Livre, Chap.
[2, 8]	τὰς αὐγὰς ὑβρίζοιεν τοῦ θεοῦ,	θακεύουσιν	εἰς αὐτόν. Ἔπειτα τὴν ἀνορυχθεῖσαν
[2, 16]	πάντοθεν ἢ δυσβάτοις ἐρημίαις ἢ	θαλάσσαις	ἀλιμένοις ἢ ποταμοῖς ἢ ἕλεσιν.
[2, 2]	Πτολεμαίου καὶ Νικολάου κατῄει πρὸς	θάλασσαν	καταλιπὼν ἐπίτροπόν τε τῶν βασιλείων
[2, 18]	Τῶν δὲ οἱ μὲν κατὰ	θάλασσαν	οἱ δὲ κατὰ γῆν ἐπειχθέντες
[2, 5]	Οὐάρῳ προεξῆλθεν τῆς πόλεως ἐπὶ	θάλασσαν.	Οὔαρος δὲ κατὰ μοῖραν τῆς
[2, 16]	πρὶν ἄπλωτον καὶ ἀγρίαν εἰρηνεύουσι	θάλασσαν.	Πόσα Βιθυνία καὶ Καππαδοκία καὶ
[2, 16]	στόλος ὑμῖν διαληψόμενος τὰς Ῥωμαίων	θαλάσσας;	ποῦ δ' οἱ ταῖς ἐπιβολαῖς
[2, 10]	χειμασθῆναι τρεῖς μῆνας ἐν τῇ	θαλάσσῃ,	τὸν δὲ Γαίου θάνατον ἄλλοι
[2, 16]	τοσοῦτον ἀπὸ Ῥωμαίων γῆς καὶ	θαλάσσης	διάστημα φῦλά τε Λουσιτανῶν καὶ
[2, 16]	διὰ γῆς πλεύσαντα καὶ διὰ	θαλάσσης	ὁδεύσαντα καὶ μὴ χωρούμενον μὲν
[2, 16]	Ἡρακλείοις καὶ μέχρι τῆς Ἐρυθρᾶς	θαλάσσης	τοὺς ἀπείρους νέμουσαν Αἰθίοπας ἐχειρώσαντο
[2, 20]	εἰς δὲ τὴν Περαίαν Μανασσῆς,	Θαμνᾶ	δὲ τοπαρχίας Ἰωάννης ὁ Ἐσσαῖος
[2, 10]	τῇ θαλάσσῃ, τὸν δὲ Γαίου	θάνατον	ἄλλοι καταγγέλλοντες εὐπλόουν. Ἔφθη γοῦν
[2, 6]	ἑτοίμως καὶ συμπενθῆσαι τὸν Ἡρώδου	θάνατον	αὐτῷ καὶ συνεύξασθαι περὶ τῆς
[2, 8]	νικῶντες τοῖς φρονήμασιν, τὸν δὲ	θάνατον,	εἰ μετ' εὐκλείας πρόσεισι, νομίζοντες
[2, 13]	ἐνῆγον καὶ πρὸς ἐλευθερίαν παρεκρότουν	θάνατον	ἐπιτιμῶντες τοῖς πειθαρχοῦσιν τῇ Ῥωμαίων
[2, 10]	τῶν ἀνδρῶν καὶ τοῦ πρὸς	θάνατον	ἑτοίμου παραστήματος. Καὶ τότε μὲν
[2, 10]	ἀντέγραψεν ὁ Γάιος, ἀπειλῶν Πετρωνίῳ	θάνατον,	ὅτι τῶν προσταγμάτων αὐτοῦ βραδὺς
[2, 13]	ἐν πολέμῳ καθ' ὥραν τὸν	θάνατον	προσδεχομένου. Προεσκοποῦντο δὲ πόρρωθεν τοὺς
[2, 7]	δεδηλώκαμεν. Μετὰ δὲ τὸν ἐκείνου	θάνατον	συνῴκησεν Ἰόβᾳ τῷ βασιλεύοντι Λιβύης,
[2, 11]	σωφροσύνης αὐτῷ προκεῖσθαι τὸν Γαίου	θάνατον.	(Ταῦτ' ἀπήγγειλεν Ἀγρίππας. Ἡ δὲ
[2, 17]	καὶ ὁ τοῦ ἀρχιερέως Ἀνανίου	θάνατος	ἐτύφωσεν εἰς ὠμότητα καὶ μηδένα
[2, 8]	τοῖς ἁμαρτήμασιν αὐτῶν τὴν μέχρι	θανάτου	βάσανον ἡγούμενοι. (Περὶ δὲ τὰς
[2, 4]	ἐλπίδα σώματος ἰσχὺς καὶ ψυχὴ	θανάτου	καταφρονοῦσα, πρὸς δὲ τούτοις ἀδελφοὶ
[2, 16]	φρονήματα καὶ τὴν μὲν ψυχὴν	θανάτου	καταφρονοῦσαν, τοὺς δὲ θυμοὺς τῶν
[2, 8]	αὐτῶν τι μηνύσειν, κἂν μέχρι	θανάτου	τις βιάζηται. Πρὸς τούτοις ὄμνυσιν
[2, 12]	τῶν αἰτιωμένων ἀπαχθῆναι τὴν ἐπὶ	θανάτῳ	κελεύει. Καὶ Ἰουδαῖοι μὲν ἀνεχώρουν.
[2, 8]	βλασφημήσῃ τις εἰς τοῦτον κολάζεται	θανάτῳ.	Τοῖς δὲ πρεσβυτέροις ὑπακούουσιν καὶ
[2, 17]	ὑπὸ τοῖς κόλποις ξίφη, προσλαβόντες	θαρραλεώτερον	ἥπτοντο τῆς ἐπιχειρήσεως. Ἡττῶντο δ'
[2, 19]	δὲ δῆμον ἐπὶ τούτοις συνέβαινεν	θαρρεῖν,	καὶ καθὸ παρείκοιεν οἱ πονηροί,
[2, 19]	ὅπλα, καὶ μέγα τῷ πλήθει	θαρροῦντες	ἄτακτοι μετὰ κραυγῆς ἐξεπήδων ἐπὶ
[2, 8]	ἀλλ' οὐδὲ σκεῦός τι μετακινῆσαι	θαρροῦσιν	οὐδὲ ἀποπατεῖν. Ταῖς δ' ἄλλαις
[2, 21]	τὸν Ἰώσηπον ἀλλήλοις διεφέροντο. Κἀκεῖνος	θαρρῶν	ἤδη τοῖς ᾠκειωμένοις, ἦσαν δὲ
[2, 17]	δὲ τῷ Ἰακίμου Φιλίππῳ. (Τούτοις	θαρσήσαντες	οἱ δυνατοὶ σὺν τοῖς ἀρχιερεῦσιν
[2, 19]	οὐκ ἦν· τὸ δὲ ἐπὶ	θάτερα	κρημνοὶ καὶ φάραγγες, εἰς οὓς
[2, 3]	πάντας ἠπείλουν διαφθείρειν, εἰ μὴ	θᾶττον	ἀπίοιεν· ὑπισχνοῦντο γὰρ ἄδειαν τῷ
[2, 9]	τὰς χεῖρας ἀνατείνας φανερῶς ηὔξατο	θᾶττον	αὐτὸν θεάσασθαι τῶν ὅλων δεσπότην
[2, 21]	προφέρειν τε τὰ κοινὰ χρήματα	θᾶττον	ἐκέλευον καὶ τὰς προδοτικὰς συνθήκας
[2, 10]	τέκνοις καὶ γυναιξίν. Ἐπὶ τούτοις	θαῦμα	καὶ οἶκτος εἰσῄει τὸν Πετρώνιον
[2, 18]	διαρπάζειν, τὸ δὲ ἄστυ καίτοι	θαυμάσας	τοῦ κάλλους ἔχον τὰς οἰκίας
[2, 3]	ἀμφοτέρων ὑποπιμπρᾶσιν τὰς στοάς, ἔργα	θαυμάσια	μεγέθους τε καὶ πολυτελείας ἕνεκεν·
[2, 8]	πίστιν. (Καταφρονηταὶ δὲ πλούτου, καὶ	θαυμάσιον	αὐτοῖς τὸ κοινωνικόν, οὐδὲ ἔστιν
[2, 6]	κτίσμα δ' ἦν ἴδιον αὐτοῦ	θαυμασίῳ	πολυτελείᾳ κεκοσμημένον, μετὰ μὲν τῶν
[2, 10]	πᾶσαν εὐθέως μεταβάλλοντος εἰς ὕελον.	Θαυμασιώτερον	δὲ τούτου μοι δοκεῖ τὸ
[2, 14]	συγγνώμην· ἐν γὰρ τοσούτῳ πλήθει	θαυμαστὸν	μὲν οὐδὲν εἶναί τινας θρασυτέρους
[2, 10]	ἔχον ἐγγὺς αὐτοῦ τόπον ἑκατονταπήχη	θαύματος	ἄξιον· Κυκλοτερὴς μὲν γάρ ἐστιν
[2, 7]	Ῥώμῃ ἅπαν ἐξεχύθη πρὸς τὴν	θέαν	αὐτοῦ, καὶ πλῆθος ἄπειρον ἦν
[2, 21]	ἀνόπλους ἔχων ἔγγιον ὀφθῆναι προσῄει.	Θεασάμενοι	δ' αὐτὸν ἀπὸ τῶν τειχῶν
[2, 21]	κραυγὴν ὁ Ἰώσηπος ἐπιστραφεὶς καὶ	θεασάμενος	ἐπὶ τῆς σφαγῆς ἤδη τὸν
[2, 19]	δὲ πολλῷ πλείους τοὺς πολεμίους	θεασάμενος	καὶ πάντα τὰ κύκλῳ μεστὰ
[2, 7]	καὶ χηρεύουσαν παρὰ τῷ πατρὶ	θεασάμενος	ὁ ἐθνάρχης Ἀρχέλαος ἐπὶ τοσοῦτον
[2, 9]	ἀνατείνας φανερῶς ηὔξατο θᾶττον αὐτὸν	θεάσασθαι	τῶν ὅλων δεσπότην ἀποθανόντος Τιβερίου.
[2, 13]	φρενοβλαβείας ἐξώκειλεν εἰς σκηνὴν καὶ	θέατρον,	ἐπειδὴ δι' ὄχλου πᾶσίν ἐστιν,
[2, 16]	ἐπαναιροῦνται δὲ ἕκαστοι πόλεμον ἢ	θείᾳ	πεποιθότες ἢ ἀνθρωπίνῃ βοηθείᾳ· ὅταν
[2, 22]	τὰς μελλούσας προορώμενοι συμφορὰς ἀπωλοφύροντο.	Θειασμοί	τε τοῖς εἰρήνην ἀγαπῶσιν δύσφημοι,
[2, 13]	γὰρ ἄνθρωποι καὶ ἀπατεῶνες προσχήματι	θειασμοῦ	νεωτερισμοὺς καὶ μεταβολὰς πραγματευόμενοι δαιμονᾶν
[2, 8]	φρικώδεις, πρῶτον μὲν εὐσεβήσειν τὸ	θεῖον,	ἔπειτα τὰ πρὸς ἀνθρώπους δίκαια
[2, 8]	θέλωσιν. (Πρός γε μὴν τὸ	θεῖον	εὐσεβεῖς ἰδίως· πρὶν γὰρ ἀνασχεῖν
[2, 16]	καταλῦσαι. Πῶς δὲ ἐπικαλέσεσθε τὸ	θεῖον	πρὸς τὴν ἄμυναν οἱ παραβάντες
[2, 12]	Κλαύδιος εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ	θείου	τὸν Ἀγρίππαν υἱὸν Ἀγρίππα· τῆς
[2, 15]	καὶ μὴ πρὸς ἁρπαγὴν τῶν	θείων	κειμηλίων Ῥωμαίους ἐρεθίσαι. Τοὺς δ'
[2, 12]	τῶν ἀποβεβηκότων Κουμανὸν γεγονέναι μὴ	θελήσαντα	τοὺς αὐθέντας τοῦ σφαγέντος ἐπεξελθεῖν.
[2, 7]	ἀπολήψομαι δέ σε καὶ μὴ	θέλουσαν.	Τοῦτο διηγησαμένη τὸ ὄναρ μόλις
[2, 9]	πλῆθος ὡς ἀποκρίνασθαι δῆθεν αὐτοῖς	θέλων,	δίδωσιν τοῖς στρατιώταις σημεῖον ἐκ
[2, 8]	μετάληψις αὐτοῖς παρ' ὧν ἂν	θέλωσιν.	(Πρός γε μὴν τὸ θεῖον
[2, 18]	τῆς ἑαυτῶν ἀσφαλείας ἐν δευτέρῳ	θέμενοι	τὴν συγγένειαν ὁμόσε τοῖς ὁμοφύλοις
[2, 12]	ἱκεσίας τῶν ἐν χειρὶ πραγμάτων	θέμενος	ἀπράκτους ἀπέπεμψεν τοὺς ἱκέτας. (Ἀγγελθὲν
[2, 14]	καὶ παρὰ τὴν εἴσοδον αὐτῶν	θέμενος	ἐπέθυεν ὄρνεις. Τοῦτο τοὺς Ἰουδαίους
[2, 14]	δ' ὑστεραίᾳ βῆμα πρὸ αὐτῶν	θέμενος	καθέζεται, καὶ προσελθόντες οἵ τε
[2, 10]	τινὶ τόπῳ τῆς χώρας θέσθαι	θεμιτὸν	εἴη, ὑπολαβὼν ὁ Πετρώνιος ἀλλὰ
[2, 10]	κατὰ πόλιν συγκαθιδρυκότων τοῖς ἄλλοις	θεοῖς	καὶ τὰς Καίσαρος εἰκόνας τὸ
[2, 8]	μὲν οὖν Ἐσσηνοὶ περὶ ψυχῆς	θεολογοῦσιν	ἄφυκτον δέλεαρ τοῖς ἅπαξ γευσαμένοις
[2, 17]	ὅτι Ῥωμαίοις ὑπετάσσοντο μετὰ τὸν	θεόν,	ἀναλαβὼν τοὺς γνωρίμους ἀνεχώρησεν εἰς
[2, 10]	ἐξύβρισεν εἰς τὴν τύχην, ὥστε	θεὸν	ἑαυτὸν καὶ δοκεῖν βούλεσθαι καὶ
[2, 16]	καὶ δι' ἃ μᾶλλον τὸν	θεὸν	ἐλπίζετε σύμμαχον, ταῦτ' ἀναγκαζόμενοι παραβαίνειν
[2, 8]	εἱμαρμένην παντάπασιν ἀναιροῦσιν καὶ τὸν	θεὸν	ἔξω τοῦ δρᾶν τι κακὸν
[2, 12]	ἱκετεύοντες τὸν οὕτως εἰς τὸν	θεὸν	καὶ τὸν νόμον αὐτῶν ἐξυβρίσαντα
[2, 8]	τελεῖν ὑπομενοῦσιν καὶ μετὰ τὸν	θεὸν	οἴσουσι θνητοὺς δεσπότας. Ἦν δ'
[2, 8]	μέγα παρ' αὐτοῖς μετὰ τὸν	θεὸν	τοὔνομα τοῦ νομοθέτου, κἂν βλασφημήσῃ
[2, 8]	ἀρχόμενοί τε καὶ παυόμενοι γεραίρουσι	θεὸν	ὡς χορηγὸν τῆς ζωῆς. Ἔπειθ'
[2, 19]	διὰ τοὺς πονηροὺς ἀπεστραμμένος ὁ	θεὸς	ἤδη καὶ τὰ ἅγια τέλος
[2, 13]	τὴν ἐρημίαν ὡς ἐκεῖ τοῦ	θεοῦ	δείξοντος αὐτοῖς σημεῖα ἐλευθερίας. Ἐπὶ
[2, 8]	μὴ τὰς αὐγὰς ὑβρίζοιεν τοῦ	θεοῦ,	θακεύουσιν εἰς αὐτόν. Ἔπειτα τὴν
[2, 3]	δέους σκεδασθέντων ἐρήμῳ τῷ τοῦ	θεοῦ	θησαυρῷ προσπεσόντες οἱ στρατιῶται περὶ
[2, 15]	Φλώρου πλεονεξίαν· τῶν γὰρ τοῦ	θεοῦ	θησαυρῶν ἐφιέμενος καὶ διὰ τοῦτο
[2, 16]	καὶ τοὺς ἱεροὺς ἀγγέλους τοῦ	θεοῦ	καὶ πατρίδα τὴν κοινήν, ὡς
[2, 8]	τοῖς κρατοῦσιν· οὐ γὰρ δίχα	θεοῦ	περιγενέσθαι τινὶ τὸ ἄρχειν· κἂν
[2, 16]	τὴν εἰρήνην προτρεψάμενος καὶ τοῦ	θεοῦ	προσκυνήσας ὅθεν ἐξῆν τὰ ἅγια
[2, 8]	κατεγνῶσθαί φασιν τὸν ἀπιστούμενον δίχα	θεοῦ.	Σπουδάζουσι δ' ἐκτόπως περὶ τὰ
[2, 16]	Λοιπὸν οὖν ἐπὶ τὴν τοῦ	θεοῦ	συμμαχίαν καταφευκτέον. Ἀλλὰ καὶ τοῦτο
[2, 10]	μᾶλλον, εἰπών, ἢ γὰρ τοῦ	θεοῦ	συνεργοῦντος πείσας Καίσαρα σωθήσομαι μεθ'
[2, 16]	παρὰ Ῥωμαίοις τέτακται· δίχα γὰρ	θεοῦ	συστῆναι τηλικαύτην ἡγεμονίαν ἀδύνατον. Σκέψασθε
[2, 15]	ἱερεὺς πᾶς δ' ὑπηρέτης τοῦ	θεοῦ	τὰ ἅγια σκεύη προκομίσαντες καὶ
[2, 10]	ἔθος προτεινομένων καὶ ὡς οὐδὲ	θεοῦ	τι δείκηλον, οὐχ ὅπως ἀνδρός,
[2, 16]	Μετὰ δὲ τὴν εἰς ἐκεῖνον	θεραπείαν	ἀπωδύροντο τὰς ἑαυτῶν συμφορὰς καὶ
[2, 21]	ἐπιστολῆς τὸν Ἰώσηπον ἐπιτρέψαι πρὸς	θεραπείαν	αὐτῷ χρήσασθαι τοῖς ἐν Τιβεριάδι
[2, 7]	φορείῳ τε αὐτὸν κομίζειν καὶ	θεραπείαν	βασιλικὴν ἰδίοις παρασχεῖν ἀναλώμασιν. (Καῖσαρ
[2, 16]	παραβάντες ἑκουσίως τὴν εἰς αὐτὸ	θεραπείαν;	ἐπαναιροῦνται δὲ ἕκαστοι πόλεμον ἢ
[2, 8]	σώματος ἐκλέγοντες· ἔνθεν αὐτοῖς πρὸς	θεραπείαν	παθῶν ῥίζαι τε ἀλεξητήριον καὶ
[2, 21]	καὶ κλινήρης ὢν ὑστερῆσαι τῆς	θεραπείας	ἔλεγεν. Ὡς δὲ εἰς τὸ
[2, 1]	εὐχαριστεῖ καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν	θεραπείας	ὡς πρὸς βέβαιον ἤδη βασιλέα·
[2, 16]	γε τὰ τῶν ἐπιτρόπων ἐγκλήματα·	θεραπεύειν	γάρ, οὐκ ἐρεθίζειν χρὴ τὰς
[2, 14]	μετ' εὐφημίας καὶ τὸν Φλῶρον	θεραπευτικῶς	ἐκδέχεσθαι παρεσκευάσατο. Κἀκεῖνος προπέμψας σὺν
[2, 1]	δεσμώτας· Ἐπένευσε δ' ἑτοίμως ἅπασι	θεραπεύων	τὸ πλῆθος. Ἔπειτα θύσας ἐν
[2, 16]	πείθουσι τὸν Νεαπολιτανὸν σὺν ἑνὶ	θεράποντι	περιελθεῖν μέχρι τοῦ Σιλωᾶ τὴν
[2, 21]	αὐτῷ χρήσασθαι τοῖς ἐν Τιβεριάδι	θερμοῖς	ὕδασιν. Ὁ δέ, οὔπω γὰρ
[2, 16]	Ἰταλίας προστάγματα. Λακεδαιμόνιοι δὲ μετὰ	Θερμοπύλας	καὶ Πλαταιὰς καὶ τὸν ἐρευνήσαντα
[2, 14]	αὐτοῖς, τὸ μὲν πρῶτον οἱ	θερμότεροι	τῶν νέων προπηδῶντες οἰκοδομεῖν ἐκώλυον.
[2, 10]	εἰκαίῳ τινὶ τόπῳ τῆς χώρας	θέσθαι	θεμιτὸν εἴη, ὑπολαβὼν ὁ Πετρώνιος
[2, 2]	Ἀγρίππα καὶ Ἰουλίας τῆς θυγατρὸς	θετὸν	παῖδα Γάιον πρώτως ἐκάθισεν, ἀποδίδωσι
[2, 10]	πᾶν τὸ λοιπὸν ἔθνος ἐξανδραποδίσασθαι.	Θεῷ	δ' ἄρα τῶν προσταγμάτων ἔμελεν.
[2, 8]	ἀπάγοντες αἵρεσιν εἱμαρμένῃ τε καὶ	θεῷ	προσάπτουσι πάντα, Καὶ τὸ μὲν
[2, 11]	σὺν αὐτοῖς αὐτίκα θύσων τῷ	θεῷ	τὰ περὶ τῆς ἡγεμονίας χαριστήρια.
[2, 6]	θύματα περὶ τῆς ἀρχῆς τῷ	θεῷ,	τοσούτοις δ' ἐμπεπληκέναι νεκροῖς τὸ
[2, 15]	τοῖς Ἱεροσολύμοις εὐχὴν ἐκτελοῦσα τῷ	θεῷ·	τοὺς γὰρ ἢ νόσῳ καταπονουμένους
[2, 20]	ἐπιοῦσιν ἐχθροῖς ἀλλὰ καὶ τῷ	θεῷ	χρῆσθαι πολεμίῳ. (Πολλὰ τοιαῦτα παραινῶν
[2, 15]	καὶ τὴν παρανομίαν τῶν στρατιωτῶν	θεωμένην	δεινὸν εἰσῄει πάθος, καὶ πολλάκις
[2, 16]	τοὺς δὲ θυμοὺς τῶν ἀγριωτάτων	θηρίων	σφοδροτέρους, Ῥῆνον τῆς ὁρμῆς ὅρον
[2, 16]	δ' οἱ ταῖς ἐπιβολαῖς ἐξαρκέσοντες	θησαυροί;	Πρὸς Αἰγυπτίους ἄρα καὶ πρὸς
[2, 7]	οὐσία δ' αὐτοῦ τοῖς Καίσαρος	θησαυροῖς	ἐγκατατάσσεται. Πρὶν κληθῆναι δ' αὐτὸν
[2, 14]	πόλεμον, πέμψας εἰς τὸν ἱερὸν	θησαυρὸν	ἐξαιρεῖ δεκαεπτὰ τάλαντα σκηψάμενος εἰς
[2, 9]	ταραχὴν ἑτέραν ἐκίνει τὸν ἱερὸν	θησαυρόν,	καλεῖται δὲ κορβωνᾶς, εἰς καταγωγὴν
[2, 3]	σκεδασθέντων ἐρήμῳ τῷ τοῦ θεοῦ	θησαυρῷ	προσπεσόντες οἱ στρατιῶται περὶ τετρακόσια
[2, 15]	πλεονεξίαν· τῶν γὰρ τοῦ θεοῦ	θησαυρῶν	ἐφιέμενος καὶ διὰ τοῦτο παρελθεῖν
[2, 20]	πρὸς οἷς πολλὰ τῶν δημοσίων	θησαυρῶν,	ὅμως οὐκ ἐπέστησαν ταῖς χρείαις
[2, 9]	Ἀγρίππαν καὶ τῆς Φιλίππου τετραρχίας,	θνήσκει	γὰρ οὗτος, καθίστησι βασιλέα. Παραγενόμενος
[2, 18]	δὲ εἰς ἔσχατα> τὸ οἰκεῖον,	θνήσκωμεν	ὡς ἐναγεῖς χερσὶν ἰδίαις· οὐ
[2, 8]	καὶ μετὰ τὸν θεὸν οἴσουσι	θνητοὺς	δεσπότας. Ἦν δ' οὗτος σοφιστὴς
[2, 8]	ἀξινίδιον τοῖς νεοσυστάτοις, καὶ περικαλύψαντες	θοιμάτιον,	ὡς μὴ τὰς αὐγὰς ὑβρίζοιεν
[2, 16]	συναγαγὼν εἰπεῖν ἃ νομίζω συμφέρειν.	Θορυβήσῃ	δέ μοι μηδείς, ἐὰν μὴ
[2, 12]	ἀπὸ Ἀλεξάνδρου Κουμανός, ἐφ' οὗ	θόρυβοί	τε ἤρξαντο καὶ φθορὰ πάλιν
[2, 5]	μηδὲν ἐν τοῖς τῶν ἄλλων	θορύβοις	παρακεκινηκυῖαν εὑρών, αὐλίζεται δὲ περί
[2, 21]	καὶ τῇ δεξιᾷ καταστείλας τὸν	θόρυβον	αὐτῶν ἀγνοεῖν ἔφη τίνων ἀξιοῦσιν
[2, 12]	ταύτην τὴν συμφορὰν ἄλλος λῃστρικὸς	θόρυβος.	Κατὰ γὰρ τὴν Βαιθωρὼ δημοσίαν
[2, 8]	κραυγή ποτε τὸν οἶκον οὔτε	θόρυβος	μιαίνει, τὰς δὲ λαλιὰς ἐν
[2, 22]	πλῆθος ἦν, καὶ μεστὰ πάντα	θορύβου,	δεινὴ δὲ κατήφεια τῶν μετρίων,
[2, 5]	πολλῶν ἀγομένων τοὺς μὲν ἧττον	θορυβώδεις	φανέντας ἐφρούρει, τοὺς δὲ αἰτιωτάτους
[2, 22]	κινήματα, καὶ τῶν ἐμφυλίων παυσάμενοι	θορύβων	ἐπὶ τὰς πρὸς Ῥωμαίους ἐτράποντο
[2, 1]	~(Ἀρχελάῳ δὲ νέων ἦρξε	θορύβων	ἡ τῆς ἐπὶ Ῥώμην ἀποδημίας
[2, 16]	χωρὶς ὅπλων φορολογοῦνται; τί δαί;	Θρᾷκες	οἱ πέντε μὲν εὖρος ἑπτὰ
[2, 17]	υἱὸς Ἀνανία τοῦ ἀρχιερέως, νεανίας	θρασύτατος,	στρατηγῶν τότε τοὺς κατὰ τὴν
[2, 13]	ὅπλα καὶ καθ' ἡμέραν οἱ	θρασύτεροι	παρ' ἀμφοῖν προεπήδων ἐπὶ μάχην·
[2, 18]	καὶ Γαδαρεῖς ὁμοίως τοὺς μὲν	θρασυτέρους	ἀπεσκευάσαντο, τοὺς δὲ φοβεροὺς διὰ
[2, 15]	τὸ πλῆθος ἔρρεπεν πρὸς τοὺς	θρασυτέρους.	(Ἔνθα δὴ πᾶς μὲν ἱερεὺς
[2, 14]	θαυμαστὸν μὲν οὐδὲν εἶναί τινας	θρασυτέρους	καὶ δι' ἡλικίαν ἄφρονας, ἀμήχανον
[2, 12]	ἁρπαγαί τε ἦσαν καὶ τῶν	θρασυτέρων	ἐπαναστάσεις. Καὶ τῶν Σαμαρέων οἱ
[2, 12]	πένθος μὲν ὅλῳ τῷ ἔθνει	θρῆνον	δὲ καθ' ἑκάστην οἰκίαν. (Μετελάμβανεν
[2, 1]	ὑπεσταλμένον, ἀλλ' οἰμωγαὶ διαπρύσιοι καὶ	θρῆνος	ἐγκέλευστος κοπετοί τε περιηχοῦντες ὅλην
[2, 20]	ὀλίγων ὑπηγμένας τῇ Ἰουδαῑ κῇ	θρησκείᾳ·	Διὸ μέγιστος αὐτοῖς ἀγὼν ἐγένετο
[2, 3]	προσηγορίαν ἔχουσαν, οὐχ ἡ συνήθης	θρησκεία	συνήγαγεν τὸν δῆμον, ἀλλ' ἡ
[2, 17]	φόνον, ἐν ᾧ διὰ τὴν	θρησκείαν	καὶ τῶν ὁσίων ἔργων ἔχουσιν
[2, 17]	τὸν ἀπ' ἐκείνων πόλεμον καινοτομεῖν	θρησκείαν	ξένην καὶ μετὰ τοῦ κινδύνου
[2, 1]	χώρας λαὸς ἄπειρος ἐπὶ τὴν	θρησκείαν,	οἱ δὲ τοὺς σοφιστὰς πενθοῦντες
[2, 16]	δ' ὡς ὑμῖν τὸ τῆς	θρησκείας	ἄκρατον, εἰ καὶ πρὸς εὐχειρώτους
[2, 17]	ἀεί, τοὺς μὲν διαφόρους τῆς	θρησκείας	ἐξέκλεισαν, τῷ δ' ἀσθενεῖ λαῷ
[2, 10]	τὸν Πετρώνιον τῆς τε ἀνυπερβλήτου	θρησκείας	τῶν ἀνδρῶν καὶ τοῦ πρὸς
[2, 19]	δὴ τὸ μάλιστα παρ' αὐτοῖς	θρησκευόμενον	σάββατον. Ὁ δ' ἐκσείσας αὐτοὺς
[2, 1]	ἀφ' ὑψηλοῦ βήματος καὶ χρυσοῦ	θρόνου	δεξιωσάμενος τῆς τε σπουδῆς, ἣν
[2, 2]	διάδημα, προκαθίσας δ' ἐπὶ τοῦ	θρόνου	καὶ χρηματίσας βασιλεὺς τάξεις τε
[2, 11]	ἀδελφὸς Ἀριστόβουλος ἰδιώτης καταλιπὼν Ἰωτάπην	θυγατέρα.	Οὗτοι μὲν οὖν ἦσαν, ὡς
[2, 12]	τῆς προτέρας γυναικὸς καὶ Ὀκταουίαν	θυγατέρα	τὴν ὑπ' αὐτοῦ ζευχθεῖσαν Νέρωνι·
[2, 11]	ἀφηγησάμενος. Καταλείπει δὲ τρεῖς μὲν	θυγατέρας	ἐκ Κύπρου γεγενημένας, Βερνίκην καὶ
[2, 7]	αὐτοῦ Γλαφύρας ὄναρ, ἥπερ ἦν	θυγάτηρ	μὲν Ἀρχελάου τοῦ Καππαδόκων βασιλέως,
[2, 6]	διαθήκαις ἐκομίζετο. Δυσὶ δ' αὐτοῦ	θυγατράσι	παρθένοις Καῖσαρ ἔξωθεν χαρίζεται πεντήκοντα
[2, 2]	ἐξ Ἀγρίππα καὶ Ἰουλίας τῆς	θυγατρὸς	θετὸν παῖδα Γάιον πρώτως ἐκάθισεν,
[2, 10]	τῶν Ῥωμαίων δὶς τῆς ἡμέρας	θύειν	ἔφασαν, εἰ δὲ βούλεται τὰς
[2, 17]	ὑπὲρ ἐκείνων ἀπορρίψαντες θυσίας κωλυθῶσι	θύειν	καὶ τὰς ὑπὲρ ἑαυτῶν γένηταί
[2, 16]	χειμῶνα μηδ' εἰς μέσας τὰς	θυέλλας	ἀπολουμένους ἀναχθῆναι· τοῖς μὲν γὰρ
[2, 6]	φόνῳ, καὶ τοσαῦτα μὲν παρεστακέναι	θύματα	περὶ τῆς ἀρχῆς τῷ θεῷ,
[2, 1]	παρὰ Ἰουδαίοις καλεῖται πολύ τι	θυμάτων	πλῆθος ἐκδεχομένη, κάτεισι μὲν ἐκ
[2, 16]	εἰρήνην ἕξετε, προαχθέντες δὲ τοῖς	θυμοῖς	χωρὶς ἐμοῦ κινδυνεύσετε. (Τοσαῦτα εἰπὼν
[2, 19]	δ' ἐκσείσας αὐτοὺς τῆς εὐσεβείας	θυμὸς	ἐποίησεν πλεονεκτῆσαι καὶ κατὰ τὴν
[2, 8]	τῶν ἐπιτρόπων. Ὀργῆς ταμίαι δίκαιοι,	θυμοῦ	καθεκτικοί, πίστεως προστάται, εἰρήνης ὑπουργοί.
[2, 18]	τοῦτο δράσαντες, εἰ μὴ τοὺς	θυμοὺς	αὐτῶν ἀνέκοψεν Τιβέριος Ἀλέξανδρος ὁ
[2, 14]	ἀγανάκτησις ἦν, ἔτι μέντοι τοὺς	θυμοὺς	κατεῖχον. Ὁ δὲ Φλῶρος ὥσπερ
[2, 10]	ἐπανατεινόμενος ἰσχὺν καὶ τοὺς Γαίου	θυμοὺς	τήν τε ἰδίαν πρὸς τούτοις
[2, 16]	ψυχὴν θανάτου καταφρονοῦσαν, τοὺς δὲ	θυμοὺς	τῶν ἀγριωτάτων θηρίων σφοδροτέρους, Ῥῆνον
[2, 1]	ἱππεῖς ἀνὰ τὸ πεδίον· οἳ	θύουσιν	ἑκάστοις ἐξαίφνης προσπεσόντες διαφθείρουσι μὲν
[2, 21]	εἰσελθόντας οἰόμενον. Ὁ δὲ τὰς	θύρας	ἐξαπίνης ἀνοίξας ᾑμαγμένους ἐξαφῆκεν τοὺς
[2, 17]	καταφυγόντες αὐλὴν ταχέως ἀπέκλεισαν τὰς	θύρας,	σὺν οἷς Ἀνανίας ὁ ἀρχιερεὺς
[2, 19]	δὲ Ῥωμαίων οἱ πρῶτοι τοὺς	θυρεοὺς	ἐξερείσαντες εἰς τὸ τεῖχος καὶ
[2, 17]	τὰς συνθήκας ἅπαντες ἀπέθεντο τοὺς	θυρεοὺς	καὶ τὰ ξίφη καὶ μηδὲν
[2, 1]	ἅπασι θεραπεύων τὸ πλῆθος. Ἔπειτα	θύσας	ἐν εὐωχίᾳ μετὰ τῶν φίλων
[2, 17]	εἰ παρὰ μόνοις Ἰουδαίοις οὔτε	θύσει	τις ἀλλότριος οὔτε προσκυνήσει. Κἂν
[2, 2]	ἑορτήν, παρὰ δὲ ταῖς ἰδίαις	θυσίαις	ὠμῶς ἀπεσφάχθαι· καὶ τοσοῦτον ἐν
[2, 17]	καταβολή· τὴν γὰρ ὑπὲρ τούτων	θυσίαν	Καίσαρος ἀπέρριψαν. Καὶ πολλὰ τῶν
[2, 1]	μηδενὸς δεινοῦ γεγονότος ἐτρέποντο πρὸς	θυσίαν·	οὐ μὴν Ἀρχελάῳ δίχα φόνου
[2, 17]	ἀναπείθει μηδενὸς ἀλλοτρίου δῶρον ἢ	θυσίαν	προσδέχεσθαι. Τοῦτο δ' ἦν τοῦ
[2, 17]	πρόγονοι τὰς παρὰ τῶν ἀλλογενῶν	θυσίας	ἀπεδέχοντο. Προσεῖχεν δὲ οὐδεὶς τῶν
[2, 17]	μὴ ταχέως σωφρονήσαντες ἀποδώσουσιν τὰς	θυσίας	καὶ πρὶν ἐξελθεῖν ἐφ' οὓς
[2, 17]	μὴ τὰς ὑπὲρ ἐκείνων ἀπορρίψαντες	θυσίας	κωλυθῶσι θύειν καὶ τὰς ὑπὲρ
[2, 15]	τριάκοντα ἡμερῶν ἧς ἀποδώσειν μέλλοιεν	θυσίας	οἴνου τε ἀφέξεσθαι καὶ ξυρήσεσθαι
[2, 17]	Καὶ οὐ μόνον οὐ διακεκωλυκέναι	θυσίας	τινῶν, τοῦτο μὲν γὰρ ἀσεβέστατον,
[2, 11]	φιλοφρονησάμενος ἐξῄει σὺν αὐτοῖς αὐτίκα	θύσων	τῷ θεῷ τὰ περὶ τῆς
[2, 17]	ἐφεστώτων, διιστάμενοι δὲ ἐπὶ τὰ	θωράκια	καὶ τοὺς πύργους ἔβαλλον τοὺς

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 7/09/2006