Livre, chapitre
[2, 10]	μήτε ὁμοιότητα ἀπεργαζόμενον (παρέχεται, μηδ'	αὖ	γε βλάβην, ~ἀλλ' αὐτοῦ τούτου
[2, 5]	καὶ ~τῆς αὑτοῦ ἀπαιδευσίας, οὔτ'	αὖ	γιγνώσκοντα δι' ἀνανδρίαν καὶ δειλίαν
[2, 5]	ποτ' οὖν ἡμῖν τὰ νῦν	αὖ	διαπερανθέντα τῷ λόγῳ ~σημαίνειν βούλεται;
[2, 4]	δὲ τῶν πρεσβυτέρων ~ἡμῶν ἐκείνους	αὖ	θεωροῦντες διάγειν ἡγούμεθα πρεπόντως, χαίροντες
[2, 2]	~Ταῦτ' ἄρα μετὰ τοῦθ' ἡμῖν	αὖ	καθάπερ κυσὶν ἰχνευούσαις διερευνητέον, σχῆμά
[2, 11]	εἰς μέτρα (τιθέντες, μέλος δ'	αὖ	καὶ ῥυθμὸν ἄνευ ~ῥημάτων, ψιλῇ
[2, 11]	μέλος ἀποδοῦναι, καὶ μέλος ἐλευθέρων	αὖ	καὶ σχήματα συνθεῖσαι ῥυθμοὺς ~δούλων
[2, 14]	~(ἐνιαυτὸν ὃν ἂν ἄρχωσιν, μηδ'	αὖ	κυβερνήτας μηδὲ δικαστὰς ἐνεργοὺς ~ὄντας
[2, 4]	δέ τινα τραγῳδίαν, τὸν δ'	αὖ	κωμῳδίαν, οὐ θαυμαστὸν δὲ εἴ
[2, 2]	τί ποτ' ἐστὶ τὸ νῦν	αὖ	λεγόμενον. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον δή;
[2, 12]	μετὰ ἀρχόντων ἀθορύβων, καὶ τὸν	~αὖ	μὴ δυνάμενον ἐθέλειν πείθεσθαι τούτοις
[2, 4]	ὁπόταν ~χαίρωμεν, οἰόμεθα εὖ πράττειν	αὖ;	μῶν οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω
[2, 14]	~σωμασκίας ἢ νόσων ἕνεκα, μηδ'	αὖ	νύκτωρ ὅταν ἐπινοῇ τις παῖδας
[2, 13]	~ὅταν ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ τάχιστα, ἀτάκτως	αὖ	πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν δὲ ὅτι ~μουσικῆς
[2, 11]	~δούλων καὶ ἀνελευθέρων προσαρμόττειν, οὐδ'	αὖ	ῥυθμοὺς καὶ σχῆμα ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι
[2, 12]	~Τοῦτ' οὖν, ὡς ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν	αὖ	τὰ νῦν, ὅτι τοῖς ᾠδοῖς
[2, 14]	~Σχεδὸν ἀληθῆ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	αὖ	ταύτης ἀρχὴ μὲν τῆς παιδιᾶς
[2, 9]	ῥυθμὸς ὄνομα εἴη, τῇ δὲ	αὖ	τῆς ~φωνῆς, τοῦ τε ὀξέος
[2, 13]	παίδευσις ἦν ἡμῖν, τούτου δ'	αὖ	τὸ μὲν ῥυθμοί τε καὶ
[2, 3]	ἢ ~μέλεσιν, ἤ τιν' ὠφελίαν	αὖ	τοῖς πρὸς τἀναντία τὰς ἡδονὰς
[2, 7]	συμφωνούντως ἑαυτῷ λέγειν· εἰ δ'	αὖ	τὸν ~δικαιότατον εὐδαιμονέστατον ἀποφαίνοιτο βίον
[2, 2]	μέλη καλά, τὰ δὲ κακίας	αὖ,	~τοὐναντίον ἅπαν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς τε
[2, 10]	ἡμῶν, ὦ ξένε, ὅπῃ πάλιν	αὖ	τοὺς νομοθέτας φαυλίζεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκ,
[2, 7]	δικαιότατός ἐστιν βίος ἥδιστος, ἢ	δύ'	ἐστόν ~τινε βίω, οἷν ὁ
[2, 5]	καὶ πόρρω προβεβηκότα ~ἁμαρτίας οὐδαμῶς	ἡδύ,	(ἀναγκαῖον δ' ἐνίοτέ ἐστιν. Ἐπειδὴ
[2, 8]	ὁ μὲν μὴ χωρίζων λόγος	ἡδύ	τε καὶ δίκαιον (καὶ ἀγαθόν
[2, 10]	ἆρ' ἄν ποτε τό γε	εὖ	καὶ τὸ κακῶς δυνατὸς εἴη
[2, 10]	καὶ τὴν ὠφελίαν καὶ τὸ	εὖ	καὶ τὸ καλῶς τὴν ἀλήθειαν
[2, 4]	πράττειν, καὶ ὁπόταν ~χαίρωμεν, οἰόμεθα	εὖ	πράττειν αὖ; μῶν οὐχ οὕτως;
[2, 4]	τινι τρόπῳ; χαίρομεν ὅταν οἰώμεθα	εὖ	πράττειν, καὶ ὁπόταν ~χαίρωμεν, οἰόμεθα
[2, 11]	ἔπειτα ὡς ὀρθῶς, ἔπειθ' ὡς	εὖ,	τὸ τρίτον, εἴργασται ~τῶν εἰκόνων
[2, 11]	προσχρώμενοι, ἐν οἷς δὴ παγχάλεπον	~ἄνευ	λόγου γιγνόμενον ῥυθμόν τε καὶ
[2, 11]	μέλος δ' αὖ καὶ ῥυθμὸν	ἄνευ	~ῥημάτων, ψιλῇ κιθαρίσει τε καὶ
[2, 13]	εἰπεῖν ὑμῖν γε ἀμφοτέροις γνώριμα.	~Πολὺ	γὰρ ἐν ταύτῃ τῇ τέχνῃ
[2, 9]	πολλάκις εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ	πολύ	γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰς μέν γε
[2, 5]	καθάπερ νῦν γίγνεται γιγνόμενα; ~(Κλεινίας)	~Πολύ	που τὸ διαφέρον, εἰ καθάπερ
[2, 2]	δυσχεραίνων, ὁπόσα μὴ καλά; ~(Κλεινίας)	~Πολὺ	τὸ διαφέρον, ὦ ξένε, λέγεις
[2, 4]	ἔθος ἡμῖν τῶν νῦν δὴ	πάμπολυ	~δοκεῖ τῶν ἐν ταῖς πόλεσιν
[2, 4]	ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν ἂν φαῖμεν	πάμπολυ.	Τίς οὖν ~ὀρθῶς ἂν νενικηκὼς
[2, 10]	ἥτις καλλίστη, ταύτης κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας)	~Πάνυ	γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν πρῶτον μὲν
[2, 2]	φωνῇ καὶ (τῷ σώματι μὴ	πάνυ	δυνατὸς ᾖ κατορθοῦν, ἢ ~διανοεῖσθαι,
[2, 14]	δὲ πειρασόμεθα ἐφεξῆς διελθεῖν. ~(Κλεινίας)	~Πάνυ	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ τοίνυν
[2, 10]	αὐτοῖς ~καὶ τὸ ὀρθότατον. ~(Κλεινίας)	~Πάνυ	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν
[2, 7]	συγχωρήσαιτε, τό γε αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας)	~Πάνυ	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ;
[2, 10]	εἴη ~διαγνῶναι; Λέγω δὲ οὐ	πάνυ	σαφῶς, ἀλλ' ὧδε σαφέστερον ἴσως
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μὲν τοίνυν τὰ	πάνυ	σμικρὰ κρίνοι παιδία, κρινοῦσιν τὸν
[2, 8]	χοροὺς τοὺς τρίτους; Οὐ γὰρ	πάνυ	συνίεμεν ~σαφῶς ὅτι ποτὲ βούλει
[2, 13]	ποίει. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποιητέον· οὐδὲ γὰρ	πάνυ	χαλεπόν ἐστιν εἰπεῖν ὑμῖν γε
[2, 6]	ἄλλα ~ἀγαθὰ λέγεται· καὶ γὰρ	ὀξὺ	ὁρᾶν καὶ ἀκούειν καὶ (πάντα
[2, 11]	εἶναι ποιητὰς αὐτῶν τῶν Μουσῶν.	Οὐ	γὰρ ἂν ἐκεῖναί γε ~ἐξαμάρτοιέν
[2, 10]	καὶ δὴ καὶ πᾶσαν ἰσότητα·	οὐ	~γὰρ εἴ τῳ δοκεῖ ἢ
[2, 8]	~ᾄδειν· τοὺς δὲ μετὰ ταῦτα	οὐ	γὰρ ἔτι δυνατοὶ φέρειν ᾠδάς
[2, 5]	~ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι ῥᾳθύμως τὴν κρίσιν·	οὐ	γὰρ μαθητὴς ἀλλὰ ~διδάσκαλος, ὥς
[2, 8]	τούτους τοὺς χοροὺς τοὺς τρίτους;	Οὐ	γὰρ πάνυ συνίεμεν ~σαφῶς ὅτι
[2, 2]	ἀλλ' οὐ δοκεῖ ταὐτὰ εἶναι;	Οὐ	γάρ που ἐρεῖ γέ τις
[2, 2]	ἢ τὰ μὲν αὐτά, ἀλλ'	οὐ	δοκεῖ ταὐτὰ εἶναι; Οὐ γάρ
[2, 4]	γε τῷ τοιούτῳ, χαίροντες, ἡσυχίαν	οὐ	δυνάμεθα ἄγειν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστι ταῦτα.
[2, 1]	καὶ ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν	οὐ	~δύνασθαι, (κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ ζητεῖν
[2, 4]	τραγῳδίαν, τὸν δ' αὖ κωμῳδίαν,	οὐ	θαυμαστὸν δὲ εἴ τις ~καὶ
[2, 3]	ζητεῖν ἀεὶ μουσικῇ χρῆσθαι σχεδὸν	οὐ	~μεγάλην τινὰ δύναμιν ἔχει πρὸς
[2, 9]	μεμνήμεθα, Διόνυσον. ~(Κλεινίας) ~πῶς δ'	οὐ	μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ μὲν τοίνυν
[2, 10]	προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ παιδοτροφίᾳ ὅθεν	οὐ	μόνον ἀγαθὸς ~(ἂν στρατιώτης εἴη,
[2, 8]	~Ἀναγκαῖον ἄρα τὸν ἄδικον βίον	οὐ	μόνον αἰσχίω καὶ μοχθηρότερον, ἀλλὰ
[2, 9]	εἶναι πρὸς τὰς ᾠδάς; ~ἆρ'	οὐ	νομοθετήσομεν πρῶτον μὲν τοὺς παῖδας
[2, 10]	δυνατὸς εἴη ~διαγνῶναι; Λέγω δὲ	οὐ	πάνυ σαφῶς, ἀλλ' ὧδε σαφέστερον
[2, 10]	~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν	οὐ	πᾶσαν μίμησιν φαῖμεν ἂν ἐκ
[2, 7]	τὸν οὕτω ζῶντα ἴσως ὑμᾶς	οὐ	πείθω μὴ οὐκ ἄρα ~εὐδαίμονα
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα λέγεις. Ἆρ' οὖν	οὐ	περὶ ἑκάστην εἰκόνα, καὶ ἐν
[2, 14]	τε καὶ ~νόμον ἔχουσιν ὀρθὸν	οὐ	ποτέος (οἶνος· ὥστε κατὰ τὸν
[2, 10]	εἶναι πολεμικώτερον, τέταρτον ἀρετῆς ἀλλ'	οὐ	~πρῶτον τὴν ἀνδρείαν κτῆμα τιμῶντα
[2, 8]	ξένε, καὶ μόνιμον· ἔοικε μὴν	οὐ	ῥᾴδιον εἶναι πείθειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν·
[2, 11]	δρῶσιν ταῦτα ἀγνοοῦντες αὐτῶν ἕκαστα,	οὐ	~συλλογίζονται. Τὸ δέ που προσήκοντα
[2, 2]	τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι; Πότερον	οὐ	ταὐτά ἐστι καλὰ ~ἡμῖν πᾶσιν,
[2, 9]	~οἴνου μὴ γεύεσθαι, διδάσκοντες ὡς	οὐ	χρὴ πῦρ ἐπὶ πῦρ ὀχετεύειν
[2, 4]	ἦ γάρ; ~(Κλεινίας) ~πῶς γὰρ	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Ἐὰν δέ γ' οἱ
[2, 13]	αἰτίους γεγονέναι; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ δὴ καὶ τὸν
[2, 10]	ἦν ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν τοῦτό γε
[2, 10]	διαγνώσεται. ~(Κλεινίας) ~Σχολῇ· πῶς δ'	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ δὲ τὸ ὀρθῶς
[2, 13]	εἶναι. ~(Κλεινίας) ~Μεμνήμεθα· τί δ'	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν καὶ ὅτι τὴν
[2, 10]	γέ τινα; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ	οὔ;	~(Ἀθηναῖος) ~Τίς ἂν οὖν πρέποι
[2, 8]	ἀμφισβητῆσαι τῷ λόγῳ. ~(Κλεινίας) ~Ἀλλ'	οὔ	μοι φαίνεται πρός γε ταῦτα
[2, 12]	ὥσπερ ~τότε, τὸν ἀγαθὸν νομοθέτην,	οὗ	νόμους εἶναι δεῖ συμποτικούς, δυναμένους
[2, 8]	ὦ φίλοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης δὲ	οὗ	τι καὶ σμικρὸν ὄφελος, εἰ
[2, 5]	κρίνειν μανθάνοντα, καὶ ἐκπληττόμενον ὑπὸ	θορύβου	τῶν πολλῶν καὶ ~τῆς αὑτοῦ
[2, 7]	ἐν τῇ πόλει, ζημίαν τε	~ὀλίγου	μεγίστην ἐπιτιθείην ἄν, εἴ τις
[2, 10]	βλάπτῃ μήτε ~ὠφελῇ σπουδῆς ἢ	λόγου	ἄξιον. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 11]	ἐν οἷς δὴ παγχάλεπον ~ἄνευ	λόγου	γιγνόμενον ῥυθμόν τε καὶ ἁρμονίαν
[2, 9]	χορεύσουσιν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀληθέστατα μέντοι λέγεις.	Λόγου	δὴ δεῖ πρὸς ταῦτα οἶμαι,
[2, 12]	τὸ κατὰ μέρος σιγῆς καὶ	λόγου	καὶ πόσεως καὶ ~μούσης ὑπομένειν,
[2, 14]	βουλευσόμενος εἰς βουλὴν ἀξίαν ~τινὰ	λόγου	συνέρχεται, μηδέ γε μεθ' ἡμέραν
[2, 10]	ἐπήβολοι γεγόνατε τῆς (καλλίστης ᾠδῆς.	~Στρατοπέδου	γὰρ πολιτείαν ἔχετε ἀλλ' οὐκ
[2, 14]	~Καρχηδονίων νόμῳ, μηδέποτε μηδένα ἐπὶ	στρατοπέδου	γεύεσθαι τούτου τοῦ ~πώματος, ἀλλ'
[2, 3]	~ὀρθότητα φύσει παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ	θεοῦ	ἢ θείου τινὸς ἀνδρὸς ἂν
[2, 8]	τὰ ~μὲν ἄδικα τῷ τοῦ	δικαίου	ἐναντίως φαινόμενα, ἐκ μὲν ἀδίκου
[2, 8]	δὲ δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ δὲ	δικαίου	πάντα τἀναντία παντὶ ~πρὸς ἀμφότερα.
[2, 8]	καὶ ~ἀηδέστερον τῇ ἀληθείᾳ τοῦ	δικαίου	τε εἶναι καὶ ὁσίου βίου.
[2, 10]	δὴ κατ' ἀρχὰς ~εἴπομεν τῶν	Τυρταίου	πολεμικῶν εἶναι πολεμικώτερον, τέταρτον ἀρετῆς
[2, 8]	δικαίου τε εἶναι καὶ ὁσίου	βίου.	~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει κατά γε τὸν
[2, 8]	ὅτι μάλιστα ~φθέγγοιτ' ἀεὶ διὰ	βίου	παντὸς ἔν τε ᾠδαῖς καὶ
[2, 3]	παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ θεοῦ ἢ	θείου	τινὸς ἀνδρὸς ἂν εἴη, ~καθάπερ
[2, 2]	δὲ τοῦ δειλοῦ τε καὶ	ἀνδρείου	σχῆμα ἢ ~μέλος ἔστιν τε,
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τὸ μὲν τοῦ	Σιδωνίου	μυθολόγημα ῥᾴδιον ἐγένετο πείθειν, οὕτως
[2, 9]	οἴνου μὲν δὴ γεύεσθαι τοῦ	μετρίου	~μέχρι (τριάκοντα ἐτῶν, μέθης δὲ
[2, 8]	τοῦ δικαίου τε εἶναι καὶ	ὁσίου	βίου. ~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει κατά γε
[2, 8]	φαινόμενα, ἐκ μὲν ἀδίκου καὶ	κακοῦ	ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα ἡδέα, τὰ δὲ
[2, 8]	δικαίου ἐναντίως φαινόμενα, ἐκ μὲν	ἀδίκου	καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα ἡδέα,
[2, 10]	ἔχουσαν τὴν ὁμοιότητα τῷ τοῦ	καλοῦ	μιμήματι. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ
[2, 2]	ὀρθῶς φθέγγεσθαι· τὸ δὲ τοῦ	δειλοῦ	τε καὶ ἀνδρείου σχῆμα ἢ
[2, 2]	πάσαις χορείαις (ὁμοίως χαίρομεν, ἢ	πολλοῦ	~δεῖ; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ παντὸς μὲν
[2, 5]	ἀλλ' ~ὑπό τινων ἀτάκτων ἡδονῶν,	πολλοῦ	δεουσῶν τῶν αὐτῶν εἶναι καὶ
[2, 7]	πάτερ, οὐχ ὡς ~εὐδαιμονέστατά με	ἐβούλου	ζῆν; Ἀλλ' ἀεὶ διακελευόμενος οὐδὲν
[2, 14]	ὡς ἔφαμεν, αἴσθησιν λαβὸν τοῦ	ῥυθμοῦ	ἐγέννησέν ~τε ὄρχησιν καὶ ἔτεκεν,
[2, 3]	ποιητὴν ἐν τῇ ποιήσει τέρπῃ	ῥυθμοῦ	ἢ μέλους ἢ ῥήματος ἐχόμενον,
[2, 11]	προσῆκεν τοῦ δωριστί, καὶ τοῦ	ῥυθμοῦ	ὃν ὁ ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν,
[2, 12]	~μίμημα, τὸ δὲ ἁρμονίας καὶ	ῥυθμοῦ	σχεδὸν ἀνάγκη, τοῖς δὲ πάντα
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν καὶ ὅτι τὴν	ῥυθμοῦ	τε καὶ ἁρμονίας αἴσθησιν (τοῖς
[2, 5]	ἀγωγὴ πρὸς τὸν ὑπὸ τοῦ	νόμου	λόγον ~ὀρθὸν εἰρημένον, καὶ τοῖς
[2, 5]	νόμῳ καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ	νόμου	πεπεισμένοις, ~ἀλλὰ συνέπηται χαίρουσά τε
[2, 12]	~τοῖς νεωτέροις (ἡγεμόνες ἠθῶν χρηστῶν	ἀσπασμοῦ	προσήκοντος ~γίγνωνται· μέχρι δὲ τοσούτου
[2, 10]	τούτου μόνου ἕνεκα γίγνοιτο τοῦ	συμπαρεπομένου	τοῖς ἄλλοις, τῆς ~χάριτος, ἣν
[2, 14]	κυβερνήτας μηδὲ δικαστὰς ἐνεργοὺς ~ὄντας	οἴνου	γεύεσθαι τὸ παράπαν, μηδ' ὅστις
[2, 14]	συνδοκεῖ, κολοφὼν ἐπὶ τῷ περὶ	οἴνου	λόγῳ ῥηθέντι εἰρήσθω. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς,
[2, 9]	τῶν νέων· μετὰ δὲ τοῦτο	οἴνου	μὲν δὴ γεύεσθαι τοῦ μετρίου
[2, 9]	μέχρι ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα τὸ παράπαν	~οἴνου	μὴ γεύεσθαι, διδάσκοντες ὡς οὐ
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς που γιγνόμενος πρεσβύτερος	ὄκνου	πρὸς τὰς (ᾠδὰς μεστός, καὶ
[2, 10]	γε βλάβην, ~ἀλλ' αὐτοῦ τούτου	μόνου	ἕνεκα γίγνοιτο τοῦ συμπαρεπομένου τοῖς
[2, 9]	ἀναγκάζοιντο ᾄδειν οἱ τοιοῦτοι, ~παντάπασίν	που	ἀηδῶς τε καὶ αἰσχυντηλῶς ᾄδοντες
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Πῇ δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς	που	γιγνόμενος πρεσβύτερος ὄκνου πρὸς τὰς
[2, 9]	δεῖν ταῦτα οὕτω πράττεσθαι; ~(Ἀθηναῖος)	~Ποῦ	δὴ τοῦθ' ἡμῖν τὸ ἄριστον
[2, 2]	δοκεῖ ταὐτὰ εἶναι; Οὐ γάρ	που	ἐρεῖ γέ τις ὥς ~ποτε
[2, 10]	(ὡς σπουδαίαν, εἴ τις ἄρα	που	καὶ ~γίγνοιτο, ἀλλ' ἐκείνην τὴν
[2, 12]	τοῦθ' οὕτω γέγονεν. Θορυβώδης μέν	που	ὁ σύλλογος ὁ τοιοῦτος ~ἐξ
[2, 7]	εὐδαιμονέστατον ἀποφαίνοιτο βίον εἶναι, ζητοῖ	που	πᾶς ἂν ὁ ~ἀκούων, οἶμαι,
[2, 11]	ἕκαστα, οὐ ~συλλογίζονται. Τὸ δέ	που	προσήκοντα μὲν ἔχον πᾶν μέλος
[2, 6]	τάχιστα. Ὑμεῖς δὲ καὶ ἐγώ	που	τάδε λέγομεν, ὡς ~ταῦτά ἐστι
[2, 8]	τὴν τῆς βελτίονος; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν	που	τὴν τῆς ἀμείνονος. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναγκαῖον
[2, 5]	νῦν γίγνεται γιγνόμενα; ~(Κλεινίας) ~Πολύ	που	τὸ διαφέρον, εἰ καθάπερ παρά
[2, 4]	~Τοῦ πέρι λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκός	που	τὸν μέν τινα ἐπιδεικνύναι, καθάπερ
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δέ γε ὀρθότητά	που	τῶν τοιούτων ἡ ἰσότης ἄν,
[2, 13]	ἑκάτερα διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη μέν	που	χορεία ὅλη παίδευσις ἦν ἡμῖν,
[2, 3]	αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν; τότε ὁμοιοῦσθαι	δήπου	ἀνάγκη τὸν ~χαίροντα ὁποτέροις ἂν
[2, 7]	καὶ Λακεδαιμονίων, ὡς ἔοικε, καὶ	δήπου	καὶ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ~διάφορα
[2, 11]	λεχθείη. ~(Κλεινίας) ~Πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν	δήπου	κατὰ τὴν ὄψιν ἡμῖν ἀπεικασίαι
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Δοκῶ μὲν οὐδέν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ὅπου	δὴ νόμοι καλῶς εἰσι κείμενοι
[2, 2]	τις παιδείας ἐστὶν φυλακὴ καὶ	ὅπου	διαγιγνώσκειν ἄν ποτε ~(δυναίμεθα. Ἆρ'
[2, 3]	ἑκάστων, οἷς μὲν ἂν ~πρὸς	τρόπου	τὰ ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα ἢ
[2, 9]	ζῴων οὐδὲν ἐφάπτοιτο, ἡ δὲ	ἀνθρώπου	φύσις ἔχοι ~μόνη τοῦτο· τῇ
[2, 9]	~δυσθυμίας λήθῃ γίγνεσθαι μαλακώτερον ἐκ	(σκληροτέρου	τὸ τῆς ψυχῆς ~ἦθος, καθάπερ
[2, 12]	~ἐκλογῆς ἕνεκα τοῦ καλλίστου καὶ	δευτέρου,	ἢ (μηδέποτε ἱκανὸν ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι
[2, 4]	ἂν νικῷ δικαίως; ~(Κλεινίας) ~Ἄτοπον	ἤρου·	τίς γὰρ ἂν ἀποκρίνοιτό σοι
[2, 5]	τῆς ἀνδρείας. Οὔτε γὰρ παρὰ	θεάτρου	δεῖ τόν γε ἀληθῆ ~κριτὴν
[2, 5]	~παιδεύουσιν διέφθαρκεν δ' αὐτοῦ τοῦ	θεάτρου	τὰς ἡδονάς· δέον γὰρ αὐτοὺς
[2, 3]	ταῦτα ἔχειν ἐκ τῶν ὑπὸ	σοῦ	τὰ νῦν λεχθέντων. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'
[2, 13]	ἐκεῖνό γ' ἔτι τῆς τοῦ	Διονύσου	δωρεᾶς ψέγωμεν ἁπλῶς, ὡς ἔστιν
[2, 9]	τὸν λοιπὸν χορὸν ἀνάγκη τοῦ	Διονύσου	λέγεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Πῶς δή; λέγε·
[2, 9]	ἂν ὥς γε ἐξαίφνης ἀκούσαντι	Διονύσου	~πρεσβυτῶν χορός, εἰ ἄρα οἱ
[2, 12]	καὶ τοῖς (ἡγεμόσιν τοῖς τοῦ	~Διονύσου,	τοῖς ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη γεγονόσιν,
[2, 12]	ἀρχαῖς ἐβουλήθη, τὴν τῷ τοῦ	~Διονύσου	χορῷ βοήθειαν ἐπιδεῖξαι καλῶς λεγομένην,
[2, 9]	μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ μὲν τοίνυν	τοῦ	Ἀπόλλωνος καὶ τῶν Μουσῶν (χορὸς
[2, 12]	αἰσχύνην ~φέρειν ἢ τὸν τοῖς	τοῦ	Ἄρεως ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς.
[2, 9]	ἣν τοῖς ἀνθρώποις ἐπίκουρον τῆς	τοῦ	~γήρως αὐστηρότητος ἐδωρήσατο τὸν οἶνον
[2, 14]	ἐγέννησέν ~τε ὄρχησιν καὶ ἔτεκεν,	τοῦ	δὲ μέλους ὑπομιμνῄσκοντος καὶ ἐγείροντος
[2, 2]	~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς φθέγγεσθαι· τὸ δὲ	τοῦ	δειλοῦ τε καὶ ἀνδρείου σχῆμα
[2, 12]	θαρραλέον ἐκεῖνον γιγνόμενον καὶ ἀναισχυντότερον	τοῦ	δέοντος, ~καὶ οὐκ ἐθέλοντα τάξιν
[2, 8]	ἄδικα, τὰ ~μὲν ἄδικα τῷ	τοῦ	δικαίου ἐναντίως φαινόμενα, ἐκ μὲν
[2, 8]	ἀλλὰ καὶ ~ἀηδέστερον τῇ ἀληθείᾳ	τοῦ	δικαίου τε εἶναι καὶ ὁσίου
[2, 13]	τοίνυν ἐκεῖνό γ' ἔτι τῆς	τοῦ	Διονύσου δωρεᾶς ψέγωμεν ἁπλῶς, ὡς
[2, 9]	καὶ τὸν λοιπὸν χορὸν ἀνάγκη	τοῦ	Διονύσου λέγεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Πῶς δή;
[2, 12]	τούτοις καὶ τοῖς (ἡγεμόσιν τοῖς	τοῦ	~Διονύσου, τοῖς ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη
[2, 12]	ἐν ἀρχαῖς ἐβουλήθη, τὴν τῷ	τοῦ	~Διονύσου χορῷ βοήθειαν ἐπιδεῖξαι καλῶς
[2, 12]	~τοσούτου πεπαιδεῦσθαι σχεδὸν ἀναγκαῖον, μέχρι	τοῦ	δυνατὸν εἶναι ~συνακολουθεῖν ἕκαστον ταῖς
[2, 11]	~ᾧ προσῆκεν ἢ μὴ προσῆκεν	τοῦ	δωριστί, καὶ τοῦ ῥυθμοῦ ὃν
[2, 5]	θεαταὶ ~παιδεύουσιν διέφθαρκεν δ' αὐτοῦ	τοῦ	θεάτρου τὰς ἡδονάς· δέον γὰρ
[2, 3]	τῆς ~ἡδονῆς καὶ λύπης ζήτησις	τοῦ	καινῇ ζητεῖν ἀεὶ μουσικῇ χρῆσθαι
[2, 12]	τὰ τρία τῆς ~ἐκλογῆς ἕνεκα	τοῦ	καλλίστου καὶ δευτέρου, ἢ (μηδέποτε
[2, 10]	τὴν ἔχουσαν τὴν ὁμοιότητα τῷ	τοῦ	καλοῦ μιμήματι. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 14]	καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον,	τοῦ	κρατεῖν ~αὐτῶν ἕνεκα μηχανωμένη, τοῦτον
[2, 8]	τοῦτο ὅτῳ μὴ τὸ ~χαίρειν	τοῦ	λυπεῖσθαι πλέον ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν δὲ
[2, 9]	τοῦτο οἴνου μὲν δὴ γεύεσθαι	τοῦ	μετρίου ~μέχρι (τριάκοντα ἐτῶν, μέθης
[2, 5]	καὶ ἀγωγὴ πρὸς τὸν ὑπὸ	τοῦ	νόμου λόγον ~ὀρθὸν εἰρημένον, καὶ
[2, 5]	τῷ νόμῳ καὶ τοῖς ὑπὸ	τοῦ	νόμου πεπεισμένοις, ~ἀλλὰ συνέπηται χαίρουσά
[2, 5]	ἐστιν· ἵν' οὖν ἡ ψυχὴ	τοῦ	παιδὸς μὴ ἐναντία ~χαίρειν καὶ
[2, 2]	χαίρομεν, ἢ πολλοῦ ~δεῖ; ~(Κλεινίας)	~Τοῦ	παντὸς μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 8]	μέγα γ' ἐστὶ ~νομοθέτῃ παράδειγμα	τοῦ	(πείσειν ὅτι ἂν ἐπιχειρῇ τις
[2, 9]	τά γε ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας)	~τοῦ	πέρι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δεῖν πάντ'
[2, 4]	ταύτης τῆς προρρήσεως συμβαίνειν; ~(Κλεινίας)	~Τοῦ	πέρι λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκός που
[2, 14]	μηδένα ἐπὶ στρατοπέδου γεύεσθαι τούτου	τοῦ	~πώματος, ἀλλ' ὑδροποσίαις συγγίγνεσθαι τοῦτον
[2, 14]	ἀνθρώπινον, ὡς ἔφαμεν, αἴσθησιν λαβὸν	τοῦ	ῥυθμοῦ ἐγέννησέν ~τε ὄρχησιν καὶ
[2, 11]	μὴ προσῆκεν τοῦ δωριστί, καὶ	τοῦ	ῥυθμοῦ ὃν ὁ ποιητὴς αὐτῷ
[2, 8]	πείθειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τὸ μὲν	τοῦ	Σιδωνίου μυθολόγημα ῥᾴδιον ἐγένετο πείθειν,
[2, 10]	αὐτοῦ τούτου μόνου ἕνεκα γίγνοιτο	τοῦ	συμπαρεπομένου τοῖς ἄλλοις, τῆς ~χάριτος,
[2, 7]	~ἂν οἶμαι καὶ ἄπορος φαίνοιτο	τοῦ	συμφωνούντως ἑαυτῷ λέγειν· εἰ δ'
[2, 13]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ δέ γε	τοῦ	σώματος, ἃ παιζόντων ὄρχησιν εἴπομεν,
[2, 13]	ὄρχησιν εἴπομεν, ἐὰν μέχρι τῆς	τοῦ	σώματος ~ἀρετῆς ἡ τοιαύτη κίνησις
[2, 11]	τὸ ~τοιόνδε, οἷον τοὺς ἀριθμοὺς	τοῦ	σώματος καὶ ἑκάστων τῶν μερῶν
[2, 13]	~Τὸ δέ γε κατὰ τὴν	τοῦ	σώματος κίνησιν ῥυθμὸν μὲν κοινὸν
[2, 14]	~μετὰ νόμων καὶ τάξεως, ὡς	τοῦ	σωφρονεῖν ἕνεκα μελέτῃ χρωμένη, καὶ
[2, 9]	τῇ δὲ αὖ τῆς ~φωνῆς,	τοῦ	τε ὀξέος ἅμα καὶ βαρέος
[2, 10]	ἐπὶ τὸ πᾶν εἰπεῖν, ~ἐξεργάζοιτο	τοῦ	τε τοσούτου καὶ τοῦ τοιούτου
[2, 10]	~ἐξεργάζοιτο τοῦ τε τοσούτου καὶ	τοῦ	τοιούτου πρότερον, ἀλλ' οὐχ ἡδονή.
[2, 3]	ἄρα καὶ ἐπαινεῖν αἰσχύνηται· καίτοι	τοῦ	~τοιούτου τί μεῖζον ἀγαθὸν ἢ
[2, 10]	οὐσίαν, τί ποτε ~βούλεται καὶ	ὅτου	ποτ' ἐστὶν εἰκὼν ὄντως, σχολῇ
[2, 12]	τρία τῆς ~ἐκλογῆς ἕνεκα τοῦ	καλλίστου	καὶ δευτέρου, ἢ (μηδέποτε ἱκανὸν
[2, 13]	ἔντεχνον ἀγωγὴν ἐπὶ τὸ τοιοῦτον	αὐτοῦ	~γυμναστικὴν προσείπωμεν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	τῆς βουλήσεως ~ἢ καὶ ἁμαρτίαν	αὐτοῦ	διαγνώσεται. ~(Κλεινίας) ~Σχολῇ· πῶς δ'
[2, 1]	νοῦν, μή πῃ παραποδισθῶμεν ὑπ'	αὐτοῦ.	~(Κλεινίας) ~Λέγ' οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναμνησθῆναι
[2, 3]	ὡς ἐν παιδιᾶς ~μοίρᾳ, ὀνειρώττων	αὐτοῦ	τὴν μοχθηρίαν; τότε ὁμοιοῦσθαι δήπου
[2, 14]	τὸ μέν, φαμέν, ἤδη διεληλύθαμεν	αὐτοῦ,	τὸ δὲ πειρασόμεθα ἐφεξῆς διελθεῖν.
[2, 10]	χάρις, ~ἢ τοῦτο αὐτὸ μόνον	αὐτοῦ	τὸ σπουδαιότατον εἶναι, ἤ τινα
[2, 5]	οἱ θεαταὶ ~παιδεύουσιν διέφθαρκεν δ'	αὐτοῦ	τοῦ θεάτρου τὰς ἡδονάς· δέον
[2, 10]	μηδ' αὖ γε βλάβην, ~ἀλλ'	αὐτοῦ	τούτου μόνου ἕνεκα γίγνοιτο τοῦ
[2, 5]	θορύβου τῶν πολλῶν καὶ ~τῆς	αὑτοῦ	ἀπαιδευσίας, οὔτ' αὖ γιγνώσκοντα δι'
[2, 12]	~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς δέ γε αὐτὸς	αὑτοῦ	κουφότερος αἴρεται καὶ γέγηθέν τε
[2, 10]	λαβὼν δ' ~ὑμῶν οὐδεὶς τὸν	αὑτοῦ,	παρὰ τῶν συννόμων σπάσας σφόδρα
[2, 8]	ἐκ μὲν ἀδίκου καὶ κακοῦ	ἑαυτοῦ	~θεωρούμενα ἡδέα, τὰ δὲ δίκαια
[2, 11]	καὶ ~τὰ μέρη πάντα τὰ	ἑαυτοῦ	(καὶ χρώματα ἅμα καὶ σχήματα
[2, 12]	πέλας, ἄρχων δ' ἱκανὸς ἀξιοῖ	~ἑαυτοῦ	τε καὶ τῶν ἄλλων γεγονέναι.
[2, 5]	δι' ἀνανδρίαν καὶ δειλίαν ἐκ	ταὐτοῦ	~στόματος οὗπερ τοὺς θεοὺς (ἐπεκαλέσατο
[2, 10]	τοῦ τε τοσούτου καὶ τοῦ	τοιούτου	πρότερον, ἀλλ' οὐχ ἡδονή. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	καὶ ἐπαινεῖν αἰσχύνηται· καίτοι τοῦ	~τοιούτου	τί μεῖζον ἀγαθὸν ἢ κακὸν
[2, 10]	πᾶν εἰπεῖν, ~ἐξεργάζοιτο τοῦ τε	τοσούτου	καὶ τοῦ τοιούτου πρότερον, ἀλλ'
[2, 12]	ἀσπασμοῦ προσήκοντος ~γίγνωνται· μέχρι δὲ	τοσούτου	παιδευθέντες ἀκριβεστέραν ἂν παιδείαν τῆς
[2, 12]	(τρόπον ἀναγκάζομεν ᾄδειν, μέχρι γε	~τοσούτου	πεπαιδεῦσθαι σχεδὸν ἀναγκαῖον, μέχρι τοῦ
[2, 1]	ἡμῖν εἶναι ~τὴν ὀρθὴν παιδείαν.	Τούτου	γάρ, ὥς γε ἐγὼ τοπάζω
[2, 13]	χορεία ὅλη παίδευσις ἦν ἡμῖν,	τούτου	δ' αὖ τὸ μὲν ῥυθμοί
[2, 8]	μέγιστον ~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο ἂν πόλιν,	τούτου	δὲ πέρι πᾶσαν μηχανὴν εὑρίσκειν
[2, 8]	εἰ μὴ δόξαν εἰς ~τοὐναντίον	τούτου	καταστήσει, τὸ σκότος (ἀφελών, καὶ
[2, 10]	αὖ γε βλάβην, ~ἀλλ' αὐτοῦ	τούτου	μόνου ἕνεκα γίγνοιτο τοῦ συμπαρεπομένου
[2, 14]	μηδέποτε μηδένα ἐπὶ στρατοπέδου γεύεσθαι	τούτου	τοῦ ~πώματος, ἀλλ' ὑδροποσίαις συγγίγνεσθαι
[2, 5]	θεοὺς (ἐπεκαλέσατο μέλλων κρίνειν, ἐκ	τούτου	~ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι ῥᾳθύμως τὴν κρίσιν·
[2, 8]	πρὸς τοὺς νέους, ἔστιν ὅτι	τούτου	ψεῦδος λυσιτελέστερον ἂν ~(ἐψεύσατό ποτε
[2, 7]	ζῆν; Ἀλλ' ἀεὶ διακελευόμενος οὐδὲν	ἐπαύου	ζῆν με ~ὡς δικαιότατα. Ταύτῃ
[2, 4]	ἐν ταῖς πόλεσιν ἁπάσαις καὶ	πανταχοῦ	βέλτιστον γίγνεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;
[2, 10]	ἀνδρείαν κτῆμα τιμῶντα ἀεὶ καὶ	πανταχοῦ,	ἰδιώταις τε καὶ συμπάσῃ ~πόλει.
[2, 5]	εἶναι καὶ κατὰ ταὐτά, ~ὡς	(σὺ	κατ' Αἴγυπτον ἀφερμηνεύεις, ἀλλ' οὐδέποτε
[2, 5]	Εἰ δ' ἔδοξά σοι ἃ	σὺ	λέγεις λέγειν ὡς νῦν γιγνόμενα,
[2, 5]	ἡμῖν ἢ παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἃ	σὺ	νῦν ~λέγεις οὐκ οἶδα πραττόμενα,
[2, 5]	ἡμῖν, καὶ ἔτι καθάπερ ~εἶπες	σὺ	νυνδὴ δεῖν εἶναι, γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	τῆς μουσικῆς, ὃ νυνδὴ σχεδὸν	ἥμισυ	διεληλυθέναι τῆς χορείας εἴπομεν καὶ
[2, 13]	νῦν οὕτως εἰρήσθω· τὸ δ'	ἥμισυ	λέγωμεν, ἢ πῶς καὶ πῇ
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀλλ' ὦ μακάριε, μὴ	ταχὺ	τὸ τοιοῦτον κρίνωμεν, ἀλλὰ διαιροῦντες

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 13/06/2006