Livre, chapitre
[2, 8]	πειθοῦς (γίγνεσθαι ἐπευχόμενος. ~Δεῖ δὲ	δὴ	καὶ ἔτι τρίτους τοὺς ὑπὲρ
[2, 3]	~Αἴγυπτον. ~(Κλεινίας) ~Ἐν Αἰγύπτῳ δὲ	δὴ	πῶς τὸ τοιοῦτον φῂς νενομοθετῆσθαι;
[2, 2]	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί δὲ	δὴ	τὸ καλὸν χρὴ φάναι σχῆμα
[2, 4]	δέ, καλῶς Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν	ἤ	τι τῶν Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ'
[2, 3]	πονηρίας ἢ σχήμασιν ἢ ~μέλεσιν,	ἤ	τιν' ὠφελίαν αὖ τοῖς πρὸς
[2, 10]	μόνον αὐτοῦ τὸ σπουδαιότατον εἶναι,	ἤ	τινα ὀρθότητα, ἢ τὸ τρίτον
[2, 3]	ἂν παρὰ φύσιν ἢ ~τρόπον	ἤ	τινα συνήθειαν, οὔτε χαίρειν δυνατὸν
[2, 2]	ὥς ~ποτε τὰ τῆς κακίας	ἢ	ἀρετῆς καλλίονα χορεύματα, οὐδ' ὡς
[2, 10]	οἱ ἄνδρες φωνήν; Ἢ μοῦσαν	(ἢ)	δῆλον ὅτι πρέπουσαν αὑτοῖς ~δεῖ
[2, 2]	μὴ πάνυ δυνατὸς ᾖ κατορθοῦν,	ἢ	~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ ἡδονῇ καὶ
[2, 7]	ὁ δικαιότατός ἐστιν βίος ἥδιστος,	ἢ	δύ' ἐστόν ~τινε βίω, οἷν
[2, 8]	μᾶλλον πείσομεν οὓς ~δεῖ πείθειν	ἢ	ἐὰν ἄλλως πως φθεγγώμεθα λέγοντες.
[2, 13]	ταύτῃ τῇ τέχνῃ πλέον ἐμπειρίας	ἢ	ἐν ἐκείνῃ μετέχετε. ~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν
[2, 10]	ἄλλην ἄν τινα δυναίμεθα ᾠδὴν	ἢ	ἣν ἐν τοῖς ~χοροῖς ἐμάθομεν
[2, 3]	φύσει παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ θεοῦ	ἢ	θείου τινὸς ἀνδρὸς ἂν εἴη,
[2, 5]	καλλιόνως οὕτως εἶναι ~φαῖμεν ἂν	ἢ	καθάπερ νῦν γίγνεται γιγνόμενα; ~(Κλεινίας)
[2, 10]	τήν γε ὀρθότητα τῆς βουλήσεως	~ἢ	καὶ ἁμαρτίαν αὐτοῦ διαγνώσεται. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	~Εἰκός γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον εἰκὸς	ἢ	καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι ὅπερ
[2, 14]	ἐπινοῇ τις παῖδας ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ	ἢ	καὶ γυνή. Καὶ ἄλλα δὲ
[2, 13]	ὅπως ἂν ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν	ἢ	καὶ ἐάσομεν. ~(Κλεινίας) ~Ποῖα δὴ
[2, 3]	δὴ νόμοι καλῶς εἰσι κείμενοι	ἢ	καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον
[2, 3]	τρόπου τὰ ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα	ἢ	καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ
[2, 1]	κατιδεῖν πῶς ἔχομεν τὰς φύσεις,	ἢ	καί τι μέγεθος ὠφελίας ἄξιον
[2, 3]	τοῦ ~τοιούτου τί μεῖζον ἀγαθὸν	ἢ	κακὸν φαῖμεν ἂν ἡμῖν ἐκ
[2, 7]	μῶν ἀηδὲς μέν, ἀγαθὸν δὲ	~ἢ	καλόν, τὰ δ' ἕτερα ἡδέα
[2, 3]	~(κατὰ φύσιν ἢ κατὰ ἔθος	ἢ	κατ' ἀμφότερα, τούτους μὲν καὶ
[2, 3]	ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ φύσιν	ἢ	κατὰ ἔθος ἢ κατ' ἀμφότερα,
[2, 3]	μελῳδηθέντα ἢ καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα,	ἢ	~(κατὰ φύσιν ἢ κατὰ ἔθος
[2, 2]	μηδὲ μισῇ τὰ μὴ καλά;	ἢ	~κεῖνος ὃς ἂν τῇ μὲν
[2, 11]	καὶ σχῆμα ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι μέλος	ἢ	λόγον ἐναντίον ἀποδοῦναι τοῖς ῥυθμοῖς,
[2, 10]	τι βλάπτῃ μήτε ~ὠφελῇ σπουδῆς	ἢ	λόγου ἄξιον. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις.
[2, 7]	πονηροὶ μέν, ἡδέως δὲ ζῶντες,	ἢ	λυσιτελοῦντα μὲν ἄλλα ἐστὶ καὶ
[2, 3]	τῷ χαίροντι πονηρίας ἢ σχήμασιν	ἢ	~μέλεσιν, ἤ τιν' ὠφελίαν αὖ
[2, 2]	τὸ καλὸν χρὴ φάναι σχῆμα	ἢ	μέλος εἶναί ποτε; Φέρε, ἀνδρικῆς
[2, 2]	δειλοῦ τε καὶ ἀνδρείου σχῆμα	ἢ	~μέλος ἔστιν τε, καὶ (ὀρθῶς
[2, 3]	ἐν τῇ ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ	ἢ	μέλους ἢ ῥήματος ἐχόμενον, ~τοῦτο
[2, 3]	ἂν ~πρὸς τρόπου τὰ ῥηθέντα	ἢ	μελῳδηθέντα ἢ καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα,
[2, 11]	ὁ ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς	ἢ	μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς οὐδαμῶς.
[2, 2]	ᾄδει καὶ ~καλὰ ὀρχεῖται” προσθῶμεν	ἢ	μή; ~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 11]	γνώσεται τῶν μελῶν, ~ᾧ προσῆκεν	ἢ	μὴ προσῆκεν τοῦ δωριστί, καὶ
[2, 10]	οὐ ~γὰρ εἴ τῳ δοκεῖ	ἢ	μή τις χαίρει τῳ, τό
[2, 12]	ἕνεκα τοῦ καλλίστου καὶ δευτέρου,	ἢ	(μηδέποτε ἱκανὸν ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι νέοις
[2, 10]	δὲ ἥσουσιν οἱ ἄνδρες φωνήν;	Ἢ	μοῦσαν (ἢ) δῆλον ὅτι πρέπουσαν
[2, 3]	ἂν ~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν	ἢ	μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας) ~Οὔτοι δὴ τοῦτό
[2, 14]	τὸ παράπαν εἰ μὴ ~σωμασκίας	ἢ	νόσων ἕνεκα, μηδ' αὖ νύκτωρ
[2, 2]	τὴν χορείαν τε καὶ ~μουσικὴν	ἢ	ὃς ἂν τῷ μὲν σώματι
[2, 11]	δὴ χρώματά τε καὶ σχήματα	ἢ	πάντα ~ταῦτα τεταραγμένως εἴργασται· μῶν
[2, 5]	ὅσον αἰσθάνομαι, πλὴν παρ' ἡμῖν	ἢ	παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἃ σὺ νῦν
[2, 5]	παρ' ὑμῖν καὶ τοῖσδε μᾶλλον	ἢ	παρὰ τοῖς ἄλλοις ~Ἕλλησιν γίγνεσθαι
[2, 12]	δὴ χωρὶς μέθῃ ~διαμάχεσθαι δεινότερον	ἢ	πολεμίοις εἶναι μὴ μετὰ ἀρχόντων
[2, 2]	ἅπαντες πάσαις χορείαις (ὁμοίως χαίρομεν,	ἢ	πολλοῦ ~δεῖ; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ παντὸς
[2, 12]	τοιοῦτοι συμπόται καὶ μᾶλλον φίλοι	ἢ	πρότερον ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων, ~ἀλλ' οὐχ
[2, 13]	εἰρήσθω· τὸ δ' ἥμισυ λέγωμεν,	ἢ	πῶς καὶ πῇ ~ποιητέον; ~(Κλεινίας)
[2, 2]	διὰ Μουσῶν τε ~καὶ Ἀπόλλωνος,	ἢ	πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 6]	συμφωνοῦμεν ἐγώ τε καὶ ὑμεῖς,	ἢ	πῶς; ~(Κλεινίας) ~Τὰ μὲν ἔμοιγε
[2, 11]	ἐστιν ~εὐαισθήτως ἔχειν καὶ γιγνώσκειν·	ἢ	πῶς τις τὴν ὀρθότητα γνώσεται
[2, 1]	ὁ λόγος ὑμνεῖται τὰ νῦν,	ἢ	πῶς. Φησὶν δὲ τὸ ~νέον
[2, 3]	ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ μέλους	ἢ	ῥήματος ἐχόμενον, ~τοῦτο διδάσκοντα καὶ
[2, 2]	καὶ εὐάρμοστον, ~εὔχρων δὲ μέλος	ἢ	σχῆμα οὐκ ἔστιν ἀπεικάσαντα, ὥσπερ
[2, 3]	ἥντινα φέρει τῷ χαίροντι πονηρίας	ἢ	σχήμασιν ἢ ~μέλεσιν, ἤ τιν'
[2, 2]	τὰ μὲν ἀρετῆς ἐχόμενα ψυχῆς	ἢ	σώματος, εἴτε ~αὐτῆς εἴτε τινὸς
[2, 2]	ταὐτά ἐστι καλὰ ~ἡμῖν πᾶσιν,	ἢ	τὰ μὲν αὐτά, ἀλλ' οὐ
[2, 3]	τὰ δὲ τῆς συνηθείας ~ἐναντία,	ἢ	τὰ μὲν τῆς συνηθείας ὀρθά,
[2, 3]	~καινοτομεῖν οὐδ' ἐπινοεῖν ἄλλ' ἄττα	ἢ	τὰ πάτρια, οὐδὲ νῦν ἔξεστιν,
[2, 11]	γὰρ ~ὑμνεῖται περὶ αὐτὴν διαφερόντως	ἢ	τὰς ἄλλας εἰκόνας, εὐλαβείας δὴ
[2, 8]	δ' οὖν ἄλλῃ ~πῃ δοκεῖ	ἢ	ταύτῃ, πρὸς ταῦτα οὐδεὶς φθόνος
[2, 5]	ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ μοι τρίτον	ἢ	τέταρτον ὁ λόγος εἰς ταὐτὸν
[2, 3]	αὐτόθι τὰ μυριοστὸν ἔτος ~γεγραμμένα	ἢ	τετυπωμένα οὐχ ὡς ἔπος εἰπεῖν
[2, 8]	Πότερα τὴν τῆς ~χείρονος ψυχῆς	ἢ	τὴν τῆς βελτίονος; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν
[2, 8]	ἄλλο αὐτὸν δεῖ σκοποῦντα ἀνευρίσκειν	ἢ	τί πείσας μέγιστον ~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο
[2, 11]	εἰ γιγνώσκοιμεν ὅτι τὸ γεγραμμένον	ἢ	τὸ πεπλασμένον ἐστὶν ἄνθρωπος, καὶ
[2, 10]	σπουδαιότατον εἶναι, ἤ τινα ὀρθότητα,	ἢ	τὸ τρίτον ~ὠφελίαν; Οἷον δὴ
[2, 12]	καὶ μείζω τὴν αἰσχύνην ~φέρειν	ἢ	τὸν τοῖς τοῦ Ἄρεως ἀπειθοῦντα
[2, 7]	χρὴ λέγειν, τοὺς τὸν δικαιότατον	ἢ	τοὺς τὸν ἥδιστον ~διαβιοῦντας βίον;
[2, 9]	κάλλιστα μέγιστ' ἂν ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά;	ἢ	τοῦτο ἀνοήτως οὕτως ἀφήσομεν, ὃ
[2, 10]	ἅπασιν ὅσοις συμπαρέπεταί τις χάρις,	~ἢ	τοῦτο αὐτὸ μόνον αὐτοῦ τὸ
[2, 7]	ἐξ ἀνάγκης αἰσχρῶς ἂν ζῆν;	Ἢ	τοῦτο μὲν ~ἴσως ἂν συγχωρήσαιτε,
[2, 14]	μέθῃ χρῆσθαι ταύτην τὴν πόλιν	ἢ	τοῦτον τὸν ἄνδρα, ~ἀλλ' ἔτι
[2, 3]	οἷς δ' ἂν παρὰ φύσιν	ἢ	~τρόπον ἤ τινα συνήθειαν, οὔτε
[2, 4]	νενικηκὼς εἴη; τοῦτο μετὰ τοῦτο·	ἦ	γάρ; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Δῆλον
[2, 4]	κρινοῦσιν τὸν τὰ θαύματα ~ἐπιδεικνύντα·	ἦ	γάρ; ~(Κλεινίας) ~πῶς γὰρ οὔ;
[2, 6]	παιδεύειν οὕτω τοὺς νέους ἡμῶν.	Ἦ	γάρ; Ὁρᾶτε. Ἐγὼ μὲν γὰρ
[2, 6]	Κινύρα τε καὶ Μίδα μᾶλλον,	ᾖ	δὲ ἄδικος, ἄθλιός τ' ἐστὶ
[2, 6]	ἰσχυρὸς ἐάντε μικρὸς καὶ ἀσθενὴς	ᾖ,	καὶ ἐὰν πλουτῇ καὶ μή·
[2, 2]	(τῷ σώματι μὴ πάνυ δυνατὸς	ᾖ	κατορθοῦν, ἢ ~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ
[2, 8]	~τὰ δίκαια; ~(Κλεινίας) ~Καλὸν μὲν	ἡ	ἀλήθεια, ὦ ξένε, καὶ μόνιμον·
[2, 9]	ἄλλων μὲν ζῴων οὐδὲν ἐφάπτοιτο,	ἡ	δὲ ἀνθρώπου φύσις ἔχοι ~μόνη
[2, 14]	ἂν εἴη ~γεωργήματα καὶ πᾶσα	ἡ	δίαιτα, καὶ δὴ τά γε
[2, 10]	γε ὀρθότητά που τῶν τοιούτων	ἡ	ἰσότης ἄν, ὡς ἐπὶ τὸ
[2, 5]	ὡς ~ἄρα παιδεία μέν ἐσθ'	ἡ	παίδων ὁλκή τε καὶ ἀγωγὴ
[2, 1]	τῶν προσηκόντων ἐθῶν, αὕτη σθ'	ἡ	συμφωνία σύμπασα μὲν ἀρετή, ~τὸ
[2, 3]	ἄγειν καὶ τάξιν αὐτά· ὡς	ἡ	τῆς ~ἡδονῆς καὶ λύπης ζήτησις
[2, 13]	δὲ ἴδιον. (Ἐκεῖ δὲ μέλος	ἡ	τῆς φωνῆς κίνησις. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα.
[2, 13]	μέχρι τῆς τοῦ σώματος ~ἀρετῆς	ἡ	τοιαύτη κίνησις γίγνηται, τὴν ἔντεχνον
[2, 8]	μηχανὴν εὑρίσκειν ὅντινά ~ποτε τρόπον	ἡ	τοιαύτη συνοικία πᾶσα περὶ τούτων
[2, 10]	πρέποι θείοις ἀνδράσιν; Ἆρ' ἂν	ἡ	τῶν χορῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἡμεῖς γοῦν,
[2, 9]	κατ' ἀρχὰς τῶν λόγων, ὡς	ἡ	φύσις ἁπάντων τῶν νέων ~διάπυρος
[2, 5]	ὄντως ὀρθός ἐστιν· ἵν' οὖν	ἡ	ψυχὴ τοῦ παιδὸς μὴ ἐναντία
[2, 1]	καὶ ἐναρμόνιον αἴσθησιν μεθ' ἡδονῆς,	ᾗ	δὴ κινεῖν τε ἡμᾶς καὶ
[2, 11]	λέγοντες τὸ περὶ τὴν μουσικὴν	ᾗ	χαλεπόν· ἐπειδὴ γὰρ ~ὑμνεῖται περὶ
[2, 10]	μηδὲν αὐτῇ τούτων ~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας)	~Ἀβλαβῆ	λέγεις ἡδονὴν μόνον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ναί,
[2, 3]	μὴ μισῇ, χαίρῃ δὲ ἀποδεχόμενος,	ψέγῃ	δὲ ὡς ἐν παιδιᾶς ~μοίρᾳ,
[2, 5]	ἡ παίδων ὁλκή τε καὶ	ἀγωγὴ	πρὸς τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου
[2, 2]	αὖ λεγόμενον. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον	δή;	~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς ᾄδει, φαμέν, καὶ
[2, 13]	γνῶναι λεχθέν. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον	δή;	~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος τις ἅμα καὶ
[2, 9]	ὁρᾶτε εἰ τῇδε. ~(Κλεινίας) ~Πῇ	δή;	~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς που γιγνόμενος πρεσβύτερος
[2, 4]	αὐτὸς γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν	δή;	βούλεσθε ἐγὼ σφῷν τὴν ἄτοπον
[2, 9]	μετὰ δὲ τοῦτο οἴνου μὲν	δὴ	γεύεσθαι τοῦ μετρίου ~μέχρι (τριάκοντα
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀληθέστατα μέντοι λέγεις. Λόγου	δὴ	δεῖ πρὸς ταῦτα οἶμαι, ὅπῃ
[2, 11]	ἢ τὰς ἄλλας εἰκόνας, εὐλαβείας	δὴ	δεῖται ~πλείστης πασῶν εἰκόνων. Ἁμαρτών
[2, 9]	οὕτως εὐπλαστότερον ~εἶναι; ~Πρῶτον μὲν	δὴ	διατεθεὶς οὕτως ἕκαστος ἆρ' οὐκ
[2, 7]	νόμος ἐνὸν ἐπαινεῖ. Τί γὰρ	δὴ	δικαίῳ χωριζόμενον ἡδονῆς ἀγαθὸν ἂν
[2, 7]	τυγχάνει, δικαιότατος δ' ἕτερος; Εἰ	δὴ	δύο φαῖεν, ~ἐροίμεθ' ἂν ἴσως
[2, 12]	λεγομένην, εἰς δύναμιν εἴρηκεν· ~σκοπώμεθα	δὴ	εἰ τοῦθ' οὕτω γέγονεν. Θορυβώδης
[2, 12]	~νήφουσιν; ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς, εἴ γε	δὴ	εἴη τοιαύτη οἵαν νῦν λέγεις.
[2, 4]	ὅτι μάλιστα ἀπεργάζηται; ~Δεῖ γὰρ	δή,	ἐπείπερ ἀφείμεθά γε παίζειν ἐν
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Καὶ μάλα. ~(Ἀθηναῖος) ~Δεῖ	δὴ	καθ' ἕκαστόν γε, ὡς ἔοικε,
[2, 6]	δικαιοσύνης ~πράττοι καὶ κτῷτο, καὶ	δὴ	(καὶ δηΐ ων” τοιοῦτος ὢν
[2, 9]	τούς τε ἄλλους θεοὺς καὶ	δὴ	καὶ Διόνυσον παρακαλεῖν εἰς τὴν
[2, 7]	εἰπεῖν ἡμᾶς χρεών; Ἀνδρεῖος γὰρ	δὴ	καὶ ἰσχυρὸς καὶ ~καλὸς καὶ
[2, 10]	καὶ δόξῃ μὴ (ἀληθεῖ καὶ	δὴ	καὶ πᾶσαν ἰσότητα· οὐ ~γὰρ
[2, 5]	αὐτοὺς εἶναι δεῖ ~φρονήσεως καὶ	δὴ	καὶ τῆς ἀνδρείας. Οὔτε γὰρ
[2, 14]	καὶ ~σφῷν συνδοκεῖ. ~(Κλεινίας) ~Ποῖον	δὴ	καὶ τίνα λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ
[2, 6]	ἀρξάμενα ἀπὸ τῆς ὑγιείας· καὶ	δὴ	καὶ τὸ ὁρᾶν (καὶ τὸ
[2, 8]	τε ὡς ἔπος εἰπεῖν καὶ	δὴ	καὶ τοῖς παισὶ παρέχει, νομοθέτης
[2, 13]	~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ	δὴ	καὶ τὸν οἶνόν γε, ὡς
[2, 5]	δὲ μισεῖν ὀρθῶς ἐθίζωνται. Ταὐτὸν	δὴ	καὶ τὸν ποιητικὸν ὁ ~ὀρθὸς
[2, 9]	τε Ἀπόλλωνα ~καὶ μούσας, καὶ	δὴ	καὶ τρίτον ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα,
[2, 1]	παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν· ἡδονὴ	δὴ	καὶ ~φιλία καὶ λύπη καὶ
[2, 10]	τοῖς ἄλλοις, τῆς ~χάριτος, ἣν	δὴ	κάλλιστά τις ὀνομάσαι ἂν ἡδονήν,
[2, 10]	καὶ ἄστη δυνάμενος διοικεῖν, ὃν	δὴ	κατ' ἀρχὰς ~εἴπομεν τῶν Τυρταίου
[2, 1]	ἐναρμόνιον αἴσθησιν μεθ' ἡδονῆς, ᾗ	δὴ	κινεῖν τε ἡμᾶς καὶ ~χορηγεῖν
[2, 9]	τοῦ Διονύσου λέγεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Πῶς	δή;	λέγε· μάλα γὰρ ἄτοπος γίγνοιτ'
[2, 6]	ὁ τοιοῦτος ~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα	δὴ	λέγειν, οἶμαι, τοὺς παρ' ὑμῖν
[2, 13]	ἢ καὶ ἐάσομεν. ~(Κλεινίας) ~Ποῖα	δὴ	λέγεις, καὶ πῶς ἑκάτερα διαιρῶν;
[2, 1]	ἐν οἴνῳ συνουσίας. Τί οὖν	δὴ	~λέγομεν; ἔνεσθ' ὡς ὁ λόγος
[2, 10]	ἢ τὸ τρίτον ~ὠφελίαν; Οἷον	δὴ	λέγω ἐδωδῇ μὲν καὶ πόσει
[2, 1]	(τούτοις πάντα κεκτημένος ἀγαθά. ~Παιδείαν	δὴ	λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν
[2, 1]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ	δὴ	μετὰ τοῦτο, ὡς ἔοικε, σκεπτέον
[2, 2]	δειλῶν δὲ αἰσχρά. Καὶ ἵνα	δὴ	μὴ μακρολογία πολλή τις γίγνηται
[2, 3]	~Δοκῶ μὲν οὐδέν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπου	δὴ	νόμοι καλῶς εἰσι κείμενοι ἢ
[2, 11]	καὶ αὐλήσει προσχρώμενοι, ἐν οἷς	δὴ	παγχάλεπον ~ἄνευ λόγου γιγνόμενον ῥυθμόν
[2, 4]	γὰρ ἔθος ἡμῖν τῶν νῦν	δὴ	πάμπολυ ~δοκεῖ τῶν ἐν ταῖς
[2, 13]	~Ἄρισθ' ὑπέλαβές τε καὶ οὕτω	δὴ	ποίει. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποιητέον· οὐδὲ γὰρ
[2, 3]	~Θαῦμα καὶ ἀκοῦσαι. Πάλαι γὰρ	δή	ποτε, ὡς ἔοικεν, ἐγνώσθη παρ'
[2, 1]	κινήσεσιν ~τάξεων οὐδὲ ἀταξιῶν, οἷς	δὴ	ῥυθμὸς ὄνομα καὶ ἁρμονία· ἡμῖν
[2, 6]	δεῖν εἶναι, γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος) ~Φέρε	δή,	συνομολογησώμεθα τὰ νῦν. Ἄλλο τι
[2, 14]	καὶ πᾶσα ἡ δίαιτα, καὶ	δὴ	τά γε περὶ οἶνον σχεδὸν
[2, 6]	ὅτι ἂν ἐπιθυμῇ, ~καὶ τὸ	δὴ	τέλος ἁπάσης μακαριότητος εἶναι τὸ
[2, 9]	φύσις ἔχοι ~μόνη τοῦτο· τῇ	δὴ	τῆς κινήσεως (τάξει ῥυθμὸς ὄνομα
[2, 13]	ἀπεμνημόνευκας. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὰ μὲν	δὴ	τῆς χορείας ἡμίσεα διαπεπεράνθω· τὰ
[2, 2]	καλῶς. ~(Κλεινίας) ~Ἔοικεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἴδωμεν	δὴ	τί ποτ' ἐστὶ τὸ νῦν
[2, 5]	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Συγχωρῶ	δὴ	τό γε τοσοῦτον καὶ ἐγὼ
[2, 2]	ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἔτι	δὴ	τόδε· πότερον ἅπαντες πάσαις χορείαις
[2, 4]	μάλιστ' ἂν νικᾶν ἡγοῖτο· τούτων	δὴ	τοιούτων καὶ ~ἑτέρων ἀγωνιστῶν μυρίων
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τούτοις	δὴ	τοῖς τὴν καλλίστην ᾠδήν τε
[2, 9]	ταῦτα οὕτω πράττεσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Ποῦ	δὴ	τοῦθ' ἡμῖν τὸ ἄριστον τῆς
[2, 2]	τῆς χαρᾶς ἔμφυτον ὄνομα. ~Πρῶτον	δὴ	τοῦτο ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν παιδείαν εἶναι
[2, 3]	ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας) ~Οὔτοι	δὴ	τοῦτό γε λόγον ἔχει· πῶς
[2, 5]	ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι ~θεαταῖς. Ἐξῆν γὰρ	δὴ	τῷ παλαιῷ τε καὶ Ἑλληνικῷ
[2, 13]	ἔχον ποτὲ φύεται· ἐν τούτῳ	δὴ	τῷ χρόνῳ ~ἐν ᾧ μήπω
[2, 1]	~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς τοίνυν. Τούτων γὰρ	δὴ	τῶν ὀρθῶς τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ
[2, 7]	ἥδιστον ~διαβιοῦντας βίον; εἰ μὲν	δὴ	φαῖεν τοὺς τὸν ἥδιστον, ἄτοπος
[2, 7]	~ἀπᾴδομεν ἀπ' ἀλλήλων. Ἐμοὶ γὰρ	δὴ	φαίνεται ταῦτα οὕτως ἀναγκαῖα, ὡς
[2, 11]	~προσήκουσαν τάξιν ἀπείληφεν καὶ ἔτι	δὴ	χρώματά τε καὶ σχήματα ἢ
[2, 12]	τῶν μὴ νηφόντων στρατηγούς, ὧν	δὴ	χωρὶς μέθῃ ~διαμάχεσθαι δεινότερον ἢ
[2, 6]	καὶ κτῷτο, καὶ δὴ (καὶ	δηΐ	ων” τοιοῦτος ὢν ὀρέγοιτο ἐγγύθεν
[2, 14]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὸ μέν, φαμέν,	ἤδη	διεληλύθαμεν αὐτοῦ, τὸ δὲ πειρασόμεθα
[2, 11]	λόγος ἡμῖν δοκεῖ μοι σημαίνειν	ἤδη,	τῆς γε χορικῆς Μούσης ὅτι
[2, 11]	ταῖς Μούσαις ἡμῶν προσχρῆσθαι τοὺς	ἤδη	τριακοντούτας καὶ τῶν ~πεντήκοντα πέραν
[2, 11]	~τῆς τέχνης; ἆρά γε ἀναγκαῖον	ἤδη	τῷ ταῦτα γνόντι καὶ ἐκεῖνο
[2, 11]	περὶ τὴν μουσικὴν ᾗ χαλεπόν·	ἐπειδὴ	γὰρ ~ὑμνεῖται περὶ αὐτὴν διαφερόντως
[2, 5]	ἡδύ, (ἀναγκαῖον δ' ἐνίοτέ ἐστιν.	Ἐπειδὴ	δὲ ταῦτα ~συνδοκεῖ καὶ σοί,
[2, 3]	ἡμᾶς. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος)	~Ἐπειδὴ	μιμήματα τρόπων ἐστὶ τὰ περὶ
[2, 4]	~ἐκείνων παιδιᾷ τε καὶ ἑορτάσει,	ἐπειδὴ	τὸ παρ' ἡμῖν ἡμᾶς ἐλαφρὸν
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν οἰόμεθα καὶ	κομιδῇ	μάτην τὸν νῦν λεγόμενον (λόγον
[2, 5]	καὶ ἔτι καθάπερ ~εἶπες σὺ	νυνδὴ	δεῖν εἶναι, γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος) ~Φέρε
[2, 13]	~Τὸ δὲ τῆς μουσικῆς, ὃ	νυνδὴ	σχεδὸν ἥμισυ διεληλυθέναι τῆς χορείας
[2, 4]	τιμᾶσθαί τε, καὶ ὅπερ εἶπον	νυνδή,	τὰ ~νικητήρια φέρειν. (Ἆρ' οὐκ
[2, 8]	εἰς τὸ μέσον ᾀσόμενος ἁπάσῃ	σπουδῇ	καὶ ὅλῃ τῇ πόλει, δεύτερος
[2, 2]	γε μὴν ὄρχησίς τε καὶ	ᾠδὴ	τὸ σύνολόν ἐστιν. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον.
[2, 10]	τρίτον ~ὠφελίαν; Οἷον δὴ λέγω	ἐδωδῇ	μὲν καὶ πόσει καὶ συμπάσῃ
[2, 6]	ἄθλιός τ' ἐστὶ καὶ ἀνιαρῶς	~ζῇ.	Καὶ οὔτ' ἂν μνησαίμην, φησὶν
[2, 12]	νηφόντων στρατηγούς, ὧν δὴ χωρὶς	μέθῃ	~διαμάχεσθαι δεινότερον ἢ πολεμίοις εἶναι
[2, 12]	εἴ γε εἴη τοιαύτη μὲν	μέθη,	τοιαύτη δὲ παιδιά, μῶν οὐκ
[2, 14]	~τὴν ψῆφον, ὡς δεῖ ποτε	μέθῃ	χρῆσθαι ταύτην τὴν πόλιν ἢ
[2, 11]	γάρ τις μέγιστ' ἂν βλάπτοιτο,	(ἤθη	~κακὰ φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν τε αἰσθέσθαι
[2, 9]	ὥστε ἀνηβᾶν ἡμᾶς, καὶ ~δυσθυμίας	λήθῃ	γίγνεσθαι μαλακώτερον ἐκ (σκληροτέρου τὸ
[2, 5]	παρὰ θεάτρου δεῖ τόν γε	ἀληθῆ	~κριτὴν κρίνειν μανθάνοντα, καὶ ἐκπληττόμενον
[2, 13]	ἐν ἐκείνῃ μετέχετε. ~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν	ἀληθῆ	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν αὖ ταύτης
[2, 12]	ὅπερ ὁ λόγος ἐν ἀρχαῖς	ἐβουλήθη,	τὴν τῷ τοῦ ~Διονύσου χορῷ
[2, 2]	διανοηθὲν εἶναι καλὸν ἱκανῶς ~ὑπηρετεῖν	δυνηθῇ	ἑκάστοτε, χαίρῃ δὲ μὴ τοῖς
[2, 13]	οὗτος ὑπὸ τῆς μητρυᾶς Ἥρας	~διεφορήθη	τῆς ψυχῆς τὴν γνώμην, διὸ
[2, 4]	τοῦτο ὅτι μάλιστα ~ἀπεργασάμενος καὶ	κριθῇ	τῶν ἀγωνισαμένων ἥδιστος γεγονέναι τί
[2, 10]	οὐχ ἥτις ἡδεῖα ἀλλ' ἥτις	ὀρθή·	μιμήσεως γὰρ ἦν, ὥς φαμεν,
[2, 3]	γὰρ δή ποτε, ὡς ἔοικεν,	ἐγνώσθη	παρ' αὐτοῖς οὗτος ὁ ~λόγος
[2, 10]	ἡδονήν, ὅταν μηδὲν αὐτῇ τούτων	~ἐπακολουθῇ;	~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ λέγεις ἡδονὴν μόνον.
[2, 14]	δὲ τά τ' ἄλλ' ἂν	εἴη	~γεωργήματα καὶ πᾶσα ἡ δίαιτα,
[2, 10]	εὖ καὶ τὸ κακῶς δυνατὸς	εἴη	~διαγνῶναι; Λέγω δὲ οὐ πάνυ
[2, 3]	ἢ θείου τινὸς ἀνδρὸς ἂν	εἴη,	~καθάπερ ἐκεῖ φασιν τὰ τὸν
[2, 7]	οὐχ ὑμῖν ~δοκεῖ, εἴπερ ἄδικος	εἴη	καὶ ὑβριστής, ἐξ ἀνάγκης αἰσχρῶς
[2, 11]	εἴτε ὅπῃ ποτὲ ἐλλιπὲς ἂν	εἴη	κάλλους; ~(Κλεινίας) ~Πάντες μεντἂν ὡς
[2, 2]	τε καὶ ὀρχεῖσθαι δυνατὸς ἂν	εἴη	καλῶς. ~(Κλεινίας) ~Ἔοικεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἴδωμεν
[2, 2]	Ἑλληνικῆς εἴτε βαρβαρικῆς ~λόγος ἂν	εἴη.	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί
[2, 8]	μετὰ τοῦτο τοίνυν ἐμὸν ἂν	εἴη	λέγειν. Φημὶ γὰρ ἅπαντας δεῖν
[2, 10]	οὐ μόνον ἀγαθὸς ~(ἂν στρατιώτης	εἴη,	πόλιν δὲ καὶ ἄστη δυνάμενος
[2, 10]	γίγνηται, ~χάριν αὐτὸ δικαιότατον ἂν	εἴη	προσαγορεύειν; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν
[2, 10]	ἴσον οὐδὲ τὸ σύμμετρον ἂν	εἴη	~σύμμετρον ὅλως ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ
[2, 9]	τῆς κινήσεως (τάξει ῥυθμὸς ὄνομα	εἴη,	τῇ δὲ αὖ τῆς ~φωνῆς,
[2, 12]	~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἴ γε	εἴη	τοιαύτη μὲν μέθη, τοιαύτη δὲ
[2, 12]	~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς, εἴ γε δὴ	εἴη	τοιαύτη οἵαν νῦν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 4]	Τίς οὖν ~ὀρθῶς ἂν νενικηκὼς	εἴη;	τοῦτο μετὰ τοῦτο· ἦ γάρ;
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν πρέπον ἂν	εἴη	τοῦτο; ὁρᾶτε εἰ τῇδε. ~(Κλεινίας)
[2, 9]	οὕτως ἀφήσομεν, ὃ κυριώτατον ἂν	εἴη	τῶν καλλίστων ~τε καὶ ὠφελιμωτάτων
[2, 9]	σῶμα οὔτε κατὰ τὴν ~φωνὴν	εἴη,	φθέγγοιτο δ' ἀεὶ ἀτάκτως καὶ
[2, 4]	ποτέ τις οὕτως ἁπλῶς ἀγῶνα	θείη	~ὁντινοῦν, μηδὲν ἀφορίσας μήτε γυμνικὸν
[2, 9]	~προσαγορεύοιτο, χορεία δὲ τὸ συναμφότερον	κληθείη.	Θεοὺς δὲ ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας ἡμᾶς
[2, 10]	ἀλλ' ὧδε σαφέστερον ἴσως ἂν	λεχθείη.	~(Κλεινίας) ~Πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν δήπου
[2, 7]	ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὦ φίλοι,	δοίη	τις συμφωνίαν, ὡς νῦν γε
[2, 11]	τό γε ὀρθῶς αὐτῶν εἰργασμένον	γνοίη;	Λέγω δὲ τὸ ~τοιόνδε, οἷον
[2, 13]	δωρεᾶς ψέγωμεν ἁπλῶς, ὡς ἔστιν	κακὴ	~καὶ εἰς πόλιν οὐκ ἀξία
[2, 2]	~οὐδ' εἴ τις παιδείας ἐστὶν	φυλακὴ	καὶ ὅπου διαγιγνώσκειν ἄν ποτε
[2, 12]	περὶ τῶν νῦν ~(λεγομένων. ~(Κλεινίας)	~Ἀνάγκη.	~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς δέ γε αὐτὸς
[2, 12]	αὐτούς. Τὸ ~γὰρ τρίτον οὐδεμία	ἀνάγκη	ποιητῇ γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε
[2, 12]	δὲ ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ σχεδὸν	ἀνάγκη,	τοῖς δὲ πάντα τὰ τρία
[2, 3]	τὴν μοχθηρίαν; τότε ὁμοιοῦσθαι δήπου	ἀνάγκη	τὸν ~χαίροντα ὁποτέροις ἂν χαίρῃ,
[2, 9]	~τρίτον καὶ τὸν λοιπὸν χορὸν	ἀνάγκη	τοῦ Διονύσου λέγεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Πῶς
[2, 11]	τοὺς πεντηκοντούτας ὅσοισπερ ἂν ᾄδειν	~προσήκῃ.	Τῶν γὰρ ῥυθμῶν καὶ τῶν
[2, 11]	καὶ ἐν γραφικῇ καὶ ἐν	μουσικῇ	~καὶ πάντῃ, τὸν μέλλοντα ἔμφρονα
[2, 2]	ὦ ἑταῖρε. Ἀλλ' ἐν γὰρ	μουσικῇ	καὶ σχήματα μὲν καὶ μέλη
[2, 4]	οὖν θαρροῦντες λέγομεν τὴν τῇ	μουσικῇ	καὶ τῇ παιδιᾷ μετὰ χορείας
[2, 3]	οὔτε ἐν ~τούτοις οὔτε ἐν	μουσικῇ	συμπάσῃ. Σκοπῶν δὲ εὑρήσεις αὐτόθι
[2, 6]	(ὑμῖν ἐν πάσῃ παιδείᾳ ~καὶ	μουσικῇ	τὰ λεγόμενά ἐστι τάδε; Τοὺς
[2, 3]	ζήτησις τοῦ καινῇ ζητεῖν ἀεὶ	μουσικῇ	χρῆσθαι σχεδὸν οὐ ~μεγάλην τινὰ
[2, 11]	περὶ ἑκάστην εἰκόνα, καὶ ἐν	γραφικῇ	καὶ ἐν μουσικῇ ~καὶ πάντῃ,
[2, 5]	παιδεία μέν ἐσθ' ἡ παίδων	ὁλκή	τε καὶ ἀγωγὴ πρὸς τὸν
[2, 13]	δ' ἡμίσεα, ὅπως ἂν ἔτι	δοκῇ,	~περανοῦμεν ἢ καὶ ἐάσομεν. ~(Κλεινίας)
[2, 2]	~τοὐναντίον ἅπαν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς τε	προκαλῇ	καὶ ταῦθ' ἡμῖν οὕτως ἔχειν
[2, 10]	ἀλλ' οἷον ~ἁθρόους πώλους ἐν	ἀγέλῃ	νεμομένους φορβάδας τοὺς νέους κέκτησθε·
[2, 3]	καλὰ μὲν σχήματα, καλὰ δὲ	μέλη	δεῖ ~μεταχειρίζεσθαι ταῖς συνηθείαις τοὺς
[2, 2]	μουσικῇ καὶ σχήματα μὲν καὶ	μέλη	ἔνεστιν, περὶ ~ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν
[2, 2]	εἰκόνος, σύμπαντα σχήματά τε καὶ	μέλη	καλά, τὰ δὲ κακίας αὖ,
[2, 5]	~ῥυθμοῖς σχήματα καὶ ἐν ἁρμονίαισιν	μέλη	ποιοῦντα ὀρθῶς ποιεῖν. ~(Κλεινίας) ~Νῦν
[2, 3]	τῶν τοιούτων νομοθετεῖσθαι βεβαίως θαρροῦντα	μέλη	τὰ τὴν ~ὀρθότητα φύσει παρεχόμενα.
[2, 3]	τὸν πολὺν τοῦτον (σεσωμένα χρόνον	μέλη	τῆς ~Ἴσιδος ποιήματα γεγονέναι. Ὥσθ'
[2, 10]	ὅταν μήτε τι βλάπτῃ μήτε	~ὠφελῇ	σπουδῆς ἢ λόγου ἄξιον. ~(Κλεινίας)
[2, 11]	αὖ καὶ ῥυθμὸν ἄνευ ~ῥημάτων,	ψιλῇ	κιθαρίσει τε καὶ αὐλήσει προσχρώμενοι,
[2, 8]	καὶ λόγοις. Εἰ δ' οὖν	ἄλλῃ	~πῃ δοκεῖ ἢ ταύτῃ, πρὸς
[2, 2]	Καὶ ἵνα δὴ μὴ μακρολογία	πολλή	τις γίγνηται περὶ ~ταῦθ' ἡμῖν
[2, 13]	καὶ πῶς ἑκάτερα διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος)	~Ὅλη	μέν που χορεία ὅλη παίδευσις
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη μέν που χορεία	ὅλη	παίδευσις ἦν ἡμῖν, τούτου δ'
[2, 8]	μέσον ᾀσόμενος ἁπάσῃ σπουδῇ καὶ	ὅλῃ	τῇ πόλει, δεύτερος δὲ ὁ
[2, 9]	θῆλύν τε καὶ ἄρρενα, καὶ	~ὅλῃ	τῇ πόλει ὅλην τὴν πόλιν
[2, 10]	καὶ ἁμαρτίαν αὐτοῦ διαγνώσεται. ~(Κλεινίας)	~Σχολῇ·	πῶς δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ
[2, 10]	ὅτου ποτ' ἐστὶν εἰκὼν ὄντως,	σχολῇ	τήν γε ὀρθότητα τῆς βουλήσεως
[2, 10]	ἡδονῇ ~προσήκειν κρίνεσθαι καὶ δόξῃ	μὴ	(ἀληθεῖ καὶ δὴ καὶ πᾶσαν
[2, 10]	ἐστὶν τὸν ~μέλλοντα ἐν αὐτῷ	μὴ	ἁμαρτήσεσθαι· μὴ γὰρ γιγνώσκων τὴν
[2, 14]	χρωμένη, καὶ τῶν ~ἄλλων ἡδονῶν	μὴ	ἀφέξεται ὡσαύτως καὶ κατὰ τὸν
[2, 8]	ποτε καὶ δυνάμενον μᾶλλον ποιεῖν	μὴ	βίᾳ ἀλλ' ἑκόντας πάντας πάντα
[2, 10]	~μέλλοντα ἐν αὐτῷ μὴ ἁμαρτήσεσθαι·	μὴ	γὰρ γιγνώσκων τὴν οὐσίαν, τί
[2, 9]	ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα τὸ παράπαν ~οἴνου	μὴ	γεύεσθαι, διδάσκοντες ὡς οὐ χρὴ
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ δὲ τὸ ὀρθῶς	μὴ	γιγνώσκων ἆρ' ἄν ποτε τό
[2, 11]	ἡμεῖς δέ γε ~οὐχ ὅτι	μὴ	δεῖ ταῖς Μούσαις ἡμῶν προσχρῆσθαι
[2, 8]	τοῖς παισὶ παρέχει, νομοθέτης εἰ	μὴ	δόξαν εἰς ~τοὐναντίον τούτου καταστήσει,
[2, 12]	ἀρχόντων ἀθορύβων, καὶ τὸν ~αὖ	μὴ	δυνάμενον ἐθέλειν πείθεσθαι τούτοις καὶ
[2, 5]	ἐσπουδασμέναι, διὰ δὲ ~τὸ σπουδὴν	μὴ	δύνασθαι φέρειν τὰς τῶν νέων
[2, 6]	ᾖ, καὶ ἐὰν πλουτῇ καὶ	μή·	ἐὰν δὲ ἄρα ~πλουτῇ μὲν
[2, 5]	οὖν ἡ ψυχὴ τοῦ παιδὸς	μὴ	ἐναντία ~χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι ἐθίζηται
[2, 7]	ἂν ~γίγνοιτο. Βούλομαι δέ μοι	μὴ	ἐπὶ θεῶν λέγεσθαι τὸ (τοιοῦτον,
[2, 2]	τοῖς καλοῖς μηδὲ μισῇ τὰ	μὴ	καλά; ἢ ~κεῖνος ὃς ἂν
[2, 2]	καλά, τὰ ~δὲ δυσχεραίνων, ὁπόσα	μὴ	καλά; ~(Κλεινίας) ~Πολὺ τὸ διαφέρον,
[2, 12]	ποιητῇ γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε	μὴ	καλὸν τὸ ~μίμημα, τὸ δὲ
[2, 12]	τούτοις τἀναντία, καὶ εἰσιόντι τῷ	μὴ	~καλῷ θάρρει (τὸν κάλλιστον διαμαχόμενον
[2, 11]	ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς ἢ	μή;	~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 2]	καὶ ~καλὰ ὀρχεῖται” προσθῶμεν ἢ	μή;	~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ'
[2, 2]	δὲ αἰσχρά. Καὶ ἵνα δὴ	μὴ	μακρολογία πολλή τις γίγνηται περὶ
[2, 5]	δεῖν τὴν μουσικὴν ἡδονῇ ~κρίνεσθαι,	μὴ	μέντοι τῶν γε ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ
[2, 12]	~διαμάχεσθαι δεινότερον ἢ πολεμίοις εἶναι	μὴ	μετὰ ἀρχόντων ἀθορύβων, καὶ τὸν
[2, 3]	πονηροῖς ἤθεσιν ~συνὼν κακῶν ἀνθρώπων	μὴ	μισῇ, χαίρῃ δὲ ἀποδεχόμενος, ψέγῃ
[2, 12]	τοὺς ~ἀθορύβους καὶ νήφοντας τῶν	μὴ	νηφόντων στρατηγούς, ὧν δὴ χωρὶς
[2, 12]	ὁπότε ἀφηγοῖντο οἱ νήφοντες τοῖς	μὴ	~νήφουσιν; ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς, εἴ γε
[2, 11]	τε εὐάρμοστον ~καὶ εὔρυθμον καὶ	μή,	ὅσοι προσᾴδειν αὐτῶν καὶ βαίνειν
[2, 7]	ζῶντα ἴσως ὑμᾶς οὐ πείθω	μὴ	οὐκ ἄρα ~εὐδαίμονα ἀλλ' ἄθλιον
[2, 6]	ἐν ~λόγῳ ἄνδρα τιθείμην, ὃς	μὴ	πάντα τὰ λεγόμενα καλὰ μετὰ
[2, 2]	μὲν φωνῇ καὶ (τῷ σώματι	μὴ	πάνυ δυνατὸς ᾖ κατορθοῦν, ἢ
[2, 9]	τὴν πόλιν αὐτὴν αὑτῇ ἐπᾴδουσαν	μὴ	παύεσθαί ποτε ταῦτα ἃ ~διεληλύθαμεν,
[2, 5]	ἐπαινετοῖς πείσει τε, καὶ ἀναγκάσει	~μὴ	πείθων, τὰ τῶν σωφρόνων τε
[2, 1]	ὅπως, ~ἀκούωμεν προσέχοντες (τὸν νοῦν,	μή	πῃ παραποδισθῶμεν ὑπ' αὐτοῦ. ~(Κλεινίας)
[2, 11]	τῶν μελῶν, ~ᾧ προσῆκεν ἢ	μὴ	προσῆκεν τοῦ δωριστί, καὶ τοῦ
[2, 11]	ἔχον πᾶν μέλος ὀρθῶς ἔχει,	μὴ	~προσήκοντα δὲ ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα.
[2, 5]	καὶ ~ἐναντιωσόμενος τοῖς τὴν ἡδονὴν	μὴ	προσηκόντως μηδὲ ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι ~θεαταῖς.
[2, 5]	γιγνόμενα, οὐκ ἂν ~θαυμάζοιμι εἰ	μὴ	σαφῶς λέγων ἃ διανοοῦμαι τοῦτο
[2, 7]	δέ; τὸ καὶ ἀηδῶς καὶ	μὴ	συμφερόντως αὑτῷ; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς
[2, 14]	ἡμέραν μηδένα τὸ παράπαν εἰ	μὴ	~σωμασκίας ἢ νόσων ἕνεκα, μηδ'
[2, 4]	ἄν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀλλ' ὦ μακάριε,	μὴ	ταχὺ τὸ τοιοῦτον κρίνωμεν, ἀλλὰ
[2, 10]	~γὰρ εἴ τῳ δοκεῖ ἢ	μή	τις χαίρει τῳ, τό γε
[2, 8]	ἐθέλοι πείθεσθαι πράττειν τοῦτο ὅτῳ	μὴ	τὸ ~χαίρειν τοῦ λυπεῖσθαι πλέον
[2, 11]	ῥυθμοῖς; ~(Κλεινίας) ~Ἔοικε γοῦν. ~(Ἀθηναῖος)	~Μὴ	τοίνυν ἀπείπωμεν λέγοντες τὸ περὶ
[2, 13]	τοιαύτη οἵαν νῦν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Μὴ	τοίνυν ἐκεῖνό γ' ἔτι τῆς
[2, 2]	~ὑπηρετεῖν δυνηθῇ ἑκάστοτε, χαίρῃ δὲ	μὴ	τοῖς καλοῖς μηδὲ μισῇ τὰ
[2, 8]	καὶ σμικρὸν ὄφελος, εἰ καὶ	μὴ	τοῦτο ἦν οὕτως ἔχον, ὡς
[2, 8]	λόγων καὶ ἐναντιώτατος ὃς ἂν	μὴ	φῇ ταῦτα ~οὕτως ἔχειν· οὐδεὶς
[2, 8]	πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν	μὴ	χωρίζων λόγος ἡδύ τε καὶ
[2, 4]	ὅτι ~μάλιστ' εἰς τὴν νεότητα	μνήμῃ	ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος τις ἅμα καὶ	φήμη	ὑπορρεῖ πως ὡς ὁ θεὸς
[2, 6]	τὸ ποιεῖν τυραννοῦντα ὅτι ἂν	ἐπιθυμῇ,	~καὶ τὸ δὴ τέλος ἁπάσης
[2, 9]	τοὺς πόνους ἐγχειρεῖν πορεύεσθαι, τὴν	ἐμμανῆ	~εὐλαβουμένους ἕξιν τῶν νέων· μετὰ
[2, 11]	ἐν ὁτῳοῦν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ τίς	μηχανή;	~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ' οὖν, ὡς ἔοικεν,
[2, 5]	~ἀλλὰ συνέπηται χαίρουσά τε καὶ	λυπουμένη	τοῖς αὐτοῖς τούτοις οἷσπερ ὁ
[2, 14]	λόγον, τοῦ κρατεῖν ~αὐτῶν ἕνεκα	μηχανωμένη,	τοῦτον μὲν τὸν τρόπον ἅπασι
[2, 14]	ὡς τοῦ σωφρονεῖν ἕνεκα μελέτῃ	χρωμένη,	καὶ τῶν ~ἄλλων ἡδονῶν μὴ
[2, 3]	τὰ μὲν τῆς φύσεως ὀρθὰ	συμβαίνῃ,	τὰ δὲ τῆς συνηθείας ~ἐναντία,
[2, 3]	~ἡδονῆς καὶ λύπης ζήτησις τοῦ	καινῇ	ζητεῖν ἀεὶ μουσικῇ χρῆσθαι σχεδὸν
[2, 13]	τέχνῃ πλέον ἐμπειρίας ἢ ἐν	ἐκείνῃ	μετέχετε. ~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν ἀληθῆ λέγεις.
[2, 1]	τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν·	ἡδονὴ	δὴ καὶ ~φιλία καὶ λύπη
[2, 2]	κατορθοῦν, ἢ ~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ	ἡδονῇ	καὶ λύπῃ κατορθοῖ, τὰ μὲν
[2, 10]	τοῦ τοιούτου πρότερον, ἀλλ' οὐχ	ἡδονή.	~(Κλεινίας) ~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἡδονῇ
[2, 5]	τοῖς πολλοῖς, δεῖν τὴν μουσικὴν	ἡδονῇ	~κρίνεσθαι, μὴ μέντοι τῶν γε
[2, 10]	ἡδονή. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	ἡδονῇ	κρίνοιτ' ἂν μόνον ἐκεῖνο ὀρθῶς,
[2, 10]	ἐκ τῶν νῦν λεγομένων ἥκιστα	ἡδονῇ	~προσήκειν κρίνεσθαι καὶ δόξῃ μὴ
[2, 10]	~Ἥκιστ' ἄρα ὅταν τις μουσικὴν	ἡδονῇ	φῇ κρίνεσθαι, τοῦτον ἀποδεκτέον τὸν
[2, 9]	ἡ δὲ ἀνθρώπου φύσις ἔχοι	~μόνη	τοῦτο· τῇ δὴ τῆς κινήσεως
[2, 14]	παῖδας ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ ἢ καὶ	γυνή.	Καὶ ἄλλα δὲ πάμπολλα ἄν
[2, 13]	~Πολὺ γὰρ ἐν ταύτῃ τῇ	τέχνῃ	πλέον ἐμπειρίας ἢ ἐν ἐκείνῃ
[2, 2]	~κεῖνος ὃς ἂν τῇ μὲν	φωνῇ	καὶ (τῷ σώματι μὴ πάνυ
[2, 2]	τῷ μὲν σώματι καὶ τῇ	φωνῇ	τὸ διανοηθὲν εἶναι καλὸν ἱκανῶς
[2, 10]	ἥκιστα ἡδονῇ ~προσήκειν κρίνεσθαι καὶ	δόξῃ	μὴ (ἀληθεῖ καὶ δὴ καὶ
[2, 14]	ἕνεκα, μηδ' αὖ νύκτωρ ὅταν	ἐπινοῇ	τις παῖδας ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ ἢ
[2, 9]	τοῦτο; ὁρᾶτε εἰ τῇδε. ~(Κλεινίας)	~Πῇ	δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς που γιγνόμενος
[2, 8]	λόγοις. Εἰ δ' οὖν ἄλλῃ	~πῃ	δοκεῖ ἢ ταύτῃ, πρὸς ταῦτα
[2, 1]	~ἀκούωμεν προσέχοντες (τὸν νοῦν, μή	πῃ	παραποδισθῶμεν ὑπ' αὐτοῦ. ~(Κλεινίας) ~Λέγ'
[2, 13]	ἥμισυ λέγωμεν, ἢ πῶς καὶ	πῇ	~ποιητέον; ~(Κλεινίας) ~Ὦ ἄριστε, Κρησὶν
[2, 1]	ὁ λόγος ἔοικεν βούλεσθαι σημαίνειν·	ὅπῃ	δὲ καὶ ὅπως, ~ἀκούωμεν προσέχοντες
[2, 10]	~Οὐκ οἶδα ἡμῶν, ὦ ξένε,	ὅπῃ	πάλιν αὖ τοὺς νομοθέτας φαυλίζεις.
[2, 11]	ἑτοίμως ~γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε	ὅπῃ	ποτὲ ἐλλιπὲς ἂν εἴη κάλλους;
[2, 9]	δὴ δεῖ πρὸς ταῦτα οἶμαι,	ὅπῃ	τοῦτο εὔλογον ~οὕτω γιγνόμενον ἂν
[2, 10]	τοῦτο, εἴπερ· ἀλλ' ὁ λόγος	ὅπῃ	φέρει, ~ταύτῃ πορευώμεθα, εἰ βούλεσθε.
[2, 3]	τὸν ποιητὴν ἐν τῇ ποιήσει	τέρπῃ	ῥυθμοῦ ἢ μέλους ἢ ῥήματος
[2, 1]	ἡδονὴ δὴ καὶ ~φιλία καὶ	λύπη	καὶ μῖσος ἂν ὀρθῶς ἐν
[2, 2]	~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ ἡδονῇ καὶ	λύπῃ	κατορθοῖ, τὰ μὲν ἀσπαζόμενος, ὅσα
[2, 11]	πεπλασμένον ἐστὶν ἄνθρωπος, καὶ ~τὰ	μέρη	πάντα τὰ ἑαυτοῦ (καὶ χρώματα
[2, 4]	κρίνωμεν, ἀλλὰ διαιροῦντες αὐτὸ κατὰ	~μέρη	σκοπώμεθα τοιῷδέ τινι τρόπῳ· τί
[2, 3]	~συνὼν κακῶν ἀνθρώπων μὴ μισῇ,	χαίρῃ	δὲ ἀποδεχόμενος, ψέγῃ δὲ ὡς
[2, 2]	καλὸν ἱκανῶς ~ὑπηρετεῖν δυνηθῇ ἑκάστοτε,	χαίρῃ	δὲ μὴ τοῖς καλοῖς μηδὲ
[2, 3]	ἀνάγκη τὸν ~χαίροντα ὁποτέροις ἂν	χαίρῃ,	ἐὰν ἄρα καὶ ἐπαινεῖν αἰσχύνηται·
[2, 8]	παράδειγμα τοῦ (πείσειν ὅτι ἂν	ἐπιχειρῇ	τις πείθειν τὰς τῶν νέων
[2, 3]	καὶ ~ὁπωσοῦν τὴν ὀρθότητα, θαρροῦντα	χρὴ	εἰς νόμον ἄγειν καὶ τάξιν
[2, 7]	ὀρθῶς ἐπανερωτῷμεν· ποτέρους δὲ ~εὐδαιμονεστέρους	χρὴ	λέγειν, τοὺς τὸν δικαιότατον ἢ
[2, 1]	ὀρθῶς ὥστε (μισεῖν ~μὲν ἃ	χρὴ	μισεῖν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς μέχρι
[2, 1]	ἑορταῖς μετὰ θεῶν. Ὁρᾶν ἃ	χρὴ	~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ φύσιν
[2, 9]	μὴ γεύεσθαι, διδάσκοντες ὡς οὐ	χρὴ	πῦρ ἐπὶ πῦρ ὀχετεύειν εἴς
[2, 1]	μέχρι τέλους, στέργειν δὲ ἃ	χρὴ	στέργειν, τοῦτ' ~αὐτὸ ἀποτεμὼν τῷ
[2, 2]	τί δὲ δὴ τὸ καλὸν	χρὴ	φάναι σχῆμα ἢ μέλος εἶναί
[2, 6]	Ἄλλο τι παρ' (ὑμῖν ἐν	πάσῃ	παιδείᾳ ~καὶ μουσικῇ τὰ λεγόμενά
[2, 8]	~τοιαῦτα εἰς τὸ μέσον ᾀσόμενος	ἁπάσῃ	σπουδῇ καὶ ὅλῃ τῇ πόλει,
[2, 10]	καὶ πανταχοῦ, ἰδιώταις τε καὶ	συμπάσῃ	~πόλει. ~(Κλεινίας) ~Οὐκ οἶδα ἡμῶν,
[2, 3]	ἐν ~τούτοις οὔτε ἐν μουσικῇ	συμπάσῃ.	Σκοπῶν δὲ εὑρήσεις αὐτόθι τὰ
[2, 10]	ἐδωδῇ μὲν καὶ πόσει καὶ	συμπάσῃ	τροφῇ παρέπεσθαι μὲν ~τὴν χάριν,
[2, 4]	~μάλιστα, μηδὲν ἐπιταττόμενος ᾧτινι τρόπῳ,	νικήσῃ	δὲ αὐτὸ τοῦτο ὅτι μάλιστα
[2, 2]	δὲ μὴ τοῖς καλοῖς μηδὲ	μισῇ	τὰ μὴ καλά; ἢ ~κεῖνος
[2, 3]	ἤθεσιν ~συνὼν κακῶν ἀνθρώπων μὴ	μισῇ,	χαίρῃ δὲ ἀποδεχόμενος, ψέγῃ δὲ
[2, 2]	οἱ δ' ἄλλοι ἐναντίᾳ ταύτης	Μούσῃ	τινί· καίτοι λέγουσίν ~γε οἱ
[2, 13]	καὶ βοᾷ ἀτάκτως, καὶ ~ὅταν	ἀκταινώσῃ	ἑαυτὸ τάχιστα, ἀτάκτως αὖ πηδᾷ.
[2, 8]	καὶ μοχθηρότερον, ἀλλὰ καὶ ~ἀηδέστερον	τῇ	ἀληθείᾳ τοῦ δικαίου τε εἶναι
[2, 9]	κινήσεως (τάξει ῥυθμὸς ὄνομα εἴη,	τῇ	δὲ αὖ τῆς ~φωνῆς, τοῦ
[2, 2]	δυνατὸς ᾖ κατορθοῦν, ἢ ~διανοεῖσθαι,	τῇ	δὲ ἡδονῇ καὶ λύπῃ κατορθοῖ,
[2, 9]	ἀνθρώπου φύσις ἔχοι ~μόνη τοῦτο·	τῇ	δὴ τῆς κινήσεως (τάξει ῥυθμὸς
[2, 4]	θεωροῦντες διάγειν ἡγούμεθα πρεπόντως, χαίροντες	τῇ	~ἐκείνων παιδιᾷ τε καὶ ἑορτάσει,
[2, 1]	ἄξιον ~πολλῆς σπουδῆς ἔνεστ' ἐν	τῇ	κατ' ὀρθὸν χρείᾳ τῆς ἐν
[2, 10]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν καὶ	τῇ	μαθήσει παρακολουθεῖν μὲν τό γε
[2, 2]	καλά; ἢ ~κεῖνος ὃς ἂν	τῇ	μὲν φωνῇ καὶ (τῷ σώματι
[2, 4]	~Ἆρ' οὖν θαρροῦντες λέγομεν τὴν	τῇ	μουσικῇ καὶ τῇ παιδιᾷ μετὰ
[2, 4]	λέγομεν τὴν τῇ μουσικῇ καὶ	τῇ	παιδιᾷ μετὰ χορείας χρείαν ~ὀρθὴν
[2, 10]	ἡμερῶν, ~καὶ πάντα προσήκοντα ἀποδιδοὺς	τῇ	παιδοτροφίᾳ ὅθεν οὐ μόνον ἀγαθὸς
[2, 3]	~ἂν αὐτὸν τὸν ποιητὴν ἐν	τῇ	ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ μέλους
[2, 9]	φρονήσεσιν ~πιθανώτατον ὂν τῶν ἐν	τῇ	πόλει, ᾆδον τὰ κάλλιστα μέγιστ'
[2, 8]	ᾀσόμενος ἁπάσῃ σπουδῇ καὶ ὅλῃ	τῇ	πόλει, δεύτερος δὲ ὁ ~μέχρι
[2, 7]	φθέγγεσθαι καὶ πάντας τοὺς ἐν	τῇ	πόλει, ζημίαν τε ~ὀλίγου μεγίστην
[2, 9]	τε καὶ ἄρρενα, καὶ ~ὅλῃ	τῇ	πόλει ὅλην τὴν πόλιν αὐτὴν
[2, 4]	ἀλλὰ ~πάντας συναγαγὼν τοὺς ἐν	τῇ	πόλει προείποι, θεὶς νικητήρια, τὸν
[2, 13]	γνώριμα. ~Πολὺ γὰρ ἐν ταύτῃ	τῇ	τέχνῃ πλέον ἐμπειρίας ἢ ἐν
[2, 14]	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ τοίνυν	τῇ	τῆς μέθης χρείᾳ τὸν κολοφῶνα
[2, 13]	σώματος κίνησιν ῥυθμὸν μὲν κοινὸν	τῇ	τῆς φωνῆς εἶχε ~κινήσει, σχῆμα
[2, 13]	ἵνα μανῶμεν, φησὶν ἐπὶ ~τιμωρίᾳ	τῇ	τῶν ἀνθρώπων δεδόσθαι· ὁ δὲ
[2, 10]	~Ἔστιν οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δὲ	τῇ	τῶν ὁμοίων ἐργασίᾳ ὅσαι τέχναι
[2, 2]	ἂν τῷ μὲν σώματι καὶ	τῇ	φωνῇ τὸ διανοηθὲν εἶναι καλὸν
[2, 7]	ἐπιτιθείην ἄν, εἴ τις ἐν	τῇ	χώρᾳ φθέγξαιτο ὡς εἰσίν τινες
[2, 3]	Τὴν γοῦν ἐκεῖ οὐδαμῶς ἔοικε	δυνατὴ	γεγονέναι ~διαφθεῖραι, πᾶν δὲ τοὐναντίον.
[2, 12]	τοῦ ~Διονύσου, τοῖς ὑπὲρ ἑξήκοντα	ἔτη	γεγονόσιν, ἴσην καὶ μείζω τὴν
[2, 9]	τριάκοντα καὶ πεντήκοντα δὲ γεγονότες	ἔτη	~μέχρι ἑξήκοντα αὐτῷ χορεύσουσιν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 8]	ἔτι τρίτους τοὺς ὑπὲρ τριάκοντα	ἔτη	μέχρι τῶν ἑξήκοντα γεγονότας ~ᾄδειν·
[2, 8]	ὅσιον καὶ δίκαιον ~βίον, ὥστε	νομοθέτῃ	γε αἴσχιστος λόγων καὶ ἐναντιώτατος
[2, 8]	φῦναι. Καίτοι μέγα γ' ἐστὶ	~νομοθέτῃ	παράδειγμα τοῦ (πείσειν ὅτι ἂν
[2, 14]	τάξεως, ὡς τοῦ σωφρονεῖν ἕνεκα	μελέτῃ	χρωμένη, καὶ τῶν ~ἄλλων ἡδονῶν
[2, 5]	μάλιστα ~(δὲ ἥτις ἕνα τὸν	ἀρετῇ	τε καὶ παιδείᾳ διαφέροντα· διὰ
[2, 1]	σθ' ἡ συμφωνία σύμπασα μὲν	ἀρετή,	~τὸ δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς
[2, 1]	καὶ λύπην, καὶ ~ἐν οἷς	ἀρετὴ	ψυχῇ καὶ κακία παραγίγνεται πρῶτον,
[2, 12]	Τὸ ~γὰρ τρίτον οὐδεμία ἀνάγκη	ποιητῇ	γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε μὴ
[2, 7]	ὡς οὐδέ, ~ὦ φίλε Κλεινία,	Κρήτη	νῆσος σαφῶς· καὶ νομοθέτης ὢν
[2, 11]	γραφικῇ καὶ ἐν μουσικῇ ~καὶ	πάντῃ,	τὸν μέλλοντα ἔμφρονα κριτὴν ἔσεσθαι
[2, 10]	λέγω τότε, ὅταν μήτε τι	βλάπτῃ	μήτε ~ὠφελῇ σπουδῆς ἢ λόγου
[2, 10]	στρατιώτης εἴη, πόλιν δὲ καὶ	ἄστη	δυνάμενος διοικεῖν, ὃν δὴ κατ'
[2, 10]	μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν δέ, ἥτις	καλλίστη,	ταύτης κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ γε.
[2, 10]	ὀνομάσαι ἂν ἡδονήν, ὅταν μηδὲν	αὐτῇ	τούτων ~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ λέγεις
[2, 9]	πόλει ὅλην τὴν πόλιν αὐτὴν	αὑτῇ	ἐπᾴδουσαν μὴ παύεσθαί ποτε ταῦτα
[2, 1]	~εἰθίσθαι ὑπὸ τῶν προσηκόντων ἐθῶν,	αὕτη	σθ' ἡ συμφωνία σύμπασα μὲν
[2, 13]	καὶ ~μανθάνω ὡς ἐρώτησις οὖσα	αὕτη	τὰ νῦν ἀπόκρισίς τέ ἐστιν,
[2, 12]	γε εἴη τοιαύτη μὲν μέθη,	τοιαύτη	δὲ παιδιά, μῶν οὐκ ὠφεληθέντες
[2, 13]	τῆς τοῦ σώματος ~ἀρετῆς ἡ	τοιαύτη	κίνησις γίγνηται, τὴν ἔντεχνον ἀγωγὴν
[2, 12]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἴ γε εἴη	τοιαύτη	μὲν μέθη, τοιαύτη δὲ παιδιά,
[2, 12]	~Ὀρθῶς, εἴ γε δὴ εἴη	τοιαύτη	οἵαν νῦν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ
[2, 8]	εὑρίσκειν ὅντινά ~ποτε τρόπον ἡ	τοιαύτη	συνοικία πᾶσα περὶ τούτων ἓν
[2, 4]	τοῦτο καὶ πράττοιτ' ἄν, εἰ	~ταύτῃ	γίγνοιτο; ~(Κλεινίας) ~Τάχ' ἄν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 11]	τῆς χρήσεως. Ταῦτα μὲν ἔχει	ταύτῃ	λόγον· ἡμεῖς δέ γε ~οὐχ
[2, 7]	ἐπαύου ζῆν με ~ὡς δικαιότατα.	Ταύτῃ	μὲν οὖν ὁ τιθέμενος εἴτε
[2, 7]	νῆσος σαφῶς· καὶ νομοθέτης ὢν	ταύτῃ	πειρῴμην ἂν τούς ~τε ποιητὰς
[2, 10]	ἀλλ' ὁ λόγος ὅπῃ φέρει,	~ταύτῃ	πορευώμεθα, εἰ βούλεσθε. Εἰ γὰρ
[2, 8]	οὖν ἄλλῃ ~πῃ δοκεῖ ἢ	ταύτῃ,	πρὸς ταῦτα οὐδεὶς φθόνος ἀμφισβητῆσαι
[2, 13]	ἀμφοτέροις γνώριμα. ~Πολὺ γὰρ ἐν	ταύτῃ	τῇ τέχνῃ πλέον ἐμπειρίας ἢ
[2, 6]	καὶ ἀσθενὴς ᾖ, καὶ ἐὰν	πλουτῇ	καὶ μή· ἐὰν δὲ ἄρα
[2, 6]	καὶ μή· ἐὰν δὲ ἄρα	~πλουτῇ	μὲν Κινύρα τε καὶ Μίδα
[2, 10]	ἄρα ὅταν τις μουσικὴν ἡδονῇ	φῇ	κρίνεσθαι, τοῦτον ἀποδεκτέον τὸν ~λόγον,
[2, 8]	καὶ ἐναντιώτατος ὃς ἂν μὴ	φῇ	ταῦτα ~οὕτως ἔχειν· οὐδεὶς γὰρ
[2, 10]	μὲν καὶ πόσει καὶ συμπάσῃ	τροφῇ	παρέπεσθαι μὲν ~τὴν χάριν, ἣν
[2, 14]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν αὖ ταύτης	ἀρχὴ	μὲν τῆς παιδιᾶς τὸ κατὰ
[2, 3]	ἐν τοῖς χοροῖς, ὅτι ἂν	~τύχῃ	ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν;
[2, 1]	λύπην, καὶ ~ἐν οἷς ἀρετὴ	ψυχῇ	καὶ κακία παραγίγνεται πρῶτον, ταῦτ'
[2, 5]	ὀρθός ἐστιν· ἵν' οὖν ἡ	ψυχὴ	τοῦ παιδὸς μὴ ἐναντία ~χαίρειν
[2, 4]	πέρι (μόνον, ὃς δ' ἂν	τέρψῃ	τοὺς θεατὰς ~μάλιστα, μηδὲν ἐπιταττόμενος
[2, 6]	ὡς ὀλίγιστον ὁ τοιοῦτος ~χρόνον	ἐπιζώῃ.	Ταῦτα δὴ λέγειν, οἶμαι, τοὺς