Livre, Chap.
[9, 4]	δυνατὸν εἶναι, εἰ ἔστι τὸ	Α	ἀνάγκη εἶναι καὶ τὸ Β.
[9, 4]	τὸ Β οὕτως, οὐδὲ τὰ	Α	Β ἕξει ὡς ἐτέθη· καὶ
[9, 4]	Ἐὰν δὴ οὕτως ἐχόντων (τῶν	Α	Β μὴ ᾖ δυνατὸν τὸ
[9, 4]	Α δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε τὸ	Α	δυνατὸν εἴη εἶναι, εἰ τεθείη
[9, 4]	ἄρα. Ἂν ἄρα ᾖ τὸ	Α	δυνατόν, καὶ τὸ Β ἔσται
[9, 4]	δυνατὸν εἶναι. Ἔστω δὴ τὸ	Α	δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε τὸ Α
[9, 4]	τὸ Β εἶναι, εἰ τὸ	Α	δυνατόν, τοῦτο σημαίνει, ἐὰν ᾖ
[9, 4]	ὡς ἐτέθη· καὶ εἰ τοῦ	Α	δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη τὸ Β
[9, 4]	τὸ Β, ἀνάγκη καὶ τὸ	Α	εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἄρα τὸ
[9, 4]	τοῦτο σημαίνει, ἐὰν ᾖ τὸ	Α	καὶ ὅτε καὶ ὡς ἦν
[9, 4]	καὶ δυνατοῦ ὄντος εἶναι τοῦ	Α	καὶ τὸ Β ἀνάγκη εἶναι
[9, 4]	εἴπερ οὕτως εἶχον ὥστε τοῦ	Α	ὄντος ἀνάγκη εἶναι τὸ Β.
[9, 4]	δῆλον καὶ ὅτι, εἰ (τοῦ	Α	ὄντος ἀνάγκη τὸ Β εἶναι,
[9, 4]	εἴη εἶναι, εἰ τεθείη τὸ	Α,	οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν· τὸ
[9, 8]	τὸ σπέρμα καὶ τὸ ὁρατικόν,	ἃ	δυνάμει μέν ἐστιν ἄνθρωπος καὶ
[9, 10]	κατάφασις (καὶ φάσις) τὸ δ'	ἀγνοεῖν	μὴ θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ
[9, 10]	οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ	ἄγνοια,	οὐχ οἵα ἡ τυφλότης· ἡ
[9, 9]	τὰ δυνάμει ὄντα εἰς (ἐνέργειαν	ἀγόμενα	εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ ὅτι ἡ
[9, 8]	γίγνεται, ὁ (Παύσωνος ἔσται Ἑρμῆς·	ἄδηλος	γὰρ καὶ ἡ ἐπιστήμη εἰ
[9, 1]	κατὰ τὸ αὐτὸ πᾶσα δύναμις	ἀδυναμίᾳ.	Ἡ δὲ στέρησις λέγεται πολλαχῶς·
[9, 1]	καὶ οὐκ ἄλλο. Καὶ ἡ	ἀδυναμία	καὶ τὸ ἀδύνατον (ἡ τῇ
[9, 10]	δὲ ψεύδεσθαι· περὶ δὲ τὰ	ἀδύνατα	ἄλλως ἔχειν οὐ γίγνεται ὁτὲ
[9, 10]	τὰ μὲν ἀεὶ σύγκειται καὶ	ἀδύνατα	διαιρεθῆναι, (τὰ δ' ἀεὶ διῄρηται
[9, 4]	οὐκ ἔσται δέ, ὥστε τὰ	ἀδύνατα	εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω δὲ
[9, 1]	ἐν γεωμετρίᾳ καὶ δυνατὰ καὶ	ἀδύνατα	λέγομεν τῷ εἶναι) πως ἢ
[9, 10]	(τὰ δ' ἀεὶ διῄρηται καὶ	ἀδύνατα	συντεθῆναι, τὰ δ' ἐνδέχεται τἀναντία,
[9, 5]	ποιήσει τὰ ἐναντία· τοῦτο δὲ	(ἀδύνατον.	Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν τι εἶναι
[9, 4]	Ἔστω δὴ ἀδύνατον. Εἰ δὴ	ἀδύνατον	ἀνάγκη εἶναι τὸ Β, ἀνάγκη
[9, 3]	οὐ γὰρ ἀναστήσεται ἂν καθέζηται·	ἀδύνατον	γὰρ ἔσται ἀναστῆναι ὅ γε
[9, 3]	ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι· τὸ δ'	ἀδύνατον	γενέσθαι ὁ λέγων ἢ εἶναι
[9, 4]	ἑστάναι νῦν ψεῦδος μέν, οὐκ	ἀδύνατον	δέ. Ἅμα δὲ δῆλον καὶ
[9, 4]	Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον. Ἔστω δὴ	ἀδύνατον.	Εἰ δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι
[9, 8]	τὸ αὐτό. Διὸ καὶ δοκεῖ	(ἀδύνατον	εἶναι οἰκοδόμον εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα
[9, 4]	μετρηθήσεσθαι ὁ μὴ λογιζόμενος τὸ	ἀδύνατον	εἶναι ὅτι οὐθὲν κωλύει δυνατόν
[9, 4]	εἰ τεθείη τὸ Α, οὐθὲν	ἀδύνατον	εἶναι συνέβαινεν· τὸ δέ γε
[9, 3]	ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ μὴ γιγνόμενον	ἀδύνατον	ἔσται γενέσθαι· τὸ δ' ἀδύνατον
[9, 4]	Β (ἀνάγκη εἶναι. Ἀλλ' ἦν	ἀδύνατον.	Ἔστω δὴ ἀδύνατον. Εἰ δὴ
[9, 1]	Καὶ ἡ ἀδυναμία καὶ τὸ	ἀδύνατον	(ἡ τῇ τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία
[9, 3]	ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται	ἀδύνατον·	καὶ εἰ κινηθῆναι ἢ κινῆσαι
[9, 9]	ὑπάρχει· τὰ δ' ἐναντία ἅμα	ἀδύνατον,	καὶ τὰς ἐνεργείας δὲ ἅμα
[9, 4]	Ἀλλ' ἦν ἄρα τὸ πρῶτον	ἀδύνατον·	καὶ τὸ δεύτερον ἄρα. Ἂν
[9, 3]	ἔχειν τὴν δύναμιν, οὐθὲν ἔσται	ἀδύνατον.	Λέγω δὲ οἷον, εἰ δυνατὸν
[9, 4]	δέ γε, τὸ γὰρ μετρεῖσθαι	ἀδύνατον.	Οὐ γὰρ δή ἐστι ταὐτὸ
[9, 4]	δυνατὸν δέ, ὅτι οὐθὲν ἔσται	ἀδύνατον·	συμβήσεται δέ γε, τὸ γὰρ
[9, 3]	τῶν ἄλλων τεχνῶν. Εἰ οὖν	ἀδύνατον	τὰς τοιαύτας ἔχειν τέχνας μὴ
[9, 4]	ταὐτὸ τὸ ψεῦδος καὶ τὸ	ἀδύνατον·	τὸ γάρ σε ἑστάναι νῦν
[9, 3]	ἡμέρας, καὶ κωφοί. Ἔτι εἰ	ἀδύνατον	τὸ ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ μὴ
[9, 3]	ἢ ἔσεσθαι ψεύσεται (τὸ γὰρ	ἀδύνατον	τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι οἱ
[9, 9]	καὶ τὰς ἐνεργείας δὲ ἅμα	ἀδύνατον	ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν)
[9, 2]	δύναμις, ταύτῃ δ' ἐκείνη οὐκ	ἀεί·	ἀνάγκη γὰρ τὸν εὖ ποιοῦντα
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν ταῦτα ἐγένετο·	ἀεὶ	γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος
[9, 3]	δὴ τοῦ γε πράγματος φθαρέντος,	ἀεὶ	γὰρ ἔστιν) ὅταν παύσηται, οὐχ
[9, 3]	ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν καὶ γένεσιν.	(Ἀεὶ	γὰρ τό τε ἑστηκὸς ἑστήξεται
[9, 10]	καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ δ'	ἀεὶ	διῄρηται καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ
[9, 7]	οὕτως μὴ ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον	ἀεὶ	ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς τὸ ὕστερόν
[9, 8]	ὕλην οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν) διὸ	ἀεὶ	ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ
[9, 8]	καὶ πῦρ. Καὶ γὰρ ταῦτα	ἀεὶ	ἐνεργεῖ· (καθ' αὑτὰ γὰρ καὶ
[9, 8]	πρὸ ἑτέρας ἕως τῆς τοῦ	ἀεὶ	κινοῦντος πρώτως. Ἀλλὰ μὴν καὶ
[9, 8]	ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ,	ἀεὶ	κινοῦντός τινος πρώτου· τὸ δὲ
[9, 10]	ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται ὡς	ἀεὶ	οὕτως ἔχοντος.
[9, 8]	καὶ ὥσπερ εἴπομεν, τοῦ χρόνου	(ἀεὶ	προλαμβάνει ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ ἑτέρας
[9, 10]	ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ τὰ μὲν	ἀεὶ	σύγκειται καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ
[9, 10]	ἀληθὲς ὁτὲ δὲ ψεῦδος, ἀλλ'	ἀεὶ	ταὐτὰ ἀληθῆ καὶ ψευδῆ. Περὶ
[9, 7]	ὕλη· οἷον εἰ ἡ γῆ	ἀερίνη,	ὁ δ' ἀὴρ μὴ πῦρ
[9, 7]	ἡ γῆ ἀερίνη, ὁ δ'	ἀὴρ	μὴ πῦρ ἀλλὰ πύρινος, τὸ
[9, 1]	ὄντος καὶ πρὸς ὃ πᾶσαι	αἱ	ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ ὄντος ἀναφέρονται
[9, 2]	(μετὰ λόγου πᾶσαι τῶν ἐναντίων	αἱ	αὐταί, αἱ δὲ ἄλογοι μία
[9, 8]	καὶ μὴ τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται	αἱ	αὐταί. Εἰ ἄρα τινὲς εἰσὶ
[9, 8]	ὡδί, ὅσα γε κατὰ λόγον·	αἱ	δ' ἄλογοι τῷ παρεῖναι καὶ
[9, 2]	τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται,	αἱ	δ' ἐν τοῖς ἐμψύχοις καὶ
[9, 8]	ἐν αὑτοῖς ἔχει τὴν κίνησιν.	Αἱ	δὲ ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ ὧν
[9, 2]	πᾶσαι τῶν ἐναντίων αἱ αὐταί,	αἱ	δὲ ἄλογοι μία ἑνός, οἷον
[9, 2]	δυνάμεων αἱ μὲν ἔσονται ἄλογοι	αἱ	δὲ μετὰ λόγου· διὸ πᾶσαι
[9, 5]	λόγου, τὰ δὲ ἄλογα καὶ	αἱ	δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας μὲν ἀνάγκη
[9, 5]	κατὰ λόγον δύναται κινεῖν καὶ	αἱ	δυνάμεις αὐτῶν μετὰ λόγου, τὰ
[9, 2]	ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ'	αἱ	μὲν ἐν τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν
[9, 2]	(δῆλον ὅτι καὶ τῶν δυνάμεων	αἱ	μὲν ἔσονται ἄλογοι αἱ δὲ
[9, 2]	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο. Καὶ	αἱ	μὲν (μετὰ λόγου πᾶσαι τῶν
[9, 9]	δύο ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον; Ὅτι	αἱ	(περὶ μίαν στιγμὴν γωνίαι ἴσαι
[9, 2]	διὸ πᾶσαι αἱ τέχναι καὶ	αἱ	ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις εἰσίν· ἀρχαὶ
[9, 2]	δὲ μετὰ λόγου· διὸ πᾶσαι	αἱ	τέχναι καὶ αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι
[9, 8]	καὶ κυριωτέρως· τὰ μὲν γὰρ	ἀΐδια	πρότερα τῇ οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν,
[9, 9]	τοῖς ἐξ ἀρχῆς (καὶ τοῖς	ἀϊδίοις	οὐθὲν ἔστιν οὔτε κακὸν οὔτε
[9, 8]	φθαρτῶν, ἔστι δ' οὐθὲν δυνάμει	ἀΐδιον.	Λόγος δὲ ὅδε· πᾶσα δύναμις
[9, 8]	ἀΐδιος· οὐδ' εἴ τι κινούμενον	ἀΐδιον,	οὐκ ἔστι κατὰ δύναμιν κινούμενον
[9, 8]	δὴ κίνησις, εἴ τίς ἐστιν	ἀΐδιος·	οὐδ' εἴ τι κινούμενον ἀΐδιον,
[9, 3]	αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν ἂν μὴ	αἰσθάνηται	μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ οὖν τυφλὸν
[9, 3]	ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται μὴ	αἰσθανομένων·	ὥστε τὸν Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται
[9, 5]	τῶν μὲν συγγενῶν οἷον τῶν	αἰσθήσεων,	τῶν δὲ ἔθει οἷον τῆς
[9, 3]	λέγειν αὐτοῖς. Ἀλλὰ μὴν οὐδ'	αἴσθησιν	ἕξει οὐδὲν ἂν μὴ αἰσθάνηται
[9, 3]	θερμὸν οὔτε γλυκὺ οὔτε ὅλως	αἰσθητὸν	οὐθὲν ἔσται μὴ αἰσθανομένων· ὥστε
[9, 8]	καὶ δύναμις οὖσα, οὐκ ἐνέργεια,	αἰτία	τούτου. Μιμεῖται δὲ τὰ ἄφθαρτα
[9, 9]	ὄντα εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται·	αἴτιον	δὲ ὅτι ἡ νόησις ἐνέργεια·
[9, 2]	δὲ ἰατρικὴ νόσου καὶ ὑγιείας.	Αἴτιον	δὲ ὅτι λόγος ἐστὶν ἡ
[9, 10]	τὸ ποτέ, εἴ τις ὑπολαμβάνει	ἀκίνητα.	Οἷον τὸ τρίγωνον εἰ μὴ
[9, 10]	δὲ καὶ ὅτι περὶ τῶν	ἀκινήτων	(οὐκ ἔστιν ἀπάτη κατὰ τὸ
[9, 2]	(τῇ μὲν τοῦ εὖ δυνάμει	ἀκολουθεῖ	ἡ τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ
[9, 4]	τὸ εἰρημένον τὸ δυνατὸν ἢ	ἀκολουθεῖ,	φανερὸν ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς
[9, 4]	ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι οὐκ ἐνδέχεται	ἀληθὲς	εἶναι τὸ εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν
[9, 10]	ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ οὐδὲ τὸ	ἀληθὲς	ἐπὶ τούτων τὸ αὐτό, οὕτως
[9, 10]	εἶναι, ἀλλ' ἔστι τὸ μὲν	ἀληθὲς	ἢ ψεῦδος, τὸ μὲν θιγεῖν
[9, 10]	τἀναντία, (τὸ δὲ κυριώτατα ὂν	ἀληθὲς	ἢ ψεῦδος, τοῦτο δ' ἐπὶ
[9, 10]	τὸ δὲ εἶναι ὡς τὸ	ἀληθές,	καὶ τὸ μὴ εἶναι τὸ
[9, 10]	ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον· οὐδὲ τὸ	ἀληθὲς	καὶ τὸ ψεῦδος ὁμοίως ἔτι
[9, 10]	ἢ μὴ εἶναι καὶ τὸ	ἀληθὲς	καὶ τὸ ψεῦδος; Οὐ γάρ
[9, 10]	ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι τὸ	ἀληθὲς	λεγόμενον ἢ ψεῦδος; Τοῦτο γὰρ
[9, 10]	ἔχειν οὐ γίγνεται ὁτὲ (μὲν	ἀληθὲς	ὁτὲ δὲ ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ
[9, 10]	τὸ μὲν θιγεῖν καὶ φάναι	ἀληθές	(οὐ γὰρ ταὐτὸ κατάφασις (καὶ
[9, 10]	ἓν μέν ἐστιν, εἰ σύγκειται,	ἀληθές,	τὸ (δ' εἰ μὴ σύγκειται,
[9, 10]	οὕτως, οὐκ ἔστιν· (τὸ δὲ	ἀληθὲς	τὸ νοεῖν ταῦτα· τὸ δὲ
[9, 10]	τῷ συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε	ἀληθεύει	μὲν ὁ τὸ διῃρημένον οἰόμενος
[9, 10]	αὐτός, καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν	ἀληθεύειν	ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι· περὶ δὲ
[9, 6]	μὲν γὰρ ἐνδέχεται καὶ ἁπλῶς	ἀληθεύεσθαί	ποτε (τὸ μὲν γὰρ ὁρώμενον
[9, 10]	λευκὸν ἡμεῖς οἱ φάντες τοῦτο	ἀληθεύομεν.	Εἰ δὴ τὰ μὲν ἀεὶ
[9, 10]	τινὰ δὲ οὒ οἰήσεται, ἀλλ'	ἀληθεύσει	ἢ ψεύσεται ὡς ἀεὶ οὕτως
[9, 10]	δὲ ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ	ἀληθῆ	καὶ ψευδῆ. Περὶ δὲ δὴ
[9, 10]	ἡ αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς καὶ	ἀληθὴς	δόξα καὶ ὁ λόγος ὁ
[9, 10]	γὰρ διὰ τὸ ἡμᾶς οἴεσθαι	ἀληθῶς	σε λευκὸν εἶναι εἶ σὺ
[9, 10]	(μὲν ἀληθὲς ὁτὲ δὲ ψεῦδος,	ἀλλ'	ἀεὶ ταὐτὰ ἀληθῆ καὶ ψευδῆ.
[9, 10]	μὲν τινὰ δὲ οὒ οἰήσεται,	ἀλλ'	ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται ὡς ἀεὶ
[9, 7]	οὐσία· ὅσα δὲ μὴ (οὕτως	ἀλλ'	εἶδός τι καὶ τόδε τι
[9, 1]	τῶν μόνον λεγομένων κατὰ κίνησιν.	Ἀλλ'	εἰπόντες περὶ ταύτης, ἐν τοῖς
[9, 6]	τελεία γε (οὐ γὰρ τέλος)	ἀλλ'	ἐκείνη ἐνυπάρχει τὸ τέλος καὶ
[9, 7]	ὃ λέγομεν εἶναι οὐ τόδε	ἀλλ'	ἐκείνινον οἷον τὸ κιβώτιον οὐ
[9, 4]	γενέσθαι μὴ εἶναι μηδ' ἔσεσθαι.	Ἀλλ'	ἐκεῖνο ἀνάγκη ἐκ (τῶν κειμένων,
[9, 8]	κινητική, ἀλλ' (οὐκ ἐν ἄλλῳ	ἀλλ'	ἐν αὐτῷ ᾗ αὐτό. Πάσης
[9, 7]	ἂν ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ τύχης,	ἀλλ'	ἔστι τι ὃ δυνατόν ἐστι,
[9, 10]	αὐτό, οὕτως οὐδὲ τὸ εἶναι,	ἀλλ'	ἔστι τὸ μὲν ἀληθὲς ἢ
[9, 6]	γέγονεν ἢ κινεῖται καὶ κεκίνηται,	ἀλλ'	ἕτερον, καὶ κινεῖ καὶ κεκίνηκεν·
[9, 5]	ποιεῖν, ἔστι δ' οὐ πάντως	ἀλλ'	ἐχόντων πῶς, ἐν οἷς ἀφορισθήσεται
[9, 10]	τὸ τί ἐστιν οὐκ ἔστιν	ἀλλ'	ἢ κατὰ συμβεβηκός· ὁμοίως δὲ
[9, 10]	περὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν ἀπατηθῆναι	ἀλλ'	ἢ νοεῖν ἢ μή· ἀλλὰ
[9, 8]	οὐκ ἔστι κατὰ δύναμιν κινούμενον	ἀλλ'	ἢ ποθὲν ποί (τούτου δ'
[9, 6]	δὲ ἐνεργείᾳ οὐ πάντα ὁμοίως	ἀλλ'	ἢ τῷ ἀνάλογον, ὡς τοῦτο
[9, 8]	μελετῶντες· οὗτοι δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν	ἀλλ'	ἢ ὡδί, ἢ ὅτι οὐδὲν
[9, 4]	δέ γε Β (ἀνάγκη εἶναι.	Ἀλλ'	ἦν ἀδύνατον. Ἔστω δὴ ἀδύνατον.
[9, 4]	ἀνάγκη καὶ τὸ Α εἶναι.	Ἀλλ'	ἦν ἄρα τὸ πρῶτον ἀδύνατον·
[9, 8]	ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο,	ἀλλ'	ὅλως πάσης ἀρχῆς κινητικῆς ἢ
[9, 8]	ὄψιν ἔχωσιν ὁρῶσι τὰ ζῷα	ἀλλ'	ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως
[9, 8]	καὶ τὴν θεωρητικὴν ἵνα θεωρῶσιν·	ἀλλ'	οὐ θεωροῦσιν ἵνα θεωρητικὴν ἔχωσιν,
[9, 6]	φρονεῖ καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν,	ἀλλ'	οὐ μανθάνει καὶ μεμάθηκεν (οὐδ'
[9, 8]	τῇ δυνάμει· ἀρχὴ γὰρ κινητική,	ἀλλ'	(οὐκ ἐν ἄλλῳ ἀλλ' ἐν
[9, 8]	ἔχειν τι τῆς ἐπιστήμης ἴσως.	Ἀλλ'	οὖν καὶ ταύτῃ γε δῆλον
[9, 10]	ψεῦδος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη,	ἀλλὰ	ἄγνοια, οὐχ οἵα ἡ τυφλότης·
[9, 7]	λευκόν, οὐδὲ βάδισις ἢ κίνησις	ἀλλὰ	βαδίζον ἢ κινούμενον, ὡς τὸ
[9, 7]	ξύλινον, (οὐδὲ τὸ ξύλον γῆ	ἀλλὰ	γήϊνον, πάλιν ἡ γῆ εἰ
[9, 6]	ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν,	ἀλλὰ	γνώσει. Τὸ γὰρ μὴ ὑπολείπειν
[9, 10]	λευκὸν εἶναι εἶ σὺ λευκός,	ἀλλὰ	διὰ τὸ σὲ εἶναι λευκὸν
[9, 8]	ὁ γὰρ μανθάνων οὐκ ἔχει.	(Ἀλλὰ	διὰ τὸ τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί
[9, 7]	γῆ εἰ οὕτως μὴ ἄλλο	ἀλλὰ	ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς
[9, 6]	ὅταν ἰσχναίνῃ, νῦν δ' οὔ,	ἀλλὰ	ζῇ καὶ ἔζηκεν. Τούτων δὴ
[9, 6]	ἢ ἁπλῶς ἢ τρόπον τινά,	ἀλλὰ	(καὶ ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες καὶ
[9, 6]	οὐ δεῖ παντὸς ὅρον ζητεῖν	ἀλλὰ	καὶ τὸ ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι
[9, 7]	καὶ οὐ λευκότης ὁ ἄνθρωπος	ἀλλὰ	λευκόν, οὐδὲ βάδισις ἢ κίνησις
[9, 7]	ἐστὶ δυνάμει ἄνθρωπος; Ἢ οὔ,	ἀλλὰ	μᾶλλον ὅταν ἤδη γένηται σπέρμα,
[9, 8]	τῆς τοῦ ἀεὶ κινοῦντος πρώτως.	Ἀλλὰ	μὴν καὶ κυριωτέρως· τὰ μὲν
[9, 8]	δυνάμεως κατὰ γένεσιν καὶ χρόνον.	Ἀλλὰ	μὴν καὶ οὐσίᾳ γε, πρῶτον
[9, 3]	Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς.	Ἀλλὰ	μὴν οὐδ' αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν
[9, 7]	μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ	ἀλλὰ	μουσικόν, καὶ οὐ λευκότης ὁ
[9, 7]	οἷον τὸ κιβώτιον οὐ ξύλον	ἀλλὰ	ξύλινον, (οὐδὲ τὸ ξύλον γῆ
[9, 7]	κιβώτιον οὐ γήϊνον οὐδὲ γῆ	ἀλλὰ	ξύλινον· τοῦτο γὰρ δυνάμει κιβώτιον
[9, 10]	μὴ εἶναι τὸ μὴ συγκεῖσθαι	ἀλλὰ	πλείω εἶναι· περὶ μὲν οὖν
[9, 7]	ὁ δ' ἀὴρ μὴ πῦρ	ἀλλὰ	πύρινος, τὸ πῦρ ὕλη πρώτη
[9, 10]	δὲ οὔ (μεταβάλλοι γὰρ ἄν)	ἀλλὰ	τὶ μὲν τὶ δ' οὔ,
[9, 10]	ἀλλ' ἢ νοεῖν ἢ μή·	ἀλλὰ	τὸ τί ἐστι ζητεῖται περὶ
[9, 3]	μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν,	ἀλλὰ	τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως
[9, 8]	καὶ ὁρῶν, ἐνεργείᾳ δ' οὔπω·	ἀλλὰ	τούτων πρότερα τῷ χρόνῳ ἕτερα
[9, 6]	ὧν ἔστι πέρας οὐδεμία τέλος	ἀλλὰ	τῶν περὶ τὸ τέλος, οἷον
[9, 5]	ποτὲ καὶ πὼς καὶ ὅσα	ἄλλα	ἀνάγκη προσεῖναι ἐν τῷ διορισμῷ,
[9, 3]	ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ τὰ	ἄλλα	ἐκ τῶν κινήσεων μάλιστα· δοκεῖ
[9, 8]	ἔχει τὴν κίνησιν. Αἱ δὲ	ἄλλαι	δυνάμεις, ἐξ ὧν διώρισται, πᾶσαι
[9, 1]	καὶ πρὸς ὃ πᾶσαι αἱ	ἄλλαι	κατηγορίαι τοῦ ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται,
[9, 3]	οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι,	ἄλλας	δέ τινας κατηγορίας, οἷον διανοητὰ
[9, 1]	ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι δὲ ὡς	ἄλλη.	Ἡ μὲν γὰρ ἐν τῷ
[9, 8]	μεταβλητικὴ ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ	ἄλλο,	ἀλλ' ὅλως πάσης ἀρχῆς κινητικῆς
[9, 7]	ἡ γῆ εἰ οὕτως μὴ	ἄλλο	ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει
[9, 6]	λέγομεν δυνατὸν ὃ πέφυκε κινεῖν	ἄλλο	ἢ κινεῖσθαι ὑπ' ἄλλου ἢ
[9, 1]	παθητικῆς ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ	ἄλλο·	ἡ δ' ἕξις ἀπαθείας τῆς
[9, 1]	μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ	ἄλλο.	Ἡ μὲν γὰρ τοῦ παθεῖν
[9, 2]	εἰσιν ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ	ἄλλο.	Καὶ αἱ μὲν (μετὰ λόγου
[9, 1]	ἑαυτοῦ· ἓν γὰρ καὶ οὐκ	ἄλλο.	Καὶ ἡ ἀδυναμία καὶ τὸ
[9, 7]	ἐστι πρῶτον (ὃ μηκέτι κατ'	ἄλλο	λέγεται ἐκείνινον, τοῦτο πρώτη ὕλη·
[9, 8]	κινουμένῳ) ὅσων δὲ μὴ ἔστιν	ἄλλο	τι ἔργον (παρὰ τὴν ἐνέργειαν,
[9, 1]	τινα, πάσχει τὸ πάσχον, καὶ	ἄλλο	ὑπ' ἄλλου· τὸ λιπαρὸν μὲν
[9, 1]	τῆς ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ	ἄλλο	ὑπ' ἀρχῆς (μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ
[9, 1]	δύναμιν τοῦ παθεῖν καὶ τῷ	ἄλλο	ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι δὲ ὡς
[9, 8]	κιθαρίζειν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ	ἄλλοι.	Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο
[9, 1]	τὸ δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν ἐν	ἄλλοις·	τούτων δ' ὅσαι μὲν ὁμωνύμως
[9, 6]	κινεῖν ἄλλο ἢ κινεῖσθαι ὑπ'	ἄλλου	ἢ ἁπλῶς ἢ τρόπον τινά,
[9, 1]	πάσχοντι ἀρχὴ μεταβολῆς παθητικῆς ὑπ'	ἄλλου	ἢ ᾗ ἄλλο· ἡ δ'
[9, 1]	χεῖρον καὶ φθορᾶς τῆς ὑπ'	ἄλλου	ἢ ᾗ ἄλλο ὑπ' ἀρχῆς
[9, 1]	τὸ πάσχον, καὶ ἄλλο ὑπ'	ἄλλου·	τὸ λιπαρὸν μὲν (γὰρ καυστὸν
[9, 8]	γὰρ κινητική, ἀλλ' (οὐκ ἐν	ἄλλῳ	ἀλλ' ἐν αὐτῷ ᾗ αὐτό.
[9, 8]	ἣ λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ ἐν	ἄλλῳ	ἢ ᾗ ἄλλο, ἀλλ' ὅλως
[9, 1]	ἥ ἐστιν ἀρχὴ μεταβολῆς ἐν	ἄλλῳ	ἢ ᾗ ἄλλο. Ἡ μὲν
[9, 2]	ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν ἐν	ἄλλῳ	ἢ ᾗ ἄλλο. Καὶ αἱ
[9, 7]	σπέρμα οὔπω (δεῖ γὰρ (ἐν	ἄλλῳ	καὶ μεταβάλλειν) ὅταν δ' ἤδη
[9, 1]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων)	ἡ δ' ἐν τῷ ποιοῦντι,
[9, 8]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων,	καὶ ὅλως ἡ κίνησις ἐν
[9, 8]	Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων,	καὶ ὧν κίνησις τὸ τέλος,
[9, 3]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν ὂν μὴ
[9, 3]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων.	Οἷς τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ
[9, 1]	διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ περὶ τῶν	ἄλλων.	Ὅτι μὲν οὖν λέγεται (πολλαχῶς
[9, 3]	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	τεχνῶν. Εἰ οὖν ἀδύνατον τὰς
[9, 7]	δυνάμει οἰκία· καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων	ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ
[9, 8]	αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν	ἄλλων,	ὥστ' ἀνάγκη τὸν λόγον προυπάρχειν
[9, 6]	ὡς οὐσία πρός τινα ὕλην.	Ἄλλως	δὲ καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ
[9, 10]	ψεύδεσθαι· περὶ δὲ τὰ ἀδύνατα	ἄλλως	ἔχειν οὐ γίγνεται ὁτὲ (μὲν
[9, 5]	αὐτῶν μετὰ λόγου, τὰ δὲ	ἄλογα	καὶ αἱ δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας
[9, 2]	τῶν δυνάμεων αἱ μὲν ἔσονται	ἄλογοι	αἱ δὲ μετὰ λόγου· διὸ
[9, 5]	δὲ ἄλογα καὶ αἱ δυνάμεις	ἄλογοι,	κἀκείνας μὲν ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ
[9, 2]	ἐναντίων αἱ αὐταί, αἱ δὲ	ἄλογοι	μία ἑνός, οἷον τὸ θερμὸν
[9, 8]	γε κατὰ λόγον· αἱ δ'	ἄλογοι	τῷ παρεῖναι καὶ μὴ τῆς
[9, 9]	ἅμα ὑπάρχει· τὰ δ' ἐναντία	ἅμα	ἀδύνατον, καὶ τὰς ἐνεργείας δὲ
[9, 9]	ἀδύνατον, καὶ τὰς ἐνεργείας δὲ	ἅμα	ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν καὶ
[9, 6]	καὶ ἀτελεῖς γε. Οὐ γὰρ	ἅμα	βαδίζει καὶ βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ
[9, 5]	προσόντων ἔνια) διὸ οὐδ' ἐὰν	ἅμα	βούληται ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο
[9, 8]	οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ, καὶ	ἅμα	γίγνεται καὶ ἔστι τῇ οἰκίᾳ.
[9, 4]	ψεῦδος μέν, οὐκ ἀδύνατον δέ.	Ἅμα	δὲ δῆλον καὶ ὅτι, εἰ
[9, 6]	τι. Καὶ γὰρ τὸ δυνατὸν	ἅμα	δῆλον ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι οὐ
[9, 9]	ἐστι καὶ τὸ νοσεῖν, καὶ	ἅμα·	ἡ αὐτὴ γὰρ δύναμις τοῦ
[9, 6]	εὖ ζῇ καὶ εὖ ἔζηκεν	ἅμα,	καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ
[9, 6]	καὶ ἡ πρᾶξις. Οἷον ὁρᾷ	ἅμα	καὶ φρονεῖ καὶ νοεῖ καὶ
[9, 5]	τὴν δύναμιν οὐδ' ἔστι τοῦ	ἅμα	ποιεῖν ἡ δύναμις, ἐπεὶ ὧν
[9, 5]	ἐκεῖναι δὲ τῶν ἐναντίων, ὥστε	ἅμα	ποιήσει τὰ ἐναντία· τοῦτο δὲ
[9, 8]	Λόγος δὲ ὅδε· πᾶσα δύναμις	ἅμα	τῆς ἀντιφάσεώς ἐστιν· τὸ μὲν
[9, 6]	κεκίνηκεν· ἑώρακε δὲ καὶ ὁρᾷ	ἅμα	τὸ αὐτό, καὶ νοεῖ καὶ
[9, 9]	Τὸ μὲν οὖν δύνασθαι τἀναντία	ἅμα	ὑπάρχει· τὰ δ' ἐναντία ἅμα
[9, 9]	οὐθὲν ἔστιν οὔτε κακὸν οὔτε	ἁμάρτημα	οὔτε διεφθαρμένον (καὶ γὰρ ἡ
[9, 2]	οὐχ ὡσαύτως, καὶ ἔστιν ὡς	ἀμφοῖν	ἔστι δ' ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος
[9, 2]	ἐπιστήμων (ἄμφω. Λόγος γάρ ἐστιν	ἀμφοῖν	μέν, οὐχ ὁμοίως δέ, καὶ
[9, 5]	ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας δὲ ἐν	ἀμφοῖν,	τὰς μὲν τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη,
[9, 9]	τἀγαθόν, τὸ δὲ δύνασθαι ὁμοίως	ἀμφότερον	ἢ οὐδέτερον· (ἡ ἄρα ἐνέργεια
[9, 2]	ἣ ἔχει κινήσεως ἀρχήν· ὥστε	ἄμφω	ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει
[9, 7]	τὴν ὕλην καὶ τὰ πάθη·	(ἄμφω	γὰρ ἀόριστα. Πότε μὲν οὖν
[9, 2]	ψυκτικὸν ψυχρότητα, ὁ δ' ἐπιστήμων	(ἄμφω.	Λόγος γάρ ἐστιν ἀμφοῖν μέν,
[9, 9]	δυνάμεως· τὸ γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ	ἄμφω	τἀναντία. Δῆλον ἄρα ὅτι οὐκ
[9, 10]	ποτὲ δὲ οὔ (μεταβάλλοι γὰρ	ἄν)	ἀλλὰ τὶ μὲν τὶ δ'
[9, 6]	ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη	ἄν,	καὶ ἐπιστήμονα καὶ τὸν μὴ
[9, 6]	εὐδαιμόνηκεν. Εἰ δὲ μή, ἔδει	ἄν	ποτε παύεσθαι ὥσπερ ὅταν ἰσχναίνῃ,
[9, 8]	τὰς ἰδέας, πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον	ἄν	τι εἴη ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη
[9, 4]	ἀδύνατον· καὶ τὸ δεύτερον ἄρα.	Ἂν	ἄρα ᾖ τὸ Α δυνατόν,
[9, 6]	ἐπιστήμονα καὶ τὸν μὴ θεωροῦντα,	ἂν	δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ δὲ
[9, 10]	οὐδὲ φθείρεται, (ἔκ τινος γὰρ	ἂν	ἐγίγνετο· Ὅσα δή ἐστιν ὅπερ
[9, 10]	μὲν γὰρ τυφλότης ἐστὶν ὡς	ἂν	εἰ τὸ νοητικὸν ὅλως μὴ
[9, 8]	ὕλη ἔστι δυνάμει ὅτι ἔλθοι	ἂν	εἰς τὸ εἶδος· ὅταν δέ
[9, 9]	ἡ παρὰ τὴν πλευράν, ἰδόντι	ἂν	ἦν εὐθὺς δῆλον διὰ τί.
[9, 9]	Εἰ δ' ἦν διῃρημένα, φανερὰ	ἂν	ἦν· νῦν δ' ἐνυπάρχει δυνάμει.
[9, 8]	γὰρ ταῦτα μὴ ἦν, οὐθὲν	ἂν	ἦν) (οὐδὲ δὴ κίνησις, εἴ
[9, 3]	καθήμενον καθεδεῖται· οὐ γὰρ ἀναστήσεται	ἂν	καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ ἔσται ἀναστῆναι
[9, 10]	ἐνεργείᾳ, οὐ δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ	ἂν	καὶ ἐφθείροντο, νῦν δὲ τὸ
[9, 3]	μὴν οὐδ' αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν	ἂν	μὴ αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ
[9, 1]	μὴ ἔχον καὶ τὸ πεφυκὸς	ἂν	μὴ ἔχῃ, ἢ ὅλως ἢ
[9, 5]	ὄρεξιν ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ	ἂν	ὀρέγηται κυρίως, τοῦτο ποιήσει ὅταν
[9, 1]	κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ' ἐνίων δέ,	ἂν	πεφυκότα (ἔχειν μὴ ἔχῃ βίᾳ,
[9, 7]	οὖν οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς ἅπαν	ἂν	ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ τύχης, ἀλλ'
[9, 8]	γὰρ μὴ δυνατὸν ὑπάρχειν οὐκ	(ἂν	ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ δυνατὸν δὲ
[9, 4]	κἀκεῖνο τότε καὶ οὕτως εἶναι	ἀναγκαῖον.	~Ἀπασῶν δὲ τῶν δυνάμεων οὐσῶν
[9, 5]	τὰ ἐναντία· τοῦτο δὲ (ἀδύνατον.	Ἀνάγκη	ἄρα ἕτερόν τι εἶναι τὸ
[9, 5]	δὲ πάσχειν, ἐκείνας δ' οὐκ	ἀνάγκη·	αὗται μὲν γὰρ πᾶσαι μία
[9, 2]	ταύτῃ δ' ἐκείνη οὐκ ἀεί·	ἀνάγκη	γὰρ τὸν εὖ ποιοῦντα καὶ
[9, 9]	οὐδέτερον· (ἡ ἄρα ἐνέργεια βελτίων.	Ἀνάγκη	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν
[9, 4]	εἶναι δυνατόν· εἰ γὰρ μὴ	ἀνάγκη	δυνατὸν εἶναι, οὐθὲν κωλύει μὴ
[9, 4]	συνέβαινεν· τὸ δέ γε Β	(ἀνάγκη	εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον. Ἔστω
[9, 4]	τοῦ Α καὶ τὸ Β	ἀνάγκη	εἶναι δυνατόν· εἰ γὰρ μὴ
[9, 4]	εἶναι, εἰ ἔστι τὸ Α	ἀνάγκη	εἶναι καὶ τὸ Β. Τὸ
[9, 4]	δὴ ἀδύνατον. Εἰ δὴ ἀδύνατον	ἀνάγκη	εἶναι τὸ Β, ἀνάγκη καὶ
[9, 4]	εἶχον ὥστε τοῦ Α ὄντος	ἀνάγκη	εἶναι τὸ Β. Ἐὰν δὴ
[9, 4]	εἶναι μηδ' ἔσεσθαι. Ἀλλ' ἐκεῖνο	ἀνάγκη	ἐκ (τῶν κειμένων, εἰ καὶ
[9, 5]	αἱ δυνάμεις ἄλογοι, κἀκείνας μὲν	ἀνάγκη	ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας δὲ
[9, 5]	τὰς ἐπὶ τοῦ πάσχειν οὐκ	ἀνάγκη.	(Ἐπεὶ δὲ τὸ δυνατὸν τὶ
[9, 8]	κινήσεως τοῦτο) (καὶ τὸν μανθάνοντα	ἀνάγκη	ἔχειν τι τῆς ἐπιστήμης ἴσως.
[9, 2]	τὸν δὲ μόνον ποιοῦντα οὐκ	ἀνάγκη	καὶ εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ
[9, 2]	ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ'	ἀνάγκη	καὶ τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι
[9, 4]	ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι τὸ Β,	ἀνάγκη	καὶ τὸ Α εἶναι. Ἀλλ'
[9, 5]	τὸ δυνατὸν κατὰ λόγον ἅπαν	ἀνάγκη,	ὅταν ὀρέγηται οὗ ἔχει τὴν
[9, 5]	ἀμφοῖν, τὰς μὲν τοιαύτας δυνάμεις	ἀνάγκη,	ὅταν ὡς δύνανται τὸ ποιητικὸν
[9, 5]	τῆς τῶν τεχνῶν, τὰς μὲν	ἀνάγκη	προενεργήσαντας ἔχειν, ὅσαι ἔθει καὶ
[9, 5]	καὶ πὼς καὶ ὅσα ἄλλα	ἀνάγκη	προσεῖναι ἐν τῷ διορισμῷ, καὶ
[9, 4]	εἰ τοῦ Α δυνατοῦ ὄντος	ἀνάγκη	τὸ Β δυνατὸν εἶναι, εἰ
[9, 4]	ὅτι, εἰ (τοῦ Α ὄντος	ἀνάγκη	τὸ Β εἶναι, καὶ δυνατοῦ
[9, 8]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστ'	ἀνάγκη	τὸν λόγον προυπάρχειν καὶ τὴν
[9, 9]	(οἷον ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν) ὥστ'	ἀνάγκη	τούτων θάτερον εἶναι τἀγαθόν, τὸ
[9, 8]	ἄρα πάντα· οὐδὲ τῶν ἐξ	ἀνάγκης	ὄντων (καίτοι ταῦτα πρῶτα· εἰ
[9, 4]	Τὸ γὰρ δυνατὸν εἶναι ἐξ	ἀνάγκης	τὸ Β εἶναι, εἰ τὸ
[9, 3]	καὶ οὐ μικρόν τι ζητοῦσιν	ἀναιρεῖν)	ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν μέν τι
[9, 6]	ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ καὶ τὸ	ἀνάλογον	συνορᾶν, ὅτι ὡς τὸ οἰκοδομοῦν
[9, 6]	πάντα ὁμοίως ἀλλ' ἢ τῷ	ἀνάλογον,	ὡς τοῦτο ἐν τούτῳ ἢ
[9, 3]	ἀναστῆναι ὅ γε μὴ δύναται	ἀναστῆναι.	Εἰ οὖν μὴ ἐνδέχεται ταῦτα
[9, 3]	ἂν καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ ἔσται	ἀναστῆναι	ὅ γε μὴ δύναται ἀναστῆναι.
[9, 3]	τὸ καθήμενον καθεδεῖται· οὐ γὰρ	ἀναστήσεται	ἂν καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ ἔσται
[9, 1]	αἱ ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ ὄντος	ἀναφέρονται	εἴρηται, περὶ τῆς οὐσίας (κατὰ
[9, 7]	δεῖται, ὥσπερ ἡ γῆ οὔπω	ἀνδριὰς	δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται χαλκός)
[9, 6]	καὶ τὸ ἀπειργασμένον πρὸς τὸ	ἀνέργαστον.	Ταύτης δὲ τῆς διαφορᾶς (θατέρῳ
[9, 2]	τὰ κατὰ λόγον δυνατὰ τοῖς	ἄνευ	λόγου δυνατοῖς ποιεῖ τἀναντία· μιᾷ
[9, 9]	ἴσαι δύο ὀρθαῖς. Εἰ οὖν	ἀνῆκτο	ἡ παρὰ τὴν πλευράν, ἰδόντι
[9, 8]	καὶ τῇ οὐσίᾳ πρότερα (οἷον	ἀνὴρ	παιδὸς καὶ ἄνθρωπος σπέρματος· τὸ
[9, 7]	μουσικόν, καὶ οὐ λευκότης ὁ	ἄνθρωπος	ἀλλὰ λευκόν, οὐδὲ βάδισις ἢ
[9, 8]	ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον	ἄνθρωπος	ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ,
[9, 7]	ἡ γῆ ἆρ' ἐστὶ δυνάμει	ἄνθρωπος;	Ἢ οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον ὅταν
[9, 8]	ὁρατικόν, ἃ δυνάμει μέν ἐστιν	ἄνθρωπος	καὶ σῖτος καὶ ὁρῶν, ἐνεργείᾳ
[9, 7]	οἷον τοῖς πάθεσι τὸ ὑποκείμενον	ἄνθρωπος	καὶ (σῶμα καὶ ψυχή, πάθος
[9, 8]	πρότερα (οἷον ἀνὴρ παιδὸς καὶ	ἄνθρωπος	σπέρματος· τὸ μὲν γὰρ ἤδη
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον ἄνθρωπος ἐξ	ἀνθρώπου,	μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ, ἀεὶ κινοῦντός
[9, 8]	τοῦτο ὅτι τοῦδε μὲν τοῦ	ἀνθρώπου	τοῦ (ἤδη ὄντος κατ' ἐνέργειαν
[9, 8]	(γὰρ περὶ τὴν δύναμιν τῆς	ἀντιφάσεως	αὐτοῖς, οἷον τοῖς φθαρτοῖς, ἡ
[9, 8]	ἐξ ὧν διώρισται, πᾶσαι τῆς	ἀντιφάσεώς	εἰσιν· τὸ γὰρ δυνάμενον ὡδὶ
[9, 8]	τῷ παρεῖναι καὶ μὴ τῆς	ἀντιφάσεως	ἔσονται αἱ αὐταί. Εἰ ἄρα
[9, 8]	ὅδε· πᾶσα δύναμις ἅμα τῆς	ἀντιφάσεώς	ἐστιν· τὸ μὲν γὰρ μὴ
[9, 7]	καὶ τὰ πάθη· (ἄμφω γὰρ	ἀόριστα.	Πότε μὲν οὖν λεκτέον δυνάμει
[9, 8]	ταύτην ἕτερον ἀπὸ τῆς ὄψεως)	ἀπ'	ἐνίων δὲ γίγνεταί τι (οἷον
[9, 1]	ᾗ ἄλλο· ἡ δ' ἕξις	ἀπαθείας	τῆς ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ
[9, 7]	Ὥσπερ οὖν οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς	ἅπαν	ἂν ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ τύχης,
[9, 5]	ὥστε τὸ δυνατὸν κατὰ λόγον	ἅπαν	ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται οὗ ἔχει
[9, 8]	τὸ δ' οὔ) καὶ ὅτι	ἅπαν	ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει τὸ γιγνόμενον
[9, 5]	τότε καὶ οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον.	~Ἀπασῶν	δὲ τῶν δυνάμεων οὐσῶν τῶν
[9, 10]	δὲ ψεῦδος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ	ἀπάτη,	ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ οἵα ἡ
[9, 10]	περὶ τῶν ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν	ἀπάτη	κατὰ τὸ ποτέ, εἴ τις
[9, 10]	ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα οὐκ ἔστιν	ἀπατηθῆναι	ἀλλ' ἢ νοεῖν ἢ μή·
[9, 10]	τὸ δ' ἀγνοεῖν μὴ θιγγάνειν	(ἀπατηθῆναι	γὰρ περὶ τὸ τί ἐστιν
[9, 10]	συνθετὰς οὐσίας, οὐ γὰρ ἔστιν	ἀπατηθῆναι·	καὶ πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ, οὐ
[9, 6]	πρὸς τὴν ὕλην, καὶ τὸ	ἀπειργασμένον	πρὸς τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ
[9, 6]	ὕλην. Ἄλλως δὲ καὶ τὸ	ἄπειρον	(καὶ τὸ κενόν, καὶ ὅσα
[9, 6]	ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ δ'	ἄπειρον	οὐχ οὕτω δυνάμει ἔστιν ὡς
[9, 6]	Ταῦτα μὲν γὰρ ἐνδέχεται καὶ	ἁπλῶς	ἀληθεύεσθαί ποτε (τὸ μὲν γὰρ
[9, 8]	κατὰ τὸ ποσὸν ἢ ποιόν·	ἁπλῶς	δὲ τὸ κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν
[9, 8]	οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα τῶν ἀφθάρτων	ἁπλῶς	δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς (κατά τι
[9, 8]	ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι φθαρτόν, ἢ	ἁπλῶς	ἢ τοῦτο αὐτὸ ὃ λέγεται
[9, 6]	ἢ κινεῖσθαι ὑπ' ἄλλου ἢ	ἁπλῶς	ἢ τρόπον τινά, ἀλλὰ (καὶ
[9, 8]	τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν	ἁπλῶς	(κατά τι δὲ οὐδὲν κωλύει,
[9, 7]	κιβώτιον καὶ ὕλη κιβωτίου αὕτη,	ἁπλῶς	μὲν τοῦ ἁπλῶς τουδὶ δὲ
[9, 7]	ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει	ἁπλῶς	τὸ ὕστερόν ἐστιν. Οἷον τὸ
[9, 7]	κιβωτίου αὕτη, ἁπλῶς μὲν τοῦ	ἁπλῶς	τουδὶ δὲ τοδὶ τὸ ξύλον.
[9, 7]	δυνάμει. Ὅρος δὲ τοῦ μὲν	ἀπὸ	διανοίας ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ τοῦ
[9, 2]	ἔχει κινήσεως ἀρχήν· ὥστε ἄμφω	ἀπὸ	τῆς αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει πρὸς
[9, 8]	ἐνίων δὲ γίγνεταί τι (οἷον	ἀπὸ	τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ τὴν
[9, 8]	οὐθὲν γίγνεται (παρὰ ταύτην ἕτερον	ἀπὸ	τῆς ὄψεως) ἀπ' ἐνίων δὲ
[9, 7]	ἰατρικῆς ἅπαν ἂν ὑγιασθείη οὐδ'	ἀπὸ	τύχης, ἀλλ' ἔστι τι ὃ
[9, 3]	λαβόντα, (καὶ μὴ ἔχειν μὴ	ἀποβαλόντα	ποτέ (ἢ γὰρ λήθῃ ἢ
[9, 7]	ἔστιν ὃ δεῖ προσγενέσθαι ἢ	ἀπογενέσθαι	ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει οἰκία·
[9, 8]	ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ τέλος	ἀποδεδωκέναι,	καὶ ἡ φύσις ὁμοίως. Εἰ
[9, 3]	καὶ τοῖς μὴ οὖσιν οὐκ	ἀποδιδόασι	τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας δέ τινας
[9, 6]	γὰρ μὴ ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν	ἀποδίδωσι	τὸ εἶναι δυνάμει ταύτην τὴν
[9, 6]	ὄψιν δὲ ἔχον, καὶ τὸ	ἀποκεκριμένον	ἐκ τῆς ὕλης πρὸς τὴν
[9, 2]	δὲ τρόπον τινὰ κατὰ συμβεβηκός·	ἀποφάσει	γὰρ καὶ ἀποφορᾷ δηλοῖ τὸ
[9, 2]	κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ καὶ	ἀποφορᾷ	δηλοῖ τὸ ἐναντίον· ἡ γὰρ
[9, 2]	πρώτη τὸ ἐναντίον, αὕτη δὲ	ἀποφορὰ	θατέρου. Ἐπεὶ δὲ τὰ ἐναντία
[9, 7]	γὰρ ὁποτεοῦν. (Οἷον ἡ γῆ	ἆρ'	ἐστὶ δυνάμει ἄνθρωπος; Ἢ οὔ,
[9, 4]	πρῶτον ἀδύνατον· καὶ τὸ δεύτερον	ἄρα.	Ἂν ἄρα ᾖ τὸ Α
[9, 8]	πᾶν ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ	ἄρα	δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται καὶ εἶναι
[9, 8]	καὶ μὴ εἶναι· τὸ αὐτὸ	ἄρα	δυνατὸν καὶ εἶναι καὶ μὴ
[9, 9]	ὁμοίως ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον· (ἡ	ἄρα	ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη δὲ καὶ
[9, 5]	ἐναντία· τοῦτο δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη	ἄρα	ἕτερόν τι εἶναι τὸ κύριον·
[9, 4]	καὶ τὸ δεύτερον ἄρα. Ἂν	ἄρα	ᾖ τὸ Α δυνατόν, καὶ
[9, 9]	δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία. Δῆλον	ἄρα	ὅτι οὐκ ἔστι τὸ κακὸν
[9, 9]	τὸ κακὸν τῆς δυνάμεως. Οὐκ	ἄρα	οὐδ' ἐν τοῖς ἐξ ἀρχῆς
[9, 8]	οἷον ποιὸν ἢ πού) ἐνεργείᾳ	ἄρα	πάντα· οὐδὲ τῶν ἐξ ἀνάγκης
[9, 8]	ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ αὐταί. Εἰ	ἄρα	τινὲς εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται ἢ
[9, 4]	τὸ Α εἶναι. Ἀλλ' ἦν	ἄρα	τὸ πρῶτον ἀδύνατον· καὶ τὸ
[9, 8]	δὲ τὸ κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν	ἄρα	τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν
[9, 9]	γενέσει ἡ ἐνέργεια ἡ κατ'	ἀριθμόν)	~Ἐπεὶ δὲ τὸ ὂν λέγεται
[9, 10]	τὶ δ' οὔ, οἷον ἄρτιον	ἀριθμὸν	πρῶτον εἶναι μηθένα, ἢ τινὰς
[9, 8]	εἴδει τὸ αὐτὸ ἐνεργοῦν πρότερον,	ἀριθμῷ	δ' οὔ. Λέγω δὲ τοῦτο
[9, 10]	τινὰς μὲν τινὰς δ' οὔ·	ἀριθμῷ	δὲ περὶ ἕνα οὐδὲ (τοῦτο·
[9, 10]	μὲν τὶ δ' οὔ, οἷον	ἄρτιον	ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι μηθένα, ἢ
[9, 2]	αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις εἰσίν·	ἀρχαὶ	γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν ἐν ἄλλῳ
[9, 1]	πρὸς τὸ αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι	ἀρχαί	(τινές εἰσι, καὶ πρὸς πρώτην
[9, 2]	μὲν ἐν τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν	ἀρχαὶ	τοιαῦται, αἱ δ' ἐν τοῖς
[9, 8]	ταὐτῷ γὰρ γένει τῇ δυνάμει·	ἀρχὴ	γὰρ κινητική, ἀλλ' (οὐκ ἐν
[9, 8]	βαδίζει τὸ γιγνόμενον καὶ τέλος	(ἀρχὴ	γὰρ τὸ οὗ ἕνεκα, τοῦ
[9, 8]	μόνον τῆς ὡρισμένης ἣ λέγεται	ἀρχὴ	μεταβλητικὴ ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ
[9, 1]	πρώτην μίαν λέγονται, ἥ ἐστιν	ἀρχὴ	μεταβολῆς ἐν ἄλλῳ ἢ ᾗ
[9, 1]	ἡ ἐν αὐτῷ τῷ πάσχοντι	ἀρχὴ	μεταβολῆς παθητικῆς ὑπ' ἄλλου ἢ
[9, 2]	δυνατοῖς ποιεῖ τἀναντία· μιᾷ γὰρ	ἀρχῇ	περιέχεται, τῷ λόγῳ. Φανερὸν δὲ
[9, 7]	ἄλλων ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν ἡ	ἀρχὴ	τῆς γενέσεως. Καὶ ὅσων δὴ
[9, 8]	οὔ) καὶ ὅτι ἅπαν ἐπ'	ἀρχὴν	βαδίζει τὸ γιγνόμενον καὶ τέλος
[9, 1]	(διὰ γὰρ τὸ ἔχειν τινὰ	ἀρχήν,	καὶ εἶναι καὶ τὴν ὕλην
[9, 1]	καὶ εἶναι καὶ τὴν ὕλην	ἀρχήν	τινα, πάσχει τὸ πάσχον, καὶ
[9, 2]	καὶ ἡ ψυχὴ κινήσεως ἔχει	ἀρχήν,	τὸ μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον
[9, 2]	ἐν ψυχῇ ἣ ἔχει κινήσεως	ἀρχήν·	ὥστε ἄμφω ἀπὸ τῆς αὐτῆς
[9, 7]	τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας	ἀρχῆς	δεῖται, ὥσπερ ἡ γῆ οὔπω
[9, 7]	δ' ἤδη διὰ τῆς αὑτοῦ	ἀρχῆς	ᾖ τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο δυνάμει·
[9, 9]	ἄρα οὐδ' ἐν τοῖς ἐξ	ἀρχῆς	(καὶ τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν
[9, 2]	ὥστε ἄμφω ἀπὸ τῆς αὐτῆς	ἀρχῆς	κινήσει πρὸς ταὐτὸ συνάψασα· διὸ
[9, 8]	ᾗ ἄλλο, ἀλλ' ὅλως πάσης	ἀρχῆς	κινητικῆς ἢ στατικῆς. Καὶ γὰρ
[9, 1]	ἄλλου ἢ ᾗ ἄλλο ὑπ'	ἀρχῆς	(μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ τούτοις ἔνεστι
[9, 8]	ἐνέργεια καὶ δυνάμεως καὶ πάσης	ἀρχῆς	μεταβλητικῆς, φανερόν. ~Ὅτι δὲ καὶ
[9, 8]	διὸ ἀεὶ ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ	ἄστρα	καὶ ὅλος ὁ οὐρανός, καὶ
[9, 10]	λευκὸν τὸ ξύλον ἢ τὸ	ἀσύμμετρον	τὴν διάμετρον· οὐδὲ τὸ ἀληθὲς
[9, 10]	ψευδῆ. Περὶ δὲ δὴ τὰ	ἀσύνθετα	τί τὸ εἶναι ἢ μὴ
[9, 6]	οἰκοδόμησις· (αὗται δὴ κινήσεις, καὶ	ἀτελεῖς	γε. Οὐ γὰρ ἅμα βαδίζει
[9, 6]	δ' ἐνεργείας. Πᾶσα γὰρ κίνησις	ἀτελής,	ἰσχνασία μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις· (αὗται
[9, 3]	τῶν ἄλλων. Οἷς τὰ συμβαίνοντα	ἄτοπα	οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ
[9, 5]	δὲ ἔθει οἷον τῆς τοῦ	αὐλεῖν,	τῶν δὲ μαθήσει οἷον τῆς
[9, 6]	τὸ ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία (αὐτό,	αὐτὰ	δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν
[9, 8]	γὰρ ταῦτα ἀεὶ ἐνεργεῖ· (καθ'	αὑτὰ	γὰρ καὶ ἐν αὑτοῖς ἔχει
[9, 2]	λόγου πᾶσαι τῶν ἐναντίων αἱ	αὐταί,	αἱ δὲ ἄλογοι μία ἑνός,
[9, 8]	μὴ τῆς ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ	αὐταί.	Εἰ ἄρα τινὲς εἰσὶ φύσεις
[9, 6]	ἀτελής, ἰσχνασία μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις·	(αὗται	δὴ κινήσεις, καὶ ἀτελεῖς γε.
[9, 1]	πρώτης δυνάμεως λόγος. Πάλιν δ'	αὗται	δυνάμεις λέγονται ἢ τοῦ μόνον
[9, 5]	πάσχειν, ἐκείνας δ' οὐκ ἀνάγκη·	αὗται	μὲν γὰρ πᾶσαι μία ἑνὸς
[9, 2]	αὑτὰς τοῦ δὲ μὴ καθ'	αὑτάς·	καὶ γὰρ ὁ λόγος τοῦ
[9, 2]	εἶναι δὲ τοῦ μὲν καθ'	αὑτὰς	τοῦ δὲ μὴ καθ' αὑτάς·
[9, 9]	τὸ νοσεῖν, καὶ ἅμα· ἡ	αὐτὴ	γὰρ δύναμις τοῦ ὑγιαίνειν καὶ
[9, 10]	μὲν οὖν τὰ ἐνδεχόμενα ἡ	αὐτὴ	γίγνεται ψευδὴς καὶ ἀληθὴς δόξα
[9, 7]	δυνάμει κιβώτιον καὶ ὕλη κιβωτίου	αὕτη,	ἁπλῶς μὲν τοῦ ἁπλῶς τουδὶ
[9, 2]	στέρησις (ἡ πρώτη τὸ ἐναντίον,	αὕτη	δὲ ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ δὲ
[9, 2]	ἀρχήν· ὥστε ἄμφω ἀπὸ τῆς	αὐτῆς	ἀρχῆς κινήσει πρὸς ταὐτὸ συνάψασα·
[9, 8]	εἶναι καὶ μὴ εἶναι· τὸ	αὐτὸ	ἄρα δυνατὸν καὶ εἶναι καὶ
[9, 6]	οἷον τὸ ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία	(αὐτό,	αὐτὰ δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως
[9, 8]	καὶ τοῦτο τῷ εἴδει τὸ	αὐτό.	Διὸ καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι
[9, 1]	γάρ ἐστι καὶ τῷ ἔχειν	αὐτὸ	δύναμιν τοῦ παθεῖν καὶ τῷ
[9, 1]	εἶναἰ, ὅσαι δὲ πρὸς τὸ	αὐτὸ	εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί (τινές εἰσι,
[9, 8]	ὧδε· τὸ τῷ εἴδει τὸ	αὐτὸ	ἐνεργοῦν πρότερον, ἀριθμῷ δ' οὔ.
[9, 8]	ἐπιστῆμον ἄν τι εἴη ἢ	αὐτὸ	ἐπιστήμη καὶ κινούμενον ἢ κίνησις·
[9, 6]	δὲ καὶ ὁρᾷ ἅμα τὸ	αὐτό,	καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν. Τὴν
[9, 8]	φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς ἢ τοῦτο	αὐτὸ	ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι,
[9, 10]	ἐφθείροντο, νῦν δὲ τὸ ὂν	αὐτὸ	οὐ γίγνεται οὐδὲ φθείρεται, (ἔκ
[9, 10]	τὸ ἀληθὲς ἐπὶ τούτων τὸ	αὐτό,	οὕτως οὐδὲ τὸ εἶναι, ἀλλ'
[9, 1]	τοῦ αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ	αὐτὸ	πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ δὲ
[9, 8]	ἄλλῳ ἀλλ' ἐν αὐτῷ ᾗ	αὐτό.	Πάσης δὴ τῆς τοιαύτης προτέρα
[9, 1]	διὸ ᾗ συμπέφυκεν, οὐθὲν πάσχει	αὐτὸ	ὑφ' ἑαυτοῦ· ἓν γὰρ καὶ
[9, 2]	ὁ λόγος τοῦ μὲν καθ'	αὑτὸ	τοῦ δὲ τρόπον τινὰ κατὰ
[9, 3]	πέφυκε καὶ ἔτι ὄν, οἱ	αὐτοὶ	(τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις τῆς ἡμέρας,
[9, 3]	τὸν Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται λέγειν	αὐτοῖς.	Ἀλλὰ μὴν οὐδ' αἴσθησιν ἕξει
[9, 8]	περὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως	αὐτοῖς,	οἷον τοῖς φθαρτοῖς, ἡ κίνησις,
[9, 8]	ἔργον (παρὰ τὴν ἐνέργειαν, ἐν	αὐτοῖς	ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια (οἷον ἡ
[9, 8]	(καθ' αὑτὰ γὰρ καὶ ἐν	αὑτοῖς	ἔχει τὴν κίνησιν. Αἱ δὲ
[9, 2]	ἐπιστήμη, ὁ δὲ λόγος ὁ	αὐτὸς	δηλοῖ τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν
[9, 10]	δόξα καὶ ὁ λόγος ὁ	αὐτός,	καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν
[9, 8]	τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ δ'	αὐτὸς	λόγος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,
[9, 1]	παθεῖν καὶ τῷ ἄλλο ὑπ'	αὐτοῦ)	ἔστι δὲ ὡς ἄλλη. Ἡ
[9, 1]	ἐναντία στέρησίς ἐστιν, ὥστε τοῦ	αὐτοῦ	καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ πᾶσα
[9, 7]	τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται δι'	αὐτοῦ·	οἷον τὸ σπέρμα οὔπω (δεῖ
[9, 7]	ὅταν δ' ἤδη διὰ τῆς	αὑτοῦ	ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο
[9, 2]	ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται ἐν τῷ	αὐτῷ,	ἡ δ' ἐπιστήμη δύναμις τῷ
[9, 8]	(οὐκ ἐν ἄλλῳ ἀλλ' ἐν	αὐτῷ	ᾗ αὐτό. Πάσης δὴ τῆς
[9, 7]	ὅταν μηθὲν κωλύῃ τῶν ἐν	αὐτῷ·	ὁμοίως δὲ δυνάμει καὶ οἰκία·
[9, 7]	γενέσεως. Καὶ ὅσων δὴ ἐν	αὐτῷ	τῷ ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς τῶν
[9, 1]	παθεῖν ἐστὶ δύναμις, ἡ ἐν	αὐτῷ	τῷ πάσχοντι ἀρχὴ μεταβολῆς παθητικῆς
[9, 10]	τὸ τί ἐστι ζητεῖται περὶ	αὐτῶν,	εἰ τοιαῦτά ἐστιν ἢ μή)
[9, 5]	δύναται κινεῖν καὶ αἱ δυνάμεις	αὐτῶν	μετὰ λόγου, τὰ δὲ ἄλογα
[9, 5]	ποιήσει· οὐ γὰρ οὕτως ἔχει	αὐτῶν	τὴν δύναμιν οὐδ' ἔστι τοῦ
[9, 6]	τῇ ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν, ὅτι	ἀφαιρεθείη	ἄν, καὶ ἐπιστήμονα καὶ τὸν
[9, 5]	ἀφορισθήσεται καὶ τὰ ἔξω κωλύοντα·	(ἀφαιρεῖται	γὰρ ταῦτα τῶν ἐν τῷ
[9, 1]	ὅσαι μὲν ὁμωνύμως λέγονται δυνάμεις	ἀφείσθωσαν	(ἔνιαι γὰρ ὁμοιότητί τινι λέγονται,
[9, 8]	αἰτία τούτου. Μιμεῖται δὲ τὰ	ἄφθαρτα	καὶ τὰ ἐν μεταβολῇ ὄντα,
[9, 8]	κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα τῶν	ἀφθάρτων	ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς (κατά
[9, 5]	ἀλλ' ἐχόντων πῶς, ἐν οἷς	ἀφορισθήσεται	καὶ τὰ ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται
[9, 6]	(θατέρῳ μορίῳ ἔστω ἡ ἐνέργεια	ἀφωρισμένη	θατέρῳ δὲ τὸ δυνατόν. Λέγεται
[9, 3]	οἰκοδομήσει πῶς λαβών; Καὶ τὰ	ἄψυχα	δὴ ὁμοίως· οὔτε γὰρ (ψυχρὸν
[9, 2]	δ' αἱ μὲν ἐν τοῖς	ἀψύχοις	ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ δ'