Livre, Chap.
[9, 4]	δυνατὸν τὸ Β οὕτως, οὐδὲ	τὰ	Α Β ἕξει ὡς ἐτέθη·
[9, 10]	ὁτὲ δὲ ψεύδεσθαι· περὶ δὲ	τὰ	ἀδύνατα ἄλλως ἔχειν οὐ γίγνεται
[9, 4]	(τοδί, οὐκ ἔσται δέ, ὥστε	τὰ	ἀδύνατα εἶναι ταύτῃ διαφεύγειν· λέγω
[9, 3]	τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ	τὰ	ἄλλα ἐκ τῶν κινήσεων μάλιστα·
[9, 10]	καὶ ψευδῆ. Περὶ δὲ δὴ	τὰ	ἀσύνθετα τί τὸ εἶναι ἢ
[9, 8]	ἐνέργεια, αἰτία τούτου. Μιμεῖται δὲ	τὰ	ἄφθαρτα καὶ τὰ ἐν μεταβολῇ
[9, 3]	εὐθὺς οἰκοδομήσει πῶς λαβών; Καὶ	τὰ	ἄψυχα δὴ ὁμοίως· οὔτε γὰρ
[9, 10]	ἀεὶ σύγκειται καὶ ἀδύνατα διαιρεθῆναι,	(τὰ	δ' ἀεὶ διῄρηται καὶ ἀδύνατα
[9, 9]	οὖν δύνασθαι τἀναντία ἅμα ὑπάρχει·	τὰ	δ' ἐναντία ἅμα ἀδύνατον, καὶ
[9, 10]	ἀεὶ διῄρηται καὶ ἀδύνατα συντεθῆναι,	τὰ	δ' ἐνδέχεται τἀναντία, τὸ μὲν
[9, 6]	γὰρ ὡς κίνησις πρὸς δύναμιν	τὰ	δ' ὡς οὐσία πρός τινα
[9, 5]	αἱ δυνάμεις αὐτῶν μετὰ λόγου,	τὰ	δὲ ἄλογα καὶ αἱ δυνάμεις
[9, 9]	κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ καὶ	τὰ	διαγράμματα ἐνεργείᾳ· διαιροῦντες γὰρ εὑρίσκουσιν.
[9, 9]	ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε φανερὸν ὅτι	τὰ	δυνάμει ὄντα εἰς (ἐνέργειαν ἀγόμενα
[9, 8]	Μιμεῖται δὲ τὰ ἄφθαρτα καὶ	τὰ	ἐν μεταβολῇ ὄντα, οἷον γῆ
[9, 5]	ἢ ἐπιθυμῇ ποιεῖν δύο ἢ	τὰ	ἐναντία, οὐ ποιήσει· οὐ γὰρ
[9, 2]	δὲ ἀποφορὰ θατέρου. Ἐπεὶ δὲ	τὰ	ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται ἐν τῷ
[9, 5]	τῶν ἐναντίων, ὥστε ἅμα ποιήσει	τὰ	ἐναντία· τοῦτο δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη
[9, 10]	πλείω εἶναι· περὶ μὲν οὖν	τὰ	ἐνδεχόμενα ἡ αὐτὴ γίγνεται ψευδὴς
[9, 5]	πῶς, ἐν οἷς ἀφορισθήσεται καὶ	τὰ	ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα
[9, 8]	γὰρ ἵνα ὄψιν ἔχωσιν ὁρῶσι	τὰ	ζῷα ἀλλ' ὅπως ὁρῶσιν ὄψιν
[9, 2]	κινήσει πρὸς ταὐτὸ συνάψασα· διὸ	τὰ	κατὰ λόγον δυνατὰ τοῖς ἄνευ
[9, 10]	φάντες τοῦτο ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ	τὰ	μὲν ἀεὶ σύγκειται καὶ ἀδύνατα
[9, 8]	πρώτως. Ἀλλὰ μὴν καὶ κυριωτέρως·	τὰ	μὲν γὰρ ἀΐδια πρότερα τῇ
[9, 6]	ἐν τῷδε ἢ πρὸς τόδε·	τὰ	μὲν γὰρ ὡς κίνησις πρὸς
[9, 5]	προσεῖναι ἐν τῷ διορισμῷ, καὶ	τὰ	μὲν κατὰ λόγον δύναται κινεῖν
[9, 3]	οἷον διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ εἶναι	τὰ	μὴ ὄντα, (κινούμενα δὲ οὔ,
[9, 1]	καὶ τὸ ποιὸν καὶ τἆλλα	τὰ	οὕτω λεγόμενα· πάντα γὰρ ἕξει
[9, 7]	λέγεσθαι κατὰ τὴν ὕλην καὶ	τὰ	πάθη· (ἄμφω γὰρ ἀόριστα. Πότε
[9, 10]	δὲ ὁ ἐναντίως (ἔχων ἢ	τὰ	πράγματα, πότ' ἔστιν ἢ οὐκ
[9, 9]	οὐκ ἔστι τὸ κακὸν παρὰ	τὰ	πράγματα· ὕστερον γὰρ τῇ φύσει
[9, 3]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Οἷς	τὰ	συμβαίνοντα ἄτοπα οὐ χαλεπὸν ἰδεῖν.
[9, 10]	μὴ ὂν τὸ μὲν κατὰ	(τὰ	σχήματα τῶν κατηγοριῶν, τὸ δὲ
[9, 8]	οὐσίᾳ γε, πρῶτον μὲν ὅτι	τὰ	τῇ γενέσει (ὕστερα τῷ εἴδει
[9, 9]	ὥστ' ἀνάγκη τούτων θάτερον εἶναι	τἀγαθόν,	τὸ δὲ δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον
[9, 1]	τὸν τῆς οὐσίας λόγον λέγεται	τἆλλα	(ὄντα, τό τε ποσὸν καὶ
[9, 1]	ποσὸν καὶ τὸ ποιὸν καὶ	τἆλλα	τὰ οὕτω λεγόμενα· πάντα γὰρ
[9, 9]	καταπίπτειν. Τὸ μὲν οὖν δύνασθαι	τἀναντία	ἅμα ὑπάρχει· τὰ δ' ἐναντία
[9, 9]	τὸ γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω	τἀναντία.	Δῆλον ἄρα ὅτι οὐκ ἔστι
[9, 2]	τοῖς ἄνευ λόγου δυνατοῖς ποιεῖ	τἀναντία·	μιᾷ γὰρ ἀρχῇ περιέχεται, τῷ
[9, 9]	δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν ἐστι δυνατὸν	τἀναντία,	οἷον τὸ δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν
[9, 10]	δύναμιν ἢ ἐνέργειαν τούτων ἢ	τἀναντία,	(τὸ δὲ κυριώτατα ὂν ἀληθὲς
[9, 10]	ἀδύνατα συντεθῆναι, τὰ δ' ἐνδέχεται	τἀναντία,	τὸ μὲν εἶναί ἐστι τὸ
[9, 6]	δὴ τὰς μὲν κινήσεις λέγειν,	τὰς	δ' ἐνεργείας. Πᾶσα γὰρ κίνησις
[9, 5]	ἔχειν, ὅσαι ἔθει καὶ λόγῳ,	τὰς	δὲ μὴ τοιαύτας καὶ τὰς
[9, 9]	δ' ἐναντία ἅμα ἀδύνατον, καὶ	τὰς	ἐνεργείας δὲ ἅμα ἀδύνατον ὑπάρχειν
[9, 5]	τὰς δὲ μὴ τοιαύτας καὶ	τὰς	ἐπὶ τοῦ πάσχειν οὐκ ἀνάγκη.
[9, 8]	λέγουσιν οἱ ἐν τοῖς λόγοις	τὰς	ἰδέας, πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον ἄν
[9, 5]	μαθήσει οἷον τῆς τῶν τεχνῶν,	τὰς	μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν, ὅσαι
[9, 6]	ζῇ καὶ ἔζηκεν. Τούτων δὴ	τὰς	μὲν κινήσεις λέγειν, τὰς δ'
[9, 5]	(εἶναι ταύτας δὲ ἐν ἀμφοῖν,	τὰς	μὲν τοιαύτας δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν
[9, 10]	συμβεβηκός· ὁμοίως δὲ καὶ περὶ	τὰς	μὴ συνθετὰς οὐσίας, οὐ γὰρ
[9, 2]	ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη καὶ	τὰς	τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι μὲν τῶν
[9, 3]	ἄλλων τεχνῶν. Εἰ οὖν ἀδύνατον	τὰς	τοιαύτας ἔχειν τέχνας μὴ μαθόντα
[9, 8]	γῆ καὶ πῦρ. Καὶ γὰρ	ταῦτα	ἀεὶ ἐνεργεῖ· (καθ' αὑτὰ γὰρ
[9, 8]	ἐπιστήμη καὶ κινούμενον ἢ κίνησις·	(ταῦτα	γὰρ ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ
[9, 8]	ἕτερα ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ ὧν	ταῦτα	ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ ἐκ τοῦ
[9, 3]	ἀναστῆναι. Εἰ οὖν μὴ ἐνδέχεται	ταῦτα	λέγειν, φανερὸν ὅτι δύναμις καὶ
[9, 1]	(ἔχειν μὴ ἔχῃ βίᾳ, ἐστερῆσθαι	ταῦτα	λέγομεν. ~Ἐπεὶ δ' αἱ μὲν
[9, 6]	ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι καὶ ὁρωμένῳ.	Ταῦτα	μὲν γὰρ ἐνδέχεται καὶ ἁπλῶς
[9, 8]	(καίτοι ταῦτα πρῶτα· εἰ γὰρ	ταῦτα	μὴ ἦν, οὐθὲν ἂν ἦν)
[9, 10]	εἶναί τι καὶ ἐνέργειαι, περὶ	ταῦτα	οὐκ ἔστιν ἀπατηθῆναι ἀλλ' ἢ
[9, 6]	ἕνεκα ἡ κίνησις, οὐκ ἔστι	ταῦτα	πρᾶξις ἢ οὐ τελεία γε
[9, 8]	τῶν ἐξ ἀνάγκης ὄντων (καίτοι	ταῦτα	πρῶτα· εἰ γὰρ ταῦτα μὴ
[9, 10]	(τὸ δὲ ἀληθὲς τὸ νοεῖν	ταῦτα·	τὸ δὲ ψεῦδος οὐκ ἔστιν,
[9, 5]	τὰ ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ	ταῦτα	τῶν ἐν τῷ διορισμῷ προσόντων
[9, 10]	ὁτὲ δὲ ψεῦδος, ἀλλ' ἀεὶ	ταὐτὰ	ἀληθῆ καὶ ψευδῆ. Περὶ δὲ
[9, 5]	μὲν ἀνάγκη ἐν ἐμψύχῳ (εἶναι	ταύτας	δὲ ἐν ἀμφοῖν, τὰς μὲν
[9, 8]	ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ' οὖν καὶ	ταύτῃ	γε δῆλον ὅτι ἡ ἐνέργεια
[9, 2]	μόνον ποιῆσαι ἢ παθεῖν δύναμις,	ταύτῃ	δ' ἐκείνη οὐκ ἀεί· ἀνάγκη
[9, 4]	δέ, ὥστε τὰ ἀδύνατα εἶναι	ταύτῃ	διαφεύγειν· λέγω δὲ οἷον εἴ
[9, 8]	ὅρασις, καὶ οὐθὲν γίγνεται (παρὰ	ταύτην	ἕτερον ἀπὸ τῆς ὄψεως) ἀπ'
[9, 6]	διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ εἶναι δυνάμει	ταύτην	τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ χωρίζεσθαι
[9, 6]	τὸ ἀπειργασμένον πρὸς τὸ ἀνέργαστον.	Ταύτης	δὲ τῆς διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ
[9, 1]	κατὰ κίνησιν. Ἀλλ' εἰπόντες περὶ	ταύτης,	ἐν τοῖς περὶ τῆς ἐνεργείας
[9, 9]	τῆς δυνάμεως· τὸ γὰρ δυνάμενον	ταὐτὸ	ἄμφω τἀναντία. Δῆλον ἄρα ὅτι
[9, 10]	καὶ φάναι ἀληθές (οὐ γὰρ	ταὐτὸ	κατάφασις (καὶ φάσις) τὸ δ'
[9, 3]	οἱ λόγοι δύναμιν καὶ ἐνέργειαν	ταὐτὸ	(ποιοῦσιν, διὸ καὶ οὐ μικρόν
[9, 2]	τῆς αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει πρὸς	ταὐτὸ	συνάψασα· διὸ τὰ κατὰ λόγον
[9, 4]	ἀδύνατον. Οὐ γὰρ δή ἐστι	ταὐτὸ	τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ἀδύνατον·
[9, 9]	γὰρ κατὰ τὸ δύνασθαι λέγεται,	ταὐτόν	ἐστι δυνατὸν τἀναντία, οἷον τὸ
[9, 9]	οἷον τὸ δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν	ταὐτόν	ἐστι καὶ τὸ νοσεῖν, καὶ
[9, 8]	φύσις ἐν ταὐτῷ γίγνεται· ἐν	ταὐτῷ	γὰρ γένει τῇ δυνάμει· ἀρχὴ
[9, 8]	Καὶ γὰρ ἡ φύσις ἐν	ταὐτῷ	γίγνεται· ἐν ταὐτῷ γὰρ γένει
[9, 9]	τί; Ἐὰν ἴσαι τρεῖς, ἥ	τε	βάσις δύο καὶ ἡ ἐκ
[9, 8]	τὸ εἶδος ἐνέργειά ἐστιν. Κατά	τε	δὴ τοῦτον τὸν λόγον φανερὸν
[9, 3]	καὶ γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ τό	τε	ἑστηκὸς ἑστήξεται καὶ τὸ καθήμενον
[9, 6]	Τὸ μὲν οὖν ἐνεργείᾳ τί	τέ	ἐστι καὶ ποῖον, ἐκ τούτων
[9, 6]	εἴρηται, περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν τί	τέ	ἐστιν ἡ ἐνέργεια καὶ ποῖόν
[9, 8]	τῷ ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον ἥ	τε	οἰκοδόμησις ἐν τῷ οἰκοδομουμένῳ καὶ
[9, 1]	λόγον λέγεται τἆλλα (ὄντα, τό	τε	ποσὸν καὶ τὸ ποιὸν καὶ
[9, 4]	Α δυνατὸν εἴη εἶναι, εἰ	τεθείη	τὸ Α, οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι
[9, 6]	ἔστι ταῦτα πρᾶξις ἢ οὐ	τελεία	γε (οὐ γὰρ τέλος) ἀλλ'
[9, 6]	οὐ τελεία γε (οὐ γὰρ	τέλος)	ἀλλ' ἐκείνη ἐνυπάρχει τὸ τέλος
[9, 6]	πράξεων ὧν ἔστι πέρας οὐδεμία	τέλος	ἀλλὰ τῶν περὶ τὸ τέλος,
[9, 8]	διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται τὸ	τέλος	ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ φύσις ὁμοίως.
[9, 8]	ἀρχὴν βαδίζει τὸ γιγνόμενον καὶ	τέλος	(ἀρχὴ γὰρ τὸ οὗ ἕνεκα,
[9, 8]	τέλους δὲ ἕνεκα ἡ γένεσις)	τέλος	δ' ἡ ἐνέργεια, καὶ τούτου
[9, 8]	ἄλλων, καὶ ὧν κίνησις τὸ	τέλος,	διὸ ὥσπερ οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα
[9, 8]	ὅμως οὐθὲν ἧττον ἔνθα μὲν	τέλος,	ἔνθα δὲ μᾶλλον τέλος τῆς
[9, 8]	ὥσπερ κἀκεῖνος. Τὸ γὰρ ἔργον	τέλος,	ἡ δὲ ἐνέργεια τὸ ἔργον,
[9, 6]	τέλος) ἀλλ' ἐκείνη ἐνυπάρχει τὸ	τέλος	καὶ ἡ πρᾶξις. Οἷον ὁρᾷ
[9, 9]	καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν τὸ	τέλος	καὶ τὴν ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον
[9, 6]	τέλος ἀλλὰ τῶν περὶ τὸ	τέλος,	οἷον τὸ ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία
[9, 8]	μὲν τέλος, ἔνθα δὲ μᾶλλον	τέλος	τῆς δυνάμεώς ἐστιν· ἡ γὰρ
[9, 8]	γὰρ τὸ οὗ ἕνεκα, τοῦ	τέλους	δὲ ἕνεκα ἡ γένεσις) τέλος
[9, 2]	μετὰ λόγου· διὸ πᾶσαι αἱ	τέχναι	καὶ αἱ ποιητικαὶ ἐπιστῆμαι δυνάμεις
[9, 3]	οὖν ἀδύνατον τὰς τοιαύτας ἔχειν	τέχνας	μὴ μαθόντα ποτὲ καὶ λαβόντα,
[9, 3]	ὅταν παύσηται, οὐχ ἕξει τὴν	τέχνην,	πάλιν δ' εὐθὺς οἰκοδομήσει πῶς
[9, 3]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων	τεχνῶν.	Εἰ οὖν ἀδύνατον τὰς τοιαύτας
[9, 5]	δὲ μαθήσει οἷον τῆς τῶν	τεχνῶν,	τὰς μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας ἔχειν,
[9, 8]	γε, πρῶτον μὲν ὅτι τὰ	τῇ	γενέσει (ὕστερα τῷ εἴδει καὶ
[9, 8]	γίγνεται· ἐν ταὐτῷ γὰρ γένει	τῇ	δυνάμει· ἀρχὴ γὰρ κινητική, ἀλλ'
[9, 6]	δ' ἐπὶ τῶν καθ' ἕκαστα	τῇ	ἐπαγωγῇ ὃ βουλόμεθα λέγειν, καὶ
[9, 2]	λόγῳ. Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι	(τῇ	μὲν τοῦ εὖ δυνάμει ἀκολουθεῖ
[9, 8]	καὶ ἅμα γίγνεται καὶ ἔστι	τῇ	οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν οὖν ἕτερόν
[9, 6]	τῷ ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ ἐν	τῇ	ὅλῃ τὴν ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη
[9, 8]	τὸν λόγον φανερὸν ὅτι πρότερον	τῇ	οὐσίᾳ ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ ὥσπερ
[9, 8]	γενέσει (ὕστερα τῷ εἴδει καὶ	τῇ	οὐσίᾳ πρότερα (οἷον ἀνὴρ παιδὸς
[9, 8]	τὰ μὲν γὰρ ἀΐδια πρότερα	τῇ	οὐσίᾳ τῶν φθαρτῶν, ἔστι δ'
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια καὶ λόγῳ καὶ	τῇ	οὐσίᾳ· χρόνῳ δ' ἔστι μὲν
[9, 1]	ἀδυναμία καὶ τὸ ἀδύνατον (ἡ	τῇ	τοιαύτῃ δυνάμει ἐναντία στέρησίς ἐστιν,
[9, 7]	κωλύει τῶν ἐν τούτῳ καὶ	τῇ	(ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ'
[9, 9]	παρὰ τὰ πράγματα· ὕστερον γὰρ	τῇ	φύσει τὸ κακὸν τῆς δυνάμεως.
[9, 8]	θεωροῦντι καὶ ἡ ζωὴ ἐν	τῇ	ψυχῇ, διὸ καὶ ἡ εὐδαιμονία·
[9, 5]	κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν ἔτι δεῖ·	τὴν	γὰρ δύναμιν ἔχει ὡς ἔστι
[9, 8]	ἀνάγκη τὸν λόγον προυπάρχειν καὶ	τὴν	γνῶσιν τῆς γνώσεως) τῷ δὲ
[9, 6]	γνώσει. Τὸ γὰρ μὴ ὑπολείπειν	τὴν	διαίρεσιν ἀποδίδωσι τὸ εἶναι δυνάμει
[9, 4]	οἷον εἴ τις φαίη δυνατὸν	τὴν	διάμετρον μετρηθῆναι οὐ μέντοι μετρηθήσεσθαι
[9, 10]	τὸ ξύλον ἢ τὸ ἀσύμμετρον	τὴν	διάμετρον· οὐδὲ τὸ ἀληθὲς καὶ
[9, 5]	ἀνάγκη, ὅταν ὀρέγηται οὗ ἔχει	τὴν	δύναμιν καὶ ὡς ἔχει, (τοῦτο
[9, 5]	οὐ γὰρ οὕτως ἔχει αὐτῶν	τὴν	δύναμιν οὐδ' ἔστι τοῦ ἅμα
[9, 3]	(ἡ ἐνέργεια οὗ λέγεται ἔχειν	τὴν	δύναμιν, οὐθὲν ἔσται ἀδύνατον. Λέγω
[9, 8]	τοῦτο δρῶντα· οὐ (γὰρ περὶ	τὴν	δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον
[9, 9]	τῶν κακῶν τὸ τέλος καὶ	τὴν	ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον τῆς δυνάμεως·
[9, 8]	ἔστιν ἄλλο τι ἔργον (παρὰ	τὴν	ἐνέργειαν, ἐν αὐτοῖς ὑπάρχει ἡ
[9, 6]	ἀποδίδωσι τὸ εἶναι δυνάμει ταύτην	τὴν	ἐνέργειαν, τὸ δὲ χωρίζεσθαι οὔ.
[9, 8]	τὸ ἔργον καὶ συντείνει πρὸς	τὴν	ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ' ἐστὶ τῶν
[9, 3]	ἡ ἐνέργεια τοὔνομα, ἡ πρὸς	τὴν	ἐντελέχειαν συντιθεμένη, καὶ ἐπὶ τὰ
[9, 8]	ἐγίγνετο ὅτι οὐκ ἔχων τις	τὴν	ἐπιστήμην ποιήσει οὗ ἡ ἐπιστήμη·
[9, 6]	Ἑρμῆν καὶ ἐν τῇ ὅλῃ	τὴν	ἡμίσειαν, ὅτι ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ
[9, 8]	καὶ οἰκοδομικὴν ἵνα οἰκοδομῶσι καὶ	τὴν	θεωρητικὴν ἵνα θεωρῶσιν· ἀλλ' οὐ
[9, 8]	γὰρ καὶ ἐν αὑτοῖς ἔχει	τὴν	κίνησιν. Αἱ δὲ ἄλλαι δυνάμεις,
[9, 6]	αὐτό, καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν.	Τὴν	μὲν οὖν τοιαύτην ἐνέργειαν (λέγω,
[9, 8]	ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ	τὴν	οἰκοδόμησιν) ὅμως οὐθὲν ἧττον ἔνθα
[9, 9]	Εἰ οὖν ἀνῆκτο ἡ παρὰ	τὴν	πλευράν, ἰδόντι ἂν ἦν εὐθὺς
[9, 2]	αὐτὸς δηλοῖ τὸ πρᾶγμα καὶ	τὴν	στέρησιν, πλὴν οὐχ ὡσαύτως, καὶ
[9, 8]	ἡ κίνησις, ὥστε ἐπίπονον εἶναι	τὴν	συνέχειαν τῆς κινήσεως· ἡ γὰρ
[9, 3]	ἔστιν) ὅταν παύσηται, οὐχ ἕξει	τὴν	τέχνην, πάλιν δ' εὐθὺς οἰκοδομήσει
[9, 1]	τινὰ ἀρχήν, καὶ εἶναι καὶ	τὴν	ὕλην ἀρχήν τινα, πάσχει τὸ
[9, 7]	συμβαίνει τὸ ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ	τὴν	ὕλην καὶ τὰ πάθη· (ἄμφω
[9, 6]	ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς ὕλης πρὸς	τὴν	ὕλην, καὶ τὸ ἀπειργασμένον πρὸς
[9, 8]	οὖν ἕτερόν τί ἐστι παρὰ	τὴν	χρῆσιν τὸ γιγνόμενον, τούτων μὲν
[9, 8]	οὐ (γὰρ περὶ τὴν δύναμιν	τῆς	ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον τοῖς φθαρτοῖς,
[9, 8]	δυνάμεις, ἐξ ὧν διώρισται, πᾶσαι	τῆς	ἀντιφάσεώς εἰσιν· τὸ γὰρ δυνάμενον
[9, 8]	ἄλογοι τῷ παρεῖναι καὶ μὴ	τῆς	ἀντιφάσεως ἔσονται αἱ αὐταί. Εἰ
[9, 8]	δὲ ὅδε· πᾶσα δύναμις ἅμα	τῆς	ἀντιφάσεώς ἐστιν· τὸ μὲν γὰρ
[9, 2]	κινήσεως ἀρχήν· ὥστε ἄμφω ἀπὸ	τῆς	αὐτῆς ἀρχῆς κινήσει πρὸς ταὐτὸ
[9, 7]	μεταβάλλειν) ὅταν δ' ἤδη διὰ	τῆς	αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον, ἤδη
[9, 7]	ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν ἡ ἀρχὴ	τῆς	γενέσεως. Καὶ ὅσων δὴ ἐν
[9, 8]	λόγον προυπάρχειν καὶ τὴν γνῶσιν	τῆς	γνώσεως) τῷ δὲ χρόνῳ πρότερον
[9, 6]	πρὸς τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ	τῆς	διαφορᾶς (θατέρῳ μορίῳ ἔστω ἡ
[9, 8]	τέλος, ἔνθα δὲ μᾶλλον τέλος	τῆς	δυνάμεώς ἐστιν· ἡ γὰρ οἰκοδόμησις
[9, 8]	ἡ ἐνέργεια καὶ οὕτω προτέρα	τῆς	δυνάμεως κατὰ γένεσιν καὶ χρόνον.
[9, 9]	γὰρ τῇ φύσει τὸ κακὸν	τῆς	δυνάμεως. Οὐκ ἄρα οὐδ' ἐν
[9, 9]	καὶ τὴν ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον	τῆς	δυνάμεως· τὸ γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ
[9, 1]	περὶ ταύτης, ἐν τοῖς περὶ	τῆς	ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ περὶ
[9, 1]	ἄλλο· ἡ δ' ἕξις ἀπαθείας	τῆς	ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ φθορᾶς
[9, 8]	τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν τι	τῆς	ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ' οὖν καὶ
[9, 3]	οἱ αὐτοὶ (τυφλοὶ ἔσονται πολλάκις	τῆς	ἡμέρας, καὶ κωφοί. Ἔτι εἰ
[9, 6]	οὕτως ποιήσει. ~(Ἐπεὶ δὲ περὶ	τῆς	κατὰ κίνησιν λεγομένης δυνάμεως εἴρηται,
[9, 8]	ὥστε ἐπίπονον εἶναι τὴν συνέχειαν	τῆς	κινήσεως· ἡ γὰρ οὐσία ὕλη
[9, 7]	μουσικὸν καὶ λευκόν (λέγεται δὲ	τῆς	μουσικῆς ἐγγενομένης ἐκεῖνο οὐ μουσικὴ
[9, 8]	δὲ γίγνεταί τι (οἷον ἀπὸ	τῆς	οἰκοδομικῆς οἰκία παρὰ τὴν οἰκοδόμησιν)
[9, 1]	τοῦ ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ	τῆς	οὐσίας (κατὰ γὰρ τὸν τῆς
[9, 8]	Εἴρηται δὲ ἐν τοῖς περὶ	τῆς	οὐσίας λόγοις ὅτι πᾶν τὸ
[9, 1]	τῆς οὐσίας (κατὰ γὰρ τὸν	τῆς	οὐσίας λόγον λέγεται τἆλλα (ὄντα,
[9, 1]	λεγόμενα· πάντα γὰρ ἕξει τὸν	τῆς	οὐσίας λόγον, ὥσπερ εἴπομεν ἐν
[9, 8]	γίγνεται (παρὰ ταύτην ἕτερον ἀπὸ	τῆς	ὄψεως) ἀπ' ἐνίων δὲ γίγνεταί
[9, 1]	ἔνεστι πᾶσι τοῖς ὅροις ὁ	τῆς	πρώτης δυνάμεως λόγος. Πάλιν δ'
[9, 9]	δὲ καὶ βελτίων καὶ τιμιωτέρα	τῆς	σπουδαίας (δυνάμεως ἡ ἐνέργεια, ἐκ
[9, 8]	αὐτῷ ᾗ αὐτό. Πάσης δὴ	τῆς	τοιαύτης προτέρα ἐστὶν ἡ ἐνέργεια
[9, 8]	ἐνέργεια ἑτέρα πρὸ ἑτέρας ἕως	τῆς	τοῦ ἀεὶ κινοῦντος πρώτως. Ἀλλὰ
[9, 5]	αἰσθήσεων, τῶν δὲ ἔθει οἷον	τῆς	τοῦ αὐλεῖν, τῶν δὲ μαθήσει
[9, 5]	αὐλεῖν, τῶν δὲ μαθήσει οἷον	τῆς	τῶν τεχνῶν, τὰς μὲν ἀνάγκη
[9, 6]	ἔχον, καὶ τὸ ἀποκεκριμένον ἐκ	τῆς	ὕλης πρὸς τὴν ὕλην, καὶ
[9, 1]	ἐπὶ τὸ χεῖρον καὶ φθορᾶς	τῆς	ὑπ' ἄλλου ἢ ᾗ ἄλλο
[9, 2]	ἐμψύχοις καὶ ἐν ψυχῇ καὶ	τῆς	ψυχῆς ἐν τῷ λόγον ἔχοντι,
[9, 8]	Λέγω δὲ δυνάμεως οὐ μόνον	τῆς	ὡρισμένης ἣ λέγεται ἀρχὴ μεταβλητικὴ
[9, 10]	γὰρ ἄν) ἀλλὰ τὶ μὲν	τὶ	δ' οὔ, οἷον ἄρτιον ἀριθμὸν
[9, 8]	ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς (κατά	τι	δὲ οὐδὲν κωλύει, οἷον ποιὸν
[9, 8]	καὶ τοῦ ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί	τι	(δῆλον δ' ἐν τοῖς περὶ
[9, 5]	ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ τὸ δυνατὸν	τὶ	δυνατὸν καὶ ποτὲ καὶ πὼς
[9, 9]	νῦν δ' ἐνυπάρχει δυνάμει. Διὰ	τί	δύο ὀρθαὶ τὸ τρίγωνον; Ὅτι
[9, 9]	Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου διὰ	τί;	Ἐὰν ἴσαι τρεῖς, ἥ τε
[9, 8]	ἰδέας, πολὺ μᾶλλον ἐπιστῆμον ἄν	τι	εἴη ἢ αὐτὸ ἐπιστήμη καὶ
[9, 3]	ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν μέν	τι	εἶναι μὴ εἶναι δέ, καὶ
[9, 5]	δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν	τι	εἶναι τὸ κύριον· λέγω δὲ
[9, 9]	ἂν ἦν εὐθὺς δῆλον διὰ	τί.	Ἐν ἡμικυκλίῳ ὀρθὴ καθόλου διὰ
[9, 8]	ὅσων δὲ μὴ ἔστιν ἄλλο	τι	ἔργον (παρὰ τὴν ἐνέργειαν, ἐν
[9, 10]	νοεῖν ἢ μή· ἀλλὰ τὸ	τί	ἐστι ζητεῖται περὶ αὐτῶν, εἰ
[9, 8]	οἰκίᾳ. (Ὅσων μὲν οὖν ἕτερόν	τί	ἐστι παρὰ τὴν χρῆσιν τὸ
[9, 7]	τοδὶ τὸ ξύλον. Εἰ δέ	τί	ἐστι πρῶτον (ὃ μηκέτι κατ'
[9, 10]	θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ τὸ	τί	ἐστιν οὐκ ἔστιν ἀλλ' ἢ
[9, 3]	(ποιοῦσιν, διὸ καὶ οὐ μικρόν	τι	ζητοῦσιν ἀναιρεῖν) ὥστε ἐνδέχεται δυνατὸν
[9, 7]	τὸ ὑποκείμενον, τῷ εἶναι τόδε	τι	ἢ μὴ εἶναι· οἷον τοῖς
[9, 1]	τὸ ὂν τὸ μὲν τὸ	τὶ	ἢ ποιὸν ἢ ποσόν, τὸ
[9, 6]	ἐστιν ἡ ἐνέργεια καὶ ποῖόν	τι.	Καὶ γὰρ τὸ δυνατὸν ἅμα
[9, 10]	Ὅσα δή ἐστιν ὅπερ εἶναί	τι	καὶ ἐνέργειαι, περὶ ταῦτα οὐκ
[9, 7]	δὲ μὴ (οὕτως ἀλλ' εἶδός	τι	καὶ τόδε τι τὸ κατηγορούμενον,
[9, 8]	διὰ τὸ τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί	τι	καὶ τοῦ ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί
[9, 8]	τὸ γιγνόμενον γίγνεται ἔκ τινος	τι	καὶ ὑπό τινος, καὶ τοῦτο
[9, 8]	τίς ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ' εἴ	τι	κινούμενον ἀΐδιον, οὐκ ἔστι κατὰ
[9, 10]	ἢ ψεῦδος; Τοῦτο γὰρ σκεπτέον	τί	λέγομεν. Οὐ γὰρ διὰ τὸ
[9, 10]	οὔ (μεταβάλλοι γὰρ ἄν) ἀλλὰ	τὶ	μὲν τὶ δ' οὔ, οἷον
[9, 7]	οὐδ' ἀπὸ τύχης, ἀλλ' ἔστι	τι	ὃ δυνατόν ἐστι, καὶ τοῦτ'
[9, 8]	ὄψεως) ἀπ' ἐνίων δὲ γίγνεταί	τι	(οἷον ἀπὸ τῆς οἰκοδομικῆς οἰκία
[9, 4]	εἶναι ὅτι οὐθὲν κωλύει δυνατόν	τι	ὂν εἶναι ἢ γενέσθαι μὴ
[9, 7]	πῦρ ὕλη πρώτη οὐ τόδε	τι	οὖσα. Τούτῳ γὰρ διαφέρει τὸ
[9, 6]	κίνησιν. Τὸ μὲν οὖν ἐνεργείᾳ	τί	τέ ἐστι καὶ ποῖον, ἐκ
[9, 6]	δυνάμεως εἴρηται, περὶ ἐνεργείας διορίσωμεν	τί	τέ ἐστιν ἡ ἐνέργεια καὶ
[9, 8]	(καὶ τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν	τι	τῆς ἐπιστήμης ἴσως. Ἀλλ' οὖν
[9, 10]	Περὶ δὲ δὴ τὰ ἀσύνθετα	τί	τὸ εἶναι ἢ μὴ εἶναι
[9, 7]	ἀλλ' εἶδός τι καὶ τόδε	τι	τὸ κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον ὕλη
[9, 9]	~Ὅτι δὲ καὶ βελτίων καὶ	τιμιωτέρα	τῆς σπουδαίας (δυνάμεως ἡ ἐνέργεια,
[9, 6]	ἄλλου ἢ ἁπλῶς ἢ τρόπον	τινά,	ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες
[9, 1]	πάσχοντι (διὰ γὰρ τὸ ἔχειν	τινὰ	ἀρχήν, καὶ εἶναι καὶ τὴν
[9, 10]	οὐ γὰρ ἔτι τινὰ μὲν	τινὰ	δὲ οὒ οἰήσεται, ἀλλ' ἀληθεύσει
[9, 2]	καθ' αὑτὸ τοῦ δὲ τρόπον	τινὰ	κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ καὶ
[9, 10]	οὐδὲ (τοῦτο· οὐ γὰρ ἔτι	τινὰ	μὲν τινὰ δὲ οὒ οἰήσεται,
[9, 1]	εἶναι καὶ τὴν ὕλην ἀρχήν	τινα,	πάσχει τὸ πάσχον, καὶ ἄλλο
[9, 6]	τὰ δ' ὡς οὐσία πρός	τινα	ὕλην. Ἄλλως δὲ καὶ τὸ
[9, 10]	εἶναι μηθένα, ἢ τινὰς μὲν	τινὰς	δ' οὔ· ἀριθμῷ δὲ περὶ
[9, 3]	ἀποδιδόασι τὸ κινεῖσθαι, ἄλλας δέ	τινας	κατηγορίας, οἷον διανοητὰ καὶ ἐπιθυμητὰ
[9, 10]	ἀριθμὸν πρῶτον εἶναι μηθένα, ἢ	τινὰς	μὲν τινὰς δ' οὔ· ἀριθμῷ
[9, 1]	τὸ αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί	(τινές	εἰσι, καὶ πρὸς πρώτην μίαν
[9, 8]	ἔσονται αἱ αὐταί. Εἰ ἄρα	τινὲς	εἰσὶ φύσεις (τοιαῦται ἢ οὐσίαι
[9, 3]	καὶ εὖ ποιεῖν. ~Εἰσὶ δέ	τινες	οἵ φασιν, οἷον οἱ Μεγαρικοί,
[9, 3]	(ἢ γὰρ λήθῃ ἢ πάθει	τινὶ	ἢ χρόνῳ· οὐ γὰρ δὴ
[9, 1]	δυνάμεις ἀφείσθωσαν (ἔνιαι γὰρ ὁμοιότητί	τινι	λέγονται, καθάπερ ἐν γεωμετρίᾳ καὶ
[9, 10]	οὐ γίγνεται οὐδὲ φθείρεται, (ἔκ	τινος	γὰρ ἂν ἐγίγνετο· Ὅσα δή
[9, 8]	ἔκ τινος τι καὶ ὑπό	τινος,	καὶ τοῦτο τῷ εἴδει τὸ
[9, 8]	μουσικὸς ὑπὸ μουσικοῦ, ἀεὶ κινοῦντός	τινος	πρώτου· τὸ δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ
[9, 8]	πᾶν τὸ γιγνόμενον γίγνεται ἔκ	τινος	τι καὶ ὑπό τινος, καὶ
[9, 8]	ἦν) (οὐδὲ δὴ κίνησις, εἴ	τίς	ἐστιν ἀΐδιος· οὐδ' εἴ τι
[9, 8]	ἡ εὐδαιμονία· (ζωὴ γὰρ ποιά	τίς	ἐστιν) Ὥστε φανερὸν ὅτι ἡ
[9, 8]	ἔλεγχος ἐγίγνετο ὅτι οὐκ ἔχων	τις	τὴν ἐπιστήμην ποιήσει οὗ ἡ
[9, 10]	ἀπάτη κατὰ τὸ ποτέ, εἴ	τις	ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον τὸ τρίγωνον
[9, 4]	διαφεύγειν· λέγω δὲ οἷον εἴ	τις	φαίη δυνατὸν τὴν διάμετρον μετρηθῆναι
[9, 10]	τὸ νοητικὸν ὅλως μὴ ἔχοι	τις.	Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι περὶ
[9, 4]	Β δυνατὸν εἶναι, εἰ ἔστι	τὸ	Α ἀνάγκη εἶναι καὶ τὸ
[9, 4]	τὸ Α δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε	τὸ	Α δυνατὸν εἴη εἶναι, εἰ
[9, 4]	δεύτερον ἄρα. Ἂν ἄρα ᾖ	τὸ	Α δυνατόν, καὶ τὸ Β
[9, 4]	εἶναι δυνατὸν εἶναι. Ἔστω δὴ	τὸ	Α δυνατόν. Οὐκοῦν ὅτε τὸ
[9, 4]	ἀνάγκης τὸ Β εἶναι, εἰ	τὸ	Α δυνατόν, τοῦτο σημαίνει, ἐὰν
[9, 4]	εἶναι τὸ Β, ἀνάγκη καὶ	τὸ	Α εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἄρα
[9, 4]	δυνατόν, τοῦτο σημαίνει, ἐὰν ᾖ	τὸ	Α καὶ ὅτε καὶ ὡς
[9, 4]	δυνατὸν εἴη εἶναι, εἰ τεθείη	τὸ	Α, οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν·
[9, 4]	μέντοι μετρηθήσεσθαι ὁ μὴ λογιζόμενος	τὸ	ἀδύνατον εἶναι ὅτι οὐθὲν κωλύει
[9, 1]	ἄλλο. Καὶ ἡ ἀδυναμία καὶ	τὸ	ἀδύνατον (ἡ τῇ τοιαύτῃ δυνάμει
[9, 4]	ἐστι ταὐτὸ τὸ ψεῦδος καὶ	τὸ	ἀδύνατον· τὸ γάρ σε ἑστάναι
[9, 10]	ἐπ' ἐκείνων. Ἢ ὥσπερ οὐδὲ	τὸ	ἀληθὲς ἐπὶ τούτων τὸ αὐτό,
[9, 10]	μή) τὸ δὲ εἶναι ὡς	τὸ	ἀληθές, καὶ τὸ μὴ εἶναι
[9, 10]	τὸ ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον· οὐδὲ	τὸ	ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος ὁμοίως
[9, 10]	εἶναι ἢ μὴ εἶναι καὶ	τὸ	ἀληθὲς καὶ τὸ ψεῦδος; Οὐ
[9, 10]	πότ' ἔστιν ἢ οὐκ ἔστι	τὸ	ἀληθὲς λεγόμενον ἢ ψεῦδος; Τοῦτο
[9, 6]	παντὸς ὅρον ζητεῖν ἀλλὰ καὶ	τὸ	ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι ὡς τὸ
[9, 6]	ὕλην, καὶ τὸ ἀπειργασμένον πρὸς	τὸ	ἀνέργαστον. Ταύτης δὲ τῆς διαφορᾶς
[9, 6]	ὕλης πρὸς τὴν ὕλην, καὶ	τὸ	ἀπειργασμένον πρὸς τὸ ἀνέργαστον. Ταύτης
[9, 6]	τινα ὕλην. Ἄλλως δὲ καὶ	τὸ	ἄπειρον (καὶ τὸ κενόν, καὶ
[9, 6]	μὲν ὄψιν δὲ ἔχον, καὶ	τὸ	ἀποκεκριμένον ἐκ τῆς ὕλης πρὸς
[9, 8]	δὲ πᾶν ἐνδέχεται μὴ ἐνεργεῖν.	Τὸ	ἄρα δυνατὸν εἶναι ἐνδέχεται καὶ
[9, 10]	τὸ λευκὸν τὸ ξύλον ἢ	τὸ	ἀσύμμετρον τὴν διάμετρον· οὐδὲ τὸ
[9, 8]	καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι·	τὸ	αὐτὸ ἄρα δυνατὸν καὶ εἶναι
[9, 8]	τινος, καὶ τοῦτο τῷ εἴδει	τὸ	αὐτό. Διὸ καὶ δοκεῖ (ἀδύνατον
[9, 1]	μὴ εἶναἰ, ὅσαι δὲ πρὸς	τὸ	αὐτὸ εἶδος, πᾶσαι ἀρχαί (τινές
[9, 8]	πρότερον ὧδε· τὸ τῷ εἴδει	τὸ	αὐτὸ ἐνεργοῦν πρότερον, ἀριθμῷ δ'
[9, 6]	ἑώρακε δὲ καὶ ὁρᾷ ἅμα	τὸ	αὐτό, καὶ νοεῖ καὶ νενόηκεν.
[9, 10]	οὐδὲ τὸ ἀληθὲς ἐπὶ τούτων	τὸ	αὐτό, οὕτως οὐδὲ τὸ εἶναι,
[9, 1]	ὥστε τοῦ αὐτοῦ καὶ κατὰ	τὸ	αὐτὸ πᾶσα δύναμις ἀδυναμίᾳ. Ἡ
[9, 4]	ὄντος εἶναι τοῦ Α καὶ	τὸ	Β ἀνάγκη εἶναι δυνατόν· εἰ
[9, 4]	Εἰ δὴ ἀδύνατον ἀνάγκη εἶναι	τὸ	Β, ἀνάγκη καὶ τὸ Α
[9, 4]	τοῦ Α δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη	τὸ	Β δυνατὸν εἶναι, εἰ ἔστι
[9, 4]	τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη εἶναι	τὸ	Β. Ἐὰν δὴ οὕτως ἐχόντων
[9, 4]	γὰρ δυνατὸν εἶναι ἐξ ἀνάγκης	τὸ	Β εἶναι, εἰ τὸ Α
[9, 4]	εἰ (τοῦ Α ὄντος ἀνάγκη	τὸ	Β εἶναι, καὶ δυνατοῦ ὄντος
[9, 4]	ᾖ τὸ Α δυνατόν, καὶ	τὸ	Β ἔσται δυνατόν, εἴπερ οὕτως
[9, 4]	Α Β μὴ ᾖ δυνατὸν	τὸ	Β οὕτως, οὐδὲ τὰ Α
[9, 4]	τὸ Α ἀνάγκη εἶναι καὶ	τὸ	Β. Τὸ γὰρ δυνατὸν εἶναι
[9, 3]	ἢ εἶναι ἢ ἔσεσθαι ψεύσεται	(τὸ	γὰρ ἀδύνατον τοῦτο ἐσήμαινεν) ὥστε
[9, 9]	ἐνέργειαν εἶναι χεῖρον τῆς δυνάμεως·	τὸ	γὰρ δυνάμενον ταὐτὸ ἄμφω τἀναντία.
[9, 8]	διώρισται, πᾶσαι τῆς ἀντιφάσεώς εἰσιν·	τὸ	γὰρ δυνάμενον ὡδὶ κινεῖν δύναται
[9, 4]	ἀνάγκη εἶναι καὶ τὸ Β.	Τὸ	γὰρ δυνατὸν εἶναι ἐξ ἀνάγκης
[9, 8]	ἔσω ἢ ἔξω, ὥσπερ κἀκεῖνος.	Τὸ	γὰρ ἔργον τέλος, ἡ δὲ
[9, 4]	ἔσται ἀδύνατον· συμβήσεται δέ γε,	τὸ	γὰρ μετρεῖσθαι ἀδύνατον. Οὐ γὰρ
[9, 6]	(ἐνεργείᾳ ἐσόμενον χωριστόν, ἀλλὰ γνώσει.	Τὸ	γὰρ μὴ ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν
[9, 5]	δὲ μή, ποιεῖν οὐ δυνήσεται	(τὸ	γὰρ μηθενὸς τῶν ἔξω κωλύοντος
[9, 3]	οἰκοδόμος ἔσται ἐὰν μὴ οἰκοδομῇ	(τὸ	γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι τὸ δυνατῷ
[9, 4]	τὸ ψεῦδος καὶ τὸ ἀδύνατον·	τὸ	γάρ σε ἑστάναι νῦν ψεῦδος
[9, 8]	τῆς οὐσίας λόγοις ὅτι πᾶν	τὸ	γιγνόμενον γίγνεται ἔκ τινος τι
[9, 8]	ὅτι ἅπαν ἐπ' ἀρχὴν βαδίζει	τὸ	γιγνόμενον καὶ τέλος (ἀρχὴ γὰρ
[9, 8]	τί ἐστι παρὰ τὴν χρῆσιν	τὸ	γιγνόμενον, τούτων μὲν ἡ ἐνέργεια
[9, 10]	γὰρ ταὐτὸ κατάφασις (καὶ φάσις)	τὸ	δ' ἀγνοεῖν μὴ θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι
[9, 3]	μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι·	τὸ	δ' ἀδύνατον γενέσθαι ὁ λέγων
[9, 6]	τὸ δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν)	τὸ	δ' ἄπειρον οὐχ οὕτω δυνάμει
[9, 10]	μέν ἐστιν, εἰ σύγκειται, ἀληθές,	τὸ	(δ' εἰ μὴ σύγκειται, ψεῦδος·
[9, 8]	γὰρ ἤδη ἔχει τὸ εἶδος	τὸ	δ' οὔ) καὶ ὅτι ἅπαν
[9, 1]	τὸ λιπαρὸν μὲν (γὰρ καυστὸν	τὸ	δ' ὑπεῖκον ὡδὶ θλαστόν, ὁμοίως
[9, 10]	δὲ μὴ οὕτως, οὐκ ἔστιν·	(τὸ	δὲ ἀληθὲς τὸ νοεῖν ταῦτα·
[9, 4]	Α, οὐθὲν ἀδύνατον εἶναι συνέβαινεν·	τὸ	δέ γε Β (ἀνάγκη εἶναι.
[9, 9]	ἀνάγκη τούτων θάτερον εἶναι τἀγαθόν,	τὸ	δὲ δύνασθαι ὁμοίως ἀμφότερον ἢ
[9, 8]	καὶ εἶναι καὶ μὴ εἶναι.	Τὸ	δὲ δυνατὸν μὴ εἶναι ἐνδέχεται
[9, 10]	εἰ τοιαῦτά ἐστιν ἢ μή)	τὸ	δὲ εἶναι ὡς τὸ ἀληθές,
[9, 10]	(δ' εἰ μὴ σύγκειται, ψεῦδος·	τὸ	δὲ ἕν, εἴπερ ὄν, οὕτως
[9, 8]	μὴ εἶναι ἐνδέχεται μὴ εἶναι·	τὸ	δὲ ἐνδεχόμενον μὴ εἶναι φθαρτόν,
[9, 6]	θεωροῦντα, ἂν δυνατὸς ᾖ θεωρῆσαι·	(τὸ	δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ' ἐπὶ
[9, 10]	κατὰ (τὰ σχήματα τῶν κατηγοριῶν,	τὸ	δὲ κατὰ δύναμιν ἢ ἐνέργειαν
[9, 1]	τὶ ἢ ποιὸν ἢ ποσόν,	τὸ	δὲ κατὰ δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν
[9, 8]	μουσικοῦ, ἀεὶ κινοῦντός τινος πρώτου·	τὸ	δὲ κινοῦν ἐνεργείᾳ ἤδη ἔστιν.
[9, 10]	ἢ ἐνέργειαν τούτων ἢ τἀναντία,	(τὸ	δὲ κυριώτατα ὂν ἀληθὲς ἢ
[9, 10]	τὸ συγκεῖσθαι καὶ ἓν εἶναι,	τὸ	δὲ μὴ εἶναι τὸ μὴ
[9, 6]	μὲν γὰρ ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται,	τὸ	δὲ ὅτι ὁρᾶσθαι δυνατόν) τὸ
[9, 5]	παθητικὸν πλησιάζωσι, τὸ μὲν ποιεῖν	τὸ	δὲ πάσχειν, ἐκείνας δ' οὐκ
[9, 6]	εἶναι δυνάμει ταύτην τὴν ἐνέργειαν,	τὸ	δὲ χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ δὲ
[9, 10]	δὲ ἀληθὲς τὸ νοεῖν ταῦτα·	τὸ	δὲ ψεῦδος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ
[9, 4]	ἄρα τὸ πρῶτον ἀδύνατον· καὶ	τὸ	δεύτερον ἄρα. Ἂν ἄρα ᾖ
[9, 10]	διῃρῆσθαι, ὥστε ἀληθεύει μὲν ὁ	τὸ	διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ τὸ
[9, 8]	πρώτως δυνατόν, οἷον λέγω οἰκοδομικὸν	τὸ	δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν τὸ
[9, 1]	λέγεται (πολλαχῶς ἡ δύναμις καὶ	τὸ	δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν ἐν ἄλλοις·
[9, 9]	τῶνδε δῆλον. Ὅσα γὰρ κατὰ	τὸ	δύνασθαι λέγεται, ταὐτόν ἐστι δυνατὸν
[9, 9]	ταὐτόν ἐστι δυνατὸν τἀναντία, οἷον	τὸ	δύνασθαι λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι
[9, 6]	καὶ ποῖόν τι. Καὶ γὰρ	τὸ	δυνατὸν ἅμα δῆλον ἔσται διαιροῦσιν,
[9, 8]	ὑπάρχειν οὐκ (ἂν ὑπάρξειεν οὐθενί,	τὸ	δυνατὸν δὲ πᾶν ἐνδέχεται μὴ
[9, 4]	~Εἰ δέ ἐστι τὸ εἰρημένον	τὸ	δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ, φανερὸν ὅτι
[9, 5]	καὶ πλησιάζῃ τῷ παθητικῷ· ὥστε	τὸ	δυνατὸν κατὰ λόγον ἅπαν ἀνάγκη,
[9, 6]	ἡ ἐνέργεια ἀφωρισμένη θατέρῳ δὲ	τὸ	δυνατόν. Λέγεται δὲ ἐνεργείᾳ οὐ
[9, 8]	ὁρατικὸν τὸ ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν	τὸ	δυνατὸν ὁρᾶσθαι· ὁ δ' αὐτὸς
[9, 5]	πάσχειν οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ	τὸ	δυνατὸν τὶ δυνατὸν καὶ ποτὲ
[9, 3]	οἰκοδομῇ (τὸ γὰρ οἰκοδόμῳ (εἶναι	τὸ	δυνατῷ εἶναί ἐστιν οἰκοδομεῖν) ὁμοίως
[9, 6]	οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ	τὸ	ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ καθεῦδον, καὶ
[9, 8]	φανερὸν ὅτι ἡ οὐσία καὶ	τὸ	εἶδος ἐνέργειά ἐστιν. Κατά τε
[9, 8]	δυνάμει ὅτι ἔλθοι ἂν εἰς	τὸ	εἶδος· ὅταν δέ γε ἐνεργείᾳ
[9, 8]	τὸ μὲν γὰρ ἤδη ἔχει	τὸ	εἶδος τὸ δ' οὔ) καὶ
[9, 10]	τούτων τὸ αὐτό, οὕτως οὐδὲ	τὸ	εἶναι, ἀλλ' ἔστι τὸ μὲν
[9, 6]	μὴ ὑπολείπειν τὴν διαίρεσιν ἀποδίδωσι	τὸ	εἶναι δυνάμει ταύτην τὴν ἐνέργειαν,
[9, 10]	δὲ δὴ τὰ ἀσύνθετα τί	τὸ	εἶναι ἢ μὴ εἶναι καὶ
[9, 4]	ὅτι οὐκ ἐνδέχεται ἀληθὲς εἶναι	τὸ	εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν μὲν (τοδί,
[9, 4]	ἐντελεχείᾳ ἐστίν. ~Εἰ δέ ἐστι	τὸ	εἰρημένον τὸ δυνατὸν ἢ ἀκολουθεῖ,
[9, 7]	ὑλική. Καὶ ὀρθῶς δὴ συμβαίνει	τὸ	ἐκείνινον λέγεσθαι κατὰ τὴν ὕλην
[9, 7]	ἀλλὰ βαδίζον ἢ κινούμενον, ὡς	τὸ	ἐκείνινον) ὅσα μὲν οὖν οὕτω,
[9, 2]	ἡ γὰρ στέρησις (ἡ πρώτη	τὸ	ἐναντίον, αὕτη δὲ ἀποφορὰ θατέρου.
[9, 2]	ἀποφάσει γὰρ καὶ ἀποφορᾷ δηλοῖ	τὸ	ἐναντίον· ἡ γὰρ στέρησις (ἡ
[9, 8]	ἐκ τοῦ δυνάμει ὄντος (γίγνεται	τὸ	ἐνεργείᾳ ὂν ὑπὸ ἐνεργείᾳ ὄντος,
[9, 8]	ἔργον τέλος, ἡ δὲ ἐνέργεια	τὸ	ἔργον, διὸ καὶ τοὔνομα ἐνέργεια
[9, 1]	δύναμιν καὶ ἐντελέχειαν καὶ κατὰ	τὸ	ἔργον, διορίσωμεν καὶ περὶ δυνάμεως
[9, 8]	καὶ τοὔνομα ἐνέργεια λέγεται κατὰ	τὸ	ἔργον καὶ συντείνει πρὸς τὴν
[9, 3]	καὶ κωφοί. Ἔτι εἰ ἀδύνατον	τὸ	ἐστερημένον δυνάμεως, τὸ μὴ γιγνόμενον
[9, 7]	ἐκείνινον) ὅσα μὲν οὖν οὕτω,	τὸ	ἔσχατον οὐσία· ὅσα δὲ μὴ
[9, 7]	καὶ τόδε τι τὸ κατηγορούμενον,	τὸ	ἔσχατον ὕλη καὶ οὐσία ὑλική.
[9, 1]	ἐν τῷ πάσχοντι (διὰ γὰρ	τὸ	ἔχειν τινὰ ἀρχήν, καὶ εἶναι
[9, 10]	τί λέγομεν. Οὐ γὰρ διὰ	τὸ	ἡμᾶς οἴεσθαι ἀληθῶς σε λευκὸν
[9, 2]	ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον ποιεῖ καὶ	τὸ	θερμαντικὸν θερμότητα καὶ τὸ ψυκτικὸν
[9, 1]	δ' ἐν τῷ ποιοῦντι, οἷον	τὸ	θερμὸν καὶ ἡ οἰκοδομική, ἡ
[9, 2]	δὲ ἄλογοι μία ἑνός, οἷον	τὸ	θερμὸν τοῦ θερμαίνειν μόνον ἡ
[9, 6]	τῶν περὶ τὸ τέλος, οἷον	τὸ	ἰσχναίνειν ἢ ἰσχνασία (αὐτό, αὐτὰ
[9, 7]	τι οὖσα. Τούτῳ γὰρ διαφέρει	τὸ	καθ' οὗ καὶ τὸ ὑποκείμενον,
[9, 6]	οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς	τὸ	καθεῦδον, καὶ τὸ ὁρῶν πρὸς
[9, 3]	τό τε ἑστηκὸς ἑστήξεται καὶ	τὸ	καθήμενον καθεδεῖται· οὐ γὰρ ἀναστήσεται
[9, 3]	ἐνδέχεται καθῆσθαι, τούτῳ ἐὰν ὑπάρξῃ	τὸ	καθῆσθαι, οὐδὲν ἔσται ἀδύνατον· καὶ
[9, 9]	Δῆλον ἄρα ὅτι οὐκ ἔστι	τὸ	κακὸν παρὰ τὰ πράγματα· ὕστερον
[9, 9]	πράγματα· ὕστερον γὰρ τῇ φύσει	τὸ	κακὸν τῆς δυνάμεως. Οὐκ ἄρα
[9, 8]	ποσὸν ἢ ποιόν· ἁπλῶς δὲ	τὸ	κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα τῶν
[9, 7]	εἶδός τι καὶ τόδε τι	τὸ	κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον ὕλη καὶ
[9, 6]	δὲ καὶ τὸ ἄπειρον (καὶ	τὸ	κενόν, καὶ ὅσα τοιαῦτα, λέγεται
[9, 7]	ἁπλῶς τὸ ὕστερόν ἐστιν. Οἷον	τὸ	κιβώτιον οὐ γήϊνον οὐδὲ γῆ
[9, 7]	οὐ τόδε ἀλλ' ἐκείνινον οἷον	τὸ	κιβώτιον οὐ ξύλον ἀλλὰ ξύλινον,
[9, 3]	τοῖς μὴ οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι	τὸ	κινεῖσθαι, ἄλλας δέ τινας κατηγορίας,
[9, 5]	Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν τι εἶναι	τὸ	κύριον· λέγω δὲ τοῦτο ὄρεξιν
[9, 10]	δὲ (ἐὰν διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ	τὸ	λευκὸν τὸ ξύλον ἢ τὸ
[9, 1]	πάσχον, καὶ ἄλλο ὑπ' ἄλλου·	τὸ	λιπαρὸν μὲν (γὰρ καυστὸν τὸ
[9, 10]	οὐδὲ τὸ εἶναι, ἀλλ' ἔστι	τὸ	μὲν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, τὸ
[9, 8]	ἀνὴρ παιδὸς καὶ ἄνθρωπος σπέρματος·	τὸ	μὲν γὰρ ἤδη ἔχει τὸ
[9, 8]	δύναμις ἅμα τῆς ἀντιφάσεώς ἐστιν·	τὸ	μὲν γὰρ μὴ δυνατὸν ὑπάρχειν
[9, 6]	ἐνδέχεται καὶ ἁπλῶς ἀληθεύεσθαί ποτε	(τὸ	μὲν γὰρ ὁρώμενον ὅτι ὁρᾶται,
[9, 10]	συντεθῆναι, τὰ δ' ἐνδέχεται τἀναντία,	τὸ	μὲν εἶναί ἐστι τὸ συγκεῖσθαι
[9, 10]	τὸ μὲν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος,	τὸ	μὲν θιγεῖν καὶ φάναι ἀληθές
[9, 10]	λέγεται καὶ τὸ μὴ ὂν	τὸ	μὲν κατὰ (τὰ σχήματα τῶν
[9, 9]	καταβάλλειν, (καὶ οἰκοδομεῖσθαι καὶ καταπίπτειν.	Τὸ	μὲν οὖν δύνασθαι τἀναντία ἅμα
[9, 6]	ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην δὲ κίνησιν.	Τὸ	μὲν οὖν ἐνεργείᾳ τί τέ
[9, 5]	ποιητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν πλησιάζωσι,	τὸ	μὲν ποιεῖν τὸ δὲ πάσχειν,
[9, 1]	ἐπεὶ δὲ λέγεται τὸ ὂν	τὸ	μὲν τὸ τὶ ἢ ποιὸν
[9, 2]	ἡ ψυχὴ κινήσεως ἔχει ἀρχήν,	τὸ	μὲν ὑγιεινὸν ὑγίειαν μόνον ποιεῖ
[9, 3]	εἰ ἀδύνατον τὸ ἐστερημένον δυνάμεως,	τὸ	μὴ γιγνόμενον ἀδύνατον ἔσται γενέσθαι·
[9, 10]	εἶναι ὡς τὸ ἀληθές, καὶ	τὸ	μὴ εἶναι τὸ ὡς τὸ
[9, 1]	στέρησις λέγεται πολλαχῶς· καὶ γὰρ	τὸ	μὴ ἔχον καὶ τὸ πεφυκὸς
[9, 3]	μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ οὖν τυφλὸν	τὸ	μὴ ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς δὲ
[9, 10]	δὲ τὸ ὂν λέγεται καὶ	τὸ	μὴ ὂν τὸ μὲν κατὰ
[9, 10]	εἶναι, τὸ δὲ μὴ εἶναι	τὸ	μὴ συγκεῖσθαι ἀλλὰ πλείω εἶναι·
[9, 7]	(σῶμα καὶ ψυχή, πάθος δὲ	τὸ	μουσικὸν καὶ λευκόν (λέγεται δὲ
[9, 6]	καθεῦδον, καὶ τὸ ὁρῶν πρὸς	τὸ	μῦον μὲν ὄψιν δὲ ἔχον,
[9, 10]	οὐκ ἔστιν· (τὸ δὲ ἀληθὲς	τὸ	νοεῖν ταῦτα· τὸ δὲ ψεῦδος
[9, 10]	τυφλότης ἐστὶν ὡς ἂν εἰ	τὸ	νοητικὸν ὅλως μὴ ἔχοι τις.
[9, 9]	λεγόμενον ὑγιαίνειν ταὐτόν ἐστι καὶ	τὸ	νοσεῖν, καὶ ἅμα· ἡ αὐτὴ
[9, 7]	οὐ ξύλον ἀλλὰ ξύλινον, (οὐδὲ	τὸ	ξύλον γῆ ἀλλὰ γήϊνον, πάλιν
[9, 7]	τοῦ ἁπλῶς τουδὶ δὲ τοδὶ	τὸ	ξύλον. Εἰ δέ τί ἐστι
[9, 10]	διῃρημένον ᾖ, ὥσπερ τὸ λευκὸν	τὸ	ξύλον ἢ τὸ ἀσύμμετρον τὴν
[9, 6]	ὅτι ὡς τὸ οἰκοδομοῦν πρὸς	τὸ	οἰκοδομικόν, (καὶ τὸ ἐγρηγορὸς πρὸς
[9, 6]	τὸ ἀνάλογον συνορᾶν, ὅτι ὡς	τὸ	οἰκοδομοῦν πρὸς τὸ οἰκοδομικόν, (καὶ
[9, 10]	ἂν καὶ ἐφθείροντο, νῦν δὲ	τὸ	ὂν αὐτὸ οὐ γίγνεται οὐδὲ
[9, 10]	ἡ κατ' ἀριθμόν) ~Ἐπεὶ δὲ	τὸ	ὂν λέγεται καὶ τὸ μὴ
[9, 1]	πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ δὲ λέγεται	τὸ	ὂν τὸ μὲν τὸ τὶ
[9, 8]	τὸ δυνάμενον οἰκοδομεῖν, (καὶ ὁρατικὸν	τὸ	ὁρᾶν, καὶ ὁρατὸν τὸ δυνατὸν
[9, 8]	ὕλη καὶ τὸ σπέρμα καὶ	τὸ	ὁρατικόν, ἃ δυνάμει μέν ἐστιν
[9, 6]	ἐγρηγορὸς πρὸς τὸ καθεῦδον, καὶ	τὸ	ὁρῶν πρὸς τὸ μῦον μὲν
[9, 8]	γιγνόμενον καὶ τέλος (ἀρχὴ γὰρ	τὸ	οὗ ἕνεκα, τοῦ τέλους δὲ
[9, 5]	ὡς δύνανται τὸ ποιητικὸν καὶ	τὸ	παθητικὸν πλησιάζωσι, τὸ μὲν ποιεῖν
[9, 1]	τὴν ὕλην ἀρχήν τινα, πάσχει	τὸ	πάσχον, καὶ ἄλλο ὑπ' ἄλλου·
[9, 1]	γὰρ τὸ μὴ ἔχον καὶ	τὸ	πεφυκὸς ἂν μὴ ἔχῃ, ἢ
[9, 5]	δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν ὡς δύνανται	τὸ	ποιητικὸν καὶ τὸ παθητικὸν πλησιάζωσι,
[9, 1]	(ὄντα, τό τε ποσὸν καὶ	τὸ	ποιὸν καὶ τἆλλα τὰ οὕτω
[9, 8]	ἢ κατὰ τόπον ἢ κατὰ	τὸ	ποσὸν ἢ ποιόν· ἁπλῶς δὲ
[9, 10]	ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν ἀπάτη κατὰ	τὸ	ποτέ, εἴ τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα.
[9, 2]	δὲ λόγος ὁ αὐτὸς δηλοῖ	τὸ	πρᾶγμα καὶ τὴν στέρησιν, πλὴν
[9, 6]	Ἔστι δὴ ἐνέργεια τὸ ὑπάρχειν	τὸ	πρᾶγμα μὴ οὕτως ὥσπερ λέγομεν
[9, 8]	πότε οὔ, εἴρηται. ~Ἐπεὶ δὲ	τὸ	πρότερον διώρισται ποσαχῶς λέγεται, (φανερὸν
[9, 4]	Α εἶναι. Ἀλλ' ἦν ἄρα	τὸ	πρῶτον ἀδύνατον· καὶ τὸ δεύτερον
[9, 8]	γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι δυνατόν ἐστι	τὸ	πρώτως δυνατόν, οἷον λέγω οἰκοδομικὸν
[9, 7]	ἀὴρ μὴ πῦρ ἀλλὰ πύρινος,	τὸ	πῦρ ὕλη πρώτη οὐ τόδε
[9, 10]	εἶ σὺ λευκός, ἀλλὰ διὰ	τὸ	σὲ εἶναι λευκὸν ἡμεῖς οἱ
[9, 8]	τῷ χρόνῳ ἡ ὕλη καὶ	τὸ	σπέρμα καὶ τὸ ὁρατικόν, ἃ
[9, 7]	ἐμποδίζοντος ἔσται δι' αὐτοῦ· οἷον	τὸ	σπέρμα οὔπω (δεῖ γὰρ (ἐν
[9, 10]	τὸ διῃρημένον οἰόμενος διῃρῆσθαι καὶ	τὸ	συγκείμενον συγκεῖσθαι, ἔψευσται δὲ ὁ
[9, 10]	τἀναντία, τὸ μὲν εἶναί ἐστι	τὸ	συγκεῖσθαι καὶ ἓν εἶναι, τὸ
[9, 3]	κίνησιν καὶ γένεσιν. (Ἀεὶ γὰρ	τό	τε ἑστηκὸς ἑστήξεται καὶ τὸ
[9, 1]	οὐσίας λόγον λέγεται τἆλλα (ὄντα,	τό	τε ποσὸν καὶ τὸ ποιὸν
[9, 8]	οἱ διδάσκοντες ἐνεργοῦντα ἐπιδείξαντες οἴονται	τὸ	τέλος ἀποδεδωκέναι, καὶ ἡ φύσις
[9, 8]	τῶν ἄλλων, καὶ ὧν κίνησις	τὸ	τέλος, διὸ ὥσπερ οἱ διδάσκοντες
[9, 6]	γὰρ τέλος) ἀλλ' ἐκείνη ἐνυπάρχει	τὸ	τέλος καὶ ἡ πρᾶξις. Οἷον
[9, 9]	δὲ καὶ ἐπὶ τῶν κακῶν	τὸ	τέλος καὶ τὴν ἐνέργειαν εἶναι
[9, 6]	οὐδεμία τέλος ἀλλὰ τῶν περὶ	τὸ	τέλος, οἷον τὸ ἰσχναίνειν ἢ
[9, 10]	ἢ νοεῖν ἢ μή· ἀλλὰ	τὸ	τί ἐστι ζητεῖται περὶ αὐτῶν,
[9, 10]	μὴ θιγγάνειν (ἀπατηθῆναι γὰρ περὶ	τὸ	τί ἐστιν οὐκ ἔστιν ἀλλ'
[9, 1]	λέγεται τὸ ὂν τὸ μὲν	τὸ	τὶ ἢ ποιὸν ἢ ποσόν,
[9, 8]	μανθάνων οὐκ ἔχει. (Ἀλλὰ διὰ	τὸ	τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί τι καὶ
[9, 10]	εἴ τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον	τὸ	τρίγωνον εἰ μὴ μεταβάλλειν οἴεται,
[9, 9]	δυνάμει. Διὰ τί δύο ὀρθαὶ	τὸ	τρίγωνον; Ὅτι αἱ (περὶ μίαν
[9, 8]	τῷ δὲ χρόνῳ πρότερον ὧδε·	τὸ	τῷ εἴδει τὸ αὐτὸ ἐνεργοῦν
[9, 6]	τούτων διήλθομεν. Ἔστι δὴ ἐνέργεια	τὸ	ὑπάρχειν τὸ πρᾶγμα μὴ οὕτως
[9, 7]	μὴ εἶναι· οἷον τοῖς πάθεσι	τὸ	ὑποκείμενον ἄνθρωπος καὶ (σῶμα καὶ
[9, 7]	διαφέρει τὸ καθ' οὗ καὶ	τὸ	ὑποκείμενον, τῷ εἶναι τόδε τι
[9, 7]	ἐκείνινον ἀεὶ ἐκεῖνο δυνάμει ἁπλῶς	τὸ	ὕστερόν ἐστιν. Οἷον τὸ κιβώτιον
[9, 1]	δ' ἕξις ἀπαθείας τῆς ἐπὶ	τὸ	χεῖρον καὶ φθορᾶς τῆς ὑπ'
[9, 10]	τὸ μὴ εἶναι τὸ ὡς	τὸ	ψεῦδος, ἓν μέν ἐστιν, εἰ
[9, 4]	Οὐ γὰρ δή ἐστι ταὐτὸ	τὸ	ψεῦδος καὶ τὸ ἀδύνατον· τὸ
[9, 10]	διάμετρον· οὐδὲ τὸ ἀληθὲς καὶ	τὸ	ψεῦδος ὁμοίως ἔτι ὑπάρξει καὶ
[9, 10]	εἶναι καὶ τὸ ἀληθὲς καὶ	τὸ	ψεῦδος; Οὐ γάρ ἐστι σύνθετον,
[9, 2]	καὶ τὸ θερμαντικὸν θερμότητα καὶ	τὸ	ψυκτικὸν ψυχρότητα, ὁ δ' ἐπιστήμων
[9, 10]	ἀληθές, καὶ τὸ μὴ εἶναι	τὸ	ὡς τὸ ψεῦδος, ἓν μέν
[9, 6]	ἐν τούτῳ ἢ πρὸς τοῦτο,	τόδ'	ἐν τῷδε ἢ πρὸς τόδε·
[9, 7]	δὲ ὃ λέγομεν εἶναι οὐ	τόδε	ἀλλ' ἐκείνινον οἷον τὸ κιβώτιον
[9, 6]	τόδ' ἐν τῷδε ἢ πρὸς	τόδε·	τὰ μὲν γὰρ ὡς κίνησις
[9, 7]	καὶ τὸ ὑποκείμενον, τῷ εἶναι	τόδε	τι ἢ μὴ εἶναι· οἷον
[9, 7]	τὸ πῦρ ὕλη πρώτη οὐ	τόδε	τι οὖσα. Τούτῳ γὰρ διαφέρει
[9, 7]	(οὕτως ἀλλ' εἶδός τι καὶ	τόδε	τι τὸ κατηγορούμενον, τὸ ἔσχατον
[9, 4]	τὸ εἰπεῖν ὅτι δυνατὸν μὲν	(τοδί,	οὐκ ἔσται δέ, ὥστε τὰ
[9, 7]	μὲν τοῦ ἁπλῶς τουδὶ δὲ	τοδὶ	τὸ ξύλον. Εἰ δέ τί
[9, 10]	ἐστι ζητεῖται περὶ αὐτῶν, εἰ	τοιαῦτά	ἐστιν ἢ μή) τὸ δὲ
[9, 6]	(καὶ τὸ κενόν, καὶ ὅσα	τοιαῦτα,	λέγεται δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς
[9, 2]	ἐν τοῖς ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ	τοιαῦται,	αἱ δ' ἐν τοῖς ἐμψύχοις
[9, 8]	Εἰ ἄρα τινὲς εἰσὶ φύσεις	(τοιαῦται	ἢ οὐσίαι οἵας λέγουσιν οἱ
[9, 5]	δὲ ἐν ἀμφοῖν, τὰς μὲν	τοιαύτας	δυνάμεις ἀνάγκη, ὅταν ὡς δύνανται
[9, 2]	μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη καὶ τὰς	τοιαύτας	ἐπιστήμας εἶναι μὲν τῶν ἐναντίων,
[9, 3]	τεχνῶν. Εἰ οὖν ἀδύνατον τὰς	τοιαύτας	ἔχειν τέχνας μὴ μαθόντα ποτὲ
[9, 5]	καὶ λόγῳ, τὰς δὲ μὴ	τοιαύτας	καὶ τὰς ἐπὶ τοῦ πάσχειν
[9, 1]	καὶ τὸ ἀδύνατον (ἡ τῇ	τοιαύτῃ	δυνάμει ἐναντία στέρησίς ἐστιν, ὥστε
[9, 6]	καὶ νενόηκεν. Τὴν μὲν οὖν	τοιαύτην	ἐνέργειαν (λέγω, ἐκείνην δὲ κίνησιν.
[9, 8]	ᾗ αὐτό. Πάσης δὴ τῆς	τοιαύτης	προτέρα ἐστὶν ἡ ἐνέργεια καὶ
[9, 7]	διὰ τῆς αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ	τοιοῦτον,	ἤδη τοῦτο δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ
[9, 6]	ποῖον, ἐκ τούτων καὶ τῶν	τοιούτων	δῆλον ἡμῖν ἔστω. ~Πότε δὲ
[9, 9]	ἐν τοῖς ἐξ ἀρχῆς (καὶ	τοῖς	ἀϊδίοις οὐθὲν ἔστιν οὔτε κακὸν
[9, 2]	διὸ τὰ κατὰ λόγον δυνατὰ	τοῖς	ἄνευ λόγου δυνατοῖς ποιεῖ τἀναντία·
[9, 2]	~Ἐπεὶ δ' αἱ μὲν ἐν	τοῖς	ἀψύχοις ἐνυπάρχουσιν ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ
[9, 2]	ἀρχαὶ τοιαῦται, αἱ δ' ἐν	τοῖς	ἐμψύχοις καὶ ἐν ψυχῇ καὶ
[9, 9]	δυνάμεως. Οὐκ ἄρα οὐδ' ἐν	τοῖς	ἐξ ἀρχῆς (καὶ τοῖς ἀϊδίοις
[9, 8]	οὐσίαι οἵας λέγουσιν οἱ ἐν	τοῖς	λόγοις τὰς ἰδέας, πολὺ μᾶλλον
[9, 3]	ἡ κίνησις εἶναι, διὸ καὶ	τοῖς	μὴ οὖσιν οὐκ ἀποδιδόασι τὸ
[9, 1]	Ἐν γὰρ τούτοις ἔνεστι πᾶσι	τοῖς	ὅροις ὁ τῆς πρώτης δυνάμεως
[9, 7]	τι ἢ μὴ εἶναι· οἷον	τοῖς	πάθεσι τὸ ὑποκείμενον ἄνθρωπος καὶ
[9, 8]	κεκινῆσθαί τι (δῆλον δ' ἐν	τοῖς	περὶ κινήσεως τοῦτο) (καὶ τὸν
[9, 1]	Ἀλλ' εἰπόντες περὶ ταύτης, ἐν	τοῖς	περὶ τῆς ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν
[9, 8]	ἤδη ἔστιν. Εἴρηται δὲ ἐν	τοῖς	περὶ τῆς οὐσίας λόγοις ὅτι
[9, 1]	οὐσίας λόγον, ὥσπερ εἴπομεν ἐν	τοῖς	πρώτοις λόγοις) ἐπεὶ δὲ λέγεται
[9, 1]	τοῦ καλῶς, ὥστε καὶ ἐν	τοῖς	τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί πως οἱ
[9, 8]	δύναμιν τῆς ἀντιφάσεως αὐτοῖς, οἷον	τοῖς	φθαρτοῖς, ἡ κίνησις, ὥστε ἐπίπονον
[9, 2]	τὸν εὖ ποιοῦντα καὶ ποιεῖν,	τὸν	δὲ μόνον ποιοῦντα οὐκ ἀνάγκη
[9, 2]	ἐκείνη οὐκ ἀεί· ἀνάγκη γὰρ	τὸν	εὖ ποιοῦντα καὶ ποιεῖν, τὸν
[9, 8]	ἐπὶ τῶν ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη	τὸν	λόγον προυπάρχειν καὶ τὴν γνῶσιν
[9, 8]	ἐστιν. Κατά τε δὴ τοῦτον	τὸν	λόγον φανερὸν ὅτι πρότερον τῇ
[9, 8]	τοῖς περὶ κινήσεως τοῦτο) (καὶ	τὸν	μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν τι τῆς
[9, 6]	ἀφαιρεθείη ἄν, καὶ ἐπιστήμονα καὶ	τὸν	μὴ θεωροῦντα, ἂν δυνατὸς ᾖ
[9, 3]	μὴ ἐνεργῇ οὐ δύνασθαι, οἷον	τὸν	μὴ οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν,
[9, 3]	οἰκοδομοῦντα οὐ δύνασθαι οἰκοδομεῖν, ἀλλὰ	τὸν	οἰκοδομοῦντα ὅταν οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ
[9, 3]	οὐθὲν ἔσται μὴ αἰσθανομένων· ὥστε	τὸν	Πρωταγόρου λόγον συμβήσεται λέγειν αὐτοῖς.
[9, 1]	περὶ τῆς οὐσίας (κατὰ γὰρ	τὸν	τῆς οὐσίας λόγον λέγεται τἆλλα
[9, 1]	οὕτω λεγόμενα· πάντα γὰρ ἕξει	τὸν	τῆς οὐσίας λόγον, ὥσπερ εἴπομεν
[9, 8]	(ἐνδέχεσθαι μὴ εἶναι, ἢ κατὰ	τόπον	ἢ κατὰ τὸ ποσὸν ἢ
[9, 8]	ὅταν δέ γε ἐνεργείᾳ ᾖ,	τότε	ἐν τῷ εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως
[9, 7]	ἤδη γένηται σπέρμα, καὶ οὐδὲ	τότε	ἴσως; Ὥσπερ οὖν οὐδ' ὑπὸ
[9, 4]	ὡς ἦν δυνατὸν (εἶναι, κἀκεῖνο	τότε	καὶ οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν
[9, 4]	ἕξει ὡς ἐτέθη· καὶ εἰ	τοῦ	Α δυνατοῦ ὄντος ἀνάγκη τὸ
[9, 4]	εἶναι, καὶ δυνατοῦ ὄντος εἶναι	τοῦ	Α καὶ τὸ Β ἀνάγκη
[9, 4]	δυνατόν, εἴπερ οὕτως εἶχον ὥστε	τοῦ	Α ὄντος ἀνάγκη εἶναι τὸ
[9, 4]	δὲ δῆλον καὶ ὅτι, εἰ	(τοῦ	Α ὄντος ἀνάγκη τὸ Β
[9, 8]	ἑτέρα πρὸ ἑτέρας ἕως τῆς	τοῦ	ἀεὶ κινοῦντος πρώτως. Ἀλλὰ μὴν
[9, 5]	αὐτῶν τὴν δύναμιν οὐδ' ἔστι	τοῦ	ἅμα ποιεῖν ἡ δύναμις, ἐπεὶ
[9, 8]	δὲ τοῦτο ὅτι τοῦδε μὲν	τοῦ	ἀνθρώπου τοῦ (ἤδη ὄντος κατ'
[9, 7]	ὕλη κιβωτίου αὕτη, ἁπλῶς μὲν	τοῦ	ἁπλῶς τουδὶ δὲ τοδὶ τὸ
[9, 5]	τῶν δὲ ἔθει οἷον τῆς	τοῦ	αὐλεῖν, τῶν δὲ μαθήσει οἷον
[9, 1]	δυνάμει ἐναντία στέρησίς ἐστιν, ὥστε	τοῦ	αὐτοῦ καὶ κατὰ τὸ αὐτὸ
[9, 3]	ἢ χρόνῳ· οὐ γὰρ δὴ	τοῦ	γε πράγματος φθαρέντος, ἀεὶ γὰρ
[9, 7]	ἐν τούτῳ καὶ τῇ (ὕλῃ	τοῦ	γίγνεσθαι οἰκίαν, οὐδ' ἔστιν ὃ
[9, 8]	οὐκ ἔχει. (Ἀλλὰ διὰ τὸ	τοῦ	γιγνομένου γεγενῆσθαί τι καὶ τοῦ
[9, 2]	δὲ τοῦ μὲν καθ' αὑτὰς	τοῦ	δὲ μὴ καθ' αὑτάς· καὶ
[9, 2]	λόγος τοῦ μὲν καθ' αὑτὸ	τοῦ	δὲ τρόπον τινὰ κατὰ συμβεβηκός·
[9, 8]	ταῦτα ἐγένετο· ἀεὶ γὰρ ἐκ	τοῦ	δυνάμει ὄντος (γίγνεται τὸ ἐνεργείᾳ
[9, 7]	ἀπὸ διανοίας ἐντελεχείᾳ γιγνομένου ἐκ	τοῦ	δυνάμει ὄντος, ὅταν βουληθέντος γίγνηται
[9, 2]	δὲ καὶ ὅτι (τῇ μὲν	τοῦ	εὖ δυνάμει ἀκολουθεῖ ἡ τοῦ
[9, 8]	ὅτι τοῦδε μὲν τοῦ ἀνθρώπου	τοῦ	(ἤδη ὄντος κατ' ἐνέργειαν καὶ
[9, 2]	μία ἑνός, οἷον τὸ θερμὸν	τοῦ	θερμαίνειν μόνον ἡ δὲ ἰατρικὴ
[9, 1]	ποιῆσαι ἢ τοῦ παθεῖν ἢ	τοῦ	καλῶς, ὥστε καὶ ἐν τοῖς
[9, 7]	ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει. Ὅρος δὲ	τοῦ	μὲν ἀπὸ διανοίας ἐντελεχείᾳ γιγνομένου
[9, 2]	μὲν τῶν ἐναντίων, εἶναι δὲ	τοῦ	μὲν καθ' αὑτὰς τοῦ δὲ
[9, 2]	αὑτάς· καὶ γὰρ ὁ λόγος	τοῦ	μὲν καθ' αὑτὸ τοῦ δὲ
[9, 2]	τοῦ εὖ δυνάμει ἀκολουθεῖ ἡ	τοῦ	μόνον ποιῆσαι ἢ παθεῖν δύναμις,
[9, 1]	δ' αὗται δυνάμεις λέγονται ἢ	τοῦ	μόνον ποιῆσαι ἢ τοῦ παθεῖν
[9, 8]	τοῦ γιγνομένου γεγενῆσθαί τι καὶ	τοῦ	ὅλως κινουμένου κεκινῆσθαί τι (δῆλον
[9, 1]	ὃ πᾶσαι αἱ ἄλλαι κατηγορίαι	τοῦ	ὄντος ἀναφέρονται εἴρηται, περὶ τῆς
[9, 8]	ἐνέργειαν καὶ τοῦ σίτου καὶ	τοῦ	ὁρῶντος πρότερον τῷ χρόνῳ ἡ
[9, 1]	ᾗ ἄλλο. Ἡ μὲν γὰρ	τοῦ	παθεῖν ἐστὶ δύναμις, ἡ ἐν
[9, 1]	ἢ τοῦ μόνον ποιῆσαι ἢ	τοῦ	παθεῖν ἢ τοῦ καλῶς, ὥστε
[9, 1]	καὶ τῷ ἔχειν αὐτὸ δύναμιν	τοῦ	παθεῖν καὶ τῷ ἄλλο ὑπ'
[9, 5]	(τοῦτο ποιεῖν· ἔχει δὲ παρόντος	τοῦ	παθητικοῦ καὶ ὡδὶ ἔχοντος ποιεῖν·
[9, 5]	μὴ τοιαύτας καὶ τὰς ἐπὶ	τοῦ	πάσχειν οὐκ ἀνάγκη. (Ἐπεὶ δὲ
[9, 5]	δύναμιν ἔχει ὡς ἔστι δύναμις	τοῦ	ποιεῖν, ἔστι δ' οὐ πάντως
[9, 1]	ἔστι μὲν ὡς μία δύναμις	(τοῦ	ποιεῖν καὶ πάσχειν (δυνατὸν γάρ
[9, 1]	~(Περὶ μὲν οὖν	τοῦ	πρώτως ὄντος καὶ πρὸς ὃ
[9, 8]	(ἤδη ὄντος κατ' ἐνέργειαν καὶ	τοῦ	σίτου καὶ τοῦ ὁρῶντος πρότερον
[9, 8]	(ἀρχὴ γὰρ τὸ οὗ ἕνεκα,	τοῦ	τέλους δὲ ἕνεκα ἡ γένεσις)
[9, 9]	ἅμα· ἡ αὐτὴ γὰρ δύναμις	τοῦ	ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν, καὶ ἠρεμεῖν
[9, 2]	ὡς ἀμφοῖν ἔστι δ' ὡς	(τοῦ	ὑπάρχοντος μᾶλλον, ὥστ' ἀνάγκη καὶ
[9, 8]	ἐνέργεια δυνάμεως, καὶ ὥσπερ εἴπομεν,	τοῦ	χρόνου (ἀεὶ προλαμβάνει ἐνέργεια ἑτέρα
[9, 8]	οὔ. Λέγω δὲ τοῦτο ὅτι	τοῦδε	μὲν τοῦ ἀνθρώπου τοῦ (ἤδη
[9, 7]	αὕτη, ἁπλῶς μὲν τοῦ ἁπλῶς	τουδὶ	δὲ τοδὶ τὸ ξύλον. Εἰ
[9, 8]	ἐνέργεια τὸ ἔργον, διὸ καὶ	τοὔνομα	ἐνέργεια λέγεται κατὰ τὸ ἔργον
[9, 3]	ὁμοίως. (Ἐλήλυθε δ' ἡ ἐνέργεια	τοὔνομα,	ἡ πρὸς τὴν ἐντελέχειαν συντιθεμένη,
[9, 7]	τι ὃ δυνατόν ἐστι, καὶ	τοῦτ'	ἔστιν (ὑγιαῖνον δυνάμει. Ὅρος δὲ
[9, 10]	εἶναι λευκὸν ἡμεῖς οἱ φάντες	τοῦτο	ἀληθεύομεν. Εἰ δὴ τὰ μὲν
[9, 8]	εἶναι φθαρτόν, ἢ ἁπλῶς ἢ	τοῦτο	αὐτὸ ὃ λέγεται (ἐνδέχεσθαι μὴ
[9, 7]	γήϊνον οὐδὲ γῆ ἀλλὰ ξύλινον·	τοῦτο	γὰρ δυνάμει κιβώτιον καὶ ὕλη
[9, 10]	τὸ ἀληθὲς λεγόμενον ἢ ψεῦδος;	Τοῦτο	γὰρ σκεπτέον τί λέγομεν. Οὐ
[9, 10]	κυριώτατα ὂν ἀληθὲς ἢ ψεῦδος,	τοῦτο	δ' ἐπὶ τῶν πραγμάτων ἐστὶ
[9, 5]	ὥστε ἅμα ποιήσει τὰ ἐναντία·	τοῦτο	δὲ (ἀδύνατον. Ἀνάγκη ἄρα ἕτερόν
[9, 3]	μὴ ὄντα, (κινούμενα δὲ οὔ,	τοῦτο	δὲ ὅτι οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ
[9, 8]	οἱ περὶ φύσεως. Οὐδὲ κάμνει	τοῦτο	δρῶντα· οὐ (γὰρ περὶ τὴν
[9, 7]	αὑτοῦ ἀρχῆς ᾖ τοιοῦτον, ἤδη	τοῦτο	δυνάμει· ἐκεῖνο δὲ ἑτέρας ἀρχῆς
[9, 7]	προσγενέσθαι ἢ ἀπογενέσθαι ἢ μεταβαλεῖν,	τοῦτο	δυνάμει οἰκία· καὶ ἐπὶ τῶν
[9, 6]	ἀλλ' ἢ τῷ ἀνάλογον, ὡς	τοῦτο	ἐν τούτῳ ἢ πρὸς τοῦτο,
[9, 3]	ἔσεσθαι ψεύσεται (τὸ γὰρ ἀδύνατον	τοῦτο	ἐσήμαινεν) ὥστε οὗτοι οἱ λόγοι
[9, 8]	δ' ἐν τοῖς περὶ κινήσεως	τοῦτο)	(καὶ τὸν μανθάνοντα ἀνάγκη ἔχειν
[9, 6]	ἔσται διαιροῦσιν, ὅτι οὐ μόνον	τοῦτο	λέγομεν δυνατὸν ὃ πέφυκε κινεῖν
[9, 5]	εἶναι τὸ κύριον· λέγω δὲ	τοῦτο	ὄρεξιν ἢ προαίρεσιν. Ὁποτέρου γὰρ
[9, 8]	ἀριθμῷ δ' οὔ. Λέγω δὲ	τοῦτο	ὅτι τοῦδε μὲν τοῦ ἀνθρώπου
[9, 10]	ἀριθμῷ δὲ περὶ ἕνα οὐδὲ	(τοῦτο·	οὐ γὰρ ἔτι τινὰ μὲν
[9, 5]	τὴν δύναμιν καὶ ὡς ἔχει,	(τοῦτο	ποιεῖν· ἔχει δὲ παρόντος τοῦ
[9, 5]	Ὁποτέρου γὰρ ἂν ὀρέγηται κυρίως,	τοῦτο	ποιήσει ὅταν ὡς δύναται ὑπάρχῃ
[9, 9]	ἐνεργείας ἡ δύναμις, καὶ διὰ	τοῦτο	ποιοῦντες γιγνώσκουσιν (ὕστερον γὰρ γενέσει
[9, 7]	μηκέτι κατ' ἄλλο λέγεται ἐκείνινον,	τοῦτο	πρώτη ὕλη· οἷον εἰ ἡ
[9, 4]	εἶναι, εἰ τὸ Α δυνατόν,	τοῦτο	σημαίνει, ἐὰν ᾖ τὸ Α
[9, 6]	τοῦτο ἐν τούτῳ ἢ πρὸς	τοῦτο,	τόδ' ἐν τῷδε ἢ πρὸς
[9, 8]	τι καὶ ὑπό τινος, καὶ	τοῦτο	τῷ εἴδει τὸ αὐτό. Διὸ
[9, 3]	ὂν βαδίζειν. Ἔστι δὲ δυνατὸν	τοῦτο	ᾧ ἐὰν ὑπάρξῃ (ἡ ἐνέργεια
[9, 1]	ὑπ' ἀρχῆς (μεταβλητικῆς. Ἐν γὰρ	τούτοις	ἔνεστι πᾶσι τοῖς ὅροις ὁ
[9, 8]	ἐνέργειά ἐστιν. Κατά τε δὴ	τοῦτον	τὸν λόγον φανερὸν ὅτι πρότερον
[9, 8]	κινούμενον ἀλλ' ἢ ποθὲν ποί	(τούτου	δ' ὕλην οὐδὲν κωλύει ὑπάρχειν)
[9, 8]	δύναμις οὖσα, οὐκ ἐνέργεια, αἰτία	τούτου.	Μιμεῖται δὲ τὰ ἄφθαρτα καὶ
[9, 8]	τέλος δ' ἡ ἐνέργεια, καὶ	τούτου	χάριν ἡ δύναμις (λαμβάνεται. Οὐ
[9, 7]	πρώτη οὐ τόδε τι οὖσα.	Τούτῳ	γὰρ διαφέρει τὸ καθ' οὗ
[9, 3]	δυνατὸν καθῆσθαι καὶ ἐνδέχεται καθῆσθαι,	τούτῳ	ἐὰν ὑπάρξῃ τὸ καθῆσθαι, οὐδὲν
[9, 6]	τῷ ἀνάλογον, ὡς τοῦτο ἐν	τούτῳ	ἢ πρὸς τοῦτο, τόδ' ἐν
[9, 7]	εἰ μηθὲν κωλύει τῶν ἐν	τούτῳ	καὶ τῇ (ὕλῃ τοῦ γίγνεσθαι
[9, 1]	δύνασθαι, διώρισται ἡμῖν ἐν ἄλλοις·	τούτων	δ' ὅσαι μὲν ὁμωνύμως λέγονται
[9, 6]	οὔ, ἀλλὰ ζῇ καὶ ἔζηκεν.	Τούτων	δὴ τὰς μὲν κινήσεις λέγειν,
[9, 6]	ἑτέρως, διὸ ζητοῦντες καὶ περὶ	τούτων	διήλθομεν. Ἔστι δὴ ἐνέργεια τὸ
[9, 10]	δὲ κατὰ δύναμιν ἢ ἐνέργειαν	τούτων	ἢ τἀναντία, (τὸ δὲ κυριώτατα
[9, 9]	ὑγιαίνειν καὶ κάμνειν) ὥστ' ἀνάγκη	τούτων	θάτερον εἶναι τἀγαθόν, τὸ δὲ
[9, 6]	τέ ἐστι καὶ ποῖον, ἐκ	τούτων	καὶ τῶν τοιούτων δῆλον ἡμῖν
[9, 1]	καλῶς, ὥστε καὶ ἐν τοῖς	τούτων	λόγοις ἐνυπάρχουσί πως οἱ τῶν
[9, 8]	παρὰ τὴν χρῆσιν τὸ γιγνόμενον,	τούτων	μὲν ἡ ἐνέργεια ἐν τῷ
[9, 8]	ἐνέργειαι μᾶλλον, ἐκεῖναι δὲ δυνάμεις	τούτων.	Ὅτι μὲν οὖν πρότερον ἡ
[9, 8]	ὁρῶν, ἐνεργείᾳ δ' οὔπω· ἀλλὰ	τούτων	πρότερα τῷ χρόνῳ ἕτερα ὄντα
[9, 10]	ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἀληθὲς ἐπὶ	τούτων	τὸ αὐτό, οὕτως οὐδὲ τὸ
[9, 9]	καθόλου διὰ τί; Ἐὰν ἴσαι	τρεῖς,	ἥ τε βάσις δύο καὶ
[9, 10]	τις ὑπολαμβάνει ἀκίνητα. Οἷον τὸ	τρίγωνον	εἰ μὴ μεταβάλλειν οἴεται, οὐκ
[9, 9]	Διὰ τί δύο ὀρθαὶ τὸ	τρίγωνον;	Ὅτι αἱ (περὶ μίαν στιγμὴν
[9, 6]	ὑπ' ἄλλου ἢ ἁπλῶς ἢ	τρόπον	τινά, ἀλλὰ (καὶ ἑτέρως, διὸ
[9, 2]	μὲν καθ' αὑτὸ τοῦ δὲ	τρόπον	τινὰ κατὰ συμβεβηκός· ἀποφάσει γὰρ
[9, 3]	καὶ ἔτι ὄν, οἱ αὐτοὶ	(τυφλοὶ	ἔσονται πολλάκις τῆς ἡμέρας, καὶ
[9, 3]	αἰσθάνηται μηδ' ἐνεργῇ. Εἰ οὖν	τυφλὸν	τὸ μὴ ἔχον ὄψιν, πεφυκὸς
[9, 10]	ἡ τυφλότης· ἡ μὲν γὰρ	τυφλότης	ἐστὶν ὡς ἂν εἰ τὸ
[9, 10]	ἀλλὰ ἄγνοια, οὐχ οἵα ἡ	τυφλότης·	ἡ μὲν γὰρ τυφλότης ἐστὶν
[9, 7]	ἅπαν ἂν ὑγιασθείη οὐδ' ἀπὸ	τύχης,	ἀλλ' ἔστι τι ὃ δυνατόν
[9, 1]	αὐτὸ δύναμιν τοῦ παθεῖν καὶ	τῷ	ἄλλο ὑπ' αὐτοῦ) ἔστι δὲ
[9, 6]	οὐ πάντα ὁμοίως ἀλλ' ἢ	τῷ	ἀνάλογον, ὡς τοῦτο ἐν τούτῳ
[9, 2]	τὰ ἐναντία οὐκ ἐγγίγνεται ἐν	τῷ	αὐτῷ, ἡ δ' ἐπιστήμη δύναμις
[9, 8]	μὲν οὖν ὅτι προτέρα, δῆλον	(τῷ	γὰρ ἐνδέχεσθαι ἐνεργῆσαι δυνατόν ἐστι
[9, 8]	καὶ τὴν γνῶσιν τῆς γνώσεως)	τῷ	δὲ χρόνῳ πρότερον ὧδε· τὸ
[9, 5]	ὅσα ἄλλα ἀνάγκη προσεῖναι ἐν	τῷ	διορισμῷ, καὶ τὰ μὲν κατὰ
[9, 5]	(ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα τῶν ἐν	τῷ	διορισμῷ προσόντων ἔνια) διὸ οὐδ'
[9, 8]	γε ἐνεργείᾳ ᾖ, τότε ἐν	τῷ	εἴδει ἐστίν. Ὁμοίως δὲ καὶ
[9, 8]	ὅτι τὰ τῇ γενέσει (ὕστερα	τῷ	εἴδει καὶ τῇ οὐσίᾳ πρότερα
[9, 8]	καὶ ὑπό τινος, καὶ τοῦτο	τῷ	εἴδει τὸ αὐτό. Διὸ καὶ
[9, 8]	δὲ χρόνῳ πρότερον ὧδε· τὸ	τῷ	εἴδει τὸ αὐτὸ ἐνεργοῦν πρότερον,
[9, 1]	καὶ δυνατὰ καὶ ἀδύνατα λέγομεν	τῷ	εἶναι) πως ἢ μὴ εἶναἰ,
[9, 7]	καθ' οὗ καὶ τὸ ὑποκείμενον,	τῷ	εἶναι τόδε τι ἢ μὴ
[9, 9]	μέσου ἐπισταθεῖσα ὀρθή, ἰδόντι δῆλον	τῷ	ἐκεῖνο εἰδότι. Ὥστε φανερὸν ὅτι
[9, 1]	πάσχειν (δυνατὸν γάρ ἐστι καὶ	τῷ	ἔχειν αὐτὸ δύναμιν τοῦ παθεῖν
[9, 7]	Καὶ ὅσων δὴ ἐν αὐτῷ	τῷ	ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς τῶν ἔξωθεν
[9, 1]	ἡ οἰκοδομική, ἡ μὲν ἐν	τῷ	θερμαντικῷ ἡ δ' ἐν τῷ
[9, 8]	ὁρῶντι καὶ ἡ θεωρία ἐν	τῷ	θεωροῦντι καὶ ἡ ζωὴ ἐν
[9, 8]	καὶ ὅλως ἡ κίνησις ἐν	τῷ	κινουμένῳ) ὅσων δὲ μὴ ἔστιν
[9, 2]	αὐτῷ, ἡ δ' ἐπιστήμη δύναμις	τῷ	λόγον ἔχειν, καὶ ἡ ψυχὴ
[9, 2]	ψυχῇ καὶ τῆς ψυχῆς ἐν	τῷ	λόγον ἔχοντι, (δῆλον ὅτι καὶ
[9, 8]	ὥς, ἔστι δὲ ὡς οὔ.	Τῷ	λόγῳ μὲν οὖν ὅτι προτέρα,
[9, 2]	τἀναντία· μιᾷ γὰρ ἀρχῇ περιέχεται,	τῷ	λόγῳ. Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι
[9, 6]	λέγομεν δὲ δυνάμει οἷον ἐν	τῷ	ξύλῳ Ἑρμῆν καὶ ἐν τῇ
[9, 1]	τῷ θερμαντικῷ ἡ δ' ἐν	τῷ	οἰκοδομικῷ· διὸ ᾗ συμπέφυκεν, οὐθὲν
[9, 8]	ἐστιν· ἡ γὰρ οἰκοδόμησις ἐν	τῷ	οἰκοδομουμένῳ, καὶ ἅμα γίγνεται καὶ
[9, 8]	(οἷον ἥ τε οἰκοδόμησις ἐν	τῷ	οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ ὕφανσις ἐν
[9, 6]	ἐνεργείᾳ πολλοῖς τῶν ὄντων, οἷον	τῷ	ὁρῶντι καὶ βαδίζοντι καὶ ὁρωμένῳ.
[9, 8]	ἐνέργεια (οἷον ἡ ὅρασις ἐν	τῷ	ὁρῶντι καὶ ἡ θεωρία ἐν
[9, 5]	ὡς δύναται ὑπάρχῃ καὶ πλησιάζῃ	τῷ	παθητικῷ· ὥστε τὸ δυνατὸν κατὰ
[9, 8]	κατὰ λόγον· αἱ δ' ἄλογοι	τῷ	παρεῖναι καὶ μὴ τῆς ἀντιφάσεως
[9, 1]	ἐστὶ δύναμις, ἡ ἐν αὐτῷ	τῷ	πάσχοντι ἀρχὴ μεταβολῆς παθητικῆς ὑπ'
[9, 1]	ἄλλη. Ἡ μὲν γὰρ ἐν	τῷ	πάσχοντι (διὰ γὰρ τὸ ἔχειν
[9, 8]	τούτων μὲν ἡ ἐνέργεια ἐν	τῷ	ποιουμένῳ ἐστίν (οἷον ἥ τε
[9, 1]	τῶν ἄλλων) ἡ δ' ἐν	τῷ	ποιοῦντι, οἷον τὸ θερμὸν καὶ
[9, 10]	δ' ἐπὶ τῶν πραγμάτων ἐστὶ	τῷ	συγκεῖσθαι ἢ διῃρῆσθαι, ὥστε ἀληθεύει
[9, 7]	τῶν ἐκτός, ἐκεῖ δ' ἐν	τῷ	ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν κωλύῃ τῶν
[9, 8]	οἰκοδομουμένῳ καὶ ἡ ὕφανσις ἐν	τῷ	ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[9, 8]	δ' οὔπω· ἀλλὰ τούτων πρότερα	τῷ	χρόνῳ ἕτερα ὄντα ἐνεργείᾳ ἐξ
[9, 8]	σίτου καὶ τοῦ ὁρῶντος πρότερον	τῷ	χρόνῳ ἡ ὕλη καὶ τὸ
[9, 6]	ἢ πρὸς τοῦτο, τόδ' ἐν	τῷδε	ἢ πρὸς τόδε· τὰ μὲν
[9, 4]	Β. Ἐὰν δὴ οὕτως ἐχόντων	(τῶν	Α Β μὴ ᾖ δυνατὸν
[9, 5]	οὐσῶν τῶν μὲν συγγενῶν οἷον	τῶν	αἰσθήσεων, τῶν δὲ ἔθει οἷον
[9, 10]	Φανερὸν δὲ καὶ ὅτι περὶ	τῶν	ἀκινήτων (οὐκ ἔστιν ἀπάτη κατὰ
[9, 1]	θλαστόν, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων) ἡ δ' ἐν τῷ
[9, 8]	ὑφαινομένῳ, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων, καὶ ὅλως ἡ κίνησις
[9, 8]	ἐστίν. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων, καὶ ὧν κίνησις τὸ
[9, 3]	δέ, ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων κατηγοριῶν δυνατὸν βαδίζειν ὂν
[9, 3]	οἰκοδομῇ· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων. Οἷς τὰ συμβαίνοντα ἄτοπα
[9, 1]	ἐνεργείας διορισμοῖς δηλώσομεν καὶ περὶ	τῶν	ἄλλων. Ὅτι μὲν οὖν λέγεται
[9, 3]	οἰκοδομεῖν) ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων τεχνῶν. Εἰ οὖν ἀδύνατον
[9, 7]	τοῦτο δυνάμει οἰκία· καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων ὡσαύτως ὅσων ἔξωθεν ἡ
[9, 8]	δ' αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ	τῶν	ἄλλων, ὥστ' ἀνάγκη τὸν λόγον
[9, 8]	τὸ κατ' οὐσίαν. Οὐθὲν ἄρα	τῶν	ἀφθάρτων ἁπλῶς δυνάμει ἔστιν ἁπλῶς
[9, 3]	οὐκ ὄντα ἐνεργείᾳ ἔσονται ἐνεργείᾳ.	(Τῶν	γὰρ μὴ ὄντων ἔνια δυνάμει
[9, 5]	μὲν συγγενῶν οἷον τῶν αἰσθήσεων,	τῶν	δὲ ἔθει οἷον τῆς τοῦ
[9, 5]	ἔθει οἷον τῆς τοῦ αὐλεῖν,	τῶν	δὲ μαθήσει οἷον τῆς τῶν
[9, 2]	λόγον ἔχοντι, (δῆλον ὅτι καὶ	τῶν	δυνάμεων αἱ μὲν ἔσονται ἄλογοι
[9, 5]	οὕτως εἶναι ἀναγκαῖον. ~Ἀπασῶν δὲ	τῶν	δυνάμεων οὐσῶν τῶν μὲν συγγενῶν
[9, 7]	ὅταν βουληθέντος γίγνηται μηθενὸς κωλύοντος	τῶν	ἐκτός, ἐκεῖ δ' ἐν τῷ
[9, 7]	τῷ ὑγιαζομένῳ, ὅταν μηθὲν κωλύῃ	τῶν	ἐν αὐτῷ· ὁμοίως δὲ δυνάμει
[9, 7]	καὶ οἰκία· εἰ μηθὲν κωλύει	τῶν	ἐν τούτῳ καὶ τῇ (ὕλῃ
[9, 5]	ἔξω κωλύοντα· (ἀφαιρεῖται γὰρ ταῦτα	τῶν	ἐν τῷ διορισμῷ προσόντων ἔνια)
[9, 2]	αἱ μὲν (μετὰ λόγου πᾶσαι	τῶν	ἐναντίων αἱ αὐταί, αἱ δὲ
[9, 2]	τὰς τοιαύτας ἐπιστήμας εἶναι μὲν	τῶν	ἐναντίων, εἶναι δὲ τοῦ μὲν
[9, 5]	μία ἑνὸς ποιητική, ἐκεῖναι δὲ	τῶν	ἐναντίων, ὥστε ἅμα ποιήσει τὰ
[9, 8]	πού) ἐνεργείᾳ ἄρα πάντα· οὐδὲ	τῶν	ἐξ ἀνάγκης ὄντων (καίτοι ταῦτα
[9, 5]	οὐ δυνήσεται (τὸ γὰρ μηθενὸς	τῶν	ἔξω κωλύοντος προσδιορίζεσθαι οὐθὲν ἔτι
[9, 7]	αὐτῷ τῷ ἔχοντι, ὅσα μηθενὸς	τῶν	ἔξωθεν ἐμποδίζοντος ἔσται δι' αὐτοῦ·
[9, 6]	δὲ ἐνεργείᾳ. Δῆλον δ' ἐπὶ	τῶν	καθ' ἕκαστα τῇ ἐπαγωγῇ ὃ
[9, 9]	διεφθαρμένον (καὶ γὰρ ἡ διαφθορὰ	τῶν	κακῶν ἐστίν) Εὑρίσκεται δὲ καὶ
[9, 9]	βελτίων. Ἀνάγκη δὲ καὶ ἐπὶ	τῶν	κακῶν τὸ τέλος καὶ τὴν
[9, 10]	τὸ μὲν κατὰ (τὰ σχήματα	τῶν	κατηγοριῶν, τὸ δὲ κατὰ δύναμιν
[9, 4]	ἔσεσθαι. Ἀλλ' ἐκεῖνο ἀνάγκη ἐκ	(τῶν	κειμένων, εἰ καὶ ὑποθοίμεθα εἶναι
[9, 3]	καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα ἐκ	τῶν	κινήσεων μάλιστα· δοκεῖ γὰρ ἡ
[9, 8]	τὴν ἐντελέχειαν. Ἐπεὶ δ' ἐστὶ	τῶν	μὲν ἔσχατον ἡ χρῆσις (οἷον
[9, 5]	~Ἀπασῶν δὲ τῶν δυνάμεων οὐσῶν	τῶν	μὲν συγγενῶν οἷον τῶν αἰσθήσεων,
[9, 1]	ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια	τῶν	μόνον λεγομένων κατὰ κίνησιν. Ἀλλ'
[9, 6]	λέγεται δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ πολλοῖς	τῶν	ὄντων, οἷον τῷ ὁρῶντι καὶ
[9, 6]	ἔστι πέρας οὐδεμία τέλος ἀλλὰ	τῶν	περὶ τὸ τέλος, οἷον τὸ
[9, 10]	ἢ ψεῦδος, τοῦτο δ' ἐπὶ	τῶν	πραγμάτων ἐστὶ τῷ συγκεῖσθαι ἢ
[9, 6]	δὲ χωρίζεσθαι οὔ. Ἐπεὶ δὲ	τῶν	πράξεων ὧν ἔστι πέρας οὐδεμία
[9, 1]	τούτων λόγοις ἐνυπάρχουσί πως οἱ	τῶν	προτέρων δυνάμεων λόγοι. Φανερὸν οὖν
[9, 5]	τῶν δὲ μαθήσει οἷον τῆς	τῶν	τεχνῶν, τὰς μὲν ἀνάγκη προενεργήσαντας
[9, 6]	καὶ ποῖον, ἐκ τούτων καὶ	τῶν	τοιούτων δῆλον ἡμῖν ἔστω. ~Πότε
[9, 8]	γὰρ ἀΐδια πρότερα τῇ οὐσίᾳ	τῶν	φθαρτῶν, ἔστι δ' οὐθὲν δυνάμει
[9, 9]	σπουδαίας (δυνάμεως ἡ ἐνέργεια, ἐκ	τῶνδε	δῆλον. Ὅσα γὰρ κατὰ τὸ