Livre, Chap.
[9, 10]	ταὐτὸ κατάφασις (καὶ φάσις) τὸ	δ'	ἀγνοεῖν μὴ θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ
[9, 3]	γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι· τὸ	δ'	ἀδύνατον γενέσθαι ὁ λέγων ἢ
[9, 10]	σύγκειται καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ	δ'	ἀεὶ διῄρηται καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι,
[9, 7]	εἰ ἡ γῆ ἀερίνη, ὁ	δ'	ἀὴρ μὴ πῦρ ἀλλὰ πύρινος,
[9, 2]	βίᾳ, ἐστερῆσθαι ταῦτα λέγομεν. ~Ἐπεὶ	δ'	αἱ μὲν ἐν τοῖς ἀψύχοις
[9, 8]	ὅσα γε κατὰ λόγον· αἱ	δ'	ἄλογοι τῷ παρεῖναι καὶ μὴ
[9, 6]	δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ	δ'	ἄπειρον οὐχ οὕτω δυνάμει ἔστιν
[9, 1]	τῆς πρώτης δυνάμεως λόγος. Πάλιν	δ'	αὗται δυνάμεις λέγονται ἢ τοῦ
[9, 8]	ὁρατὸν τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ	δ'	αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 10]	ἐστιν, εἰ σύγκειται, ἀληθές, τὸ	(δ'	εἰ μὴ σύγκειται, ψεῦδος· τὸ
[9, 2]	ποιῆσαι ἢ παθεῖν δύναμις, ταύτῃ	δ'	ἐκείνη οὐκ ἀεί· ἀνάγκη γὰρ
[9, 2]	ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ	δ'	ἐν τοῖς ἐμψύχοις καὶ ἐν
[9, 8]	ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί τι (δῆλον	δ'	ἐν τοῖς περὶ κινήσεως τοῦτο)
[9, 1]	μὲν ἐν τῷ θερμαντικῷ ἡ	δ'	ἐν τῷ οἰκοδομικῷ· διὸ ᾗ
[9, 1]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων) ἡ	δ'	ἐν τῷ ποιοῦντι, οἷον τὸ
[9, 7]	μηθενὸς κωλύοντος τῶν ἐκτός, ἐκεῖ	δ'	ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν
[9, 9]	δύνασθαι τἀναντία ἅμα ὑπάρχει· τὰ	δ'	ἐναντία ἅμα ἀδύνατον, καὶ τὰς
[9, 10]	διῄρηται καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ	δ'	ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ μὲν εἶναί
[9, 6]	τὰς μὲν κινήσεις λέγειν, τὰς	δ'	ἐνεργείας. Πᾶσα γὰρ κίνησις ἀτελής,
[9, 9]	διῃρημένα, φανερὰ ἂν ἦν· νῦν	δ'	ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ τί δύο
[9, 1]	ἄλλου ἢ ᾗ ἄλλο· ἡ	δ'	ἕξις ἀπαθείας τῆς ἐπὶ τὸ
[9, 6]	θεωρῆσαι· (τὸ δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον	δ'	ἐπὶ τῶν καθ' ἕκαστα τῇ
[9, 10]	ὂν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τοῦτο	δ'	ἐπὶ τῶν πραγμάτων ἐστὶ τῷ
[9, 2]	ἐγγίγνεται ἐν τῷ αὐτῷ, ἡ	δ'	ἐπιστήμη δύναμις τῷ λόγον ἔχειν,
[9, 2]	καὶ τὸ ψυκτικὸν ψυχρότητα, ὁ	δ'	ἐπιστήμων (ἄμφω. Λόγος γάρ ἐστιν
[9, 8]	συντείνει πρὸς τὴν ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ	δ'	ἐστὶ τῶν μὲν ἔσχατον ἡ
[9, 8]	λόγῳ καὶ τῇ οὐσίᾳ· χρόνῳ	δ'	ἔστι μὲν ὥς, ἔστι δὲ
[9, 3]	οὐχ ἕξει τὴν τέχνην, πάλιν	δ'	εὐθὺς οἰκοδομήσει πῶς λαβών; Καὶ
[9, 8]	δὲ ἕνεκα ἡ γένεσις) τέλος	δ'	ἡ ἐνέργεια, καὶ τούτου χάριν
[9, 3]	ἢ μὴ γίγνεσθαι, ὁμοίως. (Ἐλήλυθε	δ'	ἡ ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ πρὸς
[9, 7]	(ἐν ἄλλῳ καὶ μεταβάλλειν) ὅταν	δ'	ἤδη διὰ τῆς αὑτοῦ ἀρχῆς
[9, 9]	ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ	δ'	ἦν διῃρημένα, φανερὰ ἂν ἦν·
[9, 3]	καὶ ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι	δ'	οἱ λόγοι δύναμιν καὶ ἐνέργειαν
[9, 1]	διώρισται ἡμῖν ἐν ἄλλοις· τούτων	δ'	ὅσαι μὲν ὁμωνύμως λέγονται δυνάμεις
[9, 5]	ἔστι δύναμις τοῦ ποιεῖν, ἔστι	δ'	οὐ πάντως ἀλλ' ἐχόντων πῶς,
[9, 6]	παύεσθαι ὥσπερ ὅταν ἰσχναίνῃ, νῦν	δ'	οὔ, ἀλλὰ ζῇ καὶ ἔζηκεν.
[9, 10]	μηθένα, ἢ τινὰς μὲν τινὰς	δ'	οὔ· ἀριθμῷ δὲ περὶ ἕνα
[9, 8]	ἤδη ἔχει τὸ εἶδος τὸ	δ'	οὔ) καὶ ὅτι ἅπαν ἐπ'
[9, 8]	τὸ αὐτὸ ἐνεργοῦν πρότερον, ἀριθμῷ	δ'	οὔ. Λέγω δὲ τοῦτο ὅτι
[9, 10]	ἄν) ἀλλὰ τὶ μὲν τὶ	δ'	οὔ, οἷον ἄρτιον ἀριθμὸν πρῶτον
[9, 8]	τῇ οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν, ἔστι	δ'	οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος δὲ
[9, 5]	ποιεῖν τὸ δὲ πάσχειν, ἐκείνας	δ'	οὐκ ἀνάγκη· αὗται μὲν γὰρ
[9, 8]	καὶ σῖτος καὶ ὁρῶν, ἐνεργείᾳ	δ'	οὔπω· ἀλλὰ τούτων πρότερα τῷ
[9, 8]	ἀλλ' ἢ ποθὲν ποί (τούτου	δ'	ὕλην οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν) διὸ
[9, 1]	λιπαρὸν μὲν (γὰρ καυστὸν τὸ	δ'	ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως δὲ
[9, 6]	ὡς κίνησις πρὸς δύναμιν τὰ	δ'	ὡς οὐσία πρός τινα ὕλην.
[9, 2]	καὶ ἔστιν ὡς ἀμφοῖν ἔστι	δ'	ὡς (τοῦ ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ'
[9, 5]	ἅμα ποιήσει τὰ ἐναντία· τοῦτο	δὲ	(ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν τι
[9, 10]	μὴ οὕτως, οὐκ ἔστιν· (τὸ	δὲ	ἀληθὲς τὸ νοεῖν ταῦτα· τὸ
[9, 8]	αὑτοῖς ἔχει τὴν κίνησιν. Αἱ	δὲ	ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ ὧν διώρισται,
[9, 5]	δυνάμεις αὐτῶν μετὰ λόγου, τὰ	δὲ	ἄλογα καὶ αἱ δυνάμεις ἄλογοι,
[9, 2]	τῶν ἐναντίων αἱ αὐταί, αἱ	δὲ	ἄλογοι μία ἑνός, οἷον τὸ
[9, 9]	ἅμα ἀδύνατον, καὶ τὰς ἐνεργείας	δὲ	ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν (οἷον ὑγιαίνειν
[9, 4]	νῦν ψεῦδος μέν, οὐκ ἀδύνατον	δέ.	Ἅμα δὲ δῆλον καὶ ὅτι,
[9, 1]	ἢ κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ' ἐνίων	δέ,	ἂν πεφυκότα (ἔχειν μὴ ἔχῃ
[9, 2]	(ἡ πρώτη τὸ ἐναντίον, αὕτη	δὲ	ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ δὲ τὰ
[9, 4]	οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν· τὸ	δέ	γε Β (ἀνάγκη εἶναι. Ἀλλ'
[9, 8]	ἂν εἰς τὸ εἶδος· ὅταν	δέ	γε ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε ἐν
[9, 4]	ὅτι οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται	δέ	γε, τὸ γὰρ μετρεῖσθαι ἀδύνατον.
[9, 8]	ἀπὸ τῆς ὄψεως) ἀπ' ἐνίων	δὲ	γίγνεταί τι (οἷον ἀπὸ τῆς
[9, 10]	ταὐτὰ ἀληθῆ καὶ ψευδῆ. Περὶ	δὲ	δὴ τὰ ἀσύνθετα τί τὸ
[9, 4]	μέν, οὐκ ἀδύνατον δέ. Ἅμα	δὲ	δῆλον καὶ ὅτι, εἰ (τοῦ
[9, 7]	τοιούτων δῆλον ἡμῖν ἔστω. ~Πότε	δὲ	δυνάμει ἔστιν ἕκαστον καὶ πότε
[9, 7]	κωλύῃ τῶν ἐν αὐτῷ· ὁμοίως	δὲ	δυνάμει καὶ οἰκία· εἰ μηθὲν
[9, 6]	οὕτως ὥσπερ λέγομεν δυνάμει· λέγομεν	δὲ	δυνάμει οἷον ἐν τῷ ξύλῳ
[9, 8]	(ταῦτα γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι	δὲ	δυνάμεις τούτων. Ὅτι μὲν οὖν
[9, 8]	πρότερον ἐνέργεια δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω	δὲ	δυνάμεως οὐ μόνον τῆς ὡρισμένης
[9, 9]	τούτων θάτερον εἶναι τἀγαθόν, τὸ	δὲ	δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον·
[9, 8]	εἶναι καὶ μὴ εἶναι. Τὸ	δὲ	δυνατὸν μὴ εἶναι ἐνδέχεται μὴ
[9, 3]	βαδίζειν δυνατὸν ὂν βαδίζειν. Ἔστι	δὲ	δυνατὸν τοῦτο ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ
[9, 10]	μὲν ὅταν συγκέηται, μὴ εἶναι	δὲ	(ἐὰν διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ τὸ
[9, 5]	συγγενῶν οἷον τῶν αἰσθήσεων, τῶν	δὲ	ἔθει οἷον τῆς τοῦ αὐλεῖν,
[9, 10]	τοιαῦτά ἐστιν ἢ μή) τὸ	δὲ	εἶναι ὡς τὸ ἀληθές, καὶ
[9, 5]	ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι ταύτας	δὲ	ἐν ἀμφοῖν, τὰς μὲν τοιαύτας
[9, 8]	κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν. Εἴρηται	δὲ	ἐν τοῖς περὶ τῆς οὐσίας
[9, 10]	εἰ μὴ σύγκειται, ψεῦδος· τὸ	δὲ	ἕν, εἴπερ ὄν, οὕτως ἐστίν,
[9, 8]	εἶναι ἐνδέχεται μὴ εἶναι· τὸ	δὲ	ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι φθαρτόν, ἢ
[9, 8]	τὸ οὗ ἕνεκα, τοῦ τέλους	δὲ	ἕνεκα ἡ γένεσις) τέλος δ'
[9, 6]	ἂν δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ	δὲ	ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ' ἐπὶ τῶν
[9, 6]	θατέρῳ δὲ τὸ δυνατόν. Λέγεται	δὲ	ἐνεργείᾳ οὐ πάντα ὁμοίως ἀλλ'
[9, 8]	Τὸ γὰρ ἔργον τέλος, ἡ	δὲ	ἐνέργεια τὸ ἔργον, διὸ καὶ
[9, 4]	ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ	δέ	ἐστι τὸ εἰρημένον τὸ δυνατὸν
[9, 7]	τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο	δὲ	ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ ἡ
[9, 6]	πρὸς τὸ μῦον μὲν ὄψιν	δὲ	ἔχον, καὶ τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ
[9, 2]	θερμὸν τοῦ θερμαίνειν μόνον ἡ	δὲ	ἰατρικὴ νόσου καὶ ὑγιείας. Αἴτιον
[9, 9]	πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν. ~Ὅτι	δὲ	καὶ βελτίων καὶ τιμιωτέρα τῆς
[9, 3]	μέν τι εἶναι μὴ εἶναι	δέ,	καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι εἶναι
[9, 2]	ἐστιν ἀμφοῖν μέν, οὐχ ὁμοίως	δέ,	καὶ ἐν ψυχῇ ἣ ἔχει
[9, 1]	δ' ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων) ἡ
[9, 8]	ὕφανσις ἐν τῷ ὑφαινομένῳ, ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ
[9, 8]	ἐν τῷ εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ
[9, 3]	μὴ εἶναι εἶναι δέ, ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν
[9, 3]	τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Οἷς
[9, 3]	δυνατῷ εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν.
[9, 9]	(ἡ ἄρα ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν τὸ
[9, 8]	κιθαρίζειν κιθαρίζων μανθάνει κιθαρίζειν, ὁμοίως	δὲ	καὶ οἱ ἄλλοι. Ὅθεν ὁ
[9, 8]	ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως	δὲ	καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ
[9, 6]	καὶ κινεῖ καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε	δὲ	καὶ ὁρᾷ ἅμα τὸ αὐτό,
[9, 3]	τὸ μὴ ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς	δὲ	καὶ ὅτε πέφυκε καὶ ἔτι
[9, 10]	ὅλως μὴ ἔχοι τις. Φανερὸν	δὲ	καὶ ὅτι περὶ τῶν ἀκινήτων
[9, 2]	ἀρχῇ περιέχεται, τῷ λόγῳ. Φανερὸν	δὲ	καὶ ὅτι (τῇ μὲν τοῦ
[9, 10]	ἀλλ' ἢ κατὰ συμβεβηκός· ὁμοίως	δὲ	καὶ περὶ τὰς μὴ συνθετὰς
[9, 9]	διαφθορὰ τῶν κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται	δὲ	καὶ τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες
[9, 6]	οὐσία πρός τινα ὕλην. Ἄλλως	δὲ	καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ τὸ
[9, 10]	(τὰ σχήματα τῶν κατηγοριῶν, τὸ	δὲ	κατὰ δύναμιν ἢ ἐνέργειαν τούτων
[9, 1]	ἢ ποιὸν ἢ ποσόν, τὸ	δὲ	κατὰ δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν καὶ
[9, 6]	οὖν τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην	δὲ	κίνησιν. Τὸ μὲν οὖν ἐνεργείᾳ
[9, 8]	ἀεὶ κινοῦντός τινος πρώτου· τὸ	δὲ	κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν. Εἴρηται
[9, 10]	ἐνέργειαν τούτων ἢ τἀναντία, (τὸ	δὲ	κυριώτατα ὂν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος,
[9, 1]	ἐν τοῖς πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ	δὲ	λέγεται τὸ ὂν τὸ μὲν
[9, 2]	λόγος ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη, ὁ	δὲ	λόγος ὁ αὐτὸς δηλοῖ τὸ
[9, 5]	οἷον τῆς τοῦ αὐλεῖν, τῶν	δὲ	μαθήσει οἷον τῆς τῶν τεχνῶν,
[9, 8]	ἧττον ἔνθα μὲν τέλος, ἔνθα	δὲ	μᾶλλον τέλος τῆς δυνάμεώς ἐστιν·
[9, 2]	αἱ μὲν ἔσονται ἄλογοι αἱ	δὲ	μετὰ λόγου· διὸ πᾶσαι αἱ
[9, 6]	καὶ εὐδαιμονεῖ καὶ εὐδαιμόνηκεν. Εἰ	δὲ	μή, ἔδει ἄν ποτε παύεσθαι
[9, 10]	συγκεῖσθαι καὶ ἓν εἶναι, τὸ	δὲ	μὴ εἶναι τὸ μὴ συγκεῖσθαι
[9, 3]	ὅταν ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι, ὅταν	δὲ	μὴ ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι, οἷον
[9, 8]	κίνησις ἐν τῷ κινουμένῳ) ὅσων	δὲ	μὴ ἔστιν ἄλλο τι ἔργον
[9, 2]	τοῦ μὲν καθ' αὑτὰς τοῦ	δὲ	μὴ καθ' αὑτάς· καὶ γὰρ
[9, 7]	οὕτω, τὸ ἔσχατον οὐσία· ὅσα	δὲ	μὴ (οὕτως ἀλλ' εἶδός τι
[9, 10]	εἴπερ ὄν, οὕτως ἐστίν, εἰ	δὲ	μὴ οὕτως, οὐκ ἔστιν· (τὸ
[9, 5]	καὶ ὡδὶ ἔχοντος ποιεῖν· εἰ	δὲ	μή, ποιεῖν οὐ δυνήσεται (τὸ
[9, 5]	ὅσαι ἔθει καὶ λόγῳ, τὰς	δὲ	μὴ τοιαύτας καὶ τὰς ἐπὶ
[9, 2]	εὖ ποιοῦντα καὶ ποιεῖν, τὸν	δὲ	μόνον ποιοῦντα οὐκ ἀνάγκη καὶ
[9, 10]	καὶ τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται	δὲ	ὁ ἐναντίως (ἔχων ἢ τὰ
[9, 7]	(μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται χαλκός) Ἔοικε	δὲ	ὃ λέγομεν εἶναι οὐ τόδε
[9, 8]	δ' οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος	δὲ	ὅδε· πᾶσα δύναμις ἅμα τῆς
[9, 3]	δύναμιν, οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον. Λέγω	δὲ	οἷον, εἰ δυνατὸν καθῆσθαι καὶ
[9, 4]	ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω	δὲ	οἷον εἴ τις φαίη δυνατὸν
[9, 3]	καὶ δυνατὸν μὴ εἶναι εἶναι	δέ,	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 6]	ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ	δὲ	ὅταν ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν ἐν
[9, 9]	εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον	δὲ	ὅτι ἡ νόησις ἐνέργεια· ὥστ'
[9, 2]	ἰατρικὴ νόσου καὶ ὑγιείας. Αἴτιον	δὲ	ὅτι λόγος ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη,
[9, 6]	γὰρ ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται, τὸ	δὲ	ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ δ'
[9, 4]	ὃ οὐκ ἔστι μὲν δυνατὸν	δέ,	ὅτι οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται
[9, 3]	ἔνια δυνάμει ἐστίν· οὐκ ἔστι	δέ,	ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ
[9, 3]	ὄντα, (κινούμενα δὲ οὔ, τοῦτο	δὲ	ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται
[9, 10]	μὲν δύο ὀρθὰς ἔχειν ποτὲ	δὲ	οὔ (μεταβάλλοι γὰρ ἄν) ἀλλὰ
[9, 3]	εἶναι τὰ μὴ ὄντα, (κινούμενα	δὲ	οὔ, τοῦτο δὲ ὅτι οὐκ
[9, 10]	γὰρ ἔτι τινὰ μὲν τινὰ	δὲ	οὒ οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ
[9, 8]	δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς (κατά τι	δὲ	οὐδὲν κωλύει, οἷον ποιὸν ἢ
[9, 8]	εἰ μὴ οἱ μελετῶντες· οὗτοι	δὲ	οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ ὡδί,
[9, 8]	(ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ δυνατὸν	δὲ	πᾶν ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ
[9, 5]	ὡς ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν· ἔχει	δὲ	παρόντος τοῦ παθητικοῦ καὶ ὡδὶ
[9, 5]	πλησιάζωσι, τὸ μὲν ποιεῖν τὸ	δὲ	πάσχειν, ἐκείνας δ' οὐκ ἀνάγκη·
[9, 10]	μὲν τινὰς δ' οὔ· ἀριθμῷ	δὲ	περὶ ἕνα οὐδὲ (τοῦτο· οὐ
[9, 6]	ὧν ἐστὶν οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ	δὲ	περὶ τῆς κατὰ κίνησιν λεγομένης
[9, 1]	πως ἢ μὴ εἶναἰ, ὅσαι	δὲ	πρὸς τὸ αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι
[9, 1]	αὐτὸ πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ	δὲ	στέρησις λέγεται πολλαχῶς· καὶ γὰρ
[9, 10]	ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι· περὶ	δὲ	τὰ ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν οὐ
[9, 8]	οὐκ ἐνέργεια, αἰτία τούτου. Μιμεῖται	δὲ	τὰ ἄφθαρτα καὶ τὰ ἐν
[9, 2]	αὕτη δὲ ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ	δὲ	τὰ ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται ἐν
[9, 6]	ἀπειργασμένον πρὸς τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης	δὲ	τῆς διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ ἔστω
[9, 7]	τὸ μουσικὸν καὶ λευκόν (λέγεται	δὲ	τῆς μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ
[9, 7]	δὲ τοδὶ τὸ ξύλον. Εἰ	δέ	τί ἐστι πρῶτον (ὃ μηκέτι
[9, 3]	οὐκ ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας	δέ	τινας κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ
[9, 3]	ἀνάγκη καὶ εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ	δέ	τινες οἵ φασιν, οἷον οἱ
[9, 6]	ἔστω ἡ ἐνέργεια ἀφωρισμένη θατέρῳ	δὲ	τὸ δυνατόν. Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ
[9, 5]	τοῦ πάσχειν οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ	δὲ	τὸ δυνατὸν τὶ δυνατὸν καὶ
[9, 8]	τὸ ποσὸν ἢ ποιόν· ἁπλῶς	δὲ	τὸ κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα
[9, 7]	καὶ (σῶμα καὶ ψυχή, πάθος	δὲ	τὸ μουσικὸν καὶ λευκόν (λέγεται
[9, 10]	γὰρ ἂν καὶ ἐφθείροντο, νῦν	δὲ	τὸ ὂν αὐτὸ οὐ γίγνεται
[9, 10]	ἐνέργεια ἡ κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ	δὲ	τὸ ὂν λέγεται καὶ τὸ
[9, 8]	καὶ πότε οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ	δὲ	τὸ πρότερον διώρισται ποσαχῶς λέγεται,
[9, 7]	ἁπλῶς μὲν τοῦ ἁπλῶς τουδὶ	δὲ	τοδὶ τὸ ξύλον. Εἰ δέ
[9, 7]	τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει. Ὅρος	δὲ	τοῦ μὲν ἀπὸ διανοίας ἐντελεχείᾳ
[9, 2]	εἶναι μὲν τῶν ἐναντίων, εἶναι	δὲ	τοῦ μὲν καθ' αὑτὰς τοῦ
[9, 5]	τι εἶναι τὸ κύριον· λέγω	δὲ	τοῦτο ὄρεξιν ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου
[9, 8]	πρότερον, ἀριθμῷ δ' οὔ. Λέγω	δὲ	τοῦτο ὅτι τοῦδε μὲν τοῦ
[9, 2]	τοῦ μὲν καθ' αὑτὸ τοῦ	δὲ	τρόπον τινὰ κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει
[9, 5]	καὶ οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν	δὲ	τῶν δυνάμεων οὐσῶν τῶν μὲν
[9, 5]	πᾶσαι μία ἑνὸς ποιητική, ἐκεῖναι	δὲ	τῶν ἐναντίων, ὥστε ἅμα ποιήσει
[9, 6]	τὸ δὲ χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ	δὲ	τῶν πράξεων ὧν ἔστι πέρας
[9, 8]	τὴν γνῶσιν τῆς γνώσεως) τῷ	δὲ	χρόνῳ πρότερον ὧδε· τὸ τῷ
[9, 6]	δυνάμει ταύτην τὴν ἐνέργειαν, τὸ	δὲ	χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ δὲ τῶν
[9, 10]	ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ	δὲ	ψεύδεσθαι· περὶ δὲ τὰ ἀδύνατα
[9, 10]	γίγνεται ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς ὁτὲ	δὲ	ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ ἀληθῆ
[9, 10]	ἀληθὲς τὸ νοεῖν ταῦτα· τὸ	δὲ	ψεῦδος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη,
[9, 1]	τῷ ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι	δὲ	ὡς ἄλλη. Ἡ μὲν γὰρ
[9, 8]	δ' ἔστι μὲν ὥς, ἔστι	δὲ	ὡς οὔ. Τῷ λόγῳ μὲν
[9, 4]	δυνατὸν μὲν (τοδί, οὐκ ἔσται	δέ,	ὥστε τὰ ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ
[9, 7]	αὐτοῦ· οἷον τὸ σπέρμα οὔπω	(δεῖ	γὰρ (ἐν ἄλλῳ καὶ μεταβάλλειν)
[9, 6]	ὃ βουλόμεθα λέγειν, καὶ οὐ	δεῖ	παντὸς ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ καὶ
[9, 7]	γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ' ἔστιν ὃ	δεῖ	προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν,
[9, 5]	ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν ἔτι	δεῖ·	τὴν γὰρ δύναμιν ἔχει ὡς
[9, 7]	δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας ἀρχῆς	δεῖται,	ὥσπερ ἡ γῆ οὔπω ἀνδριὰς
[9, 8]	ἢ ὡδί, ἢ ὅτι οὐδὲν	δέονται	θεωρεῖν. Ἔτι ἡ ὕλη ἔστι
[9, 4]	τὸ πρῶτον ἀδύνατον· καὶ τὸ	δεύτερον	ἄρα. Ἂν ἄρα ᾖ τὸ
[9, 4]	ἀδύνατον. Ἔστω δὴ ἀδύνατον. Εἰ	δὴ	ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι τὸ Β,
[9, 4]	εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἀδύνατον. Ἔστω	δὴ	ἀδύνατον. Εἰ δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη
[9, 7]	ἀρχὴ τῆς γενέσεως. Καὶ ὅσων	δὴ	ἐν αὐτῷ τῷ ἔχοντι, ὅσα
[9, 6]	καὶ περὶ τούτων διήλθομεν. Ἔστι	δὴ	ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα
[9, 4]	γὰρ μετρεῖσθαι ἀδύνατον. Οὐ γὰρ	δή	ἐστι ταὐτὸ τὸ ψεῦδος καὶ
[9, 10]	τινος γὰρ ἂν ἐγίγνετο· Ὅσα	δή	ἐστιν ὅπερ εἶναί τι καὶ
[9, 6]	ἰσχνασία μάθησις βάδισις οἰκοδόμησις· (αὗται	δὴ	κινήσεις, καὶ ἀτελεῖς γε. Οὐ
[9, 8]	ἦν, οὐθὲν ἂν ἦν) (οὐδὲ	δὴ	κίνησις, εἴ τίς ἐστιν ἀΐδιος·
[9, 3]	πῶς λαβών; Καὶ τὰ ἄψυχα	δὴ	ὁμοίως· οὔτε γὰρ (ψυχρὸν οὔτε
[9, 4]	ἀνάγκη εἶναι τὸ Β. Ἐὰν	δὴ	οὕτως ἐχόντων (τῶν Α Β
[9, 7]	καὶ οὐσία ὑλική. Καὶ ὀρθῶς	δὴ	συμβαίνει τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ
[9, 10]	ἀληθῆ καὶ ψευδῆ. Περὶ δὲ	δὴ	τὰ ἀσύνθετα τί τὸ εἶναι
[9, 10]	οἱ φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ	δὴ	τὰ μὲν ἀεὶ σύγκειται καὶ
[9, 6]	ἀλλὰ ζῇ καὶ ἔζηκεν. Τούτων	δὴ	τὰς μὲν κινήσεις λέγειν, τὰς
[9, 8]	ἐν αὐτῷ ᾗ αὐτό. Πάσης	δὴ	τῆς τοιαύτης προτέρα ἐστὶν ἡ
[9, 4]	μὴ εἶναι δυνατὸν εἶναι. Ἔστω	δὴ	τὸ Α δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε
[9, 3]	τινὶ ἢ χρόνῳ· οὐ γὰρ	δὴ	τοῦ γε πράγματος φθαρέντος, ἀεὶ
[9, 8]	εἶδος ἐνέργειά ἐστιν. Κατά τε	δὴ	τοῦτον τὸν λόγον φανερὸν ὅτι
[9, 2]	συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ καὶ ἀποφορᾷ	δηλοῖ	τὸ ἐναντίον· ἡ γὰρ στέρησις
[9, 2]	ὁ δὲ λόγος ὁ αὐτὸς	δηλοῖ	τὸ πρᾶγμα καὶ τὴν στέρησιν,
[9, 9]	γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία.	Δῆλον	ἄρα ὅτι οὐκ ἔστι τὸ
[9, 3]	συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν.	Δῆλον	γὰρ ὅτι οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται
[9, 8]	τοῦ ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί τι	(δῆλον	δ' ἐν τοῖς περὶ κινήσεως
[9, 6]	ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ δὲ ἐνεργείᾳ.	Δῆλον	δ' ἐπὶ τῶν καθ' ἕκαστα
[9, 9]	πλευράν, ἰδόντι ἂν ἦν εὐθὺς	δῆλον	διὰ τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ
[9, 6]	Καὶ γὰρ τὸ δυνατὸν ἅμα	δῆλον	ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι οὐ μόνον
[9, 6]	ἐκ τούτων καὶ τῶν τοιούτων	δῆλον	ἡμῖν ἔστω. ~Πότε δὲ δυνάμει
[9, 4]	οὐκ ἀδύνατον δέ. Ἅμα δὲ	δῆλον	καὶ ὅτι, εἰ (τοῦ Α
[9, 9]	(δυνάμεως ἡ ἐνέργεια, ἐκ τῶνδε	δῆλον.	Ὅσα γὰρ κατὰ τὸ δύνασθαι
[9, 8]	Ἀλλ' οὖν καὶ ταύτῃ γε	δῆλον	ὅτι ἡ ἐνέργεια καὶ οὕτω
[9, 2]	ψυχῆς ἐν τῷ λόγον ἔχοντι,	(δῆλον	ὅτι καὶ τῶν δυνάμεων αἱ
[9, 8]	λόγῳ μὲν οὖν ὅτι προτέρα,	δῆλον	(τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι δυνατόν
[9, 9]	ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα ὀρθή, ἰδόντι	δῆλον	τῷ ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε φανερὸν
[9, 1]	τοῖς περὶ τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς	δηλώσομεν	καὶ περὶ τῶν ἄλλων. Ὅτι
[9, 7]	μηθενὸς τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται	δι'	αὐτοῦ· οἷον τὸ σπέρμα οὔπω
[9, 1]	μὲν γὰρ ἐν τῷ πάσχοντι	(διὰ	γὰρ τὸ ἔχειν τινὰ ἀρχήν,
[9, 7]	καὶ μεταβάλλειν) ὅταν δ' ἤδη	διὰ	τῆς αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον,
[9, 9]	ἦν· νῦν δ' ἐνυπάρχει δυνάμει.	Διὰ	τί δύο ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον;
[9, 9]	τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου	διὰ	τί; Ἐὰν ἴσαι τρεῖς, ἥ
[9, 9]	ἰδόντι ἂν ἦν εὐθὺς δῆλον	διὰ	τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου
[9, 10]	σκεπτέον τί λέγομεν. Οὐ γὰρ	διὰ	τὸ ἡμᾶς οἴεσθαι ἀληθῶς σε
[9, 10]	εἶναι εἶ σὺ λευκός, ἀλλὰ	διὰ	τὸ σὲ εἶναι λευκὸν ἡμεῖς
[9, 8]	γὰρ μανθάνων οὐκ ἔχει. (Ἀλλὰ	διὰ	τὸ τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί τι
[9, 9]	ἐξ ἐνεργείας ἡ δύναμις, καὶ	διὰ	τοῦτο ποιοῦντες γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ
[9, 9]	ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ καὶ τὰ	διαγράμματα	ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ
[9, 10]	μὲν ἀεὶ σύγκειται καὶ ἀδύνατα	διαιρεθῆναι,	(τὰ δ' ἀεὶ διῄρηται καὶ
[9, 6]	Τὸ γὰρ μὴ ὑπολείπειν τὴν	διαίρεσιν	ἀποδίδωσι τὸ εἶναι δυνάμει ταύτην
[9, 9]	δὲ καὶ τὰ διαγράμματα ἐνεργείᾳ·	διαιροῦντες	γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ δ' ἦν
[9, 6]	τὸ δυνατὸν ἅμα δῆλον ἔσται	διαιροῦσιν,	ὅτι οὐ μόνον τοῦτο λέγομεν
[9, 4]	εἴ τις φαίη δυνατὸν τὴν	διάμετρον	μετρηθῆναι οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι ὁ
[9, 10]	ξύλον ἢ τὸ ἀσύμμετρον τὴν	διάμετρον·	οὐδὲ τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ
[9, 3]	ἄλλας δέ τινας κατηγορίας, οἷον	διανοητὰ	καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ μὴ
[9, 7]	Ὅρος δὲ τοῦ μὲν ἀπὸ	διανοίας	ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ τοῦ δυνάμει
[9, 7]	τόδε τι οὖσα. Τούτῳ γὰρ	διαφέρει	τὸ καθ' οὗ καὶ τὸ
[9, 4]	ὥστε τὰ ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ	διαφεύγειν·	λέγω δὲ οἷον εἴ τις
[9, 9]	οὔτε διεφθαρμένον (καὶ γὰρ ἡ	διαφθορὰ	τῶν κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ
[9, 6]	τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ τῆς	διαφορᾶς	(θατέρῳ μορίῳ ἔστω ἡ ἐνέργεια
[9, 8]	τὸ τέλος, διὸ ὥσπερ οἱ	διδάσκοντες	ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ τέλος
[9, 9]	οὔτε κακὸν οὔτε ἁμάρτημα οὔτε	διεφθαρμένον	(καὶ γὰρ ἡ διαφθορὰ τῶν
[9, 6]	διὸ ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων	διήλθομεν.	Ἔστι δὴ ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν
[9, 9]	γὰρ εὑρίσκουσιν. Εἰ δ' ἦν	διῃρημένα,	φανερὰ ἂν ἦν· νῦν δ'
[9, 10]	συγκέηται, μὴ εἶναι δὲ (ἐὰν	διῃρημένον	ᾖ, ὥσπερ τὸ λευκὸν τὸ
[9, 10]	ὥστε ἀληθεύει μὲν ὁ τὸ	διῃρημένον	οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ τὸ συγκείμενον
[9, 10]	μὲν ὁ τὸ διῃρημένον οἰόμενος	διῃρῆσθαι	καὶ τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται
[9, 10]	πραγμάτων ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι ἢ	διῃρῆσθαι,	ὥστε ἀληθεύει μὲν ὁ τὸ
[9, 10]	ἀδύνατα διαιρεθῆναι, (τὰ δ' ἀεὶ	διῄρηται	καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ δ'
[9, 8]	δ' ὕλην οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν)	διὸ	ἀεὶ ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ ἄστρα
[9, 6]	τρόπον τινά, ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως,	διὸ	ζητοῦντες καὶ περὶ τούτων διήλθομεν.
[9, 1]	ἡ δ' ἐν τῷ οἰκοδομικῷ·	διὸ	ᾗ συμπέφυκεν, οὐθὲν πάσχει αὐτὸ
[9, 8]	τοῦτο τῷ εἴδει τὸ αὐτό.	Διὸ	καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον
[9, 8]	ἡ ζωὴ ἐν τῇ ψυχῇ,	διὸ	καὶ ἡ εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ
[9, 3]	δύναμιν καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ (ποιοῦσιν,	διὸ	καὶ οὐ μικρόν τι ζητοῦσιν
[9, 3]	ἐνέργεια μάλιστα ἡ κίνησις εἶναι,	διὸ	καὶ τοῖς μὴ οὖσιν οὐκ
[9, 8]	ἡ δὲ ἐνέργεια τὸ ἔργον,	διὸ	καὶ τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται κατὰ
[9, 5]	ἐν τῷ διορισμῷ προσόντων ἔνια)	διὸ	οὐδ' ἐὰν ἅμα βούληται ἢ
[9, 2]	ἄλογοι αἱ δὲ μετὰ λόγου·	διὸ	πᾶσαι αἱ τέχναι καὶ αἱ
[9, 2]	ἀρχῆς κινήσει πρὸς ταὐτὸ συνάψασα·	διὸ	τὰ κατὰ λόγον δυνατὰ τοῖς
[9, 8]	καὶ ὧν κίνησις τὸ τέλος,	διὸ	ὥσπερ οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες
[9, 1]	ἐν τοῖς περὶ τῆς ἐνεργείας	διορισμοῖς	δηλώσομεν καὶ περὶ τῶν ἄλλων.
[9, 5]	ἄλλα ἀνάγκη προσεῖναι ἐν τῷ	διορισμῷ,	καὶ τὰ μὲν κατὰ λόγον
[9, 5]	γὰρ ταῦτα τῶν ἐν τῷ	διορισμῷ	προσόντων ἔνια) διὸ οὐδ' ἐὰν
[9, 7]	ἔστιν ἕκαστον καὶ πότε οὔ,	διοριστέον·	οὐ γὰρ ὁποτεοῦν. (Οἷον ἡ
[9, 1]	ἐντελέχειαν καὶ κατὰ τὸ ἔργον,	διορίσωμεν	καὶ περὶ δυνάμεως (καὶ ἐντελεχείας,
[9, 6]	λεγομένης δυνάμεως εἴρηται, περὶ ἐνεργείας	διορίσωμεν	τί τέ ἐστιν ἡ ἐνέργεια
[9, 1]	ἡ δύναμις καὶ τὸ δύνασθαι,	διώρισται	ἡμῖν ἐν ἄλλοις· τούτων δ'
[9, 8]	δὲ ἄλλαι δυνάμεις, ἐξ ὧν	διώρισται,	πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ
[9, 8]	εἴρηται. ~Ἐπεὶ δὲ τὸ πρότερον	διώρισται	ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν ὅτι πρότερον
[9, 8]	εἴδει τὸ αὐτό. Διὸ καὶ	δοκεῖ	(ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον εἶναι μὴ
[9, 3]	ἄλλα ἐκ τῶν κινήσεων μάλιστα·	δοκεῖ	γὰρ ἡ ἐνέργεια μάλιστα ἡ
[9, 10]	αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς καὶ ἀληθὴς	δόξα	καὶ ὁ λόγος ὁ αὐτός,
[9, 8]	περὶ φύσεως. Οὐδὲ κάμνει τοῦτο	δρῶντα·	οὐ (γὰρ περὶ τὴν δύναμιν
[9, 8]	τῶν φθαρτῶν, ἔστι δ' οὐθὲν	δυνάμει	ἀΐδιον. Λόγος δὲ ὅδε· πᾶσα
[9, 2]	ὅτι (τῇ μὲν τοῦ εὖ	δυνάμει	ἀκολουθεῖ ἡ τοῦ μόνον ποιῆσαι
[9, 7]	(Οἷον ἡ γῆ ἆρ' ἐστὶ	δυνάμει	ἄνθρωπος; Ἢ οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον
[9, 7]	ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο	δυνάμει	ἁπλῶς τὸ ὕστερόν ἐστιν. Οἷον
[9, 8]	ἐν ταὐτῷ γὰρ γένει τῇ	δυνάμει·	ἀρχὴ γὰρ κινητική, ἀλλ' (οὐκ
[9, 9]	ἂν ἦν· νῦν δ' ἐνυπάρχει	δυνάμει.	Διὰ τί δύο ὀρθαὶ τὸ
[9, 10]	καὶ πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ, οὐ	δυνάμει,	ἐγίγνοντο γὰρ ἂν καὶ ἐφθείροντο,
[9, 7]	ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον, ἤδη τοῦτο	δυνάμει·	ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας ἀρχῆς δεῖται,
[9, 1]	τὸ ἀδύνατον (ἡ τῇ τοιαύτῃ	δυνάμει	ἐναντία στέρησίς ἐστιν, ὥστε τοῦ
[9, 3]	(Τῶν γὰρ μὴ ὄντων ἔνια	δυνάμει	ἐστίν· οὐκ ἔστι δέ, ὅτι
[9, 8]	Οὐθὲν ἄρα τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς	δυνάμει	ἔστιν ἁπλῶς (κατά τι δὲ
[9, 7]	δῆλον ἡμῖν ἔστω. ~Πότε δὲ	δυνάμει	ἔστιν ἕκαστον καὶ πότε οὔ,
[9, 6]	τὸ δ' ἄπειρον οὐχ οὕτω	δυνάμει	ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν,
[9, 6]	κενόν, καὶ ὅσα τοιαῦτα, λέγεται	δυνάμει	καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν ὄντων,
[9, 7]	τῶν ἐν αὐτῷ· ὁμοίως δὲ	δυνάμει	καὶ οἰκία· εἰ μηθὲν κωλύει
[9, 7]	ἀόριστα. Πότε μὲν οὖν λεκτέον	δυνάμει	καὶ πότε οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ
[9, 7]	γῆ ἀλλὰ ξύλινον· τοῦτο γὰρ	δυνάμει	κιβώτιον καὶ ὕλη κιβωτίου αὕτη,
[9, 6]	πρᾶγμα μὴ οὕτως ὥσπερ λέγομεν	δυνάμει·	λέγομεν δὲ δυνάμει οἷον ἐν
[9, 8]	σπέρμα καὶ τὸ ὁρατικόν, ἃ	δυνάμει	μέν ἐστιν ἄνθρωπος καὶ σῖτος
[9, 7]	ὥσπερ ἡ γῆ οὔπω ἀνδριὰς	δυνάμει	(μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται χαλκός) Ἔοικε
[9, 7]	ἢ ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο	δυνάμει	οἰκία· καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[9, 6]	ὥσπερ λέγομεν δυνάμει· λέγομεν δὲ	δυνάμει	οἷον ἐν τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν
[9, 9]	εἰδότι. Ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ	δυνάμει	ὄντα εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται·
[9, 8]	ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ	δυνάμει	ὄντος (γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν
[9, 7]	διανοίας ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ τοῦ	δυνάμει	ὄντος, ὅταν βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς
[9, 7]	ἐστι, καὶ τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον	δυνάμει.	Ὅρος δὲ τοῦ μὲν ἀπὸ
[9, 8]	θεωρεῖν. Ἔτι ἡ ὕλη ἔστι	δυνάμει	ὅτι ἔλθοι ἂν εἰς τὸ
[9, 6]	τὴν διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ εἶναι	δυνάμει	ταύτην τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ
[9, 5]	τὰ δὲ ἄλογα καὶ αἱ	δυνάμεις	ἄλογοι, κἀκείνας μὲν ἀνάγκη ἐν
[9, 5]	ἐν ἀμφοῖν, τὰς μὲν τοιαύτας	δυνάμεις	ἀνάγκη, ὅταν ὡς δύνανται τὸ
[9, 5]	λόγον δύναται κινεῖν καὶ αἱ	δυνάμεις	αὐτῶν μετὰ λόγου, τὰ δὲ
[9, 1]	δ' ὅσαι μὲν ὁμωνύμως λέγονται	δυνάμεις	ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ ὁμοιότητί τινι
[9, 2]	τέχναι καὶ αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι	δυνάμεις	εἰσίν· ἀρχαὶ γὰρ μεταβλητικαί εἰσιν
[9, 8]	τὴν κίνησιν. Αἱ δὲ ἄλλαι	δυνάμεις,	ἐξ ὧν διώρισται, πᾶσαι τῆς
[9, 1]	δυνάμεως λόγος. Πάλιν δ' αὗται	δυνάμεις	λέγονται ἢ τοῦ μόνον ποιῆσαι
[9, 8]	γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ	δυνάμεις	τούτων. Ὅτι μὲν οὖν πρότερον
[9, 8]	δυνατόν, οἷον λέγω οἰκοδομικὸν τὸ	δυνάμενον	οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν,
[9, 9]	χεῖρον τῆς δυνάμεως· τὸ γὰρ	δυνάμενον	ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία. Δῆλον ἄρα
[9, 8]	τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ γὰρ	δυνάμενον	ὡδὶ κινεῖν δύναται καὶ μὴ
[9, 2]	ἔχοντι, (δῆλον ὅτι καὶ τῶν	δυνάμεων	αἱ μὲν ἔσονται ἄλογοι αἱ
[9, 1]	ἐνυπάρχουσί πως οἱ τῶν προτέρων	δυνάμεων	λόγοι. Φανερὸν οὖν ὅτι ἔστι
[9, 5]	εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ τῶν	δυνάμεων	οὐσῶν τῶν μὲν συγγενῶν οἷον
[9, 6]	περὶ τῆς κατὰ κίνησιν λεγομένης	δυνάμεως	εἴρηται, περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν τί
[9, 8]	ἔνθα δὲ μᾶλλον τέλος τῆς	δυνάμεώς	ἐστιν· ἡ γὰρ οἰκοδόμησις ἐν
[9, 8]	λέγεται, (φανερὸν ὅτι πρότερον ἐνέργεια	δυνάμεώς	ἐστιν. Λέγω δὲ δυνάμεως οὐ
[9, 9]	βελτίων καὶ τιμιωτέρα τῆς σπουδαίας	(δυνάμεως	ἡ ἐνέργεια, ἐκ τῶνδε δῆλον.
[9, 1]	(καὶ ἐντελεχείας, καὶ πρῶτον περὶ	δυνάμεως	ἣ λέγεται μὲν μάλιστα κυρίως,
[9, 1]	τὸ ἔργον, διορίσωμεν καὶ περὶ	δυνάμεως	(καὶ ἐντελεχείας, καὶ πρῶτον περὶ
[9, 8]	οὖν πρότερον ἡ ἐνέργεια καὶ	δυνάμεως	καὶ πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν.
[9, 8]	ὅτι πρότερον τῇ οὐσίᾳ ἐνέργεια	δυνάμεως,	καὶ ὥσπερ εἴπομεν, τοῦ χρόνου
[9, 8]	ἐνέργεια καὶ οὕτω προτέρα τῆς	δυνάμεως	κατὰ γένεσιν καὶ χρόνον. Ἀλλὰ
[9, 1]	τοῖς ὅροις ὁ τῆς πρώτης	δυνάμεως	λόγος. Πάλιν δ' αὗται δυνάμεις
[9, 8]	ἐνέργεια δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω δὲ	δυνάμεως	οὐ μόνον τῆς ὡρισμένης ἣ
[9, 9]	τῇ φύσει τὸ κακὸν τῆς	δυνάμεως.	Οὐκ ἄρα οὐδ' ἐν τοῖς
[9, 9]	τὴν ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον τῆς	δυνάμεως·	τὸ γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω
[9, 3]	Ἔτι εἰ ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον	δυνάμεως,	τὸ μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται
[9, 5]	οὐθὲν ἔτι δεῖ· τὴν γὰρ	δύναμιν	ἔχει ὡς ἔστι δύναμις τοῦ
[9, 10]	τῶν κατηγοριῶν, τὸ δὲ κατὰ	δύναμιν	ἢ ἐνέργειαν τούτων ἢ τἀναντία,
[9, 3]	ἐστιν (ἐκεῖνοι δ' οἱ λόγοι	δύναμιν	καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ (ποιοῦσιν, διὸ
[9, 1]	ἢ ποσόν, τὸ δὲ κατὰ	δύναμιν	καὶ ἐντελέχειαν καὶ κατὰ τὸ
[9, 5]	ὅταν ὀρέγηται οὗ ἔχει τὴν	δύναμιν	καὶ ὡς ἔχει, (τοῦτο ποιεῖν·
[9, 8]	κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ ἔστι κατὰ	δύναμιν	κινούμενον ἀλλ' ἢ ποθὲν ποί
[9, 5]	γὰρ οὕτως ἔχει αὐτῶν τὴν	δύναμιν	οὐδ' ἔστι τοῦ ἅμα ποιεῖν
[9, 3]	ἐνέργεια οὗ λέγεται ἔχειν τὴν	δύναμιν,	οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον. Λέγω δὲ
[9, 6]	μὲν γὰρ ὡς κίνησις πρὸς	δύναμιν	τὰ δ' ὡς οὐσία πρός
[9, 8]	δρῶντα· οὐ (γὰρ περὶ τὴν	δύναμιν	τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον τοῖς
[9, 1]	ἐστι καὶ τῷ ἔχειν αὐτὸ	δύναμιν	τοῦ παθεῖν καὶ τῷ ἄλλο
[9, 1]	καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ πᾶσα	δύναμις	ἀδυναμίᾳ. Ἡ δὲ στέρησις λέγεται
[9, 8]	ἀΐδιον. Λόγος δὲ ὅδε· πᾶσα	δύναμις	ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς ἐστιν· τὸ
[9, 5]	ἔστι τοῦ ἅμα ποιεῖν ἡ	δύναμις,	ἐπεὶ ὧν ἐστὶν οὕτως ποιήσει.
[9, 1]	μὲν γὰρ τοῦ παθεῖν ἐστὶ	δύναμις,	ἡ ἐν αὐτῷ τῷ πάσχοντι
[9, 9]	ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ ἐνεργείας ἡ	δύναμις,	καὶ διὰ τοῦτο ποιοῦντες γιγνώσκουσιν
[9, 3]	ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν, φανερὸν ὅτι	δύναμις	καὶ ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι
[9, 1]	(ἐπὶ πλέον γάρ ἐστιν ἡ	δύναμις	καὶ ἡ ἐνέργεια τῶν μόνον
[9, 1]	μὲν οὖν λέγεται (πολλαχῶς ἡ	δύναμις	καὶ τὸ δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν
[9, 8]	ἐνέργεια, καὶ τούτου χάριν ἡ	δύναμις	(λαμβάνεται. Οὐ γὰρ ἵνα ὄψιν
[9, 8]	ἡ γὰρ οὐσία ὕλη καὶ	δύναμις	οὖσα, οὐκ ἐνέργεια, αἰτία τούτου.
[9, 2]	τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ παθεῖν	δύναμις,	ταύτῃ δ' ἐκείνη οὐκ ἀεί·
[9, 5]	γὰρ δύναμιν ἔχει ὡς ἔστι	δύναμις	τοῦ ποιεῖν, ἔστι δ' οὐ
[9, 1]	ὅτι ἔστι μὲν ὡς μία	δύναμις	(τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν (δυνατὸν
[9, 9]	καὶ ἅμα· ἡ αὐτὴ γὰρ	δύναμις	τοῦ ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν, καὶ
[9, 2]	τῷ αὐτῷ, ἡ δ' ἐπιστήμη	δύναμις	τῷ λόγον ἔχειν, καὶ ἡ
[9, 5]	τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν ὡς	δύνανται	τὸ ποιητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν
[9, 1]	(πολλαχῶς ἡ δύναμις καὶ τὸ	δύνασθαι,	διώρισται ἡμῖν ἐν ἄλλοις· τούτων
[9, 9]	δῆλον. Ὅσα γὰρ κατὰ τὸ	δύνασθαι	λέγεται, ταὐτόν ἐστι δυνατὸν τἀναντία,
[9, 9]	ἐστι δυνατὸν τἀναντία, οἷον τὸ	δύνασθαι	λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι καὶ
[9, 3]	οἷον τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ	δύνασθαι	οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν
[9, 3]	ὅταν δὲ μὴ ἐνεργῇ οὐ	δύνασθαι,	οἷον τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ
[9, 9]	θάτερον εἶναι τἀγαθόν, τὸ δὲ	δύνασθαι	ὁμοίως ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον· (ἡ
[9, 3]	οἱ Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ (μόνον	δύνασθαι,	ὅταν δὲ μὴ ἐνεργῇ οὐ
[9, 9]	καὶ καταπίπτειν. Τὸ μὲν οὖν	δύνασθαι	τἀναντία ἅμα ὑπάρχει· τὰ δ'
[9, 1]	λέγονται, καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ καὶ	δυνατὰ	καὶ ἀδύνατα λέγομεν τῷ εἶναι)
[9, 2]	συνάψασα· διὸ τὰ κατὰ λόγον	δυνατὰ	τοῖς ἄνευ λόγου δυνατοῖς ποιεῖ
[9, 3]	ἔσται ἀναστῆναι ὅ γε μὴ	δύναται	ἀναστῆναι. Εἰ οὖν μὴ ἐνδέχεται
[9, 8]	τὸ γὰρ δυνάμενον ὡδὶ κινεῖν	δύναται	καὶ μὴ ὡδί, ὅσα γε
[9, 5]	καὶ τὰ μὲν κατὰ λόγον	δύναται	κινεῖν καὶ αἱ δυνάμεις αὐτῶν
[9, 5]	κυρίως, τοῦτο ποιήσει ὅταν ὡς	δύναται	ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ·
[9, 2]	λόγον δυνατὰ τοῖς ἄνευ λόγου	δυνατοῖς	ποιεῖ τἀναντία· μιᾷ γὰρ ἀρχῇ
[9, 6]	ποῖόν τι. Καὶ γὰρ τὸ	δυνατὸν	ἅμα δῆλον ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι
[9, 3]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων κατηγοριῶν	δυνατὸν	βαδίζειν ὂν μὴ βαδίζειν, καὶ
[9, 1]	δύναμις (τοῦ ποιεῖν καὶ πάσχειν	(δυνατὸν	γάρ ἐστι καὶ τῷ ἔχειν
[9, 4]	γεγονέναι ὃ οὐκ ἔστι μὲν	δυνατὸν	δέ, ὅτι οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον·
[9, 8]	οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ	δυνατὸν	δὲ πᾶν ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν.
[9, 4]	καὶ τὸ Β ἀνάγκη εἶναι	δυνατόν·	εἰ γὰρ μὴ ἀνάγκη δυνατὸν
[9, 4]	δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε τὸ Α	δυνατὸν	εἴη εἶναι, εἰ τεθείη τὸ
[9, 4]	δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη τὸ Β	δυνατὸν	εἶναι, εἰ ἔστι τὸ Α
[9, 8]	ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν. Τὸ ἄρα	δυνατὸν	εἶναι ἐνδέχεται καὶ εἶναι καὶ
[9, 4]	καὶ τὸ Β. Τὸ γὰρ	δυνατὸν	εἶναι ἐξ ἀνάγκης τὸ Β
[9, 4]	εἶναι, οὐθὲν κωλύει μὴ εἶναι	δυνατὸν	εἶναι. Ἔστω δὴ τὸ Α
[9, 4]	καὶ ὅτε καὶ ὡς ἦν	δυνατὸν	(εἶναι, κἀκεῖνο τότε καὶ οὕτως
[9, 4]	δυνατόν· εἰ γὰρ μὴ ἀνάγκη	δυνατὸν	εἶναι, οὐθὲν κωλύει μὴ εἶναι
[9, 4]	δυνατόν, καὶ τὸ Β ἔσται	δυνατόν,	εἴπερ οὕτως εἶχον ὥστε τοῦ
[9, 7]	τύχης, ἀλλ' ἔστι τι ὃ	δυνατόν	ἐστι, καὶ τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον
[9, 8]	δῆλον (τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι	δυνατόν	ἐστι τὸ πρώτως δυνατόν, οἷον
[9, 4]	δέ ἐστι τὸ εἰρημένον τὸ	δυνατὸν	ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι οὐκ
[9, 3]	ἀδύνατον. Λέγω δὲ οἷον, εἰ	δυνατὸν	καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ
[9, 8]	μὴ εἶναι· τὸ αὐτὸ ἄρα	δυνατὸν	καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι.
[9, 5]	(Ἐπεὶ δὲ τὸ δυνατὸν τὶ	δυνατὸν	καὶ ποτὲ καὶ πὼς καὶ
[9, 4]	Ἂν ἄρα ᾖ τὸ Α	δυνατόν,	καὶ τὸ Β ἔσται δυνατόν,
[9, 5]	πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ· ὥστε τὸ	δυνατὸν	κατὰ λόγον ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν
[9, 6]	ἐνέργεια ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ τὸ	δυνατόν.	Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ οὐ πάντα
[9, 3]	τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται	δυνατὸν	μέν τι εἶναι μὴ εἶναι
[9, 4]	ἀληθὲς εἶναι τὸ εἰπεῖν ὅτι	δυνατὸν	μὲν (τοδί, οὐκ ἔσται δέ,
[9, 3]	εἶναι μὴ εἶναι δέ, καὶ	δυνατὸν	μὴ εἶναι εἶναι δέ, ὁμοίως
[9, 8]	καὶ μὴ εἶναι. Τὸ δὲ	δυνατὸν	μὴ εἶναι ἐνδέχεται μὴ εἶναι·
[9, 6]	ὅτι οὐ μόνον τοῦτο λέγομεν	δυνατὸν	ὃ πέφυκε κινεῖν ἄλλο ἢ
[9, 8]	ἐνεργῆσαι δυνατόν ἐστι τὸ πρώτως	δυνατόν,	οἷον λέγω οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον
[9, 3]	μὴ βαδίζειν, καὶ μὴ βαδίζειν	δυνατὸν	ὂν βαδίζειν. Ἔστι δὲ δυνατὸν
[9, 8]	τὸ ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ	δυνατὸν	ὁρᾶσθαι· ὁ δ' αὐτὸς λόγος
[9, 4]	εἶναι. Ἔστω δὴ τὸ Α	δυνατόν.	Οὐκοῦν ὅτε τὸ Α δυνατὸν
[9, 9]	τὸ δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν ἐστι	δυνατὸν	τἀναντία, οἷον τὸ δύνασθαι λεγόμενον
[9, 4]	δὲ οἷον εἴ τις φαίη	δυνατὸν	τὴν διάμετρον μετρηθῆναι οὐ μέντοι
[9, 5]	οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ τὸ	δυνατὸν	τὶ δυνατὸν καὶ ποτὲ καὶ
[9, 4]	ἀδύνατον εἶναι ὅτι οὐθὲν κωλύει	δυνατόν	τι ὂν εἶναι ἢ γενέσθαι
[9, 4]	(τῶν Α Β μὴ ᾖ	δυνατὸν	τὸ Β οὕτως, οὐδὲ τὰ
[9, 6]	ὁρᾶται, τὸ δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι	δυνατόν)	τὸ δ' ἄπειρον οὐχ οὕτω
[9, 4]	Β εἶναι, εἰ τὸ Α	δυνατόν,	τοῦτο σημαίνει, ἐὰν ᾖ τὸ
[9, 3]	δυνατὸν ὂν βαδίζειν. Ἔστι δὲ	δυνατὸν	τοῦτο ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ
[9, 8]	ἐστιν· τὸ μὲν γὰρ μὴ	δυνατὸν	ὑπάρχειν οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί,
[9, 6]	καὶ τὸν μὴ θεωροῦντα, ἂν	δυνατὸς	ᾖ θεωρῆσαι· (τὸ δὲ ἐνεργείᾳ.
[9, 4]	ἐτέθη· καὶ εἰ τοῦ Α	δυνατοῦ	ὄντος ἀνάγκη τὸ Β δυνατὸν
[9, 4]	ἀνάγκη τὸ Β εἶναι, καὶ	δυνατοῦ	ὄντος εἶναι τοῦ Α καὶ
[9, 3]	(τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ	δυνατῷ	εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ
[9, 5]	εἰ δὲ μή, ποιεῖν οὐ	δυνήσεται	(τὸ γὰρ μηθενὸς τῶν ἔξω
[9, 5]	ἅμα βούληται ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν	δύο	ἢ τὰ ἐναντία, οὐ ποιήσει·
[9, 9]	ἴσαι τρεῖς, ἥ τε βάσις	δύο	καὶ ἡ ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα
[9, 9]	δ' ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ τί	δύο	ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον; Ὅτι αἱ
[9, 9]	(περὶ μίαν στιγμὴν γωνίαι ἴσαι	δύο	ὀρθαῖς. Εἰ οὖν ἀνῆκτο ἡ
[9, 10]	οἴεται, οὐκ οἰήσεται ποτὲ μὲν	δύο	ὀρθὰς ἔχειν ποτὲ δὲ οὔ