Livre, Pages
[1, 410]	μὲν γὰρ ἓν ἑκάστη, πολλὰ	δ'	ἀγνοήσει· πάντα γὰρ τἆλλα. Συμβαίνει
[1, 407]	γε πάλιν ἐπ' ἀρχήν, προσλαμβάνουσαι	δ'	ἀεὶ μέσον καὶ ἄκρον εὐθυποροῦσιν·
[1, 409]	τόπος ἀδιαίρετος, καὶ αὐτά. Εἰ	δ'	αἱ ἐν τῷ σώματι στιγμαὶ
[1, 404]	ὀπώπαμεν, ὕδατι δ' ὕδωρ, αἰθέρι	δ'	αἰθέρα δῖαν, ἀτὰρ πυρὶ πῦρ
[1, 405]	εἶναι τὴν πρώτην ψυχήν. Τεροι	δ'	αἷμα, καθάπερ Κριτίας, τὸ αἰσθάνεσθαι
[1, 410]	τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον· τὸ	δ'	αἰσθάνεσθαι πάσχειν τι καὶ κινεῖσθαι
[1, 404]	ἐπιστήμῃ, τὰ δὲ δόξῃ, τὰ	δ'	αἰσθήσει· εἴδη δ' οἱ ἀριθμοὶ
[1, 404]	καὶ πλάτους καὶ βάθους, τὰ	δ'	ἄλλα ὁμοιοτρόπως· ἔτι δὲ καὶ
[1, 405]	ὥσπερ εἴπομεν καὶ πρότερον, χρῆται	δ'	ἀμφοῖν ὡς μιᾷ φύσει, πλὴν
[1, 411]	βελτίων ἐστὶ καὶ ἀθανατωτέρα. Συμβαίνει	δ'	ἀμφοτέρως ἄτοπον καὶ παράλογον· καὶ
[1, 405]	ἀμιγῆ τε καὶ καθαρόν. Ἀποδίδωσι	δ'	ἄμφω τῇ αὐτῇ ἀρχῇ, τό
[1, 411]	ἐν τούτοις εἶναι δοκοῦσα; (Ἐπιζητήσειε	δ'	ἄν τις καὶ διὰ τίν'
[1, 411]	πρόεισιν ἐπὶ τὸ ἄπειρον. Ἀπορήσειε	δ'	ἄν τις καὶ περὶ τῶν
[1, 410]	ἢ τινὰ ἢ πάντα. Ἀπορήσειε	δ'	ἄν τις καὶ τί ποτ'
[1, 408]	λόγος ἁρμονία καὶ ψυχή. Ἀπαιτήσειε	δ'	ἄν τις τοῦτό γε καὶ
[1, 403]	πάσης ἢ τῆς τοιαύτης. Διαφερόντως	δ'	ἂν ὁρίσαιντο ὁ φυσικὸς {τε}
[1, 409]	ψυχὴν ἔχειν τῷ εἴδει. Δόξειε	δ'	ἂν οὐθὲν διαφέρειν μονάδας λέγειν
[1, 407]	καὶ ὅλως μέγεθος ἔχειν; Εἰ	δ'	ἀναγκαῖον νοῆσαι τῷ ὅλῳ κύκλῳ
[1, 408]	μὲν αἴσθησις ἀπὸ τωνδί, ἡ	δ'	ἀνάμνησις ἀπ' ἐκείνης ἐπὶ τὰς
[1, 408]	ὁτὲ μὲν μέχρι ἐκείνης, ὁτὲ	δ'	ἀπ' ἐκείνης, οἷον ἡ μὲν
[1, 407]	μὲν οὖν κατὰ στιγμήν, αὗται	δ'	ἄπειροι, δῆλον ὡς οὐδέποτε διέξεισιν·
[1, 408]	κινεῖσθαι κατὰ τόπον αὐτήν. ~Εὐλογώτερον	δ'	ἀπορήσειεν ἄν τις περὶ αὐτῆς
[1, 410]	νοεῖν τε καὶ γινώσκειν. Πολλὰς	δ'	ἀπορίας καὶ δυσχερείας ἔχοντος τοῦ
[1, 409]	σῶμά τι ἡ ψυχή· τοῖς	δ'	ἀριθμὸν λέγουσιν, ἐν τῇ μιᾷ
[1, 409]	μονάς ἐστι θέσιν ἔχουσα, ὁ	δ'	ἀριθμὸς τῆς ψυχῆς ἤδη πού
[1, 409]	ἐστι καὶ θέσιν ἔχει. Ἔτι	δ'	ἀριθμοῦ μὲν ἐὰν ἀφέλῃ τις
[1, 411]	ζῴοις ὑπὸ τῆς ψυχῆς, ἔτι	δ'	αὔξη τε καὶ ἀκμὴ καὶ
[1, 406]	σωμάτων αἱ κινήσεις αὗται· Ὁ	δ'	αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τῶν
[1, 408]	τινί· χαλεπὸν γὰρ ἐφαρμόζειν. Ἔτι	δ'	εἰ λέγομεν τὴν ἁρμονίαν εἰς
[1, 406]	πλάττειν βουλομένοις ῥᾴδιον ἀποδοῦναι. Ἔτι	δ'	εἰ μὲν ἄνω κινήσεται, πῦρ
[1, 406]	εἴπερ φύσει κινήσεως μετέχει. Ἔτι	δ'	εἰ φύσει κινεῖται, κἂν βίᾳ
[1, 408]	ἀρετῶν, ἢ κατὰ ψυχῆς. Φανερώτατον	δ'	εἴ τις ἀποδιδόναι πειραθείη τὰ
[1, 409]	εἶναι, ἀλλὰ καὶ συμβεβηκός. Δῆλον	δ'	εἴ τις ἐπιχειρήσειεν ἐκ τοῦ
[1, 405]	κινούμενον κινουμένῳ γινώσκεσθαι· ἐν κινήσει	δ'	εἶναι τὰ ὄντα κἀκεῖνος ᾤετο
[1, 405]	ἡ γονὴ οὐχ αἷμα· ταύτην	δ'	εἶναι τὴν πρώτην ψυχήν. Τεροι
[1, 405]	εὐκινητότατον τὸ σφαιροειδὲς λέγει· τοιοῦτον	δ'	εἶναι τόν τε νοῦν καὶ
[1, 403]	λόγος ὅδε τοῦ πράγματος, ἀνάγκη	δ'	εἶναι τοῦτον ἐν ὕλῃ τοιᾳδί,
[1, 405]	εἶναι ταὐτὸ καὶ νοῦν, τοῦτο	δ'	εἶναι τῶν πρώτων καὶ ἀδιαιρέτων
[1, 409]	ἐκ τοῦ κινεῖσθαι συμβαίνοντα, ~ἴδια	δ'	ἐκ τοῦ (λέγειν αὐτὴν ἀριθμόν.
[1, 404]	καὶ αἱ ἀρχαὶ ἐλέγοντο, εἰσὶ	δ'	ἐκ τῶν στοιχείων, κρίνεται δὲ
[1, 410]	τῶν ὁμοίων· καίτοι προσῆκεν. Ἔτι	δ'	ἑκάστῃ τῶν ἀρχῶν ἄγνοια πλείων
[1, 405]	κινήσει, αἰσθήσει, τῷ ἀσωμάτῳ· τούτων	δ'	ἕκαστον ἀνάγεται πρὸς τὰς ἀρχάς.
[1, 410]	ἔοικε τά γε στοιχεῖα, κυριώτατον	δ'	ἐκεῖνο τὸ συνέχον, ὅ τί
[1, 410]	ἀγνοήσει· πάντα γὰρ τἆλλα. Συμβαίνει	δ'	Ἐμπεδοκλεῖ γε καὶ ἀφρονέστατον εἶναι
[1, 403]	καὶ πλίνθους καὶ ξύλα, ἕτερος	δ'	ἐν τούτοις τὸ εἶδος οὗ>
[1, 409]	τὸ κινῆσον τὰς μονάδας. Εἰ	δ'	ἐν τῷ ζῴῳ τὸ κινοῦν
[1, 405]	τῶν εἰρημένων συμφανές ἐστιν. Ὅσοι	δ'	ἐναντιώσεις ποιοῦσιν ἐν ταῖς ἀρχαῖς,
[1, 411]	ζῷα ψυχῆς ἐνούσης ἄτοπον. Ὑπολαβεῖν	δ'	ἐοίκασιν εἶναι τὴν ψυχὴν ἐν
[1, 405]	τινὲς ἀπεφήναντο, καθάπερ Ἵππων· πεισθῆναι	δ'	ἐοίκασιν ἐκ τῆς γονῆς, ὅτι
[1, 405]	νοῦν καὶ τὸ πῦρ. Ἀναξαγόρας	δ'	ἔοικε μὲν ἕτερον λέγειν ψυχήν
[1, 411]	συνέχειν τι τοῦ σώματος. Τοῦτο	δ'	ἔοικεν ἀδυνάτῳ· ποῖον γὰρ μόριον
[1, 403]	θαρρεῖν, ἐπιθυμεῖν, ὅλως αἰσθάνεσθαι, μάλιστα	δ'	ἔοικεν ἰδίῳ τὸ νοεῖν· εἰ
[1, 406]	καὶ περὶ τῶν μεταξύ. Ἔτι	δ'	ἐπεὶ φαίνεται κινοῦσα τὸ σῶμα,
[1, 409]	καὶ κινητή, διαφέρειν δεῖ. Ἔτι	δ'	ἐπεί φασι κινηθεῖσαν γραμμὴν ἐπίπεδον
[1, 404]	κινητικώτατον ὑπέλαβον τὴν ψυχήν· ὅσοι	δ'	ἐπὶ τὸ γινώσκειν καὶ τὸ
[1, 406]	τῷ ἐν κινουμένῳ εἶναι (δῆλον	δ'	ἐπὶ τῶν μορίων· οἰκεία μὲν
[1, 409]	ὑπεναντιώσεις ἔχει, διεληλύθαμεν σχεδόν· Λείπεται	δ'	ἐπισκέψασθαι πῶς λέγεται τὸ ἐκ
[1, 404]	πράγματα τὰ μὲν νῷ, τὰ	δ'	ἐπιστήμῃ, τὰ δὲ δόξῃ, τὰ
[1, 406]	εἰσιέναι πάλιν ἐνδέχοιτ' ἄν· τούτῳ	δ'	ἕποιτ' ἂν τὸ ἀνίστασθαι τὰ
[1, 406]	κινεῖν τὸ σῶμα πᾶν. Ἡμεῖς	δ'	ἐρωτήσομεν εἰ καὶ ἠρέμησιν ποιεῖ
[1, 403]	ἔοικεν ἰδίῳ τὸ νοεῖν· εἰ	δ'	ἐστὶ καὶ τοῦτο φαντασία τις
[1, 408]	οὖν ἔχει τοιαύτας ἀπορίας. Εἰ	δ'	ἐστὶν ἕτερον ἡ ψυχὴ τῆς
[1, 407]	μὴ (ῥᾴδιον ἀλλὰ βίαιον· εἰ	δ'	ἐστὶν ἡ κίνησις αὐτῆς ᾗ
[1, 406]	λεχθεῖσαι κινήσεις ἐν τόπῳ. Εἰ	δ'	ἐστὶν ἡ οὐσία τῆς ψυχῆς
[1, 407]	δ' οὕτως ἢ ἄλλως. Ἐπεὶ	δ'	ἐστὶν ἡ τοιαύτη σκέψις ἑτέρων
[1, 402]	τιμίων τὴν εἴδησιν ὑπολαμβάνοντες, μᾶλλον	δ'	ἑτέραν ἑτέρας ἢ κατ' ἀκρίβειαν
[1, 406]	μὲν δι' ἄλλο εἶναι, τὸ	δ'	ἑτέρου ἕνεκεν. Τὴν δὲ ψυχὴν
[1, 410]	κρεῖττον καὶ ἄρχον ἀδύνατον· ἀδυνατώτερον	δ'	ἔτι τοῦ νοῦ· εὔλογον γὰρ
[1, 403]	εἴρηνται καὶ κενῶς ἅπαντες. Ἀπορίαν	δ'	ἔχει καὶ τὰ πάθη τῆς
[1, 411]	πάντα πλήρη θεῶν εἶναι. Τοῦτο	δ'	ἔχει τινὰς ἀπορίας· διὰ τίνα
[1, 407]	πολλάκις νοεῖν τὸ αὐτό. Ἔτι	δ'	ἡ νόησις ἔοικεν ἠρεμήσει τινὶ
[1, 407]	τῶν μορίων τῶν αὑτοῦ, μορίων	δ'	ἤτοι κατὰ μέγεθος ἢ κατὰ
[1, 404]	λέγει ψυχὴν καὶ νοῦν) ~(Ἀναξαγόρας	δ'	ἧττον διασαφεῖ περὶ αὐτῶν· πολλαχοῦ
[1, 410]	μερέων λάχε νήστιδος αἴγλης, τέσσαρα	δ'	Ἡφαίστοιο· τὰ δ' ὀστέα λευκὰ
[1, 407]	δὲ καὶ ἅπαξ ἐνδεχόμενον. Εἰ	δ'	ἱκανὸν θιγεῖν ὁτῳοῦν τῶν μορίων,
[1, 402]	καθάπερ ἀριθμῶν καὶ ἐπιπέδων. Πρῶτον	δ'	ἴσως ἀναγκαῖον διελεῖν ἐν τίνι
[1, 409]	πολλὰ δὲ καὶ ἕτερα, μᾶλλον	δ'	ἴσως ἄπειρα τὸν ἀριθμὸν τὰ
[1, 407]	δὲ ψυχὴν τῷ σώματι. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Δ'	Καὶ ἄλλη δέ τις δόξα
[1, 411]	ἔμψυχα τὰ ζῷα γίνεται. Εἰ	δ'	ὁ μὲν ἀὴρ διασπώ- μενος
[1, 404]	τιμίοις καὶ ἀτιμοτέροις· οὐ φαίνεται	δ'	ὅ γε κατὰ φρόνησιν λεγόμενος
[1, 404]	δόξῃ, τὰ δ' αἰσθήσει· εἴδη	δ'	οἱ ἀριθμοὶ οὗτοι τῶν πραγμάτων.
[1, 405]	σωματικὰς ποιοῦντες τοῖς ἀσωμάτους, ~τούτοις	δ'	οἱ μίξαντες καὶ ἀπ' ἀμφοῖν
[1, 411]	ὡς οὐ χωριστὰ ὄντα, τῇ	δ'	ὅλῃ ψυχῇ ὡς οὐ διαιρετῇ
[1, 408]	ψυχήν, φανερὸν ἐκ τούτων· εἰ	δ'	ὅλως μὴ κινεῖται, δῆλον ὡς
[1, 402]	ἀνθρωπίνης μόνης ἐοίκασιν ἐπισκοπεῖν· Ὑλαβητέον	δ'	ὅπως μὴ λανθάνῃ πότερον εἷς
[1, 407]	πάλιν ἐπ' ἀρχὴν ἀνακάμπτει) οἱ	δ'	ὁρισμοὶ πάντες πεπερασμένοι. Ἔτι εἰ
[1, 410]	αἴγλης, τέσσαρα δ' Ἡφαίστοιο· τὰ	δ'	ὀστέα λευκὰ γένοντο. Οὐδὲν οὖν
[1, 410]	γὰρ ἕκαστον τὸ ὅμοιον, τὸ	δ'	ὀστοῦν ἢ τὸν ἄνθρωπον οὐθέν,
[1, 410]	μὴ καὶ ταῦτ' ἐνέσται. Τοῦτο	δ'	ὅτι ἀδύνατον, οὐθὲν δεῖ λέγειν·
[1, 402]	τὸ νοητὸν τοῦ νοῦ. Ἔοικε	δ'	οὐ μόνον τὸ τί ἐστι
[1, 405]	εἴληφε, πλὴν τῆς γῆς· ταύτην	δ'	οὐθεὶς ἀποπέφανται, πλὴν εἴ τις
[1, 411]	χωρίζεται τῆς αἰσθητικῆς ἀρχῆς, αἴσθησιν	δ'	οὐθὲν ἄνευ ταύτης ἔχει.
[1, 407]	κινεῖται τὸ δὲ κινεῖ, τούτων	δ'	οὐθὲν ὑπάρχει πρὸς ἄλληλα τοῖς
[1, 408]	τις ἂν αὐτὴν κινεῖσθαι· Τὸ	δ'	οὐκ ἔστιν ἀναγκαῖον. Εἰ γὰρ
[1, 403]	γίνονται τοῖς τοῦ φοβουμένου. Εἰ	δ'	οὕτως ἔχει, δῆλον ὅτι τὰ
[1, 407]	τὸ κινεῖσθαι τοῦ μένειν, κινεῖσθαι	δ'	οὕτως ἢ ἄλλως. Ἐπεὶ δ'
[1, 408]	κινεῖσθαι ὑπὸ τῆς ψυχῆς· ἄλλως	δ'	οὐχ οἷόν τε κινεῖσθαι κατὰ
[1, 406]	ἢ καὶ ἀδύνατον εἰπεῖν. Ὅλως	δ'	οὐχ οὕτω φαίνεται κινεῖν ἡ
[1, 411]	αὐτῆς ὑπάρξει δῆλον ὅτι, τὸ	δ'	οὐχ ὑπάρξει. Ἀναγκαῖον οὖν αὐτὴν
[1, 404]	μὲν γὰρ γαῖαν ὀπώπαμεν, ὕδατι	δ'	ὕδωρ, αἰθέρι δ' αἰθέρα δῖαν,
[1, 405]	τὸ ἐοικέναι τοῖς ἀθανάτοις· τοῦτο	δ'	ὑπάρχειν αὐτῇ ὡς ἀεὶ κινουμένῃ·
[1, 405]	αἰσθάνεσθαι ψυχῆς οἰκειότατον ὑπολαμβάνοντες, τοῦτο	δ'	ὑπάρχειν διὰ τὴν τοῦ αἵματος
[1, 403]	μηδὲν παροξύνεσθαι ἢ φοβεῖσθαι, ἐνίοτε	δ'	ὑπὸ μικρῶν καὶ ἀμαυρῶν κινεῖσθαι,
[1, 404]	κινεῖσθαι διὰ τὴν ψυχήν, ταύτην	δ'	ὑφ' ἑαυτῆς, διὰ τὸ μηθὲν
[1, 405]	οὐθενὶ τῶν ἄλλων ἔχειν. Τοιοῦτος	δ'	ὢν πῶς γνωριεῖ καὶ διὰ
[1, 409]	τι λεπτομερὲς αὐτὴν τιθεῖσι, τῇ	δ'	~(ὥσπερ Δημόκριτος κινεῖσθαί φησιν ὑπὸ
[1, 408]	ἐν τῷ γήρᾳ ἀμαυρώσεως, νῦν	δ'	ὥσπερ ἐπὶ τῶν αἰσθητηρίων συμβαίνει·
[1, 407]	οὐδεμιᾶς ἧττον τῶν λεγομένων, λόγον	δ'	ὥσπερ εὐθύνοις δεδωκυῖα κἀν τοῖς
[1, 405]	ὅτι τὸν σίδηρον κινεῖ· Διογένης	δ'	ὥσπερ καὶ ἕτεροί τινες ἀέρα,
[1, 404]	ζῴοις τὴν κίνησιν διὰ τὸ	μηδ'	αὐτὰ ἠρεμεῖν μηδέποτε, βοήθειαν γίνεσθαι
[1, 403]	συμβαίνει τὰ (συμβεβηκότα γνωρίζειν, ἀλλὰ	μηδ'	εἰκάσαι περὶ αὐτῶν εὐμαρές, δῆλον
[1, 403]	τῆς ὕλης τὰ μὴ χωριστὰ	μηδ'	ᾗ χωριστά, ἀλλ' ὁ φυσικὸς
[1, 410]	φυτὰ ζῆν οὐ μετέχοντα {φορᾶς	οὐδ'	αἰσθήσεως, καὶ τῶν ζῴων τὰ>
[1, 411]	οὔτε τὸ κινεῖσθαι αὐτὴν καλῶς	οὐδ'	ἀληθῶς λέγεται. Ἐπεὶ δὲ τὸ
[1, 410]	ὁμοίως δὲ καὶ τὸ αἰσθητικόν,	οὐδ'	ἂν οὕτω λέγοιεν καθόλου περὶ
[1, 407]	οὐχ ὡς τὸ μέγεθος· διόπερ	οὐδ'	ὁ νοῦς οὕτω συνεχής, ἀλλ'
[1, 407]	δὴ οἷόν γ' ἡ αἰσθητική,	οὐδ'	οἷον ἡ ἐπιθυμητική· τούτων γὰρ
[1, 407]	ψυχὴ μᾶλλον ἐκείνῳ. Ἀλλὰ μὴν	οὐδ'	ὅτι βέλτιον λέγεται· καίτοι γ'
[1, 408]	ὅλως μὴ κινεῖται, δῆλον ὡς	οὐδ'	ὑφ' ἑαυτῆς. Πολὺ δὲ τῶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 12/10/2006