Livre, Pages
[1, 409]	αἱ γραμμαὶ εἰς στιγμάς; ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ	Ε'	Συμβαίνει δέ, καθάπερ εἴπομεν, τῇ
[1, 406]	Ἀλλὰ μὴν καὶ εἰ κινεῖ	γε	αὐτὴ αὑτήν, καὶ αὐτὴ κινοῖτ'
[1, 407]	σῶμα συγκεῖσθαι ἐξ ἐναντίων. Καίτοι	γε	ἡ μὲν ἁρμονία λόγος τίς
[1, 410]	γὰρ τἆλλα. Συμβαίνει δ' Ἐμπεδοκλεῖ	γε	καὶ ἀφρονέστατον εἶναι τὸν θεόν·
[1, 408]	Ἀπαιτήσειε δ' ἄν τις τοῦτό	γε	καὶ παρ' Ἐμπεδοκλέους· ἕκαστον γὰρ
[1, 404]	ἀτιμοτέροις· οὐ φαίνεται δ' ὅ	γε	κατὰ φρόνησιν λεγόμενος νοῦς πᾶσιν
[1, 409]	καὶ ἀπολύεσθαι τῶν σωμάτων, εἴ	γε	μὴ διαιροῦνται αἱ γραμμαὶ εἰς
[1, 407]	μὴ περατοῦνται, ἀλλ' οὐκ ἀνακάμπτουσί	γε	πάλιν ἐπ' ἀρχήν, προσλαμβάνουσαι δ'
[1, 410]	αὐτά· ὕλῃ γὰρ ἔοικε τά	γε	στοιχεῖα, κυριώτατον δ' ἐκεῖνο τὸ
[1, 411]	πέφυκεν; Οὐ γὰρ δὴ τό	γε	σῶμα· δοκεῖ γὰρ τοὐναντίον μᾶλλον
[1, 410]	ζῴων κατὰ τόπον· καίτοι δοκεῖ	γε	ταύτην μόνην τῶν κινήσεων κινεῖν
[1, 407]	συλλογισμός. ~Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ μακάριόν	γε	τὸ μὴ (ῥᾴδιον ἀλλὰ βίαιον·
[1, 403]	φυσικῆς ὕλης τῶν ζῴων, ᾗ	γε	τοιαῦθ' ὑπάρχει οἷα> θυμὸς καὶ
[1, 405]	ὡς μιᾷ φύσει, πλὴν ἀρχήν	γε	τὸν νοῦν τίθεται μάλιστα πάντων·
[1, 408]	ἄλλου τινὸς ἔσω φθειρομένου, αὐτὸ	δὲ	ἀπαθές ἐστιν. Τὸ δὲ διανοεῖσθαι
[1, 408]	τὸ αἰσθητικὸν ἢ ὀρεκτικόν; Ὁμοίως	δὲ	ἄτοπον καὶ τὸ τὸν λόγον
[1, 407]	μὲν ἀφῶμεν τὸ νῦν. Ἐκεῖνο	δὲ	ἄτοπον συμβαίνει καὶ τούτῳ τῷ
[1, 406]	ἠρεμεῖ ἐν τούτῳ βίᾳ. Ποῖαι	δὲ	βίαιοι τῆς ψυχῆς κινήσεις ἔσονται
[1, 409]	κινηθεῖσαν γραμμὴν ἐπίπεδον ποιεῖν, στιγμὴν	δὲ	γραμμήν, καὶ αἱ τῶν μονάδων
[1, 411]	λέληθε τοὺς οὕτως ὑπειληφότας. (Εἰ	δὲ	δεῖ τὴν ψυχὴν ἐκ τῶν
[1, 409]	ἀλλὰ τὸ κινοῦν μόνον. Ἐνδέχεται	δὲ	δὴ πῶς μονάδα ταύτην εἶναι;
[1, 407]	ἡ τοιαύτη περιφορὰ νόησις. Ἀεὶ	δὲ	δὴ τί νοήσει (δεῖ γάρ,
[1, 403]	μᾶλλον ὁ ἐξ ἀμφοῖν; Ἐκείνων	δὲ	δὴ τίς ἑκάτερος; Ἢ οὐκ
[1, 402]	τῆς ψυχῆς εἶναι δοκεῖ, τὰ	δὲ	δι' ἐκείνην καὶ τοῖς ζῴοις
[1, 405]	πρώτων καὶ ἀδιαιρέτων σωμάτων, κινητικὸν	δὲ	διὰ μικρομέρειαν καὶ τὸ σχῆμα·
[1, 408]	τὴν καρδίαν ὡδὶ κινεῖσθαι, τὸ	δὲ	διανοεῖσθαι ἤ τι τοιοῦτον ἴσως
[1, 408]	αὐτὸ δὲ ἀπαθές ἐστιν. Τὸ	δὲ	διανοεῖσθαι καὶ φιλεῖν ἢ μισεῖν
[1, 404]	νῷ, τὰ δ' ἐπιστήμῃ, τὰ	δὲ	δόξῃ, τὰ δ' αἰσθήσει· εἴδη
[1, 402]	τι κοινὸν ἄλλο κατηγοροῖτο· Ἔτι	δέ,	εἰ μὴ πολλαὶ ψυχαὶ ἀλλὰ
[1, 411]	καὶ ἄλλῳ μὲν νοεῖν ἄλλῳ	δὲ	ἐπιθυμεῖν. Τί οὖν δή ποτε
[1, 404]	συνάγον καὶ πηγνύον· καὶ ζῆν	δὲ	ἕως ἂν δύνωνται τοῦτο ποιεῖν.
[1, 403]	ἀντιλυπήσεως ἤ τι τοιοῦτον, ~ὁ	δὲ	ζέσιν τοῦ περὶ καρδίαν αἵματος
[1, 402]	ἵππου, κυνός, ἀνθρώπου, θεοῦ, τὸ	δὲ	ζῷον τὸ καθόλου ἤτοι οὐθέν
[1, 405]	ἐκ τῶν ἐναντίων συνιστᾶσιν· οἱ	δὲ	θάτερον τῶν ἐναντίων, οἷον θερμὸν
[1, 402]	οἷον ἀρχὴ τῶν ζῴων. Ἐπιζητοῦμεν	δὲ	θεωρῆσαι καὶ γνῶναι τήν τε
[1, 407]	(πᾶσαι γὰρ ἑτέρου χάριν) αἱ	δὲ	θεωρητικαὶ τοῖς λόγοις ὁμοίως ὁρίζονται·
[1, 410]	οὐ γνωριεῖ, τὸ νεῖκος, τὰ	δὲ	θνητὰ πάντα· ἐκ πάντων γὰρ
[1, 409]	εἰς στιγμάς; ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε' Συμβαίνει	δέ,	καθάπερ εἴπομεν, τῇ μὲν ταὐτὸ
[1, 410]	ἢ σὰρξ ἢ ὀστοῦν; ~Ὁμοίως	δὲ	καὶ (ἄλλο ὁτιοῦν τῶν συνθέτων·
[1, 404]	τὰ δ' ἄλλα ὁμοιοτρόπως· ἔτι	δὲ	καὶ ἄλλως, νοῦν μὲν τὸ
[1, 404]	μὴ καὶ αὐτὸ κινεῖται. Ὁμοίως	δὲ	καὶ Ἀναξαγόρας ψυχὴν εἶναι λέγει
[1, 406]	ἐστι κίνησις ποδῶν βάδισις, αὕτη	δὲ	καὶ ἀνθρώπων· οὐχ ὑπάρχει δὲ
[1, 407]	ἀπειράκις νοήσει τὸ αὐτό. Φαίνεται	δὲ	καὶ ἅπαξ ἐνδεχόμενον. Εἰ δ'
[1, 405]	κινεῖ τὰ ἄλλα πρώτως. Δημόκριτος	δὲ	καὶ γλαφυρωτέρως εἴρηκεν ἀποφαινόμενος διὰ
[1, 406]	Ἀφροδίτην, ἐγχέαντ' ἄργυρον χυτόν· ὁμοίως	δὲ	καὶ Δημόκριτος λέγει· κινουμένας γάρ
[1, 402]	γὰρ οὔ τι (μικρόν. Σκεπτέον	δὲ	καὶ εἰ μεριστὴ ἢ ἀμερής,
[1, 406]	ἠρεμεῖ ἐν τούτῳ φύσει· ὁμοίως	δὲ	καὶ εἰς ὃ κινεῖται βίᾳ,
[1, 404]	ἐκ τῶν στοιχείων πάντων, εἶναι	δὲ	καὶ ἕκαστον ψυχὴν τούτων, λέγων
[1, 404]	ἐκ τῶν ἀρχῶν εἶναι. Ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐν τοῖς περὶ φιλοσοφίας
[1, 402]	αἰσθάνεσθαι ἢ τὸ αἰσθητικόν· ὁμοίως	δὲ	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Εἰ
[1, 409]	ἔστι δὲ μόνα ταῦτα, πολλὰ	δὲ	καὶ ἕτερα, μᾶλλον δ' ἴσως
[1, 411]	ὡς οὐ διαιρετῇ οὔσῃ. Ἔοικε	δὲ	καὶ ἡ ἐν τοῖς φυτοῖς
[1, 411]	καὶ ὅλως αἱ ὀρέξεις, γίνεται	δὲ	καὶ ἡ κατὰ τόπον κίνησις
[1, 405]	νοῦν κινῆσαι τὸ πᾶν. Ἔοικε	δὲ	καὶ Θαλῆς ἐξ ὧν ἀπομνημονεύουσι
[1, 406]	οὐσίας αὐτῆς καθ' αὑτήν. Ἔνιοι	δὲ	καὶ κινεῖν φασι τὴν ψυχὴν
[1, 404]	ἀριθμοὶ οὗτοι τῶν πραγμάτων. Ἐπεὶ	δὲ	καὶ κινητικὸν ἐδόκει ἡ ψυχὴ
[1, 404]	λέγει τῆς ὅλης φύσεως (ὁμοίως	δὲ	καὶ Λεύκιππος) τούτων δὲ τὰ
[1, 410]	πρῶτα τῶν ὄντων εἶναι. Πάντες	δὲ	καὶ οἱ διὰ τὸ γνωρίζειν
[1, 410]	ἡ ψυχὴ τὸ ζῷον) ὁμοίως	δὲ	καὶ ὅσοι τὸν νοῦν καὶ
[1, 403]	τε καὶ τῷ αἰσθάνεσθαι. Παρειλήφαμεν	δὲ	καὶ παρὰ τῶν προγενεστέρων σχεδὸν
[1, 405]	ἀμφοῖν τὰς ἀρχὰς ἀποφηνάμενοι. Διαφέρονται	δὲ	καὶ περὶ τοῦ πλήθους· οἱ
[1, 402]	ἂν ἐν πρώτοις τιθείημεν. Δοκεῖ	δὲ	καὶ πρὸς ἀλήθειαν ἅπασαν ἡ
[1, 408]	τὰ δὲ κατ' ἀλλοίωσιν (ποῖα	δὲ	καὶ πῶς, ἕτερός ἐστι λόγος)
[1, 403]	μετὰ σώματός τινος ἐστιν. Ἔοικε	δὲ	καὶ τὰ τῆς ψυχῆς πάθη
[1, 411]	συνέξει, χαλεπὸν καὶ πλάσαι. Φαίνεται	δὲ	καὶ τὰ φυτὰ διαιρούμενα ζῆν
[1, 410]	ψυχῇ λίθος ἢ ἄνθρωπος; Ὁμοίως	δὲ	καὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ τὸ
[1, 410]	μέρος τι τῆς ψυχῆς, ὁμοίως	δὲ	καὶ τὸ αἰσθητικόν, οὐδ' ἂν
[1, 407]	παρὰ φύσιν ἂν κινοῖτο. Ἐπίπονον	δὲ	καὶ τὸ μεμῖχθαι τῷ σώματι
[1, 410]	τι καὶ κινεῖσθαι τιθέασιν· ὁμοίως	δὲ	καὶ τὸ νοεῖν τε καὶ
[1, 404]	ἂν δύνωνται τοῦτο ποιεῖν. Ἔοικε	δὲ	καὶ τὸ παρὰ τῶν Πυθαγορείων
[1, 410]	καὶ τοιαῦθ' ἕτερα συμβαίνει. Ἄτοπον	δὲ	καὶ τὸ φάναι μὲν ἀπαθὲς
[1, 408]	ὥστε μηδὲν συγγενὲς παραδέχεσθαι, ἐντεῦθεν	δὲ	καὶ τὸν τῶν μεμιγμένων λόγον-
[1, 407]	λέγεσθαι καὶ πολλοῖς συνδοκεῖ. Ἄδηλος	δὲ	καὶ τοῦ κύκλῳ φέρεσθαι τὸν
[1, 402]	ψυχὴν ἢ τὰ μόρια. Χαλεπὸν	δὲ	καὶ τούτων διορίσαι ποῖα πέφυκεν
[1, 411]	γὰρ ἀμφοῖν ὁ κανών, τὸ	δὲ	καμπύλον οὔθ' ἑαυτοῦ οὔτε τοῦ
[1, 402]	οὐθέν ἐστιν ἢ ὕστερον, ὁμοίως	δὲ	κἂν εἴ τι κοινὸν ἄλλο
[1, 408]	κατὰ φοράν τινων κινουμένων, τὰ	δὲ	κατ' ἀλλοίωσιν (ποῖα δὲ καὶ
[1, 407]	δῆλον ὡς οὐδέποτε διέξεισιν· εἰ	δὲ	κατὰ μέγεθος, πολλάκις ἢ ἀπειράκις
[1, 406]	τὰ τεθνεῶτα τῶν ζῴων. Τὴν	δὲ	κατὰ συμβεβηκὸς κίνησιν κἂν ὑφ'
[1, 406]	ἄνω κινήσεται, πῦρ ἔσται, εἰ	δὲ	κάτω, γῆ· τούτων γὰρ τῶν
[1, 403]	ἐξ ἀφαιρέσεως, ὁ μαθηματικός, ᾗ	δὲ	κεχωρισμένα, ὁ πρῶτος φιλόσοφος; Ἀλλ'
[1, 407]	καὶ τὸ μὲν κινεῖται τὸ	δὲ	κινεῖ, τούτων δ' οὐθὲν ὑπάρχει
[1, 408]	ἕκαστον κινεῖσθαί τι τούτων, τὸ	δὲ	κινεῖσθαί ἐστιν ὑπὸ τῆς ψυχῆς,
[1, 408]	ἐκ τῶν εἰρημένων. Κατὰ συμβεβηκὸς	δὲ	κινεῖσθαι, καθάπερ εἴπομεν, ἔστι, καὶ
[1, 408]	μὲν ἐν ᾧ ἐστι, τοῦτο	δὲ	κινεῖσθαι ὑπὸ τῆς ψυχῆς· ἄλλως
[1, 406]	ἢ πλείους ἢ πάσας. Εἰ	δὲ	κινεῖται μὴ κατὰ συμβεβηκός, φύσει
[1, 405]	μάλιστα τῶν στοιχείων ἀσώματον, ἔτι	δὲ	κινεῖταί τε καὶ κινεῖ τὰ
[1, 406]	κινεῖται καὶ μετέχει κινήσεως. Τεσσάρων	δὲ	κινήσεων οὐσῶν, φορᾶς ἀλλοιώσεως φθίσεως
[1, 405]	τε καὶ ῥέον ἀεί· τὸ	δὲ	κινούμενον κινουμένῳ γινώσκεσθαι· ἐν κινήσει
[1, 409]	αὐτῷ τὸ μὲν κινοῦν τὸ	δὲ	κινούμενον, ὥσπερ ἐν τῷ συνεχεῖ·
[1, 406]	αὐτὸ κινεῖσθαι, πρότερον εἴρηται. Διχῶς	δὲ	κινουμένου παντός- ἢ γὰρ καθ'
[1, 406]	ἢ καθ' αὑτό· καθ' ἕτερον	δὲ	λέγομεν ὅσα κινεῖται τῷ ἐν
[1, 404]	τὸ αἰσθάνεσθαι τῶν ὄντων, οὗτοι	δὲ	λέγουσι τὴν ψυχὴν τὰς ἀρχάς,
[1, 407]	ἔχειν εἶδος καὶ μορφήν, παραπλήσιον	δὲ	λέγουσιν ὥσπερ εἴ τις φαίη
[1, 411]	εἴπερ μὴ πάντα ἀναπνέουσιν· τοῦτο	δὲ	λέληθε τοὺς οὕτως ὑπειληφότας. (Εἰ
[1, 405]	τούτου τὰ λοιπά, γινώσκειν, ᾗ	δὲ	λεπτότατον, κινητικὸν εἶναι. Καὶ Ἡράκλειτος
[1, 403]	ὁ περὶ τὴν ὕλην, τὸν	δὲ	λόγον ἀγνοῶν, ἢ ὁ περὶ
[1, 408]	τοῦτο μάλισθ' ὡς εἰπεῖν. Ἁρμόζει	δὲ	μᾶλλον καθ' ὑγιείας λέγειν ἁρμονίαν,
[1, 403]	ἔχῃ ὥσπερ ὅταν ὀργίζηται. Ἔτι	δὲ	μᾶλλον τοῦτο φανερόν· μηθενὸς γὰρ
[1, 409]	σφαιρίων ἐὰν γένωνται στιγμαί, μόνον	δὲ	μένῃ τὸ ποσόν, ἔσται {τι}
[1, 411]	καὶ ἡ ψυχὴ ἕν; Εἰ	δὲ	μεριστόν, πάλιν ὁ λόγος ζητήσει
[1, 411]	τόπον ἐπί τινα χρόνον. Εἰ	δὲ	μὴ διατελοῦσιν, οὐθὲν ἄτοπον· ὄργανα
[1, 402]	εἴη τὴν μέθοδον ταύτην· εἰ	δὲ	μὴ ἔστι μία τις καὶ
[1, 402]	ἅπασα ψυχὴ ἢ οὔ· εἰ	δὲ	μὴ ὁμοειδής, πότερον εἴδει διαφέρουσα
[1, 407]	συλλογισμὸν ἢ τὸ συμπέρασμα (εἰ	δὲ	μὴ περατοῦνται, ἀλλ' οὐκ ἀνακάμπτουσί
[1, 403]	ὕλης ἔργα καὶ πάθη, ὅσα	δὲ	μὴ τοιαῦτα, ἄλλος, καὶ περὶ
[1, 403]	δὲ μὴ χωριστῶν μέν, ᾗ	δὲ	μὴ τοιούτου σώματος πάθη καὶ
[1, 403]	οἷον τέκτων ἢ ἰατρός, τῶν	δὲ	μὴ χωριστῶν μέν, ᾗ δὲ
[1, 408]	τὸν ἄνθρωπον τῇ ψυχῇ· τοῦτο	δὲ	μὴ ὡς ἐν ἐκείνῃ τῆς
[1, 403]	ἐνδέχοιτ' ἂν αὐτὴν χωρίζεσθαι· εἰ	δὲ	μηθέν ἐστιν ἴδιον αὐτῆς, οὐκ
[1, 404]	μὲν πλείους ποιοῦντες, ταύτας, οἱ	δὲ	μίαν, ταύτην, ὥσπερ Ἐμπεδοκλῆς μὲν
[1, 409]	τὰ πράγματα τιθέντες. Οὐκ ἔστι	δὲ	μόνα ταῦτα, πολλὰ δὲ καὶ
[1, 409]	διαφορὰν πρὸς τὰς ἄλλας, στιγμῆς	δὲ	μοναδικῆς τίς ἂν εἴη διαφορὰ
[1, 407]	πρὸς ἄλληλα τοῖς τυχοῦσιν. Οἱ	δὲ	μόνον ἐπιχειροῦσι λέγειν ποῖόν τι
[1, 405]	τὴν ψυχὴν πλείω ποιοῦσιν. Ἀναξαγόρας	δὲ	μόνος ἀπαθῆ φησιν εἶναι τὸν
[1, 407]	ὥσπερ καὶ ἡ νόησις· ἡ	δὲ	νόησις τὰ νοήματα· ταῦτα δὲ
[1, 407]	ἡ κίνησις οὐ κυκλοφορία) Ὁ	δὲ	νοῦς εἷς καὶ συνεχὴς ὥσπερ
[1, 408]	αἰσθητηρίοις κινήσεις ἢ μονάς. Ὁ	δὲ	νοῦς ἔοικεν ἐγγίνεσθαι οὐσία τις
[1, 408]	τοῦ κοινοῦ, ὃ ἀπόλωλεν· ὁ	δὲ	νοῦς ἴσως θειότερόν τι καὶ
[1, 403]	καρδίαν αἵματος (καὶ θερμοῦ. Τούτων	δὲ	ὁ μὲν τὴν ὕλην ἀποδίδωσιν,
[1, 408]	λυπεῖσθαι χαίρειν, θαρρεῖν φοβεῖσθαι, ἔτι	δὲ	ὀργίζεσθαί τε καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ
[1, 411]	μάλιστ' ἂν εἴη ψυχή. Δεήσει	δὲ	πάλιν κἀκεῖνο ζητεῖν πότερον ἓν
[1, 408]	καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ διανοεῖσθαι· ταῦτα	δὲ	πάντα κινήσεις εἶναι δοκοῦσιν. Ὅθεν
[1, 408]	κινεῖν οὐκ ἔστιν ἁρμονίας, ψυχῇ	δὲ	(πάντες ἀπονέμουσι τοῦτο μάλισθ' ὡς
[1, 402]	καὶ τοῖς ζῴοις ὑπάρχειν. Πάντῃ	δὲ	πάντως ἐστὶ τῶν χαλεπωτάτων λαβεῖν
[1, 407]	τοῖς λόγοις ὁμοίως ὁρίζονται· λόγος	δὲ	πᾶς ὁρισμὸς ἢ ἀπόδειξις· αἱ
[1, 407]	κοινωνίαν τὸ μὲν ποιεῖ τὸ	δὲ	πάσχει καὶ τὸ μὲν κινεῖται
[1, 410]	οὐδὲ περὶ ὅλης οὐδεμιᾶς. Τοῦτο	δὲ	πέπονθε καὶ ὁ ἐν τοῖς
[1, 404]	ψυχὴν ἀριθμὸν κινοῦνθ' ἑαυτόν. Διαφέρονται	δὲ	περὶ τῶν ἀρχῶν, τίνες καὶ
[1, 403]	καὶ ἐπίπεδον. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β' Ἐπισκοποῦντας	δὲ	περὶ ψυχῆς ἀναγκαῖον, ἅμα διαποροῦντας
[1, 407]	γὰρ κίνησις νόησις κύ- κλου	δὲ	περιφορά· Εἰ οὖν ἡ νόησις
[1, 407]	μέσον καὶ ἄκρον εὐθυποροῦσιν· ἡ	δὲ	περιφορὰ πάλιν ἐπ' ἀρχὴν ἀνακάμπτει)
[1, 405]	οἷον πῦρ ἢ ἀέρα· οἱ	δὲ	πλείους λέγοντες τὰς ἀρχὰς καὶ
[1, 405]	οἱ μὲν γὰρ μίαν οἱ	δὲ	πλείους λέγουσιν. Ἑπομένως δὲ τούτοις
[1, 406]	ἠρέμησιν ποιεῖ τοῦτο αὐτό· πῶς	δὲ	ποιήσει, χαλεπὸν ἢ καὶ ἀδύνατον
[1, 410]	καὶ περὶ τῶν ἄλλων. Ἔτι	δὲ	πολλαχῶς λεγομένου τοῦ ὄντος (σημαίνει
[1, 410]	τὸ μὲν τόδε τι, τὸ	δὲ	ποσὸν ἢ ποιὸν ἢ καί
[1, 408]	οὖσα ἐγγίνεται τοῖς μέρεσιν; Ἔτι	δὲ	πότερον ἡ φιλία τῆς τυχούσης
[1, 402]	γενῶν καὶ τί ἐστι, λέγω	δὲ	πότερον τόδε τι καὶ οὐσία
[1, 402]	ἄλλη τῶν διαιρεθεισῶν κατηγοριῶν, ἔτι	δὲ	πότερον τῶν ἐν δυνάμει ὄντων
[1, 404]	τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον, τὰ	δὲ	πράγματα ἐκ τῶν ἀρχῶν εἶναι.
[1, 402]	γνῶσις αὐτῆς μεγάλα συμβάλλεσθαι, μάλιστα	δὲ	πρὸς τὴν φύσιν· ἔστι γὰρ
[1, 405]	ταῦτ' ἐστίν. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' Ἐπισκεπτέον	δὲ	πρῶτον μὲν περὶ κινήσεως· ἴσως
[1, 407]	ἡ τοῖς μορίοις θίξις; Ἔτι	δὲ	πῶς νοήσει τὸ μεριστὸν ἀμερεῖ
[1, 409]	δοκοῦσιν εἶναι καὶ ἄπειροι. Ἔτι	δὲ	πῶς οἷόν τε χωρίζεσθαι τὰς
[1, 410]	καὶ κύριον κατὰ φύσιν, τὰ	δὲ	στοιχεῖά φασι πρῶτα τῶν ὄντων
[1, 404]	ἀτὰρ πυρὶ πῦρ ἀΐδηλον, στοργῇ	δὲ	στοργήν, νεῖκος δέ τε νείκεϊ
[1, 408]	ἴσως ἢ ἕτερόν τι, τούτων	δὲ	συμβαίνει τὰ μὲν κατὰ φοράν
[1, 409]	ὄντων καὶ ἕκαστον γνωρίζῃ· ἀναγκαῖον	δὲ	συμβαίνειν πολλὰ καὶ ἀδύνατα τῷ
[1, 408]	οὐδετέρως μὲν οὖν εὔλογον, ἡ	δὲ	σύνθεσις τῶν τοῦ σώματος μερῶν
[1, 405]	μικρομέρειαν καὶ τὸ σχῆμα· τῶν	δὲ	σχημάτων εὐκινητότατον τὸ σφαιροειδὲς λέγει·
[1, 406]	κινεῖται, ταύτην καὶ αὐτή. Τὸ	δὲ	σῶμα κινεῖται φορᾷ· ὥστε καὶ
[1, 409]	ἀπεφήναντο τῷ κινεῖν ἑαυτό, οἱ	δὲ	σῶμα τὸ λεπτομερέστατον ἢ τὸ
[1, 404]	νοῦν μὲν τὸ ἕν, ἐπιστήμην	δὲ	τὰ δύο (μοναχῶς γὰρ ἐφ'
[1, 402]	καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Εἰ	δὲ	τὰ ἔργα πρότερον, πάλιν ἄν
[1, 404]	δ' ἐκ τῶν στοιχείων, κρίνεται	δὲ	τὰ πράγματα τὰ μὲν νῷ,
[1, 404]	(ὁμοίως δὲ καὶ Λεύκιππος) τούτων	δὲ	τὰ σφαιροειδῆ ψυχήν, διὰ τὸ
[1, 404]	ἀΐδηλον, στοργῇ δὲ στοργήν, νεῖκος	δέ	τε νείκεϊ λυγρῷ· Τὸν αὐτὸν
[1, 405]	λεπτότατον, κινητικὸν εἶναι. Καὶ Ἡράκλειτος	δὲ	τὴν ἀρχὴν εἶναί φησι ψυχήν,
[1, 403]	μὴ καλῶς, τοῦτ' εὐλαβηθῶμεν. Ἀρχὴ	δὲ	τῆς ζητήσεως προθέσθαι τὰ μάλιστα
[1, 408]	ἐκ τῶν στοιχείων μεμιγμένων, ὁ	δὲ	τῆς μίξεως λόγος ἁρμονία καὶ
[1, 403]	μὲν καλῶς εἰρημένα λάβωμεν, εἰ	δέ	τι μὴ καλῶς, τοῦτ' εὐλαβηθῶμεν.
[1, 409]	τὸ ἀσωματώτατον τῶν ἄλλων. Ταῦτα	δὲ	τίνας ἀπορίας τε καὶ ὑπεναντιώσεις
[1, 407]	σώματι. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ' Καὶ ἄλλη	δέ	τις δόξα παραδέδοται περὶ ψυχῆς,
[1, 410]	πολλὰ διάνοιαν οὐκ ἔχειν. Εἰ	δέ	τις καὶ ταῦτα παραχωρήσειε καὶ
[1, 411]	καλῶς οὐδ' ἀληθῶς λέγεται. Ἐπεὶ	δὲ	τὸ γινώσκειν τῆς ψυχῆς ἐστὶ
[1, 403]	μὲν τὴν ὕλην ἀποδίδωσιν, ὁ	δὲ	τὸ εἶδος καὶ τὸν λόγον.
[1, 411]	τε καὶ τὸ δοξάζειν, ἔτι	δὲ	τὸ ἐπιθυμεῖν καὶ βούλεσθαι καὶ
[1, 408]	οἷόν τ' εἶναι τούτων. ~Ἔτι	δὲ	τὸ κινεῖν οὐκ ἔστιν ἁρμονίας,
[1, 403]	ψυχὴν εἶναι τὸ κινοῦν, οἰηθέντες	δὲ	τὸ μὴ κινούμενον αὐτὸ μὴ
[1, 410]	ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, αἰσθάνεσθαι	δὲ	τὸ ὅμοιον τοῦ ὁμοίου καὶ
[1, 403]	πάσχει τι τὸ σῶμα. Μηνύει	δὲ	τὸ ποτὲ μὲν ἰσχυρῶν καὶ
[1, 404]	ἐν τῷ ἀέρι ξύσματα, οἱ	δὲ	τὸ ταῦτα κινοῦν, περὶ δὲ
[1, 405]	καὶ τὸ ζῆν ὠνόμασται, οἱ	δὲ	τὸ ψυχρόν, διὰ τὸ> διὰ
[1, 411]	ψυχὴ οὐ ποιεῖ ζῷον, ἐν	δὲ	τοῖς μικτοῖς, καὶ ταῦτα βελτίων
[1, 406]	δὲ καὶ ἀνθρώπων· οὐχ ὑπάρχει	δὲ	τοῖς πλωτῆρσι τόδε) διχῶς δὴ
[1, 410]	τῶν ἀνέμων, οὐχ οἷόν τε	δὲ	τοῖς φυτοῖς τοῦτο συμβαίνειν ~οὐδὲ
[1, 404]	ὀρθῶς τὸν νοῦν λέγει, ἑτέρωθι	δὲ	τὸν νοῦν εἶναι ταὐτὸν τῇ
[1, 407]	ἢ τὸ ἀμερὲς μεριστῷ; Ἀναγκαῖον	δὲ	τὸν νοῦν εἶναι τὸν κύκλον
[1, 404]	τοῦ ἐπιπέδου ἀριθμὸν δόξαν, αἴσθησιν	δὲ	τὸν τοῦ στερεοῦ. Οἱ μὲν
[1, 407]	ποῖόν τι ἡ ψυχή, περὶ	δὲ	τοῦ δεξομένου σώματος οὐθὲν ἔτι
[1, 404]	(μοναχῶς γὰρ ἐφ' ἕν) τὸν	δὲ	τοῦ ἐπιπέδου ἀριθμὸν δόξαν, αἴσθησιν
[1, 402]	ζητήματος καὶ πολλοῖς ἑτέροις, λέγω	δὲ	τοῦ περὶ τὴν οὐσίαν καὶ
[1, 406]	ἢ κατὰ μόρια μεθισταμένη. Εἰ	δὲ	τοῦτ' ἐνδέχεται, καὶ ἐξελθοῦσαν εἰσιέναι
[1, 406]	ἃς καὶ αὐτὴ κινεῖται. Εἰ	δὲ	τοῦτο, καὶ ἀντιστρέψασιν εἰπεῖν ἀληθὲς
[1, 406]	ἂν ὑπάρχοι κίνησις αὐτῇ· εἰ	δὲ	τοῦτο, καὶ τόπος· πᾶσαι γὰρ
[1, 408]	ἄλλοις μορίοις τοῦ ζῴου; Πρὸς	δὲ	τούτοις εἴπερ μὴ ἕκαστον τῶν
[1, 405]	ᾤετο καὶ οἱ πολλοί. Παραπλησίως	δὲ	τούτοις καὶ Ἀλκμαίων ἔοικεν ὑπολαβεῖν
[1, 405]	οἱ δὲ πλείους λέγουσιν. Ἑπομένως	δὲ	τούτοις καὶ τὴν ψυχὴν ἀποδιδόασιν·
[1, 404]	δὲ τὸ ταῦτα κινοῦν, περὶ	δὲ	τούτων εἴρηται ὅτι συνεχῶς φαίνεται
[1, 406]	βίᾳ, καὶ φύσει. Τὸν αὐτὸν	δὲ	τρόπον ἔχει καὶ περὶ ἠρεμίας·
[1, 407]	μᾶλλον ἢ κινήσει· τὸν αὐτὸν	δὲ	τρόπον καὶ ὁ συλλογισμός. ~Ἀλλὰ
[1, 406]	τινος καὶ νοήσεως. Τὸν αὐτὸν	δὲ	τρόπον καὶ ὁ Τίμαιος φυσιολογεῖ
[1, 410]	τὸ μὴ ἀγαθόν· τὸν αὐτὸν	δὲ	τρόπον καὶ περὶ τῶν ἄλλων.
[1, 404]	τε νείκεϊ λυγρῷ· Τὸν αὐτὸν	δὲ	τρόπον καὶ Πλάτων ἐν τῷ
[1, 409]	μαντεύσασθαι ῥᾴδιον ἐξ αὐτῶν. Τριῶν	δὲ	τρόπων παραδεδομένων καθ' οὓς ὁρίζονται
[1, 406]	γὰρ καθ' αὑτὸ κινεῖται, οἱ	δὲ	τῷ ἐν κινουμένῳ εἶναι (δῆλον
[1, 407]	δὲ νόησις τὰ νοήματα· ταῦτα	δὲ	τῷ ἐφεξῆς ἕν, ὡς ὁ
[1, 408]	ὡς οὐδ' ὑφ' ἑαυτῆς. Πολὺ	δὲ	τῶν εἰρημένων ἀλογώτατον τὸ λέγειν
[1, 403]	ἀναγκαῖον, οὐ ῥᾴδιον δέ. Φαίνεται	δὲ	τῶν μὲν πλείστων οὐθὲν ἄνευ
[1, 403]	λαβεῖν μὲν ἀναγκαῖον, οὐ ῥᾴδιον	δέ.	Φαίνεται δὲ τῶν μὲν πλείστων
[1, 402]	ἕκαστον τίς ὁ τρόπος, ἐὰν	δὲ	φανερὸν ᾖ πότερον ἀπόδειξίς ἐστιν
[1, 404]	ᾖ νηνεμία παντελής. Ἐπὶ ταὐτὸ	δὲ	φέρονται καὶ ὅσοι λέγουσι τὴν
[1, 403]	καὶ ὄμβρων καὶ καυμάτων, ὁ	δὲ	φήσει λίθους καὶ πλίνθους καὶ
[1, 405]	καὶ τὸν οὐρανὸν ὅλον. Τῶν	δὲ	φορτικωτέρων καὶ ὕδωρ τινὲς ἀπεφήναντο,
[1, 409]	μονάδα, λείπεται ἄλλος ἀριθμός· τὰ	δὲ	φυτὰ καὶ τῶν ζῴων πολλὰ
[1, 410]	καὶ Ἐμπεδοκλῆς τὸ ὀστοῦν· ἡ	δὲ	χθὼν ἐπίηρος ἐν εὐστέρνοις χοάνοισιν
[1, 411]	ἀὴρ διασπώ- μενος ὁμοειδής, ἡ	δὲ	ψυχὴ ἀνομοιομερής, τὸ μέν τι
[1, 406]	τὸ δ' ἑτέρου ἕνεκεν. Τὴν	δὲ	ψυχὴν μάλιστα φαίη τις ἂν
[1, 407]	τῶν μιχθέντων ἢ σύνθεσις, τὴν	δὲ	ψυχὴν οὐδέτερον οἷόν τ' εἶναι
[1, 407]	τέχνην χρῆσθαι τοῖς ὀργάνοις, τὴν	δὲ	ψυχὴν τῷ σώματι. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ'
[1, 410]	ὅ τί ποτ' ἐστίν· τῆς	δὲ	ψυχῆς εἶναί τι κρεῖττον καὶ
[1, 406]	οὐκ ἔστι τόπος αὐτῶν· τῆς	δὲ	ψυχῆς ἔσται, εἴπερ φύσει κινήσεως
[1, 406]	βίᾳ τὸ ζῷον. Οὐ δεῖ	δὲ	ᾧ τὸ ὑφ' ἑαυτοῦ κινεῖσθαι
[1, 403]	λόγον. Ὁ μὲν γὰρ λόγος	ὅδε	τοῦ πράγματος, ἀνάγκη δ' εἶναι
[1, 406]	οὐχ ὑπάρχει δὲ τοῖς πλωτῆρσι	τόδε)	διχῶς δὴ λεγομένου τοῦ κινεῖσθαι
[1, 402]	τί ἐστι, λέγω δὲ πότερον	τόδε	τι καὶ οὐσία ἢ ποιὸν
[1, 410]	ὄντος (σημαίνει γὰρ τὸ μὲν	τόδε	τι, τὸ δὲ ποσὸν ἢ
[1, 407]	καὶ ὁ συλλογισμός. ~Ἀλλὰ μὴν	οὐδὲ	μακάριόν γε τὸ μὴ (ῥᾴδιον
[1, 409]	τοιαῦτα· ὥσπερ γὰρ εἴπομεν πρότερον,	οὐδὲ	μαντεύσασθαι ῥᾴδιον ἐξ αὐτῶν. Τριῶν
[1, 410]	λέγοιεν καθόλου περὶ πάσης ψυχῆς	οὐδὲ	περὶ ὅλης οὐδεμιᾶς. Τοῦτο δὲ
[1, 406]	ψυχῆς κινήσεις ἔσονται καὶ ἠρεμίαι,	οὐδὲ	πλάττειν βουλομένοις ῥᾴδιον ἀποδοῦναι. Ἔτι
[1, 403]	οὐθὲν ἄνευ τοῦ σώματος πάσχειν	οὐδὲ	ποιεῖν, οἷον ὀργίζεσθαι, θαρρεῖν, ἐπιθυμεῖν,
[1, 406]	εἰ μὴ κατὰ συμβεβηκός, ὥσπερ	οὐδὲ	τὸ καθ' αὑτὸ ἀγαθὸν ἢ
[1, 404]	ὁμοίως ὑπάρχειν τοῖς ζῴοις, ἀλλ'	οὐδὲ	τοῖς ἀνθρώποις πᾶσιν. Ὅσοι μὲν
[1, 403]	ἄνευ φαντασίας, οὐκ ἐνδέχοιτ' ἂν	οὐδὲ	τοῦτ' ἄνευ σώματος εἶναι. Εἰ
[1, 411]	δὲ τοῖς φυτοῖς τοῦτο συμβαίνειν	~οὐδὲ	(τῶν ζῴων ἐνίοις, εἴπερ μὴ
[1, 410]	τρίχες, οὐθενὸς αἰσθάνεσθαι δοκεῖ, ὥστ'	οὐδὲ	τῶν ὁμοίων· καίτοι προσῆκεν. Ἔτι
[1, 403]	ἢ μέρους ἢ δυνάμεως ὑπὸ	τοῦδε	ἕνεκα τοῦδε" Καὶ διὰ ταῦτα
[1, 403]	ἢ δυνάμεως ὑπὸ τοῦδε ἕνεκα	τοῦδε"	Καὶ διὰ ταῦτα ἤδη φυσικοῦ
[1, 411]	μὴ πάντα ἀναπνέουσιν· τοῦτο δὲ	λέληθε	τοὺς οὕτως ὑπειληφότας. (Εἰ δὲ
[1, 410]	περὶ ὅλης οὐδεμιᾶς. Τοῦτο δὲ	πέπονθε	καὶ ὁ ἐν τοῖς Ὀρφικοῖς
[1, 407]	μὴ μετὰ σώματος εἶναι, καθάπερ	εἴωθέ	τε λέγεσθαι καὶ πολλοῖς συνδοκεῖ.
[1, 409]	αὐτὴν ψυχὴν ἔχειν τῷ εἴδει.	Δόξειε	δ' ἂν οὐθὲν διαφέρειν μονάδας
[1, 402]	τί ἐστι, τάχ' ἄν τῳ	δόξειε	μία τις εἶναι μέθοδος κατὰ
[1, 411]	δὴ πρόεισιν ἐπὶ τὸ ἄπειρον.	Ἀπορήσειε	δ' ἄν τις καὶ περὶ
[1, 410]	γινώσκειν ἢ τινὰ ἢ πάντα.	Ἀπορήσειε	δ' ἄν τις καὶ τί
[1, 410]	Εἰ δέ τις καὶ ταῦτα	παραχωρήσειε	καὶ θείη τὸν νοῦν μέρος
[1, 411]	βελτίων ἐν τούτοις εἶναι δοκοῦσα;	(Ἐπιζητήσειε	δ' ἄν τις καὶ διὰ
[1, 408]	μίξεως λόγος ἁρμονία καὶ ψυχή.	Ἀπαιτήσειε	δ' ἄν τις τοῦτό γε
[1, 402]	καὶ τὴν οὐσίαν, εἶθ' ὅσα	συμβέβηκε	περὶ αὐτήν· ὧν τὰ μὲν
[1, 402]	καὶ τὸ νοητὸν τοῦ νοῦ.	Ἔοικε	δ' οὐ μόνον τὸ τί
[1, 411]	ψυχῇ ὡς οὐ διαιρετῇ οὔσῃ.	Ἔοικε	δὲ καὶ ἡ ἐν τοῖς
[1, 405]	λέγων νοῦν κινῆσαι τὸ πᾶν.	Ἔοικε	δὲ καὶ Θαλῆς ἐξ ὧν
[1, 403]	ἀεὶ μετὰ σώματός τινος ἐστιν.	Ἔοικε	δὲ καὶ τὰ τῆς ψυχῆς
[1, 404]	ἕως ἂν δύνωνται τοῦτο ποιεῖν.	Ἔοικε	δὲ καὶ τὸ παρὰ τῶν
[1, 405]	καὶ τὸ πῦρ. Ἀναξαγόρας δ'	ἔοικε	μὲν ἕτερον λέγειν ψυχήν τε
[1, 410]	τὸ ἑνοποιοῦν αὐτά· ὕλῃ γὰρ	ἔοικε	τά γε στοιχεῖα, κυριώτατον δ'
[1, 405]	πρώτων ὑπειλήφασιν, οὐκ ἀλόγως. Ὅθεν	ἔδοξέ	τισι πῦρ εἶναι· καὶ γὰρ
[1, 404]	ἄλλος εἴρηκεν ὡς τὸ πᾶν	ἐκίνησε	νοῦς· οὐ μὴν παντελῶς γ'
[1, 408]	σώματος μερῶν λίαν εὐεξέταστος. Πολλαί	τε	γὰρ αἱ συνθέσεις τῶν μερῶν
[1, 405]	ἄμφω τῇ αὐτῇ ἀρχῇ, τό	τε	γινώσκειν καὶ τὸ κινεῖν, λέγων
[1, 410]	ὑπὸ τῶν ἀνέμων, οὐχ οἷόν	τε	δὲ τοῖς φυτοῖς τοῦτο συμβαίνειν
[1, 410]	ἐκ πάντων γὰρ ἕκαστον. Ὅλως	τε	διὰ τίν' αἰτίαν οὐχ ἅπαντα
[1, 408]	θαρρεῖν φοβεῖσθαι, ἔτι δὲ ὀργίζεσθαί	τε	καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ διανοεῖσθαι· ταῦτα
[1, 411]	ἕκαστον ὑπάρχει, καὶ πάσῃ νοοῦμέν	τε	καὶ αἰσθανόμεθα καὶ κινούμεθα καὶ
[1, 411]	τῆς ψυχῆς, ἔτι δ' αὔξη	τε	καὶ ἀκμὴ καὶ φθίσις, ~πότερον
[1, 410]	ὁμοίως δὲ καὶ τὸ νοεῖν	τε	καὶ γινώσκειν. Πολλὰς δ' ἀπορίας
[1, 402]	κατ' ἀκρίβειαν ἢ τῷ βελτιόνων	τε	καὶ θαυμασιωτέρων εἶναι, δι' ἀμφότερα
[1, 405]	ὄντων ἁπλοῦν εἶναι καὶ ἀμιγῆ	τε	καὶ καθαρόν. Ἀποδίδωσι δ' ἄμφω
[1, 405]	στοιχείων ἀσώματον, ἔτι δὲ κινεῖταί	τε	καὶ κινεῖ τὰ ἄλλα πρώτως.
[1, 405]	ἀρχήν· καὶ διὰ τοῦτο γινώσκειν	τε	καὶ κινεῖν τὴν ψυχήν, ᾗ
[1, 405]	εἶναι· καὶ γὰρ τοῦτο λεπτομερέστατόν	τε	καὶ μάλιστα τῶν στοιχείων ἀσώματον,
[1, 403]	ἔτι χαρὰ καὶ τὸ φιλεῖν	τε	καὶ μισεῖν· ἅμα γὰρ τούτοις
[1, 405]	ἔοικε μὲν ἕτερον λέγειν ψυχήν	τε	καὶ νοῦν, ὥσπερ εἴπομεν καὶ
[1, 403]	δ' ἂν ὁρίσαιντο ὁ φυσικὸς	{τε}	καὶ ὁ διαλεκτικὸς ἕκαστον αὐτῶν,
[1, 411]	καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον ποιοῦμέν	τε	καὶ πάσχομεν, ἢ μορίοις ἑτέροις
[1, 405]	ἧς τἆλλα συνίστησιν· καὶ ἀσωματώτατόν	τε	καὶ ῥέον ἀεί· τὸ δὲ
[1, 411]	ψυχῆς ἐστὶ καὶ τὸ αἰσθάνεσθαί	τε	καὶ τὸ δοξάζειν, ἔτι δὲ
[1, 410]	δὴ λέγουσιν ἐκ πάντων ταῦτά	τε	καὶ τοιαῦθ' ἕτερα συμβαίνει. Ἄτοπον
[1, 403]	δυσὶ μάλιστα διαφέρειν δοκεῖ, κινήσει	τε	καὶ τῷ αἰσθάνεσθαι. Παρειλήφαμεν δὲ
[1, 409]	ἄλλων. Ταῦτα δὲ τίνας ἀπορίας	τε	καὶ ὑπεναντιώσεις ἔχει, διεληλύθαμεν σχεδόν·
[1, 408]	ψυχῆς· ἄλλως δ' οὐχ οἷόν	τε	κινεῖσθαι κατὰ τόπον αὐτήν. ~Εὐλογώτερον
[1, 408]	Ὅτι μὲν οὖν οὐχ οἷόν	τε	κινεῖσθαι τὴν ψυχήν, φανερὸν ἐκ
[1, 409]	ἐν τῷ σώματι στιγμῶν· Συμβαίνει	τε	κινεῖσθαι τὸ ζῷον ὑπὸ τοῦ
[1, 411]	θάτερον μέρος τῆς ἐναντιώσεως ἑαυτό	τε	κρίνειν καὶ τὸ ἀντικείμενον. Καὶ
[1, 407]	μετὰ σώματος εἶναι, καθάπερ εἴωθέ	τε	λέγεσθαι καὶ πολλοῖς συνδοκεῖ. Ἄδηλος
[1, 404]	στοργῇ δὲ στοργήν, νεῖκος δέ	τε	νείκεϊ λυγρῷ· Τὸν αὐτὸν δὲ
[1, 405]	λέγει· τοιοῦτον δ' εἶναι τόν	τε	νοῦν καὶ τὸ πῦρ. Ἀναξαγόρας
[1, 409]	αὐτὸ κίνησιν καὶ ἀριθμὸν ταῦτά	τε	συμβαίνει καὶ πολλὰ ἕτερα τοιαῦτα·
[1, 406]	τοὺς ἁρμονικοὺς ἀριθμούς, ὅπως αἴσθησίν	τε	σύμφυτον ἁρμονίας ἔχῃ καὶ τὸ
[1, 409]	Λέγουσι μὲν γάρ, ἵν' αἰσθάνηταί	τε	τῶν ὄντων καὶ ἕκαστον γνωρίζῃ·
[1, 402]	δὲ θεωρῆσαι καὶ γνῶναι τήν	τε	φύσιν αὐτῆς καὶ τὴν οὐσίαν,
[1, 410]	στοιχείων ποιοῦσιν. Φαίνεται γὰρ τά	τε	φυτὰ ζῆν οὐ μετέχοντα {φορᾶς
[1, 409]	ἄπειροι. Ἔτι δὲ πῶς οἷόν	τε	χωρίζεσθαι τὰς στιγμὰς καὶ ἀπολύεσθαι
[1, 408]	ἣν ὀστοῦν. Συμβήσεται οὖν πολλάς	τε	ψυχὰς ἔχειν καὶ κατὰ πᾶν
[1, 408]	ἀλλ' ὁτὲ μὲν μέχρι ἐκείνης,	ὁτὲ	δ' ἀπ' ἐκείνης, οἷον ἡ
[1, 408]	ἐκείνῃ τῆς κινήσεως οὔσης, ἀλλ'	ὁτὲ	μὲν μέχρι ἐκείνης, ὁτὲ δ'
[1, 403]	συμβαινόντων μηδὲν παροξύνεσθαι ἢ φοβεῖσθαι,	ἐνίοτε	δ' ὑπὸ μικρῶν καὶ ἀμαυρῶν
[1, 408]	ψυχὴ τῆς μίξεως, τί δή	ποτε	ἅμα τῷ σαρκὶ εἶναι ἀναιρεῖται
[1, 403]	τὸ σῶμα. Μηνύει δὲ τὸ	ποτὲ	μὲν ἰσχυρῶν καὶ ἐναργῶν παθημάτων
[1, 411]	δὲ ἐπιθυμεῖν. Τί οὖν δή	ποτε	συνέχει τὴν ψυχήν, εἰ μεριστὴ
[1, 404]	διὰ τὸ μηδ' αὐτὰ ἠρεμεῖν	μηδέποτε,	βοήθειαν γίνεσθαι θύραθεν ἐπεισιόντων ἄλλων
[1, 406]	ἀδιαιρέτους σφαίρας, διὰ τὸ πεφυκέναι	μηδέποτε	μένειν, συνεφέλκειν καὶ κινεῖν τὸ
[1, 407]	αὗται δ' ἄπειροι, δῆλον ὡς	οὐδέποτε	διέξεισιν· εἰ δὲ κατὰ μέγεθος,
[1, 402]	ἢ πάντων ἢ τῶν πλείστων,	τότε	καὶ περὶ τῆς οὐσίας ἕξομεν
[1, 402]	τῶν κατὰ συμβεβηκὸς ἰδίων ἀπόδειξις,	ὥστε	ζητητέον ἂν εἴη τὴν μέθοδον
[1, 403]	ἀποδείξεως ἀρχὴ τὸ τί ἐστιν,	~ὥστε	καθ' ὅσους τῶν ὁρισμῶν μὴ
[1, 406]	Τὸ δὲ σῶμα κινεῖται φορᾷ·	ὥστε	καὶ ἡ ψυχὴ μεταβάλλοι ἂν
[1, 408]	σύνθεσιν αὐτῶν, ἐπειδὰν οὕτω συναρμόζωσιν	ὥστε	μηδὲν συγγενὲς παραδέχεσθαι, ἐντεῦθεν δὲ
[1, 403]	τὰ πάθη λόγοι ἔνυλοί εἰσιν·	ὥστε	οἱ ὅροι τοιοῦτοι οἷον τὸ
[1, 409]	ψυχή, καὶ ἐν τῷ ἀριθμῷ,	ὥστε	οὐ τὸ κινοῦν καὶ κινούμενον
[1, 411]	ἄτοπον· ὄργανα γὰρ οὐκ ἔχουσιν	ὥστε	σώζειν τὴν φύσιν. Ἀλλ' οὐδὲν
[1, 408]	ἂν ὥσπερ καὶ ὁ νέος.	Ὥστε	τὸ γῆρας οὐ τῷ τὴν
[1, 410]	οὐ περὶ πάσης λέγουσι ψυχῆς.	Οὔτε	γὰρ τὰ αἰσθανόμενα πάντα κινητικά
[1, 407]	φέρεσθαι τὸν οὐρανὸν ἡ αἰτία·	οὔτε	γὰρ τῆς ψυχῆς ἡ οὐσία
[1, 408]	οἷόν τ' εἶναι τὴν ψυχὴν	οὔτε	κύκλῳ περιφέρεσθαι, δῆλον ἐκ τῶν
[1, 408]	ἔχει. Διὸ καὶ τούτου φθειρομένου	οὔτε	μνημονεύει οὔτε φιλεῖ· οὐ γὰρ
[1, 411]	οὖν ἐκ τῶν εἰρημένων ὡς	οὔτε	τὸ γινώσκειν ὑπάρχει τῇ ψυχῇ
[1, 411]	τὸ ἐκ τῶν στοιχείων εἶναι,	οὔτε	τὸ κινεῖσθαι αὐτὴν καλῶς οὐδ'
[1, 407]	ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω κινεῖται,	οὔτε	τὸ σῶμα αἴτιον, ἀλλ' ἡ
[1, 411]	τὸ δὲ καμπύλον οὔθ' ἑαυτοῦ	οὔτε	τοῦ εὐθέος. Καὶ ἐν τῷ
[1, 408]	καὶ τούτου φθειρομένου οὔτε μνημονεύει	οὔτε	φιλεῖ· οὐ γὰρ ἐκείνου ἦν,
[1, 405]	Πάντα γὰρ τὰ στοιχεῖα κριτὴν	εἴληφε,	πλὴν τῆς γῆς· ταύτην δ'
[1, 410]	τὼ δύο τῶν ὀκτὼ μερέων	λάχε	νήστιδος αἴγλης, τέσσαρα δ' Ἡφαίστοιο·

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 12/10/2006