HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

ÉSOPE, Les Fables, sizième partie (fables 251 à 300)

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

υ = 77 formes différentes pour 203 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Fables

[267]   ἔφη πρὸς τὸν ὄνον· ~Ἀλλ' εὖ ἴσθι ὡς καὶ ἐγὼ ἄν

[298]   Ὁ δὲ ~ὑπολαβὼν ἔφη· Ἀλλ' εὖ ἴσθι ὡς, ὅταν μέλλῃ τις

[264]   εὐδαιμονίζω· ὁρῶ γὰρ ὅτι οὐκ ἄνευ κακῶν μεγάλων τὴν ~ἀφθονίαν ἔχεις.

[296]   αὐτοφώρῳ ~ἄγεται κριθεὶς πρὸς φόνον, φεῦ τῆς τέχνης. ~Ἀλλ' ὀπίσωθεν {αὐτοῦ}

[287]   ~(Ὄρνις χρυσοτόκος. ~Ὄρνιθα δέ τις πάνυ καλλίστην εἶχεν, ~ἥτις ἔτικτεν ἀεὶ

[284]   ~δὲ θερμῶς ἠντιβόλει τοῦ ἀφεθῆναι· Οὐ γάρ εἰμι γέρανος, ἔλεγεν, ~ἀλλὰ

[268]   ~Ὅτι τοὺς πλουσίους καὶ ἄρχοντας οὐ δεῖ ζηλοῦν, ἀλλὰ τὸν κατ'

[268]   ἐταλάνιζεν. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι οὐ δεῖ τοὺς ~ἄρχοντας καὶ πλουσίους

[280]   καὶ ἀκανθῶδες προσφάγιον ~ἐσθίεις; ~Ὅτι οὐ δεῖ φλυάρων ἀνδρῶν κατηγορίας ἀκούειν·

[272]   εἶπεν· Ὦ οὗτος, ἆρά σοι οὐ ~δοκῶ δικαίως τῆς διπλῆς τροφῆς

[251]   σωτηρίας. Τῆς δὲ λεγούσης ὡς οὐ ~δύναται αὐτὴν ἀπολῦσαι, φύσει γὰρ

[266]   Ὄνος εἶ θεὸν φέρων, ἀλλ' οὐ θεοῖς ὑπάρχεις ~ὁμότιμος. ~{Ὅτι} κτηνώδεις

[282]   χαρίζεσθαι. ~Οὕτω καὶ τῶν οἰκετῶν οὐ μεμπτέοι εἰσὶν ὅσοι δι' ἀγάπην

[253]   ~ὁ θεὸς τὴν τοσαύτην ἀναίδειαν, οὐ μόνον ἐκείνην κατέσχεν, ἀλλ' ~ουδὲ

[285]   ὅτι οἱ τοὺς οἰκείους προδιδόντες οὐ μόνον ὑπὸ τῶν ~ἀδικουμένων μισοῦνται,

[275]   ὁ μέλεος κυνὶ παρισούμην; ~Ὅτι οὐ πάντες πρὸς πάντα ἴσοι πεφύκασι,

[254]   συνοδοιπορεῖν φίλοις οἳ ἐν κινδύνοις οὐ ~παραμένουσιν. Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι

[254]   φίλων οἵτινες ἐν καιρῷ περιστάσεως ~οὐ περιμένουσι βοηθῆσαι τοῖς φίλοις. ~Ὁδοιπόροι

[283]   οὗτος, εἰ τοιαύτην ~πόλιν κτίζεις, οὐ πολλοὺς εὑρήσεις τοὺς ἐνοικοῦντας. Ὁ

[283]   οὗτος, ἐὰν τοιαύτας ~πόλεις κτίζῃς, οὐ πολλοὺς τοὺς ἐνοικοῦντας εὑρήσεις. ~Ὁ

[282]   ὁμόφυλοι οὖσαι αὐταῖς τὸν δόλον οὐ προεμήνυσαν, ~ἐκεῖναι ὑποτυχοῦσαι ἔφασαν· Ἀλλ'

[292]   ἄχθεται ὥσπερ ἐὰν οἴκοθεν ~ταῦτα ἐδίδου. ~Παῖς ἀκρίδας θηρεύων καὶ σκορπίος.

[277]   ~Ὄνος καὶ ὀνηλάτης. ~Ὄνος πλατείας ὁδοῦ ἐκτραπεὶς ἐπὶ κρημνὸν ἐφέρετο. Τοῦ

[272]   ~βαστάζει. Μικρὸν δὲ αὐτῶν τῆς ὁδοῦ προϊόντων, ὁ ὀνηλάτης ὁρῶν ~ὄνον

[298]   ἡ κατὰ τῶν ἀσεβῶν ἐκ θεοῦ ~τιμωρία. ~Μήτηρ καὶ θυγατέρες. ~Γυνή

[293]   ὀξύνας, εἶπεν· Ἄπελθε, παῖ, καὶ ~σώζου, μὴ κἀμὲ θηρεύων πάσας ἃς

[295]   δὲ ~ἐπιγενόμενος αὐτῷ θᾶττον τοῦ βίου μετέστησεν. Ὁ δὲ λέων καὶ

[294]   τινὸς περὶ τοῦ ἑαυτῆς παιδὸς νηπίου ὄντος, οἱ μάντεις ~προέλεγον ὅτι

[287]   νομίσας δὲ ἔνδον αὐτῆς ~ὄγκον χρυσίου εἶναι καὶ θύσας εὗρεν οὖσαν

[295]   τῷ οἰκήματι πρὸς τέρψιν τοῦ υἱοῦ παντοῖα ζῷα, ἐν οἷς ἦν

[296]   ~Παῖς φέρει δέλτον κλέψας τοῦ διδασκάλου ~καὶ {τῇ} μητρὶ φέρει ταύτην

[298]   καὶ Ὅρκος. ~Παρακαταθήκην τις λαβὼν φίλου ἀποστερεῖν διενοεῖτο. Καὶ δὴ ~προσκαλουμένου

[252]   ἡ ἐλαία· Ἀφεῖσα τὴν ~πιότητά μου ἣν ἐδόξασεν ἐν ἐμοὶ ὁ

[252]   δεῦτε ὑπόστητε ἐν τῇ σκέπῃ μου· καὶ εἰ μή, ἐξέλθοι πῦρ

[284]   τοῖς πατράσιν ~εὐνοϊκώτατον. Ἰδὲ γάρ μου καὶ τὴν χροιὰν ὡς ὀυχ

[252]   ἡ συκῆ· Ἀφεῖσα τὴν γλυκύτητά μου καὶ τὸ ~γέννημά μου τὸ

[273]   ὡς ὁρῶ, καὶ τὸ δέρμα μου κατεργάσεται. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι

[281]   αἰτῶ σε, ἐξελεῖν τοῦ ~ποδός μου πρῶτον τὸν σκόλοπα, ὅπως μὴ

[252]   γλυκύτητά μου καὶ τὸ ~γέννημά μου τὸ ἀγαθόν, πορευθῶ τοῦ ἄρχειν

[257]   Ὦ ἀχάριστοι, ἔτι τῆς ἐξ ~ἐμοῦ εὐεργεσίας ἀπολαύοντες, ἀχρείαν με καὶ

[295]   καὶ τὸν ~ψευδῆ ὄνειρον τοῦ ἐμοῦ πατρὸς τῇδε τῇ οἰκίᾳ κατεκλείσθην,

[300]   Ἔασόν ~με ζῆν καὶ ἀντ' ἐμοῦ πολλὰς πέρδικας ἐγώ σοι κυνηγήσω.

[268]   ταλαιπωρῶν. Ἐπεὶ ~δὲ καιρὸς ἐπέστη πολέμου, καὶ ὁ στρατιώτης ἔνοπλος ἀνέβη

[268]   δ' ἐπέστη ὁ καιρὸς τοῦ πολέμου, ~ὁ στρατιώτης σὺν τοῖς ὅπλοις

[258]   αὐτῆς ~προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ δὲ ὑπὸ ἀνέμου φερόμενα τὰ φρύγανα ~ἐγγυτέρω ἐγένετο,

[258]   μέλλουσαν προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ ~δὲ ὑπὸ ἀνέμου φερόμενα τὰ φρύγανα μικρὸν προσεπέλαζον,

[272]   ~μᾶλλον ἀποκάμνοντα, πάλιν ἀπὸ τοῦ γόμου μετετίθει, μέχρι τὰ ~πάντα λαβὼν

[260]   τὰ ὀστᾶ, ταῦτα ἐπί τινος βωμοῦ ἔθηκεν, ~εἰπών· Ἀπέχεις, ὦ Ἑρμῆ,

[260]   ἀμυγδάλων κελύφη ἐπί τινος ἀνέθηκε ~βωμοῦ, φήσας· Ἀπέχεις, ὦ Ἑρμῆ, τὴν

[252]   καὶ καταφάγοι τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου. ~Ξυλευόμενος καὶ Ἑρμῆς. ~Ξυλευόμενός τις

[269]   δὲ ~τὸν ψόφον τοῦ ἀλεκτρυόνος φθεγξαμένου καταπτήξας (φασὶ γὰρ ~πτύρεσθαι τοὺς

[267]   Ἡ δὲ ~(ἐτύγχανε γὰρ αὐτοῦ φθεγξαμένου προακηκουῖα) ἔφη πρὸς τὸν ὄνον·

[253]   Τοῦ δὲ μὴ τοῦτον εἶναι φαμένου, αὖθις καταβὰς ἀργυροῦν ~ἀνεκόμισε. Τοῦ

[283]   ἐργάζοιτο. Τοῦ δὲ πόλιν κτίζειν φαμένου, ~εἶτα δὲ πορρωτέρω ἀποχωρήσαντος καὶ

[253]   τοῦτον ἀληθῶς εἶναι ~τὸν ἀπολωλότα φαμένου, Ἑρμῆς ἀποδεξάμενος αὐτοῦ τὴν ~δικαιοσύνην,

[277]   ποῦ φέρει; καὶ τῆς οὐρᾶς ἐπιλαβομένου ~καὶ ἕλκοντος πρὸς ἑαυτόν, τῆς

[285]   πέρδιξ. ~Ὀρνιθοθήρας, ὀψιαίτερον αὐτῷ ξένου παραγενομένου, μὴ ἔχων ὅ τι ~αὐτῷ

[273]   ἀχθοφορεῖν ἠναγκάζετο, καὶ τὸν Δία ἐπικαλουμένου, τὸ ~τελευταῖον ὁ Ζεὺς παρεσκεύασεν

[285]   ~ὠφελούμενος παρ' αὐτοῦ τοὺς ὁμοφύλους ἐκκαλουμένου καὶ ~παραδιδόντος, αὐτὸς ἀναιρεῖν αὐτὸν

[298]   φίλου ἀποστερεῖν διενοεῖτο. Καὶ δὴ ~προσκαλουμένου αὐτὸν ἐκείνου ἐπὶ ὅρκον, εὐλαβούμενος

[285]   τοῦτον θύειν ~ἔμελλε. Τοῦ δὲ αἰτιωμένου αὐτὸν ὡς ἀχάριστον, εἴγε πολλὰ

[267]   ἄν σε ἐφοβήθην, εἰ μὴ ὀγκωμένου ἤκουσα. ~Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀπαιδεύτων

[285]   καὶ πέρδιξ. ~Ὀρνιθοθήρας, ὀψιαίτερον αὐτῷ ξένου παραγενομένου, μὴ ἔχων ὅ τι

[253]   καὶ τὴν αἰτίαν μαθὼν τοῦ θρήνου, ~καταβὰς ὁμοίως χρυσῆν ἀξίνην ἐξήνεγκε

[298]   διενοεῖτο. Καὶ δὴ ~προσκαλουμένου αὐτὸν ἐκείνου ἐπὶ ὅρκον, εὐλαβούμενος εἰς ἀγρὸν

[262]   Κἀκεῖνοι αὐτὸν ἀληθεύειν ὑπολαβόντες ἀπ' ἐκείνου καὶ ~μέχρι νῦν ἔνθα ἂν

[276]   Ἀηδῶς οὖν ὁ κύων, τοῦ ὄνου ταῦτα διεξιόντος, διέκειτο· ~ἔνθεν δὴ

[281]   τὸν σκόλοπα, ὅπως μὴ μετὰ πόνου θνήξωμαι. Ὁ ~δὲ λύκος ἄκροις

[281]   ~εἶπεν· Ὦ λύκε, ἀποθνῄσκω ἐκ πόνου· καλὸν δέ μοί ἐστι σοῦ

[281]   ἐξεῖλεν. Ὁ δὲ λυθεὶς τοῦ ~πόνου, τὸν λύκον ἔτι χάσκοντα λακτίσας

[298]   ἐκ ~δευτέρου ἠρώτα διὰ πόσου χρόνου ἐπιφοιτᾶν ταῖς πόλεσι εἴωθεν. Ὁ

[275]   κύσων ~νώτοις ἐπεμβάς. Ἐσχάτου δὲ κινδύνου ~θεράποντες ἐν μέσῳ ὡς εἶδον,

[277]   Τοῦ δὲ ~ὀνηλάτου ἐπιβοῶντος· Ἄθλιε, ποῦ φέρει; καὶ τῆς οὐρᾶς ἐπιλαβομένου

[254]   εἴρηκεν. Ὁ δὲ ~εἶπε· Τοῦ λοιποῦ τοιούτοις μὴ συνοδοιπορεῖν φίλοις οἳ

[273]   ἀχθοφοροῦντα ~λιμώττειν ἢ ἐνταῦθα παραγενέσθαι, ὅπου, ἐὰν ἀποθάνω, οὐδὲ ταφῆς ~ἀξιωθήσομαι.

[275]   ὕλην ~ἦγεν ἀφ' ὕψους, ἐξ ἀγροῦ δ' ὅσον χρεία. ~Δηχθεὶς δὲ

[254]   δὲ ἕτερος καταβὰς ἀπὸ τοῦ δένδρου ἐπυνθάνετο τί πρὸς τὸ ~οὖς

[254]   Ὑποχωρησάσης δέ, ὁ ἀπὸ τοῦ δένδρου ~καταβὰς ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τί ἡ

[256]   τινὲς κατὰ ταὐτὸν ὡδοιπόρουν, καὶ θἀτέρου πέλεκυν εὑρόντος, ~ἅτερος ὁ μὴ

[256]   πέλεκυς. ~Δύο ἐν ταὐτῷ ὡδοιπόρουν. Ἑτέρου δὲ πέλεκυν εὑρόντος, ὁ ἕτερος

[298]   ἐπὶ τοὺς ἀσεβεῖς βαδίζειν, ἐκ ~δευτέρου ἠρώτα διὰ πόσου χρόνου ἐπιφοιτᾶν

[279]   οὐκ ~ἔχων ἐπὶ τοῦ σχήματος ἀνεπλήρου τὸν πόθον, καὶ λεοντῆν ~περικείμενος,

[254]   αὐτὸν εἶναι ἀνεχώρησε· φασὶ γὰρ νεκροῦ μὴ ἅπτεσθαι τὴν ~ἄρκτον. Ὁ

[254]   τὰς ἀναπνοὰς συνεῖχε· φασὶ γὰρ ~νεκροῦ μὴ ἅπτεσθαι τὸ ζῷον. Ὑποχωρησάσης

[287]   πλοῦτον ἐλπίσας εὑρεῖν καὶ τοῦ μικροῦ ~κέρδους ἐστερήθη. Ὅτι τοῖς παροῦσιν

[287]   εὑρηκέναι νομίσας ~απεστέρηται καὶ τοῦ μικροῦ τοῦ κέρδους. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ

[268]   δὲ τύχην ὄνος κατεμυκτήρει, ~ὡς ἀχθοφόρου καὶ πολλὰ κοπιῶντος, ~οὐδὲ ἄχυρον

[273]   ηὔξατο τῷ Διὶ ὅπως τοῦ κηπουροῦ αὐτὸν ἀπαλλάξας ~ἑτέρῳ δεσπότῃ ἐγχειρίσῃ.

[276]   τε, φημί, καὶ κριθῆς ~καὶ ἀχύρου. Ἀηδῶς οὖν ὁ κύων, τοῦ

[273]   ηὔξατο τῷ Διὶ ὥστε τοῦ κηπωροῦ ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ. Τοῦ

[281]   πόνου· καλὸν δέ μοί ἐστι σοῦ δεῖπνον ~γενέσθαι ἢ γυπῶν καὶ

[286]   ἀνατρέφεις ἅπερ, ἂν αὐξηθῇ, ἀπὸ σοῦ πρώτης τοῦ ἀδικεῖν ~ἄρξεται; ~Οὕτως

[272]   ὑφιστάμενος. ~Ὄνος καὶ ἡμίονος ἐξ ἴσου ἐμπεφορτισμένοι. ~Ὄνος καὶ ἡμίονος ἐν

[298]   βαδίζειν, ἐκ ~δευτέρου ἠρώτα διὰ πόσου χρόνου ἐπιφοιτᾶν ταῖς πόλεσι εἴωθεν.

[286]   ἂν αὐξηθῇ, ἀπὸ σοῦ πρώτης τοῦ ἀδικεῖν ~ἄρξεται; ~Οὕτως ἀτιθάσσευτός ἐστιν

[269]   τοῦτον ~ἐδίωξεν, ἔνθα μηκέτι ἡ τοῦ ἀλεκτρυόνος ἐφικνεῖτο φωνή, στραφεὶς ὁ

[269]   καταθοινήσασθαι. Παρὰ δὲ ~τὸν ψόφον τοῦ ἀλεκτρυόνος φθεγξαμένου καταπτήξας (φασὶ γὰρ

[269]   λέων φασὶ γὰρ τοῦτον τὴν τοῦ ~ἀλεκτρυόνος φωνὴν φοβεῖσθαι- ἔφυγεν. Ὁ

[283]   καὶ κρυβέντος, ὁ κορύδαλος τοῖς ~τοῦ ἀνδρὸς λόγοις πιστεύσας, προσελθὼν εἰς

[252]   ~γέννημά μου τὸ ἀγαθόν, πορευθῶ τοῦ ἄρχειν τῶν ξύλων; Καὶ εἶπαν

[284]   πελαργόν. Ὁ ~δὲ θερμῶς ἠντιβόλει τοῦ ἀφεθῆναι· Οὐ γάρ εἰμι γέρανος,

[295]   πυρετὸς δὲ ~ἐπιγενόμενος αὐτῷ θᾶττον τοῦ βίου μετέστησεν. Ὁ δὲ λέων

[294]   τῆς λάρνακος τὸν ~κόρακα κατὰ τοῦ βρέγματος κατενεχθέντα ἀποκτεῖναι αὐτόν. ~Παῖς

[283]   δέλεαρ ~ἐσθίων ἔλαθεν ἐμπεσὼν εἰς τοὺ βρόχους. Τοῦ δὲ ὀρνιθοθήρα ~προσδραμόντος

[260]   Ἀπέχεις, ὦ Ἑρμῆ, τὴν εὐχήν· τοῦ γὰρ εὑρεθέντος τὰ ~ἐκτὸς καὶ

[272]   ἔτι ~μᾶλλον ἀποκάμνοντα, πάλιν ἀπὸ τοῦ γόμου μετετίθει, μέχρι τὰ ~πάντα

[290]   ὅσον οἷόν τε πιέσας, φονεύει. Τοῦ δ' ὄφεως μετὰ ~θάνατον ἐκταθέντος,

[285]   πέρδικα καὶ τοῦτον θύειν ~ἔμελλε. Τοῦ δὲ αἰτιωμένου αὐτὸν ὡς ἀχάριστον,

[270]   ἐὰν αὐτῇ τὸ ἀκίνδυνον ἐπαγγείληται. ~Τοῦ δὲ αὐτὴν ἀπολύσειν φήσαντος, προσαγαγοῦσα

[263]   ἀπαγαγὼν τῷ δεσπότῃ αὐτὸν ἀπέδωκε. Τοῦ δὲ ~διερωτῶντος εἰ οὕτως ἀξίαν

[273]   κηπωροῦ ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ. Τοῦ δὲ Διὸς ἐπακούσαντος καὶ ~κελεύσαντος

[298]   τε εἴη καὶ ποῖ πορεύοιτο. Τοῦ δὲ ~εἰπόντος αὑτὸν Ὅρκον εἶναι

[283]   αὐτὸν θεασάμενος ~ἤρετο τί ποιεῖ. Τοῦ δὲ εἰπόντος πόλιν κτίζειν καὶ

[253]   οὗτός ἐστιν ὃν ἀπώλεσεν ~ἤρετο. Τοῦ δὲ μὴ τοῦτον εἶναι φαμένου,

[253]   φαμένου, αὖθις καταβὰς ἀργυροῦν ~ἀνεκόμισε. Τοῦ δὲ μηδὲ τοῦτον εἶναι τὸν

[277]   ὁδοῦ ἐκτραπεὶς ἐπὶ κρημνὸν ἐφέρετο. Τοῦ δὲ ~ὀνηλάτου ἐπιβοῶντος· Ἄθλιε, ποῦ

[274]   ἀλγῶν ὠγκᾶτό ~τε καὶ ἐσκίρτα. Τοῦ δὲ ὀνηλάτου πόρρωθεν ἑστῶτος καὶ

[283]   προσελθὼν εἰς τὸν βρόχον ἑάλω. Τοῦ ~δὲ ὀρνιθοθήρα ἐπιδραμόντος, ἐκεῖνος εἶπεν·

[283]   ἔλαθεν ἐμπεσὼν εἰς τοὺ βρόχους. Τοῦ δὲ ὀρνιθοθήρα ~προσδραμόντος καὶ συλλαβόντος

[283]   ~ἰδὼν ἐπυνθάνετο τί ποτ' ἐργάζοιτο. Τοῦ δὲ πόλιν κτίζειν φαμένου, ~εἶτα

[253]   καὶ ἤρετο εἰ ταύτην ~ἀπέβαλε. Τοῦ δὲ σὺν ἡδονῇ· Ναὶ ἀληθῶς

[253]   ~καταβὰς ἐκεῖνον τὸν οἰκεῖον ἀνήνεγκε. Τοῦ δὲ τοῦτον ἀληθῶς εἶναι ~τὸν

[254]   Ὁ δὲ ἕτερος καταβὰς ἀπὸ τοῦ δένδρου ἐπυνθάνετο τί πρὸς τὸ

[254]   ζῷον. Ὑποχωρησάσης δέ, ὁ ἀπὸ τοῦ δένδρου ~καταβὰς ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τί

[273]   ὁ ~ὄνος ἰδὼν τὰ ὑπὸ τοῦ δεσπότου πραττόμενα, ἔφη· Ἀλλ' ἔμοιγε

[296]   μήτηρ. ~Παῖς φέρει δέλτον κλέψας τοῦ διδασκάλου ~καὶ {τῇ} μητρὶ φέρει

[294]   καὶ κόραξ. ~Μαντευομένης τινὸς περὶ τοῦ ἑαυτῆς παιδὸς νηπίου ὄντος, οἱ

[254]   μέλλων περικατάληπτος γίνεσθαι, πεσὼν κατὰ τοῦ ἐδάφους ~τὸν νεκρὸν προσεποιεῖτο. Τῆς

[295]   σὲ καὶ τὸν ~ψευδῆ ὄνειρον τοῦ ἐμοῦ πατρὸς τῇδε τῇ οἰκίᾳ

[253]   κἀκείνῳ καὶ τὴν αἰτίαν μαθὼν τοῦ θρήνου, ~καταβὰς ὁμοίως χρυσῆν ἀξίνην

[300]   τις κυνηγέτης ἀγρεύσας ~ἔμελλεν αὐτὸς τοῦ καταθῦσαι ταύτην. ~Ἡ δὲ ἐθρήνει

[287]   νομίσας ~απεστέρηται καὶ τοῦ μικροῦ τοῦ κέρδους. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι

[273]   ~ἐκακοπάθει, ηὔξατο τῷ Διὶ ὅπως τοῦ κηπουροῦ αὐτὸν ἀπαλλάξας ~ἑτέρῳ δεσπότῃ

[273]   ~ἐμόχθει, ηὔξατο τῷ Διὶ ὥστε τοῦ κηπωροῦ ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ.

[276]   καὶ ἀναπτύξας, διεξῄει εἰς ἐπήκοον τοῦ κυνός. Περὶ ~βοσκημάτων δὲ ἐτύγχανε

[295]   λύπην εἶχε. Καὶ δήποτε ~πλησίον τοῦ λέοντος στὰς εἶπεν· Ὦ κάκιστον

[252]   ~ῥάμνον καὶ καταφάγοι τὰς κέδρους τοῦ Λιβάνου. ~Ξυλευόμενος καὶ Ἑρμῆς. ~Ξυλευόμενός

[254]   οὖς εἴρηκεν. Ὁ δὲ ~εἶπε· Τοῦ λοιποῦ τοιούτοις μὴ συνοδοιπορεῖν φίλοις

[287]   ἀθρόον πλοῦτον ἐλπίσας εὑρεῖν καὶ τοῦ μικροῦ ~κέρδους ἐστερήθη. Ὅτι τοῖς

[287]   πλοῦτον εὑρηκέναι νομίσας ~απεστέρηται καὶ τοῦ μικροῦ τοῦ κέρδους. ~Ὁ μῦθος

[254]   δὲ εἶπε· Τοῦτο ἔφη· ἀπὸ τοῦ νῦν ~τοιούτοις μὴ συνόδευε φίλοις.

[276]   ἀχύρου. Ἀηδῶς οὖν ὁ κύων, τοῦ ὄνου ταῦτα διεξιόντος, διέκειτο· ~ἔνθεν

[293]   περιέτυχε σκορπίῳ. Ὁ δὲ τὸ τοῦ παιδὸς ~ἁπλοῦν θεασάμενος, τὸ κέντρον

[295]   ἀνῄρηκε τὸν παῖδα, μηδὲν τῷ τοῦ πατρὸς ὠφεληθέντα ~σοφίσματι. ~Ὁ μῦθος

[281]   δὲ μίαν αἰτῶ σε, ἐξελεῖν τοῦ ~ποδός μου πρῶτον τὸν σκόλοπα,

[268]   ~Ὅτε δ' ἐπέστη ὁ καιρὸς τοῦ πολέμου, ~ὁ στρατιώτης σὺν τοῖς

[281]   δακὼν ἐξεῖλεν. Ὁ δὲ λυθεὶς τοῦ ~πόνου, τὸν λύκον ἔτι χάσκοντα

[279]   βιαιότερος ἄνεμος γυμνοῖ μὲν αὐτὸν τοῦ προκαλύμματος, ~φανέντα δὲ ὄνον ῥοπάλοις

[279]   τὴν φύσιν οὐκ ~ἔχων ἐπὶ τοῦ σχήματος ἀνεπλήρου τὸν πόθον, καὶ

[264]   ἐμακάριζεν αὐτὸν ἐπὶ τῇ εὐεξίᾳ τοῦ σώματος καὶ τῇ τῆς ~τροφῆς

[272]   ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, ἀλλ' ἀπὸ τοῦ τέλους τὴν ἑκάστου ~δοκιμάζειν διάθεσιν.

[295]   ἐν τῷ οἰκήματι πρὸς τέρψιν τοῦ υἱοῦ παντοῖα ζῷα, ἐν οἷς

[290]   ὁ καρκῖνος αὐτὸν ὑπνοῦντα καὶ τοῦ φάρυγγος τῇ χηλῇ ~λαβόμενος καὶ

[261]   ἄπελθε ἐντεῦθεν, μή πως κάτωθεν τοῦ φρέατος πέσῃς, ~καὶ ἐμὲ τὴν

[252]   καὶ ἐλαία. ~Ξύλα ποτὲ ἐπορεύθη τοῦ χειροτονῆσαι ἐφ' ἑαυτῶν βασιλέα καὶ

[277]   ἐπὶ κρημνὸν ἐφέρετο. Τοῦ δὲ ~ὀνηλάτου ἐπιβοῶντος· Ἄθλιε, ποῦ φέρει; καὶ

[274]   ~τε καὶ ἐσκίρτα. Τοῦ δὲ ὀνηλάτου πόρρωθεν ἑστῶτος καὶ γελῶντος, ~λύκος

[275]   ἦλθε δεσπότην κύσων ~νώτοις ἐπεμβάς. Ἐσχάτου δὲ κινδύνου ~θεράποντες ἐν μέσῳ

[253]   εἶναι τὸν οἰκεῖον εἰπόντος, ἐκ τρίτου ~καταβὰς ἐκεῖνον τὸν οἰκεῖον ἀνήνεγκε.

[254]   φίλοι τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον. Ἄρκτου δὲ αὐτοῖς ἐπιφανείσης, ὁ ~μὲν

[254]   ~ἑαυτὸν μέλλοντα κυριευθῆναι ὑπὸ τῆς ἄρκτου, πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ~προσεποιεῖτο

[254]   ~τὸν νεκρὸν προσεποιεῖτο. Τῆς δὲ ἄρκτου προσενεγκούσης αὐτῷ τὸ ~ῥύγχος καὶ

[273]   ~ὄνος ἰδὼν τὰ ὑπὸ τοῦ δεσπότου πραττόμενα, ἔφη· Ἀλλ' ἔμοιγε ~αἱρετώτερον

[274]   αὐτῶν τῶν ~προσώπων} καὶ ἐξ ἀπροόπτου δῆλοί εἰσιν. ~Ὄνος καὶ κύων.

[258]   ὅτι ~τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ ἀπροόπτου δοκοῦντες φοβεροὶ εἶναι, ὅταν εἰς

[258]   καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ ἀπροόπτου δοκοῦντες φοβεροὶ ~εἶναι, ὅταν εἰς

[276]   ~βοσκημάτων δὲ ἐτύγχανε τὰ γράμματα χόρτου τε, φημί, καὶ κριθῆς ~καὶ

[272]   ἀλλ' ἀπὸ τοῦ τέλους τὴν ἑκάστου ~δοκιμάζειν διάθεσιν. ~(Ὄνος καὶ κηπουρός.

[300]   θέλεις. Ὅτι ὁ κατὰ φίλων αὐτοῦ δολίας μηχανὰς ~συντιθεὶς αὐτὸς ἐν

[273]   κεραμεῖ ~αὐτὸν πολῆσαι. Πάλιν δὲ αὐτοῦ δυσφοροῦντος, ἐπειδὴ καὶ πολλῷ ~πλείονα

[269]   Καὶ ὁ ὄνος ἀναπτερωθεὶς κατ' αὐτοῦ, εἴγε ἀλεκτρυόνα ~ἐφοβήθη, ἐξῆλθεν ὡς

[292]   σπλάγχνα ἐμῶ. Ἡ δὲ μήτηρ αὐτοῦ εἶπεν· Οὐχὶ τὰ ~σά, τέκνον,

[254]   ἐπυνθάνετο τί πρὸς τὸ ~οὖς αὐτοῦ ἐλάλει ἡ ἄρκτος. Ὁ δὲ

[295]   λέοντα. Σκόλοψ δὲ τῷ δακτύλῳ αὐτοῦ ἐμπαρεὶς ~ὄγκωμα καὶ φλεγμονὴν μέχρι

[298]   τῷ Ὅρκῳ, καὶ ἀπαγόμενος ὑπ' αὐτοῦ ~ἐπὶ κρημνόν, ᾐτιᾶτο αὐτὸν ὡς

[254]   ~δὲ εὐτόνως κατεῖχε τὴν ἀναπνοὴν αὐτοῦ. Ἡ δὲ ἄρκτος ὑπολαβοῦσα ~βεκρὸν

[296]   φεῦ τῆς τέχνης. ~Ἀλλ' ὀπίσωθεν {αὐτοῦ} ἡ μήτηρ ἱσταμένη ~{καὶ} κλαίουσα

[268]   ἐμακάριζεν ἵππον ~διὰ τὴν τροφὴν αὐτοῦ καὶ θεραπείαν, ~αὑτοῦ δὲ τύχην

[254]   αὐτοῦ ~ὠσφραίνετο τήν τε ἀναπνοὴν αὐτοῦ καὶ τὰς φρένας καὶ τὴν

[273]   ἐμπεσὼν ~καὶ ὁρῶν τὰ παρ' αὐτοῦ πραττόμενα, μετὰ στεναγμῶν ἔφη· Οἴμοι

[272]   ~πάντα λαβὼν καὶ ἀφελόμενος ἀπ' αὐτοῦ τῇ ἡμιόνῳ ἐπέθηκε. Καὶ ~τότε

[253]   ~τὸν ἀπολωλότα φαμένου, Ἑρμῆς ἀποδεξάμενος αὐτοῦ τὴν ~δικαιοσύνην, πάντας αὐτῷ ἐδωρήσατο.

[263]   δὲ ~διερωτῶντος εἰ οὕτως ἀξίαν αὐτοῦ τὴν δοκιμασίαν ἐποιήσατο, ~ὑποτυχὼν εἶπεν·

[254]   ἀπὸ τοῦ δένδρου ~καταβὰς ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τί ἡ ἄρκτος πρὸς τὸ

[298]   ἐθεάσατό τινα χωλὸν ~ἐξιόντα, ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τίς τε εἴη καὶ ποῖ

[272]   ~ὄνον ἀντέχειν μὴ δυνάμενον, ἀφελόμενος αὐτοῦ τὸ φορτίον τῇ ~ἡμιόνῳ ἐπέθηκεν.

[285]   ἀχάριστον, εἴγε πολλὰ ~ὠφελούμενος παρ' αὐτοῦ τοὺς ὁμοφύλους ἐκκαλουμένου καὶ ~παραδιδόντος,

[271]   ~ἐν τῇ λίμνῃ βάτραχοι ἀκούσαντες αὐτοῦ τῶν στεναγμῶν ἔφασαν· Ὦ ~οὗτος,

[267]   δεδίττεσθαι. Ἡ δὲ ~(ἐτύγχανε γὰρ αὐτοῦ φθεγξαμένου προακηκουῖα) ἔφη πρὸς τὸν

[254]   ἄρκτος ἐλθοῦσα ἐπ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ~ὠσφραίνετο τήν τε ἀναπνοὴν αὐτοῦ

[268]   τὴν τροφὴν αὐτοῦ καὶ θεραπείαν, ~αὑτοῦ δὲ τύχην ὄνος κατεμυκτήρει, ~ὡς

[300]   δηλοῖ ὅτι ὁ κατὰ τῶν ἑαυτοῦ φίλων δολίας μηχανὰς ~συντιθεὶς αὐτὸς

[296]   τελευταῖον. Ἡ δ' ἐλθοῦσα πλησίον ~τούτου, ἔδακεν εὐθὺς τὴν ῥίνα ταύτης,

[291]   ἀνθρώπων τῷ Διὶ ἐνετύγχανε περὶ ~τούτου. Ὁ δὲ Ζεὺς πρὸς αὐτὸν

[260]   ἀνύων ηὔξατο, ἐὰν εὕρῃ τι, τούτου τὸ ἥμισυ ~τῷ Ἑρμῇ ἀναθήσειν.

[260]   ἄρα εὑρήσει τι, τὸ ἥμισυ ~τούτου τῷ ἑρμῇ ἀναθήσειν. Περιτυχὼν δὲ

[297]   μοι βοήθησον· ὕστερον δὲ ~σωθέντα μέμφου. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι μὴ

[297]   ~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι μὴ μέμφου, πλὴν ἐλέει· καὶ γὰρ παράληκτον

[299]   καλῶς ἡμῖν, ὦ μῆτερ, ἔχει· εὔχου δ' αἰθρίαν ~ἡμῖν καὶ ἡλίους

[299]   μὲν ἄλλα, μῆτερ, ἔφη, καλῶς· εὔχου δ' ὑετῶν ἡμῖν γενέσθαι ~φοράν,

[296]   ~εἰπὼν τοιόνδε ταύτῃ· Εἰ γὰρ σύ, μῆτερ, ~τὸ πρῶτον ἐτύπτησάς με,

[260]   εἰ ἄρα εὑρήσει τι, τὸ ἥμισυ ~τούτου τῷ ἑρμῇ ἀναθήσειν. Περιτυχὼν

[260]   ἐὰν εὕρῃ τι, τούτου τὸ ἥμισυ ~τῷ Ἑρμῇ ἀναθήσειν. Περιτυχὼν δὲ

Fables
[267]	ἔφη πρὸς τὸν ὄνον· ~Ἀλλ'	εὖ	ἴσθι ὡς καὶ ἐγὼ ἄν
[298]	Ὁ δὲ ~ὑπολαβὼν ἔφη· Ἀλλ'	εὖ	ἴσθι ὡς, ὅταν μέλλῃ τις
[264]	εὐδαιμονίζω· ὁρῶ γὰρ ὅτι οὐκ	ἄνευ	κακῶν μεγάλων τὴν ~ἀφθονίαν ἔχεις.
[296]	αὐτοφώρῳ ~ἄγεται κριθεὶς πρὸς φόνον,	φεῦ	τῆς τέχνης. ~Ἀλλ' ὀπίσωθεν {αὐτοῦ}
[287]	~(Ὄρνις χρυσοτόκος. ~Ὄρνιθα δέ τις	πάνυ	καλλίστην εἶχεν, ~ἥτις ἔτικτεν ἀεὶ
[284]	~δὲ θερμῶς ἠντιβόλει τοῦ ἀφεθῆναι·	Οὐ	γάρ εἰμι γέρανος, ἔλεγεν, ~ἀλλὰ
[268]	~Ὅτι τοὺς πλουσίους καὶ ἄρχοντας	οὐ	δεῖ ζηλοῦν, ἀλλὰ τὸν κατ'
[268]	ἐταλάνιζεν. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι	οὐ	δεῖ τοὺς ~ἄρχοντας καὶ πλουσίους
[280]	καὶ ἀκανθῶδες προσφάγιον ~ἐσθίεις; ~Ὅτι	οὐ	δεῖ φλυάρων ἀνδρῶν κατηγορίας ἀκούειν·
[272]	εἶπεν· Ὦ οὗτος, ἆρά σοι	οὐ	~δοκῶ δικαίως τῆς διπλῆς τροφῆς
[251]	σωτηρίας. Τῆς δὲ λεγούσης ὡς	οὐ	~δύναται αὐτὴν ἀπολῦσαι, φύσει γὰρ
[266]	Ὄνος εἶ θεὸν φέρων, ἀλλ'	οὐ	θεοῖς ὑπάρχεις ~ὁμότιμος. ~{Ὅτι} κτηνώδεις
[282]	χαρίζεσθαι. ~Οὕτω καὶ τῶν οἰκετῶν	οὐ	μεμπτέοι εἰσὶν ὅσοι δι' ἀγάπην
[253]	~ὁ θεὸς τὴν τοσαύτην ἀναίδειαν,	οὐ	μόνον ἐκείνην κατέσχεν, ἀλλ' ~ουδὲ
[285]	ὅτι οἱ τοὺς οἰκείους προδιδόντες	οὐ	μόνον ὑπὸ τῶν ~ἀδικουμένων μισοῦνται,
[275]	ὁ μέλεος κυνὶ παρισούμην; ~Ὅτι	οὐ	πάντες πρὸς πάντα ἴσοι πεφύκασι,
[254]	συνοδοιπορεῖν φίλοις οἳ ἐν κινδύνοις	οὐ	~παραμένουσιν. Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι
[254]	φίλων οἵτινες ἐν καιρῷ περιστάσεως	~οὐ	περιμένουσι βοηθῆσαι τοῖς φίλοις. ~Ὁδοιπόροι
[283]	οὗτος, εἰ τοιαύτην ~πόλιν κτίζεις,	οὐ	πολλοὺς εὑρήσεις τοὺς ἐνοικοῦντας. Ὁ
[283]	οὗτος, ἐὰν τοιαύτας ~πόλεις κτίζῃς,	οὐ	πολλοὺς τοὺς ἐνοικοῦντας εὑρήσεις. ~Ὁ
[282]	ὁμόφυλοι οὖσαι αὐταῖς τὸν δόλον	οὐ	προεμήνυσαν, ~ἐκεῖναι ὑποτυχοῦσαι ἔφασαν· Ἀλλ'
[292]	ἄχθεται ὥσπερ ἐὰν οἴκοθεν ~ταῦτα	ἐδίδου.	~Παῖς ἀκρίδας θηρεύων καὶ σκορπίος.
[277]	~Ὄνος καὶ ὀνηλάτης. ~Ὄνος πλατείας	ὁδοῦ	ἐκτραπεὶς ἐπὶ κρημνὸν ἐφέρετο. Τοῦ
[272]	~βαστάζει. Μικρὸν δὲ αὐτῶν τῆς	ὁδοῦ	προϊόντων, ὁ ὀνηλάτης ὁρῶν ~ὄνον
[298]	ἡ κατὰ τῶν ἀσεβῶν ἐκ	θεοῦ	~τιμωρία. ~Μήτηρ καὶ θυγατέρες. ~Γυνή
[293]	ὀξύνας, εἶπεν· Ἄπελθε, παῖ, καὶ	~σώζου,	μὴ κἀμὲ θηρεύων πάσας ἃς
[295]	δὲ ~ἐπιγενόμενος αὐτῷ θᾶττον τοῦ	βίου	μετέστησεν. Ὁ δὲ λέων καὶ
[294]	τινὸς περὶ τοῦ ἑαυτῆς παιδὸς	νηπίου	ὄντος, οἱ μάντεις ~προέλεγον ὅτι
[287]	νομίσας δὲ ἔνδον αὐτῆς ~ὄγκον	χρυσίου	εἶναι καὶ θύσας εὗρεν οὖσαν
[295]	τῷ οἰκήματι πρὸς τέρψιν τοῦ	υἱοῦ	παντοῖα ζῷα, ἐν οἷς ἦν
[296]	~Παῖς φέρει δέλτον κλέψας τοῦ	διδασκάλου	~καὶ {τῇ} μητρὶ φέρει ταύτην
[298]	καὶ Ὅρκος. ~Παρακαταθήκην τις λαβὼν	φίλου	ἀποστερεῖν διενοεῖτο. Καὶ δὴ ~προσκαλουμένου
[252]	ἡ ἐλαία· Ἀφεῖσα τὴν ~πιότητά	μου	ἣν ἐδόξασεν ἐν ἐμοὶ ὁ
[252]	δεῦτε ὑπόστητε ἐν τῇ σκέπῃ	μου·	καὶ εἰ μή, ἐξέλθοι πῦρ
[284]	τοῖς πατράσιν ~εὐνοϊκώτατον. Ἰδὲ γάρ	μου	καὶ τὴν χροιὰν ὡς ὀυχ
[252]	ἡ συκῆ· Ἀφεῖσα τὴν γλυκύτητά	μου	καὶ τὸ ~γέννημά μου τὸ
[273]	ὡς ὁρῶ, καὶ τὸ δέρμα	μου	κατεργάσεται. Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι
[281]	αἰτῶ σε, ἐξελεῖν τοῦ ~ποδός	μου	πρῶτον τὸν σκόλοπα, ὅπως μὴ
[252]	γλυκύτητά μου καὶ τὸ ~γέννημά	μου	τὸ ἀγαθόν, πορευθῶ τοῦ ἄρχειν
[257]	Ὦ ἀχάριστοι, ἔτι τῆς ἐξ	~ἐμοῦ	εὐεργεσίας ἀπολαύοντες, ἀχρείαν με καὶ
[295]	καὶ τὸν ~ψευδῆ ὄνειρον τοῦ	ἐμοῦ	πατρὸς τῇδε τῇ οἰκίᾳ κατεκλείσθην,
[300]	Ἔασόν ~με ζῆν καὶ ἀντ'	ἐμοῦ	πολλὰς πέρδικας ἐγώ σοι κυνηγήσω.
[268]	ταλαιπωρῶν. Ἐπεὶ ~δὲ καιρὸς ἐπέστη	πολέμου,	καὶ ὁ στρατιώτης ἔνοπλος ἀνέβη
[268]	δ' ἐπέστη ὁ καιρὸς τοῦ	πολέμου,	~ὁ στρατιώτης σὺν τοῖς ὅπλοις
[258]	αὐτῆς ~προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ δὲ ὑπὸ	ἀνέμου	φερόμενα τὰ φρύγανα ~ἐγγυτέρω ἐγένετο,
[258]	μέλλουσαν προσορμίζεσθαι. Ἐπεὶ ~δὲ ὑπὸ	ἀνέμου	φερόμενα τὰ φρύγανα μικρὸν προσεπέλαζον,
[272]	~μᾶλλον ἀποκάμνοντα, πάλιν ἀπὸ τοῦ	γόμου	μετετίθει, μέχρι τὰ ~πάντα λαβὼν
[260]	τὰ ὀστᾶ, ταῦτα ἐπί τινος	βωμοῦ	ἔθηκεν, ~εἰπών· Ἀπέχεις, ὦ Ἑρμῆ,
[260]	ἀμυγδάλων κελύφη ἐπί τινος ἀνέθηκε	~βωμοῦ,	φήσας· Ἀπέχεις, ὦ Ἑρμῆ, τὴν
[252]	καὶ καταφάγοι τὰς κέδρους τοῦ	Λιβάνου.	~Ξυλευόμενος καὶ Ἑρμῆς. ~Ξυλευόμενός τις
[269]	δὲ ~τὸν ψόφον τοῦ ἀλεκτρυόνος	φθεγξαμένου	καταπτήξας (φασὶ γὰρ ~πτύρεσθαι τοὺς
[267]	Ἡ δὲ ~(ἐτύγχανε γὰρ αὐτοῦ	φθεγξαμένου	προακηκουῖα) ἔφη πρὸς τὸν ὄνον·
[253]	Τοῦ δὲ μὴ τοῦτον εἶναι	φαμένου,	αὖθις καταβὰς ἀργυροῦν ~ἀνεκόμισε. Τοῦ
[283]	ἐργάζοιτο. Τοῦ δὲ πόλιν κτίζειν	φαμένου,	~εἶτα δὲ πορρωτέρω ἀποχωρήσαντος καὶ
[253]	τοῦτον ἀληθῶς εἶναι ~τὸν ἀπολωλότα	φαμένου,	Ἑρμῆς ἀποδεξάμενος αὐτοῦ τὴν ~δικαιοσύνην,
[277]	ποῦ φέρει; καὶ τῆς οὐρᾶς	ἐπιλαβομένου	~καὶ ἕλκοντος πρὸς ἑαυτόν, τῆς
[285]	πέρδιξ. ~Ὀρνιθοθήρας, ὀψιαίτερον αὐτῷ ξένου	παραγενομένου,	μὴ ἔχων ὅ τι ~αὐτῷ
[273]	ἀχθοφορεῖν ἠναγκάζετο, καὶ τὸν Δία	ἐπικαλουμένου,	τὸ ~τελευταῖον ὁ Ζεὺς παρεσκεύασεν
[285]	~ὠφελούμενος παρ' αὐτοῦ τοὺς ὁμοφύλους	ἐκκαλουμένου	καὶ ~παραδιδόντος, αὐτὸς ἀναιρεῖν αὐτὸν
[298]	φίλου ἀποστερεῖν διενοεῖτο. Καὶ δὴ	~προσκαλουμένου	αὐτὸν ἐκείνου ἐπὶ ὅρκον, εὐλαβούμενος
[285]	τοῦτον θύειν ~ἔμελλε. Τοῦ δὲ	αἰτιωμένου	αὐτὸν ὡς ἀχάριστον, εἴγε πολλὰ
[267]	ἄν σε ἐφοβήθην, εἰ μὴ	ὀγκωμένου	ἤκουσα. ~Οὕτως ἔνιοι τῶν ἀπαιδεύτων
[285]	καὶ πέρδιξ. ~Ὀρνιθοθήρας, ὀψιαίτερον αὐτῷ	ξένου	παραγενομένου, μὴ ἔχων ὅ τι
[253]	καὶ τὴν αἰτίαν μαθὼν τοῦ	θρήνου,	~καταβὰς ὁμοίως χρυσῆν ἀξίνην ἐξήνεγκε
[298]	διενοεῖτο. Καὶ δὴ ~προσκαλουμένου αὐτὸν	ἐκείνου	ἐπὶ ὅρκον, εὐλαβούμενος εἰς ἀγρὸν
[262]	Κἀκεῖνοι αὐτὸν ἀληθεύειν ὑπολαβόντες ἀπ'	ἐκείνου	καὶ ~μέχρι νῦν ἔνθα ἂν
[276]	Ἀηδῶς οὖν ὁ κύων, τοῦ	ὄνου	ταῦτα διεξιόντος, διέκειτο· ~ἔνθεν δὴ
[281]	τὸν σκόλοπα, ὅπως μὴ μετὰ	πόνου	θνήξωμαι. Ὁ ~δὲ λύκος ἄκροις
[281]	~εἶπεν· Ὦ λύκε, ἀποθνῄσκω ἐκ	πόνου·	καλὸν δέ μοί ἐστι σοῦ
[281]	ἐξεῖλεν. Ὁ δὲ λυθεὶς τοῦ	~πόνου,	τὸν λύκον ἔτι χάσκοντα λακτίσας
[298]	ἐκ ~δευτέρου ἠρώτα διὰ πόσου	χρόνου	ἐπιφοιτᾶν ταῖς πόλεσι εἴωθεν. Ὁ
[275]	κύσων ~νώτοις ἐπεμβάς. Ἐσχάτου δὲ	κινδύνου	~θεράποντες ἐν μέσῳ ὡς εἶδον,
[277]	Τοῦ δὲ ~ὀνηλάτου ἐπιβοῶντος· Ἄθλιε,	ποῦ	φέρει; καὶ τῆς οὐρᾶς ἐπιλαβομένου
[254]	εἴρηκεν. Ὁ δὲ ~εἶπε· Τοῦ	λοιποῦ	τοιούτοις μὴ συνοδοιπορεῖν φίλοις οἳ
[273]	ἀχθοφοροῦντα ~λιμώττειν ἢ ἐνταῦθα παραγενέσθαι,	ὅπου,	ἐὰν ἀποθάνω, οὐδὲ ταφῆς ~ἀξιωθήσομαι.
[275]	ὕλην ~ἦγεν ἀφ' ὕψους, ἐξ	ἀγροῦ	δ' ὅσον χρεία. ~Δηχθεὶς δὲ
[254]	δὲ ἕτερος καταβὰς ἀπὸ τοῦ	δένδρου	ἐπυνθάνετο τί πρὸς τὸ ~οὖς
[254]	Ὑποχωρησάσης δέ, ὁ ἀπὸ τοῦ	δένδρου	~καταβὰς ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τί ἡ
[256]	τινὲς κατὰ ταὐτὸν ὡδοιπόρουν, καὶ	θἀτέρου	πέλεκυν εὑρόντος, ~ἅτερος ὁ μὴ
[256]	πέλεκυς. ~Δύο ἐν ταὐτῷ ὡδοιπόρουν.	Ἑτέρου	δὲ πέλεκυν εὑρόντος, ὁ ἕτερος
[298]	ἐπὶ τοὺς ἀσεβεῖς βαδίζειν, ἐκ	~δευτέρου	ἠρώτα διὰ πόσου χρόνου ἐπιφοιτᾶν
[279]	οὐκ ~ἔχων ἐπὶ τοῦ σχήματος	ἀνεπλήρου	τὸν πόθον, καὶ λεοντῆν ~περικείμενος,
[254]	αὐτὸν εἶναι ἀνεχώρησε· φασὶ γὰρ	νεκροῦ	μὴ ἅπτεσθαι τὴν ~ἄρκτον. Ὁ
[254]	τὰς ἀναπνοὰς συνεῖχε· φασὶ γὰρ	~νεκροῦ	μὴ ἅπτεσθαι τὸ ζῷον. Ὑποχωρησάσης
[287]	πλοῦτον ἐλπίσας εὑρεῖν καὶ τοῦ	μικροῦ	~κέρδους ἐστερήθη. Ὅτι τοῖς παροῦσιν
[287]	εὑρηκέναι νομίσας ~απεστέρηται καὶ τοῦ	μικροῦ	τοῦ κέρδους. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ
[268]	δὲ τύχην ὄνος κατεμυκτήρει, ~ὡς	ἀχθοφόρου	καὶ πολλὰ κοπιῶντος, ~οὐδὲ ἄχυρον
[273]	ηὔξατο τῷ Διὶ ὅπως τοῦ	κηπουροῦ	αὐτὸν ἀπαλλάξας ~ἑτέρῳ δεσπότῃ ἐγχειρίσῃ.
[276]	τε, φημί, καὶ κριθῆς ~καὶ	ἀχύρου.	Ἀηδῶς οὖν ὁ κύων, τοῦ
[273]	ηὔξατο τῷ Διὶ ὥστε τοῦ	κηπωροῦ	ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ. Τοῦ
[281]	πόνου· καλὸν δέ μοί ἐστι	σοῦ	δεῖπνον ~γενέσθαι ἢ γυπῶν καὶ
[286]	ἀνατρέφεις ἅπερ, ἂν αὐξηθῇ, ἀπὸ	σοῦ	πρώτης τοῦ ἀδικεῖν ~ἄρξεται; ~Οὕτως
[272]	ὑφιστάμενος. ~Ὄνος καὶ ἡμίονος ἐξ	ἴσου	ἐμπεφορτισμένοι. ~Ὄνος καὶ ἡμίονος ἐν
[298]	βαδίζειν, ἐκ ~δευτέρου ἠρώτα διὰ	πόσου	χρόνου ἐπιφοιτᾶν ταῖς πόλεσι εἴωθεν.
[286]	ἂν αὐξηθῇ, ἀπὸ σοῦ πρώτης	τοῦ	ἀδικεῖν ~ἄρξεται; ~Οὕτως ἀτιθάσσευτός ἐστιν
[269]	τοῦτον ~ἐδίωξεν, ἔνθα μηκέτι ἡ	τοῦ	ἀλεκτρυόνος ἐφικνεῖτο φωνή, στραφεὶς ὁ
[269]	καταθοινήσασθαι. Παρὰ δὲ ~τὸν ψόφον	τοῦ	ἀλεκτρυόνος φθεγξαμένου καταπτήξας (φασὶ γὰρ
[269]	λέων φασὶ γὰρ τοῦτον τὴν	τοῦ	~ἀλεκτρυόνος φωνὴν φοβεῖσθαι- ἔφυγεν. Ὁ
[283]	καὶ κρυβέντος, ὁ κορύδαλος τοῖς	~τοῦ	ἀνδρὸς λόγοις πιστεύσας, προσελθὼν εἰς
[252]	~γέννημά μου τὸ ἀγαθόν, πορευθῶ	τοῦ	ἄρχειν τῶν ξύλων; Καὶ εἶπαν
[284]	πελαργόν. Ὁ ~δὲ θερμῶς ἠντιβόλει	τοῦ	ἀφεθῆναι· Οὐ γάρ εἰμι γέρανος,
[295]	πυρετὸς δὲ ~ἐπιγενόμενος αὐτῷ θᾶττον	τοῦ	βίου μετέστησεν. Ὁ δὲ λέων
[294]	τῆς λάρνακος τὸν ~κόρακα κατὰ	τοῦ	βρέγματος κατενεχθέντα ἀποκτεῖναι αὐτόν. ~Παῖς
[283]	δέλεαρ ~ἐσθίων ἔλαθεν ἐμπεσὼν εἰς	τοὺ	βρόχους. Τοῦ δὲ ὀρνιθοθήρα ~προσδραμόντος
[260]	Ἀπέχεις, ὦ Ἑρμῆ, τὴν εὐχήν·	τοῦ	γὰρ εὑρεθέντος τὰ ~ἐκτὸς καὶ
[272]	ἔτι ~μᾶλλον ἀποκάμνοντα, πάλιν ἀπὸ	τοῦ	γόμου μετετίθει, μέχρι τὰ ~πάντα
[290]	ὅσον οἷόν τε πιέσας, φονεύει.	Τοῦ	δ' ὄφεως μετὰ ~θάνατον ἐκταθέντος,
[285]	πέρδικα καὶ τοῦτον θύειν ~ἔμελλε.	Τοῦ	δὲ αἰτιωμένου αὐτὸν ὡς ἀχάριστον,
[270]	ἐὰν αὐτῇ τὸ ἀκίνδυνον ἐπαγγείληται.	~Τοῦ	δὲ αὐτὴν ἀπολύσειν φήσαντος, προσαγαγοῦσα
[263]	ἀπαγαγὼν τῷ δεσπότῃ αὐτὸν ἀπέδωκε.	Τοῦ	δὲ ~διερωτῶντος εἰ οὕτως ἀξίαν
[273]	κηπωροῦ ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ.	Τοῦ	δὲ Διὸς ἐπακούσαντος καὶ ~κελεύσαντος
[298]	τε εἴη καὶ ποῖ πορεύοιτο.	Τοῦ	δὲ ~εἰπόντος αὑτὸν Ὅρκον εἶναι
[283]	αὐτὸν θεασάμενος ~ἤρετο τί ποιεῖ.	Τοῦ	δὲ εἰπόντος πόλιν κτίζειν καὶ
[253]	οὗτός ἐστιν ὃν ἀπώλεσεν ~ἤρετο.	Τοῦ	δὲ μὴ τοῦτον εἶναι φαμένου,
[253]	φαμένου, αὖθις καταβὰς ἀργυροῦν ~ἀνεκόμισε.	Τοῦ	δὲ μηδὲ τοῦτον εἶναι τὸν
[277]	ὁδοῦ ἐκτραπεὶς ἐπὶ κρημνὸν ἐφέρετο.	Τοῦ	δὲ ~ὀνηλάτου ἐπιβοῶντος· Ἄθλιε, ποῦ
[274]	ἀλγῶν ὠγκᾶτό ~τε καὶ ἐσκίρτα.	Τοῦ	δὲ ὀνηλάτου πόρρωθεν ἑστῶτος καὶ
[283]	προσελθὼν εἰς τὸν βρόχον ἑάλω.	Τοῦ	~δὲ ὀρνιθοθήρα ἐπιδραμόντος, ἐκεῖνος εἶπεν·
[283]	ἔλαθεν ἐμπεσὼν εἰς τοὺ βρόχους.	Τοῦ	δὲ ὀρνιθοθήρα ~προσδραμόντος καὶ συλλαβόντος
[283]	~ἰδὼν ἐπυνθάνετο τί ποτ' ἐργάζοιτο.	Τοῦ	δὲ πόλιν κτίζειν φαμένου, ~εἶτα
[253]	καὶ ἤρετο εἰ ταύτην ~ἀπέβαλε.	Τοῦ	δὲ σὺν ἡδονῇ· Ναὶ ἀληθῶς
[253]	~καταβὰς ἐκεῖνον τὸν οἰκεῖον ἀνήνεγκε.	Τοῦ	δὲ τοῦτον ἀληθῶς εἶναι ~τὸν
[254]	Ὁ δὲ ἕτερος καταβὰς ἀπὸ	τοῦ	δένδρου ἐπυνθάνετο τί πρὸς τὸ
[254]	ζῷον. Ὑποχωρησάσης δέ, ὁ ἀπὸ	τοῦ	δένδρου ~καταβὰς ἐπυνθάνετο αὐτοῦ τί
[273]	ὁ ~ὄνος ἰδὼν τὰ ὑπὸ	τοῦ	δεσπότου πραττόμενα, ἔφη· Ἀλλ' ἔμοιγε
[296]	μήτηρ. ~Παῖς φέρει δέλτον κλέψας	τοῦ	διδασκάλου ~καὶ {τῇ} μητρὶ φέρει
[294]	καὶ κόραξ. ~Μαντευομένης τινὸς περὶ	τοῦ	ἑαυτῆς παιδὸς νηπίου ὄντος, οἱ
[254]	μέλλων περικατάληπτος γίνεσθαι, πεσὼν κατὰ	τοῦ	ἐδάφους ~τὸν νεκρὸν προσεποιεῖτο. Τῆς
[295]	σὲ καὶ τὸν ~ψευδῆ ὄνειρον	τοῦ	ἐμοῦ πατρὸς τῇδε τῇ οἰκίᾳ
[253]	κἀκείνῳ καὶ τὴν αἰτίαν μαθὼν	τοῦ	θρήνου, ~καταβὰς ὁμοίως χρυσῆν ἀξίνην
[300]	τις κυνηγέτης ἀγρεύσας ~ἔμελλεν αὐτὸς	τοῦ	καταθῦσαι ταύτην. ~Ἡ δὲ ἐθρήνει
[287]	νομίσας ~απεστέρηται καὶ τοῦ μικροῦ	τοῦ	κέρδους. ~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι
[273]	~ἐκακοπάθει, ηὔξατο τῷ Διὶ ὅπως	τοῦ	κηπουροῦ αὐτὸν ἀπαλλάξας ~ἑτέρῳ δεσπότῃ
[273]	~ἐμόχθει, ηὔξατο τῷ Διὶ ὥστε	τοῦ	κηπωροῦ ἀπαλλαγεὶς ἑτέρῳ ~ἀπεμποληθῆναι δεσπότῃ.
[276]	καὶ ἀναπτύξας, διεξῄει εἰς ἐπήκοον	τοῦ	κυνός. Περὶ ~βοσκημάτων δὲ ἐτύγχανε
[295]	λύπην εἶχε. Καὶ δήποτε ~πλησίον	τοῦ	λέοντος στὰς εἶπεν· Ὦ κάκιστον
[252]	~ῥάμνον καὶ καταφάγοι τὰς κέδρους	τοῦ	Λιβάνου. ~Ξυλευόμενος καὶ Ἑρμῆς. ~Ξυλευόμενός
[254]	οὖς εἴρηκεν. Ὁ δὲ ~εἶπε·	Τοῦ	λοιποῦ τοιούτοις μὴ συνοδοιπορεῖν φίλοις
[287]	ἀθρόον πλοῦτον ἐλπίσας εὑρεῖν καὶ	τοῦ	μικροῦ ~κέρδους ἐστερήθη. Ὅτι τοῖς
[287]	πλοῦτον εὑρηκέναι νομίσας ~απεστέρηται καὶ	τοῦ	μικροῦ τοῦ κέρδους. ~Ὁ μῦθος
[254]	δὲ εἶπε· Τοῦτο ἔφη· ἀπὸ	τοῦ	νῦν ~τοιούτοις μὴ συνόδευε φίλοις.
[276]	ἀχύρου. Ἀηδῶς οὖν ὁ κύων,	τοῦ	ὄνου ταῦτα διεξιόντος, διέκειτο· ~ἔνθεν
[293]	περιέτυχε σκορπίῳ. Ὁ δὲ τὸ	τοῦ	παιδὸς ~ἁπλοῦν θεασάμενος, τὸ κέντρον
[295]	ἀνῄρηκε τὸν παῖδα, μηδὲν τῷ	τοῦ	πατρὸς ὠφεληθέντα ~σοφίσματι. ~Ὁ μῦθος
[281]	δὲ μίαν αἰτῶ σε, ἐξελεῖν	τοῦ	~ποδός μου πρῶτον τὸν σκόλοπα,
[268]	~Ὅτε δ' ἐπέστη ὁ καιρὸς	τοῦ	πολέμου, ~ὁ στρατιώτης σὺν τοῖς
[281]	δακὼν ἐξεῖλεν. Ὁ δὲ λυθεὶς	τοῦ	~πόνου, τὸν λύκον ἔτι χάσκοντα
[279]	βιαιότερος ἄνεμος γυμνοῖ μὲν αὐτὸν	τοῦ	προκαλύμματος, ~φανέντα δὲ ὄνον ῥοπάλοις
[279]	τὴν φύσιν οὐκ ~ἔχων ἐπὶ	τοῦ	σχήματος ἀνεπλήρου τὸν πόθον, καὶ
[264]	ἐμακάριζεν αὐτὸν ἐπὶ τῇ εὐεξίᾳ	τοῦ	σώματος καὶ τῇ τῆς ~τροφῆς
[272]	ἀπὸ τῆς ἀρχῆς, ἀλλ' ἀπὸ	τοῦ	τέλους τὴν ἑκάστου ~δοκιμάζειν διάθεσιν.
[295]	ἐν τῷ οἰκήματι πρὸς τέρψιν	τοῦ	υἱοῦ παντοῖα ζῷα, ἐν οἷς
[290]	ὁ καρκῖνος αὐτὸν ὑπνοῦντα καὶ	τοῦ	φάρυγγος τῇ χηλῇ ~λαβόμενος καὶ
[261]	ἄπελθε ἐντεῦθεν, μή πως κάτωθεν	τοῦ	φρέατος πέσῃς, ~καὶ ἐμὲ τὴν
[252]	καὶ ἐλαία. ~Ξύλα ποτὲ ἐπορεύθη	τοῦ	χειροτονῆσαι ἐφ' ἑαυτῶν βασιλέα καὶ
[277]	ἐπὶ κρημνὸν ἐφέρετο. Τοῦ δὲ	~ὀνηλάτου	ἐπιβοῶντος· Ἄθλιε, ποῦ φέρει; καὶ
[274]	~τε καὶ ἐσκίρτα. Τοῦ δὲ	ὀνηλάτου	πόρρωθεν ἑστῶτος καὶ γελῶντος, ~λύκος
[275]	ἦλθε δεσπότην κύσων ~νώτοις ἐπεμβάς.	Ἐσχάτου	δὲ κινδύνου ~θεράποντες ἐν μέσῳ
[253]	εἶναι τὸν οἰκεῖον εἰπόντος, ἐκ	τρίτου	~καταβὰς ἐκεῖνον τὸν οἰκεῖον ἀνήνεγκε.
[254]	φίλοι τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἐβάδιζον.	Ἄρκτου	δὲ αὐτοῖς ἐπιφανείσης, ὁ ~μὲν
[254]	~ἑαυτὸν μέλλοντα κυριευθῆναι ὑπὸ τῆς	ἄρκτου,	πεσὼν ἐπὶ τῆς γῆς ~προσεποιεῖτο
[254]	~τὸν νεκρὸν προσεποιεῖτο. Τῆς δὲ	ἄρκτου	προσενεγκούσης αὐτῷ τὸ ~ῥύγχος καὶ
[273]	~ὄνος ἰδὼν τὰ ὑπὸ τοῦ	δεσπότου	πραττόμενα, ἔφη· Ἀλλ' ἔμοιγε ~αἱρετώτερον
[274]	αὐτῶν τῶν ~προσώπων} καὶ ἐξ	ἀπροόπτου	δῆλοί εἰσιν. ~Ὄνος καὶ κύων.
[258]	ὅτι ~τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ	ἀπροόπτου	δοκοῦντες φοβεροὶ εἶναι, ὅταν εἰς
[258]	καὶ τῶν ἀνθρώπων ἔνιοι ἐξ	ἀπροόπτου	δοκοῦντες φοβεροὶ ~εἶναι, ὅταν εἰς
[276]	~βοσκημάτων δὲ ἐτύγχανε τὰ γράμματα	χόρτου	τε, φημί, καὶ κριθῆς ~καὶ
[272]	ἀλλ' ἀπὸ τοῦ τέλους τὴν	ἑκάστου	~δοκιμάζειν διάθεσιν. ~(Ὄνος καὶ κηπουρός.
[300]	θέλεις. Ὅτι ὁ κατὰ φίλων	αὐτοῦ	δολίας μηχανὰς ~συντιθεὶς αὐτὸς ἐν
[273]	κεραμεῖ ~αὐτὸν πολῆσαι. Πάλιν δὲ	αὐτοῦ	δυσφοροῦντος, ἐπειδὴ καὶ πολλῷ ~πλείονα
[269]	Καὶ ὁ ὄνος ἀναπτερωθεὶς κατ'	αὐτοῦ,	εἴγε ἀλεκτρυόνα ~ἐφοβήθη, ἐξῆλθεν ὡς
[292]	σπλάγχνα ἐμῶ. Ἡ δὲ μήτηρ	αὐτοῦ	εἶπεν· Οὐχὶ τὰ ~σά, τέκνον,
[254]	ἐπυνθάνετο τί πρὸς τὸ ~οὖς	αὐτοῦ	ἐλάλει ἡ ἄρκτος. Ὁ δὲ
[295]	λέοντα. Σκόλοψ δὲ τῷ δακτύλῳ	αὐτοῦ	ἐμπαρεὶς ~ὄγκωμα καὶ φλεγμονὴν μέχρι
[298]	τῷ Ὅρκῳ, καὶ ἀπαγόμενος ὑπ'	αὐτοῦ	~ἐπὶ κρημνόν, ᾐτιᾶτο αὐτὸν ὡς
[254]	~δὲ εὐτόνως κατεῖχε τὴν ἀναπνοὴν	αὐτοῦ.	Ἡ δὲ ἄρκτος ὑπολαβοῦσα ~βεκρὸν
[296]	φεῦ τῆς τέχνης. ~Ἀλλ' ὀπίσωθεν	{αὐτοῦ}	ἡ μήτηρ ἱσταμένη ~{καὶ} κλαίουσα
[268]	ἐμακάριζεν ἵππον ~διὰ τὴν τροφὴν	αὐτοῦ	καὶ θεραπείαν, ~αὑτοῦ δὲ τύχην
[254]	αὐτοῦ ~ὠσφραίνετο τήν τε ἀναπνοὴν	αὐτοῦ	καὶ τὰς φρένας καὶ τὴν
[273]	ἐμπεσὼν ~καὶ ὁρῶν τὰ παρ'	αὐτοῦ	πραττόμενα, μετὰ στεναγμῶν ἔφη· Οἴμοι
[272]	~πάντα λαβὼν καὶ ἀφελόμενος ἀπ'	αὐτοῦ	τῇ ἡμιόνῳ ἐπέθηκε. Καὶ ~τότε
[253]	~τὸν ἀπολωλότα φαμένου, Ἑρμῆς ἀποδεξάμενος	αὐτοῦ	τὴν ~δικαιοσύνην, πάντας αὐτῷ ἐδωρήσατο.
[263]	δὲ ~διερωτῶντος εἰ οὕτως ἀξίαν	αὐτοῦ	τὴν δοκιμασίαν ἐποιήσατο, ~ὑποτυχὼν εἶπεν·
[254]	ἀπὸ τοῦ δένδρου ~καταβὰς ἐπυνθάνετο	αὐτοῦ	τί ἡ ἄρκτος πρὸς τὸ
[298]	ἐθεάσατό τινα χωλὸν ~ἐξιόντα, ἐπυνθάνετο	αὐτοῦ	τίς τε εἴη καὶ ποῖ
[272]	~ὄνον ἀντέχειν μὴ δυνάμενον, ἀφελόμενος	αὐτοῦ	τὸ φορτίον τῇ ~ἡμιόνῳ ἐπέθηκεν.
[285]	ἀχάριστον, εἴγε πολλὰ ~ὠφελούμενος παρ'	αὐτοῦ	τοὺς ὁμοφύλους ἐκκαλουμένου καὶ ~παραδιδόντος,
[271]	~ἐν τῇ λίμνῃ βάτραχοι ἀκούσαντες	αὐτοῦ	τῶν στεναγμῶν ἔφασαν· Ὦ ~οὗτος,
[267]	δεδίττεσθαι. Ἡ δὲ ~(ἐτύγχανε γὰρ	αὐτοῦ	φθεγξαμένου προακηκουῖα) ἔφη πρὸς τὸν
[254]	ἄρκτος ἐλθοῦσα ἐπ τὴν κεφαλὴν	αὐτοῦ	~ὠσφραίνετο τήν τε ἀναπνοὴν αὐτοῦ
[268]	τὴν τροφὴν αὐτοῦ καὶ θεραπείαν,	~αὑτοῦ	δὲ τύχην ὄνος κατεμυκτήρει, ~ὡς
[300]	δηλοῖ ὅτι ὁ κατὰ τῶν	ἑαυτοῦ	φίλων δολίας μηχανὰς ~συντιθεὶς αὐτὸς
[296]	τελευταῖον. Ἡ δ' ἐλθοῦσα πλησίον	~τούτου,	ἔδακεν εὐθὺς τὴν ῥίνα ταύτης,
[291]	ἀνθρώπων τῷ Διὶ ἐνετύγχανε περὶ	~τούτου.	Ὁ δὲ Ζεὺς πρὸς αὐτὸν
[260]	ἀνύων ηὔξατο, ἐὰν εὕρῃ τι,	τούτου	τὸ ἥμισυ ~τῷ Ἑρμῇ ἀναθήσειν.
[260]	ἄρα εὑρήσει τι, τὸ ἥμισυ	~τούτου	τῷ ἑρμῇ ἀναθήσειν. Περιτυχὼν δὲ
[297]	μοι βοήθησον· ὕστερον δὲ ~σωθέντα	μέμφου.	~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι μὴ
[297]	~Ὁ μῦθος δηλοῖ ὅτι μὴ	μέμφου,	πλὴν ἐλέει· καὶ γὰρ παράληκτον
[299]	καλῶς ἡμῖν, ὦ μῆτερ, ἔχει·	εὔχου	δ' αἰθρίαν ~ἡμῖν καὶ ἡλίους
[299]	μὲν ἄλλα, μῆτερ, ἔφη, καλῶς·	εὔχου	δ' ὑετῶν ἡμῖν γενέσθαι ~φοράν,
[296]	~εἰπὼν τοιόνδε ταύτῃ· Εἰ γὰρ	σύ,	μῆτερ, ~τὸ πρῶτον ἐτύπτησάς με,
[260]	εἰ ἄρα εὑρήσει τι, τὸ	ἥμισυ	~τούτου τῷ ἑρμῇ ἀναθήσειν. Περιτυχὼν
[260]	ἐὰν εὕρῃ τι, τούτου τὸ	ἥμισυ	~τῷ Ἑρμῇ ἀναθήσειν. Περιτυχὼν δὲ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 27/05/2005