἐναντία	ἅμα ἀδύνατον, καὶ τὰς ἐνεργείας
[9, 5]	ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο ἢ τὰ	ἐναντία,	οὐ ποιήσει· οὐ γὰρ οὕτως
[9, 2]	ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ δὲ τὰ	ἐναντία	οὐκ ἐγγίγνεται ἐν τῷ αὐτῷ,
[9, 1]	ἀδύνατον (ἡ τῇ τοιαύτῃ δυνάμει	ἐναντία	στέρησίς ἐστιν, ὥστε τοῦ αὐτοῦ
[9, 5]	ἐναντίων, ὥστε ἅμα ποιήσει τὰ	ἐναντία·	τοῦτο δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα
[9, 2]	γὰρ στέρησις (ἡ πρώτη τὸ	ἐναντίον,	αὕτη δὲ ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ
[9, 2]	γὰρ καὶ ἀποφορᾷ δηλοῖ τὸ	ἐναντίον·	ἡ γὰρ στέρησις (ἡ πρώτη
[9, 2]	μὲν (μετὰ λόγου πᾶσαι τῶν	ἐναντίων	αἱ αὐταί, αἱ δὲ ἄλογοι
[9, 2]	τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι μὲν τῶν	ἐναντίων,	εἶναι δὲ τοῦ μὲν καθ'
[9, 5]	ἑνὸς ποιητική, ἐκεῖναι δὲ τῶν	ἐναντίων,	ὥστε ἅμα ποιήσει τὰ ἐναντία·
[9, 10]	συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ ὁ	ἐναντίως	(ἔχων ἢ τὰ πράγματα, πότ'
[9, 8]	ὅτι προτέρα, δῆλον (τῷ γὰρ	ἐνδέχεσθαι	ἐνεργῆσαι δυνατόν ἐστι τὸ πρώτως
[9, 8]	ἢ τοῦτο αὐτὸ ὃ λέγεται	(ἐνδέχεσθαι	μὴ εἶναι, ἢ κατὰ τόπον
[9, 4]	ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι οὐκ	ἐνδέχεται	ἀληθὲς εἶναι τὸ εἰπεῖν ὅτι
[9, 3]	μικρόν τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε	ἐνδέχεται	δυνατὸν μέν τι εἶναι μὴ
[9, 3]	οἷον, εἰ δυνατὸν καθῆσθαι καὶ	ἐνδέχεται	καθῆσθαι, τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ
[9, 6]	καὶ ὁρωμένῳ. Ταῦτα μὲν γὰρ	ἐνδέχεται	καὶ ἁπλῶς ἀληθεύεσθαί ποτε (τὸ
[9, 8]	ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα δυνατὸν εἶναι	ἐνδέχεται	καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι·
[9, 8]	Τὸ δὲ δυνατὸν μὴ εἶναι	ἐνδέχεται	μὴ εἶναι· τὸ δὲ ἐνδεχόμενον
[9, 8]	οὐθενί, τὸ δυνατὸν δὲ πᾶν	ἐνδέχεται	μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα δυνατὸν
[9, 10]	ὁ λόγος ὁ αὐτός, καὶ	ἐνδέχεται	ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ
[9, 10]	καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ δ'	ἐνδέχεται	τἀναντία, τὸ μὲν εἶναί ἐστι
[9, 3]	δύναται ἀναστῆναι. Εἰ οὖν μὴ	ἐνδέχεται	ταῦτα λέγειν, φανερὸν ὅτι δύναμις
[9, 10]	εἶναι· περὶ μὲν οὖν τὰ	ἐνδεχόμενα	ἡ αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς καὶ
[9, 8]	ἐνδέχεται μὴ εἶναι· τὸ δὲ	ἐνδεχόμενον	μὴ εἶναι φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς
[9, 8]	οὗ ἕνεκα, τοῦ τέλους δὲ	ἕνεκα	ἡ γένεσις) τέλος δ' ἡ
[9, 6]	ἐν κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα ὧν	ἕνεκα	ἡ κίνησις, οὐκ ἔστι ταῦτα
[9, 8]	τέλος (ἀρχὴ γὰρ τὸ οὗ	ἕνεκα,	τοῦ τέλους δὲ ἕνεκα ἡ
[9, 8]	οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν) διὸ ἀεὶ	ἐνεργεῖ	ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ ὅλος
[9, 8]	πῦρ. Καὶ γὰρ ταῦτα ἀεὶ	ἐνεργεῖ·	(καθ' αὑτὰ γὰρ καὶ ἐν
[9, 8]	ὕλη καὶ δύναμις οὖσα, οὐκ	ἐνέργεια,	αἰτία τούτου. Μιμεῖται δὲ τὰ
[9, 8]	κωλύει, οἷον ποιὸν ἢ πού)	ἐνεργείᾳ	ἄρα πάντα· οὐδὲ τῶν ἐξ
[9, 6]	διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ ἔστω ἡ	ἐνέργεια	ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ τὸ δυνατόν.
[9, 9]	ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον· (ἡ ἄρα	ἐνέργεια	βελτίων. Ἀνάγκη δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	ἄνθρωπος καὶ σῖτος καὶ ὁρῶν,	ἐνεργείᾳ	δ' οὔπω· ἀλλὰ τούτων πρότερα
[9, 6]	δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ δὲ	ἐνεργείᾳ.	Δῆλον δ' ἐπὶ τῶν καθ'
[9, 9]	Εὑρίσκεται δὲ καὶ τὰ διαγράμματα	ἐνεργείᾳ·	διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ δ'
[9, 8]	ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν ὅτι πρότερον	ἐνέργεια	δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω δὲ δυνάμεως
[9, 8]	φανερὸν ὅτι πρότερον τῇ οὐσίᾳ	ἐνέργεια	δυνάμεως, καὶ ὥσπερ εἴπομεν, τοῦ
[9, 9]	τιμιωτέρα τῆς σπουδαίας (δυνάμεως ἡ	ἐνέργεια,	ἐκ τῶνδε δῆλον. Ὅσα γὰρ
[9, 8]	τὸ γιγνόμενον, τούτων μὲν ἡ	ἐνέργεια	ἐν τῷ ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον
[9, 8]	πρότερα τῷ χρόνῳ ἕτερα ὄντα	ἐνεργείᾳ	ἐξ ὧν ταῦτα ἐγένετο· ἀεὶ
[9, 6]	οὐχ οὕτω δυνάμει ἔστιν ὡς	(ἐνεργείᾳ	ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει. Τὸ
[9, 3]	τοῦτο δὲ ὅτι οὐκ ὄντα	ἐνεργείᾳ	ἔσονται ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ μὴ
[9, 8]	ἡ οὐσία καὶ τὸ εἶδος	ἐνέργειά	ἐστιν. Κατά τε δὴ τοῦτον
[9, 8]	εἴπομεν, τοῦ χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει	ἐνέργεια	ἑτέρα πρὸ ἑτέρας ἕως τῆς
[9, 3]	λέγειν, φανερὸν ὅτι δύναμις καὶ	ἐνέργεια	ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι δ' οἱ
[9, 8]	τὸ εἶδος· ὅταν δέ γε	ἐνεργείᾳ	ᾖ, τότε ἐν τῷ εἴδει
[9, 9]	γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ γενέσει ἡ	ἐνέργεια	ἡ κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ δὲ
[9, 8]	τινος πρώτου· τὸ δὲ κινοῦν	ἐνεργείᾳ	ἤδη ἔστιν. Εἴρηται δὲ ἐν
[9, 8]	Ὅτι μὲν οὖν πρότερον ἡ	ἐνέργεια	καὶ δυνάμεως καὶ πάσης ἀρχῆς
[9, 8]	τῆς τοιαύτης προτέρα ἐστὶν ἡ	ἐνέργεια	καὶ λόγῳ καὶ τῇ οὐσίᾳ·
[9, 8]	ταύτῃ γε δῆλον ὅτι ἡ	ἐνέργεια	καὶ οὕτω προτέρα τῆς δυνάμεως
[9, 6]	διορίσωμεν τί τέ ἐστιν ἡ	ἐνέργεια	καὶ ποῖόν τι. Καὶ γὰρ
[9, 8]	ἡ γένεσις) τέλος δ' ἡ	ἐνέργεια,	καὶ τούτου χάριν ἡ δύναμις
[9, 8]	τὸ ἔργον, διὸ καὶ τοὔνομα	ἐνέργεια	λέγεται κατὰ τὸ ἔργον καὶ
[9, 3]	κινήσεων μάλιστα· δοκεῖ γὰρ ἡ	ἐνέργεια	μάλιστα ἡ κίνησις εἶναι, διὸ
[9, 8]	ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ	ἐνέργεια	(οἷον ἡ ὅρασις ἐν τῷ
[9, 8]	τοῦ δυνάμει ὄντος (γίγνεται τὸ	ἐνεργείᾳ	ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον
[9, 8]	(γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ	ἐνεργείᾳ	ὄντος, οἷον ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου,
[9, 10]	ἔστιν ἀπατηθῆναι· καὶ πᾶσαι εἰσὶν	ἐνεργείᾳ,	οὐ δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ ἂν
[9, 6]	δὲ τὸ δυνατόν. Λέγεται δὲ	ἐνεργείᾳ	οὐ πάντα ὁμοίως ἀλλ' ἢ
[9, 3]	τοῦτο ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ	ἐνέργεια	οὗ λέγεται ἔχειν τὴν δύναμιν,
[9, 6]	ὅσα τοιαῦτα, λέγεται δυνάμει καὶ	ἐνεργείᾳ	πολλοῖς τῶν ὄντων, οἷον τῷ
[9, 6]	δὲ κίνησιν. Τὸ μὲν οὖν	ἐνεργείᾳ	τί τέ ἐστι καὶ ποῖον,
[9, 8]	γὰρ ἔργον τέλος, ἡ δὲ	ἐνέργεια	τὸ ἔργον, διὸ καὶ τοὔνομα
[9, 6]	περὶ τούτων διήλθομεν. Ἔστι δὴ	ἐνέργεια	τὸ ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα μὴ
[9, 3]	γίγνεσθαι, ὁμοίως. (Ἐλήλυθε δ' ἡ	ἐνέργεια	τοὔνομα, ἡ πρὸς τὴν ἐντελέχειαν
[9, 3]	ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται	ἐνεργείᾳ.	(Τῶν γὰρ μὴ ὄντων ἔνια
[9, 1]	ἐστιν ἡ δύναμις καὶ ἡ	ἐνέργεια	τῶν μόνον λεγομένων κατὰ κίνησιν.
[9, 9]	αἴτιον δὲ ὅτι ἡ νόησις	ἐνέργεια·	ὥστ' ἐξ ἐνεργείας ἡ δύναμις,
[9, 8]	κινούμενον ἢ κίνησις· (ταῦτα γὰρ	ἐνέργειαι	μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ δυνάμεις τούτων.
[9, 10]	ἐστιν ὅπερ εἶναί τι καὶ	ἐνέργειαι,	περὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν ἀπατηθῆναι
[9, 9]	ὅτι τὰ δυνάμει ὄντα εἰς	(ἐνέργειαν	ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ ὅτι
[9, 9]	κακῶν τὸ τέλος καὶ τὴν	ἐνέργειαν	εἶναι χεῖρον τῆς δυνάμεως· τὸ
[9, 8]	ἄλλο τι ἔργον (παρὰ τὴν	ἐνέργειαν,	ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια
[9, 8]	ἀνθρώπου τοῦ (ἤδη ὄντος κατ'	ἐνέργειαν	καὶ τοῦ σίτου καὶ τοῦ
[9, 6]	νενόηκεν. Τὴν μὲν οὖν τοιαύτην	ἐνέργειαν	(λέγω, ἐκείνην δὲ κίνησιν. Τὸ
[9, 3]	δ' οἱ λόγοι δύναμιν καὶ	ἐνέργειαν	ταὐτὸ (ποιοῦσιν, διὸ καὶ οὐ
[9, 6]	τὸ εἶναι δυνάμει ταύτην τὴν	ἐνέργειαν,	τὸ δὲ χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ
[9, 10]	τὸ δὲ κατὰ δύναμιν ἢ	ἐνέργειαν	τούτων ἢ τἀναντία, (τὸ δὲ
[9, 9]	ἐναντία ἅμα ἀδύνατον, καὶ τὰς	ἐνεργείας	δὲ ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον
[9, 1]	ταύτης, ἐν τοῖς περὶ τῆς	ἐνεργείας	διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ περὶ τῶν
[9, 6]	κίνησιν λεγομένης δυνάμεως εἴρηται, περὶ	ἐνεργείας	διορίσωμεν τί τέ ἐστιν ἡ
[9, 9]	ἡ νόησις ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ	ἐνεργείας	ἡ δύναμις, καὶ διὰ τοῦτο
[9, 6]	μὲν κινήσεις λέγειν, τὰς δ'	ἐνεργείας.	Πᾶσα γὰρ κίνησις ἀτελής, ἰσχνασία
[9, 8]	δυνατὸν δὲ πᾶν ἐνδέχεται μὴ	ἐνεργεῖν.	Τὸ ἄρα δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται
[9, 3]	οὐδὲν ἂν μὴ αἰσθάνηται μηδ'	ἐνεργῇ.	Εἰ οὖν τυφλὸν τὸ μὴ
[9, 3]	φασιν, οἷον οἱ Μεγαρικοί, ὅταν	ἐνεργῇ	(μόνον δύνασθαι, ὅταν δὲ μὴ
[9, 3]	(μόνον δύνασθαι, ὅταν δὲ μὴ	ἐνεργῇ	οὐ δύνασθαι, οἷον τὸν μὴ
[9, 8]	προτέρα, δῆλον (τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι	ἐνεργῆσαι	δυνατόν ἐστι τὸ πρώτως δυνατόν,
[9, 8]	τὸ τῷ εἴδει τὸ αὐτὸ	ἐνεργοῦν	πρότερον, ἀριθμῷ δ' οὔ. Λέγω
[9, 8]	τέλος, διὸ ὥσπερ οἱ διδάσκοντες	ἐνεργοῦντα	ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι,
[9, 1]	ἀρχῆς (μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ τούτοις	ἔνεστι	πᾶσι τοῖς ὅροις ὁ τῆς
[9, 8]	οὐθὲν ἧττον ἔνθα μὲν τέλος,	ἔνθα	δὲ μᾶλλον τέλος τῆς δυνάμεώς
[9, 8]	τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν ἧττον	ἔνθα	μὲν τέλος, ἔνθα δὲ μᾶλλον
[9, 5]	τῶν ἐν τῷ διορισμῷ προσόντων	ἔνια)	διὸ οὐδ' ἐὰν ἅμα βούληται
[9, 3]	ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ μὴ ὄντων	ἔνια	δυνάμει ἐστίν· οὐκ ἔστι δέ,
[9, 1]	μὲν ὁμωνύμως λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν	(ἔνιαι	γὰρ ὁμοιότητί τινι λέγονται, καθάπερ
[9, 1]	παντελῶς, ἢ κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ'	ἐνίων	δέ, ἂν πεφυκότα (ἔχειν μὴ
[9, 8]	ἕτερον ἀπὸ τῆς ὄψεως) ἀπ'	ἐνίων	δὲ γίγνεταί τι (οἷον ἀπὸ
[9, 2]	αὐταί, αἱ δὲ ἄλογοι μία	ἑνός,	οἷον τὸ θερμὸν τοῦ θερμαίνειν
[9, 5]	αὗται μὲν γὰρ πᾶσαι μία	ἑνὸς	ποιητική, ἐκεῖναι δὲ τῶν ἐναντίων,
[9, 7]	δὲ τοῦ μὲν ἀπὸ διανοίας	ἐντελεχείᾳ	γιγνομένου ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος,
[9, 3]	οὐκ ἔστι δέ, ὅτι οὐκ	ἐντελεχείᾳ	ἐστίν. ~Εἰ δέ ἐστι τὸ
[9, 8]	ἔργον καὶ συντείνει πρὸς τὴν	ἐντελέχειαν.	Ἐπεὶ δ' ἐστὶ τῶν μὲν
[9, 1]	τὸ δὲ κατὰ δύναμιν καὶ	ἐντελέχειαν	καὶ κατὰ τὸ ἔργον, διορίσωμεν
[9, 3]	ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ πρὸς τὴν	ἐντελέχειαν	συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα
[9, 1]	διορίσωμεν καὶ περὶ δυνάμεως (καὶ	ἐντελεχείας,	καὶ πρῶτον περὶ δυνάμεως ἣ
[9, 9]	φανερὰ ἂν ἦν· νῦν δ'	ἐνυπάρχει	δυνάμει. Διὰ τί δύο ὀρθαὶ
[9, 6]	(οὐ γὰρ τέλος) ἀλλ' ἐκείνη	ἐνυπάρχει	τὸ τέλος καὶ ἡ πρᾶξις.
[9, 1]	καὶ ἐν τοῖς τούτων λόγοις	ἐνυπάρχουσί	πως οἱ τῶν προτέρων δυνάμεων
[9, 2]	αἱ μὲν ἐν τοῖς ἀψύχοις	ἐνυπάρχουσιν	ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ δ' ἐν
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ἄρα πάντα· οὐδὲ τῶν	ἐξ	ἀνάγκης ὄντων (καίτοι ταῦτα πρῶτα·
[9, 4]	Β. Τὸ γὰρ δυνατὸν εἶναι	ἐξ	ἀνάγκης τὸ Β εἶναι, εἰ
[9, 8]	ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον ἄνθρωπος	ἐξ	ἀνθρώπου, μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ, ἀεὶ
[9, 9]	Οὐκ ἄρα οὐδ' ἐν τοῖς	ἐξ	ἀρχῆς (καὶ τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν
[9, 9]	ὅτι ἡ νόησις ἐνέργεια· ὥστ'	ἐξ	ἐνεργείας ἡ δύναμις, καὶ διὰ
[9, 8]	κίνησιν. Αἱ δὲ ἄλλαι δυνάμεις,	ἐξ	ὧν διώρισται, πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς
[9, 8]	τῷ χρόνῳ ἕτερα ὄντα ἐνεργείᾳ	ἐξ	ὧν ταῦτα ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ
[9, 3]	ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι οἱ λόγοι	ἐξαιροῦσι	καὶ κίνησιν καὶ γένεσιν. (Ἀεὶ
[9, 3]	αὐτοῖς. Ἀλλὰ μὴν οὐδ' αἴσθησιν	ἕξει	οὐδὲν ἂν μὴ αἰσθάνηται μηδ'
[9, 3]	γὰρ ἔστιν) ὅταν παύσηται, οὐχ	ἕξει	τὴν τέχνην, πάλιν δ' εὐθὺς
[9, 1]	τὰ οὕτω λεγόμενα· πάντα γὰρ	ἕξει	τὸν τῆς οὐσίας λόγον, ὥσπερ
[9, 4]	οὕτως, οὐδὲ τὰ Α Β	ἕξει	ὡς ἐτέθη· καὶ εἰ τοῦ
[9, 1]	ἢ ᾗ ἄλλο· ἡ δ'	ἕξις	ἀπαθείας τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον
[9, 5]	ἐν οἷς ἀφορισθήσεται καὶ τὰ	ἔξω	κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα τῶν
[9, 5]	δυνήσεται (τὸ γὰρ μηθενὸς τῶν	ἔξω	κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν ἔτι δεῖ·
[9, 8]	ἡ ἐπιστήμη εἰ ἔσω ἢ	ἔξω,	ὥσπερ κἀκεῖνος. Τὸ γὰρ ἔργον
[9, 7]	τῷ ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς τῶν	ἔξωθεν	ἐμποδίζοντος ἔσται δι' αὐτοῦ· οἷον
[9, 7]	ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως ὅσων	ἔξωθεν	ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως. Καὶ
[9, 7]	δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται χαλκός)	Ἔοικε	δὲ ὃ λέγομεν εἶναι οὐ
[9, 8]	δ' οὔ) καὶ ὅτι ἅπαν	ἐπ'	ἀρχὴν βαδίζει τὸ γιγνόμενον καὶ
[9, 10]	ψεῦδος ὁμοίως ἔτι ὑπάρξει καὶ	ἐπ'	ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ οὐδὲ τὸ
[9, 1]	οἷον παντελῶς, ἢ κἂν ὁπωσοῦν.	Ἐπ'	ἐνίων δέ, ἂν πεφυκότα (ἔχειν
[9, 6]	ἐπὶ τῶν καθ' ἕκαστα τῇ	ἐπαγωγῇ	ὃ βουλόμεθα λέγειν, καὶ οὐ
[9, 2]	ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν.	~Ἐπεὶ	δ' αἱ μὲν ἐν τοῖς
[9, 8]	καὶ συντείνει πρὸς τὴν ἐντελέχειαν.	Ἐπεὶ	δ' ἐστὶ τῶν μὲν ἔσχατον
[9, 1]	εἴπομεν ἐν τοῖς πρώτοις λόγοις)	ἐπεὶ	δὲ λέγεται τὸ ὂν τὸ
[9, 6]	ἐπεὶ ὧν ἐστὶν οὕτως ποιήσει.	~(Ἐπεὶ	δὲ περὶ τῆς κατὰ κίνησιν
[9, 2]	ἐναντίον, αὕτη δὲ ἀποφορὰ θατέρου.	Ἐπεὶ	δὲ τὰ ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται
[9, 5]	ἐπὶ τοῦ πάσχειν οὐκ ἀνάγκη.	(Ἐπεὶ	δὲ τὸ δυνατὸν τὶ δυνατὸν
[9, 10]	ἡ ἐνέργεια ἡ κατ' ἀριθμόν)	~Ἐπεὶ	δὲ τὸ ὂν λέγεται καὶ
[9, 8]	δυνάμει καὶ πότε οὔ, εἴρηται.	~Ἐπεὶ	δὲ τὸ πρότερον διώρισται ποσαχῶς
[9, 6]	ἐνέργειαν, τὸ δὲ χωρίζεσθαι οὔ.	Ἐπεὶ	δὲ τῶν πράξεων ὧν ἔστι
[9, 5]	τοῦ ἅμα ποιεῖν ἡ δύναμις,	ἐπεὶ	ὧν ἐστὶν οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ
[9, 1]	ἐστι πρὸς ὃ βουλόμεθα νῦν·	(ἐπὶ	πλέον γάρ ἐστιν ἡ δύναμις
[9, 3]	πρὸς τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ	ἐπὶ	τὰ ἄλλα ἐκ τῶν κινήσεων
[9, 1]	ἡ δ' ἕξις ἀπαθείας τῆς	ἐπὶ	τὸ χεῖρον καὶ φθορᾶς τῆς
[9, 5]	δὲ μὴ τοιαύτας καὶ τὰς	ἐπὶ	τοῦ πάσχειν οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ
[9, 10]	Ἢ ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀληθὲς	ἐπὶ	τούτων τὸ αὐτό, οὕτως οὐδὲ
[9, 1]	ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων) ἡ δ' ἐν
[9, 8]	τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων, καὶ ὅλως ἡ
[9, 8]	εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων, καὶ ὧν κίνησις
[9, 3]	εἶναι δέ, ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν
[9, 3]	ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων. Οἷς τὰ συμβαίνοντα
[9, 3]	ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων τεχνῶν. Εἰ οὖν
[9, 7]	μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει οἰκία· καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν
[9, 8]	ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ	ἐπὶ	τῶν ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη τὸν
[9, 6]	(τὸ δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ'	ἐπὶ	τῶν καθ' ἕκαστα τῇ ἐπαγωγῇ
[9, 9]	ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη δὲ καὶ	ἐπὶ	τῶν κακῶν τὸ τέλος καὶ
[9, 10]	ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τοῦτο δ'	ἐπὶ	τῶν πραγμάτων ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι
[9, 8]	διὸ ὥσπερ οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα	ἐπιδείξαντες	οἴονται τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ
[9, 5]	οὐδ' ἐὰν ἅμα βούληται ἢ	ἐπιθυμῇ	ποιεῖν δύο ἢ τὰ ἐναντία,
[9, 3]	τινας κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ	ἐπιθυμητὰ	εἶναι τὰ μὴ ὄντα, (κινούμενα
[9, 8]	τοῖς φθαρτοῖς, ἡ κίνησις, ὥστε	ἐπίπονον	εἶναι τὴν συνέχειαν τῆς κινήσεως·
[9, 9]	δύο καὶ ἡ ἐκ μέσου	ἐπισταθεῖσα	ὀρθή, ἰδόντι δῆλον τῷ ἐκεῖνο
[9, 2]	αἱ τέχναι καὶ αἱ ποιητικαὶ	ἐπιστῆμαι	δυνάμεις εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί
[9, 2]	ὥστ' ἀνάγκη καὶ τὰς τοιαύτας	ἐπιστήμας	εἶναι μὲν τῶν ἐναντίων, εἶναι
[9, 2]	ἐν τῷ αὐτῷ, ἡ δ'	ἐπιστήμη	δύναμις τῷ λόγον ἔχειν, καὶ
[9, 8]	Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ	ἐπιστήμη	εἰ ἔσω ἢ ἔξω, ὥσπερ
[9, 8]	ἄν τι εἴη ἢ αὐτὸ	ἐπιστήμη	καὶ κινούμενον ἢ κίνησις· (ταῦτα
[9, 8]	τὴν ἐπιστήμην ποιήσει οὗ ἡ	ἐπιστήμη·	ὁ γὰρ μανθάνων οὐκ ἔχει.
[9, 2]	δὲ ὅτι λόγος ἐστὶν ἡ	ἐπιστήμη,	ὁ δὲ λόγος ὁ αὐτὸς
[9, 8]	ὅτι οὐκ ἔχων τις τὴν	ἐπιστήμην	ποιήσει οὗ ἡ ἐπιστήμη· ὁ
[9, 8]	μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν τι τῆς	ἐπιστήμης	ἴσως. Ἀλλ' οὖν καὶ ταύτῃ
[9, 8]	λόγοις τὰς ἰδέας, πολὺ μᾶλλον	ἐπιστῆμον	ἄν τι εἴη ἢ αὐτὸ
[9, 6]	ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ	ἐπιστήμονα	καὶ τὸν μὴ θεωροῦντα, ἂν
[9, 2]	τὸ ψυκτικὸν ψυχρότητα, ὁ δ'	ἐπιστήμων	(ἄμφω. Λόγος γάρ ἐστιν ἀμφοῖν
[9, 8]	τέλος, ἡ δὲ ἐνέργεια τὸ	ἔργον,	διὸ καὶ τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται
[9, 1]	καὶ ἐντελέχειαν καὶ κατὰ τὸ	ἔργον,	διορίσωμεν καὶ περὶ δυνάμεως (καὶ
[9, 8]	τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται κατὰ τὸ	ἔργον	καὶ συντείνει πρὸς τὴν ἐντελέχειαν.
[9, 8]	δὲ μὴ ἔστιν ἄλλο τι	ἔργον	(παρὰ τὴν ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς
[9, 8]	ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος. Τὸ γὰρ	ἔργον	τέλος, ἡ δὲ ἐνέργεια τὸ
[9, 6]	δυνάμει οἷον ἐν τῷ ξύλῳ	Ἑρμῆν	καὶ ἐν τῇ ὅλῃ τὴν
[9, 8]	οὕτω γίγνεται, ὁ (Παύσωνος ἔσται	Ἑρμῆς·	ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ ἐπιστήμη
[9, 4]	ἢ γενέσθαι μὴ εἶναι μηδ'	ἔσεσθαι.	Ἀλλ' ἐκεῖνο ἀνάγκη ἐκ (τῶν
[9, 3]	ὁ λέγων ἢ εἶναι ἢ	ἔσεσθαι	ψεύσεται (τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦτο
[9, 3]	ψεύσεται (τὸ γὰρ ἀδύνατον τοῦτο	ἐσήμαινεν)	ὥστε οὗτοι οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι
[9, 6]	οὕτω δυνάμει ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ	ἐσόμενον	χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει. Τὸ γὰρ
[9, 8]	παρεῖναι καὶ μὴ τῆς ἀντιφάσεως	ἔσονται	αἱ αὐταί. Εἰ ἄρα τινὲς
[9, 2]	καὶ τῶν δυνάμεων αἱ μὲν	ἔσονται	ἄλογοι αἱ δὲ μετὰ λόγου·
[9, 3]	δὲ ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ	ἔσονται	ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ μὴ ὄντων
[9, 3]	ἔτι ὄν, οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ	ἔσονται	πολλάκις τῆς ἡμέρας, καὶ κωφοί.
[9, 3]	ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν	ἔσται	ἀδύνατον· καὶ εἰ κινηθῆναι ἢ
[9, 3]	λέγεται ἔχειν τὴν δύναμιν, οὐθὲν	ἔσται	ἀδύνατον. Λέγω δὲ οἷον, εἰ
[9, 4]	μὲν δυνατὸν δέ, ὅτι οὐθὲν	ἔσται	ἀδύνατον· συμβήσεται δέ γε, τὸ
[9, 3]	ἀναστήσεται ἂν καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ	ἔσται	ἀναστῆναι ὅ γε μὴ δύναται
[9, 3]	δυνάμεως, τὸ μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον	ἔσται	γενέσθαι· τὸ δ' ἀδύνατον γενέσθαι
[9, 4]	ὅτι δυνατὸν μὲν (τοδί, οὐκ	ἔσται	δέ, ὥστε τὰ ἀδύνατα εἶναι
[9, 7]	ὅσα μηθενὸς τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος	ἔσται	δι' αὐτοῦ· οἷον τὸ σπέρμα
[9, 6]	γὰρ τὸ δυνατὸν ἅμα δῆλον	ἔσται	διαιροῦσιν, ὅτι οὐ μόνον τοῦτο
[9, 4]	Α δυνατόν, καὶ τὸ Β	ἔσται	δυνατόν, εἴπερ οὕτως εἶχον ὥστε
[9, 3]	Δῆλον γὰρ ὅτι οὔτ' οἰκοδόμος	ἔσται	ἐὰν μὴ οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ
[9, 8]	μὴ οὕτω γίγνεται, ὁ (Παύσωνος	ἔσται	Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ καὶ ἡ
[9, 3]	γλυκὺ οὔτε ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν	ἔσται	μὴ αἰσθανομένων· ὥστε τὸν Πρωταγόρου
[9, 7]	οὔπω ἀνδριὰς δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ	ἔσται	χαλκός) Ἔοικε δὲ ὃ λέγομεν
[9, 4]	τὸ ἀδύνατον· τὸ γάρ σε	ἑστάναι	νῦν ψεῦδος μέν, οὐκ ἀδύνατον
[9, 3]	κωφοί. Ἔτι εἰ ἀδύνατον τὸ	ἐστερημένον	δυνάμεως, τὸ μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον
[9, 1]	πεφυκότα (ἔχειν μὴ ἔχῃ βίᾳ,	ἐστερῆσθαι	ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ' αἱ
[9, 3]	γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ τό τε	ἑστηκὸς	ἑστήξεται καὶ τὸ καθήμενον καθεδεῖται·
[9, 3]	(Ἀεὶ γὰρ τό τε ἑστηκὸς	ἑστήξεται	καὶ τὸ καθήμενον καθεδεῖται· οὐ
[9, 7]	ὁποτεοῦν. (Οἷον ἡ γῆ ἆρ'	ἐστὶ	δυνάμει ἄνθρωπος; Ἢ οὔ, ἀλλὰ
[9, 1]	Ἡ μὲν γὰρ τοῦ παθεῖν	ἐστὶ	δύναμις, ἡ ἐν αὐτῷ τῷ
[9, 9]	κατὰ τὸ δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν	ἐστι	δυνατὸν τἀναντία, οἷον τὸ δύνασθαι
[9, 10]	ἢ μή· ἀλλὰ τὸ τί	ἐστι	ζητεῖται περὶ αὐτῶν, εἰ τοιαῦτά
[9, 6]	μὲν οὖν ἐνεργείᾳ τί τέ	ἐστι	καὶ ποῖον, ἐκ τούτων καὶ
[9, 9]	τὸ δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν	ἐστι	καὶ τὸ νοσεῖν, καὶ ἅμα·
[9, 7]	ἀλλ' ἔστι τι ὃ δυνατόν	ἐστι,	καὶ τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει.
[9, 1]	ποιεῖν καὶ πάσχειν (δυνατὸν γάρ	ἐστι	καὶ τῷ ἔχειν αὐτὸ δύναμιν
[9, 8]	(Ὅσων μὲν οὖν ἕτερόν τί	ἐστι	παρὰ τὴν χρῆσιν τὸ γιγνόμενον,
[9, 1]	κυρίως, οὐ μὴν χρησιμωτάτη γέ	ἐστι	πρὸς ὃ βουλόμεθα νῦν· (ἐπὶ
[9, 7]	τὸ ξύλον. Εἰ δέ τί	ἐστι	πρῶτον (ὃ μηκέτι κατ' ἄλλο
[9, 10]	καὶ τὸ ψεῦδος; Οὐ γάρ	ἐστι	σύνθετον, ὥστε εἶναι μὲν ὅταν
[9, 4]	μετρεῖσθαι ἀδύνατον. Οὐ γὰρ δή	ἐστι	ταὐτὸ τὸ ψεῦδος καὶ τὸ
[9, 4]	οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ δέ	ἐστι	τὸ εἰρημένον τὸ δυνατὸν ἢ
[9, 8]	(τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι δυνατόν	ἐστι	τὸ πρώτως δυνατόν, οἷον λέγω
[9, 10]	ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ μὲν εἶναί	ἐστι	τὸ συγκεῖσθαι καὶ ἓν εἶναι,
[9, 10]	τοῦτο δ' ἐπὶ τῶν πραγμάτων	ἐστὶ	τῷ συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε
[9, 8]	πρὸς τὴν ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ'	ἐστὶ	τῶν μὲν ἔσχατον ἡ χρῆσις
[9, 5]	ὡς ἔστι δύναμις τοῦ ποιεῖν,	ἔστι	δ' οὐ πάντως ἀλλ' ἐχόντων
[9, 8]	πρότερα τῇ οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν,	ἔστι	δ' οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος
[9, 2]	ὡσαύτως, καὶ ἔστιν ὡς ἀμφοῖν	ἔστι	δ' ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον,
[9, 3]	μὴ βαδίζειν δυνατὸν ὂν βαδίζειν.	Ἔστι	δὲ δυνατὸν τοῦτο ᾧ ἐὰν
[9, 3]	ὄντων ἔνια δυνάμει ἐστίν· οὐκ	ἔστι	δέ, ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν.
[9, 1]	καὶ τῷ ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ)	ἔστι	δὲ ὡς ἄλλη. Ἡ μὲν
[9, 8]	χρόνῳ δ' ἔστι μὲν ὥς,	ἔστι	δὲ ὡς οὔ. Τῷ λόγῳ
[9, 6]	ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων διήλθομεν.	Ἔστι	δὴ ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν τὸ
[9, 8]	δέονται θεωρεῖν. Ἔτι ἡ ὕλη	ἔστι	δυνάμει ὅτι ἔλθοι ἂν εἰς
[9, 5]	τὴν γὰρ δύναμιν ἔχει ὡς	ἔστι	δύναμις τοῦ ποιεῖν, ἔστι δ'
[9, 8]	εἴ τι κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ	ἔστι	κατὰ δύναμιν κινούμενον ἀλλ' ἢ
[9, 4]	εἶναι ἢ γεγονέναι ὃ οὐκ	ἔστι	μὲν δυνατὸν δέ, ὅτι οὐθὲν
[9, 1]	δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν οὖν ὅτι	ἔστι	μὲν ὡς μία δύναμις (τοῦ
[9, 8]	καὶ τῇ οὐσίᾳ· χρόνῳ δ'	ἔστι	μὲν ὥς, ἔστι δὲ ὡς
[9, 6]	Ἐπεὶ δὲ τῶν πράξεων ὧν	ἔστι	πέρας οὐδεμία τέλος ἀλλὰ τῶν
[9, 6]	ὧν ἕνεκα ἡ κίνησις, οὐκ	ἔστι	ταῦτα πρᾶξις ἢ οὐ τελεία
[9, 8]	οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα γίγνεται καὶ	ἔστι	τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν οὖν
[9, 7]	ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ τύχης, ἀλλ'	ἔστι	τι ὃ δυνατόν ἐστι, καὶ
[9, 4]	τὸ Β δυνατὸν εἶναι, εἰ	ἔστι	τὸ Α ἀνάγκη εἶναι καὶ
[9, 10]	πράγματα, πότ' ἔστιν ἢ οὐκ	ἔστι	τὸ ἀληθὲς λεγόμενον ἢ ψεῦδος;
[9, 9]	τἀναντία. Δῆλον ἄρα ὅτι οὐκ	ἔστι	τὸ κακὸν παρὰ τὰ πράγματα·
[9, 10]	οὕτως οὐδὲ τὸ εἶναι, ἀλλ'	ἔστι	τὸ μὲν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος,
[9, 5]	ἔχει αὐτῶν τὴν δύναμιν οὐδ'	ἔστι	τοῦ ἅμα ποιεῖν ἡ δύναμις,
[9, 8]	(οὐδὲ δὴ κίνησις, εἴ τίς	ἐστιν	ἀΐδιος· οὐδ' εἴ τι κινούμενον
[9, 2]	δ' ἐπιστήμων (ἄμφω. Λόγος γάρ	ἐστιν	ἀμφοῖν μέν, οὐχ ὁμοίως δέ,
[9, 8]	τὸ ὁρατικόν, ἃ δυνάμει μέν	ἐστιν	ἄνθρωπος καὶ σῖτος καὶ ὁρῶν,
[9, 1]	πρὸς πρώτην μίαν λέγονται, ἥ	ἐστιν	ἀρχὴ μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ ἢ
[9, 3]	ἔστι δέ, ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ	ἐστίν.	~Εἰ δέ ἐστι τὸ εἰρημένον
[9, 10]	δὲ ἕν, εἴπερ ὄν, οὕτως	ἐστίν,	εἰ δὲ μὴ οὕτως, οὐκ
[9, 10]	ὡς τὸ ψεῦδος, ἓν μέν	ἐστιν,	εἰ σύγκειται, ἀληθές, τὸ (δ'
[9, 3]	ὅτι δύναμις καὶ ἐνέργεια ἕτερόν	ἐστιν	(ἐκεῖνοι δ' οἱ λόγοι δύναμιν
[9, 6]	αὐτὰ δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως	ἐστὶν	ἐν κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα ὧν
[9, 9]	γὰρ ἡ διαφθορὰ τῶν κακῶν	ἐστίν)	Εὑρίσκεται δὲ καὶ τὰ διαγράμματα
[9, 10]	ζητεῖται περὶ αὐτῶν, εἰ τοιαῦτά	ἐστιν	ἢ μή) τὸ δὲ εἶναι
[9, 8]	δὲ μᾶλλον τέλος τῆς δυνάμεώς	ἐστιν·	ἡ γὰρ οἰκοδόμησις ἐν τῷ
[9, 1]	βουλόμεθα νῦν· (ἐπὶ πλέον γάρ	ἐστιν	ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια
[9, 8]	Πάσης δὴ τῆς τοιαύτης προτέρα	ἐστὶν	ἡ ἐνέργεια καὶ λόγῳ καὶ
[9, 6]	περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν τί τέ	ἐστιν	ἡ ἐνέργεια καὶ ποῖόν τι.
[9, 2]	ὑγιείας. Αἴτιον δὲ ὅτι λόγος	ἐστὶν	ἡ ἐπιστήμη, ὁ δὲ λόγος
[9, 8]	οὐσία καὶ τὸ εἶδος ἐνέργειά	ἐστιν.	Κατά τε δὴ τοῦτον τὸν
[9, 8]	(φανερὸν ὅτι πρότερον ἐνέργεια δυνάμεώς	ἐστιν.	Λέγω δὲ δυνάμεως οὐ μόνον
[9, 3]	οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ δυνατῷ εἶναί	ἐστιν	οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια ἐν τῷ ποιουμένῳ	ἐστίν	(οἷον ἥ τε οἰκοδόμησις ἐν
[9, 7]	ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς τὸ ὕστερόν	ἐστιν.	Οἷον τὸ κιβώτιον οὐ γήϊνον
[9, 8]	ᾖ, τότε ἐν τῷ εἴδει	ἐστίν.	Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 10]	γὰρ ἂν ἐγίγνετο· Ὅσα δή	ἐστιν	ὅπερ εἶναί τι καὶ ἐνέργειαι,
[9, 3]	γὰρ μὴ ὄντων ἔνια δυνάμει	ἐστίν·	οὐκ ἔστι δέ, ὅτι οὐκ
[9, 10]	(ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ τὸ τί	ἐστιν	οὐκ ἔστιν ἀλλ' ἢ κατὰ
[9, 5]	ποιεῖν ἡ δύναμις, ἐπεὶ ὧν	ἐστὶν	οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ περὶ
[9, 8]	πᾶσα δύναμις ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς	ἐστιν·	τὸ μὲν γὰρ μὴ δυνατὸν
[9, 10]	τυφλότης· ἡ μὲν γὰρ τυφλότης	ἐστὶν	ὡς ἂν εἰ τὸ νοητικὸν
[9, 1]	τῇ τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία στέρησίς	ἐστιν,	ὥστε τοῦ αὐτοῦ καὶ κατὰ
[9, 8]	εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ ποιά τίς	ἐστιν)	Ὥστε φανερὸν ὅτι ἡ οὐσία
[9, 10]	περὶ τὸ τί ἐστιν οὐκ	ἔστιν	ἀλλ' ἢ κατὰ συμβεβηκός· ὁμοίως
[9, 8]	τῷ κινουμένῳ) ὅσων δὲ μὴ	ἔστιν	ἄλλο τι ἔργον (παρὰ τὴν
[9, 10]	ὅτι περὶ τῶν ἀκινήτων (οὐκ	ἔστιν	ἀπάτη κατὰ τὸ ποτέ, εἴ
[9, 10]	καὶ ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα οὐκ	ἔστιν	ἀπατηθῆναι ἀλλ' ἢ νοεῖν ἢ
[9, 10]	μὴ συνθετὰς οὐσίας, οὐ γὰρ	ἔστιν	ἀπατηθῆναι· καὶ πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ,
[9, 8]	ἄρα τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει	ἔστιν	ἁπλῶς (κατά τι δὲ οὐδὲν
[9, 8]	τὸ δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη	ἔστιν.	Εἴρηται δὲ ἐν τοῖς περὶ
[9, 7]	ἡμῖν ἔστω. ~Πότε δὲ δυνάμει	ἔστιν	ἕκαστον καὶ πότε οὔ, διοριστέον·
[9, 10]	(ἔχων ἢ τὰ πράγματα, πότ'	ἔστιν	ἢ οὐκ ἔστι τὸ ἀληθὲς
[9, 7]	(ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ'	ἔστιν	ὃ δεῖ προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι
[9, 3]	γε πράγματος φθαρέντος, ἀεὶ γὰρ	ἔστιν)	ὅταν παύσηται, οὐχ ἕξει τὴν
[9, 10]	ταῦτα· τὸ δὲ ψεῦδος οὐκ	ἔστιν,	οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ
[9, 9]	ἀρχῆς (καὶ τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν	ἔστιν	οὔτε κακὸν οὔτε ἁμάρτημα οὔτε
[9, 10]	εἰ δὲ μὴ οὕτως, οὐκ	ἔστιν·	(τὸ δὲ ἀληθὲς τὸ νοεῖν
[9, 7]	ὃ δυνατόν ἐστι, καὶ τοῦτ'	ἔστιν	(ὑγιαῖνον δυνάμει. Ὅρος δὲ τοῦ
[9, 2]	στέρησιν, πλὴν οὐχ ὡσαύτως, καὶ	ἔστιν	ὡς ἀμφοῖν ἔστι δ' ὡς
[9, 6]	δ' ἄπειρον οὐχ οὕτω δυνάμει	ἔστιν	ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ
[9, 4]	(ἀνάγκη εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον.	Ἔστω	δὴ ἀδύνατον. Εἰ δὴ ἀδύνατον
[9, 4]	κωλύει μὴ εἶναι δυνατὸν εἶναι.	Ἔστω	δὴ τὸ Α δυνατόν. Οὐκοῦν
[9, 6]	δὲ τῆς διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ	ἔστω	ἡ ἐνέργεια ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ
[9, 6]	καὶ τῶν τοιούτων δῆλον ἡμῖν	ἔστω.	~Πότε δὲ δυνάμει ἔστιν ἕκαστον
[9, 8]	Ἐπεὶ δ' ἐστὶ τῶν μὲν	ἔσχατον	ἡ χρῆσις (οἷον ὄψεως ἡ
[9, 7]	ὅσα μὲν οὖν οὕτω, τὸ	ἔσχατον	οὐσία· ὅσα δὲ μὴ (οὕτως
[9, 7]	τόδε τι τὸ κατηγορούμενον, τὸ	ἔσχατον	ὕλη καὶ οὐσία ὑλική. Καὶ
[9, 8]	γὰρ καὶ ἡ ἐπιστήμη εἰ	ἔσω	ἢ ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος. Τὸ
[9, 4]	τὰ Α Β ἕξει ὡς	ἐτέθη·	καὶ εἰ τοῦ Α δυνατοῦ
[9, 8]	τοῦ χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει ἐνέργεια	ἑτέρα	πρὸ ἑτέρας ἕως τῆς τοῦ
[9, 8]	ἀλλὰ τούτων πρότερα τῷ χρόνῳ	ἕτερα	ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν ταῦτα
[9, 7]	ἤδη τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ	ἑτέρας	ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ ἡ γῆ
[9, 8]	(ἀεὶ προλαμβάνει ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ	ἑτέρας	ἕως τῆς τοῦ ἀεὶ κινοῦντος
[9, 8]	καὶ οὐθὲν γίγνεται (παρὰ ταύτην	ἕτερον	ἀπὸ τῆς ὄψεως) ἀπ' ἐνίων
[9, 3]	φανερὸν ὅτι δύναμις καὶ ἐνέργεια	ἕτερόν	ἐστιν (ἐκεῖνοι δ' οἱ λόγοι
[9, 6]	ἢ κινεῖται καὶ κεκίνηται, ἀλλ'	ἕτερον,	καὶ κινεῖ καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε
[9, 5]	τοῦτο δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα	ἕτερόν	τι εἶναι τὸ κύριον· λέγω
[9, 8]	τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν οὖν	ἕτερόν	τί ἐστι παρὰ τὴν χρῆσιν
[9, 6]	ἢ τρόπον τινά, ἀλλὰ (καὶ	ἑτέρως,	διὸ ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων
[9, 5]	τῶν ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν	ἔτι	δεῖ· τὴν γὰρ δύναμιν ἔχει
[9, 3]	πολλάκις τῆς ἡμέρας, καὶ κωφοί.	Ἔτι	εἰ ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον δυνάμεως,
[9, 8]	ἢ ὅτι οὐδὲν δέονται θεωρεῖν.	Ἔτι	ἡ ὕλη ἔστι δυνάμει ὅτι
[9, 3]	δὲ καὶ ὅτε πέφυκε καὶ	ἔτι	ὄν, οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται
[9, 10]	ἕνα οὐδὲ (τοῦτο· οὐ γὰρ	ἔτι	τινὰ μὲν τινὰ δὲ οὒ
[9, 10]	ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος ὁμοίως	ἔτι	ὑπάρξει καὶ ἐπ' ἐκείνων. Ἢ
[9, 2]	καὶ ὅτι (τῇ μὲν τοῦ	εὖ	δυνάμει ἀκολουθεῖ ἡ τοῦ μόνον
[9, 6]	καὶ ὑγίασται· εὖ ζῇ καὶ	εὖ	ἔζηκεν ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ
[9, 6]	μεμάθηκεν (οὐδ' ὑγιάζεται καὶ ὑγίασται·	εὖ	ζῇ καὶ εὖ ἔζηκεν ἅμα,
[9, 2]	μόνον ποιοῦντα οὐκ ἀνάγκη καὶ	εὖ	ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ τινες οἵ
[9, 2]	οὐκ ἀεί· ἀνάγκη γὰρ τὸν	εὖ	ποιοῦντα καὶ ποιεῖν, τὸν δὲ
[9, 6]	καὶ εὖ ἔζηκεν ἅμα, καὶ	εὐδαιμονεῖ	καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ μή,
[9, 6]	ἔζηκεν ἅμα, καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ	εὐδαιμόνηκεν.	Εἰ δὲ μή, ἔδει ἄν
[9, 8]	τῇ ψυχῇ, διὸ καὶ ἡ	εὐδαιμονία·	(ζωὴ γὰρ ποιά τίς ἐστιν)
[9, 9]	τὴν πλευράν, ἰδόντι ἂν ἦν	εὐθὺς	δῆλον διὰ τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ
[9, 3]	ἕξει τὴν τέχνην, πάλιν δ'	εὐθὺς	οἰκοδομήσει πῶς λαβών; Καὶ τὰ
[9, 9]	δυνάμει ὄντα εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα	εὑρίσκεται·	αἴτιον δὲ ὅτι ἡ νόησις
[9, 9]	ἡ διαφθορὰ τῶν κακῶν ἐστίν)	Εὑρίσκεται	δὲ καὶ τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ·
[9, 9]	τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ	εὑρίσκουσιν.	Εἰ δ' ἦν διῃρημένα, φανερὰ
[9, 10]	δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ ἂν καὶ	ἐφθείροντο,	νῦν δὲ τὸ ὂν αὐτὸ
[9, 8]	ἐπιστήμη· ὁ γὰρ μανθάνων οὐκ	ἔχει.	(Ἀλλὰ διὰ τὸ τοῦ γιγνομένου
[9, 2]	ἔχειν, καὶ ἡ ψυχὴ κινήσεως	ἔχει	ἀρχήν, τὸ μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν
[9, 5]	οὐ ποιήσει· οὐ γὰρ οὕτως	ἔχει	αὐτῶν τὴν δύναμιν οὐδ' ἔστι
[9, 5]	καὶ ὡς ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν·	ἔχει	δὲ παρόντος τοῦ παθητικοῦ καὶ
[9, 2]	δέ, καὶ ἐν ψυχῇ ἣ	ἔχει	κινήσεως ἀρχήν· ὥστε ἄμφω ἀπὸ
[9, 5]	ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται οὗ	ἔχει	τὴν δύναμιν καὶ ὡς ἔχει,
[9, 8]	αὑτὰ γὰρ καὶ ἐν αὑτοῖς	ἔχει	τὴν κίνησιν. Αἱ δὲ ἄλλαι
[9, 8]	σπέρματος· τὸ μὲν γὰρ ἤδη	ἔχει	τὸ εἶδος τὸ δ' οὔ)
[9, 5]	ἔχει τὴν δύναμιν καὶ ὡς	ἔχει,	(τοῦτο ποιεῖν· ἔχει δὲ παρόντος
[9, 5]	ἔτι δεῖ· τὴν γὰρ δύναμιν	ἔχει	ὡς ἔστι δύναμις τοῦ ποιεῖν,
[9, 1]	(δυνατὸν γάρ ἐστι καὶ τῷ	ἔχειν	αὐτὸ δύναμιν τοῦ παθεῖν καὶ
[9, 2]	δ' ἐπιστήμη δύναμις τῷ λόγον	ἔχειν,	καὶ ἡ ψυχὴ κινήσεως ἔχει
[9, 3]	ποτὲ καὶ λαβόντα, (καὶ μὴ	ἔχειν	μὴ ἀποβαλόντα ποτέ (ἢ γὰρ
[9, 1]	Ἐπ' ἐνίων δέ, ἂν πεφυκότα	(ἔχειν	μὴ ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα
[9, 5]	τεχνῶν, τὰς μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας	ἔχειν,	ὅσαι ἔθει καὶ λόγῳ, τὰς
[9, 10]	περὶ δὲ τὰ ἀδύνατα ἄλλως	ἔχειν	οὐ γίγνεται ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς
[9, 10]	οἰήσεται ποτὲ μὲν δύο ὀρθὰς	ἔχειν	ποτὲ δὲ οὔ (μεταβάλλοι γὰρ
[9, 3]	Εἰ οὖν ἀδύνατον τὰς τοιαύτας	ἔχειν	τέχνας μὴ μαθόντα ποτὲ καὶ
[9, 3]	ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια οὗ λέγεται	ἔχειν	τὴν δύναμιν, οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον.
[9, 8]	τοῦτο) (καὶ τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη	ἔχειν	τι τῆς ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ'
[9, 1]	τῷ πάσχοντι (διὰ γὰρ τὸ	ἔχειν	τινὰ ἀρχήν, καὶ εἶναι καὶ
[9, 1]	δέ, ἂν πεφυκότα (ἔχειν μὴ	ἔχῃ	βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ
[9, 1]	καὶ τὸ πεφυκὸς ἂν μὴ	ἔχῃ,	ἢ ὅλως ἢ ὅτε πέφυκεν,
[9, 10]	εἰ τὸ νοητικὸν ὅλως μὴ	ἔχοι	τις. Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι
[9, 6]	τὸ μῦον μὲν ὄψιν δὲ	ἔχον,	καὶ τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς
[9, 1]	πολλαχῶς· καὶ γὰρ τὸ μὴ	ἔχον	καὶ τὸ πεφυκὸς ἂν μὴ
[9, 3]	Εἰ οὖν τυφλὸν τὸ μὴ	ἔχον	ὄψιν, πεφυκὸς δὲ καὶ ὅτε
[9, 2]	τῆς ψυχῆς ἐν τῷ λόγον	ἔχοντι,	(δῆλον ὅτι καὶ τῶν δυνάμεων
[9, 7]	ὅσων δὴ ἐν αὐτῷ τῷ	ἔχοντι,	ὅσα μηθενὸς τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος
[9, 10]	ἢ ψεύσεται ὡς ἀεὶ οὕτως	ἔχοντος.
[9, 5]	παρόντος τοῦ παθητικοῦ καὶ ὡδὶ	ἔχοντος	ποιεῖν· εἰ δὲ μή, ποιεῖν
[9, 5]	ἔστι δ' οὐ πάντως ἀλλ'	ἐχόντων	πῶς, ἐν οἷς ἀφορισθήσεται καὶ
[9, 4]	τὸ Β. Ἐὰν δὴ οὕτως	ἐχόντων	(τῶν Α Β μὴ ᾖ
[9, 8]	ζῷα ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν	ἔχουσιν,	ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα
[9, 10]	συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ ὁ ἐναντίως	(ἔχων	ἢ τὰ πράγματα, πότ' ἔστιν
[9, 8]	σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι οὐκ	ἔχων	τις τὴν ἐπιστήμην ποιήσει οὗ
[9, 8]	ἀλλ' οὐ θεωροῦσιν ἵνα θεωρητικὴν	ἔχωσιν,	εἰ μὴ οἱ μελετῶντες· οὗτοι
[9, 8]	(λαμβάνεται. Οὐ γὰρ ἵνα ὄψιν	ἔχωσιν	ὁρῶσι τὰ ζῷα ἀλλ' ὅπως
[9, 10]	διῃρῆσθαι καὶ τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι,	ἔψευσται	δὲ ὁ ἐναντίως (ἔχων ἢ
[9, 6]	ἕτερον, καὶ κινεῖ καὶ κεκίνηκεν·	ἑώρακε	δὲ καὶ ὁρᾷ ἅμα τὸ
[9, 8]	προλαμβάνει ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ ἑτέρας	ἕως	τῆς τοῦ ἀεὶ κινοῦντος πρώτως.