HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ο = 34 formes différentes pour 343 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Pages

[1, 403]   τὸν δὲ λόγον ἀγνοῶν, ἢ ὁ περὶ τὸν λόγον μόνον; Ἢ

[1, 402]   (ὥσπερ ἐν τοῖς μαθήμασι τί τὸ εὐθὺ καὶ τὸ καμπύλον, ἢ

[1, 411]   πάλιν ὁ λόγος ζητήσει τί τὸ συνέχον ἐκεῖνο, καὶ οὕτω δὴ

[1, 407]   δὲ τῷ ἐφεξῆς ἕν, ὡς ὁ ἀριθμός, ἀλλ' οὐχ ὡς τὸ

[1, 409]   αἱ ἐν τῷ σώματι στιγμαὶ ὁ ἀριθμὸς ὁ τῆς ψυχῆς, ἢ

[1, 409]   στιγμὴ μονάς ἐστι θέσιν ἔχουσα, ὁ δ' ἀριθμὸς τῆς ψυχῆς ἤδη

[1, 406]   τῶν σωμάτων αἱ κινήσεις αὗται· Ὁ δ' αὐτὸς λόγος καὶ περὶ

[1, 403]   ὄρεξιν ἀντιλυπήσεως ἤ τι τοιοῦτον, ~ὁ δὲ ζέσιν τοῦ περὶ καρδίαν

[1, 407]   γὰρ ἡ κίνησις οὐ κυκλοφορία) Ὁ δὲ νοῦς εἷς καὶ συνεχὴς

[1, 408]   τοῖς αἰσθητηρίοις κινήσεις ἢ μονάς. Ὁ δὲ νοῦς ἔοικεν ἐγγίνεσθαι οὐσία

[1, 408]   ἀλλὰ τοῦ κοινοῦ, ὃ ἀπόλωλεν· ὁ δὲ νοῦς ἴσως θειότερόν τι

[1, 408]   μὲν ἐκ τῶν στοιχείων μεμιγμένων, ὁ δὲ τῆς μίξεως λόγος ἁρμονία

[1, 403]   ὁ μὲν τὴν ὕλην ἀποδίδωσιν, ὁ δὲ τὸ εἶδος καὶ τὸν

[1, 403]   ἀνέμων καὶ ὄμβρων καὶ καυμάτων, ὁ δὲ φήσει λίθους καὶ πλίνθους

[1, 403]   ὁρίσαιντο ὁ φυσικὸς {τε} καὶ ὁ διαλεκτικὸς ἕκαστον αὐτῶν, οἷον ὀργὴ

[1, 404]   καλῶς ποιῆσαι {τὸν} Ὅμηρον ὡς ὁ Ἕκτωρ κεῖτ' ἀλλοφρονέων" οὐ δὴ

[1, 410]   οὐδεμιᾶς. Τοῦτο δὲ πέπονθε καὶ ὁ ἐν τοῖς Ὀρφικοῖς καλουμένοις ἔπεσι

[1, 403]   τὸν λόγον μόνον; Ἢ μᾶλλον ὁ ἐξ ἀμφοῖν; Ἐκείνων δὲ δὴ

[1, 407]   εἶναι βούλεται οἷόν ποτ' ἐστὶν ὁ καλούμενος νοῦς (οὐ γὰρ δὴ

[1, 411]   καμπύλον γινώσκομεν· κριτὴς γὰρ ἀμφοῖν ὁ κανών, τὸ δὲ καμπύλον οὔθ'

[1, 407]   περιφορά, καὶ νοῦς ἂν εἴη ὁ κύκλος οὗ ἡ τοιαύτη περιφορὰ

[1, 402]   ὅπως μὴ λανθάνῃ πότερον εἷς ὁ λόγος αὐτῆς ἐστι, καθάπερ ζῴου,

[1, 403]   πρῶτος φιλόσοφος; Ἀλλ' ἐπανιτέον ὅθεν ὁ λόγος. Ἐλέγομεν δὴ ὅτι τὰ

[1, 408]   τὸν λόγον, καὶ αὕτη πότερον ὁ λόγος ἐστὶν ἢ παρὰ τὸν

[1, 408]   τινί φησιν εἶναι· πότερον οὖν ὁ λόγος ἐστὶν ἡ ψυχή, ἢ

[1, 411]   ἕν; Εἰ δὲ μεριστόν, πάλιν ὁ λόγος ζητήσει τί τὸ συνέχον

[1, 408]   εἰ μὴ ἔστιν ἡ ψυχὴ ὁ λόγος τῆς μίξεως, τί ἐστιν

[1, 403]   σώματος πάθη καὶ ἐξ ἀφαιρέσεως, ὁ μαθηματικός, ᾗ δὲ κεχωρισμένα, ὁ

[1, 411]   τὰ ζῷα γίνεται. Εἰ δ' ὁ μὲν ἀὴρ διασπώ- μενος ὁμοειδής,

[1, 403]   τὸ εἶδος καὶ τὸν λόγον. Ὁ μὲν γὰρ λόγος ὅδε τοῦ

[1, 403]   αὐτῶν, οἷον ὀργὴ τί ἐστιν· ὁ μὲν γὰρ ὄρεξιν ἀντιλυπήσεως ἤ

[1, 403]   τοιᾳδί, εἰ ἔσται· ὥσπερ οἰκίας ὁ μὲν λόγος τοιοῦτος, ὅτι σκέπασμα

[1, 403]   αἵματος (καὶ θερμοῦ. Τούτων δὲ ὁ μὲν τὴν ὕλην ἀποδίδωσιν, ὁ

[1, 408]   τοιονδί, βλέποι ἂν ὥσπερ καὶ ὁ νέος. Ὥστε τὸ γῆρας οὐ

[1, 407]   ὡς τὸ μέγεθος· διόπερ οὐδ' ὁ νοῦς οὕτω συνεχής, ἀλλ' ἤτοι

[1, 411]   ποῖον γὰρ μόριον ἢ πῶς ὁ νοῦς συνέξει, χαλεπὸν καὶ πλάσαι.

[1, 403]   ἑκάτερος; Ἢ οὐκ ἔστιν εἷς ὁ περὶ τὰ πάθη τῆς ὕλης

[1, 403]   οὖν ὁ φυσικὸς τούτων; Πότερον ὁ περὶ τὴν ὕλην, τὸν δὲ

[1, 408]   αἰσθητηρίων συμβαίνει· εἰ γὰρ λάβοι ὁ πρεσβύτης ὄμμα τοιονδί, βλέποι ἂν

[1, 403]   ὁ μαθηματικός, ᾗ δὲ κεχωρισμένα, ὁ πρῶτος φιλόσοφος; Ἀλλ' ἐπανιτέον ὅθεν

[1, 407]   τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ὁ συλλογισμός. ~Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ μακάριόν

[1, 409]   τῷ σώματι στιγμαὶ ὁ ἀριθμὸς ὁ τῆς ψυχῆς, ἢ εἰ ὁ

[1, 406]   Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ὁ Τίμαιος φυσιολογεῖ τὴν ψυχὴν κινεῖν

[1, 409]   δύο, καὶ ἄπειρα; Ὧν γὰρ ὁ τόπος ἀδιαίρετος, καὶ αὐτά. Εἰ

[1, 402]   γὰρ λαβεῖν περὶ ἕκαστον τίς ὁ τρόπος, ἐὰν δὲ φανερὸν ᾖ

[1, 409]   ὁ τῆς ψυχῆς, ἢ εἰ ὁ τῶν ἐν τῷ σώματι στιγμῶν

[1, 403]   χωριστὰ μηδ' ᾗ χωριστά, ἀλλ' ὁ φυσικὸς περὶ ἅπανθ' ὅσα τοῦ

[1, 403]   τοιαύτης. Διαφερόντως δ' ἂν ὁρίσαιντο ὁ φυσικὸς {τε} καὶ ὁ διαλεκτικὸς

[1, 403]   οὗ> ἕνεκα τωνδί. Τίς οὖν ὁ φυσικὸς τούτων; Πότερον ὁ περὶ

[1, 404]   καὶ ἀτιμοτέροις· οὐ φαίνεται δ' ὅ γε κατὰ φρόνησιν λεγόμενος νοῦς

[1, 410]   κυριώτατον δ' ἐκεῖνο τὸ συνέχον, ὅ τί ποτ' ἐστίν· τῆς δὲ

[1, 408]   ἐκείνου ἦν, ἀλλὰ τοῦ κοινοῦ, ὃ ἀπόλωλεν· ὁ δὲ νοῦς ἴσως

[1, 406]   ἔχει καὶ περὶ ἠρεμίας· εἰς ὃ γὰρ κινεῖται φύσει, καὶ ἠρεμεῖ

[1, 406]   φύσει· ὁμοίως δὲ καὶ εἰς ὃ κινεῖται βίᾳ, καὶ ἠρεμεῖ ἐν

[1, 404]   διὰ τὸ μηθὲν ὁρᾶν κινοῦν ὃ μὴ καὶ αὐτὸ κινεῖται. Ὁμοίως

[1, 408]   λόγος τῆς μίξεως, τί ἐστιν ὃ φθείρεται τῆς ψυχῆς ἀπολιπούσης; Ὅτι

[1, 409]   τὸ λεχθέν, ἀλλ' ὅτι ποσόν· διὸ ἀναγκαῖον εἶναί τι τὸ κινῆσον

[1, 405]   ἕκαστον ἀνάγεται πρὸς τὰς ἀρχάς. Διὸ καὶ οἱ τῷ γινώσκειν ὁριζόμενοι

[1, 406]   ὑπάρχουσιν, ἐκεῖνο κινεῖται, τὸ σῶμα. Διὸ καὶ οὐκ ἔστι τόπος αὐτῶν·

[1, 405]   ὁμοίως ἕν τι τούτων τιθέασιν. Διὸ καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἀκολουθοῦσιν, οἱ

[1, 404]   παρέχον τοῖς ζῴοις τὴν κίνησιν· διὸ καὶ τοῦ ζῆν ὅρον εἶναι

[1, 408]   ἔχοντος ἐκεῖνο, ᾗ ἐκεῖνο ἔχει. Διὸ καὶ τούτου φθειρομένου οὔτε μνημονεύει

[1, 404]   γὰρ ἀληθὲς εἶναι τὸ φαινόμενον, διὸ καλῶς ποιῆσαι {τὸν} Ὅμηρον ὡς

[1, 410]   λάχε νήστιδος αἴγλης, τέσσαρα δ' Ἡφαίστοιο· τὰ δ' ὀστέα λευκὰ γένοντο.

[1, 406]   δι' αὑτό, τὸ μὲν δι' ἄλλο εἶναι, τὸ δ' ἑτέρου ἕνεκεν.

[1, 405]   ἢ ψυχρὸν ἤ τι τοιοῦτον ἄλλο, καὶ τὴν ψυχὴν ὁμοίως ἕν

[1, 402]   δὲ κἂν εἴ τι κοινὸν ἄλλο κατηγοροῖτο· Ἔτι δέ, εἰ μὴ

[1, 410]   ἢ ὀστοῦν; ~Ὁμοίως δὲ καὶ (ἄλλο ὁτιοῦν τῶν συνθέτων· οὐ γὰρ

[1, 411]   πλείοσιν ἢ πᾶσιν, ἢ καὶ ἄλλο τι αἴτιον; Λέγουσι δή τινες

[1, 411]   εἴη ψυχή. Δεήσει δὲ πάλιν κἀκεῖνο ζητεῖν πότερον ἓν ἢ πολυμερές.

[1, 407]   ταύτην μὲν ἀφῶμεν τὸ νῦν. Ἐκεῖνο δὲ ἄτοπον συμβαίνει καὶ τούτῳ

[1, 408]   τουδὶ τοῦ ἔχοντος ἐκεῖνο, ᾗ ἐκεῖνο ἔχει. Διὸ καὶ τούτου φθειρομένου

[1, 408]   πάθη, ἀλλὰ τουδὶ τοῦ ἔχοντος ἐκεῖνο, ᾗ ἐκεῖνο ἔχει. Διὸ καὶ

[1, 411]   λόγος ζητήσει τί τὸ συνέχον ἐκεῖνο, καὶ οὕτω δὴ πρόεισιν ἐπὶ

[1, 406]   κατὰ συμβεβηκός· ᾧ γὰρ ὑπάρχουσιν, ἐκεῖνο κινεῖται, τὸ σῶμα. Διὸ καὶ

[1, 411]   ἕτερόν τι μίαν αὐτὴν ποιεῖ, ἐκεῖνο μάλιστ' ἂν εἴη ψυχή. Δεήσει

[1, 410]   τά γε στοιχεῖα, κυριώτατον δ' ἐκεῖνο τὸ συνέχον, ὅ τί ποτ'

[1, 408]   ἐκείνης, οἷον ἡ μὲν αἴσθησις ἀπὸ τωνδί, ἡ δ' ἀνάμνησις ἀπ'

[1, 403]   παροξύνεσθαι ἢ φοβεῖσθαι, ἐνίοτε δ' ὑπὸ μικρῶν καὶ ἀμαυρῶν κινεῖσθαι, ὅταν

[1, 408]   φθείρεσθαι. Μάλιστα γὰρ ἐφθείρετ' ἂν ὑπὸ τῆς ἐν τῷ γήρᾳ ἀμαυρώσεως,

[1, 408]   ᾧ ἐστι, τοῦτο δὲ κινεῖσθαι ὑπὸ τῆς ψυχῆς· ἄλλως δ' οὐχ

[1, 411]   κατὰ τόπον κίνησις τοῖς ζῴοις ὑπὸ τῆς ψυχῆς, ἔτι δ' αὔξη

[1, 409]   δ' ~(ὥσπερ Δημόκριτος κινεῖσθαί φησιν ὑπὸ τῆς ψυχῆς, ἴδιον τὸ ἄτοπον.

[1, 408]   τούτων, τὸ δὲ κινεῖσθαί ἐστιν ὑπὸ τῆς ψυχῆς, οἷον τὸ ὀργίζεσθαι

[1, 409]   χρὴ νοῆσαι μονάδα κινουμένην, καὶ ὑπὸ τίνος, καὶ πῶς, ἀμερῆ καὶ

[1, 409]   Συμβαίνει τε κινεῖσθαι τὸ ζῷον ὑπὸ τοῦ ἀριθμοῦ, καθάπερ καὶ Δημόκριτον

[1, 410]   μὲν ἀπαθὲς εἶναι τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, αἰσθάνεσθαι δὲ τὸ

[1, 403]   σώματος ἢ μέρους ἢ δυνάμεως ὑπὸ τοῦδε ἕνεκα τοῦδε" Καὶ διὰ

[1, 406]   ψυχὴν μάλιστα φαίη τις ἂν ὑπὸ τῶν αἰσθητῶν κινεῖσθαι, εἴπερ κινεῖται.

[1, 410]   τοῦ ὅλου εἰσιέναι ἀναπνεόντων, φερομένην ὑπὸ τῶν ἀνέμων, οὐχ οἷόν τε

[1, 410]   ἢ ἄνθρωπος; Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ μὴ ἀγαθόν·

[1, 402]   νοεῖν ἢ τὸν νοῦν, καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι ἢ τὸ αἰσθητικόν· ὁμοίως

[1, 411]   γινώσκειν τῆς ψυχῆς ἐστὶ καὶ τὸ αἰσθάνεσθαί τε καὶ τὸ δοξάζειν,

[1, 404]   δ' ἐπὶ τὸ γινώσκειν καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι τῶν ὄντων, οὗτοι δὲ

[1, 405]   Τεροι δ' αἷμα, καθάπερ Κριτίας, τὸ αἰσθάνεσθαι ψυχῆς οἰκειότατον ὑπολαμβάνοντες, τοῦτο

[1, 410]   καὶ ὅσοι τὸν νοῦν καὶ τὸ αἰσθητικὸν ἐκ τῶν στοιχείων ποιοῦσιν.

[1, 408]   χρὴ σύνθεσιν εἶναι, ἢ καὶ τὸ αἰσθητικὸν ἢ ὀρεκτικόν; Ὁμοίως δὲ

[1, 402]   νοῦν, καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι ἢ τὸ αἰσθητικόν· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ

[1, 410]   τῆς ψυχῆς, ὁμοίως δὲ καὶ τὸ αἰσθητικόν, οὐδ' ἂν οὕτω λέγοιεν

[1, 402]   ἀντικείμενα πρότερον τούτων ζητητέον, οἷον τὸ αἰσθητὸν τοῦ αἰσθητικοῦ, καὶ τὸ

[1, 404]   περὶ αὐτῶν· πολλαχοῦ μὲν γὰρ τὸ αἴτιον τοῦ καλῶς καὶ ὀρθῶς

[1, 407]   νοήσει τὸ μεριστὸν ἀμερεῖ ἢ τὸ ἀμερὲς μεριστῷ; Ἀναγκαῖον δὲ τὸν

[1, 406]   ἄν· τούτῳ δ' ἕποιτ' ἂν τὸ ἀνίστασθαι τὰ τεθνεῶτα τῶν ζῴων.

[1, 411]   ἐναντιώσεως ἑαυτό τε κρίνειν καὶ τὸ ἀντικείμενον. Καὶ γὰρ τῷ εὐθεῖ

[1, 411]   καὶ οὕτω δὴ πρόεισιν ἐπὶ τὸ ἄπειρον. Ἀπορήσειε δ' ἄν τις

[1, 409]   δὲ σῶμα τὸ λεπτομερέστατον ἢ τὸ ἀσωματώτατον τῶν ἄλλων. Ταῦτα δὲ

[1, 409]   φησιν ὑπὸ τῆς ψυχῆς, ἴδιον τὸ ἄτοπον. Εἴπερ γάρ ἐστιν ἡ

[1, 407]   περιφορὰ πολλάκις, δεήσει πολλάκις νοεῖν τὸ αὐτό. Ἔτι δ' ἡ νόησις

[1, 409]   ταύτας. Τοῖς δὴ συμπλέξασιν εἰς τὸ αὐτὸ κίνησιν καὶ ἀριθμὸν ταῦτά

[1, 407]   μέγεθος, πολλάκις ἢ ἀπειράκις νοήσει τὸ αὐτό. Φαίνεται δὲ καὶ ἅπαξ

[1, 404]   καὶ ὅσοι λέγουσι τὴν ψυχὴν τὸ αὑτὸ κινοῦν· ἐοίκασι γὰρ οὗτοι

[1, 404]   ἁπλῶς ταὐτὸν ψυχὴν καὶ νοῦν (τὸ γὰρ ἀληθὲς εἶναι τὸ φαινόμενον,

[1, 405]   τούτοις καὶ τὴν ψυχὴν ἀποδιδόασιν· τὸ γὰρ κινητικὸν τὴν φύσιν τῶν

[1, 411]   μεριστὴ πέφυκεν; Οὐ γὰρ δὴ τό γε σῶμα· δοκεῖ γὰρ τοὐναντίον

[1, 408]   ὥσπερ καὶ ὁ νέος. Ὥστε τὸ γῆρας οὐ τῷ τὴν ψυχήν

[1, 404]   τὴν ψυχήν· ὅσοι δ' ἐπὶ τὸ γινώσκειν καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι τῶν

[1, 411]   οὐδ' ἀληθῶς λέγεται. Ἐπεὶ δὲ τὸ γινώσκειν τῆς ψυχῆς ἐστὶ καὶ

[1, 411]   ἐκ τῶν εἰρημένων ὡς οὔτε τὸ γινώσκειν ὑπάρχει τῇ ψυχῇ διὰ

[1, 410]   Πάντες δὲ καὶ οἱ διὰ τὸ γνωρίζειν καὶ αἰσθάνεσθαι τὰ ὄντα

[1, 410]   γινώσκειν τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον· τὸ δ' αἰσθάνεσθαι πάσχειν τι καὶ

[1, 406]   τὸ μὲν δι' ἄλλο εἶναι, τὸ δ' ἑτέρου ἕνεκεν. Τὴν δὲ

[1, 410]   γνωριεῖ γὰρ ἕκαστον τὸ ὅμοιον, τὸ δ' ὀστοῦν ἢ τὸν ἄνθρωπον

[1, 408]   οἰηθείη τις ἂν αὐτὴν κινεῖσθαι· Τὸ δ' οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον. Εἰ

[1, 411]   τι αὐτῆς ὑπάρξει δῆλον ὅτι, τὸ δ' οὐχ ὑπάρξει. Ἀναγκαῖον οὖν

[1, 408]   τὸ τὴν καρδίαν ὡδὶ κινεῖσθαι, τὸ δὲ διανοεῖσθαι ἤ τι τοιοῦτον

[1, 408]   φθειρομένου, αὐτὸ δὲ ἀπαθές ἐστιν. Τὸ δὲ διανοεῖσθαι καὶ φιλεῖν ἢ

[1, 402]   οἷον ἵππου, κυνός, ἀνθρώπου, θεοῦ, τὸ δὲ ζῷον τὸ καθόλου ἤτοι

[1, 411]   κριτὴς γὰρ ἀμφοῖν ὁ κανών, τὸ δὲ καμπύλον οὔθ' ἑαυτοῦ οὔτε

[1, 407]   πάσχει καὶ τὸ μὲν κινεῖται τὸ δὲ κινεῖ, τούτων δ' οὐθὲν

[1, 408]   καὶ ἕκαστον κινεῖσθαί τι τούτων, τὸ δὲ κινεῖσθαί ἐστιν ὑπὸ τῆς

[1, 405]   ἀσωματώτατόν τε καὶ ῥέον ἀεί· τὸ δὲ κινούμενον κινουμένῳ γινώσκεσθαι· ἐν

[1, 409]   ἐν αὐτῷ τὸ μὲν κινοῦν τὸ δὲ κινούμενον, ὥσπερ ἐν τῷ

[1, 407]   τὴν κοινωνίαν τὸ μὲν ποιεῖ τὸ δὲ πάσχει καὶ τὸ μὲν

[1, 410]   γὰρ τὸ μὲν τόδε τι, τὸ δὲ ποσὸν ἢ ποιὸν ἢ

[1, 406]   (σῶμα κινεῖται, ταύτην καὶ αὐτή. Τὸ δὲ σῶμα κινεῖται φορᾷ· ὥστε

[1, 408]   καὶ πῶς, ἕτερός ἐστι λόγος) Τὸ δὴ λέγειν ὀργίζεσθαι τὴν ψυχὴν

[1, 405]   οἱ δὲ τὸ ψυχρόν, διὰ τὸ> διὰ τὴν ἀναπνοὴν καὶ τὴν

[1, 411]   καὶ τὸ αἰσθάνεσθαί τε καὶ τὸ δοξάζειν, ἔτι δὲ τὸ ἐπιθυμεῖν

[1, 402]   συμβεβηκότα συμβάλλεται μέγα μέρος πρὸς τὸ εἰδέναι τὸ τί ἐστιν· ἐπειδὰν

[1, 403]   τὴν ὕλην ἀποδίδωσιν, ὁ δὲ τὸ εἶδος καὶ τὸν λόγον. Ὁ

[1, 403]   ξύλα, ἕτερος δ' ἐν τούτοις τὸ εἶδος οὗ> ἕνεκα τωνδί. Τίς

[1, 409]   Λείπεται δ' ἐπισκέψασθαι πῶς λέγεται τὸ ἐκ τῶν στοιχείων αὐτὴν εἶναι.

[1, 411]   γινώσκειν ὑπάρχει τῇ ψυχῇ διὰ τὸ ἐκ τῶν στοιχείων εἶναι, οὔτε

[1, 404]   μὲν οὖν ἐπὶ τὸ κινεῖσθαι τὸ ἔμψυχον ἀπέβλεψαν, οὗτοι τὸ κινητικώτατον

[1, 403]   δοκοῦνθ' ὑπάρχειν αὐτῇ κατὰ φύσιν. Τὸ ἔμψυχον δὴ τοῦ ἀψύχου δυσὶ

[1, 404]   δὲ καὶ ἄλλως, νοῦν μὲν τὸ ἕν, ἐπιστήμην δὲ τὰ δύο

[1, 410]   τις καὶ τί ποτ' ἐστὶ τὸ ἑνοποιοῦν αὐτά· ὕλῃ γὰρ ἔοικε

[1, 405]   γὰρ αὐτὴν ἀθάνατον εἶναι διὰ τὸ ἐοικέναι τοῖς ἀθανάτοις· τοῦτο δ'

[1, 411]   καὶ τὸ δοξάζειν, ἔτι δὲ τὸ ἐπιθυμεῖν καὶ βούλεσθαι καὶ ὅλως

[1, 411]   ἢ μορίοις ἑτέροις ἕτερα; Καὶ τὸ ζῆν δὴ πότερον ἔν τινι

[1, 405]   λέγοντες, ὅτι διὰ τοῦτο καὶ τὸ ζῆν ὠνόμασται, οἱ δὲ τὸ

[1, 406]   οὕτω φαίνεται κινεῖν ἡ ψυχὴ τὸ ζῷον, ἀλλὰ διὰ προαιρέσεώς τινος

[1, 404]   φιλοσοφίας λεγομένοις διωρίσθη, αὐτὸ μὲν τὸ ζῷον ἐξ αὐτῆς τῆς τοῦ

[1, 410]   τῶν κινήσεων κινεῖν ἡ ψυχὴ τὸ ζῷον) ὁμοίως δὲ καὶ ὅσοι

[1, 406]   κινοῖτο· ὠσθείη γὰρ ἂν βίᾳ τὸ ζῷον. Οὐ δεῖ δὲ ᾧ

[1, 409]   φερομένας; Ἀμφοτέρως γὰρ ἀναγκαῖον κινεῖν τὸ ζῷον τῷ κινεῖσθαι ταύτας. Τοῖς

[1, 409]   σώματι στιγμῶν· Συμβαίνει τε κινεῖσθαι τὸ ζῷον ὑπὸ τοῦ ἀριθμοῦ, καθάπερ

[1, 405]   τοῖς ὀνόμασιν ἀκολουθοῦσιν, οἱ μὲν τὸ θερμὸν λέγοντες, ὅτι διὰ τοῦτο

[1, 408]   Καὶ τὸ νοεῖν δὴ καὶ τὸ θεωρεῖν μαραίνεται ἄλλου τινὸς ἔσω

[1, 403]   Καὶ διὰ ταῦτα ἤδη φυσικοῦ τὸ θεωρῆσαι περὶ ψυχῆς, ἢ πάσης

[1, 402]   ἐστι γνῶναι χρήσιμον εἶναι πρὸς τὸ θεωρῆσαι τὰς αἰτίας τῶν συμβεβηκότων

[1, 406]   μὴ κατὰ συμβεβηκός, ὥσπερ οὐδὲ τὸ καθ' αὑτὸ ἀγαθὸν ἢ δι'

[1, 402]   ἀνθρώπου, θεοῦ, τὸ δὲ ζῷον τὸ καθόλου ἤτοι οὐθέν ἐστιν ἢ

[1, 411]   τῷ εὐθεῖ καὶ αὐτὸ καὶ τὸ καμπύλον γινώσκομεν· κριτὴς γὰρ ἀμφοῖν

[1, 402]   μαθήμασι τί τὸ εὐθὺ καὶ τὸ καμπύλον, ἢ τί γραμμὴ καὶ

[1, 402]   τί γραμμὴ καὶ ἐπίπεδον, πρὸς τὸ κατιδεῖν πόσαις ὀρθαῖς αἱ τοῦ

[1, 406]   ἐστὶν ἡ οὐσία τῆς ψυχῆς τὸ κινεῖν ἑαυτήν, οὐ κατὰ συμβεβηκὸς

[1, 405]   ἀρχῇ, τό τε γινώσκειν καὶ τὸ κινεῖν, λέγων νοῦν κινῆσαι τὸ

[1, 408]   τ' εἶναι τούτων. ~Ἔτι δὲ τὸ κινεῖν οὐκ ἔστιν ἁρμονίας, ψυχῇ

[1, 411]   ἐκ τῶν στοιχείων εἶναι, οὔτε τὸ κινεῖσθαι αὐτὴν καλῶς οὐδ' ἀληθῶς

[1, 404]   πᾶσιν. Ὅσοι μὲν οὖν ἐπὶ τὸ κινεῖσθαι τὸ ἔμψυχον ἀπέβλεψαν, οὗτοι

[1, 407]   τὴν ψυχήν, ὅτι βέλτιον αὐτῇ τὸ κινεῖσθαι τοῦ μένειν, κινεῖσθαι δ'

[1, 406]   ἑαυτήν, οὐ κατὰ συμβεβηκὸς αὐτῇ τὸ κινεῖσθαι ὑπάρξει, ὥσπερ τῷ λευκῷ

[1, 409]   ποσόν· διὸ ἀναγκαῖον εἶναί τι τὸ κινῆσον τὰς μονάδας. Εἰ δ'

[1, 409]   ὁρίζονται τὴν ψυχήν, οἱ μὲν τὸ κινητικώτατον ἀπεφήναντο τῷ κινεῖν ἑαυτό,

[1, 410]   στοιχείων λέγοντες αὐτήν, καὶ οἱ τὸ κινητικώτατον, οὐ περὶ πάσης λέγουσι

[1, 404]   κινεῖσθαι τὸ ἔμψυχον ἀπέβλεψαν, οὗτοι τὸ κινητικώτατον ὑπέλαβον τὴν ψυχήν· ὅσοι

[1, 406]   φασὶν οἱ λέγοντες ψυχὴν εἶναι τὸ κινοῦν ἑαυτὸ ἢ δυνάμενον κινεῖν,

[1, 409]   Εἰ δ' ἐν τῷ ζῴῳ τὸ κινοῦν ἡ ψυχή, καὶ ἐν

[1, 406]   Ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἀναγκαῖον τὸ κινοῦν καὶ αὐτὸ κινεῖσθαι, πρότερον

[1, 409]   ἐν τῷ ἀριθμῷ, ὥστε οὐ τὸ κινοῦν καὶ κινούμενον ἡ ψυχή,

[1, 409]   καὶ κινούμενον ἡ ψυχή, ἀλλὰ τὸ κινοῦν μόνον. Ἐνδέχεται δὲ δὴ

[1, 403]   μάλιστα καὶ πρώτως ψυχὴν εἶναι τὸ κινοῦν, οἰηθέντες δὲ τὸ μὴ

[1, 408]   Πολὺ δὲ τῶν εἰρημένων ἀλογώτατον τὸ λέγειν ἀριθμὸν εἶναι τὴν ψυχὴν

[1, 411]   ἄτοπον καὶ παράλογον· καὶ γὰρ τὸ λέγειν ζῷον τὸ πῦρ ἢ

[1, 407]   Πρῶτον μὲν οὖν οὐ καλῶς τὸ λέγειν τὴν ψυχὴν μέγεθος εἶναι·

[1, 409]   κινεῖν ἑαυτό, οἱ δὲ σῶμα τὸ λεπτομερέστατον ἢ τὸ ἀσωματώτατον τῶν

[1, 409]   μεγέθει διαφέρειν ἢ μικρότητι συμβαίνει τὸ λεχθέν, ἀλλ' ὅτι ποσόν· διὸ

[1, 408]   Εἰ γὰρ καὶ ὅτι μάλιστα τὸ λυπεῖσθαι ἢ χαίρειν ἢ διανοεῖσθαι

[1, 404]   δὲ τὰ σφαιροειδῆ ψυχήν, διὰ τὸ μάλιστα διὰ παντὸς δύνασθαι διαδύνειν

[1, 409]   τῷ συνεχεῖ· οὐ γὰρ διὰ τὸ μεγέθει διαφέρειν ἢ μικρότητι συμβαίνει

[1, 407]   ὁ ἀριθμός, ἀλλ' οὐχ ὡς τὸ μέγεθος· διόπερ οὐδ' ὁ νοῦς

[1, 407]   ἂν κινοῖτο. Ἐπίπονον δὲ καὶ τὸ μεμῖχθαι τῷ σώματι μὴ δυνάμενον

[1, 406]   γὰρ ὁμοίως κινοῦνται τῷ πλοίῳ· τὸ μὲν γὰρ καθ' αὑτὸ κινεῖται,

[1, 406]   αὑτὸ ἀγαθὸν ἢ δι' αὑτό, τὸ μὲν δι' ἄλλο εἶναι, τὸ

[1, 407]   ποιεῖ τὸ δὲ πάσχει καὶ τὸ μὲν κινεῖται τὸ δὲ κινεῖ,

[1, 409]   ποσόν, ἔσται {τι} ἐν αὐτῷ τὸ μὲν κινοῦν τὸ δὲ κινούμενον,

[1, 407]   εἶναι· διὰ γὰρ τὴν κοινωνίαν τὸ μὲν ποιεῖ τὸ δὲ πάσχει

[1, 411]   ὁμοειδής, ἡ δὲ ψυχὴ ἀνομοιομερής, τὸ μέν τι αὐτῆς ὑπάρξει δῆλον

[1, 410]   λεγομένου τοῦ ὄντος (σημαίνει γὰρ τὸ μὲν τόδε τι, τὸ δὲ

[1, 407]   θίξις; Ἔτι δὲ πῶς νοήσει τὸ μεριστὸν ἀμερεῖ ἢ τὸ ἀμερὲς

[1, 410]   δὲ καὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ μὴ ἀγαθόν· τὸν αὐτὸν δὲ

[1, 403]   εἶναι τὸ κινοῦν, οἰηθέντες δὲ τὸ μὴ κινούμενον αὐτὸ μὴ ἐνδέχεσθαι

[1, 411]   ἀέρα τῶν παραλογωτέρων ἐστί, καὶ τὸ μὴ λέγειν ζῷα ψυχῆς ἐνούσης

[1, 407]   ~Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ μακάριόν γε τὸ μὴ (ῥᾴδιον ἀλλὰ βίαιον· εἰ

[1, 404]   τοῖς ζῴοις τὴν κίνησιν διὰ τὸ μηδ' αὐτὰ ἠρεμεῖν μηδέποτε, βοήθειαν

[1, 404]   ταύτην δ' ὑφ' ἑαυτῆς, διὰ τὸ μηθὲν ὁρᾶν κινοῦν ὃ μὴ

[1, 410]   τῶν στοιχείων ἓν οὐ γνωριεῖ, τὸ νεῖκος, τὰ δὲ θνητὰ πάντα·

[1, 408]   ἐν μέθαις καὶ νόσοις. Καὶ τὸ νοεῖν δὴ καὶ τὸ θεωρεῖν

[1, 403]   αἰσθάνεσθαι, μάλιστα δ' ἔοικεν ἰδίῳ τὸ νοεῖν· εἰ δ' ἐστὶ καὶ

[1, 402]   ἢ τὰ ἔργα αὐτῶν, οἷον τὸ νοεῖν ἢ τὸν νοῦν, καὶ

[1, 410]   κινεῖσθαι τιθέασιν· ὁμοίως δὲ καὶ τὸ νοεῖν τε καὶ γινώσκειν. Πολλὰς

[1, 402]   τὸ αἰσθητὸν τοῦ αἰσθητικοῦ, καὶ τὸ νοητὸν τοῦ νοῦ. Ἔοικε δ'

[1, 407]   λόγων οἰκειοτέρα, ταύτην μὲν ἀφῶμεν τὸ νῦν. Ἐκεῖνο δὲ ἄτοπον συμβαίνει

[1, 410]   καί, πρός, τῷ ὁμοίῳ, μαρτυρεῖ τὸ νῦν λεχθέν· ὅσα γάρ ἐστιν

[1, 411]   τὴν ψυχὴν ἐν τούτοις ὅτι τὸ ὅλον τοῖς μορίοις ὁμοειδές· ὥστ'

[1, 404]   ποιεῖ· γινώσκεσθαι γὰρ τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον, τὰ δὲ πράγματα ἐκ

[1, 410]   ὁμοίου καὶ γινώσκειν τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον· τὸ δ' αἰσθάνεσθαι πάσχειν

[1, 410]   ἡ σύνθεσις· γνωριεῖ γὰρ ἕκαστον τὸ ὅμοιον, τὸ δ' ὀστοῦν ἢ

[1, 410]   ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, αἰσθάνεσθαι δὲ τὸ ὅμοιον τοῦ ὁμοίου καὶ γινώσκειν

[1, 405]   πλὴν ἑνός· φασὶ γὰρ γινώσκεσθαι τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ· ἐπειδὴ γὰρ

[1, 410]   τὸ φάναι μὲν ἀπαθὲς εἶναι τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, αἰσθάνεσθαι

[1, 409]   Τίθενται γὰρ γνωρίζειν τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον, ὥσπερ ἂν εἰ τὴν

[1, 408]   ἐστιν ὑπὸ τῆς ψυχῆς, οἷον τὸ ὀργίζεσθαι ἢ φοβεῖσθαι τὸ τὴν

[1, 403]   ὥστε οἱ ὅροι τοιοῦτοι οἷον τὸ ὀργίζεσθαι κίνησίς τις τοῦ τοιουδὶ

[1, 410]   συνθέσει, καθάπερ φησὶ καὶ Ἐμπεδοκλῆς τὸ ὀστοῦν· ἡ δὲ χθὼν ἐπίηρος

[1, 404]   εἴ τις ἄλλος εἴρηκεν ὡς τὸ πᾶν ἐκίνησε νοῦς· οὐ μὴν

[1, 405]   τὸ κινεῖν, λέγων νοῦν κινῆσαι τὸ πᾶν. Ἔοικε δὲ καὶ Θαλῆς

[1, 406]   τε σύμφυτον ἁρμονίας ἔχῃ καὶ τὸ πᾶν φέρηται συμφώνους φοράς, τὴν

[1, 404]   τοῦτο ποιεῖν. Ἔοικε δὲ καὶ τὸ παρὰ τῶν Πυθαγορείων λεγόμενον τὴν

[1, 404]   αὐτά, ὑπολαμβάνοντες τὴν ψυχὴν εἶναι τὸ παρέχον τοῖς ζῴοις τὴν κίνησιν·

[1, 406]   φησι τὰς ἀδιαιρέτους σφαίρας, διὰ τὸ πεφυκέναι μηδέποτε μένειν, συνεφέλκειν καὶ

[1, 409]   γένωνται στιγμαί, μόνον δὲ μένῃ τὸ ποσόν, ἔσται {τι} ἐν αὐτῷ

[1, 403]   τι τὸ σῶμα. Μηνύει δὲ τὸ ποτὲ μὲν ἰσχυρῶν καὶ ἐναργῶν

[1, 402]   τί ἐστιν, ἔτι χαλεπώτερον γίνεται τὸ πραγματευθῆναι· δεήσει γὰρ λαβεῖν περὶ

[1, 405]   εἶναι τόν τε νοῦν καὶ τὸ πῦρ. Ἀναξαγόρας δ' ἔοικε μὲν

[1, 411]   καὶ γὰρ τὸ λέγειν ζῷον τὸ πῦρ ἢ τὸν ἀέρα τῶν

[1, 406]   καὶ τὸ σῶμα κινεῖν διὰ τὸ συμπεπλέχθαι πρὸς αὐτό. Συνεστηκυῖαν γὰρ

[1, 407]   πως τέλος, τὸν συλλογισμὸν ἢ τὸ συμπέρασμα (εἰ δὲ μὴ περατοῦνται,

[1, 404]   ἐν τοῖς ζῴοις ἐκκρίνεσθαι, συνανείργοντα τὸ συνάγον καὶ πηγνύον· καὶ ζῆν

[1, 410]   γε στοιχεῖα, κυριώτατον δ' ἐκεῖνο τὸ συνέχον, ὅ τί ποτ' ἐστίν·

[1, 409]   τὴν ψυχὴν καὶ αἰσθάνεσθαι· ἀλλὰ τὸ σύνολον τίνι γνωριεῖ ἢ αἰσθήσεται,

[1, 405]   σχῆμα· τῶν δὲ σχημάτων εὐκινητότατον τὸ σφαιροειδὲς λέγει· τοιοῦτον δ' εἶναι

[1, 405]   κινητικὸν δὲ διὰ μικρομέρειαν καὶ τὸ σχῆμα· τῶν δὲ σχημάτων εὐκινητότατον

[1, 407]   κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω κινεῖται, οὔτε τὸ σῶμα αἴτιον, ἀλλ' ἡ ψυχὴ

[1, 406]   ᾧ γὰρ ὑπάρχουσιν, ἐκεῖνο κινεῖται, τὸ σῶμα. Διὸ καὶ οὐκ ἔστι

[1, 408]   ψυχὰς ἔχειν καὶ κατὰ πᾶν τὸ σῶμα, εἴπερ πάντα μὲν ἐκ

[1, 406]   καὶ κινεῖν φασι τὴν ψυχὴν τὸ σῶμα ἐν ᾧ ἐστιν, ὡς

[1, 406]   ἡ ψυχὴ μεταβάλλοι ἂν κατὰ τὸ σῶμα ἢ ὅλη ἢ κατὰ

[1, 403]   καὶ ἀμαυρῶν κινεῖσθαι, ὅταν ὀργᾷ τὸ σῶμα καὶ οὕτως ἔχῃ ὥσπερ

[1, 406]   τῷ γὰρ κινεῖσθαι αὐτὴν καὶ τὸ σῶμα κινεῖν διὰ τὸ συμπεπλέχθαι

[1, 406]   ἀντιστρέψασιν εἰπεῖν ἀληθὲς ~ὅτι ἣν τὸ (σῶμα κινεῖται, ταύτην καὶ αὐτή.

[1, 403]   ἅμα γὰρ τούτοις πάσχει τι τὸ σῶμα. Μηνύει δὲ τὸ ποτὲ

[1, 406]   μηδέποτε μένειν, συνεφέλκειν καὶ κινεῖν τὸ σῶμα πᾶν. Ἡμεῖς δ' ἐρωτήσομεν

[1, 407]   καὶ σύνθεσιν ἐναντίων εἶναι, καὶ τὸ σῶμα συγκεῖσθαι ἐξ ἐναντίων. Καίτοι

[1, 411]   γὰρ ἡ ὅλη ψυχὴ πᾶν τὸ σῶμα συνέχει, προσήκει καὶ τῶν

[1, 411]   γὰρ τοὐναντίον μᾶλλον ἡ ψυχὴ τὸ σῶμα συνέχειν· ἐξελθούσης γοῦν διαπνεῖται

[1, 406]   Ἔτι δ' ἐπεὶ φαίνεται κινοῦσα τὸ σῶμα, ταύτας εὔλογον κινεῖν τὰς

[1, 406]   Τίμαιος φυσιολογεῖ τὴν ψυχὴν κινεῖν τὸ σῶμα· τῷ γὰρ κινεῖσθαι αὐτὴν

[1, 404]   τῷ ἀέρι ξύσματα, οἱ δὲ τὸ ταῦτα κινοῦν, περὶ δὲ τούτων

[1, 405]   δ' ἄμφω τῇ αὐτῇ ἀρχῇ, τό τε γινώσκειν καὶ τὸ κινεῖν,

[1, 408]   οἷον τὸ ὀργίζεσθαι ἢ φοβεῖσθαι τὸ τὴν καρδίαν ὡδὶ κινεῖσθαι, τὸ

[1, 405]   γὰρ οὐ μόνον ψεῦδός ἐστι τὸ τὴν οὐσίαν αὐτῆς τοιαύτην εἶναι

[1, 402]   νοῦ. Ἔοικε δ' οὐ μόνον τὸ τί ἐστι γνῶναι χρήσιμον εἶναι

[1, 402]   τοῦ περὶ τὴν οὐσίαν καὶ τὸ τί ἐστι, τάχ' ἄν τῳ

[1, 402]   μέγα μέρος πρὸς τὸ εἰδέναι τὸ τί ἐστιν· ἐπειδὰν γὰρ ἔχωμεν

[1, 402]   τις καὶ κοινὴ μέθοδος περὶ τὸ τί ἐστιν, ἔτι χαλεπώτερον γίνεται

[1, 402]   κάλλιστα· πάσης γὰρ ἀποδείξεως ἀρχὴ τὸ τί ἐστιν, ~ὥστε καθ' ὅσους

[1, 408]   τῷ σαρκὶ εἶναι ἀναιρεῖται καὶ τὸ τοῖς ἄλλοις μορίοις τοῦ ζῴου;

[1, 408]   ὀρεκτικόν; Ὁμοίως δὲ ἄτοπον καὶ τὸ τὸν λόγον τῆς μίξεως εἶναι

[1, 407]   μύθους τὴν τυχοῦσαν ψυχὴν εἰς τὸ τυχὸν ἐνδύεσθαι σῶμα. Δοκεῖ γὰρ

[1, 406]   ἀλλ' ἕν τι τῶν ἀδυνάτων τὸ ὑπάρχειν αὐτῇ κίνησιν. Ὅτι μὲν

[1, 406]   ζῷον. Οὐ δεῖ δὲ ᾧ τὸ ὑφ' ἑαυτοῦ κινεῖσθαι ἐν τῇ

[1, 404]   νοῦν (τὸ γὰρ ἀληθὲς εἶναι τὸ φαινόμενον, διὸ καλῶς ποιῆσαι {τὸν}

[1, 410]   ἕτερα συμβαίνει. Ἄτοπον δὲ καὶ τὸ φάναι μὲν ἀπαθὲς εἶναι τὸ

[1, 403]   ἔλεος, θάρσος, ἔτι χαρὰ καὶ τὸ φιλεῖν τε καὶ μισεῖν· ἅμα

[1, 405]   τὸ ζῆν ὠνόμασται, οἱ δὲ τὸ ψυχρόν, διὰ τὸ> διὰ τὴν

[1, 405]   δ' εἶναι τὰ ὄντα κἀκεῖνος ᾤετο καὶ οἱ πολλοί. Παραπλησίως δὲ

[1, 407]   ᾗ οὐσία, παρὰ φύσιν ἂν κινοῖτο. Ἐπίπονον δὲ καὶ τὸ μεμῖχθαι

[1, 406]   συμβεβηκὸς κίνησιν κἂν ὑφ' ἑτέρου κινοῖτο· ὠσθείη γὰρ ἂν βίᾳ τὸ

[1, 402]   κἂν εἴ τι κοινὸν ἄλλο κατηγοροῖτο· Ἔτι δέ, εἰ μὴ πολλαὶ

[1, 405]   δὲ φορτικωτέρων καὶ ὕδωρ τινὲς ἀπεφήναντο, καθάπερ Ἵππων· πεισθῆναι δ' ἐοίκασιν

[1, 403]   συμπαραλαμβάνειν ὅσοι τι περὶ αὐτῆς ἀπεφήναντο, ὅπως τὰ μὲν καλῶς εἰρημένα

[1, 409]   ψυχήν, οἱ μὲν τὸ κινητικώτατον ἀπεφήναντο τῷ κινεῖν ἑαυτό, οἱ δὲ

[1, 403]   τῆς τοιαύτης. Διαφερόντως δ' ἂν ὁρίσαιντο ὁ φυσικὸς {τε} καὶ ὁ

[1, 404]   εἴδη αὐτὰ καὶ αἱ ἀρχαὶ ἐλέγοντο, εἰσὶ δ' ἐκ τῶν στοιχείων,

[1, 410]   Ἡφαίστοιο· τὰ δ' ὀστέα λευκὰ γένοντο. Οὐδὲν οὖν ὄφελος ἐνεῖναι τὰ

[1, 408]   μαραίνεται ἄλλου τινὸς ἔσω φθειρομένου, αὐτὸ δὲ ἀπαθές ἐστιν. Τὸ δὲ

[1, 407]   πολλάκις, δεήσει πολλάκις νοεῖν τὸ αὐτό. Ἔτι δ' ἡ νόησις ἔοικεν

[1, 409]   τοῦ ἀριθμοῦ, καθάπερ καὶ Δημόκριτον αὐτὸ ἔφαμεν κινεῖν· τί γὰρ διαφέρει

[1, 411]   Καὶ γὰρ τῷ εὐθεῖ καὶ αὐτὸ καὶ τὸ καμπύλον γινώσκομεν· κριτὴς

[1, 406]   οὐκ ἀναγκαῖον τὸ κινοῦν καὶ αὐτὸ κινεῖσθαι, πρότερον εἴρηται. Διχῶς δὲ

[1, 404]   ὁρᾶν κινοῦν ὃ μὴ καὶ αὐτὸ κινεῖται. Ὁμοίως δὲ καὶ Ἀναξαγόρας

[1, 409]   Τοῖς δὴ συμπλέξασιν εἰς τὸ αὐτὸ κίνησιν καὶ ἀριθμὸν ταῦτά τε

[1, 404]   τοῖς περὶ φιλοσοφίας λεγομένοις διωρίσθη, αὐτὸ μὲν τὸ ζῷον ἐξ αὐτῆς

[1, 403]   οἰηθέντες δὲ τὸ μὴ κινούμενον αὐτὸ μὴ ἐνδέχεσθαι κινεῖν ἕτερον, τῶν

[1, 406]   εἰ καὶ ἠρέμησιν ποιεῖ τοῦτο αὐτό· πῶς δὲ ποιήσει, χαλεπὸν ἢ

[1, 406]   κινεῖν διὰ τὸ συμπεπλέχθαι πρὸς αὐτό. Συνεστηκυῖαν γὰρ ἐκ τῶν στοιχείων

[1, 407]   πολλάκις ἢ ἀπειράκις νοήσει τὸ αὐτό. Φαίνεται δὲ καὶ ἅπαξ ἐνδεχόμενον.

[1, 406]   συμβεβηκός, ὥσπερ οὐδὲ τὸ καθ' αὑτὸ ἀγαθὸν ἢ δι' αὑτό, τὸ

[1, 406]   γὰρ καθ' ἕτερον ἢ καθ' αὑτό· καθ' ἕτερον δὲ λέγομεν ὅσα

[1, 406]   πλοίῳ· τὸ μὲν γὰρ καθ' αὑτὸ κινεῖται, οἱ δὲ τῷ ἐν

[1, 404]   ὅσοι λέγουσι τὴν ψυχὴν τὸ αὑτὸ κινοῦν· ἐοίκασι γὰρ οὗτοι πάντες

[1, 406]   καθ' αὑτὸ ἀγαθὸν ἢ δι' αὑτό, τὸ μὲν δι' ἄλλο εἶναι,

[1, 406]   λέγοντες ψυχὴν εἶναι τὸ κινοῦν ἑαυτὸ ἢ δυνάμενον κινεῖν, ἀλλ' ἕν

[1, 409]   τὸ κινητικώτατον ἀπεφήναντο τῷ κινεῖν ἑαυτό, οἱ δὲ σῶμα τὸ λεπτομερέστατον

[1, 411]   γὰρ θάτερον μέρος τῆς ἐναντιώσεως ἑαυτό τε κρίνειν καὶ τὸ ἀντικείμενον.

[1, 404]   κἂν ᾖ νηνεμία παντελής. Ἐπὶ ταὐτὸ δὲ φέρονται καὶ ὅσοι λέγουσι

[1, 405]   ἑκάτερον· ψυχὴν μὲν γὰρ εἶναι ταὐτὸ καὶ νοῦν, τοῦτο δ' εἶναι

[1, 404]   τινὶ περὶ τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ ταὐτὸ λέγει ψυχὴν καὶ νοῦν) ~(Ἀναξαγόρας

[1, 409]   δέ, καθάπερ εἴπομεν, τῇ μὲν ταὐτὸ λέγειν τοῖς σῶμά τι λεπτομερὲς

[1, 406]   ἐρωτήσομεν εἰ καὶ ἠρέμησιν ποιεῖ τοῦτο αὐτό· πῶς δὲ ποιήσει, χαλεπὸν

[1, 403]   καὶ τῆς ψυχῆς ἴδιον αὐτῆς· τοῦτο γὰρ λαβεῖν μὲν ἀναγκαῖον, οὐ

[1, 408]   ψυχή. Ἀπαιτήσειε δ' ἄν τις τοῦτό γε καὶ παρ' Ἐμπεδοκλέους· ἕκαστον

[1, 405]   εἶναι καὶ ἀρχήν· καὶ διὰ τοῦτο γινώσκειν τε καὶ κινεῖν τὴν

[1, 405]   γὰρ εἶναι ταὐτὸ καὶ νοῦν, τοῦτο δ' εἶναι τῶν πρώτων καὶ

[1, 411]   ἕκαστον συνέχειν τι τοῦ σώματος. Τοῦτο δ' ἔοικεν ἀδυνάτῳ· ποῖον γὰρ

[1, 411]   ᾠήθη πάντα πλήρη θεῶν εἶναι. Τοῦτο δ' ἔχει τινὰς ἀπορίας· διὰ

[1, 410]   εἰ μὴ καὶ ταῦτ' ἐνέσται. Τοῦτο δ' ὅτι ἀδύνατον, οὐθὲν δεῖ

[1, 405]   διὰ τὸ ἐοικέναι τοῖς ἀθανάτοις· τοῦτο δ' ὑπάρχειν αὐτῇ ὡς ἀεὶ

[1, 405]   τὸ αἰσθάνεσθαι ψυχῆς οἰκειότατον ὑπολαμβάνοντες, τοῦτο δ' ὑπάρχειν διὰ τὴν τοῦ

[1, 408]   κινεῖσθαι μὲν ἐν ᾧ ἐστι, τοῦτο δὲ κινεῖσθαι ὑπὸ τῆς ψυχῆς·

[1, 411]   ἐνίοις, εἴπερ μὴ πάντα ἀναπνέουσιν· τοῦτο δὲ λέληθε τοὺς οὕτως ὑπειληφότας.

[1, 408]   ἀλλὰ τὸν ἄνθρωπον τῇ ψυχῇ· τοῦτο δὲ μὴ ὡς ἐν ἐκείνῃ

[1, 410]   ψυχῆς οὐδὲ περὶ ὅλης οὐδεμιᾶς. Τοῦτο δὲ πέπονθε καὶ ὁ ἐν

[1, 406]   καὶ αὐτὴ κινεῖται. Εἰ δὲ τοῦτο, καὶ ἀντιστρέψασιν εἰπεῖν ἀληθὲς ~ὅτι

[1, 405]   τὸ θερμὸν λέγοντες, ὅτι διὰ τοῦτο καὶ τὸ ζῆν ὠνόμασται, οἱ

[1, 406]   ὑπάρχοι κίνησις αὐτῇ· εἰ δὲ τοῦτο, καὶ τόπος· πᾶσαι γὰρ αἱ

[1, 405]   τισι πῦρ εἶναι· καὶ γὰρ τοῦτο λεπτομερέστατόν τε καὶ μάλιστα τῶν

[1, 408]   ἁρμονίας, ψυχῇ δὲ (πάντες ἀπονέμουσι τοῦτο μάλισθ' ὡς εἰπεῖν. Ἁρμόζει δὲ

[1, 407]   κατὰ στιγμήν, εἰ δεῖ καὶ τοῦτο μόριον εἰπεῖν; Εἰ μὲν οὖν

[1, 404]   ζῆν δὲ ἕως ἂν δύνωνται τοῦτο ποιεῖν. Ἔοικε δὲ καὶ τὸ

[1, 410]   οἷόν τε δὲ τοῖς φυτοῖς τοῦτο συμβαίνειν ~οὐδὲ (τῶν ζῴων ἐνίοις,

[1, 407]   λέγεται· καίτοι γ' ἐχρῆν διὰ τοῦτο τὸν θεὸν κύκλῳ ποιεῖν φέρεσθαι

[1, 403]   ὅταν ὀργίζηται. Ἔτι δὲ μᾶλλον τοῦτο φανερόν· μηθενὸς γὰρ φοβεροῦ συμβαίνοντος

[1, 403]   νοεῖν· εἰ δ' ἐστὶ καὶ τοῦτο φαντασία τις ἢ μὴ ἄνευ

[1, 408]   εἰ λέγομεν τὴν ἁρμονίαν εἰς δύο ἀποβλέποντες, κυριώτατα μέν, τῶν μεγεθῶν

[1, 409]   σώματι, ἀναγκαῖον ἐν τῷ αὐτῷ δύο εἶναι σώματα, εἰ σῶμά τι

[1, 409]   ἐν τῷ αὐτῷ εἶναι, εἰ δύο, καὶ ἄπειρα; Ὧν γὰρ ὁ

[1, 407]   ~καὶ διελὼν ἐκ τοῦ ἑνὸς δύο κύκλους δισσαχῇ συνημμένους πάλιν τὸν

[1, 404]   τὸ ἕν, ἐπιστήμην δὲ τὰ δύο (μοναχῶς γὰρ ἐφ' ἕν) τὸν

[1, 403]   καὶ παρὰ τῶν προγενεστέρων σχεδὸν δύο ταῦτα περὶ ψυχῆς· φασὶ γὰρ

[1, 410]   ἐπίηρος ἐν εὐστέρνοις χοάνοισιν τὼ δύο τῶν ὀκτὼ μερέων λάχε νήστιδος

Livre, Pages
[1, 403]	τὸν δὲ λόγον ἀγνοῶν, ἢ	ὁ	περὶ τὸν λόγον μόνον; Ἢ
[1, 402]	(ὥσπερ ἐν τοῖς μαθήμασι τί	τὸ	εὐθὺ καὶ τὸ καμπύλον, ἢ
[1, 411]	πάλιν ὁ λόγος ζητήσει τί	τὸ	συνέχον ἐκεῖνο, καὶ οὕτω δὴ
[1, 407]	δὲ τῷ ἐφεξῆς ἕν, ὡς	ὁ	ἀριθμός, ἀλλ' οὐχ ὡς τὸ
[1, 409]	αἱ ἐν τῷ σώματι στιγμαὶ	ὁ	ἀριθμὸς ὁ τῆς ψυχῆς, ἢ
[1, 409]	στιγμὴ μονάς ἐστι θέσιν ἔχουσα,	ὁ	δ' ἀριθμὸς τῆς ψυχῆς ἤδη
[1, 406]	τῶν σωμάτων αἱ κινήσεις αὗται·	Ὁ	δ' αὐτὸς λόγος καὶ περὶ
[1, 403]	ὄρεξιν ἀντιλυπήσεως ἤ τι τοιοῦτον,	~ὁ	δὲ ζέσιν τοῦ περὶ καρδίαν
[1, 407]	γὰρ ἡ κίνησις οὐ κυκλοφορία)	Ὁ	δὲ νοῦς εἷς καὶ συνεχὴς
[1, 408]	τοῖς αἰσθητηρίοις κινήσεις ἢ μονάς.	Ὁ	δὲ νοῦς ἔοικεν ἐγγίνεσθαι οὐσία
[1, 408]	ἀλλὰ τοῦ κοινοῦ, ὃ ἀπόλωλεν·	ὁ	δὲ νοῦς ἴσως θειότερόν τι
[1, 408]	μὲν ἐκ τῶν στοιχείων μεμιγμένων,	ὁ	δὲ τῆς μίξεως λόγος ἁρμονία
[1, 403]	ὁ μὲν τὴν ὕλην ἀποδίδωσιν,	ὁ	δὲ τὸ εἶδος καὶ τὸν
[1, 403]	ἀνέμων καὶ ὄμβρων καὶ καυμάτων,	ὁ	δὲ φήσει λίθους καὶ πλίνθους
[1, 403]	ὁρίσαιντο ὁ φυσικὸς {τε} καὶ	ὁ	διαλεκτικὸς ἕκαστον αὐτῶν, οἷον ὀργὴ
[1, 404]	καλῶς ποιῆσαι {τὸν} Ὅμηρον ὡς	ὁ	Ἕκτωρ κεῖτ' ἀλλοφρονέων" οὐ δὴ
[1, 410]	οὐδεμιᾶς. Τοῦτο δὲ πέπονθε καὶ	ὁ	ἐν τοῖς Ὀρφικοῖς καλουμένοις ἔπεσι
[1, 403]	τὸν λόγον μόνον; Ἢ μᾶλλον	ὁ	ἐξ ἀμφοῖν; Ἐκείνων δὲ δὴ
[1, 407]	εἶναι βούλεται οἷόν ποτ' ἐστὶν	ὁ	καλούμενος νοῦς (οὐ γὰρ δὴ
[1, 411]	καμπύλον γινώσκομεν· κριτὴς γὰρ ἀμφοῖν	ὁ	κανών, τὸ δὲ καμπύλον οὔθ'
[1, 407]	περιφορά, καὶ νοῦς ἂν εἴη	ὁ	κύκλος οὗ ἡ τοιαύτη περιφορὰ
[1, 402]	ὅπως μὴ λανθάνῃ πότερον εἷς	ὁ	λόγος αὐτῆς ἐστι, καθάπερ ζῴου,
[1, 403]	πρῶτος φιλόσοφος; Ἀλλ' ἐπανιτέον ὅθεν	ὁ	λόγος. Ἐλέγομεν δὴ ὅτι τὰ
[1, 408]	τὸν λόγον, καὶ αὕτη πότερον	ὁ	λόγος ἐστὶν ἢ παρὰ τὸν
[1, 408]	τινί φησιν εἶναι· πότερον οὖν	ὁ	λόγος ἐστὶν ἡ ψυχή, ἢ
[1, 411]	ἕν; Εἰ δὲ μεριστόν, πάλιν	ὁ	λόγος ζητήσει τί τὸ συνέχον
[1, 408]	εἰ μὴ ἔστιν ἡ ψυχὴ	ὁ	λόγος τῆς μίξεως, τί ἐστιν
[1, 403]	σώματος πάθη καὶ ἐξ ἀφαιρέσεως,	ὁ	μαθηματικός, ᾗ δὲ κεχωρισμένα, ὁ
[1, 411]	τὰ ζῷα γίνεται. Εἰ δ'	ὁ	μὲν ἀὴρ διασπώ- μενος ὁμοειδής,
[1, 403]	τὸ εἶδος καὶ τὸν λόγον.	Ὁ	μὲν γὰρ λόγος ὅδε τοῦ
[1, 403]	αὐτῶν, οἷον ὀργὴ τί ἐστιν·	ὁ	μὲν γὰρ ὄρεξιν ἀντιλυπήσεως ἤ
[1, 403]	τοιᾳδί, εἰ ἔσται· ὥσπερ οἰκίας	ὁ	μὲν λόγος τοιοῦτος, ὅτι σκέπασμα
[1, 403]	αἵματος (καὶ θερμοῦ. Τούτων δὲ	ὁ	μὲν τὴν ὕλην ἀποδίδωσιν, ὁ
[1, 408]	τοιονδί, βλέποι ἂν ὥσπερ καὶ	ὁ	νέος. Ὥστε τὸ γῆρας οὐ
[1, 407]	ὡς τὸ μέγεθος· διόπερ οὐδ'	ὁ	νοῦς οὕτω συνεχής, ἀλλ' ἤτοι
[1, 411]	ποῖον γὰρ μόριον ἢ πῶς	ὁ	νοῦς συνέξει, χαλεπὸν καὶ πλάσαι.
[1, 403]	ἑκάτερος; Ἢ οὐκ ἔστιν εἷς	ὁ	περὶ τὰ πάθη τῆς ὕλης
[1, 403]	οὖν ὁ φυσικὸς τούτων; Πότερον	ὁ	περὶ τὴν ὕλην, τὸν δὲ
[1, 408]	αἰσθητηρίων συμβαίνει· εἰ γὰρ λάβοι	ὁ	πρεσβύτης ὄμμα τοιονδί, βλέποι ἂν
[1, 403]	ὁ μαθηματικός, ᾗ δὲ κεχωρισμένα,	ὁ	πρῶτος φιλόσοφος; Ἀλλ' ἐπανιτέον ὅθεν
[1, 407]	τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ	ὁ	συλλογισμός. ~Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ μακάριόν
[1, 409]	τῷ σώματι στιγμαὶ ὁ ἀριθμὸς	ὁ	τῆς ψυχῆς, ἢ εἰ ὁ
[1, 406]	Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ	ὁ	Τίμαιος φυσιολογεῖ τὴν ψυχὴν κινεῖν
[1, 409]	δύο, καὶ ἄπειρα; Ὧν γὰρ	ὁ	τόπος ἀδιαίρετος, καὶ αὐτά. Εἰ
[1, 402]	γὰρ λαβεῖν περὶ ἕκαστον τίς	ὁ	τρόπος, ἐὰν δὲ φανερὸν ᾖ
[1, 409]	ὁ τῆς ψυχῆς, ἢ εἰ	ὁ	τῶν ἐν τῷ σώματι στιγμῶν
[1, 403]	χωριστὰ μηδ' ᾗ χωριστά, ἀλλ'	ὁ	φυσικὸς περὶ ἅπανθ' ὅσα τοῦ
[1, 403]	τοιαύτης. Διαφερόντως δ' ἂν ὁρίσαιντο	ὁ	φυσικὸς {τε} καὶ ὁ διαλεκτικὸς
[1, 403]	οὗ> ἕνεκα τωνδί. Τίς οὖν	ὁ	φυσικὸς τούτων; Πότερον ὁ περὶ
[1, 404]	καὶ ἀτιμοτέροις· οὐ φαίνεται δ'	ὅ	γε κατὰ φρόνησιν λεγόμενος νοῦς
[1, 410]	κυριώτατον δ' ἐκεῖνο τὸ συνέχον,	ὅ	τί ποτ' ἐστίν· τῆς δὲ
[1, 408]	ἐκείνου ἦν, ἀλλὰ τοῦ κοινοῦ,	ὃ	ἀπόλωλεν· ὁ δὲ νοῦς ἴσως
[1, 406]	ἔχει καὶ περὶ ἠρεμίας· εἰς	ὃ	γὰρ κινεῖται φύσει, καὶ ἠρεμεῖ
[1, 406]	φύσει· ὁμοίως δὲ καὶ εἰς	ὃ	κινεῖται βίᾳ, καὶ ἠρεμεῖ ἐν
[1, 404]	διὰ τὸ μηθὲν ὁρᾶν κινοῦν	ὃ	μὴ καὶ αὐτὸ κινεῖται. Ὁμοίως
[1, 408]	λόγος τῆς μίξεως, τί ἐστιν	ὃ	φθείρεται τῆς ψυχῆς ἀπολιπούσης; Ὅτι
[1, 409]	τὸ λεχθέν, ἀλλ' ὅτι ποσόν·	διὸ	ἀναγκαῖον εἶναί τι τὸ κινῆσον
[1, 405]	ἕκαστον ἀνάγεται πρὸς τὰς ἀρχάς.	Διὸ	καὶ οἱ τῷ γινώσκειν ὁριζόμενοι
[1, 406]	ὑπάρχουσιν, ἐκεῖνο κινεῖται, τὸ σῶμα.	Διὸ	καὶ οὐκ ἔστι τόπος αὐτῶν·
[1, 405]	ὁμοίως ἕν τι τούτων τιθέασιν.	Διὸ	καὶ τοῖς ὀνόμασιν ἀκολουθοῦσιν, οἱ
[1, 404]	παρέχον τοῖς ζῴοις τὴν κίνησιν·	διὸ	καὶ τοῦ ζῆν ὅρον εἶναι
[1, 408]	ἔχοντος ἐκεῖνο, ᾗ ἐκεῖνο ἔχει.	Διὸ	καὶ τούτου φθειρομένου οὔτε μνημονεύει
[1, 404]	γὰρ ἀληθὲς εἶναι τὸ φαινόμενον,	διὸ	καλῶς ποιῆσαι {τὸν} Ὅμηρον ὡς
[1, 410]	λάχε νήστιδος αἴγλης, τέσσαρα δ'	Ἡφαίστοιο·	τὰ δ' ὀστέα λευκὰ γένοντο.
[1, 406]	δι' αὑτό, τὸ μὲν δι'	ἄλλο	εἶναι, τὸ δ' ἑτέρου ἕνεκεν.
[1, 405]	ἢ ψυχρὸν ἤ τι τοιοῦτον	ἄλλο,	καὶ τὴν ψυχὴν ὁμοίως ἕν
[1, 402]	δὲ κἂν εἴ τι κοινὸν	ἄλλο	κατηγοροῖτο· Ἔτι δέ, εἰ μὴ
[1, 410]	ἢ ὀστοῦν; ~Ὁμοίως δὲ καὶ	(ἄλλο	ὁτιοῦν τῶν συνθέτων· οὐ γὰρ
[1, 411]	πλείοσιν ἢ πᾶσιν, ἢ καὶ	ἄλλο	τι αἴτιον; Λέγουσι δή τινες
[1, 411]	εἴη ψυχή. Δεήσει δὲ πάλιν	κἀκεῖνο	ζητεῖν πότερον ἓν ἢ πολυμερές.
[1, 407]	ταύτην μὲν ἀφῶμεν τὸ νῦν.	Ἐκεῖνο	δὲ ἄτοπον συμβαίνει καὶ τούτῳ
[1, 408]	τουδὶ τοῦ ἔχοντος ἐκεῖνο, ᾗ	ἐκεῖνο	ἔχει. Διὸ καὶ τούτου φθειρομένου
[1, 408]	πάθη, ἀλλὰ τουδὶ τοῦ ἔχοντος	ἐκεῖνο,	ᾗ ἐκεῖνο ἔχει. Διὸ καὶ
[1, 411]	λόγος ζητήσει τί τὸ συνέχον	ἐκεῖνο,	καὶ οὕτω δὴ πρόεισιν ἐπὶ
[1, 406]	κατὰ συμβεβηκός· ᾧ γὰρ ὑπάρχουσιν,	ἐκεῖνο	κινεῖται, τὸ σῶμα. Διὸ καὶ
[1, 411]	ἕτερόν τι μίαν αὐτὴν ποιεῖ,	ἐκεῖνο	μάλιστ' ἂν εἴη ψυχή. Δεήσει
[1, 410]	τά γε στοιχεῖα, κυριώτατον δ'	ἐκεῖνο	τὸ συνέχον, ὅ τί ποτ'
[1, 408]	ἐκείνης, οἷον ἡ μὲν αἴσθησις	ἀπὸ	τωνδί, ἡ δ' ἀνάμνησις ἀπ'
[1, 403]	παροξύνεσθαι ἢ φοβεῖσθαι, ἐνίοτε δ'	ὑπὸ	μικρῶν καὶ ἀμαυρῶν κινεῖσθαι, ὅταν
[1, 408]	φθείρεσθαι. Μάλιστα γὰρ ἐφθείρετ' ἂν	ὑπὸ	τῆς ἐν τῷ γήρᾳ ἀμαυρώσεως,
[1, 408]	ᾧ ἐστι, τοῦτο δὲ κινεῖσθαι	ὑπὸ	τῆς ψυχῆς· ἄλλως δ' οὐχ
[1, 411]	κατὰ τόπον κίνησις τοῖς ζῴοις	ὑπὸ	τῆς ψυχῆς, ἔτι δ' αὔξη
[1, 409]	δ' ~(ὥσπερ Δημόκριτος κινεῖσθαί φησιν	ὑπὸ	τῆς ψυχῆς, ἴδιον τὸ ἄτοπον.
[1, 408]	τούτων, τὸ δὲ κινεῖσθαί ἐστιν	ὑπὸ	τῆς ψυχῆς, οἷον τὸ ὀργίζεσθαι
[1, 409]	χρὴ νοῆσαι μονάδα κινουμένην, καὶ	ὑπὸ	τίνος, καὶ πῶς, ἀμερῆ καὶ
[1, 409]	Συμβαίνει τε κινεῖσθαι τὸ ζῷον	ὑπὸ	τοῦ ἀριθμοῦ, καθάπερ καὶ Δημόκριτον
[1, 410]	μὲν ἀπαθὲς εἶναι τὸ ὅμοιον	ὑπὸ	τοῦ ὁμοίου, αἰσθάνεσθαι δὲ τὸ
[1, 403]	σώματος ἢ μέρους ἢ δυνάμεως	ὑπὸ	τοῦδε ἕνεκα τοῦδε" Καὶ διὰ
[1, 406]	ψυχὴν μάλιστα φαίη τις ἂν	ὑπὸ	τῶν αἰσθητῶν κινεῖσθαι, εἴπερ κινεῖται.
[1, 410]	τοῦ ὅλου εἰσιέναι ἀναπνεόντων, φερομένην	ὑπὸ	τῶν ἀνέμων, οὐχ οἷόν τε
[1, 410]	ἢ ἄνθρωπος; Ὁμοίως δὲ καὶ	τὸ	ἀγαθὸν καὶ τὸ μὴ ἀγαθόν·
[1, 402]	νοεῖν ἢ τὸν νοῦν, καὶ	τὸ	αἰσθάνεσθαι ἢ τὸ αἰσθητικόν· ὁμοίως
[1, 411]	γινώσκειν τῆς ψυχῆς ἐστὶ καὶ	τὸ	αἰσθάνεσθαί τε καὶ τὸ δοξάζειν,
[1, 404]	δ' ἐπὶ τὸ γινώσκειν καὶ	τὸ	αἰσθάνεσθαι τῶν ὄντων, οὗτοι δὲ
[1, 405]	Τεροι δ' αἷμα, καθάπερ Κριτίας,	τὸ	αἰσθάνεσθαι ψυχῆς οἰκειότατον ὑπολαμβάνοντες, τοῦτο
[1, 410]	καὶ ὅσοι τὸν νοῦν καὶ	τὸ	αἰσθητικὸν ἐκ τῶν στοιχείων ποιοῦσιν.
[1, 408]	χρὴ σύνθεσιν εἶναι, ἢ καὶ	τὸ	αἰσθητικὸν ἢ ὀρεκτικόν; Ὁμοίως δὲ
[1, 402]	νοῦν, καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι ἢ	τὸ	αἰσθητικόν· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ
[1, 410]	τῆς ψυχῆς, ὁμοίως δὲ καὶ	τὸ	αἰσθητικόν, οὐδ' ἂν οὕτω λέγοιεν
[1, 402]	ἀντικείμενα πρότερον τούτων ζητητέον, οἷον	τὸ	αἰσθητὸν τοῦ αἰσθητικοῦ, καὶ τὸ
[1, 404]	περὶ αὐτῶν· πολλαχοῦ μὲν γὰρ	τὸ	αἴτιον τοῦ καλῶς καὶ ὀρθῶς
[1, 407]	νοήσει τὸ μεριστὸν ἀμερεῖ ἢ	τὸ	ἀμερὲς μεριστῷ; Ἀναγκαῖον δὲ τὸν
[1, 406]	ἄν· τούτῳ δ' ἕποιτ' ἂν	τὸ	ἀνίστασθαι τὰ τεθνεῶτα τῶν ζῴων.
[1, 411]	ἐναντιώσεως ἑαυτό τε κρίνειν καὶ	τὸ	ἀντικείμενον. Καὶ γὰρ τῷ εὐθεῖ
[1, 411]	καὶ οὕτω δὴ πρόεισιν ἐπὶ	τὸ	ἄπειρον. Ἀπορήσειε δ' ἄν τις
[1, 409]	δὲ σῶμα τὸ λεπτομερέστατον ἢ	τὸ	ἀσωματώτατον τῶν ἄλλων. Ταῦτα δὲ
[1, 409]	φησιν ὑπὸ τῆς ψυχῆς, ἴδιον	τὸ	ἄτοπον. Εἴπερ γάρ ἐστιν ἡ
[1, 407]	περιφορὰ πολλάκις, δεήσει πολλάκις νοεῖν	τὸ	αὐτό. Ἔτι δ' ἡ νόησις
[1, 409]	ταύτας. Τοῖς δὴ συμπλέξασιν εἰς	τὸ	αὐτὸ κίνησιν καὶ ἀριθμὸν ταῦτά
[1, 407]	μέγεθος, πολλάκις ἢ ἀπειράκις νοήσει	τὸ	αὐτό. Φαίνεται δὲ καὶ ἅπαξ
[1, 404]	καὶ ὅσοι λέγουσι τὴν ψυχὴν	τὸ	αὑτὸ κινοῦν· ἐοίκασι γὰρ οὗτοι
[1, 404]	ἁπλῶς ταὐτὸν ψυχὴν καὶ νοῦν	(τὸ	γὰρ ἀληθὲς εἶναι τὸ φαινόμενον,
[1, 405]	τούτοις καὶ τὴν ψυχὴν ἀποδιδόασιν·	τὸ	γὰρ κινητικὸν τὴν φύσιν τῶν
[1, 411]	μεριστὴ πέφυκεν; Οὐ γὰρ δὴ	τό	γε σῶμα· δοκεῖ γὰρ τοὐναντίον
[1, 408]	ὥσπερ καὶ ὁ νέος. Ὥστε	τὸ	γῆρας οὐ τῷ τὴν ψυχήν
[1, 404]	τὴν ψυχήν· ὅσοι δ' ἐπὶ	τὸ	γινώσκειν καὶ τὸ αἰσθάνεσθαι τῶν
[1, 411]	οὐδ' ἀληθῶς λέγεται. Ἐπεὶ δὲ	τὸ	γινώσκειν τῆς ψυχῆς ἐστὶ καὶ
[1, 411]	ἐκ τῶν εἰρημένων ὡς οὔτε	τὸ	γινώσκειν ὑπάρχει τῇ ψυχῇ διὰ
[1, 410]	Πάντες δὲ καὶ οἱ διὰ	τὸ	γνωρίζειν καὶ αἰσθάνεσθαι τὰ ὄντα
[1, 410]	γινώσκειν τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον·	τὸ	δ' αἰσθάνεσθαι πάσχειν τι καὶ
[1, 406]	τὸ μὲν δι' ἄλλο εἶναι,	τὸ	δ' ἑτέρου ἕνεκεν. Τὴν δὲ
[1, 410]	γνωριεῖ γὰρ ἕκαστον τὸ ὅμοιον,	τὸ	δ' ὀστοῦν ἢ τὸν ἄνθρωπον
[1, 408]	οἰηθείη τις ἂν αὐτὴν κινεῖσθαι·	Τὸ	δ' οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον. Εἰ
[1, 411]	τι αὐτῆς ὑπάρξει δῆλον ὅτι,	τὸ	δ' οὐχ ὑπάρξει. Ἀναγκαῖον οὖν
[1, 408]	τὸ τὴν καρδίαν ὡδὶ κινεῖσθαι,	τὸ	δὲ διανοεῖσθαι ἤ τι τοιοῦτον
[1, 408]	φθειρομένου, αὐτὸ δὲ ἀπαθές ἐστιν.	Τὸ	δὲ διανοεῖσθαι καὶ φιλεῖν ἢ
[1, 402]	οἷον ἵππου, κυνός, ἀνθρώπου, θεοῦ,	τὸ	δὲ ζῷον τὸ καθόλου ἤτοι
[1, 411]	κριτὴς γὰρ ἀμφοῖν ὁ κανών,	τὸ	δὲ καμπύλον οὔθ' ἑαυτοῦ οὔτε
[1, 407]	πάσχει καὶ τὸ μὲν κινεῖται	τὸ	δὲ κινεῖ, τούτων δ' οὐθὲν
[1, 408]	καὶ ἕκαστον κινεῖσθαί τι τούτων,	τὸ	δὲ κινεῖσθαί ἐστιν ὑπὸ τῆς
[1, 405]	ἀσωματώτατόν τε καὶ ῥέον ἀεί·	τὸ	δὲ κινούμενον κινουμένῳ γινώσκεσθαι· ἐν
[1, 409]	ἐν αὐτῷ τὸ μὲν κινοῦν	τὸ	δὲ κινούμενον, ὥσπερ ἐν τῷ
[1, 407]	τὴν κοινωνίαν τὸ μὲν ποιεῖ	τὸ	δὲ πάσχει καὶ τὸ μὲν
[1, 410]	γὰρ τὸ μὲν τόδε τι,	τὸ	δὲ ποσὸν ἢ ποιὸν ἢ
[1, 406]	(σῶμα κινεῖται, ταύτην καὶ αὐτή.	Τὸ	δὲ σῶμα κινεῖται φορᾷ· ὥστε
[1, 408]	καὶ πῶς, ἕτερός ἐστι λόγος)	Τὸ	δὴ λέγειν ὀργίζεσθαι τὴν ψυχὴν
[1, 405]	οἱ δὲ τὸ ψυχρόν, διὰ	τὸ>	διὰ τὴν ἀναπνοὴν καὶ τὴν
[1, 411]	καὶ τὸ αἰσθάνεσθαί τε καὶ	τὸ	δοξάζειν, ἔτι δὲ τὸ ἐπιθυμεῖν
[1, 402]	συμβεβηκότα συμβάλλεται μέγα μέρος πρὸς	τὸ	εἰδέναι τὸ τί ἐστιν· ἐπειδὰν
[1, 403]	τὴν ὕλην ἀποδίδωσιν, ὁ δὲ	τὸ	εἶδος καὶ τὸν λόγον. Ὁ
[1, 403]	ξύλα, ἕτερος δ' ἐν τούτοις	τὸ	εἶδος οὗ> ἕνεκα τωνδί. Τίς
[1, 409]	Λείπεται δ' ἐπισκέψασθαι πῶς λέγεται	τὸ	ἐκ τῶν στοιχείων αὐτὴν εἶναι.
[1, 411]	γινώσκειν ὑπάρχει τῇ ψυχῇ διὰ	τὸ	ἐκ τῶν στοιχείων εἶναι, οὔτε
[1, 404]	μὲν οὖν ἐπὶ τὸ κινεῖσθαι	τὸ	ἔμψυχον ἀπέβλεψαν, οὗτοι τὸ κινητικώτατον
[1, 403]	δοκοῦνθ' ὑπάρχειν αὐτῇ κατὰ φύσιν.	Τὸ	ἔμψυχον δὴ τοῦ ἀψύχου δυσὶ
[1, 404]	δὲ καὶ ἄλλως, νοῦν μὲν	τὸ	ἕν, ἐπιστήμην δὲ τὰ δύο
[1, 410]	τις καὶ τί ποτ' ἐστὶ	τὸ	ἑνοποιοῦν αὐτά· ὕλῃ γὰρ ἔοικε
[1, 405]	γὰρ αὐτὴν ἀθάνατον εἶναι διὰ	τὸ	ἐοικέναι τοῖς ἀθανάτοις· τοῦτο δ'
[1, 411]	καὶ τὸ δοξάζειν, ἔτι δὲ	τὸ	ἐπιθυμεῖν καὶ βούλεσθαι καὶ ὅλως
[1, 411]	ἢ μορίοις ἑτέροις ἕτερα; Καὶ	τὸ	ζῆν δὴ πότερον ἔν τινι
[1, 405]	λέγοντες, ὅτι διὰ τοῦτο καὶ	τὸ	ζῆν ὠνόμασται, οἱ δὲ τὸ
[1, 406]	οὕτω φαίνεται κινεῖν ἡ ψυχὴ	τὸ	ζῷον, ἀλλὰ διὰ προαιρέσεώς τινος
[1, 404]	φιλοσοφίας λεγομένοις διωρίσθη, αὐτὸ μὲν	τὸ	ζῷον ἐξ αὐτῆς τῆς τοῦ
[1, 410]	τῶν κινήσεων κινεῖν ἡ ψυχὴ	τὸ	ζῷον) ὁμοίως δὲ καὶ ὅσοι
[1, 406]	κινοῖτο· ὠσθείη γὰρ ἂν βίᾳ	τὸ	ζῷον. Οὐ δεῖ δὲ ᾧ
[1, 409]	φερομένας; Ἀμφοτέρως γὰρ ἀναγκαῖον κινεῖν	τὸ	ζῷον τῷ κινεῖσθαι ταύτας. Τοῖς
[1, 409]	σώματι στιγμῶν· Συμβαίνει τε κινεῖσθαι	τὸ	ζῷον ὑπὸ τοῦ ἀριθμοῦ, καθάπερ
[1, 405]	τοῖς ὀνόμασιν ἀκολουθοῦσιν, οἱ μὲν	τὸ	θερμὸν λέγοντες, ὅτι διὰ τοῦτο
[1, 408]	Καὶ τὸ νοεῖν δὴ καὶ	τὸ	θεωρεῖν μαραίνεται ἄλλου τινὸς ἔσω
[1, 403]	Καὶ διὰ ταῦτα ἤδη φυσικοῦ	τὸ	θεωρῆσαι περὶ ψυχῆς, ἢ πάσης
[1, 402]	ἐστι γνῶναι χρήσιμον εἶναι πρὸς	τὸ	θεωρῆσαι τὰς αἰτίας τῶν συμβεβηκότων
[1, 406]	μὴ κατὰ συμβεβηκός, ὥσπερ οὐδὲ	τὸ	καθ' αὑτὸ ἀγαθὸν ἢ δι'
[1, 402]	ἀνθρώπου, θεοῦ, τὸ δὲ ζῷον	τὸ	καθόλου ἤτοι οὐθέν ἐστιν ἢ
[1, 411]	τῷ εὐθεῖ καὶ αὐτὸ καὶ	τὸ	καμπύλον γινώσκομεν· κριτὴς γὰρ ἀμφοῖν
[1, 402]	μαθήμασι τί τὸ εὐθὺ καὶ	τὸ	καμπύλον, ἢ τί γραμμὴ καὶ
[1, 402]	τί γραμμὴ καὶ ἐπίπεδον, πρὸς	τὸ	κατιδεῖν πόσαις ὀρθαῖς αἱ τοῦ
[1, 406]	ἐστὶν ἡ οὐσία τῆς ψυχῆς	τὸ	κινεῖν ἑαυτήν, οὐ κατὰ συμβεβηκὸς
[1, 405]	ἀρχῇ, τό τε γινώσκειν καὶ	τὸ	κινεῖν, λέγων νοῦν κινῆσαι τὸ
[1, 408]	τ' εἶναι τούτων. ~Ἔτι δὲ	τὸ	κινεῖν οὐκ ἔστιν ἁρμονίας, ψυχῇ
[1, 411]	ἐκ τῶν στοιχείων εἶναι, οὔτε	τὸ	κινεῖσθαι αὐτὴν καλῶς οὐδ' ἀληθῶς
[1, 404]	πᾶσιν. Ὅσοι μὲν οὖν ἐπὶ	τὸ	κινεῖσθαι τὸ ἔμψυχον ἀπέβλεψαν, οὗτοι
[1, 407]	τὴν ψυχήν, ὅτι βέλτιον αὐτῇ	τὸ	κινεῖσθαι τοῦ μένειν, κινεῖσθαι δ'
[1, 406]	ἑαυτήν, οὐ κατὰ συμβεβηκὸς αὐτῇ	τὸ	κινεῖσθαι ὑπάρξει, ὥσπερ τῷ λευκῷ
[1, 409]	ποσόν· διὸ ἀναγκαῖον εἶναί τι	τὸ	κινῆσον τὰς μονάδας. Εἰ δ'
[1, 409]	ὁρίζονται τὴν ψυχήν, οἱ μὲν	τὸ	κινητικώτατον ἀπεφήναντο τῷ κινεῖν ἑαυτό,
[1, 410]	στοιχείων λέγοντες αὐτήν, καὶ οἱ	τὸ	κινητικώτατον, οὐ περὶ πάσης λέγουσι
[1, 404]	κινεῖσθαι τὸ ἔμψυχον ἀπέβλεψαν, οὗτοι	τὸ	κινητικώτατον ὑπέλαβον τὴν ψυχήν· ὅσοι
[1, 406]	φασὶν οἱ λέγοντες ψυχὴν εἶναι	τὸ	κινοῦν ἑαυτὸ ἢ δυνάμενον κινεῖν,
[1, 409]	Εἰ δ' ἐν τῷ ζῴῳ	τὸ	κινοῦν ἡ ψυχή, καὶ ἐν
[1, 406]	Ὅτι μὲν οὖν οὐκ ἀναγκαῖον	τὸ	κινοῦν καὶ αὐτὸ κινεῖσθαι, πρότερον
[1, 409]	ἐν τῷ ἀριθμῷ, ὥστε οὐ	τὸ	κινοῦν καὶ κινούμενον ἡ ψυχή,
[1, 409]	καὶ κινούμενον ἡ ψυχή, ἀλλὰ	τὸ	κινοῦν μόνον. Ἐνδέχεται δὲ δὴ
[1, 403]	μάλιστα καὶ πρώτως ψυχὴν εἶναι	τὸ	κινοῦν, οἰηθέντες δὲ τὸ μὴ
[1, 408]	Πολὺ δὲ τῶν εἰρημένων ἀλογώτατον	τὸ	λέγειν ἀριθμὸν εἶναι τὴν ψυχὴν
[1, 411]	ἄτοπον καὶ παράλογον· καὶ γὰρ	τὸ	λέγειν ζῷον τὸ πῦρ ἢ
[1, 407]	Πρῶτον μὲν οὖν οὐ καλῶς	τὸ	λέγειν τὴν ψυχὴν μέγεθος εἶναι·
[1, 409]	κινεῖν ἑαυτό, οἱ δὲ σῶμα	τὸ	λεπτομερέστατον ἢ τὸ ἀσωματώτατον τῶν
[1, 409]	μεγέθει διαφέρειν ἢ μικρότητι συμβαίνει	τὸ	λεχθέν, ἀλλ' ὅτι ποσόν· διὸ
[1, 408]	Εἰ γὰρ καὶ ὅτι μάλιστα	τὸ	λυπεῖσθαι ἢ χαίρειν ἢ διανοεῖσθαι
[1, 404]	δὲ τὰ σφαιροειδῆ ψυχήν, διὰ	τὸ	μάλιστα διὰ παντὸς δύνασθαι διαδύνειν
[1, 409]	τῷ συνεχεῖ· οὐ γὰρ διὰ	τὸ	μεγέθει διαφέρειν ἢ μικρότητι συμβαίνει
[1, 407]	ὁ ἀριθμός, ἀλλ' οὐχ ὡς	τὸ	μέγεθος· διόπερ οὐδ' ὁ νοῦς
[1, 407]	ἂν κινοῖτο. Ἐπίπονον δὲ καὶ	τὸ	μεμῖχθαι τῷ σώματι μὴ δυνάμενον
[1, 406]	γὰρ ὁμοίως κινοῦνται τῷ πλοίῳ·	τὸ	μὲν γὰρ καθ' αὑτὸ κινεῖται,
[1, 406]	αὑτὸ ἀγαθὸν ἢ δι' αὑτό,	τὸ	μὲν δι' ἄλλο εἶναι, τὸ
[1, 407]	ποιεῖ τὸ δὲ πάσχει καὶ	τὸ	μὲν κινεῖται τὸ δὲ κινεῖ,
[1, 409]	ποσόν, ἔσται {τι} ἐν αὐτῷ	τὸ	μὲν κινοῦν τὸ δὲ κινούμενον,
[1, 407]	εἶναι· διὰ γὰρ τὴν κοινωνίαν	τὸ	μὲν ποιεῖ τὸ δὲ πάσχει
[1, 411]	ὁμοειδής, ἡ δὲ ψυχὴ ἀνομοιομερής,	τὸ	μέν τι αὐτῆς ὑπάρξει δῆλον
[1, 410]	λεγομένου τοῦ ὄντος (σημαίνει γὰρ	τὸ	μὲν τόδε τι, τὸ δὲ
[1, 407]	θίξις; Ἔτι δὲ πῶς νοήσει	τὸ	μεριστὸν ἀμερεῖ ἢ τὸ ἀμερὲς
[1, 410]	δὲ καὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ	τὸ	μὴ ἀγαθόν· τὸν αὐτὸν δὲ
[1, 403]	εἶναι τὸ κινοῦν, οἰηθέντες δὲ	τὸ	μὴ κινούμενον αὐτὸ μὴ ἐνδέχεσθαι
[1, 411]	ἀέρα τῶν παραλογωτέρων ἐστί, καὶ	τὸ	μὴ λέγειν ζῷα ψυχῆς ἐνούσης
[1, 407]	~Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ μακάριόν γε	τὸ	μὴ (ῥᾴδιον ἀλλὰ βίαιον· εἰ
[1, 404]	τοῖς ζῴοις τὴν κίνησιν διὰ	τὸ	μηδ' αὐτὰ ἠρεμεῖν μηδέποτε, βοήθειαν
[1, 404]	ταύτην δ' ὑφ' ἑαυτῆς, διὰ	τὸ	μηθὲν ὁρᾶν κινοῦν ὃ μὴ
[1, 410]	τῶν στοιχείων ἓν οὐ γνωριεῖ,	τὸ	νεῖκος, τὰ δὲ θνητὰ πάντα·
[1, 408]	ἐν μέθαις καὶ νόσοις. Καὶ	τὸ	νοεῖν δὴ καὶ τὸ θεωρεῖν
[1, 403]	αἰσθάνεσθαι, μάλιστα δ' ἔοικεν ἰδίῳ	τὸ	νοεῖν· εἰ δ' ἐστὶ καὶ
[1, 402]	ἢ τὰ ἔργα αὐτῶν, οἷον	τὸ	νοεῖν ἢ τὸν νοῦν, καὶ
[1, 410]	κινεῖσθαι τιθέασιν· ὁμοίως δὲ καὶ	τὸ	νοεῖν τε καὶ γινώσκειν. Πολλὰς
[1, 402]	τὸ αἰσθητὸν τοῦ αἰσθητικοῦ, καὶ	τὸ	νοητὸν τοῦ νοῦ. Ἔοικε δ'
[1, 407]	λόγων οἰκειοτέρα, ταύτην μὲν ἀφῶμεν	τὸ	νῦν. Ἐκεῖνο δὲ ἄτοπον συμβαίνει
[1, 410]	καί, πρός, τῷ ὁμοίῳ, μαρτυρεῖ	τὸ	νῦν λεχθέν· ὅσα γάρ ἐστιν
[1, 411]	τὴν ψυχὴν ἐν τούτοις ὅτι	τὸ	ὅλον τοῖς μορίοις ὁμοειδές· ὥστ'
[1, 404]	ποιεῖ· γινώσκεσθαι γὰρ τῷ ὁμοίῳ	τὸ	ὅμοιον, τὰ δὲ πράγματα ἐκ
[1, 410]	ὁμοίου καὶ γινώσκειν τῷ ὁμοίῳ	τὸ	ὅμοιον· τὸ δ' αἰσθάνεσθαι πάσχειν
[1, 410]	ἡ σύνθεσις· γνωριεῖ γὰρ ἕκαστον	τὸ	ὅμοιον, τὸ δ' ὀστοῦν ἢ
[1, 410]	ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, αἰσθάνεσθαι δὲ	τὸ	ὅμοιον τοῦ ὁμοίου καὶ γινώσκειν
[1, 405]	πλὴν ἑνός· φασὶ γὰρ γινώσκεσθαι	τὸ	ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ· ἐπειδὴ γὰρ
[1, 410]	τὸ φάναι μὲν ἀπαθὲς εἶναι	τὸ	ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, αἰσθάνεσθαι
[1, 409]	Τίθενται γὰρ γνωρίζειν τῷ ὁμοίῳ	τὸ	ὅμοιον, ὥσπερ ἂν εἰ τὴν
[1, 408]	ἐστιν ὑπὸ τῆς ψυχῆς, οἷον	τὸ	ὀργίζεσθαι ἢ φοβεῖσθαι τὸ τὴν
[1, 403]	ὥστε οἱ ὅροι τοιοῦτοι οἷον	τὸ	ὀργίζεσθαι κίνησίς τις τοῦ τοιουδὶ
[1, 410]	συνθέσει, καθάπερ φησὶ καὶ Ἐμπεδοκλῆς	τὸ	ὀστοῦν· ἡ δὲ χθὼν ἐπίηρος
[1, 404]	εἴ τις ἄλλος εἴρηκεν ὡς	τὸ	πᾶν ἐκίνησε νοῦς· οὐ μὴν
[1, 405]	τὸ κινεῖν, λέγων νοῦν κινῆσαι	τὸ	πᾶν. Ἔοικε δὲ καὶ Θαλῆς
[1, 406]	τε σύμφυτον ἁρμονίας ἔχῃ καὶ	τὸ	πᾶν φέρηται συμφώνους φοράς, τὴν
[1, 404]	τοῦτο ποιεῖν. Ἔοικε δὲ καὶ	τὸ	παρὰ τῶν Πυθαγορείων λεγόμενον τὴν
[1, 404]	αὐτά, ὑπολαμβάνοντες τὴν ψυχὴν εἶναι	τὸ	παρέχον τοῖς ζῴοις τὴν κίνησιν·
[1, 406]	φησι τὰς ἀδιαιρέτους σφαίρας, διὰ	τὸ	πεφυκέναι μηδέποτε μένειν, συνεφέλκειν καὶ
[1, 409]	γένωνται στιγμαί, μόνον δὲ μένῃ	τὸ	ποσόν, ἔσται {τι} ἐν αὐτῷ
[1, 403]	τι τὸ σῶμα. Μηνύει δὲ	τὸ	ποτὲ μὲν ἰσχυρῶν καὶ ἐναργῶν
[1, 402]	τί ἐστιν, ἔτι χαλεπώτερον γίνεται	τὸ	πραγματευθῆναι· δεήσει γὰρ λαβεῖν περὶ
[1, 405]	εἶναι τόν τε νοῦν καὶ	τὸ	πῦρ. Ἀναξαγόρας δ' ἔοικε μὲν
[1, 411]	καὶ γὰρ τὸ λέγειν ζῷον	τὸ	πῦρ ἢ τὸν ἀέρα τῶν
[1, 406]	καὶ τὸ σῶμα κινεῖν διὰ	τὸ	συμπεπλέχθαι πρὸς αὐτό. Συνεστηκυῖαν γὰρ
[1, 407]	πως τέλος, τὸν συλλογισμὸν ἢ	τὸ	συμπέρασμα (εἰ δὲ μὴ περατοῦνται,
[1, 404]	ἐν τοῖς ζῴοις ἐκκρίνεσθαι, συνανείργοντα	τὸ	συνάγον καὶ πηγνύον· καὶ ζῆν
[1, 410]	γε στοιχεῖα, κυριώτατον δ' ἐκεῖνο	τὸ	συνέχον, ὅ τί ποτ' ἐστίν·
[1, 409]	τὴν ψυχὴν καὶ αἰσθάνεσθαι· ἀλλὰ	τὸ	σύνολον τίνι γνωριεῖ ἢ αἰσθήσεται,
[1, 405]	σχῆμα· τῶν δὲ σχημάτων εὐκινητότατον	τὸ	σφαιροειδὲς λέγει· τοιοῦτον δ' εἶναι
[1, 405]	κινητικὸν δὲ διὰ μικρομέρειαν καὶ	τὸ	σχῆμα· τῶν δὲ σχημάτων εὐκινητότατον
[1, 407]	κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω κινεῖται, οὔτε	τὸ	σῶμα αἴτιον, ἀλλ' ἡ ψυχὴ
[1, 406]	ᾧ γὰρ ὑπάρχουσιν, ἐκεῖνο κινεῖται,	τὸ	σῶμα. Διὸ καὶ οὐκ ἔστι
[1, 408]	ψυχὰς ἔχειν καὶ κατὰ πᾶν	τὸ	σῶμα, εἴπερ πάντα μὲν ἐκ
[1, 406]	καὶ κινεῖν φασι τὴν ψυχὴν	τὸ	σῶμα ἐν ᾧ ἐστιν, ὡς
[1, 406]	ἡ ψυχὴ μεταβάλλοι ἂν κατὰ	τὸ	σῶμα ἢ ὅλη ἢ κατὰ
[1, 403]	καὶ ἀμαυρῶν κινεῖσθαι, ὅταν ὀργᾷ	τὸ	σῶμα καὶ οὕτως ἔχῃ ὥσπερ
[1, 406]	τῷ γὰρ κινεῖσθαι αὐτὴν καὶ	τὸ	σῶμα κινεῖν διὰ τὸ συμπεπλέχθαι
[1, 406]	ἀντιστρέψασιν εἰπεῖν ἀληθὲς ~ὅτι ἣν	τὸ	(σῶμα κινεῖται, ταύτην καὶ αὐτή.
[1, 403]	ἅμα γὰρ τούτοις πάσχει τι	τὸ	σῶμα. Μηνύει δὲ τὸ ποτὲ
[1, 406]	μηδέποτε μένειν, συνεφέλκειν καὶ κινεῖν	τὸ	σῶμα πᾶν. Ἡμεῖς δ' ἐρωτήσομεν
[1, 407]	καὶ σύνθεσιν ἐναντίων εἶναι, καὶ	τὸ	σῶμα συγκεῖσθαι ἐξ ἐναντίων. Καίτοι
[1, 411]	γὰρ ἡ ὅλη ψυχὴ πᾶν	τὸ	σῶμα συνέχει, προσήκει καὶ τῶν
[1, 411]	γὰρ τοὐναντίον μᾶλλον ἡ ψυχὴ	τὸ	σῶμα συνέχειν· ἐξελθούσης γοῦν διαπνεῖται
[1, 406]	Ἔτι δ' ἐπεὶ φαίνεται κινοῦσα	τὸ	σῶμα, ταύτας εὔλογον κινεῖν τὰς
[1, 406]	Τίμαιος φυσιολογεῖ τὴν ψυχὴν κινεῖν	τὸ	σῶμα· τῷ γὰρ κινεῖσθαι αὐτὴν
[1, 404]	τῷ ἀέρι ξύσματα, οἱ δὲ	τὸ	ταῦτα κινοῦν, περὶ δὲ τούτων
[1, 405]	δ' ἄμφω τῇ αὐτῇ ἀρχῇ,	τό	τε γινώσκειν καὶ τὸ κινεῖν,
[1, 408]	οἷον τὸ ὀργίζεσθαι ἢ φοβεῖσθαι	τὸ	τὴν καρδίαν ὡδὶ κινεῖσθαι, τὸ
[1, 405]	γὰρ οὐ μόνον ψεῦδός ἐστι	τὸ	τὴν οὐσίαν αὐτῆς τοιαύτην εἶναι
[1, 402]	νοῦ. Ἔοικε δ' οὐ μόνον	τὸ	τί ἐστι γνῶναι χρήσιμον εἶναι
[1, 402]	τοῦ περὶ τὴν οὐσίαν καὶ	τὸ	τί ἐστι, τάχ' ἄν τῳ
[1, 402]	μέγα μέρος πρὸς τὸ εἰδέναι	τὸ	τί ἐστιν· ἐπειδὰν γὰρ ἔχωμεν
[1, 402]	τις καὶ κοινὴ μέθοδος περὶ	τὸ	τί ἐστιν, ἔτι χαλεπώτερον γίνεται
[1, 402]	κάλλιστα· πάσης γὰρ ἀποδείξεως ἀρχὴ	τὸ	τί ἐστιν, ~ὥστε καθ' ὅσους
[1, 408]	τῷ σαρκὶ εἶναι ἀναιρεῖται καὶ	τὸ	τοῖς ἄλλοις μορίοις τοῦ ζῴου;
[1, 408]	ὀρεκτικόν; Ὁμοίως δὲ ἄτοπον καὶ	τὸ	τὸν λόγον τῆς μίξεως εἶναι
[1, 407]	μύθους τὴν τυχοῦσαν ψυχὴν εἰς	τὸ	τυχὸν ἐνδύεσθαι σῶμα. Δοκεῖ γὰρ
[1, 406]	ἀλλ' ἕν τι τῶν ἀδυνάτων	τὸ	ὑπάρχειν αὐτῇ κίνησιν. Ὅτι μὲν
[1, 406]	ζῷον. Οὐ δεῖ δὲ ᾧ	τὸ	ὑφ' ἑαυτοῦ κινεῖσθαι ἐν τῇ
[1, 404]	νοῦν (τὸ γὰρ ἀληθὲς εἶναι	τὸ	φαινόμενον, διὸ καλῶς ποιῆσαι {τὸν}
[1, 410]	ἕτερα συμβαίνει. Ἄτοπον δὲ καὶ	τὸ	φάναι μὲν ἀπαθὲς εἶναι τὸ
[1, 403]	ἔλεος, θάρσος, ἔτι χαρὰ καὶ	τὸ	φιλεῖν τε καὶ μισεῖν· ἅμα
[1, 405]	τὸ ζῆν ὠνόμασται, οἱ δὲ	τὸ	ψυχρόν, διὰ τὸ> διὰ τὴν
[1, 405]	δ' εἶναι τὰ ὄντα κἀκεῖνος	ᾤετο	καὶ οἱ πολλοί. Παραπλησίως δὲ
[1, 407]	ᾗ οὐσία, παρὰ φύσιν ἂν	κινοῖτο.	Ἐπίπονον δὲ καὶ τὸ μεμῖχθαι
[1, 406]	συμβεβηκὸς κίνησιν κἂν ὑφ' ἑτέρου	κινοῖτο·	ὠσθείη γὰρ ἂν βίᾳ τὸ
[1, 402]	κἂν εἴ τι κοινὸν ἄλλο	κατηγοροῖτο·	Ἔτι δέ, εἰ μὴ πολλαὶ
[1, 405]	δὲ φορτικωτέρων καὶ ὕδωρ τινὲς	ἀπεφήναντο,	καθάπερ Ἵππων· πεισθῆναι δ' ἐοίκασιν
[1, 403]	συμπαραλαμβάνειν ὅσοι τι περὶ αὐτῆς	ἀπεφήναντο,	ὅπως τὰ μὲν καλῶς εἰρημένα
[1, 409]	ψυχήν, οἱ μὲν τὸ κινητικώτατον	ἀπεφήναντο	τῷ κινεῖν ἑαυτό, οἱ δὲ
[1, 403]	τῆς τοιαύτης. Διαφερόντως δ' ἂν	ὁρίσαιντο	ὁ φυσικὸς {τε} καὶ ὁ
[1, 404]	εἴδη αὐτὰ καὶ αἱ ἀρχαὶ	ἐλέγοντο,	εἰσὶ δ' ἐκ τῶν στοιχείων,
[1, 410]	Ἡφαίστοιο· τὰ δ' ὀστέα λευκὰ	γένοντο.	Οὐδὲν οὖν ὄφελος ἐνεῖναι τὰ
[1, 408]	μαραίνεται ἄλλου τινὸς ἔσω φθειρομένου,	αὐτὸ	δὲ ἀπαθές ἐστιν. Τὸ δὲ
[1, 407]	πολλάκις, δεήσει πολλάκις νοεῖν τὸ	αὐτό.	Ἔτι δ' ἡ νόησις ἔοικεν
[1, 409]	τοῦ ἀριθμοῦ, καθάπερ καὶ Δημόκριτον	αὐτὸ	ἔφαμεν κινεῖν· τί γὰρ διαφέρει
[1, 411]	Καὶ γὰρ τῷ εὐθεῖ καὶ	αὐτὸ	καὶ τὸ καμπύλον γινώσκομεν· κριτὴς
[1, 406]	οὐκ ἀναγκαῖον τὸ κινοῦν καὶ	αὐτὸ	κινεῖσθαι, πρότερον εἴρηται. Διχῶς δὲ
[1, 404]	ὁρᾶν κινοῦν ὃ μὴ καὶ	αὐτὸ	κινεῖται. Ὁμοίως δὲ καὶ Ἀναξαγόρας
[1, 409]	Τοῖς δὴ συμπλέξασιν εἰς τὸ	αὐτὸ	κίνησιν καὶ ἀριθμὸν ταῦτά τε
[1, 404]	τοῖς περὶ φιλοσοφίας λεγομένοις διωρίσθη,	αὐτὸ	μὲν τὸ ζῷον ἐξ αὐτῆς
[1, 403]	οἰηθέντες δὲ τὸ μὴ κινούμενον	αὐτὸ	μὴ ἐνδέχεσθαι κινεῖν ἕτερον, τῶν
[1, 406]	εἰ καὶ ἠρέμησιν ποιεῖ τοῦτο	αὐτό·	πῶς δὲ ποιήσει, χαλεπὸν ἢ
[1, 406]	κινεῖν διὰ τὸ συμπεπλέχθαι πρὸς	αὐτό.	Συνεστηκυῖαν γὰρ ἐκ τῶν στοιχείων
[1, 407]	πολλάκις ἢ ἀπειράκις νοήσει τὸ	αὐτό.	Φαίνεται δὲ καὶ ἅπαξ ἐνδεχόμενον.
[1, 406]	συμβεβηκός, ὥσπερ οὐδὲ τὸ καθ'	αὑτὸ	ἀγαθὸν ἢ δι' αὑτό, τὸ
[1, 406]	γὰρ καθ' ἕτερον ἢ καθ'	αὑτό·	καθ' ἕτερον δὲ λέγομεν ὅσα
[1, 406]	πλοίῳ· τὸ μὲν γὰρ καθ'	αὑτὸ	κινεῖται, οἱ δὲ τῷ ἐν
[1, 404]	ὅσοι λέγουσι τὴν ψυχὴν τὸ	αὑτὸ	κινοῦν· ἐοίκασι γὰρ οὗτοι πάντες
[1, 406]	καθ' αὑτὸ ἀγαθὸν ἢ δι'	αὑτό,	τὸ μὲν δι' ἄλλο εἶναι,
[1, 406]	λέγοντες ψυχὴν εἶναι τὸ κινοῦν	ἑαυτὸ	ἢ δυνάμενον κινεῖν, ἀλλ' ἕν
[1, 409]	τὸ κινητικώτατον ἀπεφήναντο τῷ κινεῖν	ἑαυτό,	οἱ δὲ σῶμα τὸ λεπτομερέστατον
[1, 411]	γὰρ θάτερον μέρος τῆς ἐναντιώσεως	ἑαυτό	τε κρίνειν καὶ τὸ ἀντικείμενον.
[1, 404]	κἂν ᾖ νηνεμία παντελής. Ἐπὶ	ταὐτὸ	δὲ φέρονται καὶ ὅσοι λέγουσι
[1, 405]	ἑκάτερον· ψυχὴν μὲν γὰρ εἶναι	ταὐτὸ	καὶ νοῦν, τοῦτο δ' εἶναι
[1, 404]	τινὶ περὶ τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ	ταὐτὸ	λέγει ψυχὴν καὶ νοῦν) ~(Ἀναξαγόρας
[1, 409]	δέ, καθάπερ εἴπομεν, τῇ μὲν	ταὐτὸ	λέγειν τοῖς σῶμά τι λεπτομερὲς
[1, 406]	ἐρωτήσομεν εἰ καὶ ἠρέμησιν ποιεῖ	τοῦτο	αὐτό· πῶς δὲ ποιήσει, χαλεπὸν
[1, 403]	καὶ τῆς ψυχῆς ἴδιον αὐτῆς·	τοῦτο	γὰρ λαβεῖν μὲν ἀναγκαῖον, οὐ
[1, 408]	ψυχή. Ἀπαιτήσειε δ' ἄν τις	τοῦτό	γε καὶ παρ' Ἐμπεδοκλέους· ἕκαστον
[1, 405]	εἶναι καὶ ἀρχήν· καὶ διὰ	τοῦτο	γινώσκειν τε καὶ κινεῖν τὴν
[1, 405]	γὰρ εἶναι ταὐτὸ καὶ νοῦν,	τοῦτο	δ' εἶναι τῶν πρώτων καὶ
[1, 411]	ἕκαστον συνέχειν τι τοῦ σώματος.	Τοῦτο	δ' ἔοικεν ἀδυνάτῳ· ποῖον γὰρ
[1, 411]	ᾠήθη πάντα πλήρη θεῶν εἶναι.	Τοῦτο	δ' ἔχει τινὰς ἀπορίας· διὰ
[1, 410]	εἰ μὴ καὶ ταῦτ' ἐνέσται.	Τοῦτο	δ' ὅτι ἀδύνατον, οὐθὲν δεῖ
[1, 405]	διὰ τὸ ἐοικέναι τοῖς ἀθανάτοις·	τοῦτο	δ' ὑπάρχειν αὐτῇ ὡς ἀεὶ
[1, 405]	τὸ αἰσθάνεσθαι ψυχῆς οἰκειότατον ὑπολαμβάνοντες,	τοῦτο	δ' ὑπάρχειν διὰ τὴν τοῦ
[1, 408]	κινεῖσθαι μὲν ἐν ᾧ ἐστι,	τοῦτο	δὲ κινεῖσθαι ὑπὸ τῆς ψυχῆς·
[1, 411]	ἐνίοις, εἴπερ μὴ πάντα ἀναπνέουσιν·	τοῦτο	δὲ λέληθε τοὺς οὕτως ὑπειληφότας.
[1, 408]	ἀλλὰ τὸν ἄνθρωπον τῇ ψυχῇ·	τοῦτο	δὲ μὴ ὡς ἐν ἐκείνῃ
[1, 410]	ψυχῆς οὐδὲ περὶ ὅλης οὐδεμιᾶς.	Τοῦτο	δὲ πέπονθε καὶ ὁ ἐν
[1, 406]	καὶ αὐτὴ κινεῖται. Εἰ δὲ	τοῦτο,	καὶ ἀντιστρέψασιν εἰπεῖν ἀληθὲς ~ὅτι
[1, 405]	τὸ θερμὸν λέγοντες, ὅτι διὰ	τοῦτο	καὶ τὸ ζῆν ὠνόμασται, οἱ
[1, 406]	ὑπάρχοι κίνησις αὐτῇ· εἰ δὲ	τοῦτο,	καὶ τόπος· πᾶσαι γὰρ αἱ
[1, 405]	τισι πῦρ εἶναι· καὶ γὰρ	τοῦτο	λεπτομερέστατόν τε καὶ μάλιστα τῶν
[1, 408]	ἁρμονίας, ψυχῇ δὲ (πάντες ἀπονέμουσι	τοῦτο	μάλισθ' ὡς εἰπεῖν. Ἁρμόζει δὲ
[1, 407]	κατὰ στιγμήν, εἰ δεῖ καὶ	τοῦτο	μόριον εἰπεῖν; Εἰ μὲν οὖν
[1, 404]	ζῆν δὲ ἕως ἂν δύνωνται	τοῦτο	ποιεῖν. Ἔοικε δὲ καὶ τὸ
[1, 410]	οἷόν τε δὲ τοῖς φυτοῖς	τοῦτο	συμβαίνειν ~οὐδὲ (τῶν ζῴων ἐνίοις,
[1, 407]	λέγεται· καίτοι γ' ἐχρῆν διὰ	τοῦτο	τὸν θεὸν κύκλῳ ποιεῖν φέρεσθαι
[1, 403]	ὅταν ὀργίζηται. Ἔτι δὲ μᾶλλον	τοῦτο	φανερόν· μηθενὸς γὰρ φοβεροῦ συμβαίνοντος
[1, 403]	νοεῖν· εἰ δ' ἐστὶ καὶ	τοῦτο	φαντασία τις ἢ μὴ ἄνευ
[1, 408]	εἰ λέγομεν τὴν ἁρμονίαν εἰς	δύο	ἀποβλέποντες, κυριώτατα μέν, τῶν μεγεθῶν
[1, 409]	σώματι, ἀναγκαῖον ἐν τῷ αὐτῷ	δύο	εἶναι σώματα, εἰ σῶμά τι
[1, 409]	ἐν τῷ αὐτῷ εἶναι, εἰ	δύο,	καὶ ἄπειρα; Ὧν γὰρ ὁ
[1, 407]	~καὶ διελὼν ἐκ τοῦ ἑνὸς	δύο	κύκλους δισσαχῇ συνημμένους πάλιν τὸν
[1, 404]	τὸ ἕν, ἐπιστήμην δὲ τὰ	δύο	(μοναχῶς γὰρ ἐφ' ἕν) τὸν
[1, 403]	καὶ παρὰ τῶν προγενεστέρων σχεδὸν	δύο	ταῦτα περὶ ψυχῆς· φασὶ γὰρ
[1, 410]	ἐπίηρος ἐν εὐστέρνοις χοάνοισιν τὼ	δύο	τῶν ὀκτὼ μερέων λάχε νήστιδος

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 12/10/2006