Livre, chapitre
[2, 9]	εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πολύ	γε.	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰς μέν γε τὸ
[2, 10]	καλλίστη, ταύτης κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ	γε.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν πρῶτον μὲν δεῖ
[2, 3]	τὰς ἡδονὰς ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας) ~Εἰκός	γε.	~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον εἰκὸς ἢ καὶ
[2, 8]	καὶ δίκαιον ~βίον, ὥστε νομοθέτῃ	γε	αἴσχιστος λόγων καὶ ἐναντιώτατος ὃς
[2, 7]	μὲν ~ἴσως ἂν συγχωρήσαιτε, τό	γε	αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν.
[2, 5]	γὰρ παρὰ θεάτρου δεῖ τόν	γε	ἀληθῆ ~κριτὴν κρίνειν μανθάνοντα, καὶ
[2, 13]	πάνυ χαλεπόν ἐστιν εἰπεῖν ὑμῖν	γε	ἀμφοτέροις γνώριμα. ~Πολὺ γὰρ ἐν
[2, 11]	ἀπείληφεν ὑπὸ ~τῆς τέχνης; ἆρά	γε	ἀναγκαῖον ἤδη τῷ ταῦτα γνόντι
[2, 11]	ἆρα, ὅπερ εἴπομεν, ὡς ὀρθῶς	γε	αὐτὸ ἔχει, ~γνώσεταί ποτε ἐν
[2, 3]	γὰρ ἄν; ~(Ἀθηναῖος) ~Νῦν δέ	γε	αὐτὸ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν
[2, 12]	~(Κλεινίας) ~Ἀνάγκη. ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς δέ	γε	αὐτὸς αὑτοῦ κουφότερος αἴρεται καὶ
[2, 10]	ὁμοιότητα ἀπεργαζόμενον (παρέχεται, μηδ' αὖ	γε	βλάβην, ~ἀλλ' αὐτοῦ τούτου μόνου
[2, 11]	λαχεῖν ὥραν τῆς τέρψιος. Ταῦτά	γε	γὰρ ὁρῶσι ~πάντα κυκώμενα, καὶ
[2, 12]	μὴ ~νήφουσιν; ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς, εἴ	γε	δὴ εἴη τοιαύτη οἵαν νῦν
[2, 1]	ὀρθὴν παιδείαν. Τούτου γάρ, ὥς	γε	ἐγὼ τοπάζω τὰ νῦν, ἔστιν
[2, 12]	~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἴ	γε	εἴη τοιαύτη μὲν μέθη, τοιαύτη
[2, 10]	μόνον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ναί, καὶ παιδιάν	γε	εἶναι τὴν αὐτὴν ταύτην λέγω
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν ἡμῖν τά	γε	ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας) ~τοῦ πέρι;
[2, 9]	γὰρ ἄτοπος γίγνοιτ' ἂν ὥς	γε	ἐξαίφνης ἀκούσαντι Διονύσου ~πρεσβυτῶν χορός,
[2, 11]	Μουσῶν. Οὐ γὰρ ἂν ἐκεῖναί	γε	~ἐξαμάρτοιέν ποτε τοσοῦτον ὥστε ῥήματα
[2, 5]	ἡδονῇ ~κρίνεσθαι, μὴ μέντοι τῶν	γε	ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ σχεδὸν ἐκείνην εἶναι
[2, 10]	γιγνώσκων ἆρ' ἄν ποτε τό	γε	εὖ καὶ τὸ κακῶς δυνατὸς
[2, 9]	ἆρ' οὐκ ἂν ἐθέλοι προθυμότερόν	~γε,	ἧττον αἰσχυνόμενος, οὐκ ἐν πολλοῖς
[2, 10]	μή τις χαίρει τῳ, τό	γε	ἴσον ἴσον οὐδὲ τὸ σύμμετρον
[2, 9]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἐν θεάτρῳ	γε	καὶ παντοίοις ἀνθρώποις ᾄδειν ἑστὼς
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δέ	γε	κατὰ τὴν τοῦ σώματος κίνησιν
[2, 3]	μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας) ~Οὔτοι δὴ τοῦτό	γε	λόγον ἔχει· πῶς γὰρ ἄν;
[2, 14]	ἀξίαν ~τινὰ λόγου συνέρχεται, μηδέ	γε	μεθ' ἡμέραν μηδένα τὸ παράπαν
[2, 2]	γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς, ὅτε	γε	μηδὲ τὰ χρώματα; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία	γε	μὴν ὄρχησίς τε καὶ ᾠδὴ
[2, 10]	τε (καὶ ἀπεικασία· καὶ τοῦτό	γε	μῶν οὐκ ἂν ~σύμπαντες ὁμολογοῖεν
[2, 2]	ταύτης Μούσῃ τινί· καίτοι λέγουσίν	~γε	οἱ πλεῖστοι μουσικῆς (ὀρθότητα εἶναι
[2, 10]	συνήθεις ᾄδειν γενόμενοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκότως	γε·	ὄντως γὰρ οὐκ ἐπήβολοι γεγόνατε
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δέ	γε	ὀρθότητά που τῶν τοιούτων ἡ
[2, 10]	ἐστὶν εἰκὼν ὄντως, σχολῇ τήν	γε	ὀρθότητα τῆς βουλήσεως ~ἢ καὶ
[2, 11]	~σωμάτων; Ἆρ' ἄν ποτε τό	γε	ὀρθῶς αὐτῶν εἰργασμένον γνοίη; Λέγω
[2, 8]	πέρι. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν εἰσίν	γε	οὗτοι σχεδὸν ὧν χάριν οἱ
[2, 11]	ἔχει ταύτῃ λόγον· ἡμεῖς δέ	γε	~οὐχ ὅτι μὴ δεῖ ταῖς
[2, 4]	~Δεῖ γὰρ δή, ἐπείπερ ἀφείμεθά	γε	παίζειν ἐν τοῖς τοιούτοις, τὸν
[2, 10]	οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν τοῦτό	γε	πᾶς ἂν ὁμολογοῖ περὶ τῆς
[2, 10]	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν μουσικήν	γε	πᾶσάν φαμεν εἰκαστικήν τε εἶναι
[2, 14]	ἡ δίαιτα, καὶ δὴ τά	γε	περὶ οἶνον σχεδὸν ἁπάντων ~ἐμμετρότατα
[2, 11]	ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον ὅτι τὸ ~τοιοῦτόν	γε	πολλῆς ἀγροικίας μεστὸν πᾶν, ὁπόσον
[2, 11]	οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος γὰρ ὅ	γε	πολὺς ὄχλος ἡγούμενος ἱκανῶς γιγνώσκειν
[2, 9]	ποτε ταῦτα ἃ ~διεληλύθαμεν, ἁμῶς	γέ	πως ἀεὶ μεταβαλλόμενα καὶ πάντως
[2, 8]	σκότος (ἀφελών, καὶ πείσει ἁμῶς	γέ	πως ~ἔθεσι καὶ ἐπαίνοις καὶ
[2, 7]	δοίη τις συμφωνίαν, ὡς νῦν	γε	σχεδὸν ~ἀπᾴδομεν ἀπ' ἀλλήλων. Ἐμοὶ
[2, 9]	~Ἀλλὰ ἀδύνατον τὸ μεθιέναι, ὥς	γε	τὰ νῦν λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς
[2, 8]	~Ἀλλ' οὔ μοι φαίνεται πρός	γε	ταῦτα δύνασθαι ἡμῶν ἀμφισβητῆσαί ποτ'
[2, 1]	λόγῳ καὶ παιδείαν προσαγορεύων, κατά	γε	τὴν ἐμὴν ὀρθῶς ~ἂν προσαγορεύοις.
[2, 10]	τῇ μαθήσει παρακολουθεῖν μὲν τό	γε	τῆς χάριτος, τὴν ἡδονήν, τὴν
[2, 10]	δῆλον ὅτι πρέπουσαν αὑτοῖς ~δεῖ	γέ	τινα; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ;
[2, 2]	εἶναι; Οὐ γάρ που ἐρεῖ	γέ	τις ὥς ~ποτε τὰ τῆς
[2, 5]	γὰρ μαθητὴς ἀλλὰ ~διδάσκαλος, ὥς	γε	τὸ δίκαιον, θεατῶν μᾶλλον ὁ
[2, 9]	πολύ γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰς μέν	γε	τὸ προάγειν τοίνυν αὐτοὺς μετέχειν
[2, 8]	ὁσίου βίου. ~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει κατά	γε	τὸν νῦν λόγον, ὦ φίλοι.
[2, 5]	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Συγχωρῶ δὴ τό	γε	τοσοῦτον καὶ ἐγὼ τοῖς πολλοῖς,
[2, 12]	τινὰ (τρόπον ἀναγκάζομεν ᾄδειν, μέχρι	γε	~τοσούτου πεπαιδεῦσθαι σχεδὸν ἀναγκαῖον, μέχρι
[2, 13]	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ δέ	γε	τοῦ σώματος, ἃ παιζόντων ὄρχησιν
[2, 2]	ἀπαίδευτον ὀρθῶς· εἰ δὲ ἀγνοοῦμέν	γε	τοῦτο, ~οὐδ' εἴ τις παιδείας
[2, 4]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν ἔν	γε	τῷ τοιούτῳ, χαίροντες, ἡσυχίαν οὐ
[2, 12]	~Ἔστιν ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τούτων δέ	γε	τῶν νόμων εἶναι νομοφύλακας καὶ
[2, 10]	~Οὐκοῦν πρῶτον μὲν δεῖ τόδε	γε	ὑπάρχειν ἅπασιν ὅσοις συμπαρέπεταί τις
[2, 11]	δοκεῖ μοι σημαίνειν ἤδη, τῆς	γε	χορικῆς Μούσης ὅτι ~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ
[2, 11]	θηριώδους σφόδρα φίλον ὥστ' αὐλήσει	γε	χρῆσθαι καὶ (κιθαρίσει ~πλὴν ὅσον
[2, 2]	μηδὲ τὰ χρώματα; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς	γε,	ὦ ἑταῖρε. Ἀλλ' ἐν γὰρ
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Δεῖ δὴ καθ' ἕκαστόν	γε,	ὡς ἔοικε, γιγνώσκειν τῶν ποιημάτων
[2, 13]	~Καὶ δὴ καὶ τὸν οἶνόν	γε,	ὡς ἔοικεν, ὁ τῶν ἄλλων
[2, 9]	Διονύσου λέγεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Πῶς δή;	λέγε·	μάλα γὰρ ἄτοπος γίγνοιτ' ἂν
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Δῆλον ὡς	ἔμοιγε	καὶ ὑμῖν ἀναγκαῖόν ἐστιν φάναι
[2, 7]	ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Τὰ μὲν	ἔμοιγε	φαινόμεθά πως, τὰ δ' οὐδαμῶς.
[2, 1]	~Λέγ' οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναμνησθῆναι τοίνυν	ἔγωγε	πάλιν ἐπιθυμῶ τί ποτε (λέγομεν
[2, 1]	ἐξ ἀρχῆς μέχρι τέλους, στέργειν	δὲ	ἃ χρὴ στέργειν, τοῦτ' ~αὐτὸ
[2, 2]	τε καὶ ἀπαίδευτον ὀρθῶς· εἰ	δὲ	ἀγνοοῦμέν γε τοῦτο, ~οὐδ' εἴ
[2, 3]	τῷ σώματι τὰ τοιαῦτα, αἰσχύνονται	δὲ	ᾄδειν ὡς ~ἀποφαινόμενοι καλὰ μετὰ
[2, 6]	τε καὶ Μίδα μᾶλλον, ᾖ	δὲ	ἄδικος, ἄθλιός τ' ἐστὶ καὶ
[2, 1]	ἡσυχίαν ἄγειν οὐ ~δύνασθαι, (κινεῖσθαι	δὲ	ἀεὶ ζητεῖν καὶ φθέγγεσθαι, τὰ
[2, 4]	παῖδες, τὸν τὰς κωμῳδίας· τραγῳδίαν	δὲ	αἵ τε πεπαιδευμέναι ~τῶν γυναικῶν
[2, 2]	ἀνδρείων καλά, ~τὰ τῶν δειλῶν	δὲ	αἰσχρά. Καὶ ἵνα δὴ μὴ
[2, 6]	κάλλος, τρίτον δὲ πλοῦτος, μυρία	δὲ	ἄλλα ~ἀγαθὰ λέγεται· καὶ γὰρ
[2, 7]	ἄλλα ἐστὶ καὶ ~κερδαλέα, δικαιότερα	δὲ	ἄλλα, καὶ πόλλ' ἄττ' ἂν
[2, 6]	τε καὶ ἀρετῆς ἁπάσης, ἔλαττον	δέ,	ἂν ὡς ὀλίγιστον ὁ τοιοῦτος
[2, 11]	ὡς ἕν τι μιμούμεναι· ποιηταὶ	δὲ	ἀνθρώπινοι σφόδρα τὰ τοιαῦτα ~ἐμπλέκοντες
[2, 14]	πηδᾶν εἰθίσθαι ~πᾶν ζῷον, τὸ	δὲ	ἀνθρώπινον, ὡς ἔφαμεν, αἴσθησιν λαβὸν
[2, 9]	μὲν ζῴων οὐδὲν ἐφάπτοιτο, ἡ	δὲ	ἀνθρώπου φύσις ἔχοι ~μόνη τοῦτο·
[2, 3]	κακῶν ἀνθρώπων μὴ μισῇ, χαίρῃ	δὲ	ἀποδεχόμενος, ψέγῃ δὲ ὡς ἐν
[2, 6]	ἐὰν πλουτῇ καὶ μή· ἐὰν	δὲ	ἄρα ~πλουτῇ μὲν Κινύρα τε
[2, 5]	καὶ παιδείᾳ διαφέροντα· διὰ ταῦτα	δὲ	ἀρετῆς ~φαμεν δεῖσθαι τοὺς τούτων
[2, 12]	μὴ καλὸν τὸ ~μίμημα, τὸ	δὲ	ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ σχεδὸν ἀνάγκη,
[2, 5]	~λέγεις οὐκ οἶδα πραττόμενα, καινὰ	δὲ	ἄττα ἀεὶ γιγνόμενα περί τε
[2, 9]	(τάξει ῥυθμὸς ὄνομα εἴη, τῇ	δὲ	αὖ τῆς ~φωνῆς, τοῦ τε
[2, 4]	μηδὲν ἐπιταττόμενος ᾧτινι τρόπῳ, νικήσῃ	δὲ	αὐτὸ τοῦτο ὅτι μάλιστα ~ἀπεργασάμενος
[2, 4]	~πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐὰν	δέ	γ' οἱ μείζους παῖδες, τὸν
[2, 3]	πῶς γὰρ ἄν; ~(Ἀθηναῖος) ~Νῦν	δέ	γε αὐτὸ ὡς ἔπος εἰπεῖν
[2, 12]	~(λεγομένων. ~(Κλεινίας) ~Ἀνάγκη. ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς	δέ	γε αὐτὸς αὑτοῦ κουφότερος αἴρεται
[2, 13]	φωνήν. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ	δέ	γε κατὰ τὴν τοῦ σώματος
[2, 10]	προσαγορεύειν; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν	δέ	γε ὀρθότητά που τῶν τοιούτων
[2, 11]	μὲν ἔχει ταύτῃ λόγον· ἡμεῖς	δέ	γε ~οὐχ ὅτι μὴ δεῖ
[2, 13]	~Ὀρθῶς μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ	δέ	γε τοῦ σώματος, ἃ παιζόντων
[2, 12]	~(Κλεινίας) ~Ἔστιν ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τούτων	δέ	γε τῶν νόμων εἶναι νομοφύλακας
[2, 9]	οἱ ὑπὲρ τριάκοντα καὶ πεντήκοντα	δὲ	γεγονότες ἔτη ~μέχρι ἑξήκοντα αὐτῷ
[2, 13]	μουσικῆς πέρι διελθόντων ~ἡμῶν, ἐλλειπόντων	δὲ	γυμναστικῆς, τί ποτε οἴει σοι
[2, 8]	μετὰ πειθοῦς (γίγνεσθαι ἐπευχόμενος. ~Δεῖ	δὲ	δὴ καὶ ἔτι τρίτους τοὺς
[2, 3]	κατ' ~Αἴγυπτον. ~(Κλεινίας) ~Ἐν Αἰγύπτῳ	δὲ	δὴ πῶς τὸ τοιοῦτον φῂς
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί	δὲ	δὴ τὸ καλὸν χρὴ φάναι
[2, 8]	κακοῦ ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα ἡδέα, τὰ	δὲ	δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ δὲ δικαίου
[2, 6]	ἀγαθὰ τοῖς ἀδίκοις εἶναι, τοῖς	δὲ	δικαίοις ~κακά, τὰ δ' ἀγαθὰ
[2, 8]	τὰ δὲ δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ	δὲ	δικαίου πάντα τἀναντία παντὶ ~πρὸς
[2, 11]	ἐν ῥυθμῷ γεγόνασι ~διηναγκασμένοι, (ὅτι	δὲ	δρῶσιν ταῦτα ἀγνοοῦντες αὐτῶν ἕκαστα,
[2, 7]	ἀγαθὸν μὲν καὶ ~καλόν, ἀηδὲς	δέ,	δύσκλεια δὲ τἀναντία; Ἥκιστα, ὦ
[2, 2]	μὲν ἀσπαζόμενος, ὅσα καλά, τὰ	~δὲ	δυσχεραίνων, ὁπόσα μὴ καλά; ~(Κλεινίας)
[2, 4]	δ' αὖ κωμῳδίαν, οὐ θαυμαστὸν	δὲ	εἴ τις ~καὶ (θαύματα ἐπιδεικνὺς
[2, 9]	παράπαν τὸν νέον ~ἀπέχεσθαι· τετταράκοντα	δὲ	ἐπιβαίνοντα ἐτῶν, ἐν τοῖς συσσιτίοις
[2, 7]	πάλιν, εἴπερ ὀρθῶς ἐπανερωτῷμεν· ποτέρους	δὲ	~εὐδαιμονεστέρους χρὴ λέγειν, τοὺς τὸν
[2, 3]	οὔτε ἐν μουσικῇ συμπάσῃ. Σκοπῶν	δὲ	εὑρήσεις αὐτόθι τὰ μυριοστὸν ἔτος
[2, 9]	δὲ τὸ συναμφότερον κληθείη. Θεοὺς	δὲ	ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας ἡμᾶς συγχορευτάς τε
[2, 7]	~(ἄνθρωποί ποτε πονηροὶ μέν, ἡδέως	δὲ	ζῶντες, ἢ λυσιτελοῦντα μὲν ἄλλα
[2, 7]	ἀδικεῖσθαι μῶν ἀηδὲς μέν, ἀγαθὸν	δὲ	~ἢ καλόν, τὰ δ' ἕτερα
[2, 2]	ᾖ κατορθοῦν, ἢ ~διανοεῖσθαι, τῇ	δὲ	ἡδονῇ καὶ λύπῃ κατορθοῖ, τὰ
[2, 11]	μέλος ὀρθῶς ἔχει, μὴ ~προσήκοντα	δὲ	ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 10]	(γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν	δὲ	ἥσουσιν οἱ ἄνδρες φωνήν; Ἢ
[2, 5]	καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένους τέρπει, μάλιστα	~(δὲ	ἥτις ἕνα τὸν ἀρετῇ τε
[2, 10]	φαμεν ~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν	δέ,	ἥτις καλλίστη, ταύτης κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	τὴν ~ὀρθότητα φύσει παρεχόμενα. Τοῦτο	δὲ	θεοῦ ἢ θείου τινὸς ἀνδρὸς
[2, 11]	ἐναντίον ἀποδοῦναι τοῖς ῥυθμοῖς, ἔτι	δὲ	θηρίων φωνὰς ~(καὶ ἀνθρώπων καὶ
[2, 13]	τῆς φωνῆς εἶχε ~κινήσει, σχῆμα	δὲ	ἴδιον. (Ἐκεῖ δὲ μέλος ἡ
[2, 1]	παραγίγνεται πρῶτον, ταῦτ' εἶναι, φρόνησιν	δὲ	καὶ ~ἀληθεῖς δόξας βεβαίους εὐτυχὲς
[2, 10]	ἀγαθὸς ~(ἂν στρατιώτης εἴη, πόλιν	δὲ	καὶ ἄστη δυνάμενος διοικεῖν, ὃν
[2, 6]	εἶναι γενόμενον ὅτι τάχιστα. Ὑμεῖς	δὲ	καὶ ἐγώ που τάδε λέγομεν,
[2, 3]	τούτων ~ἕκαστα εἶναί φασι, πονηρὰ	δέ,	καὶ ἐναντίον ἄλλων οὓς οἴονται
[2, 7]	δ' ἕτερα ἡδέα μέν, αἰσχρὰ	δὲ	καὶ κακά; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς;
[2, 13]	τὴν ἀρχὴν ταύτην ἔφαμεν, Ἀπόλλωνα	δὲ	καὶ μούσας καὶ Διόνυσον ~θεῶν
[2, 1]	λόγος ἔοικεν βούλεσθαι σημαίνειν· ὅπῃ	δὲ	καὶ ὅπως, ~ἀκούωμεν προσέχοντες (τὸν
[2, 9]	μετρίου ~μέχρι (τριάκοντα ἐτῶν, μέθης	δὲ	καὶ πολυοινίας τὸ παράπαν τὸν
[2, 6]	τῶν ~αἰσθήσεων εὐαισθήτως ἔχειν, ἔτι	δὲ	καὶ τὸ ποιεῖν τυραννοῦντα ὅτι
[2, 7]	λεγομένων κακῶν εἶναι γιγνόμενον ἀδικίαν	δὲ	καὶ ὕβριν ~ἔχοντα ἐν αὑτῷ
[2, 2]	τε καὶ μέλη καλά, τὰ	δὲ	κακίας αὖ, ~τοὐναντίον ἅπαν. ~(Κλεινίας)
[2, 6]	ὁσίοις ἀνδράσιν ἄριστα κτήματα, ἀδίκοις	~δὲ	κάκιστα σύμπαντα, ἀρξάμενα ἀπὸ τῆς
[2, 6]	μὲν ἀγαθοῖς ὄντως ἀγαθά, τοῖς	δὲ	κακοῖς κακά· ὅπερ οὖν ~ἠρόμην,
[2, 6]	~ὡς ἄριστον μὲν ὑγιαίνειν, δεύτερον	δὲ	κάλλος, τρίτον δὲ πλοῦτος, μυρία
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Ἴσως δῆτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ῥαψῳδὸν	δέ,	καλῶς Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν ἤ
[2, 8]	καὶ ἔτι διέλθοιμεν ἄν, τὸ	δὲ	~κεφάλαιον αὐτῶν τοῦτο ἔστω· τὸν
[2, 4]	ἐπιδεικνύναι, καθάπερ Ὅμηρος, ῥαψῳδίαν, ἄλλον	δὲ	~κιθαρῳδίαν, τὸν δέ τινα τραγῳδίαν,
[2, 2]	ὅσιον τὸ παράπαν ~φθέγγεσθαι, τόδε	δὲ	μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν ἡμᾶς. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	ὅτι καλὰ μὲν σχήματα, καλὰ	δὲ	μέλη δεῖ ~μεταχειρίζεσθαι ταῖς συνηθείαις
[2, 2]	εὔρυθμον μὲν καὶ εὐάρμοστον, ~εὔχρων	δὲ	μέλος ἢ σχῆμα οὐκ ἔστιν
[2, 13]	~κινήσει, σχῆμα δὲ ἴδιον. (Ἐκεῖ	δὲ	μέλος ἡ τῆς φωνῆς κίνησις.
[2, 14]	~τε ὄρχησιν καὶ ἔτεκεν, τοῦ	δὲ	μέλους ὑπομιμνῄσκοντος καὶ ἐγείροντος τὸν
[2, 8]	τῶν ἑξήκοντα γεγονότας ~ᾄδειν· τοὺς	δὲ	μετὰ ταῦτα οὐ γὰρ ἔτι
[2, 2]	ἱκανῶς ~ὑπηρετεῖν δυνηθῇ ἑκάστοτε, χαίρῃ	δὲ	μὴ τοῖς καλοῖς μηδὲ μισῇ
[2, 5]	ἵνα τὴν μὲν ~ἀσπάζωνται, τὴν	δὲ	μισεῖν ὀρθῶς ἐθίζωνται. Ταὐτὸν δὴ
[2, 7]	ὁ λόγος ἂν ~γίγνοιτο. Βούλομαι	δέ	μοι μὴ ἐπὶ θεῶν λέγεσθαι
[2, 13]	τῇ τῶν ἀνθρώπων δεδόσθαι· ὁ	δὲ	νῦν λεγόμενος ὑφ' ἡμῶν φάρμακον
[2, 8]	καὶ ὅλῃ τῇ πόλει, δεύτερος	δὲ	ὁ ~μέχρι τριάκοντα ἐτῶν, τόν
[2, 1]	πολλὰ ἐν τῷ ~βίῳ, θεοὶ	(δὲ	οἰκτίραντες τὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπίπονον
[2, 10]	τῆς χάριτος, τὴν ἡδονήν, τὴν	δὲ	~ὀρθότητα καὶ τὴν ὠφελίαν καὶ
[2, 10]	ἣν ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν· ἣν	(δὲ	ὀρθότητά τε καὶ ὠφελίαν, ~ὅπερ
[2, 13]	τάχιστα, ἀτάκτως αὖ πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν	δὲ	ὅτι ~μουσικῆς τε καὶ γυμναστικῆς
[2, 10]	τῷ ἀληθεῖ πάντων μάλιστα, ἥκιστα	δὲ	ὁτῳοῦν ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι μὲν
[2, 10]	κακῶς δυνατὸς εἴη ~διαγνῶναι; Λέγω	δὲ	οὐ πάνυ σαφῶς, ἀλλ' ὧδε
[2, 8]	λόγον, ὦ φίλοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης	δὲ	οὗ τι καὶ σμικρὸν ὄφελος,
[2, 1]	ῥυθμὸς ὄνομα καὶ ἁρμονία· ἡμῖν	δὲ	οὓς ~(εἴπομεν τοὺς θεοὺς συγχορευτὰς
[2, 12]	εἴη τοιαύτη μὲν μέθη, τοιαύτη	δὲ	παιδιά, μῶν οὐκ ὠφεληθέντες ἂν
[2, 14]	ἢ καὶ γυνή. Καὶ ἄλλα	δὲ	πάμπολλα ἄν τις λέγοι ἐν
[2, 12]	καὶ ῥυθμοῦ σχεδὸν ἀνάγκη, τοῖς	δὲ	πάντα τὰ τρία τῆς ~ἐκλογῆς
[2, 3]	~ἀποφαινόμενοι καλὰ μετὰ σπουδῆς, χαίρουσιν	δὲ	παρ' αὑτοῖς. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα λέγεις.
[2, 12]	τὰ νῦν ἐχθροί, κατὰ νόμους	δὲ	πᾶσαν τὴν συνουσίαν ~συγγενόμενοι καὶ
[2, 14]	φαμέν, ἤδη διεληλύθαμεν αὐτοῦ, τὸ	δὲ	πειρασόμεθα ἐφεξῆς διελθεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ
[2, 2]	ἀπαίδευτος ἀχόρευτος ἡμῖν ἔσται, τὸν	(δὲ	πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς κεχορευκότα θετέον; ~(Κλεινίας)
[2, 8]	~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο ἂν πόλιν, τούτου	δὲ	πέρι πᾶσαν μηχανὴν εὑρίσκειν ὅντινά
[2, 1]	συμφωνία σύμπασα μὲν ἀρετή, ~τὸ	δὲ	περὶ τὰς ἡδονὰς καὶ λύπας
[2, 6]	ὑγιαίνειν, δεύτερον δὲ κάλλος, τρίτον	δὲ	πλοῦτος, μυρία δὲ ἄλλα ~ἀγαθὰ
[2, 11]	αὐτῶν ἕκαστα, οὐ ~συλλογίζονται. Τὸ	δέ	που προσήκοντα μὲν ἔχον πᾶν
[2, 13]	ἐπὶ τοῦτ' αὐτὸ δεδώρηται. ~Ἐγὼ	δὲ	τὰ μὲν τοιαῦτα τοῖς ἀσφαλὲς
[2, 14]	δέοι οὐδ' ᾗτινι πόλει, τακτὰ	δὲ	τά τ' ἄλλ' ἂν εἴη
[2, 3]	δὲ τῆς φύσεως ἐναντία, οὗτοι	δὲ	ταῖς ~ἡδοναῖς (τοὺς ἐπαίνους ἐναντίους
[2, 7]	καὶ ~καλόν, ἀηδὲς δέ, δύσκλεια	δὲ	τἀναντία; Ἥκιστα, ὦ φίλε νομοθέτα,
[2, 2]	καὶ ᾠδὴν καὶ ὄρχησιν· εἰ	δὲ	ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα οἰχήσεται, ~μάταιος
[2, 3]	ἐν ταῖς πόλεσιν νέους· ταξάμενοι	δὲ	ταῦτα, ~ἅττα ἐστὶ καὶ ὁποῖ'
[2, 5]	(ἀναγκαῖον δ' ἐνίοτέ ἐστιν. Ἐπειδὴ	δὲ	ταῦτα ~συνδοκεῖ καὶ σοί, φέρε,
[2, 3]	καλλίονα οὔτ' αἰσχίω, τὴν αὐτὴν	δὲ	τέχνην ~ἀπειργασμένα. ~(Κλεινίας) ~Θαυμαστὸν λέγεις.
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Ἔστιν οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	δὲ	τῇ τῶν ὁμοίων ἐργασίᾳ ὅσαι
[2, 13]	προσείπωμεν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ	δὲ	τῆς μουσικῆς, ὃ νυνδὴ σχεδὸν
[2, 3]	τῆς φύσεως ὀρθὰ συμβαίνῃ, τὰ	δὲ	τῆς συνηθείας ~ἐναντία, ἢ τὰ
[2, 3]	μὲν τῆς συνηθείας ὀρθά, τὰ	δὲ	τῆς φύσεως ἐναντία, οὗτοι δὲ
[2, 4]	ῥαψῳδίαν, ἄλλον δὲ ~κιθαρῳδίαν, τὸν	δέ	τινα τραγῳδίαν, τὸν δ' αὖ
[2, 7]	ἔτι τοῦθ' ὁμοίως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	δέ;	τὸ καὶ ἀηδῶς καὶ μὴ
[2, 7]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	δέ;	τὸ καὶ κακῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὐκ
[2, 1]	τὰ νῦν, ἢ πῶς. Φησὶν	δὲ	τὸ ~νέον ἅπαν ὡς ἔπος
[2, 10]	πῶς δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ	δὲ	τὸ ὀρθῶς μὴ γιγνώσκων ἆρ'
[2, 8]	τοῦ λυπεῖσθαι πλέον ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν	δὲ	τὸ πόρρωθεν ὁρώμενον ~πᾶσίν τε
[2, 5]	ἣν λέγομεν συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι, διὰ	δὲ	~τὸ σπουδὴν μὴ δύνασθαι φέρειν
[2, 9]	συγκεραννυμένων, ἁρμονία ὄνομα ~προσαγορεύοιτο, χορεία	δὲ	τὸ συναμφότερον κληθείη. Θεοὺς δὲ
[2, 11]	ὀρθῶς αὐτῶν εἰργασμένον γνοίη; Λέγω	δὲ	τὸ ~τοιόνδε, οἷον τοὺς ἀριθμοὺς
[2, 1]	μήπω δυναμένων ~λόγῳ λαμβάνειν, λαβόντων	δὲ	τὸν λόγον, συμφωνήσωσι τῷ λόγῳ
[2, 13]	περὶ θεῶν ἀφίημι ~λέγειν, τὸ	δὲ	τοσόνδε (οἶδα, ὅτι πᾶν ζῷον,
[2, 12]	χρηστῶν ἀσπασμοῦ προσήκοντος ~γίγνωνται· μέχρι	δὲ	τοσούτου παιδευθέντες ἀκριβεστέραν ἂν παιδείαν
[2, 2]	χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς φθέγγεσθαι· τὸ	δὲ	τοῦ δειλοῦ τε καὶ ἀνδρείου
[2, 3]	ἔοικε δυνατὴ γεγονέναι ~διαφθεῖραι, πᾶν	δὲ	τοὐναντίον. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται οὕτως ἂν
[2, 9]	~εὐλαβουμένους ἕξιν τῶν νέων· μετὰ	δὲ	τοῦτο οἴνου μὲν δὴ γεύεσθαι
[2, 9]	τῶν Μουσῶν (χορὸς εἴρηνται, τὸν	δὲ	~τρίτον καὶ τὸν λοιπὸν χορὸν
[2, 5]	~προσφέρειν οἷς μέλει τούτων, τὴν	δὲ	τῶν πονηρῶν ἐν ἀηδέσιν, ἵνα
[2, 4]	νέοι αὐτοὶ χορεύειν ἕτοιμοι, τὸ	δὲ	τῶν πρεσβυτέρων ~ἡμῶν ἐκείνους αὖ
[2, 13]	ψυχῆς κτήσεως ἕνεκα δεδόσθαι, σώματος	δὲ	~ὑγιείας τε καὶ ἰσχύος. ~(Κλεινίας)
[2, 1]	μεθ' ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα, τὰ	δὲ	φθεγγόμενα ~πάσας φωνάς. Τὰ μὲν
[2, 8]	θείας φήμης καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας) ~Λέγεις	δέ,	ὦ ξένε, τίνας τούτους τοὺς
[2, 6]	ὢν ὀρέγοιτο ἐγγύθεν ~ἱστάμενος, ἄδικος	δὲ	ὢν μήτε τολμῷ ὁρῶν φόνον
[2, 3]	μισῇ, χαίρῃ δὲ ἀποδεχόμενος, ψέγῃ	δὲ	ὡς ἐν παιδιᾶς ~μοίρᾳ, ὀνειρώττων
[2, 6]	Ὑμεῖς δὲ καὶ ἐγώ που	τάδε	λέγομεν, ὡς ~ταῦτά ἐστι σύμπαντα
[2, 6]	~καὶ μουσικῇ τὰ λεγόμενά ἐστι	τάδε;	Τοὺς ποιητὰς ἀναγκάζετε λέγειν ὡς
[2, 14]	δούλην μήτε δοῦλον γεύεσθαι μηδέποτε,	μηδὲ	ἄρχοντας τοῦτον τὸν ~(ἐνιαυτὸν ὃν
[2, 14]	βουλὴν ἀξίαν ~τινὰ λόγου συνέρχεται,	μηδέ	γε μεθ' ἡμέραν μηδένα τὸ
[2, 14]	ἂν ἄρχωσιν, μηδ' αὖ κυβερνήτας	μηδὲ	δικαστὰς ἐνεργοὺς ~ὄντας οἴνου γεύεσθαι
[2, 2]	χαίρῃ δὲ μὴ τοῖς καλοῖς	μηδὲ	μισῇ τὰ μὴ καλά; ἢ
[2, 5]	τοῖς τὴν ἡδονὴν μὴ προσηκόντως	μηδὲ	ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι ~θεαταῖς. Ἐξῆν γὰρ
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς, ὅτε γε	μηδὲ	τὰ χρώματα; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς γε,
[2, 9]	ἂν εἴη τοῦτο; ὁρᾶτε εἰ	τῇδε.	~(Κλεινίας) ~Πῇ δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς
[2, 10]	~Ἡμεῖς γοῦν, ὦ ξένε, καὶ	οἵδε	οὐκ ἄλλην ἄν τινα δυναίμεθα
[2, 11]	εἰργασμένον γνοίη; Λέγω δὲ τὸ	~τοιόνδε,	οἷον τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ σώματος
[2, 13]	θεῶν ἀφίημι ~λέγειν, τὸ δὲ	τοσόνδε	(οἶδα, ὅτι πᾶν ζῷον, ὅσον
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν πρῶτον μὲν δεῖ	τόδε	γε ὑπάρχειν ἅπασιν ὅσοις συμπαρέπεταί
[2, 2]	οὔτε ὅσιον τὸ παράπαν ~φθέγγεσθαι,	τόδε	δὲ μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν ἡμᾶς.
[2, 5]	λόγῳ ~σημαίνειν βούλεται; σκοπεῖσθ' εἰ	τόδε.	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ
[2, 11]	σκοπούμεθα, ἀλλ' ὅτι ποτὲ δεῖ.	τόδε	μὲν οὖν ἐκ ~τούτων ὁ
[2, 2]	τὰ νῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἔτι δὴ	τόδε·	πότερον ἅπαντες πάσαις χορείαις (ὁμοίως
[2, 5]	διαφέρον, εἰ καθάπερ παρά τε	τοῖσδε	καὶ παρ' ἡμῖν, καὶ ἔτι
[2, 5]	φέρε, φῂς παρ' ὑμῖν καὶ	τοῖσδε	μᾶλλον ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις
[2, 1]	τῶν ἐν ταῖς κινήσεσιν ~τάξεων	οὐδὲ	ἀταξιῶν, οἷς δὴ ῥυθμὸς ὄνομα
[2, 13]	οὕτω δὴ ποίει. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποιητέον·	οὐδὲ	γὰρ πάνυ χαλεπόν ἐστιν εἰπεῖν
[2, 3]	ἄλλ' ἄττα ἢ τὰ πάτρια,	οὐδὲ	νῦν ἔξεστιν, οὔτε ἐν ~τούτοις
[2, 10]	τῳ, τό γε ἴσον ἴσον	οὐδὲ	τὸ σύμμετρον ἂν εἴη ~σύμμετρον
[2, 7]	φαίνεται ταῦτα οὕτως ἀναγκαῖα, ὡς	οὐδέ,	~ὦ φίλε Κλεινία, Κρήτη νῆσος
[2, 10]	δὲ οὐ πάνυ σαφῶς, ἀλλ'	ὧδε	σαφέστερον ἴσως ἂν λεχθείη. ~(Κλεινίας)
[2, 4]	διαιροῦντες αὐτὸ κατὰ ~μέρη σκοπώμεθα	τοιῷδέ	τινι τρόπῳ· τί ἄν, εἴ
[2, 4]	μετὰ χορείας χρείαν ~ὀρθὴν εἶναι	τοιῷδέ	τινι τρόπῳ; χαίρομεν ὅταν οἰώμεθα
[2, 10]	τοὺς νομοθέτας φαυλίζεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκ,	ὠγαθέ,	προσέχων τούτῳ τὸν νοῦν δρῶ
[2, 4]	γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν δή;	βούλεσθε	ἐγὼ σφῷν τὴν ἄτοπον ἀπόκρισιν
[2, 10]	ὅπῃ φέρει, ~ταύτῃ πορευώμεθα, εἰ	βούλεσθε.	Εἰ γὰρ ἔχομεν μοῦσαν τῆς
[2, 10]	ἀγέλῃ νεμομένους φορβάδας τοὺς νέους	κέκτησθε·	λαβὼν δ' ~ὑμῶν οὐδεὶς τὸν
[2, 4]	~Τάχ' ἄν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀλλ' ὦ	μακάριε,	μὴ ταχὺ τὸ τοιοῦτον κρίνωμεν,
[2, 10]	δὴ καθ' ἕκαστόν γε, ὡς	ἔοικε,	γιγνώσκειν τῶν ποιημάτων ὅτι ποτ'
[2, 11]	μέλεσι καὶ τοῖς ῥυθμοῖς; ~(Κλεινίας)	~Ἔοικε	γοῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν ἀπείπωμεν
[2, 3]	ἀρχαιότητα. Τὴν γοῦν ἐκεῖ οὐδαμῶς	ἔοικε	δυνατὴ γεγονέναι ~διαφθεῖραι, πᾶν δὲ
[2, 7]	τε ~Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων, ὡς	ἔοικε,	καὶ δήπου καὶ τῶν ἄλλων
[2, 8]	ἀλήθεια, ὦ ξένε, καὶ μόνιμον·	ἔοικε	μὴν οὐ ῥᾴδιον εἶναι πείθειν.
[2, 1]	~Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο, ὡς	ἔοικε,	σκεπτέον ἐκεῖνο περὶ αὐτῶν, πότερα
[2, 11]	ὅτι τε βούλεται καὶ ~ὅτῳ	ἔοικε	τῶν ἀξιολόγων μιμημάτων· ἀλλὰ ὑπολαβεῖν
[2, 5]	καὶ τὸν νικῶντα ~διακρίνων χειροτονίαις,	διέφθαρκε	μὲν τοὺς ποιητὰς αὐτούς (πρὸς
[2, 7]	οὕτως ἀναγκαῖα, ὡς οὐδέ, ~ὦ	φίλε	Κλεινία, Κρήτη νῆσος σαφῶς· καὶ
[2, 7]	δύσκλεια δὲ τἀναντία; Ἥκιστα, ὦ	φίλε	νομοθέτα, φήσομεν. ~Ἀλλὰ τὸ μήτε
[2, 7]	ὦ πάτερ, οὐχ ὡς ~εὐδαιμονέστατά	με	ἐβούλου ζῆν; Ἀλλ' ἀεὶ διακελευόμενος
[2, 7]	ἀεὶ διακελευόμενος οὐδὲν ἐπαύου ζῆν	με	~ὡς δικαιότατα. Ταύτῃ μὲν οὖν
[2, 5]	ἴσως ὥστε σοὶ δόξαι ~ταῦτα	ἐμὲ	λέγειν. Λοιδορεῖν γὰρ πράγματα ἀνίατα
[2, 5]	δοκοῦσίν σοι, πρὸς Διός, ὦ	ξένε,	ἐν ταῖς ἄλλαις πόλεσι ποιεῖν;
[2, 1]	προσαγορεύοις. ~(Κλεινίας) ~Καὶ γάρ, ὦ	ξένε,	ἡμῖν καὶ τὰ πρότερον ὀρθῶς
[2, 8]	~Καλὸν μὲν ἡ ἀλήθεια, ὦ	ξένε,	καὶ μόνιμον· ἔοικε μὴν οὐ
[2, 10]	χορῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἡμεῖς γοῦν, ὦ	ξένε,	καὶ οἵδε οὐκ ἄλλην ἄν
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Πολὺ τὸ διαφέρον, ὦ	ξένε,	λέγεις τῆς παιδείας. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Οὐκ οἶδα ἡμῶν, ὦ	ξένε,	ὅπῃ πάλιν αὖ τοὺς νομοθέτας
[2, 11]	μεντἂν ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὦ	ξένε,	τὰ καλὰ τῶν ζῴων ἐγιγνώσκομεν.
[2, 8]	καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας) ~Λέγεις δέ, ὦ	ξένε,	τίνας τούτους τοὺς χοροὺς τοὺς
[2, 13]	καὶ ἰσχύος. ~(Κλεινίας) ~Κάλλιστα, ὦ	ξένε,	τὸν λόγον ἀπεμνημόνευκας. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ
[2, 7]	βίος ἥδιστος, ἢ δύ' ἐστόν	~τινε	βίω, οἷν ὁ μὲν ἥδιστος
[2, 2]	σχῆμα ἢ μέλος εἶναί ποτε;	Φέρε,	ἀνδρικῆς ~ψυχῆς ἐν πόνοις ἐχομένης
[2, 7]	ἂν τοὺς πολίτας μοι φθέγγεσθαι.	Φέρε	γάρ, ὦ πρὸς Διός τε
[2, 6]	νυνδὴ δεῖν εἶναι, γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος)	~Φέρε	δή, συνομολογησώμεθα τὰ νῦν. Ἄλλο
[2, 7]	χωριζόμενον ἡδονῆς ἀγαθὸν ἂν γίγνοιτο;	~φέρε,	κλέος τε καὶ ἔπαινος πρὸς
[2, 5]	δὲ ταῦτα ~συνδοκεῖ καὶ σοί,	φέρε,	φῂς παρ' ὑμῖν καὶ τοῖσδε
[2, 2]	χρώματα; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς γε, ὦ	ἑταῖρε.	Ἀλλ' ἐν γὰρ μουσικῇ καὶ
[2, 13]	ἐρώτησιν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ' ἄν	σε	φαίην σχεδὸν ταῦτ' (ἐρόμενον σαφῶς,
[2, 9]	~διάπυρος οὖσα ἡσυχίαν οὐχ οἵα	τε	ἄγειν οὔτε κατὰ τὸ σῶμα
[2, 11]	βλάπτοιτο, (ἤθη ~κακὰ φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν	τε	αἰσθέσθαι διὰ τὸ τοὺς ποιητὰς
[2, 8]	καὶ ἁπαλαῖς τῶν παίδων, τά	τε	~ἄλλα καλὰ λέγοντας πάντα ὅσα
[2, 5]	τοὺς τούτων κριτάς, ὅτι τῆς	τε	ἄλλης μετόχους αὐτοὺς εἶναι δεῖ
[2, 9]	τοῖς συσσιτίοις εὐωχηθέντα, ~καλεῖν τούς	τε	ἄλλους θεοὺς καὶ δὴ καὶ
[2, 9]	καὶ χορηγοὺς ἡμῖν δεδωκέναι τόν	τε	Ἀπόλλωνα ~καὶ μούσας, καὶ δὴ
[2, 12]	τῶν ~μελῶν, ἵνα καθορῶντες τάς	τε	ἁρμονίας καὶ τοὺς ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί
[2, 1]	ἀνθρώπων ἐπίπονον πεφυκὸς γένος, ~ἀναπαύλας	τε	αὐτοῖς τῶν πόνων ἐτάξαντο τὰς
[2, 13]	ψυχῆς τὴν γνώμην, διὸ τάς	τε	βακχείας καὶ πᾶσαν τὴν μανικὴν
[2, 12]	δυνατὸν εἶναι ~συνακολουθεῖν ἕκαστον ταῖς	τε	βάσεσιν τῶν ῥυθμῶν καὶ ταῖς
[2, 11]	τε καὶ ἁρμονίαν γιγνώσκειν ὅτι	τε	βούλεται καὶ ~ὅτῳ ἔοικε τῶν
[2, 11]	δεῖται ~πλείστης πασῶν εἰκόνων. Ἁμαρτών	τε	γάρ τις μέγιστ' ἂν βλάπτοιτο,
[2, 10]	μουσικήν γε πᾶσάν φαμεν εἰκαστικήν	τε	εἶναι καὶ μιμητικήν; ~(Κλεινίας) ~Τί
[2, 8]	~ἀηδέστερον τῇ ἀληθείᾳ τοῦ δικαίου	τε	εἶναι καὶ ὁσίου βίου. ~(Κλεινίας)
[2, 11]	(τὰς ~θέσεις εἰ ἔχει, ὅσοι	τέ	εἰσιν καὶ ὁποῖα παρ' ὁποῖα
[2, 10]	σφόδρα ἀγριαίνοντα καὶ ~ἀγανακτοῦντα, ἱπποκόμον	τε	ἐπέστησεν ἰδίᾳ καὶ παιδεύει ψήχων
[2, 11]	δεῖ ταῦτα τρία ἔχειν, ὅ	τέ	ἐστι ~(πρῶτον γιγνώσκειν, ἔπειτα ὡς
[2, 13]	οὖσα αὕτη τὰ νῦν ἀπόκρισίς	τέ	ἐστιν, ὡς εἶπον, καὶ ἔτι
[2, 11]	ὄχλος ἡγούμενος ἱκανῶς γιγνώσκειν τό	τε	εὐάρμοστον ~καὶ εὔρυθμον καὶ μή,
[2, 10]	δὴ τοῖς τὴν καλλίστην ᾠδήν	τε	ζητοῦσι καὶ μοῦσαν ζητητέον, ὡς
[2, 2]	~Τί δ' ἂν τὰ καλά	τε	ἡγούμενος εἶναι καλὰ καὶ τὰ
[2, 12]	~οὕτως ᾄδωσιν, καὶ ᾄδοντες αὐτοί	τε	ἡδονὰς τὸ παραχρῆμα ἀσινεῖς ἥδωνται
[2, 1]	μεθ' ἡδονῆς, ᾗ δὴ κινεῖν	τε	ἡμᾶς καὶ ~χορηγεῖν ἡμῶν τούτους,
[2, 9]	τὰς (ᾠδὰς μεστός, καὶ χαίρει	~τε	ἧττον πράττων τοῦτο καὶ ἀνάγκης
[2, 5]	μέν ἐσθ' ἡ παίδων ὁλκή	τε	καὶ ἀγωγὴ πρὸς τὸν ὑπὸ
[2, 12]	εἶναι ~μετὰ δίκης, ὃν αἰδῶ	τε	καὶ αἰσχύνην θεῖον φόβον ὠνομάκαμεν;
[2, 9]	οἱ τοιοῦτοι, ~παντάπασίν που ἀηδῶς	τε	καὶ αἰσχυντηλῶς ᾄδοντες ἀπροθύμως ἂν
[2, 10]	οὐκ ἂν ~σύμπαντες ὁμολογοῖεν ποιηταί	τε	καὶ ἀκροαταὶ καὶ ὑποκριταί; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	τὸ ἄριστον τῆς πόλεως, ἡλικίαις	τε	καὶ ἅμα φρονήσεσιν ~πιθανώτατον ὂν
[2, 5]	καλοῖς ῥήμασι καὶ ἐπαινετοῖς πείσει	τε,	καὶ ἀναγκάσει ~μὴ πείθων, τὰ
[2, 2]	φθέγγεσθαι· τὸ δὲ τοῦ δειλοῦ	τε	καὶ ἀνδρείου σχῆμα ἢ ~μέλος
[2, 5]	~μὴ πείθων, τὰ τῶν σωφρόνων	τε	καὶ ἀνδρείων καὶ πάντως ἀγαθῶν
[2, 3]	οὖν τὸ περὶ μουσικὴν ἀληθές	τε	καὶ ἄξιον ἐννοίας, ὅτι δυνατὸν
[2, 2]	ὄντες, ~ἴσμεν καὶ τὸν πεπαιδευμένον	τε	καὶ ἀπαίδευτον ὀρθῶς· εἰ δὲ
[2, 10]	περὶ αὐτήν ~ἐστιν ποιήματα μίμησίς	τε	(καὶ ἀπεικασία· καὶ τοῦτό γε
[2, 2]	παιδείαν εἶναι πρώτην διὰ Μουσῶν	τε	~καὶ Ἀπόλλωνος, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας)
[2, 7]	Φέρε γάρ, ὦ πρὸς Διός	τε	καὶ ~Ἀπόλλωνος, ὦ ἄριστοι τῶν
[2, 11]	ἀγροικίας μεστὸν πᾶν, ὁπόσον τάχους	τε	καὶ ἀπταισίας καὶ ~φωνῆς θηριώδους
[2, 6]	τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πλὴν ~δικαιοσύνης	τε	καὶ ἀρετῆς ἁπάσης, ἔλαττον δέ,
[2, 8]	τοῦτο ἔστω· τὸν αὐτὸν ἥδιστόν	τε	καὶ ἄριστον ὑπὸ θεῶν βίον
[2, 13]	δ' αὖ τὸ μὲν ῥυθμοί	τε	καὶ ~ἁρμονίαι, τὸ κατὰ τὴν
[2, 11]	παγχάλεπον ~ἄνευ λόγου γιγνόμενον ῥυθμόν	τε	καὶ ἁρμονίαν γιγνώσκειν ὅτι τε
[2, 13]	~Οὐκοῦν καὶ ὅτι τὴν ῥυθμοῦ	τε	καὶ ἁρμονίας αἴσθησιν (τοῖς ἀνθρώποις
[2, 6]	καὶ ἔτι τούτοις ἑπομένους ῥυθμούς	τε	καὶ ἁρμονίας ~ἀποδιδόντας παιδεύειν οὕτω
[2, 9]	παῖδα, ἐλεύθερον καὶ δοῦλον, θῆλύν	τε	καὶ ἄρρενα, καὶ ~ὅλῃ τῇ
[2, 5]	καὶ πράττεσθαι, καθάπερ τοῖς κάμνουσίν	τε	καὶ ἀσθενῶς ἴσχουσιν τὰ ~σώματα
[2, 9]	νίκης χοροὶ ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες ἰσχνοί	τε	καὶ ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο ᾄδειν οἱ
[2, 11]	ῥυθμὸν ἄνευ ~ῥημάτων, ψιλῇ κιθαρίσει	τε	καὶ αὐλήσει προσχρώμενοι, ἐν οἷς
[2, 13]	τὴν οἰκείαν φρόνησιν, πᾶν μαίνεταί	τε	καὶ βοᾷ ἀτάκτως, καὶ ~ὅταν
[2, 13]	πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν δὲ ὅτι ~μουσικῆς	τε	καὶ γυμναστικῆς ἔφαμεν ἀρχὰς ταύτας
[2, 8]	μὲν μὴ χωρίζων λόγος ἡδύ	τε	καὶ δίκαιον (καὶ ἀγαθόν τε
[2, 5]	Ἐξῆν γὰρ δὴ τῷ παλαιῷ	τε	καὶ Ἑλληνικῷ νόμῳ, καθάπερ ὁ
[2, 1]	καὶ τοὺς δεδωκότας τὴν ~ἔνρυθμόν	τε	καὶ ἐναρμόνιον αἴσθησιν μεθ' ἡδονῆς,
[2, 14]	χρηστέον· εἰ δ' ~ὡς παιδιᾷ	τε,	καὶ ἐξέσται τῷ βουλομένῳ καὶ
[2, 4]	πρεπόντως, χαίροντες τῇ ~ἐκείνων παιδιᾷ	τε	καὶ ἑορτάσει, ἐπειδὴ τὸ παρ'
[2, 3]	τούτους μὲν καὶ τούτοις χαίρειν	τε	καὶ ~ἐπαινεῖν αὐτὰ καὶ προσαγορεύειν
[2, 7]	ἀγαθὸν ἂν γίγνοιτο; ~φέρε, κλέος	τε	καὶ ἔπαινος πρὸς ἀνθρώπων τε
[2, 12]	ὥστε ~εὐαγώγους (συμβαίνειν τῷ δυναμένῳ	τε	καὶ ἐπισταμένῳ παιδεύειν τε καὶ
[2, 8]	καλὰ λέγοντας πάντα ὅσα διεληλύθαμέν	τε	καὶ ἔτι διέλθοιμεν ἄν, τὸ
[2, 10]	ἐπέστησεν ἰδίᾳ καὶ παιδεύει ψήχων	τε	καὶ ἡμερῶν, ~καὶ πάντα προσήκοντα
[2, 7]	τε καὶ ἔπαινος πρὸς ἀνθρώπων	τε	καὶ θεῶν ἆρ' ἐστὶν ἀγαθὸν
[2, 2]	καὶ (δειλῆς ἐν τοῖς αὐτοῖς	τε	καὶ ἴσοις ἆρ' ὅμοια ~τά
[2, 13]	ἕνεκα δεδόσθαι, σώματος δὲ ~ὑγιείας	τε	καὶ ἰσχύος. ~(Κλεινίας) ~Κάλλιστα, ὦ
[2, 5]	Ἑλληνικῷ νόμῳ, καθάπερ ὁ Σικελικός	τε	~καὶ Ἰταλικὸς νόμος νῦν, τῷ
[2, 7]	τὸ τῆς ἡδονῆς (κρεῖττον ἀγαθόν	τε	καὶ καλὸν ~ὁ νόμος ἐνὸν
[2, 8]	τε καὶ δίκαιον (καὶ ἀγαθόν	τε	καὶ ~καλὸν πιθανός γ' εἰ
[2, 5]	νόμου πεπεισμένοις, ~ἀλλὰ συνέπηται χαίρουσά	τε	καὶ λυπουμένη τοῖς αὐτοῖς τούτοις
[2, 11]	εἴργασται ~τῶν εἰκόνων ἡτισοῦν ῥήμασί	τε	καὶ μέλεσι καὶ τοῖς ῥυθμοῖς;
[2, 2]	εἴτε τινὸς εἰκόνος, σύμπαντα σχήματά	τε	καὶ μέλη καλά, τὰ δὲ
[2, 6]	δὲ ἄρα ~πλουτῇ μὲν Κινύρα	τε	καὶ Μίδα μᾶλλον, ᾖ δὲ
[2, 2]	πεπαιδευμένος ἡμῖν ἔσται τὴν χορείαν	τε	καὶ ~μουσικὴν ἢ ὃς ἂν
[2, 7]	μοι τὰ ἔμπροσθεν ἠρωτημένα πατέρα	τε	~καὶ νομοθέτην ἠρωτήσθω, ὁ δ'
[2, 14]	λέγοι ἐν οἷς τοῖς νοῦν	τε	καὶ ~νόμον ἔχουσιν ὀρθὸν οὐ
[2, 9]	ἀλλοτρίοις ~ἀλλ' ἐν οἰκείοις, ᾄδειν	τε	καὶ ὃ πολλάκις εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν;
[2, 10]	ὀρθότης, εἰ τὸ ~μιμηθὲν ὅσον	τε	καὶ οἷον ἦν ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας)
[2, 4]	χαίρειν ποιοῦντα, τοῦτον μάλιστα τιμᾶσθαί	τε,	καὶ ὅπερ εἶπον νυνδή, τὰ
[2, 2]	ἀνδρείου σχῆμα ἢ ~μέλος ἔστιν	τε,	καὶ (ὀρθῶς προσαγορεύειν ἔχει τὰ
[2, 2]	~Ὁ καλῶς ἄρα πεπαιδευμένος ᾄδειν	τε	καὶ ὀρχεῖσθαι δυνατὸς ἂν εἴη
[2, 1]	καὶ ~χορηγεῖν ἡμῶν τούτους, ᾠδαῖς	τε	καὶ ὀρχήσεσιν ἀλλήλοις συνείροντας, χορούς
[2, 2]	εἰ μὲν τὸ καλὸν ᾠδῆς	τε	καὶ ὀρχήσεως πέρι γιγνώσκομεν τρεῖς
[2, 13]	περὶ γυμναστικῆς. ~(Κλεινίας) ~Ἄρισθ' ὑπέλαβές	τε	καὶ οὕτω δὴ ποίει. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	~(δὲ ἥτις ἕνα τὸν ἀρετῇ	τε	καὶ παιδείᾳ διαφέροντα· διὰ ταῦτα
[2, 3]	τὴν περὶ ~τὰς μούσας παιδείαν	τε	καὶ παιδιάν, οἰόμεθα ἐξέσεσθαι τοῖς
[2, 12]	αὑτοῦ κουφότερος αἴρεται καὶ γέγηθέν	τε	καὶ παρρησίας ~ἐμπίμπλαται καὶ ἀνηκουστίας
[2, 12]	δυναμένῳ τε καὶ ἐπισταμένῳ παιδεύειν	τε	καὶ ~πλάττειν, καθάπερ ὅτ' ἦσαν
[2, 10]	τιμῶντα ἀεὶ καὶ πανταχοῦ, ἰδιώταις	τε	καὶ συμπάσῃ ~πόλει. ~(Κλεινίας) ~Οὐκ
[2, 11]	ἀπείληφεν καὶ ἔτι δὴ χρώματά	τε	καὶ σχήματα ἢ πάντα ~ταῦτα
[2, 12]	τ' ὦσιν ἃ τοῖς τηλικούτοις	τε	καὶ τοιούτοις ᾄδειν πρέπον, καὶ
[2, 4]	γνοὺς ἄν ποτε πρὶν ἀκοῦσαί	~τε,	καὶ τῶν ἀθλητῶν ἑκάστων αὐτήκοος
[2, 12]	ἄρχων δ' ἱκανὸς ἀξιοῖ ~ἑαυτοῦ	τε	καὶ τῶν ἄλλων γεγονέναι. ~(Κλεινίας)
[2, 6]	οὖν ~ἠρόμην, ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ	τε	καὶ ὑμεῖς, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	δὲ ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας ἡμᾶς συγχορευτάς	τε	καὶ χορηγοὺς ἡμῖν δεδωκέναι τόν
[2, 5]	τὰς τῶν νέων ψυχάς, παιδιαί	τε	καὶ ᾠδαὶ ~καλεῖσθαι καὶ πράττεσθαι,
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία γε μὴν ὄρχησίς	τε	καὶ ᾠδὴ τὸ σύνολόν ἐστιν.
[2, 11]	(κιθαρίσει ~πλὴν ὅσον ὑπὸ ὄρχησίν	τε	καὶ ᾠδήν, ψιλῷ δ' ἑκατέρῳ
[2, 10]	ἂν προσείποιμεν· ἣν (δὲ ὀρθότητά	τε	καὶ ὠφελίαν, ~ὅπερ ὑγιεινὸν τῶν
[2, 9]	κυριώτατον ἂν εἴη τῶν καλλίστων	~τε	καὶ ὠφελιμωτάτων ᾠδῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἀλλὰ
[2, 2]	καθάπερ κυσὶν ἰχνευούσαις διερευνητέον, σχῆμά	~τε	καλὸν καὶ μέλος καὶ ᾠδὴν
[2, 7]	οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν ὑγίειάν	τε	κεκτημένον καὶ πλοῦτον καὶ τυραννίδα
[2, 7]	παρὰ τὰ νῦν λεγόμενα ὑπό	τε	~Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων, ὡς ἔοικε,
[2, 1]	τοῖς θεοῖς, ~καὶ μούσας Ἀπόλλωνά	τε	μουσηγέτην καὶ Διόνυσον συνεορταστὰς ἔδοσαν,
[2, 7]	τοὺς ἐν τῇ πόλει, ζημίαν	τε	~ὀλίγου μεγίστην ἐπιτιθείην ἄν, εἴ
[2, 9]	δὲ αὖ τῆς ~φωνῆς, τοῦ	τε	ὀξέος ἅμα καὶ βαρέος συγκεραννυμένων,
[2, 14]	αἴσθησιν λαβὸν τοῦ ῥυθμοῦ ἐγέννησέν	~τε	ὄρχησιν καὶ ἔτεκεν, τοῦ δὲ
[2, 8]	ὁ ~μέχρι τριάκοντα ἐτῶν, τόν	τε	Παιᾶνα ἐπικαλούμενος μάρτυρα τῶν λεγομένων
[2, 3]	περὶ τὰς χορείας, ἐν πράξεσί	τε	παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα καὶ τύχαις, καὶ
[2, 4]	τὰς κωμῳδίας· τραγῳδίαν δὲ αἵ	τε	πεπαιδευμέναι ~τῶν γυναικῶν καὶ τὰ
[2, 7]	ὢν ταύτῃ πειρῴμην ἂν τούς	~τε	ποιητὰς ἀναγκάζειν φθέγγεσθαι καὶ πάντας
[2, 2]	αὖ, ~τοὐναντίον ἅπαν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς	τε	προκαλῇ καὶ ταῦθ' ἡμῖν οὕτως
[2, 3]	χαίρειν δυνατὸν οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά	τε	~προσαγορεύειν. Οἷς δ' ἂν τὰ
[2, 5]	καὶ πάντως ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἔν	τε	~ῥυθμοῖς σχήματα καὶ ἐν ἁρμονίαισιν
[2, 2]	καὶ ἴσοις ἆρ' ὅμοια ~τά	τε	σχήματα καὶ τὰ φθέγματα συμβαίνει
[2, 1]	ἅπαν ὡς ἔπος εἰπεῖν τοῖς	τε	σώμασι καὶ ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν
[2, 12]	ἁρμονίας καὶ τοὺς ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί	τε	τὰ ~προσήκοντα οἷοί τ' ὦσιν
[2, 5]	δὲ ἄττα ἀεὶ γιγνόμενα περί	τε	τὰς ὀρχήσεις ~καὶ περὶ τὴν
[2, 9]	πῦρ ἐπὶ πῦρ ὀχετεύειν εἴς	τε	τὸ σῶμα ~καὶ τὴν ψυχήν,
[2, 5]	τὸ διαφέρον, εἰ καθάπερ παρά	τε	τοῖσδε καὶ παρ' ἡμῖν, καὶ
[2, 10]	τὸ πᾶν εἰπεῖν, ~ἐξεργάζοιτο τοῦ	τε	τοσούτου καὶ τοῦ τοιούτου πρότερον,
[2, 4]	φέρειν. (Ἆρ' οὐκ ὀρθῶς λέγεταί	τε	τοῦτο καὶ πράττοιτ' ἄν, εἰ
[2, 1]	συνεορταστὰς ἔδοσαν, ἵν' ~ἐπανορθῶνται, τάς	τε	τροφὰς γενομένας ἐν ταῖς ἑορταῖς
[2, 8]	ἀεὶ διὰ βίου παντὸς ἔν	τε	ᾠδαῖς καὶ μύθοις καὶ λόγοις.
[2, 1]	καὶ ὀρχήσεσιν ἀλλήλοις συνείροντας, χορούς	τε	~ὠνομακέναι παρὰ τὸ τῆς χαρᾶς
[2, 8]	δὲ τὸ πόρρωθεν ὁρώμενον ~πᾶσίν	τε	ὡς ἔπος εἰπεῖν καὶ δὴ
[2, 10]	γε· ὄντως γὰρ οὐκ ἐπήβολοι	γεγόνατε	τῆς (καλλίστης ᾠδῆς. ~Στρατοπέδου γὰρ
[2, 6]	τοὺς νέους ἡμῶν. Ἦ γάρ;	Ὁρᾶτε.	Ἐγὼ μὲν γὰρ λέγω ~(σαφῶς
[2, 9]	οὖν πρέπον ἂν εἴη τοῦτο;	ὁρᾶτε	εἰ τῇδε. ~(Κλεινίας) ~Πῇ δή;
[2, 6]	λεγόμενά ἐστι τάδε; Τοὺς ποιητὰς	ἀναγκάζετε	λέγειν ὡς ὁ μὲν ~ἀγαθὸς
[2, 6]	ποιητάς, ἅπερ ἐγώ, ~πείσετε καὶ	ἀναγκάσετε,	καὶ ἔτι τούτοις ἑπομένους ῥυθμούς
[2, 6]	παρ' ὑμῖν ποιητάς, ἅπερ ἐγώ,	~πείσετε	καὶ ἀναγκάσετε, καὶ ἔτι τούτοις
[2, 10]	(καλλίστης ᾠδῆς. ~Στρατοπέδου γὰρ πολιτείαν	ἔχετε	ἀλλ' οὐκ ἐν ἄστεσι κατῳκηκότων,
[2, 13]	πλέον ἐμπειρίας ἢ ἐν ἐκείνῃ	μετέχετε.	~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν ἀληθῆ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	ὀρθῶς, ὃ μήτε τινὰ ὠφελίαν	μήτε	~ἀλήθειαν μήτε ὁμοιότητα ἀπεργαζόμενον (παρέχεται,
[2, 6]	μήτε νικῷ θέων ~Θρηίκιον Βορέην,	μήτε	ἄλλο αὐτῷ μηδὲν τῶν λεγομένων
[2, 4]	ἀγῶνα θείη ~ὁντινοῦν, μηδὲν ἀφορίσας	μήτε	γυμνικὸν μήτε μουσικὸν μήθ' ἱππικόν,
[2, 14]	χρόνον ἅπαντα, καὶ κατὰ ~πόλιν	μήτε	δούλην μήτε δοῦλον γεύεσθαι μηδέποτε,
[2, 14]	καὶ κατὰ ~πόλιν μήτε δούλην	μήτε	δοῦλον γεύεσθαι μηδέποτε, μηδὲ ἄρχοντας
[2, 4]	~ὁντινοῦν, μηδὲν ἀφορίσας μήτε γυμνικὸν	μήτε	μουσικὸν μήθ' ἱππικόν, ἀλλὰ ~πάντας
[2, 6]	μήτε τολμῷ ὁρῶν φόνον αἱματόεντα”	μήτε	νικῷ θέων ~Θρηίκιον Βορέην, μήτε
[2, 10]	μήτε τινὰ ὠφελίαν μήτε ~ἀλήθειαν	μήτε	ὁμοιότητα ἀπεργαζόμενον (παρέχεται, μηδ' αὖ
[2, 10]	αὐτὴν ταύτην λέγω τότε, ὅταν	μήτε	τι βλάπτῃ μήτε ~ὠφελῇ σπουδῆς
[2, 7]	φίλε νομοθέτα, φήσομεν. ~Ἀλλὰ τὸ	μήτε	τινὰ ἀδικεῖν μήτε ὑπό τινος
[2, 10]	ἂν μόνον ἐκεῖνο ὀρθῶς, ὃ	μήτε	τινὰ ὠφελίαν μήτε ~ἀλήθειαν μήτε
[2, 6]	ἐγγύθεν ~ἱστάμενος, ἄδικος δὲ ὢν	μήτε	τολμῷ ὁρῶν φόνον αἱματόεντα” μήτε
[2, 7]	~Ἀλλὰ τὸ μήτε τινὰ ἀδικεῖν	μήτε	ὑπό τινος ἀδικεῖσθαι μῶν ἀηδὲς
[2, 10]	τότε, ὅταν μήτε τι βλάπτῃ	μήτε	~ὠφελῇ σπουδῆς ἢ λόγου ἄξιον.
[2, 7]	Ἢ τοῦτο μὲν ~ἴσως ἂν	συγχωρήσαιτε,	τό γε αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας) ~Πάνυ
[2, 2]	ἀρετῆς ἐχόμενα ψυχῆς ἢ σώματος,	εἴτε	~αὐτῆς εἴτε τινὸς εἰκόνος, σύμπαντα
[2, 2]	περὶ παιδείας ὀρθῆς εἴθ' Ἑλληνικῆς	εἴτε	βαρβαρικῆς ~λόγος ἂν εἴη. ~(Κλεινίας)
[2, 7]	οὖν ὁ τιθέμενος εἴτε νομοθέτης	εἴτε	καὶ πατὴρ ἄτοπος ~ἂν οἶμαι
[2, 12]	τρίτον οὐδεμία ἀνάγκη ποιητῇ γιγνώσκειν,	εἴτε	καλὸν εἴτε μὴ καλὸν τὸ
[2, 11]	γνόντι καὶ ἐκεῖνο ἑτοίμως ~γιγνώσκειν,	εἴτε	καλὸν εἴτε ὅπῃ ποτὲ ἐλλιπὲς
[2, 12]	ἀνάγκη ποιητῇ γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν	εἴτε	μὴ καλὸν τὸ ~μίμημα, τὸ
[2, 7]	Ταύτῃ μὲν οὖν ὁ τιθέμενος	εἴτε	νομοθέτης εἴτε καὶ πατὴρ ἄτοπος
[2, 11]	ἐκεῖνο ἑτοίμως ~γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν	εἴτε	ὅπῃ ποτὲ ἐλλιπὲς ἂν εἴη
[2, 2]	ψυχῆς ἢ σώματος, εἴτε ~αὐτῆς	εἴτε	τινὸς εἰκόνος, σύμπαντα σχήματά τε
[2, 6]	δίκαιος εὐδαίμων ἐστὶ καὶ μακάριος,	ἐάντε	μέγας ~καὶ ἰσχυρὸς ἐάντε μικρὸς
[2, 6]	μακάριος, ἐάντε μέγας ~καὶ ἰσχυρὸς	ἐάντε	μικρὸς καὶ ἀσθενὴς ᾖ, καὶ
[2, 2]	συμβαίνει γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς,	ὅτε	γε μηδὲ τὰ χρώματα; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	~ἁμαρτίας οὐδαμῶς ἡδύ, (ἀναγκαῖον δ'	ἐνίοτέ	ἐστιν. Ἐπειδὴ δὲ ταῦτα ~συνδοκεῖ
[2, 8]	γὰρ πάνυ συνίεμεν ~σαφῶς ὅτι	ποτὲ	βούλει φράζειν αὐτῶν πέρι. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	γὰρ γιγνώσκων τὴν οὐσίαν, τί	ποτε	~βούλεται καὶ ὅτου ποτ' ἐστὶν
[2, 11]	πέραν γεγονότας σκοπούμεθα, ἀλλ' ὅτι	ποτὲ	δεῖ. τόδε μὲν οὖν ἐκ
[2, 11]	εἴργασται· μῶν δοκεῖ ταῦτ' ἄν	ποτε	διαγνῶναί τις τὸ ~παράπαν ἀγνοῶν
[2, 2]	φυλακὴ καὶ ὅπου διαγιγνώσκειν ἄν	ποτε	~(δυναίμεθα. Ἆρ' οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας)
[2, 11]	~γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε ὅπῃ	ποτὲ	ἐλλιπὲς ἂν εἴη κάλλους; ~(Κλεινίας)
[2, 11]	ὀρθῶς γε αὐτὸ ἔχει, ~γνώσεταί	ποτε	ἐν ὁτῳοῦν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ τίς
[2, 8]	τούτου ψεῦδος λυσιτελέστερον ἂν ~(ἐψεύσατό	ποτε	καὶ δυνάμενον μᾶλλον ποιεῖν μὴ
[2, 1]	τοίνυν ἔγωγε πάλιν ἐπιθυμῶ τί	ποτε	(λέγομεν ἡμῖν εἶναι ~τὴν ὀρθὴν
[2, 14]	ταύτην ~τὴν ψῆφον, ὡς δεῖ	ποτε	μέθῃ χρῆσθαι ταύτην τὴν πόλιν
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ σπαρέντων	ποτὲ	ὀδόντων ὁπλίτας ἐξ αὐτῶν φῦναι.
[2, 13]	~ἡμῶν, ἐλλειπόντων δὲ γυμναστικῆς, τί	ποτε	οἴει σοι πότερον ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι
[2, 7]	φθέγξαιτο ὡς εἰσίν τινες ~(ἄνθρωποί	ποτε	πονηροὶ μέν, ἡδέως δὲ ζῶντες,
[2, 4]	σοι τοῦτο ὡς γνοὺς ἄν	ποτε	πρὶν ἀκοῦσαί ~τε, καὶ τῶν
[2, 11]	ψόφους εἰς ταὐτὸν οὐκ ἄν	ποτε	~συνθεῖεν, ὡς ἕν τι μιμούμεναι·
[2, 6]	μηδὲν τῶν λεγομένων ἀγαθῶν γίγνοιτό	~ποτε.	Τὰ γὰρ ὑπὸ τῶν πολλῶν
[2, 2]	που ἐρεῖ γέ τις ὥς	~ποτε	τὰ τῆς κακίας ἢ ἀρετῆς
[2, 9]	αὐτὴν αὑτῇ ἐπᾴδουσαν μὴ παύεσθαί	ποτε	ταῦτα ἃ ~διεληλύθαμεν, ἁμῶς γέ
[2, 4]	τινι τρόπῳ· τί ἄν, εἴ	ποτέ	τις οὕτως ἁπλῶς ἀγῶνα θείη
[2, 10]	ὀρθῶς μὴ γιγνώσκων ἆρ' ἄν	ποτε	τό γε εὖ καὶ τὸ
[2, 11]	ἕκαστον τῶν ~σωμάτων; Ἆρ' ἄν	ποτε	τό γε ὀρθῶς αὐτῶν εἰργασμένον
[2, 11]	γὰρ ἂν ἐκεῖναί γε ~ἐξαμάρτοιέν	ποτε	τοσοῦτον ὥστε ῥήματα ἀνδρῶν ποιήσασαι
[2, 8]	πέρι πᾶσαν μηχανὴν εὑρίσκειν ὅντινά	~ποτε	τρόπον ἡ τοιαύτη συνοικία πᾶσα
[2, 2]	φάναι σχῆμα ἢ μέλος εἶναί	ποτε;	Φέρε, ἀνδρικῆς ~ψυχῆς ἐν πόνοις
[2, 13]	τοῦτον καὶ τοσοῦτον οὐδὲν ἔχον	ποτὲ	φύεται· ἐν τούτῳ δὴ τῷ
[2, 3]	καὶ ἀκοῦσαι. Πάλαι γὰρ δή	ποτε,	ὡς ἔοικεν, ἐγνώσθη παρ' αὐτοῖς
[2, 12]	τοῦ καλλίστου καὶ δευτέρου, ἢ	(μηδέποτε	ἱκανὸν ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι νέοις πρὸς
[2, 14]	μήτε δούλην μήτε δοῦλον γεύεσθαι	μηδέποτε,	μηδὲ ἄρχοντας τοῦτον τὸν ~(ἐνιαυτὸν
[2, 14]	ἂν τῷ τῶν ~Καρχηδονίων νόμῳ,	μηδέποτε	μηδένα ἐπὶ στρατοπέδου γεύεσθαι τούτου
[2, 5]	(σὺ κατ' Αἴγυπτον ἀφερμηνεύεις, ἀλλ'	οὐδέποτε	τῶν αὐτῶν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἄριστά γ'
[2, 12]	τὴν συνουσίαν ~συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες,	ὁπότε	ἀφηγοῖντο οἱ νήφοντες τοῖς μὴ
[2, 3]	~μοίρᾳ, ὀνειρώττων αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν;	τότε	ὁμοιοῦσθαι δήπου ἀνάγκη τὸν ~χαίροντα
[2, 10]	εἶναι τὴν αὐτὴν ταύτην λέγω	τότε,	ὅταν μήτε τι βλάπτῃ μήτε
[2, 12]	τὸν πλάστην τὸν αὐτὸν ὥσπερ	~τότε,	τὸν ἀγαθὸν νομοθέτην, οὗ νόμους
[2, 10]	~ὅπερ ὑγιεινὸν τῶν προσφερομένων λέγομεν	ἑκάστοτε,	τοῦτ' αὐτὸ εἶναι ἐν αὐτοῖς
[2, 2]	εἶναι καλὸν ἱκανῶς ~ὑπηρετεῖν δυνηθῇ	ἑκάστοτε,	χαίρῃ δὲ μὴ τοῖς καλοῖς
[2, 13]	καὶ πῇ ~ποιητέον; ~(Κλεινίας) ~Ὦ	ἄριστε,	Κρησὶν καὶ Λακεδαιμονίοις διαλεγόμενος, μουσικῆς
[2, 9]	αὐστηρότητος ἐδωρήσατο τὸν οἶνον φάρμακον,	ὥστε	ἀνηβᾶν ἡμᾶς, καὶ ~δυσθυμίας λήθῃ
[2, 9]	μεταβαλλόμενα καὶ πάντως παρεχόμενα ~ποικιλίαν,	ὥστε	ἀπληστίαν εἶναί τινα τῶν ὕμνων
[2, 5]	κριτῶν ἡδονὴν ποιοῦσιν οὖσαν φαύλην,	ὥστε	αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ θεαταὶ ~παιδεύουσιν
[2, 12]	γιγνομένας μαλθακωτέρας γίγνεσθαι καὶ νεωτέρας,	ὥστε	~εὐαγώγους (συμβαίνειν τῷ δυναμένῳ τε
[2, 2]	καὶ ἁρμονίαν οὔσης τῆς μουσικῆς,	ὥστε	εὔρυθμον μὲν καὶ εὐάρμοστον, ~εὔχρων
[2, 14]	ἔχουσιν ὀρθὸν οὐ ποτέος (οἶνος·	ὥστε	κατὰ τὸν λόγον τοῦτον οὐδ'
[2, 1]	καὶ λύπας τεθραμμένον αὐτῆς ὀρθῶς	ὥστε	(μισεῖν ~μὲν ἃ χρὴ μισεῖν
[2, 8]	τὸν ὅσιον καὶ δίκαιον ~βίον,	ὥστε	νομοθέτῃ γε αἴσχιστος λόγων καὶ
[2, 8]	πείθειν τὰς τῶν νέων ~ψυχάς,	ὥστε	οὐδὲν ἄλλο αὐτὸν δεῖ σκοποῦντα
[2, 11]	ἐκεῖναί γε ~ἐξαμάρτοιέν ποτε τοσοῦτον	ὥστε	ῥήματα ἀνδρῶν ποιήσασαι τὸ χρῶμα
[2, 5]	μουσικήν, τοιαῦτ' ἄττα εἶπον ἴσως	ὥστε	σοὶ δόξαι ~ταῦτα ἐμὲ λέγειν.
[2, 2]	~πορίζουσαν δύναμιν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν	οὔτε	ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον τὸ παράπαν
[2, 5]	καὶ δὴ καὶ τῆς ἀνδρείας.	Οὔτε	γὰρ παρὰ θεάτρου δεῖ τόν
[2, 3]	νῦν ἔξεστιν, οὔτε ἐν ~τούτοις	οὔτε	ἐν μουσικῇ συμπάσῃ. Σκοπῶν δὲ
[2, 3]	τὰ πάτρια, οὐδὲ νῦν ἔξεστιν,	οὔτε	ἐν ~τούτοις οὔτε ἐν μουσικῇ
[2, 3]	τινα συνήθειαν, οὔτε χαίρειν δυνατὸν	οὔτε	ἐπαινεῖν αἰσχρά τε ~προσαγορεύειν. Οἷς
[2, 3]	(καὶ παρὰ ταῦτ' οὐκ ἐξῆν	~οὔτε	ζωγράφοις, οὔτ' ἄλλοις ὅσοι σχήματα
[2, 9]	ἄγειν οὔτε κατὰ τὸ σῶμα	οὔτε	κατὰ τὴν ~φωνὴν εἴη, φθέγγοιτο
[2, 9]	ἡσυχίαν οὐχ οἵα τε ἄγειν	οὔτε	κατὰ τὸ σῶμα οὔτε κατὰ
[2, 2]	Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὔτε ἀνεκτὸν	οὔτε	ὅσιον τὸ παράπαν ~φθέγγεσθαι, τόδε
[2, 3]	ἀλλ' ὄντως τῶν νῦν ~δεδημιουργημένων	(οὔτε	τι καλλίονα οὔτ' αἰσχίω, τὴν
[2, 3]	ἢ ~τρόπον ἤ τινα συνήθειαν,	οὔτε	χαίρειν δυνατὸν οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά
[2, 13]	μὲν κοινὸν τῇ τῆς φωνῆς	εἶχε	~κινήσει, σχῆμα δὲ ἴδιον. (Ἐκεῖ