Livre, Chap.
[9, 7]	ἀλλὰ μουσικόν, καὶ οὐ λευκότης	ὁ	ἄνθρωπος ἀλλὰ λευκόν, οὐδὲ βάδισις
[9, 2]	ἡ ἐπιστήμη, ὁ δὲ λόγος	ὁ	αὐτὸς δηλοῖ τὸ πρᾶγμα καὶ
[9, 10]	ἀληθὴς δόξα καὶ ὁ λόγος	ὁ	αὐτός, καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν
[9, 8]	μηθὲν ἢ κιθαριστὴν μηθὲν κιθαρίσαντα·	ὁ	γὰρ μανθάνων κιθαρίζειν κιθαρίζων μανθάνει
[9, 8]	ἐπιστήμην ποιήσει οὗ ἡ ἐπιστήμη·	ὁ	γὰρ μανθάνων οὐκ ἔχει. (Ἀλλὰ
[9, 7]	οἷον εἰ ἡ γῆ ἀερίνη,	ὁ	δ' ἀὴρ μὴ πῦρ ἀλλὰ
[9, 8]	καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι·	ὁ	δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ
[9, 2]	θερμότητα καὶ τὸ ψυκτικὸν ψυχρότητα,	ὁ	δ' ἐπιστήμων (ἄμφω. Λόγος γάρ
[9, 2]	ὅτι λόγος ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη,	ὁ	δὲ λόγος ὁ αὐτὸς δηλοῖ
[9, 10]	τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ	ὁ	ἐναντίως (ἔχων ἢ τὰ πράγματα,
[9, 3]	γενέσθαι· τὸ δ' ἀδύνατον γενέσθαι	ὁ	λέγων ἢ εἶναι ἢ ἔσεσθαι
[9, 10]	ψευδὴς καὶ ἀληθὴς δόξα καὶ	ὁ	λόγος ὁ αὐτός, καὶ ἐνδέχεται
[9, 2]	μὴ καθ' αὑτάς· καὶ γὰρ	ὁ	λόγος τοῦ μὲν καθ' αὑτὸ
[9, 4]	διάμετρον μετρηθῆναι οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι	ὁ	μὴ λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον εἶναι
[9, 8]	ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ ὅλος	ὁ	οὐρανός, καὶ οὐ φοβερὸν μή
[9, 8]	Εἰ γὰρ μὴ οὕτω γίγνεται,	ὁ	(Παύσωνος ἔσται Ἑρμῆς· ἄδηλος γὰρ
[9, 8]	δὲ καὶ οἱ ἄλλοι. Ὅθεν	ὁ	σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι οὐκ
[9, 1]	τούτοις ἔνεστι πᾶσι τοῖς ὅροις	ὁ	τῆς πρώτης δυνάμεως λόγος. Πάλιν
[9, 10]	ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε ἀληθεύει μὲν	ὁ	τὸ διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ
[9, 3]	καθέζηται· ἀδύνατον γὰρ ἔσται ἀναστῆναι	ὅ	γε μὴ δύναται ἀναστῆναι. Εἰ
[9, 6]	τῶν καθ' ἕκαστα τῇ ἐπαγωγῇ	ὃ	βουλόμεθα λέγειν, καὶ οὐ δεῖ
[9, 1]	μὴν χρησιμωτάτη γέ ἐστι πρὸς	ὃ	βουλόμεθα νῦν· (ἐπὶ πλέον γάρ
[9, 7]	τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ' ἔστιν	ὃ	δεῖ προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι ἢ
[9, 7]	ἀπὸ τύχης, ἀλλ' ἔστι τι	ὃ	δυνατόν ἐστι, καὶ τοῦτ' ἔστιν
[9, 8]	ἢ ἁπλῶς ἢ τοῦτο αὐτὸ	ὃ	λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι, ἢ
[9, 7]	γὰρ ἔσται χαλκός) Ἔοικε δὲ	ὃ	λέγομεν εἶναι οὐ τόδε ἀλλ'
[9, 7]	Εἰ δέ τί ἐστι πρῶτον	(ὃ	μηκέτι κατ' ἄλλο λέγεται ἐκείνινον,
[9, 4]	καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι ἢ γεγονέναι	ὃ	οὐκ ἔστι μὲν δυνατὸν δέ,
[9, 1]	τοῦ πρώτως ὄντος καὶ πρὸς	ὃ	πᾶσαι αἱ ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ
[9, 6]	οὐ μόνον τοῦτο λέγομεν δυνατὸν	ὃ	πέφυκε κινεῖν ἄλλο ἢ κινεῖσθαι
[9, 8]	οὐ φοβερὸν μή ποτε στῇ,	ὃ	φοβοῦνται οἱ περὶ φύσεως. Οὐδὲ
[9, 8]	οὐθὲν δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος δὲ	ὅδε·	πᾶσα δύναμις ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς
[9, 8]	ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄλλοι.	Ὅθεν	ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι
[9, 8]	μανθάνει κιθαρίζειν, ὁμοίως δὲ καὶ	οἱ	ἄλλοι. Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος
[9, 3]	ὅτε πέφυκε καὶ ἔτι ὄν,	οἱ	αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις τῆς
[9, 8]	κίνησις τὸ τέλος, διὸ ὥσπερ	οἱ	διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ
[9, 8]	(τοιαῦται ἢ οὐσίαι οἵας λέγουσιν	οἱ	ἐν τοῖς λόγοις τὰς ἰδέας,
[9, 3]	ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν (ἐκεῖνοι δ'	οἱ	λόγοι δύναμιν καὶ ἐνέργειαν ταὐτὸ
[9, 3]	ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι	οἱ	λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν καὶ
[9, 3]	δέ τινες οἵ φασιν, οἷον	οἱ	Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι,
[9, 8]	ἵνα θεωρητικὴν ἔχωσιν, εἰ μὴ	οἱ	μελετῶντες· οὗτοι δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν
[9, 8]	μή ποτε στῇ, ὃ φοβοῦνται	οἱ	περὶ φύσεως. Οὐδὲ κάμνει τοῦτο
[9, 1]	τοῖς τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί πως	οἱ	τῶν προτέρων δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν
[9, 10]	τὸ σὲ εἶναι λευκὸν ἡμεῖς	οἱ	φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ
[9, 3]	εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ τινες	οἵ	φασιν, οἷον οἱ Μεγαρικοί, ὅταν
[9, 10]	οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ	οἵα	ἡ τυφλότης· ἡ μὲν γὰρ
[9, 8]	εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται ἢ οὐσίαι	οἵας	λέγουσιν οἱ ἐν τοῖς λόγοις
[9, 10]	Οὐ γὰρ διὰ τὸ ἡμᾶς	οἴεσθαι	ἀληθῶς σε λευκὸν εἶναι εἶ
[9, 10]	τὸ τρίγωνον εἰ μὴ μεταβάλλειν	οἴεται,	οὐκ οἰήσεται ποτὲ μὲν δύο
[9, 10]	τινὰ μὲν τινὰ δὲ οὒ	οἰήσεται,	ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται ὡς
[9, 10]	εἰ μὴ μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ	οἰήσεται	ποτὲ μὲν δύο ὀρθὰς ἔχειν
[9, 7]	αὐτῷ· ὁμοίως δὲ δυνάμει καὶ	οἰκία·	εἰ μηθὲν κωλύει τῶν ἐν
[9, 7]	ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν, τοῦτο δυνάμει	οἰκία·	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως
[9, 8]	ἅμα γίγνεται καὶ ἔστι τῇ	οἰκίᾳ.	(Ὅσων μὲν οὖν ἕτερόν τί
[9, 8]	τι (οἷον ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς	οἰκία	παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν
[9, 7]	καὶ τῇ (ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι	οἰκίαν,	οὐδ' ἔστιν ὃ δεῖ προσγενέσθαι
[9, 6]	ἅμα βαδίζει καὶ βεβάδικεν, οὐδ'	οἰκοδομεῖ	καὶ ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ γίγνεται καὶ
[9, 3]	τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι	οἰκοδομεῖν,	ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ·
[9, 9]	καὶ ἠρεμεῖν καὶ κινεῖσθαι, καὶ	οἰκοδομεῖν	καὶ καταβάλλειν, (καὶ οἰκοδομεῖσθαι καὶ
[9, 8]	οἷον λέγω οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον	οἰκοδομεῖν,	(καὶ ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν, καὶ
[9, 3]	(εἶναι τὸ δυνατῷ εἶναί ἐστιν	οἰκοδομεῖν)	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 9]	καὶ οἰκοδομεῖν καὶ καταβάλλειν, (καὶ	οἰκοδομεῖσθαι	καὶ καταπίπτειν. Τὸ μὲν οὖν
[9, 3]	οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν	οἰκοδομῇ·	ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 3]	οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται ἐὰν μὴ	οἰκοδομῇ	(τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ
[9, 8]	(ἀδύνατον εἶναι οἰκοδόμον εἶναι μὴ	οἰκοδομήσαντα	μηθὲν ἢ κιθαριστὴν μηθὲν κιθαρίσαντα·
[9, 3]	τὴν τέχνην, πάλιν δ' εὐθὺς	οἰκοδομήσει	πῶς λαβών; Καὶ τὰ ἄψυχα
[9, 8]	τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ τὴν	οἰκοδόμησιν)	ὅμως οὐθὲν ἧττον ἔνθα μὲν
[9, 6]	κίνησις ἀτελής, ἰσχνασία μάθησις βάδισις	οἰκοδόμησις·	(αὗται δὴ κινήσεις, καὶ ἀτελεῖς
[9, 8]	τῆς δυνάμεώς ἐστιν· ἡ γὰρ	οἰκοδόμησις	ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα
[9, 8]	ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον ἥ τε	οἰκοδόμησις	ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ
[9, 1]	οἷον τὸ θερμὸν καὶ ἡ	οἰκοδομική,	ἡ μὲν ἐν τῷ θερμαντικῷ
[9, 8]	ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ καὶ	οἰκοδομικὴν	ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ τὴν θεωρητικὴν
[9, 8]	γίγνεταί τι (οἷον ἀπὸ τῆς	οἰκοδομικῆς	οἰκία παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως
[9, 6]	ὡς τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ	οἰκοδομικόν,	(καὶ τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ
[9, 8]	τὸ πρώτως δυνατόν, οἷον λέγω	οἰκοδομικὸν	τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν
[9, 1]	θερμαντικῷ ἡ δ' ἐν τῷ	οἰκοδομικῷ·	διὸ ᾗ συμπέφυκεν, οὐθὲν πάσχει
[9, 8]	Διὸ καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον εἶναι	οἰκοδόμον	εἶναι μὴ οἰκοδομήσαντα μηθὲν ἢ
[9, 3]	ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ ὅτι οὔτ'	οἰκοδόμος	ἔσται ἐὰν μὴ οἰκοδομῇ (τὸ
[9, 8]	ἡ γὰρ οἰκοδόμησις ἐν τῷ	οἰκοδομουμένῳ,	καὶ ἅμα γίγνεται καὶ ἔστι
[9, 8]	ἥ τε οἰκοδόμησις ἐν τῷ	οἰκοδομουμένῳ	καὶ ἡ ὕφανσις ἐν τῷ
[9, 6]	ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι ὡς τὸ	οἰκοδομοῦν	πρὸς τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ
[9, 3]	οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν	οἰκοδομοῦντα	ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 3]	οὐ δύνασθαι, οἷον τὸν μὴ	οἰκοδομοῦντα	οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν
[9, 3]	ἐὰν μὴ οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ	οἰκοδόμῳ	(εἶναι τὸ δυνατῷ εἶναί ἐστιν
[9, 8]	ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα	οἰκοδομῶσι	καὶ τὴν θεωρητικὴν ἵνα θεωρῶσιν·
[9, 10]	ἀληθεύει μὲν ὁ τὸ διῃρημένον	οἰόμενος	διῃρῆσθαι καὶ τὸ συγκείμενον συγκεῖσθαι,
[9, 8]	εἴδει καὶ τῇ οὐσίᾳ πρότερα	(οἷον	ἀνὴρ παιδὸς καὶ ἄνθρωπος σπέρματος·
[9, 8]	ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος,	οἷον	ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς ὑπὸ
[9, 8]	ἀπ' ἐνίων δὲ γίγνεταί τι	(οἷον	ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ
[9, 10]	τὶ μὲν τὶ δ' οὔ,	οἷον	ἄρτιον ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι μηθένα,
[9, 8]	καὶ τὰ ἐν μεταβολῇ ὄντα,	οἷον	γῆ καὶ πῦρ. Καὶ γὰρ
[9, 3]	κινεῖσθαι, ἄλλας δέ τινας κατηγορίας,	οἷον	διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ
[9, 3]	οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον. Λέγω δὲ	οἷον,	εἰ δυνατὸν καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται
[9, 7]	λέγεται ἐκείνινον, τοῦτο πρώτη ὕλη·	οἷον	εἰ ἡ γῆ ἀερίνη, ὁ
[9, 4]	εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω δὲ	οἷον	εἴ τις φαίη δυνατὸν τὴν
[9, 6]	λέγομεν δυνάμει· λέγομεν δὲ δυνάμει	οἷον	ἐν τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ
[9, 7]	οὔ, διοριστέον· οὐ γὰρ ὁποτεοῦν.	(Οἷον	ἡ γῆ ἆρ' ἐστὶ δυνάμει
[9, 8]	ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια	(οἷον	ἡ ὅρασις ἐν τῷ ὁρῶντι
[9, 8]	ἐνέργεια ἐν τῷ ποιουμένῳ ἐστίν	(οἷον	ἥ τε οἰκοδόμησις ἐν τῷ
[9, 8]	δυνατόν ἐστι τὸ πρώτως δυνατόν,	οἷον	λέγω οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν,
[9, 3]	~Εἰσὶ δέ τινες οἵ φασιν,	οἷον	οἱ Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ (μόνον
[9, 6]	τὸ τέλος καὶ ἡ πρᾶξις.	Οἷον	ὁρᾷ ἅμα καὶ φρονεῖ καὶ
[9, 8]	τῶν μὲν ἔσχατον ἡ χρῆσις	(οἷον	ὄψεως ἡ ὅρασις, καὶ οὐθὲν
[9, 1]	ὅτε πέφυκεν, καὶ ἢ ὡδί,	οἷον	παντελῶς, ἢ κἂν ὁπωσοῦν. Ἐπ'
[9, 8]	(κατά τι δὲ οὐδὲν κωλύει,	οἷον	ποιὸν ἢ πού) ἐνεργείᾳ ἄρα
[9, 5]	τῶν αἰσθήσεων, τῶν δὲ ἔθει	οἷον	τῆς τοῦ αὐλεῖν, τῶν δὲ
[9, 5]	τοῦ αὐλεῖν, τῶν δὲ μαθήσει	οἷον	τῆς τῶν τεχνῶν, τὰς μὲν
[9, 9]	λέγεται, ταὐτόν ἐστι δυνατὸν τἀναντία,	οἷον	τὸ δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν
[9, 1]	ἡ δ' ἐν τῷ ποιοῦντι,	οἷον	τὸ θερμὸν καὶ ἡ οἰκοδομική,
[9, 2]	αἱ δὲ ἄλογοι μία ἑνός,	οἷον	τὸ θερμὸν τοῦ θερμαίνειν μόνον
[9, 6]	ἀλλὰ τῶν περὶ τὸ τέλος,	οἷον	τὸ ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία (αὐτό,
[9, 7]	δυνάμει ἁπλῶς τὸ ὕστερόν ἐστιν.	Οἷον	τὸ κιβώτιον οὐ γήϊνον οὐδὲ
[9, 7]	εἶναι οὐ τόδε ἀλλ' ἐκείνινον	οἷον	τὸ κιβώτιον οὐ ξύλον ἀλλὰ
[9, 7]	ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται δι' αὐτοῦ·	οἷον	τὸ σπέρμα οὔπω (δεῖ γὰρ
[9, 10]	ποτέ, εἴ τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα.	Οἷον	τὸ τρίγωνον εἰ μὴ μεταβάλλειν
[9, 7]	τόδε τι ἢ μὴ εἶναι·	οἷον	τοῖς πάθεσι τὸ ὑποκείμενον ἄνθρωπος
[9, 8]	τὴν δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς,	οἷον	τοῖς φθαρτοῖς, ἡ κίνησις, ὥστε
[9, 3]	δὲ μὴ ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι,	οἷον	τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι
[9, 6]	καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν ὄντων,	οἷον	τῷ ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι καὶ
[9, 5]	δυνάμεων οὐσῶν τῶν μὲν συγγενῶν	οἷον	τῶν αἰσθήσεων, τῶν δὲ ἔθει
[9, 9]	ἐνεργείας δὲ ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν	(οἷον	ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη
[9, 8]	ὥσπερ οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες	οἴονται	τὸ τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ
[9, 5]	πάντως ἀλλ' ἐχόντων πῶς, ἐν	οἷς	ἀφορισθήσεται καὶ τὰ ἔξω κωλύοντα·
[9, 3]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.	Οἷς	τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ χαλεπὸν
[9, 6]	ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ ἐν τῇ	ὅλῃ	τὴν ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν,
[9, 8]	ἐνεργεῖ ἥλιος καὶ ἄστρα καὶ	ὅλος	ὁ οὐρανός, καὶ οὐ φοβερὸν
[9, 3]	οὔτε θερμὸν οὔτε γλυκὺ οὔτε	ὅλως	αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται μὴ αἰσθανομένων·
[9, 1]	πεφυκὸς ἂν μὴ ἔχῃ, ἢ	ὅλως	ἢ ὅτε πέφυκεν, καὶ ἢ
[9, 8]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, καὶ	ὅλως	ἡ κίνησις ἐν τῷ κινουμένῳ)
[9, 8]	γιγνομένου γεγενῆσθαί τι καὶ τοῦ	ὅλως	κινουμένου κεκινῆσθαί τι (δῆλον δ'
[9, 10]	ὡς ἂν εἰ τὸ νοητικὸν	ὅλως	μὴ ἔχοι τις. Φανερὸν δὲ
[9, 8]	ἄλλῳ ἢ ᾗ ἄλλο, ἀλλ'	ὅλως	πάσης ἀρχῆς κινητικῆς ἢ στατικῆς.
[9, 1]	λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ	ὁμοιότητί	τινι λέγονται, καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ
[9, 6]	Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ οὐ πάντα	ὁμοίως	ἀλλ' ἢ τῷ ἀνάλογον, ὡς
[9, 9]	εἶναι τἀγαθόν, τὸ δὲ δύνασθαι	ὁμοίως	ἀμφότερον ἢ οὐδέτερον· (ἡ ἄρα
[9, 7]	μηθὲν κωλύῃ τῶν ἐν αὐτῷ·	ὁμοίως	δὲ δυνάμει καὶ οἰκία· εἰ
[9, 2]	γάρ ἐστιν ἀμφοῖν μέν, οὐχ	ὁμοίως	δέ, καὶ ἐν ψυχῇ ἣ
[9, 3]	ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ·	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων.
[9, 1]	τὸ δ' ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν,	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων)
[9, 3]	τὸ δυνατῷ εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν)	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[9, 3]	δυνατὸν μὴ εἶναι εἶναι δέ,	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων
[9, 8]	ἡ ὕφανσις ἐν τῷ ὑφαινομένῳ,	ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,
[9, 8]	τότε ἐν τῷ εἴδει ἐστίν.	Ὁμοίως	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων,
[9, 8]	μανθάνων κιθαρίζειν κιθαρίζων μανθάνει κιθαρίζειν,	ὁμοίως	δὲ καὶ οἱ ἄλλοι. Ὅθεν
[9, 8]	ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν,	ὁμοίως	δὲ καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι
[9, 10]	ἔστιν ἀλλ' ἢ κατὰ συμβεβηκός·	ὁμοίως	δὲ καὶ περὶ τὰς μὴ
[9, 8]	τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ φύσις	ὁμοίως.	Εἰ γὰρ μὴ οὕτω γίγνεται,
[9, 3]	μὴ εἶναι ἢ μὴ γίγνεσθαι,	ὁμοίως.	(Ἐλήλυθε δ' ἡ ἐνέργεια τοὔνομα,
[9, 10]	τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος	ὁμοίως	ἔτι ὑπάρξει καὶ ἐπ' ἐκείνων.
[9, 3]	λαβών; Καὶ τὰ ἄψυχα δὴ	ὁμοίως·	οὔτε γὰρ (ψυχρὸν οὔτε θερμὸν
[9, 1]	ἄλλοις· τούτων δ' ὅσαι μὲν	ὁμωνύμως	λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ
[9, 8]	οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν)	ὅμως	οὐθὲν ἧττον ἔνθα μὲν τέλος,
[9, 3]	καὶ ὅτε πέφυκε καὶ ἔτι	ὄν,	οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις
[9, 10]	ψεῦδος· τὸ δὲ ἕν, εἴπερ	ὄν,	οὕτως ἐστίν, εἰ δὲ μὴ
[9, 10]	ἢ τἀναντία, (τὸ δὲ κυριώτατα	ὂν	ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τοῦτο δ'
[9, 10]	καὶ ἐφθείροντο, νῦν δὲ τὸ	ὂν	αὐτὸ οὐ γίγνεται οὐδὲ φθείρεται,
[9, 3]	βαδίζειν, καὶ μὴ βαδίζειν δυνατὸν	ὂν	βαδίζειν. Ἔστι δὲ δυνατὸν τοῦτο
[9, 4]	ὅτι οὐθὲν κωλύει δυνατόν τι	ὂν	εἶναι ἢ γενέσθαι μὴ εἶναι
[9, 10]	κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ δὲ τὸ	ὂν	λέγεται καὶ τὸ μὴ ὂν
[9, 3]	τῶν ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν	ὂν	μὴ βαδίζειν, καὶ μὴ βαδίζειν
[9, 10]	ὂν λέγεται καὶ τὸ μὴ	ὂν	τὸ μὲν κατὰ (τὰ σχήματα
[9, 1]	λόγοις) ἐπεὶ δὲ λέγεται τὸ	ὂν	τὸ μὲν τὸ τὶ ἢ
[9, 8]	δυνάμει ὄντος (γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ	ὂν	ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος, οἷον ἄνθρωπος
[9, 9]	Ὥστε φανερὸν ὅτι τὰ δυνάμει	ὄντα	εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον
[9, 8]	τούτων πρότερα τῷ χρόνῳ ἕτερα	ὄντα	ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν ταῦτα ἐγένετο·
[9, 3]	οὔ, τοῦτο δὲ ὅτι οὐκ	ὄντα	ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ
[9, 3]	καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι τὰ μὴ	ὄντα,	(κινούμενα δὲ οὔ, τοῦτο δὲ
[9, 8]	ἄφθαρτα καὶ τὰ ἐν μεταβολῇ	ὄντα,	οἷον γῆ καὶ πῦρ. Καὶ
[9, 1]	τῆς οὐσίας λόγον λέγεται τἆλλα	(ὄντα,	τό τε ποσὸν καὶ τὸ
[9, 4]	οὕτως εἶχον ὥστε τοῦ Α	ὄντος	ἀνάγκη εἶναι τὸ Β. Ἐὰν
[9, 4]	καὶ εἰ τοῦ Α δυνατοῦ	ὄντος	ἀνάγκη τὸ Β δυνατὸν εἶναι,
[9, 4]	καὶ ὅτι, εἰ (τοῦ Α	ὄντος	ἀνάγκη τὸ Β εἶναι, καὶ
[9, 1]	πᾶσαι αἱ ἄλλαι κατηγορίαι τοῦ	ὄντος	ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ τῆς οὐσίας
[9, 8]	ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ δυνάμει	ὄντος	(γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ
[9, 4]	τὸ Β εἶναι, καὶ δυνατοῦ	ὄντος	εἶναι τοῦ Α καὶ τὸ
[9, 1]	~(Περὶ μὲν οὖν τοῦ πρώτως	ὄντος	καὶ πρὸς ὃ πᾶσαι αἱ
[9, 8]	μὲν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ (ἤδη	ὄντος	κατ' ἐνέργειαν καὶ τοῦ σίτου
[9, 8]	τὸ ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ	ὄντος,	οἷον ἄνθρωπος ἐξ ἀνθρώπου, μουσικὸς
[9, 7]	ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ τοῦ δυνάμει	ὄντος,	ὅταν βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος
[9, 3]	ἔσονται ἐνεργείᾳ. (Τῶν γὰρ μὴ	ὄντων	ἔνια δυνάμει ἐστίν· οὐκ ἔστι
[9, 8]	πάντα· οὐδὲ τῶν ἐξ ἀνάγκης	ὄντων	(καίτοι ταῦτα πρῶτα· εἰ γὰρ
[9, 6]	δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν	ὄντων,	οἷον τῷ ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι
[9, 10]	ἂν ἐγίγνετο· Ὅσα δή ἐστιν	ὅπερ	εἶναί τι καὶ ἐνέργειαι, περὶ
[9, 7]	πότε οὔ, διοριστέον· οὐ γὰρ	ὁποτεοῦν.	(Οἷον ἡ γῆ ἆρ' ἐστὶ
[9, 5]	δὲ τοῦτο ὄρεξιν ἢ προαίρεσιν.	Ὁποτέρου	γὰρ ἂν ὀρέγηται κυρίως, τοῦτο
[9, 8]	ἔχωσιν ὁρῶσι τὰ ζῷα ἀλλ'	ὅπως	ὁρῶσιν ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ
[9, 1]	ὡδί, οἷον παντελῶς, ἢ κἂν	ὁπωσοῦν.	Ἐπ' ἐνίων δέ, ἂν πεφυκότα
[9, 6]	τέλος καὶ ἡ πρᾶξις. Οἷον	ὁρᾷ	ἅμα καὶ φρονεῖ καὶ νοεῖ
[9, 6]	καὶ κεκίνηκεν· ἑώρακε δὲ καὶ	ὁρᾷ	ἅμα τὸ αὐτό, καὶ νοεῖ
[9, 8]	δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν τὸ	ὁρᾶν,	καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι·
[9, 6]	ὅτι ὁρᾶται, τὸ δὲ ὅτι	ὁρᾶσθαι	δυνατόν) τὸ δ' ἄπειρον οὐχ
[9, 8]	ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν	ὁρᾶσθαι·	ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ
[9, 8]	ὑπάρχει ἡ ἐνέργεια (οἷον ἡ	ὅρασις	ἐν τῷ ὁρῶντι καὶ ἡ
[9, 8]	ἡ χρῆσις (οἷον ὄψεως ἡ	ὅρασις,	καὶ οὐθὲν γίγνεται (παρὰ ταύτην
[9, 6]	(τὸ μὲν γὰρ ὁρώμενον ὅτι	ὁρᾶται,	τὸ δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν)
[9, 8]	καὶ τὸ σπέρμα καὶ τὸ	ὁρατικόν,	ἃ δυνάμει μέν ἐστιν ἄνθρωπος
[9, 8]	οἰκοδομικὸν τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ	ὁρατικὸν	τὸ ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ
[9, 8]	(καὶ ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν, καὶ	ὁρατὸν	τὸ δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ δ'
[9, 5]	ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ ἂν	ὀρέγηται	κυρίως, τοῦτο ποιήσει ὅταν ὡς
[9, 5]	κατὰ λόγον ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν	ὀρέγηται	οὗ ἔχει τὴν δύναμιν καὶ
[9, 5]	τὸ κύριον· λέγω δὲ τοῦτο	ὄρεξιν	ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ ἂν
[9, 9]	ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ τί δύο	ὀρθαὶ	τὸ τρίγωνον; Ὅτι αἱ (περὶ
[9, 9]	μίαν στιγμὴν γωνίαι ἴσαι δύο	ὀρθαῖς.	Εἰ οὖν ἀνῆκτο ἡ παρὰ
[9, 10]	οὐκ οἰήσεται ποτὲ μὲν δύο	ὀρθὰς	ἔχειν ποτὲ δὲ οὔ (μεταβάλλοι
[9, 9]	καὶ ἡ ἐκ μέσου ἐπισταθεῖσα	ὀρθή,	ἰδόντι δῆλον τῷ ἐκεῖνο εἰδότι.
[9, 9]	δῆλον διὰ τί. Ἐν ἡμικυκλίῳ	ὀρθὴ	καθόλου διὰ τί; Ἐὰν ἴσαι
[9, 7]	ὕλη καὶ οὐσία ὑλική. Καὶ	ὀρθῶς	δὴ συμβαίνει τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι
[9, 1]	γὰρ τούτοις ἔνεστι πᾶσι τοῖς	ὅροις	ὁ τῆς πρώτης δυνάμεως λόγος.
[9, 6]	λέγειν, καὶ οὐ δεῖ παντὸς	ὅρον	ζητεῖν ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνάλογον
[9, 7]	καὶ τοῦτ' ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει.	Ὅρος	δὲ τοῦ μὲν ἀπὸ διανοίας
[9, 6]	ἀληθεύεσθαί ποτε (τὸ μὲν γὰρ	ὁρώμενον	ὅτι ὁρᾶται, τὸ δὲ ὅτι
[9, 6]	τῷ ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι καὶ	ὁρωμένῳ.	Ταῦτα μὲν γὰρ ἐνδέχεται καὶ
[9, 8]	ἐστιν ἄνθρωπος καὶ σῖτος καὶ	ὁρῶν,	ἐνεργείᾳ δ' οὔπω· ἀλλὰ τούτων
[9, 6]	πρὸς τὸ καθεῦδον, καὶ τὸ	ὁρῶν	πρὸς τὸ μῦον μὲν ὄψιν
[9, 6]	πολλοῖς τῶν ὄντων, οἷον τῷ	ὁρῶντι	καὶ βαδίζοντι καὶ ὁρωμένῳ. Ταῦτα
[9, 8]	(οἷον ἡ ὅρασις ἐν τῷ	ὁρῶντι	καὶ ἡ θεωρία ἐν τῷ
[9, 8]	καὶ τοῦ σίτου καὶ τοῦ	ὁρῶντος	πρότερον τῷ χρόνῳ ἡ ὕλη
[9, 8]	Οὐ γὰρ ἵνα ὄψιν ἔχωσιν	ὁρῶσι	τὰ ζῷα ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν
[9, 8]	ὁρῶσι τὰ ζῷα ἀλλ' ὅπως	ὁρῶσιν	ὄψιν ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 5]	καὶ ποτὲ καὶ πὼς καὶ	ὅσα	ἄλλα ἀνάγκη προσεῖναι ἐν τῷ
[9, 9]	ἡ ἐνέργεια, ἐκ τῶνδε δῆλον.	Ὅσα	γὰρ κατὰ τὸ δύνασθαι λέγεται,
[9, 8]	κινεῖν δύναται καὶ μὴ ὡδί,	ὅσα	γε κατὰ λόγον· αἱ δ'
[9, 7]	οὖν οὕτω, τὸ ἔσχατον οὐσία·	ὅσα	δὲ μὴ (οὕτως ἀλλ' εἶδός
[9, 10]	(ἔκ τινος γὰρ ἂν ἐγίγνετο·	Ὅσα	δή ἐστιν ὅπερ εἶναί τι
[9, 7]	ἢ κινούμενον, ὡς τὸ ἐκείνινον)	ὅσα	μὲν οὖν οὕτω, τὸ ἔσχατον
[9, 7]	δὴ ἐν αὐτῷ τῷ ἔχοντι,	ὅσα	μηθενὸς τῶν ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται
[9, 6]	ἄπειρον (καὶ τὸ κενόν, καὶ	ὅσα	τοιαῦτα, λέγεται δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ
[9, 1]	εἶναι) πως ἢ μὴ εἶναἰ,	ὅσαι	δὲ πρὸς τὸ αὐτὸ εἶδος,
[9, 5]	τὰς μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν,	ὅσαι	ἔθει καὶ λόγῳ, τὰς δὲ
[9, 1]	ἡμῖν ἐν ἄλλοις· τούτων δ'	ὅσαι	μὲν ὁμωνύμως λέγονται δυνάμεις ἀφείσθωσαν
[9, 8]	ἡ κίνησις ἐν τῷ κινουμένῳ)	ὅσων	δὲ μὴ ἔστιν ἄλλο τι
[9, 7]	ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως. Καὶ	ὅσων	δὴ ἐν αὐτῷ τῷ ἔχοντι,
[9, 7]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὡσαύτως	ὅσων	ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ τῆς γενέσεως.
[9, 8]	γίγνεται καὶ ἔστι τῇ οἰκίᾳ.	(Ὅσων	μὲν οὖν ἕτερόν τί ἐστι
[9, 7]	γιγνομένου ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος,	ὅταν	βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος τῶν
[9, 7]	γὰρ (ἐν ἄλλῳ καὶ μεταβάλλειν)	ὅταν	δ' ἤδη διὰ τῆς αὑτοῦ
[9, 8]	ἔλθοι ἂν εἰς τὸ εἶδος·	ὅταν	δέ γε ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε
[9, 3]	Μεγαρικοί, ὅταν ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι,	ὅταν	δὲ μὴ ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι,
[9, 3]	οἵ φασιν, οἷον οἱ Μεγαρικοί,	ὅταν	ἐνεργῇ (μόνον δύνασθαι, ὅταν δὲ
[9, 7]	ἄνθρωπος; Ἢ οὔ, ἀλλὰ μᾶλλον	ὅταν	ἤδη γένηται σπέρμα, καὶ οὐδὲ
[9, 6]	ἔδει ἄν ποτε παύεσθαι ὥσπερ	ὅταν	ἰσχναίνῃ, νῦν δ' οὔ, ἀλλὰ
[9, 6]	ἢ ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ δὲ	ὅταν	ἰσχναίνῃ οὕτως ἐστὶν ἐν κινήσει,
[9, 7]	ἐκεῖ δ' ἐν τῷ ὑγιαζομένῳ,	ὅταν	μηθὲν κωλύῃ τῶν ἐν αὐτῷ·
[9, 3]	δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα	ὅταν	οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 5]	δυνατὸν κατὰ λόγον ἅπαν ἀνάγκη,	ὅταν	ὀρέγηται οὗ ἔχει τὴν δύναμιν
[9, 3]	πράγματος φθαρέντος, ἀεὶ γὰρ ἔστιν)	ὅταν	παύσηται, οὐχ ἕξει τὴν τέχνην,
[9, 10]	ἐστι σύνθετον, ὥστε εἶναι μὲν	ὅταν	συγκέηται, μὴ εἶναι δὲ (ἐὰν
[9, 5]	τὰς μὲν τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη,	ὅταν	ὡς δύνανται τὸ ποιητικὸν καὶ
[9, 5]	ἂν ὀρέγηται κυρίως, τοῦτο ποιήσει	ὅταν	ὡς δύναται ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ
[9, 10]	καὶ ἐνδέχεται ὁτὲ μὲν ἀληθεύειν	ὁτὲ	δὲ ψεύδεσθαι· περὶ δὲ τὰ
[9, 10]	οὐ γίγνεται ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς	ὁτὲ	δὲ ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ ταὐτὰ
[9, 10]	ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν οὐ γίγνεται	ὁτὲ	(μὲν ἀληθὲς ὁτὲ δὲ ψεῦδος,
[9, 10]	λόγος ὁ αὐτός, καὶ ἐνδέχεται	ὁτὲ	μὲν ἀληθεύειν ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι·
[9, 4]	ἐὰν ᾖ τὸ Α καὶ	ὅτε	καὶ ὡς ἦν δυνατὸν (εἶναι,
[9, 3]	ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς δὲ καὶ	ὅτε	πέφυκε καὶ ἔτι ὄν, οἱ
[9, 1]	μὴ ἔχῃ, ἢ ὅλως ἢ	ὅτε	πέφυκεν, καὶ ἢ ὡδί, οἷον
[9, 4]	δὴ τὸ Α δυνατόν. Οὐκοῦν	ὅτε	τὸ Α δυνατὸν εἴη εἶναι,
[9, 9]	τί δύο ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον;	Ὅτι	αἱ (περὶ μίαν στιγμὴν γωνίαι
[9, 8]	εἶδος τὸ δ' οὔ) καὶ	ὅτι	ἅπαν ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει τὸ
[9, 6]	ἐν τῇ ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν,	ὅτι	ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ ἐπιστήμονα καὶ
[9, 9]	καὶ πάσης ἀρχῆς μεταβλητικῆς, φανερόν.	~Ὅτι	δὲ καὶ βελτίων καὶ τιμιωτέρα
[9, 3]	μὴ ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν, φανερὸν	ὅτι	δύναμις καὶ ἐνέργεια ἕτερόν ἐστιν
[9, 4]	ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι τὸ εἰπεῖν	ὅτι	δυνατὸν μὲν (τοδί, οὐκ ἔσται
[9, 4]	δέ. Ἅμα δὲ δῆλον καὶ	ὅτι,	εἰ (τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη
[9, 8]	Ἔτι ἡ ὕλη ἔστι δυνάμει	ὅτι	ἔλθοι ἂν εἰς τὸ εἶδος·
[9, 1]	προτέρων δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν οὖν	ὅτι	ἔστι μὲν ὡς μία δύναμις
[9, 8]	οὖν καὶ ταύτῃ γε δῆλον	ὅτι	ἡ ἐνέργεια καὶ οὕτω προτέρα
[9, 9]	(ἐνέργειαν ἀγόμενα εὑρίσκεται· αἴτιον δὲ	ὅτι	ἡ νόησις ἐνέργεια· ὥστ' ἐξ
[9, 8]	ποιά τίς ἐστιν) Ὥστε φανερὸν	ὅτι	ἡ οὐσία καὶ τὸ εἶδος
[9, 2]	ἐν τῷ λόγον ἔχοντι, (δῆλον	ὅτι	καὶ τῶν δυνάμεων αἱ μὲν
[9, 2]	νόσου καὶ ὑγιείας. Αἴτιον δὲ	ὅτι	λόγος ἐστὶν ἡ ἐπιστήμη, ὁ
[9, 1]	δηλώσομεν καὶ περὶ τῶν ἄλλων.	Ὅτι	μὲν οὖν λέγεται (πολλαχῶς ἡ
[9, 8]	μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ δυνάμεις τούτων.	Ὅτι	μὲν οὖν πρότερον ἡ ἐνέργεια
[9, 6]	ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται, τὸ δὲ	ὅτι	ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ δ' ἄπειρον
[9, 6]	ποτε (τὸ μὲν γὰρ ὁρώμενον	ὅτι	ὁρᾶται, τὸ δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι
[9, 6]	δυνατὸν ἅμα δῆλον ἔσται διαιροῦσιν,	ὅτι	οὐ μόνον τοῦτο λέγομεν δυνατὸν
[9, 8]	θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ ὡδί, ἢ	ὅτι	οὐδὲν δέονται θεωρεῖν. Ἔτι ἡ
[9, 4]	οὐκ ἔστι μὲν δυνατὸν δέ,	ὅτι	οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται δέ
[9, 4]	μὴ λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον εἶναι	ὅτι	οὐθὲν κωλύει δυνατόν τι ὂν
[9, 4]	τὸ δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν	ὅτι	οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι τὸ
[9, 3]	δυνάμει ἐστίν· οὐκ ἔστι δέ,	ὅτι	οὐκ ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ δέ
[9, 9]	ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία. Δῆλον ἄρα	ὅτι	οὐκ ἔστι τὸ κακὸν παρὰ
[9, 8]	Ὅθεν ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο	ὅτι	οὐκ ἔχων τις τὴν ἐπιστήμην
[9, 3]	(κινούμενα δὲ οὔ, τοῦτο δὲ	ὅτι	οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ.
[9, 3]	οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ	ὅτι	οὔτ' οἰκοδόμος ἔσται ἐὰν μὴ
[9, 8]	τοῖς περὶ τῆς οὐσίας λόγοις	ὅτι	πᾶν τὸ γιγνόμενον γίγνεται ἔκ
[9, 10]	ἔχοι τις. Φανερὸν δὲ καὶ	ὅτι	περὶ τῶν ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν
[9, 8]	οὔ. Τῷ λόγῳ μὲν οὖν	ὅτι	προτέρα, δῆλον (τῷ γὰρ ἐνδέχεσθαι
[9, 8]	πρότερον διώρισται ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν	ὅτι	πρότερον ἐνέργεια δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω
[9, 8]	δὴ τοῦτον τὸν λόγον φανερὸν	ὅτι	πρότερον τῇ οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως,
[9, 9]	τῷ ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε φανερὸν	ὅτι	τὰ δυνάμει ὄντα εἰς (ἐνέργειαν
[9, 8]	καὶ οὐσίᾳ γε, πρῶτον μὲν	ὅτι	τὰ τῇ γενέσει (ὕστερα τῷ
[9, 2]	τῷ λόγῳ. Φανερὸν δὲ καὶ	ὅτι	(τῇ μὲν τοῦ εὖ δυνάμει
[9, 8]	δ' οὔ. Λέγω δὲ τοῦτο	ὅτι	τοῦδε μὲν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ
[9, 6]	ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνάλογον συνορᾶν,	ὅτι	ὡς τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ
[9, 6]	δὴ κινήσεις, καὶ ἀτελεῖς γε.	Οὐ	γὰρ ἅμα βαδίζει καὶ βεβάδικεν,
[9, 3]	ἑστήξεται καὶ τὸ καθήμενον καθεδεῖται·	οὐ	γὰρ ἀναστήσεται ἂν καθέζηται· ἀδύνατον
[9, 4]	γε, τὸ γὰρ μετρεῖσθαι ἀδύνατον.	Οὐ	γὰρ δή ἐστι ταὐτὸ τὸ
[9, 3]	ἢ πάθει τινὶ ἢ χρόνῳ·	οὐ	γὰρ δὴ τοῦ γε πράγματος
[9, 10]	Τοῦτο γὰρ σκεπτέον τί λέγομεν.	Οὐ	γὰρ διὰ τὸ ἡμᾶς οἴεσθαι
[9, 10]	τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος;	Οὐ	γάρ ἐστι σύνθετον, ὥστε εἶναι
[9, 10]	περὶ τὰς μὴ συνθετὰς οὐσίας,	οὐ	γὰρ ἔστιν ἀπατηθῆναι· καὶ πᾶσαι
[9, 10]	δὲ περὶ ἕνα οὐδὲ (τοῦτο·	οὐ	γὰρ ἔτι τινὰ μὲν τινὰ
[9, 8]	τούτου χάριν ἡ δύναμις (λαμβάνεται.	Οὐ	γὰρ ἵνα ὄψιν ἔχωσιν ὁρῶσι
[9, 7]	ἕκαστον καὶ πότε οὔ, διοριστέον·	οὐ	γὰρ ὁποτεοῦν. (Οἷον ἡ γῆ
[9, 5]	ἢ τὰ ἐναντία, οὐ ποιήσει·	οὐ	γὰρ οὕτως ἔχει αὐτῶν τὴν
[9, 8]	φύσεως. Οὐδὲ κάμνει τοῦτο δρῶντα·	οὐ	(γὰρ περὶ τὴν δύναμιν τῆς
[9, 10]	μὲν θιγεῖν καὶ φάναι ἀληθές	(οὐ	γὰρ ταὐτὸ κατάφασις (καὶ φάσις)
[9, 6]	πρᾶξις ἢ οὐ τελεία γε	(οὐ	γὰρ τέλος) ἀλλ' ἐκείνη ἐνυπάρχει
[9, 7]	ὕστερόν ἐστιν. Οἷον τὸ κιβώτιον	οὐ	γήϊνον οὐδὲ γῆ ἀλλὰ ξύλινον·
[9, 10]	δὲ τὰ ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν	οὐ	γίγνεται ὁτὲ (μὲν ἀληθὲς ὁτὲ
[9, 10]	νῦν δὲ τὸ ὂν αὐτὸ	οὐ	γίγνεται οὐδὲ φθείρεται, (ἔκ τινος
[9, 6]	ἐπαγωγῇ ὃ βουλόμεθα λέγειν, καὶ	οὐ	δεῖ παντὸς ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ
[9, 10]	ἀπατηθῆναι· καὶ πᾶσαι εἰσὶν ἐνεργείᾳ,	οὐ	δυνάμει, ἐγίγνοντο γὰρ ἂν καὶ
[9, 3]	δύνασθαι, οἷον τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα	οὐ	δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ τὸν οἰκοδομοῦντα
[9, 3]	δύνασθαι, ὅταν δὲ μὴ ἐνεργῇ	οὐ	δύνασθαι, οἷον τὸν μὴ οἰκοδομοῦντα
[9, 5]	ποιεῖν· εἰ δὲ μή, ποιεῖν	οὐ	δυνήσεται (τὸ γὰρ μηθενὸς τῶν
[9, 8]	τὴν θεωρητικὴν ἵνα θεωρῶσιν· ἀλλ'	οὐ	θεωροῦσιν ἵνα θεωρητικὴν ἔχωσιν, εἰ
[9, 7]	οὐ μουσικὴ ἀλλὰ μουσικόν, καὶ	οὐ	λευκότης ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ λευκόν,
[9, 6]	καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν, ἀλλ'	οὐ	μανθάνει καὶ μεμάθηκεν (οὐδ' ὑγιάζεται
[9, 4]	φαίη δυνατὸν τὴν διάμετρον μετρηθῆναι	οὐ	μέντοι μετρηθήσεσθαι ὁ μὴ λογιζόμενος
[9, 1]	ἣ λέγεται μὲν μάλιστα κυρίως,	οὐ	μὴν χρησιμωτάτη γέ ἐστι πρὸς
[9, 3]	ἐνέργειαν ταὐτὸ (ποιοῦσιν, διὸ καὶ	οὐ	μικρόν τι ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε
[9, 8]	δυνάμεώς ἐστιν. Λέγω δὲ δυνάμεως	οὐ	μόνον τῆς ὡρισμένης ἣ λέγεται
[9, 6]	ἅμα δῆλον ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι	οὐ	μόνον τοῦτο λέγομεν δυνατὸν ὃ
[9, 7]	δὲ τῆς μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο	οὐ	μουσικὴ ἀλλὰ μουσικόν, καὶ οὐ
[9, 7]	ἀλλ' ἐκείνινον οἷον τὸ κιβώτιον	οὐ	ξύλον ἀλλὰ ξύλινον, (οὐδὲ τὸ
[9, 6]	τὸ δυνατόν. Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ	οὐ	πάντα ὁμοίως ἀλλ' ἢ τῷ
[9, 5]	δύναμις τοῦ ποιεῖν, ἔστι δ'	οὐ	πάντως ἀλλ' ἐχόντων πῶς, ἐν
[9, 5]	ποιεῖν δύο ἢ τὰ ἐναντία,	οὐ	ποιήσει· οὐ γὰρ οὕτως ἔχει
[9, 6]	οὐκ ἔστι ταῦτα πρᾶξις ἢ	οὐ	τελεία γε (οὐ γὰρ τέλος)
[9, 7]	Ἔοικε δὲ ὃ λέγομεν εἶναι	οὐ	τόδε ἀλλ' ἐκείνινον οἷον τὸ
[9, 7]	πύρινος, τὸ πῦρ ὕλη πρώτη	οὐ	τόδε τι οὖσα. Τούτῳ γὰρ
[9, 8]	καὶ ὅλος ὁ οὐρανός, καὶ	οὐ	φοβερὸν μή ποτε στῇ, ὃ
[9, 3]	ἄλλων. Οἷς τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα	οὐ	χαλεπὸν ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ ὅτι
[9, 6]	ὥσπερ ὅταν ἰσχναίνῃ, νῦν δ'	οὔ,	ἀλλὰ ζῇ καὶ ἔζηκεν. Τούτων
[9, 7]	ἆρ' ἐστὶ δυνάμει ἄνθρωπος; Ἢ	οὔ,	ἀλλὰ μᾶλλον ὅταν ἤδη γένηται
[9, 10]	ἢ τινὰς μὲν τινὰς δ'	οὔ·	ἀριθμῷ δὲ περὶ ἕνα οὐδὲ
[9, 7]	δυνάμει ἔστιν ἕκαστον καὶ πότε	οὔ,	διοριστέον· οὐ γὰρ ὁποτεοῦν. (Οἷον
[9, 7]	οὖν λεκτέον δυνάμει καὶ πότε	οὔ,	εἴρηται. ~Ἐπεὶ δὲ τὸ πρότερον
[9, 6]	τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ χωρίζεσθαι	οὔ.	Ἐπεὶ δὲ τῶν πράξεων ὧν
[9, 8]	ἔχει τὸ εἶδος τὸ δ'	οὔ)	καὶ ὅτι ἅπαν ἐπ' ἀρχὴν
[9, 8]	αὐτὸ ἐνεργοῦν πρότερον, ἀριθμῷ δ'	οὔ.	Λέγω δὲ τοῦτο ὅτι τοῦδε
[9, 10]	δύο ὀρθὰς ἔχειν ποτὲ δὲ	οὔ	(μεταβάλλοι γὰρ ἄν) ἀλλὰ τὶ
[9, 10]	ἀλλὰ τὶ μὲν τὶ δ'	οὔ,	οἷον ἄρτιον ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι
[9, 3]	τὰ μὴ ὄντα, (κινούμενα δὲ	οὔ,	τοῦτο δὲ ὅτι οὐκ ὄντα
[9, 8]	μὲν ὥς, ἔστι δὲ ὡς	οὔ.	Τῷ λόγῳ μὲν οὖν ὅτι
[9, 10]	ἔτι τινὰ μὲν τινὰ δὲ	οὒ	οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται
[9, 8]	καὶ τέλος (ἀρχὴ γὰρ τὸ	οὗ	ἕνεκα, τοῦ τέλους δὲ ἕνεκα
[9, 5]	λόγον ἅπαν ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται	οὗ	ἔχει τὴν δύναμιν καὶ ὡς
[9, 8]	ἔχων τις τὴν ἐπιστήμην ποιήσει	οὗ	ἡ ἐπιστήμη· ὁ γὰρ μανθάνων
[9, 7]	Τούτῳ γὰρ διαφέρει τὸ καθ'	οὗ	καὶ τὸ ὑποκείμενον, τῷ εἶναι
[9, 3]	ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια	οὗ	λέγεται ἔχειν τὴν δύναμιν, οὐθὲν
[9, 3]	συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς. Ἀλλὰ μὴν	οὐδ'	αἴσθησιν ἕξει οὐδὲν ἂν μὴ
[9, 7]	ὑπὸ ἰατρικῆς ἅπαν ἂν ὑγιασθείη	οὐδ'	ἀπὸ τύχης, ἀλλ' ἔστι τι
[9, 5]	τῷ διορισμῷ προσόντων ἔνια) διὸ	οὐδ'	ἐὰν ἅμα βούληται ἢ ἐπιθυμῇ
[9, 8]	κίνησις, εἴ τίς ἐστιν ἀΐδιος·	οὐδ'	εἴ τι κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ
[9, 9]	κακὸν τῆς δυνάμεως. Οὐκ ἄρα	οὐδ'	ἐν τοῖς ἐξ ἀρχῆς (καὶ
[9, 5]	οὕτως ἔχει αὐτῶν τὴν δύναμιν	οὐδ'	ἔστι τοῦ ἅμα ποιεῖν ἡ
[9, 7]	τῇ (ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν,	οὐδ'	ἔστιν ὃ δεῖ προσγενέσθαι ἢ
[9, 6]	γὰρ ἅμα βαδίζει καὶ βεβάδικεν,	οὐδ'	οἰκοδομεῖ καὶ ᾠκοδόμηκεν, οὐδὲ γίγνεται
[9, 6]	ἀλλ' οὐ μανθάνει καὶ μεμάθηκεν	(οὐδ'	ὑγιάζεται καὶ ὑγίασται· εὖ ζῇ
[9, 7]	οὐδὲ τότε ἴσως; Ὥσπερ οὖν	οὐδ'	ὑπὸ ἰατρικῆς ἅπαν ἂν ὑγιασθείη
[9, 10]	τὸ δὲ ψεῦδος οὐκ ἔστιν,	οὐδὲ	ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ οἵα
[9, 7]	λευκότης ὁ ἄνθρωπος ἀλλὰ λευκόν,	οὐδὲ	βάδισις ἢ κίνησις ἀλλὰ βαδίζον
[9, 7]	Οἷον τὸ κιβώτιον οὐ γήϊνον	οὐδὲ	γῆ ἀλλὰ ξύλινον· τοῦτο γὰρ
[9, 6]	βεβάδικεν, οὐδ' οἰκοδομεῖ καὶ ᾠκοδόμηκεν,	οὐδὲ	γίγνεται καὶ γέγονεν ἢ κινεῖται
[9, 8]	μὴ ἦν, οὐθὲν ἂν ἦν)	(οὐδὲ	δὴ κίνησις, εἴ τίς ἐστιν
[9, 8]	ὃ φοβοῦνται οἱ περὶ φύσεως.	Οὐδὲ	κάμνει τοῦτο δρῶντα· οὐ (γὰρ
[9, 4]	ᾖ δυνατὸν τὸ Β οὕτως,	οὐδὲ	τὰ Α Β ἕξει ὡς
[9, 10]	καὶ ἐπ' ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ	οὐδὲ	τὸ ἀληθὲς ἐπὶ τούτων τὸ
[9, 10]	ἢ τὸ ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον·	οὐδὲ	τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος
[9, 10]	ἐπὶ τούτων τὸ αὐτό, οὕτως	οὐδὲ	τὸ εἶναι, ἀλλ' ἔστι τὸ
[9, 7]	κιβώτιον οὐ ξύλον ἀλλὰ ξύλινον,	(οὐδὲ	τὸ ξύλον γῆ ἀλλὰ γήϊνον,
[9, 7]	ὅταν ἤδη γένηται σπέρμα, καὶ	οὐδὲ	τότε ἴσως; Ὥσπερ οὖν οὐδ'
[9, 10]	οὔ· ἀριθμῷ δὲ περὶ ἕνα	οὐδὲ	(τοῦτο· οὐ γὰρ ἔτι τινὰ
[9, 8]	ἢ πού) ἐνεργείᾳ ἄρα πάντα·	οὐδὲ	τῶν ἐξ ἀνάγκης ὄντων (καίτοι
[9, 10]	τὸ ὂν αὐτὸ οὐ γίγνεται	οὐδὲ	φθείρεται, (ἔκ τινος γὰρ ἂν
[9, 6]	τῶν πράξεων ὧν ἔστι πέρας	οὐδεμία	τέλος ἀλλὰ τῶν περὶ τὸ
[9, 3]	Ἀλλὰ μὴν οὐδ' αἴσθησιν ἕξει	οὐδὲν	ἂν μὴ αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ.
[9, 8]	ἀλλ' ἢ ὡδί, ἢ ὅτι	οὐδὲν	δέονται θεωρεῖν. Ἔτι ἡ ὕλη
[9, 3]	τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι,	οὐδὲν	ἔσται ἀδύνατον· καὶ εἰ κινηθῆναι
[9, 8]	ἔστιν ἁπλῶς (κατά τι δὲ	οὐδὲν	κωλύει, οἷον ποιὸν ἢ πού)
[9, 8]	ποθὲν ποί (τούτου δ' ὕλην	οὐδὲν	κωλύει ὑπάρχειν) διὸ ἀεὶ ἐνεργεῖ
[9, 9]	δὲ δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον ἢ	οὐδέτερον·	(ἡ ἄρα ἐνέργεια βελτίων. Ἀνάγκη
[9, 4]	εἶναι, εἰ τεθείη τὸ Α,	οὐθὲν	ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν· τὸ δέ
[9, 8]	εἰ γὰρ ταῦτα μὴ ἦν,	οὐθὲν	ἂν ἦν) (οὐδὲ δὴ κίνησις,
[9, 8]	ἁπλῶς δὲ τὸ κατ' οὐσίαν.	Οὐθὲν	ἄρα τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει
[9, 8]	(οἷον ὄψεως ἡ ὅρασις, καὶ	οὐθὲν	γίγνεται (παρὰ ταύτην ἕτερον ἀπὸ
[9, 8]	οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν, ἔστι δ'	οὐθὲν	δυνάμει ἀΐδιον. Λόγος δὲ ὅδε·
[9, 3]	οὗ λέγεται ἔχειν τὴν δύναμιν,	οὐθὲν	ἔσται ἀδύνατον. Λέγω δὲ οἷον,
[9, 4]	ἔστι μὲν δυνατὸν δέ, ὅτι	οὐθὲν	ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται δέ γε,
[9, 3]	οὔτε γλυκὺ οὔτε ὅλως αἰσθητὸν	οὐθὲν	ἔσται μὴ αἰσθανομένων· ὥστε τὸν
[9, 9]	ἐξ ἀρχῆς (καὶ τοῖς ἀϊδίοις	οὐθὲν	ἔστιν οὔτε κακὸν οὔτε ἁμάρτημα
[9, 5]	μηθενὸς τῶν ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι	οὐθὲν	ἔτι δεῖ· τὴν γὰρ δύναμιν
[9, 8]	οἰκία παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν) ὅμως	οὐθὲν	ἧττον ἔνθα μὲν τέλος, ἔνθα
[9, 4]	λογιζόμενος τὸ ἀδύνατον εἶναι ὅτι	οὐθὲν	κωλύει δυνατόν τι ὂν εἶναι
[9, 4]	γὰρ μὴ ἀνάγκη δυνατὸν εἶναι,	οὐθὲν	κωλύει μὴ εἶναι δυνατὸν εἶναι.
[9, 1]	τῷ οἰκοδομικῷ· διὸ ᾗ συμπέφυκεν,	οὐθὲν	πάσχει αὐτὸ ὑφ' ἑαυτοῦ· ἓν
[9, 8]	δυνατὸν ὑπάρχειν οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν	οὐθενί,	τὸ δυνατὸν δὲ πᾶν ἐνδέχεται
[9, 4]	σε ἑστάναι νῦν ψεῦδος μέν,	οὐκ	ἀδύνατον δέ. Ἅμα δὲ δῆλον
[9, 2]	παθεῖν δύναμις, ταύτῃ δ' ἐκείνη	οὐκ	ἀεί· ἀνάγκη γὰρ τὸν εὖ
[9, 1]	ὑφ' ἑαυτοῦ· ἓν γὰρ καὶ	οὐκ	ἄλλο. Καὶ ἡ ἀδυναμία καὶ
[9, 8]	μὲν γὰρ μὴ δυνατὸν ὑπάρχειν	οὐκ	(ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί, τὸ δυνατὸν
[9, 5]	τὸ δὲ πάσχειν, ἐκείνας δ'	οὐκ	ἀνάγκη· αὗται μὲν γὰρ πᾶσαι
[9, 5]	καὶ τὰς ἐπὶ τοῦ πάσχειν	οὐκ	ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ τὸ δυνατὸν
[9, 2]	ποιεῖν, τὸν δὲ μόνον ποιοῦντα	οὐκ	ἀνάγκη καὶ εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ
[9, 3]	διὸ καὶ τοῖς μὴ οὖσιν	οὐκ	ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας δέ
[9, 9]	φύσει τὸ κακὸν τῆς δυνάμεως.	Οὐκ	ἄρα οὐδ' ἐν τοῖς ἐξ
[9, 2]	θατέρου. Ἐπεὶ δὲ τὰ ἐναντία	οὐκ	ἐγγίγνεται ἐν τῷ αὐτῷ, ἡ
[9, 8]	δυνάμει· ἀρχὴ γὰρ κινητική, ἀλλ'	(οὐκ	ἐν ἄλλῳ ἀλλ' ἐν αὐτῷ
[9, 4]	δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι	οὐκ	ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι τὸ εἰπεῖν
[9, 8]	οὐσία ὕλη καὶ δύναμις οὖσα,	οὐκ	ἐνέργεια, αἰτία τούτου. Μιμεῖται δὲ
[9, 3]	ἐστίν· οὐκ ἔστι δέ, ὅτι	οὐκ	ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ δέ ἐστι
[9, 4]	εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν μὲν (τοδί,	οὐκ	ἔσται δέ, ὥστε τὰ ἀδύνατα
[9, 3]	μὴ ὄντων ἔνια δυνάμει ἐστίν·	οὐκ	ἔστι δέ, ὅτι οὐκ ἐντελεχείᾳ
[9, 8]	οὐδ' εἴ τι κινούμενον ἀΐδιον,	οὐκ	ἔστι κατὰ δύναμιν κινούμενον ἀλλ'
[9, 4]	ὑποθοίμεθα εἶναι ἢ γεγονέναι ὃ	οὐκ	ἔστι μὲν δυνατὸν δέ, ὅτι
[9, 6]	ὑπάρχοντα ὧν ἕνεκα ἡ κίνησις,	οὐκ	ἔστι ταῦτα πρᾶξις ἢ οὐ
[9, 10]	τὰ πράγματα, πότ' ἔστιν ἢ	οὐκ	ἔστι τὸ ἀληθὲς λεγόμενον ἢ
[9, 9]	ἄμφω τἀναντία. Δῆλον ἄρα ὅτι	οὐκ	ἔστι τὸ κακὸν παρὰ τὰ
[9, 10]	γὰρ περὶ τὸ τί ἐστιν	οὐκ	ἔστιν ἀλλ' ἢ κατὰ συμβεβηκός·
[9, 10]	καὶ ὅτι περὶ τῶν ἀκινήτων	(οὐκ	ἔστιν ἀπάτη κατὰ τὸ ποτέ,
[9, 10]	τι καὶ ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα	οὐκ	ἔστιν ἀπατηθῆναι ἀλλ' ἢ νοεῖν
[9, 10]	νοεῖν ταῦτα· τὸ δὲ ψεῦδος	οὐκ	ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια,
[9, 10]	ἐστίν, εἰ δὲ μὴ οὕτως,	οὐκ	ἔστιν· (τὸ δὲ ἀληθὲς τὸ
[9, 8]	ἡ ἐπιστήμη· ὁ γὰρ μανθάνων	οὐκ	ἔχει. (Ἀλλὰ διὰ τὸ τοῦ
[9, 8]	ὁ σοφιστικὸς ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι	οὐκ	ἔχων τις τὴν ἐπιστήμην ποιήσει
[9, 10]	τρίγωνον εἰ μὴ μεταβάλλειν οἴεται,	οὐκ	οἰήσεται ποτὲ μὲν δύο ὀρθὰς
[9, 3]	δὲ οὔ, τοῦτο δὲ ὅτι	οὐκ	ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ. (Τῶν
[9, 4]	Ἔστω δὴ τὸ Α δυνατόν.	Οὐκοῦν	ὅτε τὸ Α δυνατὸν εἴη
[9, 3]	ἐπὶ τῶν ἄλλων τεχνῶν. Εἰ	οὖν	ἀδύνατον τὰς τοιαύτας ἔχειν τέχνας
[9, 9]	γωνίαι ἴσαι δύο ὀρθαῖς. Εἰ	οὖν	ἀνῆκτο ἡ παρὰ τὴν πλευράν,
[9, 9]	οἰκοδομεῖσθαι καὶ καταπίπτειν. Τὸ μὲν	οὖν	δύνασθαι τἀναντία ἅμα ὑπάρχει· τὰ
[9, 6]	ἐκείνην δὲ κίνησιν. Τὸ μὲν	οὖν	ἐνεργείᾳ τί τέ ἐστι καὶ
[9, 8]	ἔστι τῇ οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν	οὖν	ἕτερόν τί ἐστι παρὰ τὴν
[9, 8]	τι τῆς ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ'	οὖν	καὶ ταύτῃ γε δῆλον ὅτι
[9, 1]	περὶ τῶν ἄλλων. Ὅτι μὲν	οὖν	λέγεται (πολλαχῶς ἡ δύναμις καὶ
[9, 7]	(ἄμφω γὰρ ἀόριστα. Πότε μὲν	οὖν	λεκτέον δυνάμει καὶ πότε οὔ,
[9, 3]	γε μὴ δύναται ἀναστῆναι. Εἰ	οὖν	μὴ ἐνδέχεται ταῦτα λέγειν, φανερὸν
[9, 1]	τῶν προτέρων δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν	οὖν	ὅτι ἔστι μὲν ὡς μία
[9, 8]	ὡς οὔ. Τῷ λόγῳ μὲν	οὖν	ὅτι προτέρα, δῆλον (τῷ γὰρ
[9, 7]	καὶ οὐδὲ τότε ἴσως; Ὥσπερ	οὖν	οὐδ' ὑπὸ ἰατρικῆς ἅπαν ἂν
[9, 7]	ὡς τὸ ἐκείνινον) ὅσα μὲν	οὖν	οὕτω, τὸ ἔσχατον οὐσία· ὅσα
[9, 8]	δὲ δυνάμεις τούτων. Ὅτι μὲν	οὖν	πρότερον ἡ ἐνέργεια καὶ δυνάμεως
[9, 10]	ἀλλὰ πλείω εἶναι· περὶ μὲν	οὖν	τὰ ἐνδεχόμενα ἡ αὐτὴ γίγνεται
[9, 6]	νοεῖ καὶ νενόηκεν. Τὴν μὲν	οὖν	τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην δὲ
[9, 1]	~(Περὶ μὲν	οὖν	τοῦ πρώτως ὄντος καὶ πρὸς
[9, 3]	μὴ αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ	οὖν	τυφλὸν τὸ μὴ ἔχον ὄψιν,
[9, 8]	σῖτος καὶ ὁρῶν, ἐνεργείᾳ δ'	οὔπω·	ἀλλὰ τούτων πρότερα τῷ χρόνῳ
[9, 7]	ἀρχῆς δεῖται, ὥσπερ ἡ γῆ	οὔπω	ἀνδριὰς δυνάμει (μεταβαλοῦσα γὰρ ἔσται
[9, 7]	δι' αὐτοῦ· οἷον τὸ σπέρμα	οὔπω	(δεῖ γὰρ (ἐν ἄλλῳ καὶ
[9, 8]	καὶ ἄστρα καὶ ὅλος ὁ	οὐρανός,	καὶ οὐ φοβερὸν μή ποτε
[9, 8]	γὰρ οὐσία ὕλη καὶ δύναμις	οὖσα,	οὐκ ἐνέργεια, αἰτία τούτου. Μιμεῖται
[9, 7]	ὕλη πρώτη οὐ τόδε τι	οὖσα.	Τούτῳ γὰρ διαφέρει τὸ καθ'
[9, 8]	καὶ χρόνον. Ἀλλὰ μὴν καὶ	οὐσίᾳ	γε, πρῶτον μὲν ὅτι τὰ
[9, 8]	λόγον φανερὸν ὅτι πρότερον τῇ	οὐσίᾳ	ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ ὥσπερ εἴπομεν,
[9, 8]	ἐστιν) Ὥστε φανερὸν ὅτι ἡ	οὐσία	καὶ τὸ εἶδος ἐνέργειά ἐστιν.
[9, 7]	μὲν οὖν οὕτω, τὸ ἔσχατον	οὐσία·	ὅσα δὲ μὴ (οὕτως ἀλλ'
[9, 6]	πρὸς δύναμιν τὰ δ' ὡς	οὐσία	πρός τινα ὕλην. Ἄλλως δὲ
[9, 8]	(ὕστερα τῷ εἴδει καὶ τῇ	οὐσίᾳ	πρότερα (οἷον ἀνὴρ παιδὸς καὶ
[9, 8]	μὲν γὰρ ἀΐδια πρότερα τῇ	οὐσίᾳ	τῶν φθαρτῶν, ἔστι δ' οὐθὲν
[9, 8]	συνέχειαν τῆς κινήσεως· ἡ γὰρ	οὐσία	ὕλη καὶ δύναμις οὖσα, οὐκ
[9, 7]	κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον ὕλη καὶ	οὐσία	ὑλική. Καὶ ὀρθῶς δὴ συμβαίνει
[9, 8]	ἐνέργεια καὶ λόγῳ καὶ τῇ	οὐσίᾳ·	χρόνῳ δ' ἔστι μὲν ὥς,
[9, 8]	τινὲς εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται ἢ	οὐσίαι	οἵας λέγουσιν οἱ ἐν τοῖς
[9, 8]	ποιόν· ἁπλῶς δὲ τὸ κατ'	οὐσίαν.	Οὐθὲν ἄρα τῶν ἀφθάρτων ἁπλῶς
[9, 1]	ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ τῆς	οὐσίας	(κατὰ γὰρ τὸν τῆς οὐσίας
[9, 8]	δὲ ἐν τοῖς περὶ τῆς	οὐσίας	λόγοις ὅτι πᾶν τὸ γιγνόμενον
[9, 1]	οὐσίας (κατὰ γὰρ τὸν τῆς	οὐσίας	λόγον λέγεται τἆλλα (ὄντα, τό
[9, 1]	πάντα γὰρ ἕξει τὸν τῆς	οὐσίας	λόγον, ὥσπερ εἴπομεν ἐν τοῖς
[9, 10]	καὶ περὶ τὰς μὴ συνθετὰς	οὐσίας,	οὐ γὰρ ἔστιν ἀπατηθῆναι· καὶ
[9, 3]	εἶναι, διὸ καὶ τοῖς μὴ	οὖσιν	οὐκ ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας
[9, 5]	ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ τῶν δυνάμεων	οὐσῶν	τῶν μὲν συγγενῶν οἷον τῶν
[9, 3]	χαλεπὸν ἰδεῖν. Δῆλον γὰρ ὅτι	οὔτ'	οἰκοδόμος ἔσται ἐὰν μὴ οἰκοδομῇ
[9, 9]	ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν οὔτε κακὸν	οὔτε	ἁμάρτημα οὔτε διεφθαρμένον (καὶ γὰρ
[9, 3]	Καὶ τὰ ἄψυχα δὴ ὁμοίως·	οὔτε	γὰρ (ψυχρὸν οὔτε θερμὸν οὔτε
[9, 3]	οὔτε γὰρ (ψυχρὸν οὔτε θερμὸν	οὔτε	γλυκὺ οὔτε ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν
[9, 9]	ἔστιν οὔτε κακὸν οὔτε ἁμάρτημα	οὔτε	διεφθαρμένον (καὶ γὰρ ἡ διαφθορὰ
[9, 3]	δὴ ὁμοίως· οὔτε γὰρ (ψυχρὸν	οὔτε	θερμὸν οὔτε γλυκὺ οὔτε ὅλως
[9, 9]	(καὶ τοῖς ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν	οὔτε	κακὸν οὔτε ἁμάρτημα οὔτε διεφθαρμένον
[9, 3]	(ψυχρὸν οὔτε θερμὸν οὔτε γλυκὺ	οὔτε	ὅλως αἰσθητὸν οὐθὲν ἔσται μὴ
[9, 8]	ἔχωσιν, εἰ μὴ οἱ μελετῶντες·	οὗτοι	δὲ οὐχὶ θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ
[9, 3]	γὰρ ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε	οὗτοι	οἱ λόγοι ἐξαιροῦσι καὶ κίνησιν
[9, 8]	φύσις ὁμοίως. Εἰ γὰρ μὴ	οὕτω	γίγνεται, ὁ (Παύσωνος ἔσται Ἑρμῆς·
[9, 6]	δυνατόν) τὸ δ' ἄπειρον οὐχ	οὕτω	δυνάμει ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ ἐσόμενον
[9, 1]	τὸ ποιὸν καὶ τἆλλα τὰ	οὕτω	λεγόμενα· πάντα γὰρ ἕξει τὸν
[9, 8]	δῆλον ὅτι ἡ ἐνέργεια καὶ	οὕτω	προτέρα τῆς δυνάμεως κατὰ γένεσιν
[9, 7]	τὸ ἐκείνινον) ὅσα μὲν οὖν	οὕτω,	τὸ ἔσχατον οὐσία· ὅσα δὲ
[9, 7]	ἔσχατον οὐσία· ὅσα δὲ μὴ	(οὕτως	ἀλλ' εἶδός τι καὶ τόδε
[9, 4]	δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο τότε καὶ	οὕτως	εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ τῶν
[9, 4]	τὸ Β ἔσται δυνατόν, εἴπερ	οὕτως	εἶχον ὥστε τοῦ Α ὄντος
[9, 10]	τὸ δὲ ἕν, εἴπερ ὄν,	οὕτως	ἐστίν, εἰ δὲ μὴ οὕτως,
[9, 6]	(αὐτό, αὐτὰ δὲ ὅταν ἰσχναίνῃ	οὕτως	ἐστὶν ἐν κινήσει, μὴ ὑπάρχοντα
[9, 5]	ἐναντία, οὐ ποιήσει· οὐ γὰρ	οὕτως	ἔχει αὐτῶν τὴν δύναμιν οὐδ'
[9, 10]	ἀληθεύσει ἢ ψεύσεται ὡς ἀεὶ	οὕτως	ἔχοντος.
[9, 4]	εἶναι τὸ Β. Ἐὰν δὴ	οὕτως	ἐχόντων (τῶν Α Β μὴ
[9, 7]	γήϊνον, πάλιν ἡ γῆ εἰ	οὕτως	μὴ ἄλλο ἀλλὰ ἐκείνινον ἀεὶ
[9, 4]	μὴ ᾖ δυνατὸν τὸ Β	οὕτως,	οὐδὲ τὰ Α Β ἕξει
[9, 10]	ἀληθὲς ἐπὶ τούτων τὸ αὐτό,	οὕτως	οὐδὲ τὸ εἶναι, ἀλλ' ἔστι
[9, 10]	οὕτως ἐστίν, εἰ δὲ μὴ	οὕτως,	οὐκ ἔστιν· (τὸ δὲ ἀληθὲς
[9, 5]	ἡ δύναμις, ἐπεὶ ὧν ἐστὶν	οὕτως	ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ περὶ τῆς
[9, 6]	τὸ ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα μὴ	οὕτως	ὥσπερ λέγομεν δυνάμει· λέγομεν δὲ
[9, 3]	ἀεὶ γὰρ ἔστιν) ὅταν παύσηται,	οὐχ	ἕξει τὴν τέχνην, πάλιν δ'
[9, 10]	ἔστιν, οὐδὲ ἀπάτη, ἀλλὰ ἄγνοια,	οὐχ	οἵα ἡ τυφλότης· ἡ μὲν
[9, 2]	Λόγος γάρ ἐστιν ἀμφοῖν μέν,	οὐχ	ὁμοίως δέ, καὶ ἐν ψυχῇ
[9, 6]	ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ δ' ἄπειρον	οὐχ	οὕτω δυνάμει ἔστιν ὡς (ἐνεργείᾳ
[9, 2]	πρᾶγμα καὶ τὴν στέρησιν, πλὴν	οὐχ	ὡσαύτως, καὶ ἔστιν ὡς ἀμφοῖν
[9, 8]	μὴ οἱ μελετῶντες· οὗτοι δὲ	οὐχὶ	θεωροῦσιν ἀλλ' ἢ ὡδί, ἢ
[9, 8]	(παρὰ ταύτην ἕτερον ἀπὸ τῆς	ὄψεως)	ἀπ' ἐνίων δὲ γίγνεταί τι
[9, 8]	μὲν ἔσχατον ἡ χρῆσις (οἷον	ὄψεως	ἡ ὅρασις, καὶ οὐθὲν γίγνεται
[9, 6]	ὁρῶν πρὸς τὸ μῦον μὲν	ὄψιν	δὲ ἔχον, καὶ τὸ ἀποκεκριμένον
[9, 8]	τὰ ζῷα ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν	ὄψιν	ἔχουσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἰκοδομικὴν
[9, 8]	δύναμις (λαμβάνεται. Οὐ γὰρ ἵνα	ὄψιν	ἔχωσιν ὁρῶσι τὰ ζῷα ἀλλ'
[9, 3]	οὖν τυφλὸν τὸ μὴ ἔχον	ὄψιν,	πεφυκὸς δὲ καὶ ὅτε πέφυκε