| Livre, chapitre |
| [2, 14] |
ᾗτινι
πόλει,
τακτὰ
δὲ
τά
|
τ' |
ἄλλ'
ἂν
εἴη
~γεωργήματα
καὶ |
| [2, 12] |
κάλλιστον
διαμαχόμενον
φόβον
εἰσπέμπειν
οἵους
|
τ' |
εἶναι
~μετὰ
δίκης,
ὃν
αἰδῶ |
| [2, 6] |
μᾶλλον,
ᾖ
δὲ
ἄδικος,
ἄθλιός
|
τ' |
ἐστὶ
καὶ
ἀνιαρῶς
~ζῇ.
Καὶ |
| [2, 12] |
ἐκλέγεσθαί
τε
τὰ
~προσήκοντα
οἷοί
|
τ' |
ὦσιν
ἃ
τοῖς
τηλικούτοις
τε |
| [2, 5] |
καὶ
κατὰ
ταὐτά,
~ὡς
(σὺ
|
κατ' |
Αἴγυπτον
ἀφερμηνεύεις,
ἀλλ'
οὐδέποτε
τῶν |
| [2, 3] |
ταῖς
πόλεσιν
ἔξεστι
δρᾶν,
πλὴν
|
κατ' |
~Αἴγυπτον.
~(Κλεινίας)
~Ἐν
Αἰγύπτῳ
δὲ |
| [2, 3] |
φύσιν
ἢ
κατὰ
ἔθος
ἢ
|
κατ' |
ἀμφότερα,
τούτους
μὲν
καὶ
τούτοις |
| [2, 12] |
ἀεὶ
συμβαίνει
γιγνόμενος,
ὅπερ
~ὑπεθέμεθα
|
κατ' |
ἀρχὰς
ἀναγκαῖον
εἶναι
γίγνεσθαι
περὶ |
| [2, 10] |
ἄστη
δυνάμενος
διοικεῖν,
ὃν
δὴ
|
κατ' |
ἀρχὰς
~εἴπομεν
τῶν
Τυρταίου
πολεμικῶν |
| [2, 9] |
φράζειν.
~(Ἀθηναῖος)
~Εἴπομεν,
εἰ
μεμνήμεθα,
|
κατ' |
ἀρχὰς
τῶν
λόγων,
ὡς
ἡ |
| [2, 1] |
~πολλῆς
σπουδῆς
ἔνεστ'
ἐν
τῇ
|
κατ' |
ὀρθὸν
χρείᾳ
τῆς
ἐν
οἴνῳ |
| [2, 8] |
ὁ
Μουσῶν
χορὸς
ὁ
παιδικὸς
|
ὀρθότατ' |
ἂν
εἰσίοι
πρῶτος
τὰ
~τοιαῦτα |
| [2, 7] |
ὑμῖν
ἰσχὺν
διαφέρουσαν
(καὶ
ἀνδρείαν
|
μετ' |
ἀθανασίας,
καὶ
~μηδὲν
ἄλλο
αὐτῷ |
| [2, 14] |
μεθ'
ὧν
ἂν
~(βούληται
πίνειν
|
μετ' |
ἐπιτηδευμάτων
ὡντινωνοῦν
ἄλλων,
οὐκ
ἂν |
| [2, 8] |
ἓν
καὶ
ταὐτὸν
ὅτι
μάλιστα
|
~φθέγγοιτ' |
ἀεὶ
διὰ
βίου
παντὸς
ἔν |
| [2, 9] |
ἡδονήν.
~(Κλεινίας)
~Πῶς
δ'
οὐχ
|
ὁμολογοῖτ' |
ἂν
δεῖν
ταῦτα
οὕτω
πράττεσθαι; |
| [2, 14] |
σχεδὸν
ἁπάντων
~ἐμμετρότατα
καὶ
ὀλίγιστα
|
γίγνοιτ' |
ἄν.
~Οὗτος,
ὦ
ξένοι,
ἡμῖν, |
| [2, 11] |
πᾶσά
τις
ἀμουσία
καὶ
~θαυματουργία
|
γίγνοιτ' |
ἂν
τῆς
χρήσεως.
Ταῦτα
μὲν |
| [2, 9] |
δή;
λέγε·
μάλα
γὰρ
ἄτοπος
|
γίγνοιτ' |
ἂν
ὥς
γε
ἐξαίφνης
ἀκούσαντι |
| [2, 10] |
~(Κλεινίας)
~Καλῶς.
~(Ἀθηναῖος)
~Οὐκοῦν
ἡδονῇ
|
κρίνοιτ' |
ἂν
μόνον
ἐκεῖνο
ὀρθῶς,
ὃ |
| [2, 9] |
ᾄδειν
ἑστὼς
ὀρθὸς
ἔτι
μᾶλλον
|
~αἰσχύνοιτ' |
ἄν·
καὶ
ταῦτά
γ'
εἰ |
| [2, 9] |
πράττων
τοῦτο
καὶ
ἀνάγκης
γιγνομένης
|
αἰσχύνοιτ' |
ἂν
μᾶλλον,
ὅσῳ
~πρεσβύτερος
καὶ |
| [2, 4] |
ὀρθῶς
λέγεταί
τε
τοῦτο
καὶ
|
πράττοιτ' |
ἄν,
εἰ
~ταύτῃ
γίγνοιτο;
~(Κλεινίας) |
| [2, 9] |
~τοῦ
πέρι;
~(Ἀθηναῖος)
~Τὸ
δεῖν
|
πάντ' |
ἄνδρα
καὶ
παῖδα,
ἐλεύθερον
καὶ |
| [2, 14] |
ὑπομιμνῄσκοντος
καὶ
ἐγείροντος
τὸν
~ῥυθμόν,
|
κοινωθέντ' |
ἀλλήλοις
χορείαν
καὶ
παιδιὰν
ἐτεκέτην. |
| [2, 12] |
παιδεύειν
τε
καὶ
~πλάττειν,
καθάπερ
|
ὅτ' |
ἦσαν
νέαι;
Τοῦτον
δ'
εἶναι |
| [2, 4] |
τῶν
ἀγωνισαμένων
ἥδιστος
γεγονέναι
τί
|
ποτ' |
ἂν
~ἡγούμεθα
ἐκ
ταύτης
τῆς |
| [2, 8] |
γε
ταῦτα
δύνασθαι
ἡμῶν
ἀμφισβητῆσαί
|
ποτ' |
ἂν
~οὐδέτερος.
~(Ἀθηναῖος)
~Τὸ
μετὰ |
| [2, 2] |
παντὸς
μὲν
οὖν.
~(Ἀθηναῖος)
~Τί
|
ποτ' |
ἂν
οὖν
λέγομεν
τὸ
πεπλανηκὸς |
| [2, 7] |
ἂν
ὁ
~ἀκούων,
οἶμαι,
τί
|
ποτ' |
ἐν
αὐτῷ
τὸ
τῆς
ἡδονῆς |
| [2, 11] |
τις
τὸ
~παράπαν
ἀγνοῶν
ὅτι
|
ποτ' |
ἐστὶ
τὸ
μεμιμημένον
ζῷον;
~(Κλεινίας) |
| [2, 2] |
~Ἔοικεν.
~(Ἀθηναῖος)
~Ἴδωμεν
δὴ
τί
|
ποτ' |
ἐστὶ
τὸ
νῦν
αὖ
λεγόμενον. |
| [2, 10] |
τί
ποτε
~βούλεται
καὶ
ὅτου
|
ποτ' |
ἐστὶν
εἰκὼν
ὄντως,
σχολῇ
τήν |
| [2, 11] |
τούτοις
ἀγνοοῖ
τῶν
μεμιμημένων
ὅτι
|
ποτ' |
ἐστὶν
ἕκαστον
τῶν
~σωμάτων;
Ἆρ' |
| [2, 10] |
ἔοικε,
γιγνώσκειν
τῶν
ποιημάτων
ὅτι
|
ποτ' |
ἐστὶν
τὸν
~μέλλοντα
ἐν
αὐτῷ |
| [2, 11] |
~Τί
οὖν
ὁ
μηδ'
ὅτι
|
ποτ' |
ἔχει
γιγνώσκων;
ἆρα,
ὅπερ
εἴπομεν, |
| [2, 5] |
δρῶσιν
~πᾶν
τοὐναντίον
συμβαίνει.
Τί
|
ποτ' |
οὖν
ἡμῖν
τὰ
νῦν
αὖ |
| [2, 1] |
γῆρας
παρεγένετο·
τέλεος
δ'
~οὖν
|
ἔστ' |
ἄνθρωπος
ταῦτα
καὶ
τὰ
ἐν |
| [2, 1] |
μέγεθος
ὠφελίας
ἄξιον
~πολλῆς
σπουδῆς
|
ἔνεστ' |
ἐν
τῇ
κατ'
ὀρθὸν
χρείᾳ |
| [2, 11] |
εἰκόνων.
Ἁμαρτών
τε
γάρ
τις
|
μέγιστ' |
ἂν
βλάπτοιτο,
(ἤθη
~κακὰ
φιλοφρονούμενος, |
| [2, 9] |
τῇ
πόλει,
ᾆδον
τὰ
κάλλιστα
|
μέγιστ' |
ἂν
ἐξεργάζοιτο
~ἀγαθά;
ἢ
τοῦτο |
| [2, 10] |
μιμητικήν;
~(Κλεινίας)
~Τί
μήν;
~(Ἀθηναῖος)
|
~Ἥκιστ' |
ἄρα
ὅταν
τις
μουσικὴν
ἡδονῇ |
| [2, 4] |
εἴ
τις
~καὶ
(θαύματα
ἐπιδεικνὺς
|
μάλιστ' |
ἂν
νικᾶν
ἡγοῖτο·
τούτων
δὴ |
| [2, 4] |
ἀγῶνας
τοῖς
δυναμένοις
ἡμᾶς
ὅτι
|
~μάλιστ' |
εἰς
τὴν
νεότητα
μνήμῃ
ἐπεγείρειν; |
| [2, 11] |
καὶ
~φωνῆς
θηριώδους
σφόδρα
φίλον
|
ὥστ' |
αὐλήσει
γε
χρῆσθαι
καὶ
(κιθαρίσει |
| [2, 7] |
δικαιότερα
δὲ
ἄλλα,
καὶ
πόλλ'
|
ἄττ' |
ἂν
παρὰ
τὰ
νῦν
λεγόμενα |
| [2, 5] |
ἃ
~βούλομαι
γίγνεσθαι
περὶ
μουσικήν,
|
τοιαῦτ' |
ἄττα
εἶπον
ἴσως
ὥστε
σοὶ |
| [2, 11] |
~ταῦτα
τεταραγμένως
εἴργασται·
μῶν
δοκεῖ
|
ταῦτ' |
ἄν
ποτε
διαγνῶναί
τις
τὸ |
| [2, 2] |
~(Κλεινίας)
~Οὕτω
μὲν
οὖν.
~(Ἀθηναῖος)
|
~Ταῦτ' |
ἄρα
μετὰ
τοῦθ'
ἡμῖν
αὖ |
| [2, 1] |
ψυχῇ
καὶ
κακία
παραγίγνεται
πρῶτον,
|
ταῦτ' |
εἶναι,
φρόνησιν
δὲ
καὶ
~ἀληθεῖς |
| [2, 13] |
ἔγωγ'
ἄν
σε
φαίην
σχεδὸν
|
ταῦτ' |
(ἐρόμενον
σαφῶς,
καὶ
~μανθάνω
ὡς |
| [2, 3] |
ἐν
τοῖς
ἱεροῖς,
(καὶ
παρὰ
|
ταῦτ' |
οὐκ
ἐξῆν
~οὔτε
ζωγράφοις,
οὔτ' |
| [2, 3] |
νῦν
~δεδημιουργημένων
(οὔτε
τι
καλλίονα
|
οὔτ' |
αἰσχίω,
τὴν
αὐτὴν
δὲ
τέχνην |
| [2, 3] |
ταῦτ'
οὐκ
ἐξῆν
~οὔτε
ζωγράφοις,
|
οὔτ' |
ἄλλοις
ὅσοι
σχήματα
καὶ
ὁποῖ' |
| [2, 6] |
ἐστὶ
καὶ
ἀνιαρῶς
~ζῇ.
Καὶ
|
οὔτ' |
ἂν
μνησαίμην,
φησὶν
ὑμῖν
ὁ |
| [2, 5] |
πολλῶν
καὶ
~τῆς
αὑτοῦ
ἀπαιδευσίας,
|
οὔτ' |
αὖ
γιγνώσκοντα
δι'
ἀνανδρίαν
καὶ |
| [2, 6] |
ὁ
ποιητής,
εἴπερ
ὀρθῶς
λέγει,
|
οὔτ' |
ἐν
~λόγῳ
ἄνδρα
τιθείμην,
ὃς |
| [2, 1] |
στέργειν
δὲ
ἃ
χρὴ
στέργειν,
|
τοῦτ' |
~αὐτὸ
ἀποτεμὼν
τῷ
λόγῳ
καὶ |
| [2, 13] |
ὅθεν
καὶ
τὸν
οἶνον
ἐπὶ
|
τοῦτ' |
αὐτὸ
δεδώρηται.
~Ἐγὼ
δὲ
τὰ |
| [2, 10] |
ὑγιεινὸν
τῶν
προσφερομένων
λέγομεν
ἑκάστοτε,
|
τοῦτ' |
αὐτὸ
εἶναι
ἐν
αὐτοῖς
~καὶ |
| [2, 7] |
~Εἶεν·
τί
οὖν
τὸ
μετὰ
|
τοῦτ' |
εἰπεῖν
ἡμᾶς
χρεών;
Ἀνδρεῖος
γὰρ |
| [2, 9] |
καὶ
αἰσχυντηλῶς
ᾄδοντες
ἀπροθύμως
ἂν
|
τοῦτ' |
~ἐργάζοιντο;
~(Κλεινίας)
~Ἀναγκαιότατα
μέντοι
λέγεις. |
| [2, 12] |
~(Κλεινίας)
~Καὶ
τίς
μηχανή;
~(Ἀθηναῖος)
|
~Τοῦτ' |
οὖν,
ὡς
ἔοικεν,
ἀνευρίσκομεν
αὖ |
| [2, 11] |
τοιαῦτα
~ἐμπλέκοντες
καὶ
συγκυκῶντες
ἀλόγως,
|
γέλωτ' |
ἂν
παρασκευάζοιεν
τῶν
~ἀνθρώπων
ὅσους |