HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

Aristote, Opuscules. De la jeunesse et de la vieillesse, de la vie et de la mort (texte complet)

Liste des contextes (ordre alphabétique)

δ = 42 formes différentes pour 159 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Chapitre

[3]   ζῷον εἶναι λέγομεν. Διὰ τί δ΄ αἱ μὲν τῶν αἰσθήσεων φανερῶς

[1]   οὐκ ἔχει δ΄ αἴσθησιν͵ τῷ δ΄ αἰσθάνεσθαι τὸ ζῷον πρὸς τὸ

[1]   φυτὰ ζῇ μέν͵ οὐκ ἔχει δ΄ αἴσθησιν͵ τῷ δ΄ αἰσθάνεσθαι τὸ

[3]   ταύτῃ καὶ ζῆν φαμεν͵ ᾗ δ΄ αἰσθητικόν͵ ταύτῃ τὸ σῶμα ζῷον

[2]   μιᾶς ἀρχῆς δένδρα. Δι΄ ἓν δ΄ αἰτίαν τὰ μὲν οὐ δύναται

[1]   τὸ τοῦ παντὸς ἄνω͵ τοῖς δ΄ ἄλλοις μεταξύ· τοῖς δὲ φυτοῖς

[2]   τοῦ δεξομένου τὴν τροφήν͵ τὰ δ΄ ἄλλων τε καὶ τούτων ἀμφοτέρων.

[5]   γήρᾳ͵ τὴν δὲ βίαιον͵ συμβαίνει δ΄ ἀμφοτέρας διὰ ταὐτὸ γίνεσθαι τὰς

[1]   τοῖς ἀμφοτέρων τούτων τετυχηκόσι (λέγω δ΄ ἀμφοτέρων τοῦ τε ζῷον εἶναι

[1]   ἐνέργειαν αἰσθήσεις ἀναγκαῖον ἀπαντᾶν͵ τοῦτο δ΄ ἂν εἴη μέσον τοῦ πρόσθεν

[5]   δεῖ σῴζεσθαι τὸ θερμόν (τοῦτο δ΄ ἀναγκαῖον͵ εἴπερ μέλλει ζῆν) δεῖ

[4]   καρδίᾳ τοῖς ἐναίμοις εἶναι͵ τοῖς δ΄ ἀναίμοις ἐν τῷ ἀνάλογον· ἐργάζεται

[4]   ταύτην ἔχειν τὴν ἀρχήν͵ τοῖς δ΄ ἀναίμοις ἐν τῷ ἀνάλογον μορίῳ.

[2]   οὐ δύναται διαιρούμενα ζῆν͵ τὰ δ΄ ἀποφυτεύεται τῶν φυτῶν͵ ἕτερος (ἔσται

[2]   ζῴων πολλοῖς ζῴοις συμπεφυκόσιν (τὰ δ΄ ἄριστα συνεστηκότα τοῦτ΄ οὐ πάσχει

[3]   ἡ ῥίζα τῶν φυομένων͵ ἡ δ΄ ἀρχὴ τὸ μέσον αὐτῶν ἐστιν)

[2]   δὲ μᾶλλον ἑτέροις ἑτέρων. Ὅσα δ΄ αὐτῶν ἐστι πορευτικά͵ πρόσκειται καὶ

[5]   μένουσι πεπυρωμένοι πολὺν χρόνον. Ἡ δ΄ ἔγκρυψις σῴζει τὸ πῦρ· οὔτε

[1]   αὐτὸ τοῦτο τὸ μόριον͵ τῷ δ΄ εἶναι πλείω καὶ ἕτερα· οὐ

[3]   συντείνουσι πρὸς τὴν καρδίαν͵ αἱ δ΄ εἰσὶν ἐν τῇ κεφαλῇ (διὸ

[4]   ψυχομένων ὑπομένει τὸ ζῆν͵ τοῦ δ΄ ἐν ταύτῃ φθείρεται πάμπαν͵ διὰ

[6]   τὰ μέν ἐστιν ἔνυδρα τὰ δ΄ ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖται τὴν

[1]   περίττωμα ἀφίησι τὸ πρῶτον. Ἔχει δ΄ ἐναντίως τοῖς φυτοῖς τοῦτο καὶ

[2]   ἂν ᾖ τὸ μέσον. Δῆλον δ΄ ἐπὶ τῶν ἐντόμων͵ οἷον σφηκῶν

[3]   τοῦ στόματος λειτουργεῖ δύναμις͵ ἑτέραν δ΄ ἡ τῆς κοιλίας͵ περὶ τὴν

[2]   ᾗ δέχεται τὴν τροφήν͵ ἑνὸς δ΄ ᾗ τὸ περίττωμα προΐεται͵ τρίτου

[5]   ὁτιοῦν ἄλλο τῶν καυστῶν. Αἴτιον δ΄ ὅτι τὴν μὲν οὖσαν ἐν

[2]   τὰ μὲν φυτὰ δύναται͵ ταῦτα δ΄ οὐ δύναται διὰ τὸ μὴ

[3]   ἐνδέχεται ποιεῖσθαι τὴν κίνησιν͵ ταῦτα δ΄ οὐδὲν συντείνει πρὸς τὸν ἄνω

[6]   πᾶν ζῶν ἔχει ψυχήν͵ αὕτη δ΄ οὐκ ἄνευ φυσικῆς ὑπάρχει θερμότητος͵

[5]   μὲν ὑφ΄ αὑτοῦ μάρανσιν͵ τὴν δ΄ ὑπὸ τῶν ἐναντίων σβέσιν͵ (τὴν

[5]   σβέσιν͵ (τὴν μὲν γήρᾳ͵ τὴν δὲ βίαιον͵ συμβαίνει δ΄ ἀμφοτέρας διὰ

[3]   ἡ καρδία γίνεται πρῶτον· τοῦτο δὲ δῆλον ἐξ ὧν ἐν τοῖς

[1]   ἐκ τῆς γῆς λαμβάνει͵ τὰ δὲ δι΄ αὑτῶν. ~Τριῶν δὲ μερῶν

[5]   (τὸ μὲν γὰρ μαραίνεται͵ τὸ δὲ διαμένει πλείω χρόνον) εἴρηται ἐν

[1]   ὄπισθεν δὲ τὸ ἀντικείμενον) ἔτι δὲ διῃρημένου τοῦ σώματος τῶν ζώντων

[3]   χελῶναι τῆς καρδίας ἀφῃρημένης. ~Ἔτι δὲ ἐπί τε τῶν φυτῶν δῆλον

[1]   ζῷον ἀδύνατον μὴ ζῆν· ᾗ δὲ ζῇ͵ ταύτῃ ζῷον ὑπάρχειν οὐκ

[1]   καλεῖν͵ ἀφείσθω τὰ νῦν· ὅσα δὲ ζῷα λέγεται καὶ ζῆν͵ ἐν

[6]   ῥίζαι ψύχωνται τῶν φυτῶν. Τῶν δὲ ζῴων ἐπεὶ τὰ μέν ἐστιν

[1]   πρὸς τὸ περιέχον ὅλον͵ κάτω δὲ καθ΄ ὃ τὸ περίττωμα ἀφίησι

[3]   ὁ ὄζος τοῦ κλάδου͵ ἅμα δὲ καὶ μέσον͵ ὥστε ἢ τοῦτο

[1]   καὶ θανάτου λεκτέον νῦν· ἅμα δὲ καὶ περὶ ἀναπνοῆς ἀναγκαῖον ἴσως

[4]   ζῶντα μὲν φαίνεται θερμά͵ τελευτῶντα δὲ καὶ στερισκόμενα τοῦ ζῆν τοὐναντίον.

[2]   μίαν͵ δυνάμει δὲ πλείους͵ ὁμοίως δὲ καὶ τὴν αἰσθητικήν· φαίνεται γὰρ

[2]   τὸ τῶν ἐντόμων γένος. Ἀνάγκη δὲ καὶ τὴν θρεπτικὴν ψυχὴν ἐνεργείᾳ

[3]   κοιλίας͵ περὶ τὴν τροφήν͵ ἡ δὲ καρδία κυριωτάτη͵ καὶ τὸ τέλος

[3]   τῇ καρδίᾳ γίνεσθαι πρῶτον. Ἡ δὲ καρδία ὅτι ἐστὶν ἀρχή͵ τῶν

[2]   τοῖς ἄλλοις τὸ ἀνάλογον͵ διήρθρωται δὲ μᾶλλον ἑτέροις ἑτέρων. Ὅσα δ΄

[5]   τὴν πέψιν κωλύει τρέφεσθαι· ὁτὲ δὲ μαραίνεσθαι συμβαίνει͵ πλείονος ἀθροιζομένου θερμοῦ

[2]   τὰ δὲ δι΄ αὑτῶν. ~Τριῶν δὲ μερῶν ὄντων εἰς ἃ διαιρεῖται

[1]   καὶ Ζωῆς καὶ Θανάτου. ~(Περὶ δὲ νεότητος καὶ γήρως καὶ περὶ

[6]   ἀνθρώποις τὸ πρῶτον προσενεγκαμένοις͵ αἱ δὲ νηστεῖαι θερμαίνουσι καὶ δίψας ποιοῦσιν·

[6]   εἴρηται ἐν τοῖς προβλήμασιν. ~Ἐπεὶ δὲ πᾶν ζῶν ἔχει ψυχήν͵ αὕτη

[5]   πνιγεῖ συνεχῶς͵ ἀποσβέννυνται ταχέως· ἂν δὲ παρ΄ ἄλληλά τις ποιῇ πυκνὰ

[1]   καὶ τὸ μὴ ζῆν. Ἐπεὶ δὲ περὶ ψυχῆς ἐν ἑτέροις διώρισται͵

[2]   τοῖς ἔχουσιν εἶναι μίαν͵ δυνάμει δὲ πλείους͵ ὁμοίως δὲ καὶ τὴν

[2]   ἐνεργείᾳ μὲν ἔχει ἕν͵ δυνάμει δὲ πλείω· τὸν αὐτὸν γὰρ συνέστηκε

[2]   συμβαῖνον· καὶ τῶν μὴ ἐντόμων δὲ πολλὰ διαιρούμενα δύναται ζῆν διὰ

[5]   φλὸξ πρὶν ἐπελθεῖν ἑτέραν͵ τὸ δὲ πῦρ ἀεὶ διατελεῖ γινόμενον καὶ

[6]   ἡ τοῦ θερμοῦ ἰσχύς͵ ἂν δὲ συμβαίνῃ καύματα καὶ μὴ δύνηται

[4]   ἐν τῷ ἀνάλογον μορίῳ. Πάντα δὲ τὰ μόρια καὶ πᾶν τὸ

[4]   ἀναίμων ἐν τῷ ἀνάλογον͵ ἐν δὲ τῇ καρδίᾳ τῶν ἐναίμων. Ἀνάγκη

[4]   τὸ χρώμενον δεῖ διαφέρειν (ὥσπερ δὲ τὴν δύναμιν͵ οὕτως͵ ἂν ἐνδέχηται͵

[5]   μάρανσίν τε καὶ σβέσιν. Καλοῦμεν δὲ τὴν μὲν ὑφ΄ αὑτοῦ μάρανσιν͵

[4]   τὸ κάλλιστον· ἐν τῷ μέσῳ δὲ τῆς οὐσίας τῆς ἀρχῆς οὔσης

[1]   ἐστιν ἡμῖν ἡ αἴσθησις͵ ὄπισθεν δὲ τὸ ἀντικείμενον) ἔτι δὲ διῃρημένου

[4]   θερμῷ τὴν τροφὴν πάντα͵ μάλιστα δὲ τὸ κυριώτατον. Διὸ τῶν μὲν

[6]   ἂν λάβῃ τὴν πέψιν. Ἐὰν δὲ τὸ περιέχον ὑπερβάλλῃ ψυχρότητι διὰ

[2]   ζῆν διὰ τὸ θρεπτικόν. Τὸ δὲ τοιοῦτον μόριον ἐνεργείᾳ μὲν ἔχει

[2]   τῶν ζῴων καλεῖται στῆθος͵ ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις τὸ ἀνάλογον͵ διήρθρωται

[4]   τῆς αὐξητικῆς καὶ θρεπτικῆς· ~κατὰ δὲ τὸν λόγον͵ ὅτι τὴν φύσιν

[2]   τὰ μὲν τοῦ ληψομένου τὰ δὲ τοῦ δεξομένου τὴν τροφήν͵ τὰ

[2]   ᾗ τὸ περίττωμα προΐεται͵ τρίτου δὲ τοῦ μέσου τούτων͵ τοῦτο ἐν

[5]   ἐν τῇ ἀρχῇ κατάψυξιν. Παράδειγμα δὲ τούτου λαβεῖν ἔστι τὸ συμβαῖνον

[3]   πρὸς τὸν ἄνω τόπον. Χωρὶς δὲ τούτων͵ εἰ τὸ ζῆν ἐν

[6]   τὰ δὲ τῷ ἀέρι. Τίνα δὲ τρόπον καὶ πῶς͵ λεκτέον ἐπιστήσασι

[6]   ὁ ἀὴρ ἀεὶ θερμαίνεται͵ τῆς δὲ τροφῆς εἰσιούσης καταψύχεται κινούμενος͵ ἕως

[6]   τὰ μὲν τῷ ὕδατι τὰ δὲ τῷ ἀέρι. Τίνα δὲ τρόπον

[3]   τῶν αἰσθητηρίων κοινὸν αἰσθητήριον. Δύο δὲ φανερῶς ἐνταῦθα συντεινούσας ὁρῶμεν͵ τήν

[1]   τοῖς δ΄ ἄλλοις μεταξύ· τοῖς δὲ φυτοῖς ἀκινήτοις οὖσι καὶ λαμβάνουσιν

[5]   δ΄ ἀναγκαῖον͵ εἴπερ μέλλει ζῆν) δεῖ γίνεσθαί τινα τοῦ θερμοῦ τοῦ

[4]   καὶ ᾧ χρῆται τὸ χρώμενον δεῖ διαφέρειν (ὥσπερ δὲ τὴν δύναμιν͵

[1]   μόρια ἢ δυνάμεις͵ ὁποτέρως ποτὲ δεῖ καλεῖν͵ ἀφείσθω τὰ νῦν· ὅσα

[3]   τοῦ ταύτης ἔργου χάριν ἐστί· δεῖ μὲν γὰρ τὸ κύριον πρὸς

[5]   τάχος. Δῆλον τοίνυν ὡς εἴπερ δεῖ σῴζεσθαι τὸ θερμόν (τοῦτο δ΄

[4]   τὴν ἐσχάτην τροφὴν καὶ τὸ δεκτικόν· πρὸς ἑκατέρῳ γὰρ αὐτῶν οὕτως

[2]   τε καλουμένης κεφαλῆς καὶ τοῦ δεκτικοῦ τῆς τροφῆς͵ ζῇ μεθ΄ οὗπερ

[2]   γίνεται πολλὰ ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς δένδρα. Δι΄ ἓν δ΄ αἰτίαν τὰ

[6]   σφακελίζειν καὶ ἀστρόβλητα γίνεσθαι τὰ δένδρα περὶ τοὺς καιροὺς τούτους. Διὸ

[2]   τοῦ ληψομένου τὰ δὲ τοῦ δεξομένου τὴν τροφήν͵ τὰ δ΄ ἄλλων

[2]   τῶν ζῴων͵ ἑνὸς μὲν ᾗ δέχεται τὴν τροφήν͵ ἑνὸς δ΄ ᾗ

[4]   στερισκόμενα τοῦ ζῆν τοὐναντίον. Ἀναγκαῖον δὴ ταύτης τὴν ἀρχὴν τῆς θερμότητος

[2]   οὗπερ ἂν ᾖ τὸ μέσον. Δῆλον δ΄ ἐπὶ τῶν ἐντόμων͵ οἷον

[3]   Κατὰ μὲν οὖν τὰ φαινόμενα δῆλον ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι ἐν

[3]   καρδία γίνεται πρῶτον· τοῦτο δὲ δῆλον ἐξ ὧν ἐν τοῖς ἐνδεχομένοις

[3]   δὲ ἐπί τε τῶν φυτῶν δῆλον καὶ ἐπὶ τῶν ζῴων͵ τῶν

[3]   τούτῳ τῷ μορίῳ πᾶσίν ἐστι͵ δῆλον ὅτι καὶ τὴν αἰσθητικὴν ἀρχὴν

[1]   ψυχῆς ἐν ἑτέροις διώρισται͵ καὶ δῆλον ὅτι οὐχ οἷόν τ΄ εἶναι

[1]   κάτω͵ ὥστε καὶ τὰ φυτά) δῆλον ὅτι τὴν (θρεπτικὴν ἀρχὴν ἔχοι

[5]   ἀλλὰ λανθάνει διὰ τὸ τάχος. Δῆλον τοίνυν ὡς εἴπερ δεῖ σῴζεσθαι

[1]   τῆς γῆς λαμβάνει͵ τὰ δὲ δι΄ αὑτῶν. ~Τριῶν δὲ μερῶν ὄντων

[2]   πολλὰ ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς δένδρα. Δι΄ ἓν δ΄ αἰτίαν τὰ μὲν

[1]   τὸ καλούμενον στόμα τοῖς ζῴοις͵ δι΄ οὗ τὴν τροφὴν τὰ μὲν

[5]   πῦρ· οὔτε γὰρ ἀποπνεῖν κωλύεται͵ διὰ μανότητα τῆς τέφρας͵ ἀντιφράττει τε

[5]   δὲ βίαιον͵ συμβαίνει δ΄ ἀμφοτέρας διὰ ταὐτὸ γίνεσθαι τὰς φθοράς· ὑπολειπούσης

[1]   ζῴοις· τῷ μὲν γὰρ ἀνθρώπῳ διὰ τὴν ὀρθότητα μάλιστα ὑπάρχει τοῦτο

[6]   δὲ τὸ περιέχον ὑπερβάλλῃ ψυχρότητι διὰ τὴν ὥραν͵ ἰσχυρῶν γινομένων πάγων͵

[6]   εἴπομεν͵ τοῖς μὲν φυτοῖς ἡ διὰ τῆς τροφῆς καὶ τοῦ περιέχοντος

[3]   τὸ σῶμα ζῷον εἶναι λέγομεν. Διὰ τί δ΄ αἱ μὲν τῶν

[2]   τοῦτ΄ οὐ πάσχει τῶν ζῴων διὰ τὸ εἶναι τὴν φύσιν αὐτῶν

[2]   δὲ πολλὰ διαιρούμενα δύναται ζῆν διὰ τὸ θρεπτικόν. Τὸ δὲ τοιοῦτον

[5]   μαραίνεσθαι συμβαίνει͵ πλείονος ἀθροιζομένου θερμοῦ διὰ τὸ μὴ ἀναπνεῖν μηδὲ καταψύχεσθαι·

[2]   δύναται͵ ταῦτα δ΄ οὐ δύναται διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὄργανα πρὸς

[5]   ῥέον ὥσπερ ποταμός͵ ἀλλὰ λανθάνει διὰ τὸ τάχος. Δῆλον τοίνυν ὡς

[4]   δ΄ ἐν ταύτῃ φθείρεται πάμπαν͵ διὰ τὸ τὴν ἀρχὴν ἐντεῦθεν τῆς

[3]   δοκεῖ τισιν αἰσθάνεσθαι τὰ ζῷα διὰ τὸν ἐγκέφαλον) τὸ αἴτιον τούτων

[1]   εἰπεῖν· ἐνίοις γὰρ τῶν ζῴων διὰ τοῦτο συμβαίνει τὸ ζῆν καὶ

[6]   τὴν δίαιταν͵ ἐκ τούτων καὶ διὰ τούτων πορίζεται τὴν κατά ψυξιν͵

[2]   δὲ μερῶν ὄντων εἰς ἃ διαιρεῖται πάντα τὰ τέλεια τῶν ζῴων͵

[2]   φαίνεται γὰρ ἔχοντα αἴσθησιν τὰ διαιρούμενα αὐτῶν. Ἀλλὰ πρὸς τὸ σῴζεσθαι

[2]   τῶν μὴ ἐντόμων δὲ πολλὰ διαιρούμενα δύναται ζῆν διὰ τὸ θρεπτικόν.

[2]   τρόπον· καὶ γὰρ τὰ φυτὰ διαιρούμενα ζῇ χωρίς͵ καὶ γίνεται πολλὰ

[2]   αἰτίαν τὰ μὲν οὐ δύναται διαιρούμενα ζῆν͵ τὰ δ΄ ἀποφυτεύεται τῶν

[2]   καὶ μικρὰν αἴσθησιν ἔνια ποιεῖ διαιρούμενα τῶν μορίων ὅτι ἔχει τι

[6]   ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖται τὴν δίαιταν͵ ἐκ τούτων καὶ διὰ τούτων

[5]   μὲν γὰρ μαραίνεται͵ τὸ δὲ διαμένει πλείω χρόνον) εἴρηται ἐν τοῖς

[5]   ἑτέραν͵ τὸ δὲ πῦρ ἀεὶ διατελεῖ γινόμενον καὶ ῥέον ὥσπερ ποταμός͵

[3]   κύριον πρὸς τὸ οὗ ἕνεκα διατελεῖν͵ ἀλλ΄ οὐκ ἐν τοῖς τούτου

[4]   ᾧ χρῆται τὸ χρώμενον δεῖ διαφέρειν (ὥσπερ δὲ τὴν δύναμιν͵ οὕτως͵

[1]   δὲ τὸ ἀντικείμενον) ἔτι δὲ διῃρημένου τοῦ σώματος τῶν ζώντων πάντων

[2]   δὲ τοῖς ἄλλοις τὸ ἀνάλογον͵ διήρθρωται δὲ μᾶλλον ἑτέροις ἑτέρων. Ὅσα

[3]   συμβαίνει πᾶσιν ἐκ τοῦ μέσου (διθύρων γὰρ ὄντων πάντων͵ ᾗ συμπέφυκεν

[4]   ἔχει τινὰ σύμφυτον θερμότητα φυσικήν· διὸ ζῶντα μὲν φαίνεται θερμά͵ τελευτῶντα

[6]   δένδρα περὶ τοὺς καιροὺς τούτους. Διὸ καὶ γένη τινὰ λίθων ταῖς

[3]   δ΄ εἰσὶν ἐν τῇ κεφαλῇ (διὸ καὶ δοκεῖ τισιν αἰσθάνεσθαι τὰ

[2]   αὐτῶν ὡς ἐνδέχεται μάλιστα μίαν) Διὸ καὶ μικρὰν αἴσθησιν ἔνια ποιεῖ

[4]   πάντα͵ μάλιστα δὲ τὸ κυριώτατον. Διὸ τῶν μὲν ἄλλων μορίων ψυχομένων

[5]   καταναλίσκον πρὶν ἐπιστῆναι τὴν ἀναθυμίασιν. Διόπερ οὐ μόνον μαραίνεται τὸ ἔλαττον

[1]   ζῷον πρὸς τὸ μὴ ζῷον διορίζομεν. Ἀριθμῷ μὲν οὖν ἀναγκαῖον ἓν

[6]   αἱ δὲ νηστεῖαι θερμαίνουσι καὶ δίψας ποιοῦσιν· ἀκίνητος γὰρ ὢν ὁ

[1]   δὲ περὶ ψυχῆς ἐν ἑτέροις διώρισται͵ καὶ δῆλον ὅτι οὐχ οἷόν

[3]   ἐν τῇ κεφαλῇ (διὸ καὶ δοκεῖ τισιν αἰσθάνεσθαι τὰ ζῷα διὰ

[2]   ἐν τοῖς ἔχουσιν εἶναι μίαν͵ δυνάμει δὲ πλείους͵ ὁμοίως δὲ καὶ

[2]   μόριον ἐνεργείᾳ μὲν ἔχει ἕν͵ δυνάμει δὲ πλείω· τὸν αὐτὸν γὰρ

[1]   τῆς ψυχῆς ἢ μόρια ἢ δυνάμεις͵ ὁποτέρως ποτὲ δεῖ καλεῖν͵ ἀφείσθω

[5]   ὑπολειπούσης γὰρ τῆς τροφῆς͵ οὐ δυναμένου λαμβάνειν τοῦ θερμοῦ τὴν τροφήν͵

[2]   τὰ τούτοις ἔχοντα τὴν αὐτὴν δύναμιν. Ἀλλ΄ ἥ γε τῆς θρεπτικῆς

[1]   ἐν τούτῳ τινὶ τῶν ἐχόντων δύναμιν ἐν τοῖς μορίοις͵ τὰ μὲν

[4]   δεῖ διαφέρειν (ὥσπερ δὲ τὴν δύναμιν͵ οὕτως͵ ἂν ἐνδέχηται͵ καὶ τὸν

[3]   ἐργασίαν ἡ τοῦ στόματος λειτουργεῖ δύναμις͵ ἑτέραν δ΄ ἡ τῆς κοιλίας͵

[2]   φυτὰ δύναται͵ ταῦτα δ΄ οὐ δύναται διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὄργανα

[2]   δ΄ αἰτίαν τὰ μὲν οὐ δύναται διαιρούμενα ζῆν͵ τὰ δ΄ ἀποφυτεύεται

[2]   μὴ ἐντόμων δὲ πολλὰ διαιρούμενα δύναται ζῆν διὰ τὸ θρεπτικόν. Τὸ

[2]   τὴν φύσιν͵ τὰ μὲν φυτὰ δύναται͵ ταῦτα δ΄ οὐ δύναται διὰ

[4]   ὁρῶμεν ἐν πᾶσιν ἐκ τῶν δυνατῶν ποιοῦσαν τὸ κάλλιστον· ἐν τῷ

[6]   δὲ συμβαίνῃ καύματα καὶ μὴ δύνηται τὸ σπώμενον ἐκ τῆς γῆς

[3]   πάντων τῶν αἰσθητηρίων κοινὸν αἰσθητήριον. Δύο δὲ φανερῶς ἐνταῦθα συντεινούσας ὁρῶμεν͵

[5]   φθοράν. ~Ἀλλὰ μὴν πυρός γε δύο ὁρῶμεν φθοράς͵ μάρανσίν τε καὶ

Chapitre
[3]	ζῷον εἶναι λέγομεν. Διὰ τί	δ΄	αἱ μὲν τῶν αἰσθήσεων φανερῶς
[1]	οὐκ ἔχει δ΄ αἴσθησιν͵ τῷ	δ΄	αἰσθάνεσθαι τὸ ζῷον πρὸς τὸ
[1]	φυτὰ ζῇ μέν͵ οὐκ ἔχει	δ΄	αἴσθησιν͵ τῷ δ΄ αἰσθάνεσθαι τὸ
[3]	ταύτῃ καὶ ζῆν φαμεν͵ ᾗ	δ΄	αἰσθητικόν͵ ταύτῃ τὸ σῶμα ζῷον
[2]	μιᾶς ἀρχῆς δένδρα. Δι΄ ἓν	δ΄	αἰτίαν τὰ μὲν οὐ δύναται
[1]	τὸ τοῦ παντὸς ἄνω͵ τοῖς	δ΄	ἄλλοις μεταξύ· τοῖς δὲ φυτοῖς
[2]	τοῦ δεξομένου τὴν τροφήν͵ τὰ	δ΄	ἄλλων τε καὶ τούτων ἀμφοτέρων.
[5]	γήρᾳ͵ τὴν δὲ βίαιον͵ συμβαίνει	δ΄	ἀμφοτέρας διὰ ταὐτὸ γίνεσθαι τὰς
[1]	τοῖς ἀμφοτέρων τούτων τετυχηκόσι (λέγω	δ΄	ἀμφοτέρων τοῦ τε ζῷον εἶναι
[1]	ἐνέργειαν αἰσθήσεις ἀναγκαῖον ἀπαντᾶν͵ τοῦτο	δ΄	ἂν εἴη μέσον τοῦ πρόσθεν
[5]	δεῖ σῴζεσθαι τὸ θερμόν (τοῦτο	δ΄	ἀναγκαῖον͵ εἴπερ μέλλει ζῆν) δεῖ
[4]	καρδίᾳ τοῖς ἐναίμοις εἶναι͵ τοῖς	δ΄	ἀναίμοις ἐν τῷ ἀνάλογον· ἐργάζεται
[4]	ταύτην ἔχειν τὴν ἀρχήν͵ τοῖς	δ΄	ἀναίμοις ἐν τῷ ἀνάλογον μορίῳ.
[2]	οὐ δύναται διαιρούμενα ζῆν͵ τὰ	δ΄	ἀποφυτεύεται τῶν φυτῶν͵ ἕτερος (ἔσται
[2]	ζῴων πολλοῖς ζῴοις συμπεφυκόσιν (τὰ	δ΄	ἄριστα συνεστηκότα τοῦτ΄ οὐ πάσχει
[3]	ἡ ῥίζα τῶν φυομένων͵ ἡ	δ΄	ἀρχὴ τὸ μέσον αὐτῶν ἐστιν)
[2]	δὲ μᾶλλον ἑτέροις ἑτέρων. Ὅσα	δ΄	αὐτῶν ἐστι πορευτικά͵ πρόσκειται καὶ
[5]	μένουσι πεπυρωμένοι πολὺν χρόνον. Ἡ	δ΄	ἔγκρυψις σῴζει τὸ πῦρ· οὔτε
[1]	αὐτὸ τοῦτο τὸ μόριον͵ τῷ	δ΄	εἶναι πλείω καὶ ἕτερα· οὐ
[3]	συντείνουσι πρὸς τὴν καρδίαν͵ αἱ	δ΄	εἰσὶν ἐν τῇ κεφαλῇ (διὸ
[4]	ψυχομένων ὑπομένει τὸ ζῆν͵ τοῦ	δ΄	ἐν ταύτῃ φθείρεται πάμπαν͵ διὰ
[6]	τὰ μέν ἐστιν ἔνυδρα τὰ	δ΄	ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖται τὴν
[1]	περίττωμα ἀφίησι τὸ πρῶτον. Ἔχει	δ΄	ἐναντίως τοῖς φυτοῖς τοῦτο καὶ
[2]	ἂν ᾖ τὸ μέσον. Δῆλον	δ΄	ἐπὶ τῶν ἐντόμων͵ οἷον σφηκῶν
[3]	τοῦ στόματος λειτουργεῖ δύναμις͵ ἑτέραν	δ΄	ἡ τῆς κοιλίας͵ περὶ τὴν
[2]	ᾗ δέχεται τὴν τροφήν͵ ἑνὸς	δ΄	ᾗ τὸ περίττωμα προΐεται͵ τρίτου
[5]	ὁτιοῦν ἄλλο τῶν καυστῶν. Αἴτιον	δ΄	ὅτι τὴν μὲν οὖσαν ἐν
[2]	τὰ μὲν φυτὰ δύναται͵ ταῦτα	δ΄	οὐ δύναται διὰ τὸ μὴ
[3]	ἐνδέχεται ποιεῖσθαι τὴν κίνησιν͵ ταῦτα	δ΄	οὐδὲν συντείνει πρὸς τὸν ἄνω
[6]	πᾶν ζῶν ἔχει ψυχήν͵ αὕτη	δ΄	οὐκ ἄνευ φυσικῆς ὑπάρχει θερμότητος͵
[5]	μὲν ὑφ΄ αὑτοῦ μάρανσιν͵ τὴν	δ΄	ὑπὸ τῶν ἐναντίων σβέσιν͵ (τὴν
[5]	σβέσιν͵ (τὴν μὲν γήρᾳ͵ τὴν	δὲ	βίαιον͵ συμβαίνει δ΄ ἀμφοτέρας διὰ
[3]	ἡ καρδία γίνεται πρῶτον· τοῦτο	δὲ	δῆλον ἐξ ὧν ἐν τοῖς
[1]	ἐκ τῆς γῆς λαμβάνει͵ τὰ	δὲ	δι΄ αὑτῶν. ~Τριῶν δὲ μερῶν
[5]	(τὸ μὲν γὰρ μαραίνεται͵ τὸ	δὲ	διαμένει πλείω χρόνον) εἴρηται ἐν
[1]	ὄπισθεν δὲ τὸ ἀντικείμενον) ἔτι	δὲ	διῃρημένου τοῦ σώματος τῶν ζώντων
[3]	χελῶναι τῆς καρδίας ἀφῃρημένης. ~Ἔτι	δὲ	ἐπί τε τῶν φυτῶν δῆλον
[1]	ζῷον ἀδύνατον μὴ ζῆν· ᾗ	δὲ	ζῇ͵ ταύτῃ ζῷον ὑπάρχειν οὐκ
[1]	καλεῖν͵ ἀφείσθω τὰ νῦν· ὅσα	δὲ	ζῷα λέγεται καὶ ζῆν͵ ἐν
[6]	ῥίζαι ψύχωνται τῶν φυτῶν. Τῶν	δὲ	ζῴων ἐπεὶ τὰ μέν ἐστιν
[1]	πρὸς τὸ περιέχον ὅλον͵ κάτω	δὲ	καθ΄ ὃ τὸ περίττωμα ἀφίησι
[3]	ὁ ὄζος τοῦ κλάδου͵ ἅμα	δὲ	καὶ μέσον͵ ὥστε ἢ τοῦτο
[1]	καὶ θανάτου λεκτέον νῦν· ἅμα	δὲ	καὶ περὶ ἀναπνοῆς ἀναγκαῖον ἴσως
[4]	ζῶντα μὲν φαίνεται θερμά͵ τελευτῶντα	δὲ	καὶ στερισκόμενα τοῦ ζῆν τοὐναντίον.
[2]	μίαν͵ δυνάμει δὲ πλείους͵ ὁμοίως	δὲ	καὶ τὴν αἰσθητικήν· φαίνεται γὰρ
[2]	τὸ τῶν ἐντόμων γένος. Ἀνάγκη	δὲ	καὶ τὴν θρεπτικὴν ψυχὴν ἐνεργείᾳ
[3]	κοιλίας͵ περὶ τὴν τροφήν͵ ἡ	δὲ	καρδία κυριωτάτη͵ καὶ τὸ τέλος
[3]	τῇ καρδίᾳ γίνεσθαι πρῶτον. Ἡ	δὲ	καρδία ὅτι ἐστὶν ἀρχή͵ τῶν
[2]	τοῖς ἄλλοις τὸ ἀνάλογον͵ διήρθρωται	δὲ	μᾶλλον ἑτέροις ἑτέρων. Ὅσα δ΄
[5]	τὴν πέψιν κωλύει τρέφεσθαι· ὁτὲ	δὲ	μαραίνεσθαι συμβαίνει͵ πλείονος ἀθροιζομένου θερμοῦ
[2]	τὰ δὲ δι΄ αὑτῶν. ~Τριῶν	δὲ	μερῶν ὄντων εἰς ἃ διαιρεῖται
[1]	καὶ Ζωῆς καὶ Θανάτου. ~(Περὶ	δὲ	νεότητος καὶ γήρως καὶ περὶ
[6]	ἀνθρώποις τὸ πρῶτον προσενεγκαμένοις͵ αἱ	δὲ	νηστεῖαι θερμαίνουσι καὶ δίψας ποιοῦσιν·
[6]	εἴρηται ἐν τοῖς προβλήμασιν. ~Ἐπεὶ	δὲ	πᾶν ζῶν ἔχει ψυχήν͵ αὕτη
[5]	πνιγεῖ συνεχῶς͵ ἀποσβέννυνται ταχέως· ἂν	δὲ	παρ΄ ἄλληλά τις ποιῇ πυκνὰ
[1]	καὶ τὸ μὴ ζῆν. Ἐπεὶ	δὲ	περὶ ψυχῆς ἐν ἑτέροις διώρισται͵
[2]	τοῖς ἔχουσιν εἶναι μίαν͵ δυνάμει	δὲ	πλείους͵ ὁμοίως δὲ καὶ τὴν
[2]	ἐνεργείᾳ μὲν ἔχει ἕν͵ δυνάμει	δὲ	πλείω· τὸν αὐτὸν γὰρ συνέστηκε
[2]	συμβαῖνον· καὶ τῶν μὴ ἐντόμων	δὲ	πολλὰ διαιρούμενα δύναται ζῆν διὰ
[5]	φλὸξ πρὶν ἐπελθεῖν ἑτέραν͵ τὸ	δὲ	πῦρ ἀεὶ διατελεῖ γινόμενον καὶ
[6]	ἡ τοῦ θερμοῦ ἰσχύς͵ ἂν	δὲ	συμβαίνῃ καύματα καὶ μὴ δύνηται
[4]	ἐν τῷ ἀνάλογον μορίῳ. Πάντα	δὲ	τὰ μόρια καὶ πᾶν τὸ
[4]	ἀναίμων ἐν τῷ ἀνάλογον͵ ἐν	δὲ	τῇ καρδίᾳ τῶν ἐναίμων. Ἀνάγκη
[4]	τὸ χρώμενον δεῖ διαφέρειν (ὥσπερ	δὲ	τὴν δύναμιν͵ οὕτως͵ ἂν ἐνδέχηται͵
[5]	μάρανσίν τε καὶ σβέσιν. Καλοῦμεν	δὲ	τὴν μὲν ὑφ΄ αὑτοῦ μάρανσιν͵
[4]	τὸ κάλλιστον· ἐν τῷ μέσῳ	δὲ	τῆς οὐσίας τῆς ἀρχῆς οὔσης
[1]	ἐστιν ἡμῖν ἡ αἴσθησις͵ ὄπισθεν	δὲ	τὸ ἀντικείμενον) ἔτι δὲ διῃρημένου
[4]	θερμῷ τὴν τροφὴν πάντα͵ μάλιστα	δὲ	τὸ κυριώτατον. Διὸ τῶν μὲν
[6]	ἂν λάβῃ τὴν πέψιν. Ἐὰν	δὲ	τὸ περιέχον ὑπερβάλλῃ ψυχρότητι διὰ
[2]	ζῆν διὰ τὸ θρεπτικόν. Τὸ	δὲ	τοιοῦτον μόριον ἐνεργείᾳ μὲν ἔχει
[2]	τῶν ζῴων καλεῖται στῆθος͵ ἐν	δὲ	τοῖς ἄλλοις τὸ ἀνάλογον͵ διήρθρωται
[4]	τῆς αὐξητικῆς καὶ θρεπτικῆς· ~κατὰ	δὲ	τὸν λόγον͵ ὅτι τὴν φύσιν
[2]	τὰ μὲν τοῦ ληψομένου τὰ	δὲ	τοῦ δεξομένου τὴν τροφήν͵ τὰ
[2]	ᾗ τὸ περίττωμα προΐεται͵ τρίτου	δὲ	τοῦ μέσου τούτων͵ τοῦτο ἐν
[5]	ἐν τῇ ἀρχῇ κατάψυξιν. Παράδειγμα	δὲ	τούτου λαβεῖν ἔστι τὸ συμβαῖνον
[3]	πρὸς τὸν ἄνω τόπον. Χωρὶς	δὲ	τούτων͵ εἰ τὸ ζῆν ἐν
[6]	τὰ δὲ τῷ ἀέρι. Τίνα	δὲ	τρόπον καὶ πῶς͵ λεκτέον ἐπιστήσασι
[6]	ὁ ἀὴρ ἀεὶ θερμαίνεται͵ τῆς	δὲ	τροφῆς εἰσιούσης καταψύχεται κινούμενος͵ ἕως
[6]	τὰ μὲν τῷ ὕδατι τὰ	δὲ	τῷ ἀέρι. Τίνα δὲ τρόπον
[3]	τῶν αἰσθητηρίων κοινὸν αἰσθητήριον. Δύο	δὲ	φανερῶς ἐνταῦθα συντεινούσας ὁρῶμεν͵ τήν
[1]	τοῖς δ΄ ἄλλοις μεταξύ· τοῖς	δὲ	φυτοῖς ἀκινήτοις οὖσι καὶ λαμβάνουσιν
[5]	δ΄ ἀναγκαῖον͵ εἴπερ μέλλει ζῆν)	δεῖ	γίνεσθαί τινα τοῦ θερμοῦ τοῦ
[4]	καὶ ᾧ χρῆται τὸ χρώμενον	δεῖ	διαφέρειν (ὥσπερ δὲ τὴν δύναμιν͵
[1]	μόρια ἢ δυνάμεις͵ ὁποτέρως ποτὲ	δεῖ	καλεῖν͵ ἀφείσθω τὰ νῦν· ὅσα
[3]	τοῦ ταύτης ἔργου χάριν ἐστί·	δεῖ	μὲν γὰρ τὸ κύριον πρὸς
[5]	τάχος. Δῆλον τοίνυν ὡς εἴπερ	δεῖ	σῴζεσθαι τὸ θερμόν (τοῦτο δ΄
[4]	τὴν ἐσχάτην τροφὴν καὶ τὸ	δεκτικόν·	πρὸς ἑκατέρῳ γὰρ αὐτῶν οὕτως
[2]	τε καλουμένης κεφαλῆς καὶ τοῦ	δεκτικοῦ	τῆς τροφῆς͵ ζῇ μεθ΄ οὗπερ
[2]	γίνεται πολλὰ ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς	δένδρα.	Δι΄ ἓν δ΄ αἰτίαν τὰ
[6]	σφακελίζειν καὶ ἀστρόβλητα γίνεσθαι τὰ	δένδρα	περὶ τοὺς καιροὺς τούτους. Διὸ
[2]	τοῦ ληψομένου τὰ δὲ τοῦ	δεξομένου	τὴν τροφήν͵ τὰ δ΄ ἄλλων
[2]	τῶν ζῴων͵ ἑνὸς μὲν ᾗ	δέχεται	τὴν τροφήν͵ ἑνὸς δ΄ ᾗ
[4]	στερισκόμενα τοῦ ζῆν τοὐναντίον. Ἀναγκαῖον	δὴ	ταύτης τὴν ἀρχὴν τῆς θερμότητος
[2]	οὗπερ ἂν ᾖ τὸ μέσον.	Δῆλον	δ΄ ἐπὶ τῶν ἐντόμων͵ οἷον
[3]	Κατὰ μὲν οὖν τὰ φαινόμενα	δῆλον	ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι ἐν
[3]	καρδία γίνεται πρῶτον· τοῦτο δὲ	δῆλον	ἐξ ὧν ἐν τοῖς ἐνδεχομένοις
[3]	δὲ ἐπί τε τῶν φυτῶν	δῆλον	καὶ ἐπὶ τῶν ζῴων͵ τῶν
[3]	τούτῳ τῷ μορίῳ πᾶσίν ἐστι͵	δῆλον	ὅτι καὶ τὴν αἰσθητικὴν ἀρχὴν
[1]	ψυχῆς ἐν ἑτέροις διώρισται͵ καὶ	δῆλον	ὅτι οὐχ οἷόν τ΄ εἶναι
[1]	κάτω͵ ὥστε καὶ τὰ φυτά)	δῆλον	ὅτι τὴν (θρεπτικὴν ἀρχὴν ἔχοι
[5]	ἀλλὰ λανθάνει διὰ τὸ τάχος.	Δῆλον	τοίνυν ὡς εἴπερ δεῖ σῴζεσθαι
[1]	τῆς γῆς λαμβάνει͵ τὰ δὲ	δι΄	αὑτῶν. ~Τριῶν δὲ μερῶν ὄντων
[2]	πολλὰ ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς δένδρα.	Δι΄	ἓν δ΄ αἰτίαν τὰ μὲν
[1]	τὸ καλούμενον στόμα τοῖς ζῴοις͵	δι΄	οὗ τὴν τροφὴν τὰ μὲν
[5]	πῦρ· οὔτε γὰρ ἀποπνεῖν κωλύεται͵	διὰ	μανότητα τῆς τέφρας͵ ἀντιφράττει τε
[5]	δὲ βίαιον͵ συμβαίνει δ΄ ἀμφοτέρας	διὰ	ταὐτὸ γίνεσθαι τὰς φθοράς· ὑπολειπούσης
[1]	ζῴοις· τῷ μὲν γὰρ ἀνθρώπῳ	διὰ	τὴν ὀρθότητα μάλιστα ὑπάρχει τοῦτο
[6]	δὲ τὸ περιέχον ὑπερβάλλῃ ψυχρότητι	διὰ	τὴν ὥραν͵ ἰσχυρῶν γινομένων πάγων͵
[6]	εἴπομεν͵ τοῖς μὲν φυτοῖς ἡ	διὰ	τῆς τροφῆς καὶ τοῦ περιέχοντος
[3]	τὸ σῶμα ζῷον εἶναι λέγομεν.	Διὰ	τί δ΄ αἱ μὲν τῶν
[2]	τοῦτ΄ οὐ πάσχει τῶν ζῴων	διὰ	τὸ εἶναι τὴν φύσιν αὐτῶν
[2]	δὲ πολλὰ διαιρούμενα δύναται ζῆν	διὰ	τὸ θρεπτικόν. Τὸ δὲ τοιοῦτον
[5]	μαραίνεσθαι συμβαίνει͵ πλείονος ἀθροιζομένου θερμοῦ	διὰ	τὸ μὴ ἀναπνεῖν μηδὲ καταψύχεσθαι·
[2]	δύναται͵ ταῦτα δ΄ οὐ δύναται	διὰ	τὸ μὴ ἔχειν ὄργανα πρὸς
[5]	ῥέον ὥσπερ ποταμός͵ ἀλλὰ λανθάνει	διὰ	τὸ τάχος. Δῆλον τοίνυν ὡς
[4]	δ΄ ἐν ταύτῃ φθείρεται πάμπαν͵	διὰ	τὸ τὴν ἀρχὴν ἐντεῦθεν τῆς
[3]	δοκεῖ τισιν αἰσθάνεσθαι τὰ ζῷα	διὰ	τὸν ἐγκέφαλον) τὸ αἴτιον τούτων
[1]	εἰπεῖν· ἐνίοις γὰρ τῶν ζῴων	διὰ	τοῦτο συμβαίνει τὸ ζῆν καὶ
[6]	τὴν δίαιταν͵ ἐκ τούτων καὶ	διὰ	τούτων πορίζεται τὴν κατά ψυξιν͵
[2]	δὲ μερῶν ὄντων εἰς ἃ	διαιρεῖται	πάντα τὰ τέλεια τῶν ζῴων͵
[2]	φαίνεται γὰρ ἔχοντα αἴσθησιν τὰ	διαιρούμενα	αὐτῶν. Ἀλλὰ πρὸς τὸ σῴζεσθαι
[2]	τῶν μὴ ἐντόμων δὲ πολλὰ	διαιρούμενα	δύναται ζῆν διὰ τὸ θρεπτικόν.
[2]	τρόπον· καὶ γὰρ τὰ φυτὰ	διαιρούμενα	ζῇ χωρίς͵ καὶ γίνεται πολλὰ
[2]	αἰτίαν τὰ μὲν οὐ δύναται	διαιρούμενα	ζῆν͵ τὰ δ΄ ἀποφυτεύεται τῶν
[2]	καὶ μικρὰν αἴσθησιν ἔνια ποιεῖ	διαιρούμενα	τῶν μορίων ὅτι ἔχει τι
[6]	ἐν τῷ ἀέρι ποιεῖται τὴν	δίαιταν͵	ἐκ τούτων καὶ διὰ τούτων
[5]	μὲν γὰρ μαραίνεται͵ τὸ δὲ	διαμένει	πλείω χρόνον) εἴρηται ἐν τοῖς
[5]	ἑτέραν͵ τὸ δὲ πῦρ ἀεὶ	διατελεῖ	γινόμενον καὶ ῥέον ὥσπερ ποταμός͵
[3]	κύριον πρὸς τὸ οὗ ἕνεκα	διατελεῖν͵	ἀλλ΄ οὐκ ἐν τοῖς τούτου
[4]	ᾧ χρῆται τὸ χρώμενον δεῖ	διαφέρειν	(ὥσπερ δὲ τὴν δύναμιν͵ οὕτως͵
[1]	δὲ τὸ ἀντικείμενον) ἔτι δὲ	διῃρημένου	τοῦ σώματος τῶν ζώντων πάντων
[2]	δὲ τοῖς ἄλλοις τὸ ἀνάλογον͵	διήρθρωται	δὲ μᾶλλον ἑτέροις ἑτέρων. Ὅσα
[3]	συμβαίνει πᾶσιν ἐκ τοῦ μέσου	(διθύρων	γὰρ ὄντων πάντων͵ ᾗ συμπέφυκεν
[4]	ἔχει τινὰ σύμφυτον θερμότητα φυσικήν·	διὸ	ζῶντα μὲν φαίνεται θερμά͵ τελευτῶντα
[6]	δένδρα περὶ τοὺς καιροὺς τούτους.	Διὸ	καὶ γένη τινὰ λίθων ταῖς
[3]	δ΄ εἰσὶν ἐν τῇ κεφαλῇ	(διὸ	καὶ δοκεῖ τισιν αἰσθάνεσθαι τὰ
[2]	αὐτῶν ὡς ἐνδέχεται μάλιστα μίαν)	Διὸ	καὶ μικρὰν αἴσθησιν ἔνια ποιεῖ
[4]	πάντα͵ μάλιστα δὲ τὸ κυριώτατον.	Διὸ	τῶν μὲν ἄλλων μορίων ψυχομένων
[5]	καταναλίσκον πρὶν ἐπιστῆναι τὴν ἀναθυμίασιν.	Διόπερ	οὐ μόνον μαραίνεται τὸ ἔλαττον
[1]	ζῷον πρὸς τὸ μὴ ζῷον	διορίζομεν.	Ἀριθμῷ μὲν οὖν ἀναγκαῖον ἓν
[6]	αἱ δὲ νηστεῖαι θερμαίνουσι καὶ	δίψας	ποιοῦσιν· ἀκίνητος γὰρ ὢν ὁ
[1]	δὲ περὶ ψυχῆς ἐν ἑτέροις	διώρισται͵	καὶ δῆλον ὅτι οὐχ οἷόν
[3]	ἐν τῇ κεφαλῇ (διὸ καὶ	δοκεῖ	τισιν αἰσθάνεσθαι τὰ ζῷα διὰ
[2]	ἐν τοῖς ἔχουσιν εἶναι μίαν͵	δυνάμει	δὲ πλείους͵ ὁμοίως δὲ καὶ
[2]	μόριον ἐνεργείᾳ μὲν ἔχει ἕν͵	δυνάμει	δὲ πλείω· τὸν αὐτὸν γὰρ
[1]	τῆς ψυχῆς ἢ μόρια ἢ	δυνάμεις͵	ὁποτέρως ποτὲ δεῖ καλεῖν͵ ἀφείσθω
[5]	ὑπολειπούσης γὰρ τῆς τροφῆς͵ οὐ	δυναμένου	λαμβάνειν τοῦ θερμοῦ τὴν τροφήν͵
[2]	τὰ τούτοις ἔχοντα τὴν αὐτὴν	δύναμιν.	Ἀλλ΄ ἥ γε τῆς θρεπτικῆς
[1]	ἐν τούτῳ τινὶ τῶν ἐχόντων	δύναμιν	ἐν τοῖς μορίοις͵ τὰ μὲν
[4]	δεῖ διαφέρειν (ὥσπερ δὲ τὴν	δύναμιν͵	οὕτως͵ ἂν ἐνδέχηται͵ καὶ τὸν
[3]	ἐργασίαν ἡ τοῦ στόματος λειτουργεῖ	δύναμις͵	ἑτέραν δ΄ ἡ τῆς κοιλίας͵
[2]	φυτὰ δύναται͵ ταῦτα δ΄ οὐ	δύναται	διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὄργανα
[2]	δ΄ αἰτίαν τὰ μὲν οὐ	δύναται	διαιρούμενα ζῆν͵ τὰ δ΄ ἀποφυτεύεται
[2]	μὴ ἐντόμων δὲ πολλὰ διαιρούμενα	δύναται	ζῆν διὰ τὸ θρεπτικόν. Τὸ
[2]	τὴν φύσιν͵ τὰ μὲν φυτὰ	δύναται͵	ταῦτα δ΄ οὐ δύναται διὰ
[4]	ὁρῶμεν ἐν πᾶσιν ἐκ τῶν	δυνατῶν	ποιοῦσαν τὸ κάλλιστον· ἐν τῷ
[6]	δὲ συμβαίνῃ καύματα καὶ μὴ	δύνηται	τὸ σπώμενον ἐκ τῆς γῆς
[3]	πάντων τῶν αἰσθητηρίων κοινὸν αἰσθητήριον.	Δύο	δὲ φανερῶς ἐνταῦθα συντεινούσας ὁρῶμεν͵
[5]	φθοράν. ~Ἀλλὰ μὴν πυρός γε	δύο	ὁρῶμεν φθοράς͵ μάρανσίν τε καὶ

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 13/11/2009