HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, De l'âme, livre I

Liste des contextes (ordre alphabétique)

φ = 63 formes différentes pour 109 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Livre, Pages

[1, 407]   δὲ λέγουσιν ὥσπερ εἴ τις φαίη τὴν τεκτονικὴν εἰς αὐλοὺς ἐνδύεσθαι·

[1, 406]   ἕνεκεν. Τὴν δὲ ψυχὴν μάλιστα φαίη τις ἂν ὑπὸ τῶν αἰσθητῶν

[1, 410]   γὰρ τὰ αἰσθανόμενα πάντα κινητικά (φαίνεται γὰρ εἶναί τινα μόνιμα τῶν

[1, 410]   αἰσθητικὸν ἐκ τῶν στοιχείων ποιοῦσιν. Φαίνεται γὰρ τά τε φυτὰ ζῆν

[1, 404]   καὶ τιμίοις καὶ ἀτιμοτέροις· οὐ φαίνεται δ' ὅ γε κατὰ φρόνησιν

[1, 407]   ἢ ἀπειράκις νοήσει τὸ αὐτό. Φαίνεται δὲ καὶ ἅπαξ ἐνδεχόμενον. Εἰ

[1, 411]   νοῦς συνέξει, χαλεπὸν καὶ πλάσαι. Φαίνεται δὲ καὶ τὰ φυτὰ διαιρούμενα

[1, 403]   μὲν ἀναγκαῖον, οὐ ῥᾴδιον δέ. Φαίνεται δὲ τῶν μὲν πλείστων οὐθὲν

[1, 404]   ἀέρι τὰ καλούμενα ξύσματα, ἃ φαίνεται ἐν ταῖς διὰ τῶν θυρίδων

[1, 406]   εἰπεῖν. Ὅλως δ' οὐχ οὕτω φαίνεται κινεῖν ἡ ψυχὴ τὸ ζῷον,

[1, 404]   δὲ τούτων εἴρηται ὅτι συνεχῶς φαίνεται κινούμενα, κἂν ᾖ νηνεμία παντελής.

[1, 406]   τῶν μεταξύ. Ἔτι δ' ἐπεὶ φαίνεται κινοῦσα τὸ σῶμα, ταύτας εὔλογον

[1, 404]   (τὸ γὰρ ἀληθὲς εἶναι τὸ φαινόμενον, διὸ καλῶς ποιῆσαι {τὸν} Ὅμηρον

[1, 408]   (κινουμένης, εἰς τὰ τοιαῦτα ἀποβλέψας· φαμὲν γὰρ τὴν ψυχὴν λυπεῖσθαι χαίρειν,

[1, 410]   συμβαίνει. Ἄτοπον δὲ καὶ τὸ φάναι μὲν ἀπαθὲς εἶναι τὸ ὅμοιον

[1, 408]   οἷόν τε κινεῖσθαι τὴν ψυχήν, φανερὸν ἐκ τούτων· εἰ δ' ὅλως

[1, 402]   τίς ὁ τρόπος, ἐὰν δὲ φανερὸν ᾖ πότερον ἀπόδειξίς ἐστιν ἢ

[1, 403]   ὀργίζηται. Ἔτι δὲ μᾶλλον τοῦτο φανερόν· μηθενὸς γὰρ φοβεροῦ συμβαίνοντος ἐν

[1, 411]   ἐν ὁτῳοῦν μορίῳ τοῦ παντός. Φανερὸν οὖν ἐκ τῶν εἰρημένων ὡς

[1, 408]   σωματικῶν ἀρετῶν, ἢ κατὰ ψυχῆς. Φανερώτατον δ' εἴ τις ἀποδιδόναι πειραθείη

[1, 403]   εἰ δ' ἐστὶ καὶ τοῦτο φαντασία τις ἢ μὴ ἄνευ φαντασίας,

[1, 402]   γὰρ ἔχωμεν ἀποδιδόναι κατὰ τὴν φαντασίαν περὶ τῶν συμβεβηκότων, ἢ πάντων

[1, 403]   φαντασία τις ἢ μὴ ἄνευ φαντασίας, οὐκ ἐνδέχοιτ' ἂν οὐδὲ τοῦτ'

[1, 405]   λέγοντες παραπλησίως ἀλλήλοις, πλὴν ἑνός· φασὶ γὰρ γινώσκεσθαι τὸ ὅμοιον τῷ

[1, 403]   σχεδὸν δύο ταῦτα περὶ ψυχῆς· φασὶ γὰρ ἔνιοι καὶ μάλιστα καὶ

[1, 409]   διαφέρειν δεῖ. Ἔτι δ' ἐπεί φασι κινηθεῖσαν γραμμὴν ἐπίπεδον ποιεῖν, στιγμὴν

[1, 410]   κατὰ φύσιν, τὰ δὲ στοιχεῖά φασι πρῶτα τῶν ὄντων εἶναι. Πάντες

[1, 406]   αὑτήν. Ἔνιοι δὲ καὶ κινεῖν φασι τὴν ψυχὴν τὸ σῶμα ἐν

[1, 411]   ὅλῳ δή τινες αὐτὴν μεμῖχθαί φασιν, ὅθεν ἴσως καὶ Θαλῆς ᾠήθη

[1, 406]   οὐσίαν αὐτῆς τοιαύτην εἶναι ~οἵαν φασὶν οἱ λέγοντες ψυχὴν εἶναι τὸ

[1, 405]   Καὶ γὰρ ἐλέγχει τοὺς αἷμα φάσκοντας τὴν ψυχήν, ὅτι ἡ γονὴ

[1, 407]   ἡ οὐσία αἰτία τοῦ κύκλῳ φέρεσθαι, ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω κινεῖται,

[1, 407]   τοῦτο τὸν θεὸν κύκλῳ ποιεῖν φέρεσθαι τὴν ψυχήν, ὅτι βέλτιον αὐτῇ

[1, 407]   Ἄδηλος δὲ καὶ τοῦ κύκλῳ φέρεσθαι τὸν οὐρανὸν ἡ αἰτία· οὔτε

[1, 406]   ἁρμονίας ἔχῃ καὶ τὸ πᾶν φέρηται συμφώνους φοράς, τὴν εὐθυωρίαν εἰς

[1, 409]   μονάδας μεγάλας, ἢ ὅλως μονάδας φερομένας; Ἀμφοτέρως γὰρ ἀναγκαῖον κινεῖν τὸ

[1, 410]   ἐκ τοῦ ὅλου εἰσιέναι ἀναπνεόντων, φερομένην ὑπὸ τῶν ἀνέμων, οὐχ οἷόν

[1, 404]   νηνεμία παντελής. Ἐπὶ ταὐτὸ δὲ φέρονται καὶ ὅσοι λέγουσι τὴν ψυχὴν

[1, 407]   μὴ δυνάμενον ἀπολυθῆναι, καὶ προσέτι φευκτόν, εἴπερ βέλτιον τῷ νῷ μὴ

[1, 403]   ὄμβρων καὶ καυμάτων, ὁ δὲ φήσει λίθους καὶ πλίνθους καὶ ξύλα,

[1, 405]   Ἀλκμαίων ἔοικεν ὑπολαβεῖν περὶ ψυχῆς· φησὶ γὰρ αὐτὴν ἀθάνατον εἶναι διὰ

[1, 410]   τοῖς Ὀρφικοῖς καλουμένοις ἔπεσι λόγος· φησὶ γὰρ τὴν ψυχὴν ἐκ τοῦ

[1, 406]   παραπλησίως λέγων Φιλίππῳ τῷ κωμῳδοδιδασκάλῳ· φησὶ γὰρ τὸν Δαίδαλον κινουμένην ποιῆσαι

[1, 410]   λόγῳ τινὶ καὶ συνθέσει, καθάπερ φησὶ καὶ Ἐμπεδοκλῆς τὸ ὀστοῦν· ἡ

[1, 406]   καὶ Δημόκριτος λέγει· κινουμένας γάρ φησι τὰς ἀδιαιρέτους σφαίρας, διὰ τὸ

[1, 405]   Ἡράκλειτος δὲ τὴν ἀρχὴν εἶναί φησι ψυχήν, εἴπερ τὴν ἀναθυμίασιν, ἐξ

[1, 404]   μὲν (πῦρ τι καὶ θερμόν φησιν αὐτὴν εἶναι· ἀπείρων γὰρ ὄντων

[1, 405]   τίθεται μάλιστα πάντων· μόνον γοῦν φησὶν αὐτὸν τῶν ὄντων ἁπλοῦν εἶναι

[1, 408]   ἕκαστον γὰρ αὐτῶν λόγῳ τινί φησιν εἶναι· πότερον οὖν ὁ λόγος

[1, 405]   ποιοῦσιν. Ἀναξαγόρας δὲ μόνος ἀπαθῆ φησιν εἶναι τὸν νοῦν, καὶ κοινὸν

[1, 409]   τῇ δ' ~(ὥσπερ Δημόκριτος κινεῖσθαί φησιν ὑπὸ τῆς ψυχῆς, ἴδιον τὸ

[1, 410]   καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον; Ἢ φήσουσιν ἑκάστου γένους εἶναι στοιχεῖα καὶ

[1, 408]   οὐσία τις οὖσα, καὶ οὐ φθείρεσθαι. Μάλιστα γὰρ ἐφθείρετ' ἂν ὑπὸ

[1, 408]   τῆς μίξεως, τί ἐστιν ὃ φθείρεται τῆς ψυχῆς ἀπολιπούσης; Ὅτι μὲν

[1, 408]   θεωρεῖν μαραίνεται ἄλλου τινὸς ἔσω φθειρομένου, αὐτὸ δὲ ἀπαθές ἐστιν. Τὸ

[1, 408]   ἐκεῖνο ἔχει. Διὸ καὶ τούτου φθειρομένου οὔτε μνημονεύει οὔτε φιλεῖ· οὐ

[1, 406]   δὲ κινήσεων οὐσῶν, φορᾶς ἀλλοιώσεως φθίσεως αὐξήσεως, ἢ μίαν τούτων κινοῖτ'

[1, 411]   αὔξη τε καὶ ἀκμὴ καὶ φθίσις, ~πότερον ὅλῃ τῇ ψυχῇ τούτων

[1, 403]   λόγος τοιοῦτος, ὅτι σκέπασμα κωλυτικὸν φθορᾶς ὑπ' ἀνέμων καὶ ὄμβρων καὶ

[1, 408]   τούτου φθειρομένου οὔτε μνημονεύει οὔτε φιλεῖ· οὐ γὰρ ἐκείνου ἦν, ἀλλὰ

[1, 408]   ἐστιν. Τὸ δὲ διανοεῖσθαι καὶ φιλεῖν ἢ μισεῖν οὐκ ἔστιν ἐκείνου

[1, 403]   θάρσος, ἔτι χαρὰ καὶ τὸ φιλεῖν τε καὶ μισεῖν· ἅμα γὰρ

[1, 408]   μέρεσιν; Ἔτι δὲ πότερον ἡ φιλία τῆς τυχούσης αἰτία μίξεως ἢ

[1, 406]   κινεῖται, οἷον Δημόκριτος, παραπλησίως λέγων Φιλίππῳ τῷ κωμῳδοδιδασκάλῳ· φησὶ γὰρ τὸν

[1, 404]   δὲ καὶ ἐν τοῖς περὶ φιλοσοφίας λεγομένοις διωρίσθη, αὐτὸ μὲν τὸ

[1, 403]   ᾗ δὲ κεχωρισμένα, ὁ πρῶτος φιλόσοφος; Ἀλλ' ἐπανιτέον ὅθεν ὁ λόγος.

[1, 403]   παθημάτων συμβαινόντων μηδὲν παροξύνεσθαι ἢ φοβεῖσθαι, ἐνίοτε δ' ὑπὸ μικρῶν καὶ

[1, 408]   τὴν ψυχὴν λυπεῖσθαι χαίρειν, θαρρεῖν φοβεῖσθαι, ἔτι δὲ ὀργίζεσθαί τε καὶ

[1, 408]   ψυχῆς, οἷον τὸ ὀργίζεσθαι ἢ φοβεῖσθαι τὸ τὴν καρδίαν ὡδὶ κινεῖσθαι,

[1, 403]   μᾶλλον τοῦτο φανερόν· μηθενὸς γὰρ φοβεροῦ συμβαίνοντος ἐν τοῖς πάθεσι γίνονται

[1, 403]   εἶναι μετὰ σώματος, θυμός, πραότης, φόβος, ἔλεος, θάρσος, ἔτι χαρὰ καὶ

[1, 403]   τοιαῦθ' ὑπάρχει οἷα> θυμὸς καὶ φόβος, καὶ οὐχ ὥσπερ γραμμὴ καὶ

[1, 403]   τοῖς πάθεσι γίνονται τοῖς τοῦ φοβουμένου. Εἰ δ' οὕτως ἔχει, δῆλον

[1, 406]   αὐτή. Τὸ δὲ σῶμα κινεῖται φορᾷ· ὥστε καὶ ἡ ψυχὴ μεταβάλλοι

[1, 408]   δὲ συμβαίνει τὰ μὲν κατὰ φοράν τινων κινουμένων, τὰ δὲ κατ'

[1, 406]   κινήσεως. Τεσσάρων δὲ κινήσεων οὐσῶν, φορᾶς ἀλλοιώσεως φθίσεως αὐξήσεως, ἢ μίαν

[1, 410]   τε φυτὰ ζῆν οὐ μετέχοντα {φορᾶς οὐδ' αἰσθήσεως, καὶ τῶν ζῴων

[1, 407]   ὡς οὔσας τὰς τοῦ οὐρανοῦ φορὰς τὰς τῆς ψυχῆς κινήσεις. Πρῶτον

[1, 406]   καὶ τὸ πᾶν φέρηται συμφώνους φοράς, τὴν εὐθυωρίαν εἰς κύκλον κατέκαμψεν·

[1, 405]   τὸν οὐρανὸν ὅλον. Τῶν δὲ φορτικωτέρων καὶ ὕδωρ τινὲς ἀπεφήναντο, καθάπερ

[1, 404]   φαίνεται δ' ὅ γε κατὰ φρόνησιν λεγόμενος νοῦς πᾶσιν ὁμοίως ὑπάρχειν

[1, 406]   δὲ κινεῖται μὴ κατὰ συμβεβηκός, φύσει ἂν ὑπάρχοι κίνησις αὐτῇ· εἰ

[1, 406]   ἠρεμίας· εἰς ὃ γὰρ κινεῖται φύσει, καὶ ἠρεμεῖ ἐν τούτῳ φύσει·

[1, 406]   κινήσεως μετέχει. Ἔτι δ' εἰ φύσει κινεῖται, κἂν βίᾳ κινηθείη· κἂν

[1, 406]   τῆς δὲ ψυχῆς ἔσται, εἴπερ φύσει κινήσεως μετέχει. Ἔτι δ' εἰ

[1, 406]   φύσει, καὶ ἠρεμεῖ ἐν τούτῳ φύσει· ὁμοίως δὲ καὶ εἰς ὃ

[1, 405]   χρῆται δ' ἀμφοῖν ὡς μιᾷ φύσει, πλὴν ἀρχήν γε τὸν νοῦν

[1, 406]   κινηθείη· κἂν εἰ βίᾳ, καὶ φύσει. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον ἔχει

[1, 404]   πανσπερμίαν στοιχεῖα λέγει τῆς ὅλης φύσεως (ὁμοίως δὲ καὶ Λεύκιππος) τούτων

[1, 403]   τῆς ψυχῆς οὕτως ἀχώριστα τῆς φυσικῆς ὕλης τῶν ζῴων, ᾗ γε

[1, 403]   μηδ' ᾗ χωριστά, ἀλλ' ὁ φυσικὸς περὶ ἅπανθ' ὅσα τοῦ τοιουδὶ

[1, 403]   Διαφερόντως δ' ἂν ὁρίσαιντο ὁ φυσικὸς {τε} καὶ ὁ διαλεκτικὸς ἕκαστον

[1, 403]   ἕνεκα τωνδί. Τίς οὖν ὁ φυσικὸς τούτων; Πότερον ὁ περὶ τὴν

[1, 403]   τοῦδε" Καὶ διὰ ταῦτα ἤδη φυσικοῦ τὸ θεωρῆσαι περὶ ψυχῆς, ἢ

[1, 411]   οὐκ ἔχουσιν ὥστε σώζειν τὴν φύσιν. Ἀλλ' οὐδὲν ἧττον ἐν ἑκατέρῳ

[1, 407]   κίνησις αὐτῆς ᾗ οὐσία, παρὰ φύσιν ἂν κινοῖτο. Ἐπίπονον δὲ καὶ

[1, 402]   θεωρῆσαι καὶ γνῶναι τήν τε φύσιν αὐτῆς καὶ τὴν οὐσίαν, εἶθ'

[1, 402]   συμβάλλεσθαι, μάλιστα δὲ πρὸς τὴν φύσιν· ἔστι γὰρ οἷον ἀρχὴ τῶν

[1, 405]   ὑπάρχειν διὰ τὴν τοῦ αἵματος φύσιν. Πάντα γὰρ τὰ στοιχεῖα κριτὴν

[1, 410]   εἶναι προγενέστατον καὶ κύριον κατὰ φύσιν, τὰ δὲ στοιχεῖά φασι πρῶτα

[1, 403]   μάλιστα δοκοῦνθ' ὑπάρχειν αὐτῇ κατὰ φύσιν. Τὸ ἔμψυχον δὴ τοῦ ἀψύχου

[1, 405]   ἀποδιδόασιν· τὸ γὰρ κινητικὸν τὴν φύσιν τῶν πρώτων ὑπειλήφασιν, οὐκ ἀλόγως.

[1, 406]   δὲ τρόπον καὶ ὁ Τίμαιος φυσιολογεῖ τὴν ψυχὴν κινεῖν τὸ σῶμα·

[1, 411]   πλάσαι. Φαίνεται δὲ καὶ τὰ φυτὰ διαιρούμενα ζῆν καὶ τῶν ζῴων

[1, 410]   ποιοῦσιν. Φαίνεται γὰρ τά τε φυτὰ ζῆν οὐ μετέχοντα {φορᾶς οὐδ'

[1, 411]   ταύτης κοινωνεῖ καὶ ζῷα καὶ φυτά, καὶ αὕτη μὲν χωρίζεται τῆς

[1, 409]   λείπεται ἄλλος ἀριθμός· τὰ δὲ φυτὰ καὶ τῶν ζῴων πολλὰ διαιρούμενα

[1, 411]   δὲ καὶ ἡ ἐν τοῖς φυτοῖς ἀρχὴ ψυχή τις εἶναι· μόνης

[1, 410]   οὐχ οἷόν τε δὲ τοῖς φυτοῖς τοῦτο συμβαίνειν ~οὐδὲ (τῶν ζῴων

Livre, Pages
[1, 407]	δὲ λέγουσιν ὥσπερ εἴ τις	φαίη	τὴν τεκτονικὴν εἰς αὐλοὺς ἐνδύεσθαι·
[1, 406]	ἕνεκεν. Τὴν δὲ ψυχὴν μάλιστα	φαίη	τις ἂν ὑπὸ τῶν αἰσθητῶν
[1, 410]	γὰρ τὰ αἰσθανόμενα πάντα κινητικά	(φαίνεται	γὰρ εἶναί τινα μόνιμα τῶν
[1, 410]	αἰσθητικὸν ἐκ τῶν στοιχείων ποιοῦσιν.	Φαίνεται	γὰρ τά τε φυτὰ ζῆν
[1, 404]	καὶ τιμίοις καὶ ἀτιμοτέροις· οὐ	φαίνεται	δ' ὅ γε κατὰ φρόνησιν
[1, 407]	ἢ ἀπειράκις νοήσει τὸ αὐτό.	Φαίνεται	δὲ καὶ ἅπαξ ἐνδεχόμενον. Εἰ
[1, 411]	νοῦς συνέξει, χαλεπὸν καὶ πλάσαι.	Φαίνεται	δὲ καὶ τὰ φυτὰ διαιρούμενα
[1, 403]	μὲν ἀναγκαῖον, οὐ ῥᾴδιον δέ.	Φαίνεται	δὲ τῶν μὲν πλείστων οὐθὲν
[1, 404]	ἀέρι τὰ καλούμενα ξύσματα, ἃ	φαίνεται	ἐν ταῖς διὰ τῶν θυρίδων
[1, 406]	εἰπεῖν. Ὅλως δ' οὐχ οὕτω	φαίνεται	κινεῖν ἡ ψυχὴ τὸ ζῷον,
[1, 404]	δὲ τούτων εἴρηται ὅτι συνεχῶς	φαίνεται	κινούμενα, κἂν ᾖ νηνεμία παντελής.
[1, 406]	τῶν μεταξύ. Ἔτι δ' ἐπεὶ	φαίνεται	κινοῦσα τὸ σῶμα, ταύτας εὔλογον
[1, 404]	(τὸ γὰρ ἀληθὲς εἶναι τὸ	φαινόμενον,	διὸ καλῶς ποιῆσαι {τὸν} Ὅμηρον
[1, 408]	(κινουμένης, εἰς τὰ τοιαῦτα ἀποβλέψας·	φαμὲν	γὰρ τὴν ψυχὴν λυπεῖσθαι χαίρειν,
[1, 410]	συμβαίνει. Ἄτοπον δὲ καὶ τὸ	φάναι	μὲν ἀπαθὲς εἶναι τὸ ὅμοιον
[1, 408]	οἷόν τε κινεῖσθαι τὴν ψυχήν,	φανερὸν	ἐκ τούτων· εἰ δ' ὅλως
[1, 402]	τίς ὁ τρόπος, ἐὰν δὲ	φανερὸν	ᾖ πότερον ἀπόδειξίς ἐστιν ἢ
[1, 403]	ὀργίζηται. Ἔτι δὲ μᾶλλον τοῦτο	φανερόν·	μηθενὸς γὰρ φοβεροῦ συμβαίνοντος ἐν
[1, 411]	ἐν ὁτῳοῦν μορίῳ τοῦ παντός.	Φανερὸν	οὖν ἐκ τῶν εἰρημένων ὡς
[1, 408]	σωματικῶν ἀρετῶν, ἢ κατὰ ψυχῆς.	Φανερώτατον	δ' εἴ τις ἀποδιδόναι πειραθείη
[1, 403]	εἰ δ' ἐστὶ καὶ τοῦτο	φαντασία	τις ἢ μὴ ἄνευ φαντασίας,
[1, 402]	γὰρ ἔχωμεν ἀποδιδόναι κατὰ τὴν	φαντασίαν	περὶ τῶν συμβεβηκότων, ἢ πάντων
[1, 403]	φαντασία τις ἢ μὴ ἄνευ	φαντασίας,	οὐκ ἐνδέχοιτ' ἂν οὐδὲ τοῦτ'
[1, 405]	λέγοντες παραπλησίως ἀλλήλοις, πλὴν ἑνός·	φασὶ	γὰρ γινώσκεσθαι τὸ ὅμοιον τῷ
[1, 403]	σχεδὸν δύο ταῦτα περὶ ψυχῆς·	φασὶ	γὰρ ἔνιοι καὶ μάλιστα καὶ
[1, 409]	διαφέρειν δεῖ. Ἔτι δ' ἐπεί	φασι	κινηθεῖσαν γραμμὴν ἐπίπεδον ποιεῖν, στιγμὴν
[1, 410]	κατὰ φύσιν, τὰ δὲ στοιχεῖά	φασι	πρῶτα τῶν ὄντων εἶναι. Πάντες
[1, 406]	αὑτήν. Ἔνιοι δὲ καὶ κινεῖν	φασι	τὴν ψυχὴν τὸ σῶμα ἐν
[1, 411]	ὅλῳ δή τινες αὐτὴν μεμῖχθαί	φασιν,	ὅθεν ἴσως καὶ Θαλῆς ᾠήθη
[1, 406]	οὐσίαν αὐτῆς τοιαύτην εἶναι ~οἵαν	φασὶν	οἱ λέγοντες ψυχὴν εἶναι τὸ
[1, 405]	Καὶ γὰρ ἐλέγχει τοὺς αἷμα	φάσκοντας	τὴν ψυχήν, ὅτι ἡ γονὴ
[1, 407]	ἡ οὐσία αἰτία τοῦ κύκλῳ	φέρεσθαι,	ἀλλὰ κατὰ συμβεβηκὸς οὕτω κινεῖται,
[1, 407]	τοῦτο τὸν θεὸν κύκλῳ ποιεῖν	φέρεσθαι	τὴν ψυχήν, ὅτι βέλτιον αὐτῇ
[1, 407]	Ἄδηλος δὲ καὶ τοῦ κύκλῳ	φέρεσθαι	τὸν οὐρανὸν ἡ αἰτία· οὔτε
[1, 406]	ἁρμονίας ἔχῃ καὶ τὸ πᾶν	φέρηται	συμφώνους φοράς, τὴν εὐθυωρίαν εἰς
[1, 409]	μονάδας μεγάλας, ἢ ὅλως μονάδας	φερομένας;	Ἀμφοτέρως γὰρ ἀναγκαῖον κινεῖν τὸ
[1, 410]	ἐκ τοῦ ὅλου εἰσιέναι ἀναπνεόντων,	φερομένην	ὑπὸ τῶν ἀνέμων, οὐχ οἷόν
[1, 404]	νηνεμία παντελής. Ἐπὶ ταὐτὸ δὲ	φέρονται	καὶ ὅσοι λέγουσι τὴν ψυχὴν
[1, 407]	μὴ δυνάμενον ἀπολυθῆναι, καὶ προσέτι	φευκτόν,	εἴπερ βέλτιον τῷ νῷ μὴ
[1, 403]	ὄμβρων καὶ καυμάτων, ὁ δὲ	φήσει	λίθους καὶ πλίνθους καὶ ξύλα,
[1, 405]	Ἀλκμαίων ἔοικεν ὑπολαβεῖν περὶ ψυχῆς·	φησὶ	γὰρ αὐτὴν ἀθάνατον εἶναι διὰ
[1, 410]	τοῖς Ὀρφικοῖς καλουμένοις ἔπεσι λόγος·	φησὶ	γὰρ τὴν ψυχὴν ἐκ τοῦ
[1, 406]	παραπλησίως λέγων Φιλίππῳ τῷ κωμῳδοδιδασκάλῳ·	φησὶ	γὰρ τὸν Δαίδαλον κινουμένην ποιῆσαι
[1, 410]	λόγῳ τινὶ καὶ συνθέσει, καθάπερ	φησὶ	καὶ Ἐμπεδοκλῆς τὸ ὀστοῦν· ἡ
[1, 406]	καὶ Δημόκριτος λέγει· κινουμένας γάρ	φησι	τὰς ἀδιαιρέτους σφαίρας, διὰ τὸ
[1, 405]	Ἡράκλειτος δὲ τὴν ἀρχὴν εἶναί	φησι	ψυχήν, εἴπερ τὴν ἀναθυμίασιν, ἐξ
[1, 404]	μὲν (πῦρ τι καὶ θερμόν	φησιν	αὐτὴν εἶναι· ἀπείρων γὰρ ὄντων
[1, 405]	τίθεται μάλιστα πάντων· μόνον γοῦν	φησὶν	αὐτὸν τῶν ὄντων ἁπλοῦν εἶναι
[1, 408]	ἕκαστον γὰρ αὐτῶν λόγῳ τινί	φησιν	εἶναι· πότερον οὖν ὁ λόγος
[1, 405]	ποιοῦσιν. Ἀναξαγόρας δὲ μόνος ἀπαθῆ	φησιν	εἶναι τὸν νοῦν, καὶ κοινὸν
[1, 409]	τῇ δ' ~(ὥσπερ Δημόκριτος κινεῖσθαί	φησιν	ὑπὸ τῆς ψυχῆς, ἴδιον τὸ
[1, 410]	καὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον; Ἢ	φήσουσιν	ἑκάστου γένους εἶναι στοιχεῖα καὶ
[1, 408]	οὐσία τις οὖσα, καὶ οὐ	φθείρεσθαι.	Μάλιστα γὰρ ἐφθείρετ' ἂν ὑπὸ
[1, 408]	τῆς μίξεως, τί ἐστιν ὃ	φθείρεται	τῆς ψυχῆς ἀπολιπούσης; Ὅτι μὲν
[1, 408]	θεωρεῖν μαραίνεται ἄλλου τινὸς ἔσω	φθειρομένου,	αὐτὸ δὲ ἀπαθές ἐστιν. Τὸ
[1, 408]	ἐκεῖνο ἔχει. Διὸ καὶ τούτου	φθειρομένου	οὔτε μνημονεύει οὔτε φιλεῖ· οὐ
[1, 406]	δὲ κινήσεων οὐσῶν, φορᾶς ἀλλοιώσεως	φθίσεως	αὐξήσεως, ἢ μίαν τούτων κινοῖτ'
[1, 411]	αὔξη τε καὶ ἀκμὴ καὶ	φθίσις,	~πότερον ὅλῃ τῇ ψυχῇ τούτων
[1, 403]	λόγος τοιοῦτος, ὅτι σκέπασμα κωλυτικὸν	φθορᾶς	ὑπ' ἀνέμων καὶ ὄμβρων καὶ
[1, 408]	τούτου φθειρομένου οὔτε μνημονεύει οὔτε	φιλεῖ·	οὐ γὰρ ἐκείνου ἦν, ἀλλὰ
[1, 408]	ἐστιν. Τὸ δὲ διανοεῖσθαι καὶ	φιλεῖν	ἢ μισεῖν οὐκ ἔστιν ἐκείνου
[1, 403]	θάρσος, ἔτι χαρὰ καὶ τὸ	φιλεῖν	τε καὶ μισεῖν· ἅμα γὰρ
[1, 408]	μέρεσιν; Ἔτι δὲ πότερον ἡ	φιλία	τῆς τυχούσης αἰτία μίξεως ἢ
[1, 406]	κινεῖται, οἷον Δημόκριτος, παραπλησίως λέγων	Φιλίππῳ	τῷ κωμῳδοδιδασκάλῳ· φησὶ γὰρ τὸν
[1, 404]	δὲ καὶ ἐν τοῖς περὶ	φιλοσοφίας	λεγομένοις διωρίσθη, αὐτὸ μὲν τὸ
[1, 403]	ᾗ δὲ κεχωρισμένα, ὁ πρῶτος	φιλόσοφος;	Ἀλλ' ἐπανιτέον ὅθεν ὁ λόγος.
[1, 403]	παθημάτων συμβαινόντων μηδὲν παροξύνεσθαι ἢ	φοβεῖσθαι,	ἐνίοτε δ' ὑπὸ μικρῶν καὶ
[1, 408]	τὴν ψυχὴν λυπεῖσθαι χαίρειν, θαρρεῖν	φοβεῖσθαι,	ἔτι δὲ ὀργίζεσθαί τε καὶ
[1, 408]	ψυχῆς, οἷον τὸ ὀργίζεσθαι ἢ	φοβεῖσθαι	τὸ τὴν καρδίαν ὡδὶ κινεῖσθαι,
[1, 403]	μᾶλλον τοῦτο φανερόν· μηθενὸς γὰρ	φοβεροῦ	συμβαίνοντος ἐν τοῖς πάθεσι γίνονται
[1, 403]	εἶναι μετὰ σώματος, θυμός, πραότης,	φόβος,	ἔλεος, θάρσος, ἔτι χαρὰ καὶ
[1, 403]	τοιαῦθ' ὑπάρχει οἷα> θυμὸς καὶ	φόβος,	καὶ οὐχ ὥσπερ γραμμὴ καὶ
[1, 403]	τοῖς πάθεσι γίνονται τοῖς τοῦ	φοβουμένου.	Εἰ δ' οὕτως ἔχει, δῆλον
[1, 406]	αὐτή. Τὸ δὲ σῶμα κινεῖται	φορᾷ·	ὥστε καὶ ἡ ψυχὴ μεταβάλλοι
[1, 408]	δὲ συμβαίνει τὰ μὲν κατὰ	φοράν	τινων κινουμένων, τὰ δὲ κατ'
[1, 406]	κινήσεως. Τεσσάρων δὲ κινήσεων οὐσῶν,	φορᾶς	ἀλλοιώσεως φθίσεως αὐξήσεως, ἢ μίαν
[1, 410]	τε φυτὰ ζῆν οὐ μετέχοντα	{φορᾶς	οὐδ' αἰσθήσεως, καὶ τῶν ζῴων
[1, 407]	ὡς οὔσας τὰς τοῦ οὐρανοῦ	φορὰς	τὰς τῆς ψυχῆς κινήσεις. Πρῶτον
[1, 406]	καὶ τὸ πᾶν φέρηται συμφώνους	φοράς,	τὴν εὐθυωρίαν εἰς κύκλον κατέκαμψεν·
[1, 405]	τὸν οὐρανὸν ὅλον. Τῶν δὲ	φορτικωτέρων	καὶ ὕδωρ τινὲς ἀπεφήναντο, καθάπερ
[1, 404]	φαίνεται δ' ὅ γε κατὰ	φρόνησιν	λεγόμενος νοῦς πᾶσιν ὁμοίως ὑπάρχειν
[1, 406]	δὲ κινεῖται μὴ κατὰ συμβεβηκός,	φύσει	ἂν ὑπάρχοι κίνησις αὐτῇ· εἰ
[1, 406]	ἠρεμίας· εἰς ὃ γὰρ κινεῖται	φύσει,	καὶ ἠρεμεῖ ἐν τούτῳ φύσει·
[1, 406]	κινήσεως μετέχει. Ἔτι δ' εἰ	φύσει	κινεῖται, κἂν βίᾳ κινηθείη· κἂν
[1, 406]	τῆς δὲ ψυχῆς ἔσται, εἴπερ	φύσει	κινήσεως μετέχει. Ἔτι δ' εἰ
[1, 406]	φύσει, καὶ ἠρεμεῖ ἐν τούτῳ	φύσει·	ὁμοίως δὲ καὶ εἰς ὃ
[1, 405]	χρῆται δ' ἀμφοῖν ὡς μιᾷ	φύσει,	πλὴν ἀρχήν γε τὸν νοῦν
[1, 406]	κινηθείη· κἂν εἰ βίᾳ, καὶ	φύσει.	Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον ἔχει
[1, 404]	πανσπερμίαν στοιχεῖα λέγει τῆς ὅλης	φύσεως	(ὁμοίως δὲ καὶ Λεύκιππος) τούτων
[1, 403]	τῆς ψυχῆς οὕτως ἀχώριστα τῆς	φυσικῆς	ὕλης τῶν ζῴων, ᾗ γε
[1, 403]	μηδ' ᾗ χωριστά, ἀλλ' ὁ	φυσικὸς	περὶ ἅπανθ' ὅσα τοῦ τοιουδὶ
[1, 403]	Διαφερόντως δ' ἂν ὁρίσαιντο ὁ	φυσικὸς	{τε} καὶ ὁ διαλεκτικὸς ἕκαστον
[1, 403]	ἕνεκα τωνδί. Τίς οὖν ὁ	φυσικὸς	τούτων; Πότερον ὁ περὶ τὴν
[1, 403]	τοῦδε" Καὶ διὰ ταῦτα ἤδη	φυσικοῦ	τὸ θεωρῆσαι περὶ ψυχῆς, ἢ
[1, 411]	οὐκ ἔχουσιν ὥστε σώζειν τὴν	φύσιν.	Ἀλλ' οὐδὲν ἧττον ἐν ἑκατέρῳ
[1, 407]	κίνησις αὐτῆς ᾗ οὐσία, παρὰ	φύσιν	ἂν κινοῖτο. Ἐπίπονον δὲ καὶ
[1, 402]	θεωρῆσαι καὶ γνῶναι τήν τε	φύσιν	αὐτῆς καὶ τὴν οὐσίαν, εἶθ'
[1, 402]	συμβάλλεσθαι, μάλιστα δὲ πρὸς τὴν	φύσιν·	ἔστι γὰρ οἷον ἀρχὴ τῶν
[1, 405]	ὑπάρχειν διὰ τὴν τοῦ αἵματος	φύσιν.	Πάντα γὰρ τὰ στοιχεῖα κριτὴν
[1, 410]	εἶναι προγενέστατον καὶ κύριον κατὰ	φύσιν,	τὰ δὲ στοιχεῖά φασι πρῶτα
[1, 403]	μάλιστα δοκοῦνθ' ὑπάρχειν αὐτῇ κατὰ	φύσιν.	Τὸ ἔμψυχον δὴ τοῦ ἀψύχου
[1, 405]	ἀποδιδόασιν· τὸ γὰρ κινητικὸν τὴν	φύσιν	τῶν πρώτων ὑπειλήφασιν, οὐκ ἀλόγως.
[1, 406]	δὲ τρόπον καὶ ὁ Τίμαιος	φυσιολογεῖ	τὴν ψυχὴν κινεῖν τὸ σῶμα·
[1, 411]	πλάσαι. Φαίνεται δὲ καὶ τὰ	φυτὰ	διαιρούμενα ζῆν καὶ τῶν ζῴων
[1, 410]	ποιοῦσιν. Φαίνεται γὰρ τά τε	φυτὰ	ζῆν οὐ μετέχοντα {φορᾶς οὐδ'
[1, 411]	ταύτης κοινωνεῖ καὶ ζῷα καὶ	φυτά,	καὶ αὕτη μὲν χωρίζεται τῆς
[1, 409]	λείπεται ἄλλος ἀριθμός· τὰ δὲ	φυτὰ	καὶ τῶν ζῴων πολλὰ διαιρούμενα
[1, 411]	δὲ καὶ ἡ ἐν τοῖς	φυτοῖς	ἀρχὴ ψυχή τις εἶναι· μόνης
[1, 410]	οὐχ οἷόν τε δὲ τοῖς	φυτοῖς	τοῦτο συμβαίνειν ~οὐδὲ (τῶν ζῴων

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 12/10/2006