Livre, chapitre
[2, 4]	εἰ ~ταύτῃ γίγνοιτο; ~(Κλεινίας) ~Τάχ'	ἄν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀλλ' ὦ μακάριε, μὴ
[2, 3]	γε λόγον ἔχει· πῶς γὰρ	ἄν;	~(Ἀθηναῖος) ~Νῦν δέ γε αὐτὸ
[2, 4]	λέγεταί τε τοῦτο καὶ πράττοιτ'	ἄν,	εἰ ~ταύτῃ γίγνοιτο; ~(Κλεινίας) ~Τάχ'
[2, 4]	σκοπώμεθα τοιῷδέ τινι τρόπῳ· τί	ἄν,	εἴ ποτέ τις οὕτως ἁπλῶς
[2, 7]	ζημίαν τε ~ὀλίγου μεγίστην ἐπιτιθείην	ἄν,	εἴ τις ἐν τῇ χώρᾳ
[2, 9]	ἑστὼς ὀρθὸς ἔτι μᾶλλον ~αἰσχύνοιτ'	ἄν·	καὶ ταῦτά γ' εἰ καθάπερ
[2, 14]	ἁπάντων ~ἐμμετρότατα καὶ ὀλίγιστα γίγνοιτ'	ἄν.	~Οὗτος, ὦ ξένοι, ἡμῖν, εἰ
[2, 11]	τεταραγμένως εἴργασται· μῶν δοκεῖ ταῦτ'	ἄν	ποτε διαγνῶναί τις τὸ ~παράπαν
[2, 2]	ἐστὶν φυλακὴ καὶ ὅπου διαγιγνώσκειν	ἄν	ποτε ~(δυναίμεθα. Ἆρ' οὐχ οὕτως;
[2, 4]	ἀποκρίνοιτό σοι τοῦτο ὡς γνοὺς	ἄν	ποτε πρὶν ἀκοῦσαί ~τε, καὶ
[2, 11]	πάντας ψόφους εἰς ταὐτὸν οὐκ	ἄν	ποτε ~συνθεῖεν, ὡς ἕν τι
[2, 10]	τὸ ὀρθῶς μὴ γιγνώσκων ἆρ'	ἄν	ποτε τό γε εὖ καὶ
[2, 11]	ἐστὶν ἕκαστον τῶν ~σωμάτων; Ἆρ'	ἄν	ποτε τό γε ὀρθῶς αὐτῶν
[2, 13]	τὴν ἐρώτησιν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ'	ἄν	σε φαίην σχεδὸν ταῦτ' (ἐρόμενον
[2, 10]	ξένε, καὶ οἵδε οὐκ ἄλλην	ἄν	τινα δυναίμεθα ᾠδὴν ἢ ἣν
[2, 14]	γυνή. Καὶ ἄλλα δὲ πάμπολλα	ἄν	τις λέγοι ἐν οἷς τοῖς
[2, 8]	διεληλύθαμέν τε καὶ ἔτι διέλθοιμεν	ἄν,	τὸ δὲ ~κεφάλαιον αὐτῶν τοῦτο
[2, 10]	που τῶν τοιούτων ἡ ἰσότης	ἄν,	ὡς ἐπὶ τὸ πᾶν εἰπεῖν,
[2, 11]	(δεῖ βέλτιον τοὺς πεντηκοντούτας ὅσοισπερ	ἂν	ᾄδειν ~προσήκῃ. Τῶν γὰρ ῥυθμῶν
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Ἄτοπον ἤρου· τίς γὰρ	ἂν	ἀποκρίνοιτό σοι τοῦτο ὡς γνοὺς
[2, 3]	οἰόμεθα ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς, ὅτιπερ	~ἂν	αὐτὸν τὸν ποιητὴν ἐν τῇ
[2, 11]	Ἁμαρτών τε γάρ τις μέγιστ'	ἂν	βλάπτοιτο, (ἤθη ~κακὰ φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν
[2, 7]	ἥδιστον, ἄτοπος αὐτῶν ὁ λόγος	ἂν	~γίγνοιτο. Βούλομαι δέ μοι μὴ
[2, 9]	ὅπῃ τοῦτο εὔλογον ~οὕτω γιγνόμενον	ἂν	γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 7]	δὴ δικαίῳ χωριζόμενον ἡδονῆς ἀγαθὸν	ἂν	γίγνοιτο; ~φέρε, κλέος τε καὶ
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Πῶς δ' οὐχ ὁμολογοῖτ'	ἂν	δεῖν ταῦτα οὕτω πράττεσθαι; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	διατεθεὶς οὕτως ἕκαστος ἆρ' οὐκ	ἂν	ἐθέλοι προθυμότερόν ~γε, ἧττον αἰσχυνόμενος,
[2, 14]	τακτὰ δὲ τά τ' ἄλλ'	ἂν	εἴη ~γεωργήματα καὶ πᾶσα ἡ
[2, 3]	θεοῦ ἢ θείου τινὸς ἀνδρὸς	ἂν	εἴη, ~καθάπερ ἐκεῖ φασιν τὰ
[2, 11]	καλὸν εἴτε ὅπῃ ποτὲ ἐλλιπὲς	ἂν	εἴη κάλλους; ~(Κλεινίας) ~Πάντες μεντἂν
[2, 2]	ᾄδειν τε καὶ ὀρχεῖσθαι δυνατὸς	ἂν	εἴη καλῶς. ~(Κλεινίας) ~Ἔοικεν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 2]	εἴθ' Ἑλληνικῆς εἴτε βαρβαρικῆς ~λόγος	ἂν	εἴη. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν·
[2, 8]	~Τὸ μετὰ τοῦτο τοίνυν ἐμὸν	ἂν	εἴη λέγειν. Φημὶ γὰρ ἅπαντας
[2, 10]	ἐὰν γίγνηται, ~χάριν αὐτὸ δικαιότατον	ἂν	εἴη προσαγορεύειν; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	ἴσον ἴσον οὐδὲ τὸ σύμμετρον	ἂν	εἴη ~σύμμετρον ὅλως ἀλλὰ τῷ
[2, 9]	λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν πρέπον	ἂν	εἴη τοῦτο; ὁρᾶτε εἰ τῇδε.
[2, 9]	ἀνοήτως οὕτως ἀφήσομεν, ὃ κυριώτατον	ἂν	εἴη τῶν καλλίστων ~τε καὶ
[2, 8]	Μουσῶν χορὸς ὁ παιδικὸς ὀρθότατ'	ἂν	εἰσίοι πρῶτος τὰ ~τοιαῦτα εἰς
[2, 10]	οὖν οὐ πᾶσαν μίμησιν φαῖμεν	ἂν	ἐκ τῶν νῦν λεγομένων ἥκιστα
[2, 11]	αὐτῶν τῶν Μουσῶν. Οὐ γὰρ	ἂν	ἐκεῖναί γε ~ἐξαμάρτοιέν ποτε τοσοῦτον
[2, 8]	ταῦτα ~οὕτως ἔχειν· οὐδεὶς γὰρ	ἂν	ἑκὼν ἐθέλοι πείθεσθαι πράττειν τοῦτο
[2, 9]	πόλει, ᾆδον τὰ κάλλιστα μέγιστ'	ἂν	ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά; ἢ τοῦτο ἀνοήτως
[2, 8]	εἴπερ τι καὶ ἄλλο ἐτόλμησεν	ἂν	ἐπ' ἀγαθῷ ~ψεύδεσθαι πρὸς τοὺς
[2, 13]	Καὶ γὰρ ἔτι πλείω τις	ἂν	ἐπεξέλθοι λέγων· ~ἐπεὶ καὶ τὸ
[2, 6]	καὶ τὸ ποιεῖν τυραννοῦντα ὅτι	ἂν	ἐπιθυμῇ, ~καὶ τὸ δὴ τέλος
[2, 8]	~νομοθέτῃ παράδειγμα τοῦ (πείσειν ὅτι	ἂν	ἐπιχειρῇ τις πείθειν τὰς τῶν
[2, 13]	διαπεπεράνθω· τὰ δ' ἡμίσεα, ὅπως	ἂν	ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν ἢ καὶ
[2, 7]	τὸ καὶ κακῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὐκ	ἂν	ἔτι τοῦθ' ὁμοίως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 3]	πολιτικὸν ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ' ἕτερα φαῦλ'	ἂν	εὕροις ~αὐτόθι· τοῦτο δ' οὖν
[2, 8]	ἔστιν ὅτι τούτου ψεῦδος λυσιτελέστερον	ἂν	~(ἐψεύσατό ποτε καὶ δυνάμενον μᾶλλον
[2, 7]	καὶ ὑβριστής, ἐξ ἀνάγκης αἰσχρῶς	ἂν	ζῆν; Ἢ τοῦτο μὲν ~ἴσως
[2, 5]	αὐτὰ καλλιόνως οὕτως εἶναι ~φαῖμεν	ἂν	ἢ καθάπερ νῦν γίγνεται γιγνόμενα;
[2, 10]	οὖν πρέποι θείοις ἀνδράσιν; Ἆρ'	ἂν	ἡ τῶν χορῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἡμεῖς
[2, 4]	ἀγωνισαμένων ἥδιστος γεγονέναι τί ποτ'	ἂν	~ἡγούμεθα ἐκ ταύτης τῆς προρρήσεως
[2, 10]	ἣν δὴ κάλλιστά τις ὀνομάσαι	ἂν	ἡδονήν, ὅταν μηδὲν αὐτῇ τούτων
[2, 4]	ἡγεῖσθαι καὶ ~κρίνειν νικᾶν, ὃς	ἂν	ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν ὅτι
[2, 4]	τι τῶν Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ'	~ἂν	ἡμεῖς οἱ γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες
[2, 3]	μεῖζον ἀγαθὸν ἢ κακὸν φαῖμεν	ἂν	ἡμῖν ἐκ πάσης ἀνάγκης γίγνεσθαι;
[2, 5]	λέγειν ὡς νῦν γιγνόμενα, οὐκ	ἂν	~θαυμάζοιμι εἰ μὴ σαφῶς λέγων
[2, 7]	Εἰ δὴ δύο φαῖεν, ~ἐροίμεθ'	ἂν	ἴσως αὐτοὺς πάλιν, εἴπερ ὀρθῶς
[2, 10]	σαφῶς, ἀλλ' ὧδε σαφέστερον ἴσως	ἂν	λεχθείη. ~(Κλεινίας) ~Πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν
[2, 9]	τοῦτο καὶ ἀνάγκης γιγνομένης αἰσχύνοιτ'	ἂν	μᾶλλον, ὅσῳ ~πρεσβύτερος καὶ σωφρονέστερος
[2, 8]	αἴσχιστος λόγων καὶ ἐναντιώτατος ὃς	ἂν	μὴ φῇ ταῦτα ~οὕτως ἔχειν·
[2, 6]	καὶ ἀνιαρῶς ~ζῇ. Καὶ οὔτ'	ἂν	μνησαίμην, φησὶν ὑμῖν ὁ ποιητής,
[2, 10]	~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἡδονῇ κρίνοιτ'	ἂν	μόνον ἐκεῖνο ὀρθῶς, ὃ μήτε
[2, 4]	φαῖμεν πάμπολυ. Τίς οὖν ~ὀρθῶς	ἂν	νενικηκὼς εἴη; τοῦτο μετὰ τοῦτο·
[2, 4]	τις ~καὶ (θαύματα ἐπιδεικνὺς μάλιστ'	ἂν	νικᾶν ἡγοῖτο· τούτων δὴ τοιούτων
[2, 4]	τῶν ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν κριθέντας ὀρθῶς	ἂν	νικᾶν. Τὸ γὰρ ἔθος ἡμῖν
[2, 4]	μυρίων ἐλθόντων ἔχομεν εἰπεῖν τίς	ἂν	νικῷ δικαίως; ~(Κλεινίας) ~Ἄτοπον ἤρου·
[2, 7]	βίον εἶναι, ζητοῖ που πᾶς	ἂν	ὁ ~ἀκούων, οἶμαι, τί ποτ'
[2, 12]	δὲ παιδιά, μῶν οὐκ ὠφεληθέντες	ἂν	~οἱ τοιοῦτοι συμπόται καὶ μᾶλλον
[2, 7]	νομοθέτης εἴτε καὶ πατὴρ ἄτοπος	~ἂν	οἶμαι καὶ ἄπορος φαίνοιτο τοῦ
[2, 10]	~Καὶ μὴν τοῦτό γε πᾶς	ἂν	ὁμολογοῖ περὶ τῆς μουσικῆς, ὅτι
[2, 1]	~φιλία καὶ λύπη καὶ μῖσος	ἂν	ὀρθῶς ἐν ψυχαῖς ἐγγίγνωνται μήπω
[2, 8]	ταῦτα δύνασθαι ἡμῶν ἀμφισβητῆσαί ποτ'	ἂν	~οὐδέτερος. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ μετὰ τοῦτο
[2, 2]	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί ποτ'	ἂν	οὖν λέγομεν τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς
[2, 10]	~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Τίς	ἂν	οὖν πρέποι θείοις ἀνδράσιν; Ἆρ'
[2, 12]	μέχρι δὲ τοσούτου παιδευθέντες ἀκριβεστέραν	ἂν	παιδείαν τῆς ἐπὶ τὸ ~πλῆθος
[2, 9]	ᾠδῆς οὗτος ὁ τρόπος οὐκ	ἂν	~παντάπασιν ἀσχήμων (γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς.
[2, 7]	δὲ ἄλλα, καὶ πόλλ' ἄττ'	ἂν	παρὰ τὰ νῦν λεγόμενα ὑπό
[2, 3]	προσαγορεύειν καλὰ ἀναγκαῖον, οἷς δ'	ἂν	παρὰ φύσιν ἢ ~τρόπον ἤ
[2, 11]	~ἐμπλέκοντες καὶ συγκυκῶντες ἀλόγως, γέλωτ'	ἂν	παρασκευάζοιεν τῶν ~ἀνθρώπων ὅσους φησὶν
[2, 8]	τί πείσας μέγιστον ~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο	ἂν	πόλιν, τούτου δὲ πέρι πᾶσαν
[2, 14]	τὸν λόγον τοῦτον οὐδ' ~ἀμπελώνων	ἂν	πολλῶν δέοι οὐδ' ᾗτινι πόλει,
[2, 3]	μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων, οἷς μὲν	ἂν	~πρὸς τρόπου τὰ ῥηθέντα ἢ
[2, 1]	κατά γε τὴν ἐμὴν ὀρθῶς	~ἂν	προσαγορεύοις. ~(Κλεινίας) ~Καὶ γάρ, ὦ
[2, 10]	μὲν ~τὴν χάριν, ἣν ἡδονὴν	ἂν	προσείποιμεν· ἣν (δὲ ὀρθότητά τε
[2, 10]	παιδοτροφίᾳ ὅθεν οὐ μόνον ἀγαθὸς	~(ἂν	στρατιώτης εἴη, πόλιν δὲ καὶ
[2, 7]	ζῆν; Ἢ τοῦτο μὲν ~ἴσως	ἂν	συγχωρήσαιτε, τό γε αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας)
[2, 10]	καὶ τοῦτό γε μῶν οὐκ	ἂν	~σύμπαντες ὁμολογοῖεν ποιηταί τε καὶ
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ'	ἂν	τὰ καλά τε ἡγούμενος εἶναι
[2, 3]	αἰσχρά τε ~προσαγορεύειν. Οἷς δ'	ἂν	τὰ μὲν τῆς φύσεως ὀρθὰ
[2, 7]	συμφερόντως αὑτῷ; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς	ἂν	ταῦτά γ' ἔτι συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 3]	δὲ τοὐναντίον. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται οὕτως	ἂν	ταῦτα ἔχειν ἐκ τῶν ὑπὸ
[2, 4]	ἡδονῆς πέρι (μόνον, ὃς δ'	ἂν	τέρψῃ τοὺς θεατὰς ~μάλιστα, μηδὲν
[2, 2]	μὴ καλά; ἢ ~κεῖνος ὃς	ἂν	τῇ μὲν φωνῇ καὶ (τῷ
[2, 11]	τις ἀμουσία καὶ ~θαυματουργία γίγνοιτ'	ἂν	τῆς χρήσεως. Ταῦτα μὲν ἔχει
[2, 14]	μετ' ἐπιτηδευμάτων ὡντινωνοῦν ἄλλων, οὐκ	ἂν	τιθείμην ταύτην ~τὴν ψῆφον, ὡς
[2, 7]	τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ~διάφορα πείθοιμ'	ἂν	τοὺς πολίτας μοι φθέγγεσθαι. Φέρε
[2, 7]	καὶ νομοθέτης ὢν ταύτῃ πειρῴμην	ἂν	τούς ~τε ποιητὰς ἀναγκάζειν φθέγγεσθαι
[2, 9]	τε καὶ αἰσχυντηλῶς ᾄδοντες ἀπροθύμως	ἂν	τοῦτ' ~ἐργάζοιντο; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα μέντοι
[2, 10]	ὅσαι τέχναι εἰκαστικαί; (Ἆρ' οὐκ,	ἂν	τοῦτο ~ἐξεργάζωνται, τὸ μὲν ἡδονὴν
[2, 3]	νέους ἐν τοῖς χοροῖς, ὅτι	ἂν	~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν ἢ
[2, 2]	τε καὶ ~μουσικὴν ἢ ὃς	ἂν	τῷ μὲν σώματι καὶ τῇ
[2, 14]	Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων χρείας προσθείμην	ἂν	τῷ τῶν ~Καρχηδονίων νόμῳ, μηδέποτε
[2, 7]	~μακαριώτατος· εἶτα μετὰ ταῦτα ἔγωγ'	ἂν	φαίην· ὦ πάτερ, οὐχ ὡς
[2, 4]	οἱ γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν	ἂν	φαῖμεν πάμπολυ. Τίς οὖν ~ὀρθῶς
[2, 3]	δήπου ἀνάγκη τὸν ~χαίροντα ὁποτέροις	ἂν	χαίρῃ, ἐὰν ἄρα καὶ ἐπαινεῖν
[2, 6]	καὶ ἀρετῆς ἁπάσης, ἔλαττον δέ,	ἂν	ὡς ὀλίγιστον ὁ τοιοῦτος ~χρόνον
[2, 9]	λέγε· μάλα γὰρ ἄτοπος γίγνοιτ'	ἂν	ὥς γε ἐξαίφνης ἀκούσαντι Διονύσου
[2, 9]	ἐδωρήσατο τὸν οἶνον φάρμακον, ὥστε	ἀνηβᾶν	ἡμᾶς, καὶ ~δυσθυμίας λήθῃ γίγνεσθαι
[2, 14]	τῆς παιδιᾶς τὸ κατὰ (φύσιν	πηδᾶν	εἰθίσθαι ~πᾶν ζῷον, τὸ δὲ
[2, 8]	πείσομεν οὓς ~δεῖ πείθειν ἢ	ἐὰν	ἄλλως πως φθεγγώμεθα λέγοντες. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	τὸν ~χαίροντα ὁποτέροις ἂν χαίρῃ,	ἐὰν	ἄρα καὶ ἐπαινεῖν αἰσχύνηται· καίτοι
[2, 10]	ἡδονὴν ἐν αὐτοῖς γίγνεσθαι παρεπόμενον,	ἐὰν	γίγνηται, ~χάριν αὐτὸ δικαιότατον ἂν
[2, 6]	καὶ ἐὰν πλουτῇ καὶ μή·	ἐὰν	δὲ ἄρα ~πλουτῇ μὲν Κινύρα
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος)	~Ἐὰν	δέ γ' οἱ μείζους παῖδες,
[2, 13]	σώματος, ἃ παιζόντων ὄρχησιν εἴπομεν,	ἐὰν	μέχρι τῆς τοῦ σώματος ~ἀρετῆς
[2, 6]	μικρὸς καὶ ἀσθενὴς ᾖ, καὶ	ἐὰν	πλουτῇ καὶ μή· ἐὰν δὲ
[2, 10]	καὶ ζητητέον ἥκιστα ταύτην (ὡς	σπουδαίαν,	εἴ τις ἄρα που καὶ
[2, 10]	ἡδονὴν μόνον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ναί, καὶ	παιδιάν	γε εἶναι τὴν αὐτὴν ταύτην
[2, 14]	~ῥυθμόν, κοινωθέντ' ἀλλήλοις χορείαν καὶ	παιδιὰν	ἐτεκέτην. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ
[2, 9]	τῶν ~πρεσβυτέρων τελετὴν ἅμα καὶ	παιδιάν,	ἣν τοῖς ἀνθρώποις ἐπίκουρον τῆς
[2, 3]	~τὰς μούσας παιδείαν τε καὶ	παιδιάν,	οἰόμεθα ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς, ὅτιπερ
[2, 4]	μείζους παῖδες, τὸν τὰς κωμῳδίας·	τραγῳδίαν	δὲ αἵ τε πεπαιδευμέναι ~τῶν
[2, 4]	δὲ ~κιθαρῳδίαν, τὸν δέ τινα	τραγῳδίαν,	τὸν δ' αὖ κωμῳδίαν, οὐ
[2, 4]	τινα τραγῳδίαν, τὸν δ' αὖ	κωμῳδίαν,	οὐ θαυμαστὸν δὲ εἴ τις
[2, 4]	καθάπερ Ὅμηρος, ῥαψῳδίαν, ἄλλον δὲ	~κιθαρῳδίαν,	τὸν δέ τινα τραγῳδίαν, τὸν
[2, 4]	μέν τινα ἐπιδεικνύναι, καθάπερ Ὅμηρος,	ῥαψῳδίαν,	ἄλλον δὲ ~κιθαρῳδίαν, τὸν δέ
[2, 1]	ἐν (τούτοις πάντα κεκτημένος ἀγαθά.	~Παιδείαν	δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον
[2, 2]	~Πρῶτον δὴ τοῦτο ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν	παιδείαν	εἶναι πρώτην διὰ Μουσῶν τε
[2, 1]	~αὐτὸ ἀποτεμὼν τῷ λόγῳ καὶ	παιδείαν	προσαγορεύων, κατά γε τὴν ἐμὴν
[2, 3]	ἔσονται τὴν περὶ ~τὰς μούσας	παιδείαν	τε καὶ παιδιάν, οἰόμεθα ἐξέσεσθαι
[2, 12]	δὲ τοσούτου παιδευθέντες ἀκριβεστέραν ἂν	παιδείαν	τῆς ἐπὶ τὸ ~πλῆθος φερούσης
[2, 1]	(λέγομεν ἡμῖν εἶναι ~τὴν ὀρθὴν	παιδείαν.	Τούτου γάρ, ὥς γε ἐγὼ
[2, 10]	εὖ καὶ τὸ καλῶς τὴν	ἀλήθειαν	εἶναι τὴν ~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν
[2, 10]	ὃ μήτε τινὰ ὠφελίαν μήτε	~ἀλήθειαν	μήτε ὁμοιότητα ἀπεργαζόμενον (παρέχεται, μηδ'
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Φαίνεται. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δ'	ἀλήθειαν	τῆς κρίσεως ποτέραν κυριωτέραν εἶναι
[2, 3]	φύσιν ἢ ~τρόπον ἤ τινα	συνήθειαν,	οὔτε χαίρειν δυνατὸν οὔτε ἐπαινεῖν
[2, 12]	τὴν τῷ τοῦ ~Διονύσου χορῷ	βοήθειαν	ἐπιδεῖξαι καλῶς λεγομένην, εἰς δύναμιν
[2, 7]	δ' οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν	ὑγίειάν	τε κεκτημένον καὶ πλοῦτον καὶ
[2, 13]	~ἐν ᾧ μήπω κέκτηται τὴν	οἰκείαν	φρόνησιν, πᾶν μαίνεταί τε καὶ
[2, 10]	ἀρετῆς ἀλλ' οὐ ~πρῶτον τὴν	ἀνδρείαν	κτῆμα τιμῶντα ἀεὶ καὶ πανταχοῦ,
[2, 7]	~προστίθημι ὑμῖν ἰσχὺν διαφέρουσαν (καὶ	ἀνδρείαν	μετ' ἀθανασίας, καὶ ~μηδὲν ἄλλο
[2, 3]	πρὸς τὸ διαφθεῖραι τὴν καθιερωθεῖσαν	χορείαν	~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα. Τὴν γοῦν ἐκεῖ
[2, 14]	ἐγείροντος τὸν ~ῥυθμόν, κοινωθέντ' ἀλλήλοις	χορείαν	καὶ παιδιὰν ἐτεκέτην. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα.
[2, 2]	τοιοῦτος πεπαιδευμένος ἡμῖν ἔσται τὴν	χορείαν	τε καὶ ~μουσικὴν ἢ ὃς
[2, 13]	καὶ πᾶσαν τὴν μανικὴν ~ἐμβάλλει	χορείαν	τιμωρούμενος· ὅθεν καὶ τὸν οἶνον
[2, 4]	καὶ τῇ παιδιᾷ μετὰ χορείας	χρείαν	~ὀρθὴν εἶναι τοιῷδέ τινι τρόπῳ;
[2, 4]	~Ῥαψῳδὸν δέ, καλῶς Ἰλιάδα καὶ	Ὀδύσσειαν	ἤ τι τῶν Ἡσιοδείων διατιθέντα,
[2, 10]	τῆς (καλλίστης ᾠδῆς. ~Στρατοπέδου γὰρ	πολιτείαν	ἔχετε ἀλλ' οὐκ ἐν ἄστεσι
[2, 7]	τῶν λεγομένων κακῶν εἶναι γιγνόμενον	ἀδικίαν	δὲ καὶ ὕβριν ~ἔχοντα ἐν
[2, 3]	σχήμασιν ἢ ~μέλεσιν, ἤ τιν'	ὠφελίαν	αὖ τοῖς πρὸς τἀναντία τὰς
[2, 10]	τὴν δὲ ~ὀρθότητα καὶ τὴν	ὠφελίαν	καὶ τὸ εὖ καὶ τὸ
[2, 10]	ἐκεῖνο ὀρθῶς, ὃ μήτε τινὰ	ὠφελίαν	μήτε ~ἀλήθειαν μήτε ὁμοιότητα ἀπεργαζόμενον
[2, 10]	τινα ὀρθότητα, ἢ τὸ τρίτον	~ὠφελίαν;	Οἷον δὴ λέγω ἐδωδῇ μὲν
[2, 10]	ἣν (δὲ ὀρθότητά τε καὶ	ὠφελίαν,	~ὅπερ ὑγιεινὸν τῶν προσφερομένων λέγομεν
[2, 5]	αὖ γιγνώσκοντα δι' ἀνανδρίαν καὶ	δειλίαν	ἐκ ταὐτοῦ ~στόματος οὗπερ τοὺς
[2, 9]	ἀεὶ μεταβαλλόμενα καὶ πάντως παρεχόμενα	~ποικιλίαν,	ὥστε ἀπληστίαν εἶναί τινα τῶν
[2, 7]	πάντας τοὺς ἐν τῇ πόλει,	ζημίαν	τε ~ὀλίγου μεγίστην ἐπιτιθείην ἄν,
[2, 8]	~χαίρειν τοῦ λυπεῖσθαι πλέον ἕπεται.	Σκοτοδινιᾶν	δὲ τὸ πόρρωθεν ὁρώμενον ~πᾶσίν
[2, 11]	λόγου γιγνόμενον ῥυθμόν τε καὶ	ἁρμονίαν	γιγνώσκειν ὅτι τε βούλεται καὶ
[2, 2]	μέλη ἔνεστιν, περὶ ~ῥυθμὸν καὶ	ἁρμονίαν	οὔσης τῆς μουσικῆς, ὥστε εὔρυθμον
[2, 5]	πρὸς τὴν τοιαύτην ἣν λέγομεν	συμφωνίαν	ἐσπουδασμέναι, διὰ δὲ ~τὸ σπουδὴν
[2, 7]	ἔοικεν, ὦ φίλοι, δοίη τις	συμφωνίαν,	ὡς νῦν γε σχεδὸν ~ἀπᾴδομεν
[2, 14]	μηδ' ὅστις βουλευσόμενος εἰς βουλὴν	ἀξίαν	~τινὰ λόγου συνέρχεται, μηδέ γε
[2, 12]	εἴ γε δὴ εἴη τοιαύτη	οἵαν	νῦν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν
[2, 10]	ἀσχήμων (γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος)	~Ποίαν	δὲ ἥσουσιν οἱ ἄνδρες φωνήν;
[2, 5]	ἀπαιδευσίας, οὔτ' αὖ γιγνώσκοντα δι'	ἀνανδρίαν	καὶ δειλίαν ἐκ ταὐτοῦ ~στόματος
[2, 3]	~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν ἢ	μοχθηρίαν;	~(Κλεινίας) ~Οὔτοι δὴ τοῦτό γε
[2, 3]	παιδιᾶς ~μοίρᾳ, ὀνειρώττων αὐτοῦ τὴν	μοχθηρίαν;	τότε ὁμοιοῦσθαι δήπου ἀνάγκη τὸν
[2, 5]	τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ πρεσβυτάτοις δι'	ἐμπειρίαν	~συνδεδογμένον ὡς ὄντως ὀρθός ἐστιν·
[2, 10]	ἁμαρτήσεσθαι· μὴ γὰρ γιγνώσκων τὴν	οὐσίαν,	τί ποτε ~βούλεται καὶ ὅτου
[2, 12]	κατὰ νόμους δὲ πᾶσαν τὴν	συνουσίαν	~συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες, ὁπότε ἀφηγοῖντο
[2, 10]	ὀρθότητα τῆς βουλήσεως ~ἢ καὶ	ἁμαρτίαν	αὐτοῦ διαγνώσεται. ~(Κλεινίας) ~Σχολῇ· πῶς
[2, 9]	καὶ πάντως παρεχόμενα ~ποικιλίαν, ὥστε	ἀπληστίαν	εἶναί τινα τῶν ὕμνων τοῖς
[2, 1]	τε σώμασι καὶ ταῖς φωναῖς	ἡσυχίαν	ἄγειν οὐ ~δύνασθαι, (κινεῖσθαι δὲ
[2, 4]	ἔν γε τῷ τοιούτῳ, χαίροντες,	ἡσυχίαν	οὐ δυνάμεθα ἄγειν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστι
[2, 9]	ἁπάντων τῶν νέων ~διάπυρος οὖσα	ἡσυχίαν	οὐχ οἵα τε ἄγειν οὔτε
[2, 4]	ἡμεῖς οἱ γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες	νικᾶν	ἂν φαῖμεν πάμπολυ. Τίς οὖν
[2, 4]	~καὶ (θαύματα ἐπιδεικνὺς μάλιστ' ἂν	νικᾶν	ἡγοῖτο· τούτων δὴ τοιούτων καὶ
[2, 4]	δεῖ σοφώτατον ἡγεῖσθαι καὶ ~κρίνειν	νικᾶν,	ὃς ἂν ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ
[2, 4]	ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν κριθέντας ὀρθῶς ἂν	νικᾶν.	Τὸ γὰρ ἔθος ἡμῖν τῶν
[2, 2]	~φθέγγεσθαι, τόδε δὲ μᾶλλον εἰκὸς	πλανᾶν	ἡμᾶς. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 3]	~ἅττα ἐστὶ καὶ ὁποῖ' ἄττα	ἀπέφηναν	ἐν τοῖς ἱεροῖς, (καὶ παρὰ
[2, 8]	παισὶ παρέχει, νομοθέτης εἰ μὴ	δόξαν	εἰς ~τοὐναντίον τούτου καταστήσει, τὸ
[2, 3]	οὐδαμῶς ἔοικε δυνατὴ γεγονέναι ~διαφθεῖραι,	πᾶν	δὲ τοὐναντίον. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται οὕτως
[2, 10]	ἰσότης ἄν, ὡς ἐπὶ τὸ	πᾶν	εἰπεῖν, ~ἐξεργάζοιτο τοῦ τε τοσούτου
[2, 13]	τὸ δὲ τοσόνδε (οἶδα, ὅτι	πᾶν	ζῷον, ὅσον αὐτῷ προσήκει νοῦν
[2, 14]	τὸ κατὰ (φύσιν πηδᾶν εἰθίσθαι	~πᾶν	ζῷον, τὸ δὲ ἀνθρώπινον, ὡς
[2, 13]	μήπω κέκτηται τὴν οἰκείαν φρόνησιν,	πᾶν	μαίνεταί τε καὶ βοᾷ ἀτάκτως,
[2, 11]	δέ που προσήκοντα μὲν ἔχον	πᾶν	μέλος ὀρθῶς ἔχει, μὴ ~προσήκοντα
[2, 11]	~τοιοῦτόν γε πολλῆς ἀγροικίας μεστὸν	πᾶν,	ὁπόσον τάχους τε καὶ ἀπταισίας
[2, 5]	ἡδονὴν ἴσχειν, νῦν αὐτοῖς δρῶσιν	~πᾶν	τοὐναντίον συμβαίνει. Τί ποτ' οὖν
[2, 2]	τὰ δὲ κακίας αὖ, ~τοὐναντίον	ἅπαν.	~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς τε προκαλῇ καὶ
[2, 1]	πῶς. Φησὶν δὲ τὸ ~νέον	ἅπαν	ὡς ἔπος εἰπεῖν τοῖς τε
[2, 11]	ἄν ποτε διαγνῶναί τις τὸ	~παράπαν	ἀγνοῶν ὅτι ποτ' ἐστὶ τὸ
[2, 14]	γε μεθ' ἡμέραν μηδένα τὸ	παράπαν	εἰ μὴ ~σωμασκίας ἢ νόσων
[2, 6]	~ἀκούειν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τὸ	παράπαν	ζῆν μέγιστον μὲν κακὸν τὸν
[2, 14]	ἐνεργοὺς ~ὄντας οἴνου γεύεσθαι τὸ	παράπαν,	μηδ' ὅστις βουλευσόμενος εἰς βουλὴν
[2, 9]	παῖδας μέχρι ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα τὸ	παράπαν	~οἴνου μὴ γεύεσθαι, διδάσκοντες ὡς
[2, 9]	μέθης δὲ καὶ πολυοινίας τὸ	παράπαν	τὸν νέον ~ἀπέχεσθαι· τετταράκοντα δὲ
[2, 2]	οὔτε ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον τὸ	παράπαν	~φθέγγεσθαι, τόδε δὲ μᾶλλον εἰκὸς
[2, 3]	ἐν πάσαις ταῖς πόλεσιν ἔξεστι	δρᾶν,	πλὴν κατ' ~Αἴγυπτον. ~(Κλεινίας) ~Ἐν
[2, 14]	λόγου συνέρχεται, μηδέ γε μεθ'	ἡμέραν	μηδένα τὸ παράπαν εἰ μὴ
[2, 11]	ἤδη τριακοντούτας καὶ τῶν ~πεντήκοντα	πέραν	γεγονότας σκοπούμεθα, ἀλλ' ὅτι ποτὲ
[2, 8]	~Τὴν δ' ἀλήθειαν τῆς κρίσεως	ποτέραν	κυριωτέραν εἶναι φῶμεν; Πότερα τὴν
[2, 12]	~γίγνωνται· μέχρι δὲ τοσούτου παιδευθέντες	ἀκριβεστέραν	ἂν παιδείαν τῆς ἐπὶ τὸ
[2, 8]	δ' ἀλήθειαν τῆς κρίσεως ποτέραν	κυριωτέραν	εἶναι φῶμεν; Πότερα τὴν τῆς
[2, 1]	ἐν ταῖς ἑορταῖς μετὰ θεῶν.	Ὁρᾶν	ἃ χρὴ ~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν
[2, 6]	~ἀγαθὰ λέγεται· καὶ γὰρ ὀξὺ	ὁρᾶν	καὶ ἀκούειν καὶ (πάντα ὅσα
[2, 6]	ὑγιείας· καὶ δὴ καὶ τὸ	ὁρᾶν	(καὶ τὸ ~ἀκούειν καὶ αἰσθάνεσθαι
[2, 11]	~ἀνθρώπων ὅσους φησὶν Ὀρφεὺς λαχεῖν	ὥραν	τῆς τέρψιος. Ταῦτά γε γὰρ
[2, 10]	μὴ (ἀληθεῖ καὶ δὴ καὶ	πᾶσαν	ἰσότητα· οὐ ~γὰρ εἴ τῳ
[2, 8]	ἂν πόλιν, τούτου δὲ πέρι	πᾶσαν	μηχανὴν εὑρίσκειν ὅντινά ~ποτε τρόπον
[2, 10]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐ	πᾶσαν	μίμησιν φαῖμεν ἂν ἐκ τῶν
[2, 13]	διὸ τάς τε βακχείας καὶ	πᾶσαν	τὴν μανικὴν ~ἐμβάλλει χορείαν τιμωρούμενος·
[2, 12]	νῦν ἐχθροί, κατὰ νόμους δὲ	πᾶσαν	τὴν συνουσίαν ~συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες,
[2, 10]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν μουσικήν γε	πᾶσάν	φαμεν εἰκαστικήν τε εἶναι καὶ
[2, 5]	~καὶ περὶ τὴν ἄλλην μουσικὴν	σύμπασαν,	οὐχ ὑπὸ νόμων μεταβαλλόμενα ἀλλ'
[2, 12]	τε καὶ ~πλάττειν, καθάπερ ὅτ'	ἦσαν	νέαι; Τοῦτον δ' εἶναι τὸν
[2, 8]	χάριν οἱ πλεῖστοι τῶν ἔμπροσθεν	ἐρρήθησαν	~λόγων. ~(Κλεινίας) ~Οὔπω μεμαθήκαμεν, ἀλλ'
[2, 3]	ἔχει πρὸς τὸ διαφθεῖραι τὴν	καθιερωθεῖσαν	χορείαν ~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα. Τὴν γοῦν
[2, 1]	τε μουσηγέτην καὶ Διόνυσον συνεορταστὰς	ἔδοσαν,	ἵν' ~ἐπανορθῶνται, τάς τε τροφὰς
[2, 5]	τὴν ~τῶν κριτῶν ἡδονὴν ποιοῦσιν	οὖσαν	φαύλην, ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ
[2, 9]	ὅλην τὴν πόλιν αὐτὴν αὑτῇ	ἐπᾴδουσαν	μὴ παύεσθαί ποτε ταῦτα ἃ
[2, 2]	εἶναι τὴν ἡδονὴν ταῖς ψυχαῖς	~πορίζουσαν	δύναμιν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὔτε
[2, 11]	παρ' ὁποῖα αὐτῶν κείμενα τὴν	~προσήκουσαν	τάξιν ἀπείληφεν καὶ ἔτι δὴ
[2, 10]	καλῶς τὴν ἀλήθειαν εἶναι τὴν	~ἀποτελοῦσαν.	~(Κλεινίας) ~Ἔστιν οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 10]	καλλίστην ᾠδήν τε ζητοῦσι καὶ	μοῦσαν	ζητητέον, ὡς ~ἔοικεν, οὐχ ἥτις
[2, 10]	ἥσουσιν οἱ ἄνδρες φωνήν; Ἢ	μοῦσαν	(ἢ) δῆλον ὅτι πρέπουσαν αὑτοῖς
[2, 5]	ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ σχεδὸν ἐκείνην εἶναι	Μοῦσαν	~καλλίστην ἥτις τοὺς βελτίστους καὶ
[2, 10]	εἰ βούλεσθε. Εἰ γὰρ ἔχομεν	μοῦσαν	τῆς τῶν χορῶν καλλίω ~καὶ
[2, 10]	Ἢ μοῦσαν (ἢ) δῆλον ὅτι	πρέπουσαν	αὑτοῖς ~δεῖ γέ τινα; ~(Κλεινίας)
[2, 7]	καὶ ἔτι ~προστίθημι ὑμῖν ἰσχὺν	διαφέρουσαν	(καὶ ἀνδρείαν μετ' ἀθανασίας, καὶ
[2, 10]	καὶ ~γίγνοιτο, ἀλλ' ἐκείνην τὴν	ἔχουσαν	τὴν ὁμοιότητα τῷ τοῦ καλοῦ
[2, 11]	ἂν εἴη κάλλους; ~(Κλεινίας) ~Πάντες	μεντἂν	ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὦ ξένε,
[2, 13]	τε καὶ βοᾷ ἀτάκτως, καὶ	~ὅταν	ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ τάχιστα, ἀτάκτως αὖ
[2, 14]	καὶ ἐξέσται τῷ βουλομένῳ καὶ	ὅταν	βούληται καὶ μεθ' ὧν ἂν
[2, 12]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἔφαμεν,	ὅταν	γίγνηται ταῦτα, καθάπερ τινὰ σίδηρον
[2, 14]	νόσων ἕνεκα, μηδ' αὖ νύκτωρ	ὅταν	ἐπινοῇ τις παῖδας ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ
[2, 10]	κάλλιστά τις ὀνομάσαι ἂν ἡδονήν,	ὅταν	μηδὲν αὐτῇ τούτων ~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας)
[2, 10]	τὴν αὐτὴν ταύτην λέγω τότε,	ὅταν	μήτε τι βλάπτῃ μήτε ~ὠφελῇ
[2, 4]	εἶναι τοιῷδέ τινι τρόπῳ; χαίρομεν	ὅταν	οἰώμεθα εὖ πράττειν, καὶ ὁπόταν
[2, 10]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ' ἄρα	ὅταν	τις μουσικὴν ἡδονῇ φῇ κρίνεσθαι,
[2, 3]	καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι ὅπερ	ὅταν	τις πονηροῖς ἤθεσιν ~συνὼν κακῶν
[2, 4]	ὅταν οἰώμεθα εὖ πράττειν, καὶ	ὁπόταν	~χαίρωμεν, οἰόμεθα εὖ πράττειν αὖ;
[2, 10]	κατῳκηκότων, ἀλλ' οἷον ~ἁθρόους πώλους	ἐν	ἀγέλῃ νεμομένους φορβάδας τοὺς νέους
[2, 5]	τούτων, τὴν δὲ τῶν πονηρῶν	ἐν	ἀηδέσιν, ἵνα τὴν μὲν ~ἀσπάζωνται,
[2, 3]	δρᾶν, πλὴν κατ' ~Αἴγυπτον. ~(Κλεινίας)	~Ἐν	Αἰγύπτῳ δὲ δὴ πῶς τὸ
[2, 9]	ἀλλὰ ἐν μετρίοις, καὶ οὐκ	ἐν	ἀλλοτρίοις ~ἀλλ' ἐν οἰκείοις, ᾄδειν
[2, 5]	ἔν τε ~ῥυθμοῖς σχήματα καὶ	ἐν	ἁρμονίαισιν μέλη ποιοῦντα ὀρθῶς ποιεῖν.
[2, 12]	ἀρετήν. Καὶ ὅπερ ὁ λόγος	ἐν	ἀρχαῖς ἐβουλήθη, τὴν τῷ τοῦ
[2, 10]	γὰρ πολιτείαν ἔχετε ἀλλ' οὐκ	ἐν	ἄστεσι κατῳκηκότων, ἀλλ' οἷον ~ἁθρόους
[2, 10]	τοῦτο ~ἐξεργάζωνται, τὸ μὲν ἡδονὴν	ἐν	αὐτοῖς γίγνεσθαι παρεπόμενον, ἐὰν γίγνηται,
[2, 10]	λέγομεν ἑκάστοτε, τοῦτ' αὐτὸ εἶναι	ἐν	αὐτοῖς ~καὶ τὸ ὀρθότατον. ~(Κλεινίας)
[2, 10]	ὅτι ποτ' ἐστὶν τὸν ~μέλλοντα	ἐν	αὐτῷ μὴ ἁμαρτήσεσθαι· μὴ γὰρ
[2, 7]	ὁ ~ἀκούων, οἶμαι, τί ποτ'	ἐν	αὐτῷ τὸ τῆς ἡδονῆς (κρεῖττον
[2, 7]	ἀδικίαν δὲ καὶ ὕβριν ~ἔχοντα	ἐν	αὑτῷ μόνον, τὸν οὕτω ζῶντα
[2, 2]	~Καλῶς γε, ὦ ἑταῖρε. Ἀλλ'	ἐν	γὰρ μουσικῇ καὶ σχήματα μὲν
[2, 11]	οὐ περὶ ἑκάστην εἰκόνα, καὶ	ἐν	γραφικῇ καὶ ἐν μουσικῇ ~καὶ
[2, 13]	τῇ τέχνῃ πλέον ἐμπειρίας ἢ	ἐν	ἐκείνῃ μετέχετε. ~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν ἀληθῆ
[2, 5]	καὶ ἀσθενῶς ἴσχουσιν τὰ ~σώματα	ἐν	ἡδέσι τισὶν σιτίοις καὶ (πώμασι
[2, 9]	~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	ἐν	θεάτρῳ γε καὶ παντοίοις ἀνθρώποις
[2, 6]	ποιητής, εἴπερ ὀρθῶς λέγει, οὔτ'	ἐν	~λόγῳ ἄνδρα τιθείμην, ὃς μὴ
[2, 9]	αἰσχυνόμενος, οὐκ ἐν πολλοῖς ἀλλὰ	ἐν	μετρίοις, καὶ οὐκ ἐν ἀλλοτρίοις
[2, 11]	εἰκόνα, καὶ ἐν γραφικῇ καὶ	ἐν	μουσικῇ ~καὶ πάντῃ, τὸν μέλλοντα
[2, 3]	ἔξεστιν, οὔτε ἐν ~τούτοις οὔτε	ἐν	μουσικῇ συμπάσῃ. Σκοπῶν δὲ εὑρήσεις
[2, 9]	καὶ οὐκ ἐν ἀλλοτρίοις ~ἀλλ'	ἐν	οἰκείοις, ᾄδειν τε καὶ ὃ
[2, 1]	τῇ κατ' ὀρθὸν χρείᾳ τῆς	ἐν	οἴνῳ συνουσίας. Τί οὖν δὴ
[2, 1]	αἴσθησιν ἡδονὴν καὶ λύπην, καὶ	~ἐν	οἷς ἀρετὴ ψυχῇ καὶ κακία
[2, 11]	κιθαρίσει τε καὶ αὐλήσει προσχρώμενοι,	ἐν	οἷς δὴ παγχάλεπον ~ἄνευ λόγου
[2, 14]	δὲ πάμπολλα ἄν τις λέγοι	ἐν	οἷς τοῖς νοῦν τε καὶ
[2, 11]	γε αὐτὸ ἔχει, ~γνώσεταί ποτε	ἐν	ὁτῳοῦν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ τίς μηχανή;
[2, 3]	δὲ ἀποδεχόμενος, ψέγῃ δὲ ὡς	ἐν	παιδιᾶς ~μοίρᾳ, ὀνειρώττων αὐτοῦ τὴν
[2, 3]	γε αὐτὸ ὡς ἔπος εἰπεῖν	ἐν	πάσαις ταῖς πόλεσιν ἔξεστι δρᾶν,
[2, 6]	νῦν. Ἄλλο τι παρ' (ὑμῖν	ἐν	πάσῃ παιδείᾳ ~καὶ μουσικῇ τὰ
[2, 9]	προθυμότερόν ~γε, ἧττον αἰσχυνόμενος, οὐκ	ἐν	πολλοῖς ἀλλὰ ἐν μετρίοις, καὶ
[2, 2]	εἶναί ποτε; Φέρε, ἀνδρικῆς ~ψυχῆς	ἐν	πόνοις ἐχομένης καὶ (δειλῆς ἐν
[2, 3]	ἐστὶ τὰ περὶ τὰς χορείας,	ἐν	πράξεσί τε παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα καὶ
[2, 11]	ὅσοι προσᾴδειν αὐτῶν καὶ βαίνειν	ἐν	ῥυθμῷ γεγόνασι ~διηναγκασμένοι, (ὅτι δὲ
[2, 5]	σοι, πρὸς Διός, ὦ ξένε,	ἐν	ταῖς ἄλλαις πόλεσι ποιεῖν; ἐγὼ
[2, 1]	~ἐπανορθῶνται, τάς τε τροφὰς γενομένας	ἐν	ταῖς ἑορταῖς μετὰ θεῶν. Ὁρᾶν
[2, 1]	ζῷα οὐκ ἔχειν αἴσθησιν τῶν	ἐν	ταῖς κινήσεσιν ~τάξεων οὐδὲ ἀταξιῶν,
[2, 4]	νῦν δὴ πάμπολυ ~δοκεῖ τῶν	ἐν	ταῖς πόλεσιν ἁπάσαις καὶ πανταχοῦ
[2, 3]	δεῖ ~μεταχειρίζεσθαι ταῖς συνηθείαις τοὺς	ἐν	ταῖς πόλεσιν νέους· ταξάμενοι δὲ
[2, 13]	γε ἀμφοτέροις γνώριμα. ~Πολὺ γὰρ	ἐν	ταύτῃ τῇ τέχνῃ πλέον ἐμπειρίας
[2, 1]	ὠφελίας ἄξιον ~πολλῆς σπουδῆς ἔνεστ'	ἐν	τῇ κατ' ὀρθὸν χρείᾳ τῆς
[2, 3]	ὅτιπερ ~ἂν αὐτὸν τὸν ποιητὴν	ἐν	τῇ ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ
[2, 9]	ἅμα φρονήσεσιν ~πιθανώτατον ὂν τῶν	ἐν	τῇ πόλει, ᾆδον τὰ κάλλιστα
[2, 7]	ἀναγκάζειν φθέγγεσθαι καὶ πάντας τοὺς	ἐν	τῇ πόλει, ζημίαν τε ~ὀλίγου
[2, 4]	ἱππικόν, ἀλλὰ ~πάντας συναγαγὼν τοὺς	ἐν	τῇ πόλει προείποι, θεὶς νικητήρια,
[2, 7]	μεγίστην ἐπιτιθείην ἄν, εἴ τις	ἐν	τῇ χώρᾳ φθέγξαιτο ὡς εἰσίν
[2, 2]	ἐν πόνοις ἐχομένης καὶ (δειλῆς	ἐν	τοῖς αὐτοῖς τε καὶ ἴσοις
[2, 3]	ἐστὶ καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπέφηναν	ἐν	τοῖς ἱεροῖς, (καὶ παρὰ ταῦτ'
[2, 5]	τὸν ποιητικὸν ὁ ~ὀρθὸς νομοθέτης	ἐν	τοῖς καλοῖς ῥήμασι καὶ ἐπαινετοῖς
[2, 10]	τῶν χορῶν καλλίω ~καὶ (τῆς	ἐν	τοῖς κοινοῖς θεάτροις, πειρώμεθα ἀποδοῦναι
[2, 9]	~ἀπέχεσθαι· τετταράκοντα δὲ ἐπιβαίνοντα ἐτῶν,	ἐν	τοῖς συσσιτίοις εὐωχηθέντα, ~καλεῖν τούς
[2, 4]	δή, ἐπείπερ ἀφείμεθά γε παίζειν	ἐν	τοῖς τοιούτοις, τὸν πλείστους καὶ
[2, 3]	τῶν εὐνόμων παῖδας καὶ νέους	ἐν	τοῖς χοροῖς, ὅτι ἂν ~τύχῃ
[2, 11]	~Τί οὖν εἴ τις καὶ	ἐν	τούτοις ἀγνοοῖ τῶν μεμιμημένων ὅτι
[2, 3]	πάτρια, οὐδὲ νῦν ἔξεστιν, οὔτε	ἐν	~τούτοις οὔτε ἐν μουσικῇ συμπάσῃ.
[2, 1]	ἔστ' ἄνθρωπος ταῦτα καὶ τὰ	ἐν	(τούτοις πάντα κεκτημένος ἀγαθά. ~Παιδείαν
[2, 13]	τοσοῦτον οὐδὲν ἔχον ποτὲ φύεται·	ἐν	τούτῳ δὴ τῷ χρόνῳ ~ἐν
[2, 1]	ἀνθρώποις καὶ διαφθείρεται κατὰ πολλὰ	ἐν	τῷ ~βίῳ, θεοὶ (δὲ οἰκτίραντες
[2, 1]	ἐγὼ τοπάζω τὰ νῦν, ἔστιν	ἐν	τῷ ~ἐπιτηδεύματι τούτῳ καλῶς κατορθουμένῳ
[2, 12]	καὶ παρρησίας ~ἐμπίμπλαται καὶ ἀνηκουστίας	ἐν	τῷ τοιούτῳ τῶν πέλας, ἄρχων
[2, 1]	λύπη καὶ μῖσος ἂν ὀρθῶς	ἐν	ψυχαῖς ἐγγίγνωνται μήπω δυναμένων ~λόγῳ
[2, 13]	ἐν τούτῳ δὴ τῷ χρόνῳ	~ἐν	ᾧ μήπω κέκτηται τὴν οἰκείαν
[2, 4]	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν	ἔν	γε τῷ τοιούτῳ, χαίροντες, ἡσυχίαν
[2, 5]	ἀνδρείων καὶ πάντως ἀγαθῶν ἀνδρῶν	ἔν	τε ~ῥυθμοῖς σχήματα καὶ ἐν
[2, 8]	~φθέγγοιτ' ἀεὶ διὰ βίου παντὸς	ἔν	τε ᾠδαῖς καὶ μύθοις καὶ
[2, 11]	οὐκ ἄν ποτε ~συνθεῖεν, ὡς	ἕν	τι μιμούμεναι· ποιηταὶ δὲ ἀνθρώπινοι
[2, 8]	τοιαύτη συνοικία πᾶσα περὶ τούτων	ἓν	καὶ ταὐτὸν ὅτι μάλιστα ~φθέγγοιτ'
[2, 7]	(καὶ ἀνδρείαν μετ' ἀθανασίας, καὶ	~μηδὲν	ἄλλο αὐτῷ τῶν λεγομένων κακῶν
[2, 10]	τις ὀνομάσαι ἂν ἡδονήν, ὅταν	μηδὲν	αὐτῇ τούτων ~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ
[2, 4]	οὕτως ἁπλῶς ἀγῶνα θείη ~ὁντινοῦν,	μηδὲν	ἀφορίσας μήτε γυμνικὸν μήτε μουσικὸν
[2, 4]	ἂν τέρψῃ τοὺς θεατὰς ~μάλιστα,	μηδὲν	ἐπιταττόμενος ᾧτινι τρόπῳ, νικήσῃ δὲ
[2, 8]	καὶ ~καλὸν πιθανός γ' εἰ	μηδὲν	ἕτερον, πρὸς τό τινα ἐθέλειν
[2, 6]	~Θρηίκιον Βορέην, μήτε ἄλλο αὐτῷ	μηδὲν	τῶν λεγομένων ἀγαθῶν γίγνοιτό ~ποτε.
[2, 3]	ἀνάγκης γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Δοκῶ μὲν	οὐδέν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπου δὴ νόμοι καλῶς
[2, 8]	τὰς τῶν νέων ~ψυχάς, ὥστε	οὐδὲν	ἄλλο αὐτὸν δεῖ σκοποῦντα ἀνευρίσκειν
[2, 7]	ἐβούλου ζῆν; Ἀλλ' ἀεὶ διακελευόμενος	οὐδὲν	ἐπαύου ζῆν με ~ὡς δικαιότατα.
[2, 9]	~ἀμφοτέρων, τῶν ἄλλων μὲν ζῴων	οὐδὲν	ἐφάπτοιτο, ἡ δὲ ἀνθρώπου φύσις
[2, 13]	ἔχειν ~τελεωθέντι, τοῦτον καὶ τοσοῦτον	οὐδὲν	ἔχον ποτὲ φύεται· ἐν τούτῳ
[2, 12]	αὐτὸς αὑτοῦ κουφότερος αἴρεται καὶ	γέγηθέν	τε καὶ παρρησίας ~ἐμπίμπλαται καὶ
[2, 10]	ὥς φαμεν, ὀρθότης, εἰ τὸ	~μιμηθὲν	ὅσον τε καὶ οἷον ἦν
[2, 2]	σώματι καὶ τῇ φωνῇ τὸ	διανοηθὲν	εἶναι καλὸν ἱκανῶς ~ὑπηρετεῖν δυνηθῇ
[2, 13]	τὴν μανικὴν ~ἐμβάλλει χορείαν τιμωρούμενος·	ὅθεν	καὶ τὸν οἶνον ἐπὶ τοῦτ'
[2, 10]	πάντα προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ παιδοτροφίᾳ	ὅθεν	οὐ μόνον ἀγαθὸς ~(ἂν στρατιώτης
[2, 8]	ὧν χάριν οἱ πλεῖστοι τῶν	ἔμπροσθεν	ἐρρήθησαν ~λόγων. ~(Κλεινίας) ~Οὔπω μεμαθήκαμεν,
[2, 7]	νομοθετῶν μᾶλλον, καί μοι τὰ	ἔμπροσθεν	ἠρωτημένα πατέρα τε ~καὶ νομοθέτην
[2, 9]	~Ἆρ' οὖν ἡμῖν τά γε	ἔμπροσθεν	ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας) ~τοῦ πέρι; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 6]	δηΐ ων” τοιοῦτος ὢν ὀρέγοιτο	ἐγγύθεν	~ἱστάμενος, ἄδικος δὲ ὢν μήτε
[2, 13]	ἀνθρώπους αὐτὸ ὑπολαβεῖν (καὶ γνῶναι	λεχθέν.	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 8]	πλέον ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν δὲ τὸ	πόρρωθεν	ὁρώμενον ~πᾶσίν τε ὡς ἔπος
[2, 7]	δ' ἕτερος; Εἰ δὴ δύο	φαῖεν,	~ἐροίμεθ' ἂν ἴσως αὐτοὺς πάλιν,
[2, 7]	~διαβιοῦντας βίον; εἰ μὲν δὴ	φαῖεν	τοὺς τὸν ἥδιστον, ἄτοπος αὐτῶν
[2, 12]	τῆς ἐπὶ τὸ ~πλῆθος φερούσης	εἶεν	μετακεχειρισμένοι καὶ τῆς περὶ τοὺς
[2, 2]	ἂν εἴη. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)	~Εἶεν·	τί δὲ δὴ τὸ καλὸν
[2, 7]	σαφῶς; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Εἶεν·	τί οὖν τὸ μετὰ τοῦτ'
[2, 8]	οὐ ῥᾴδιον εἶναι πείθειν. ~(Ἀθηναῖος)	~Εἶεν·	τὸ μὲν τοῦ Σιδωνίου μυθολόγημα
[2, 11]	εἰς ταὐτὸν οὐκ ἄν ποτε	~συνθεῖεν,	ὡς ἕν τι μιμούμεναι· ποιηταὶ
[2, 10]	γε μῶν οὐκ ἂν ~σύμπαντες	ὁμολογοῖεν	ποιηταί τε καὶ ἀκροαταὶ καὶ
[2, 11]	καὶ συγκυκῶντες ἀλόγως, γέλωτ' ἂν	παρασκευάζοιεν	τῶν ~ἀνθρώπων ὅσους φησὶν Ὀρφεὺς
[2, 11]	Οὐ γὰρ ἂν ἐκεῖναί γε	~ἐξαμάρτοιέν	ποτε τοσοῦτον ὥστε ῥήματα ἀνδρῶν
[2, 14]	ῥυθμοῦ ἐγέννησέν ~τε ὄρχησιν καὶ	ἔτεκεν,	τοῦ δὲ μέλους ὑπομιμνῄσκοντος καὶ
[2, 12]	ἐπιδεῖξαι καλῶς λεγομένην, εἰς δύναμιν	εἴρηκεν·	~σκοπώμεθα δὴ εἰ τοῦθ' οὕτω
[2, 11]	ὀρθότητα γνώσεται τῶν μελῶν, ~ᾧ	προσῆκεν	ἢ μὴ προσῆκεν τοῦ δωριστί,
[2, 11]	μελῶν, ~ᾧ προσῆκεν ἢ μὴ	προσῆκεν	τοῦ δωριστί, καὶ τοῦ ῥυθμοῦ
[2, 2]	δυνατὸς ἂν εἴη καλῶς. ~(Κλεινίας)	~Ἔοικεν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἴδωμεν δὴ τί ποτ'
[2, 12]	μηχανή; ~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ' οὖν, ὡς	ἔοικεν,	ἀνευρίσκομεν αὖ τὰ νῦν, ὅτι
[2, 1]	~λέγομεν; ἔνεσθ' ὡς ὁ λόγος	ἔοικεν	βούλεσθαι σημαίνειν· ὅπῃ δὲ καὶ
[2, 3]	Πάλαι γὰρ δή ποτε, ὡς	ἔοικεν,	ἐγνώσθη παρ' αὐτοῖς οὗτος ὁ
[2, 13]	καὶ τὸν οἶνόν γε, ὡς	ἔοικεν,	ὁ τῶν ἄλλων λόγος, ἵνα
[2, 10]	ζητοῦσι καὶ μοῦσαν ζητητέον, ὡς	~ἔοικεν,	οὐχ ἥτις ἡδεῖα ἀλλ' ἥτις
[2, 7]	~Ὅπως; εἰ θεὸς ἡμῖν, ὡς	ἔοικεν,	ὦ φίλοι, δοίη τις συμφωνίαν,
[2, 5]	αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ θεαταὶ ~παιδεύουσιν	διέφθαρκεν	δ' αὐτοῦ τοῦ θεάτρου τὰς
[2, 1]	τεθραμμένον αὐτῆς ὀρθῶς ὥστε (μισεῖν	~μὲν	ἃ χρὴ μισεῖν εὐθὺς ἐξ
[2, 6]	~κακά, τὰ δ' ἀγαθὰ τοῖς	μὲν	ἀγαθοῖς ὄντως ἀγαθά, τοῖς δὲ
[2, 7]	ὑπό τινος ἀδικεῖσθαι μῶν ἀηδὲς	μέν,	ἀγαθὸν δὲ ~ἢ καλόν, τὰ
[2, 6]	ποιητὰς ἀναγκάζετε λέγειν ὡς ὁ	μὲν	~ἀγαθὸς ἀνὴρ σώφρων ὢν καὶ
[2, 8]	δίκαιά ἐστι καὶ ἄδικα, τὰ	~μὲν	ἄδικα τῷ τοῦ δικαίου ἐναντίως
[2, 8]	τοῦ δικαίου ἐναντίως φαινόμενα, ἐκ	μὲν	ἀδίκου καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα
[2, 7]	καλόν, τὰ δ' ἕτερα ἡδέα	μέν,	αἰσχρὰ δὲ καὶ κακά; ~(Κλεινίας)
[2, 10]	ἀποδοῦναι τούτοις οὕς φαμεν ~ἐκείνην	μὲν	αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν δέ, ἥτις καλλίστη,
[2, 7]	ἡδέως δὲ ζῶντες, ἢ λυσιτελοῦντα	μὲν	ἄλλα ἐστὶ καὶ ~κερδαλέα, δικαιότερα
[2, 1]	ἀεὶ ζητεῖν καὶ φθέγγεσθαι, τὰ	μὲν	ἁλλόμενα καὶ ~σκιρτῶντα, οἷον ὀρχούμενα
[2, 3]	καὶ μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων, οἷς	μὲν	ἂν ~πρὸς τρόπου τὰ ῥηθέντα
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ	μὲν	ἀπαίδευτος ἀχόρευτος ἡμῖν ἔσται, τὸν
[2, 1]	αὕτη σθ' ἡ συμφωνία σύμπασα	μὲν	ἀρετή, ~τὸ δὲ περὶ τὰς
[2, 2]	ἡμῖν ἅπαντα, ἁπλῶς ἔστω τὰ	μὲν	ἀρετῆς ἐχόμενα ψυχῆς ἢ σώματος,
[2, 2]	ἡδονῇ καὶ λύπῃ κατορθοῖ, τὰ	μὲν	ἀσπαζόμενος, ὅσα καλά, τὰ ~δὲ
[2, 5]	πονηρῶν ἐν ἀηδέσιν, ἵνα τὴν	μὲν	~ἀσπάζωνται, τὴν δὲ μισεῖν ὀρθῶς
[2, 2]	καλὰ ~ἡμῖν πᾶσιν, ἢ τὰ	μὲν	αὐτά, ἀλλ' οὐ δοκεῖ ταὐτὰ
[2, 5]	ταῖς ἄλλαις πόλεσι ποιεῖν; ἐγὼ	~μὲν	γὰρ καθ' ὅσον αἰσθάνομαι, πλὴν
[2, 6]	ἡμῶν. Ἦ γάρ; Ὁρᾶτε. Ἐγὼ	μὲν	γὰρ λέγω ~(σαφῶς τὰ μὲν
[2, 9]	~Καὶ πολύ γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰς	μέν	γε τὸ προάγειν τοίνυν αὐτοὺς
[2, 10]	~Πάνυ γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν πρῶτον	μὲν	δεῖ τόδε γε ὑπάρχειν ἅπασιν
[2, 9]	νέων· μετὰ δὲ τοῦτο οἴνου	μὲν	δὴ γεύεσθαι τοῦ μετρίου ~μέχρι
[2, 9]	καὶ οὕτως εὐπλαστότερον ~εἶναι; ~Πρῶτον	μὲν	δὴ διατεθεὶς οὕτως ἕκαστος ἆρ'
[2, 13]	λόγον ἀπεμνημόνευκας. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὰ	μὲν	δὴ τῆς χορείας ἡμίσεα διαπεπεράνθω·
[2, 7]	τὸν ἥδιστον ~διαβιοῦντας βίον; εἰ	μὲν	δὴ φαῖεν τοὺς τὸν ἥδιστον,
[2, 7]	ὑμεῖς, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Τὰ	μὲν	ἔμοιγε φαινόμεθά πως, τὰ δ'
[2, 5]	ἕνεκα, ἃς ᾠδὰς καλοῦμεν, ὄντως	μὲν	ἐπῳδαὶ ταῖς ψυχαῖς αὗται ~νῦν
[2, 5]	(περιφερόμενος ἥκειν, ὡς ~ἄρα παιδεία	μέν	ἐσθ' ἡ παίδων ὁλκή τε
[2, 11]	γίγνοιτ' ἂν τῆς χρήσεως. Ταῦτα	μὲν	ἔχει ταύτῃ λόγον· ἡμεῖς δέ
[2, 11]	~συλλογίζονται. Τὸ δέ που προσήκοντα	μὲν	ἔχον πᾶν μέλος ὀρθῶς ἔχει,
[2, 9]	αἴσθησιν τούτων ~ἀμφοτέρων, τῶν ἄλλων	μὲν	ζῴων οὐδὲν ἐφάπτοιτο, ἡ δὲ
[2, 8]	πάντα ~τὰ δίκαια; ~(Κλεινίας) ~Καλὸν	μὲν	ἡ ἀλήθεια, ὦ ξένε, καὶ
[2, 7]	εἰσίν τινες ~(ἄνθρωποί ποτε πονηροὶ	μέν,	ἡδέως δὲ ζῶντες, ἢ λυσιτελοῦντα
[2, 7]	ἐστόν ~τινε βίω, οἷν ὁ	μὲν	ἥδιστος ὢν τυγχάνει, δικαιότατος δ'
[2, 10]	οὐκ, ἂν τοῦτο ~ἐξεργάζωνται, τὸ	μὲν	ἡδονὴν ἐν αὐτοῖς γίγνεσθαι παρεπόμενον,
[2, 7]	αἰσχρῶς ἂν ζῆν; Ἢ τοῦτο	μὲν	~ἴσως ἂν συγχωρήσαιτε, τό γε
[2, 2]	οὔσης τῆς μουσικῆς, ὥστε εὔρυθμον	μὲν	καὶ εὐάρμοστον, ~εὔχρων δὲ μέλος
[2, 7]	καὶ θεῶν ἆρ' ἐστὶν ἀγαθὸν	μὲν	καὶ ~καλόν, ἀηδὲς δέ, δύσκλεια
[2, 2]	ἐν γὰρ μουσικῇ καὶ σχήματα	μὲν	καὶ μέλη ἔνεστιν, περὶ ~ῥυθμὸν
[2, 6]	ὡς ~ταῦτά ἐστι σύμπαντα δικαίοις	μὲν	καὶ ὁσίοις ἀνδράσιν ἄριστα κτήματα,
[2, 10]	~ὠφελίαν; Οἷον δὴ λέγω ἐδωδῇ	μὲν	καὶ πόσει καὶ συμπάσῃ τροφῇ
[2, 11]	ἔτι διασπῶσιν οἱ ποιηταὶ ῥυθμὸν	μὲν	καὶ σχήματα μέλους ~χωρίς, λόγους
[2, 3]	ἔθος ἢ κατ' ἀμφότερα, τούτους	μὲν	καὶ τούτοις χαίρειν τε καὶ
[2, 6]	μὲν γὰρ λέγω ~(σαφῶς τὰ	μὲν	κακὰ λεγόμενα ἀγαθὰ τοῖς ἀδίκοις
[2, 6]	καὶ τὸ παράπαν ζῆν μέγιστον	μὲν	κακὸν τὸν σύμπαντα ~χρόνον ἀθάνατον
[2, 3]	ἄλλων οὓς οἴονται φρονεῖν ~αἰσχύνονται	μὲν	κινεῖσθαι τῷ σώματι τὰ τοιαῦτα,
[2, 6]	μή· ἐὰν δὲ ἄρα ~πλουτῇ	μὲν	Κινύρα τε καὶ Μίδα μᾶλλον,
[2, 13]	τὴν τοῦ σώματος κίνησιν ῥυθμὸν	μὲν	κοινὸν τῇ τῆς φωνῆς εἶχε
[2, 12]	~Οὐκοῦν εἴ γε εἴη τοιαύτη	μὲν	μέθη, τοιαύτη δὲ παιδιά, μῶν
[2, 8]	~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ	μὲν	μὴ χωρίζων λόγος ἡδύ τε
[2, 4]	~Ἆρ' οὖν οὐχ ἡμῶν οἱ	μὲν	νέοι αὐτοὶ χορεύειν ἕτοιμοι, τὸ
[2, 13]	μέγιστον ἀγαθὸν ὃ δωρεῖται λέγειν	μὲν	ὄκνος εἰς τοὺς πολλοὺς διὰ
[2, 3]	πάσης ἀνάγκης γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Δοκῶ	μὲν	οὐδέν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπου δὴ νόμοι
[2, 14]	πειρασόμεθα ἐφεξῆς διελθεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ τοίνυν τῇ
[2, 4]	μῶν οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν ἔν
[2, 10]	~καὶ τὸ ὀρθότατον. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν καὶ
[2, 9]	Ἆρ' οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἐν θεάτρῳ
[2, 10]	δὲ ὁτῳοῦν ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν μουσικήν γε
[2, 13]	~τρόπον ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ δέ γε
[2, 2]	Ἆρ' οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ' ἄρα μετὰ
[2, 7]	τό γε αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας) ~Πάνυ	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ
[2, 2]	πολλοῦ ~δεῖ; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ παντὸς	μὲν	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί ποτ' ἂν
[2, 1]	δὲ φθεγγόμενα ~πάσας φωνάς. Τὰ	μὲν	οὖν ἄλλα ζῷα οὐκ ἔχειν
[2, 11]	ἀλλ' ὅτι ποτὲ δεῖ. τόδε	μὲν	οὖν ἐκ ~τούτων ὁ λόγος
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Θαυμαστὸν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν	μὲν	οὖν καὶ πολιτικὸν ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ'
[2, 7]	ζῆν με ~ὡς δικαιότατα. Ταύτῃ	μὲν	οὖν ὁ τιθέμενος εἴτε νομοθέτης
[2, 2]	ψυχαῖς ~πορίζουσαν δύναμιν. Ἀλλὰ τοῦτο	μὲν	οὔτε ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον τὸ
[2, 12]	εἰ τοῦθ' οὕτω γέγονεν. Θορυβώδης	μέν	που ὁ σύλλογος ὁ τοιοῦτος
[2, 13]	πῶς ἑκάτερα διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη	μέν	που χορεία ὅλη παίδευσις ἦν
[2, 13]	ἡμῖν, τούτου δ' αὖ τὸ	μὲν	ῥυθμοί τε καὶ ~ἁρμονίαι, τὸ
[2, 3]	νῦν λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι καλὰ	μὲν	σχήματα, καλὰ δὲ μέλη δεῖ
[2, 2]	~μουσικὴν ἢ ὃς ἂν τῷ	μὲν	σώματι καὶ τῇ φωνῇ τὸ
[2, 10]	πόσει καὶ συμπάσῃ τροφῇ παρέπεσθαι	μὲν	~τὴν χάριν, ἣν ἡδονὴν ἂν
[2, 14]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν αὖ ταύτης ἀρχὴ	μὲν	τῆς παιδιᾶς τὸ κατὰ (φύσιν
[2, 3]	τῆς συνηθείας ~ἐναντία, ἢ τὰ	μὲν	τῆς συνηθείας ὀρθά, τὰ δὲ
[2, 3]	~προσαγορεύειν. Οἷς δ' ἂν τὰ	μὲν	τῆς φύσεως ὀρθὰ συμβαίνῃ, τὰ
[2, 4]	λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκός που τὸν	μέν	τινα ἐπιδεικνύναι, καθάπερ Ὅμηρος, ῥαψῳδίαν,
[2, 14]	καὶ τίνα λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ	μέν	τις πόλις ὡς οὔσης σπουδῆς
[2, 10]	μὴν καὶ τῇ μαθήσει παρακολουθεῖν	μὲν	τό γε τῆς χάριτος, τὴν
[2, 2]	τῆς παιδείας. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἰ	μὲν	τὸ καλὸν ᾠδῆς τε καὶ
[2, 13]	αὐτὸ δεδώρηται. ~Ἐγὼ δὲ τὰ	μὲν	τοιαῦτα τοῖς ἀσφαλὲς ἡγουμένοις εἶναι
[2, 8]	~Συγχωρητέον ἃ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον	μὲν	τοίνυν ὁ Μουσῶν χορὸς ὁ
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ	μὲν	τοίνυν τὰ πάνυ σμικρὰ κρίνοι
[2, 13]	κίνησις. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ	μὲν	τοίνυν τῆς φωνῆς μέχρι τῆς
[2, 9]	δ' οὐ μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ	μὲν	τοίνυν τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ τῶν
[2, 14]	κρατεῖν ~αὐτῶν ἕνεκα μηχανωμένη, τοῦτον	μὲν	τὸν τρόπον ἅπασι τούτοις χρηστέον·
[2, 8]	εἶναι πείθειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τὸ	μὲν	τοῦ Σιδωνίου μυθολόγημα ῥᾴδιον ἐγένετο
[2, 9]	ᾠδάς; ~ἆρ' οὐ νομοθετήσομεν πρῶτον	μὲν	τοὺς παῖδας μέχρι ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα
[2, 5]	τὸν νικῶντα ~διακρίνων χειροτονίαις, διέφθαρκε	μὲν	τοὺς ποιητὰς αὐτούς (πρὸς γὰρ
[2, 2]	καὶ (ὀρθῶς προσαγορεύειν ἔχει τὰ	μὲν	τῶν ἀνδρείων καλά, ~τὰ τῶν
[2, 6]	λέγεται. Λέγεται γὰρ ~ὡς ἄριστον	μὲν	ὑγιαίνειν, δεύτερον δὲ κάλλος, τρίτον
[2, 14]	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὸ	μέν,	φαμέν, ἤδη διεληλύθαμεν αὐτοῦ, τὸ
[2, 2]	ἢ ~κεῖνος ὃς ἂν τῇ	μὲν	φωνῇ καὶ (τῷ σώματι μὴ
[2, 2]	καλλίονα χορεύματα, οὐδ' ὡς αὐτὸς	μὲν	χαίρει τοῖς ~τῆς μοχθηρίας σχήμασιν,
[2, 13]	φάρμακον ἐπὶ ~τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς	μὲν	ψυχῆς κτήσεως ἕνεκα δεδόσθαι, σώματος
[2, 9]	μὴ παύεσθαί ποτε ταῦτα ἃ	~διεληλύθαμεν,	ἁμῶς γέ πως ἀεὶ μεταβαλλόμενα
[2, 14]	~Καὶ τὸ μέν, φαμέν, ἤδη	διεληλύθαμεν	αὐτοῦ, τὸ δὲ πειρασόμεθα ἐφεξῆς
[2, 8]	~ἄλλα καλὰ λέγοντας πάντα ὅσα	διεληλύθαμέν	τε καὶ ἔτι διέλθοιμεν ἄν,
[2, 12]	τε καὶ αἰσχύνην θεῖον φόβον	ὠνομάκαμεν;	~(Κλεινίας) ~Ἔστιν ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τούτων
[2, 8]	ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν ~λόγων. ~(Κλεινίας) ~Οὔπω	μεμαθήκαμεν,	ἀλλ' ἔτι σαφέστερον πειρῶ φράζειν.
[2, 9]	ᾄδειν τε καὶ ὃ πολλάκις	εἰρήκαμεν	ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πολύ γε.
[2, 13]	παιδείας οὐκ οἶδ' ὅντινα ~τρόπον	ὠνομάσαμεν	μουσικήν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς μὲν οὖν.
[2, 5]	διαφέροντα· διὰ ταῦτα δὲ ἀρετῆς	~φαμεν	δεῖσθαι τοὺς τούτων κριτάς, ὅτι
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν μουσικήν γε πᾶσάν	φαμεν	εἰκαστικήν τε εἶναι καὶ μιμητικήν;
[2, 10]	θεάτροις, πειρώμεθα ἀποδοῦναι τούτοις οὕς	φαμεν	~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν δέ,
[2, 14]	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὸ μέν,	φαμέν,	ἤδη διεληλύθαμεν αὐτοῦ, τὸ δὲ
[2, 2]	ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς ᾄδει,	φαμέν,	καὶ καλῶς ὀρχεῖται” πότερον (εἰ
[2, 10]	ὀρθή· μιμήσεως γὰρ ἦν, ὥς	φαμεν,	ὀρθότης, εἰ τὸ ~μιμηθὲν ὅσον
[2, 14]	ζῷον, τὸ δὲ ἀνθρώπινον, ὡς	ἔφαμεν,	αἴσθησιν λαβὸν τοῦ ῥυθμοῦ ἐγέννησέν
[2, 13]	ἡμῖν ~ἐνδεδωκέναι τὴν ἀρχὴν ταύτην	ἔφαμεν,	Ἀπόλλωνα δὲ καὶ μούσας καὶ
[2, 13]	ὅτι ~μουσικῆς τε καὶ γυμναστικῆς	ἔφαμεν	ἀρχὰς ταύτας εἶναι. ~(Κλεινίας) ~Μεμνήμεθα·
[2, 9]	μούσας, καὶ δὴ καὶ τρίτον	ἔφαμεν,	εἰ μεμνήμεθα, Διόνυσον. ~(Κλεινίας) ~πῶς
[2, 9]	τὸ συναμφότερον κληθείη. Θεοὺς δὲ	ἔφαμεν	~ἐλεοῦντας ἡμᾶς συγχορευτάς τε καὶ
[2, 12]	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	ἔφαμεν,	ὅταν γίγνηται ταῦτα, καθάπερ τινὰ
[2, 4]	νῦν, ~ὃ ποθοῦντες καὶ ἀσπαζόμενοι	τίθεμεν	οὕτως ἀγῶνας τοῖς δυναμένοις ἡμᾶς
[2, 8]	τοὺς τρίτους; Οὐ γὰρ πάνυ	συνίεμεν	~σαφῶς ὅτι ποτὲ βούλει φράζειν
[2, 10]	~Ἆρ' οὖν οὐ πᾶσαν μίμησιν	φαῖμεν	ἂν ἐκ τῶν νῦν λεγομένων
[2, 5]	Πότερον αὐτὰ καλλιόνως οὕτως εἶναι	~φαῖμεν	ἂν ἢ καθάπερ νῦν γίγνεται
[2, 3]	τί μεῖζον ἀγαθὸν ἢ κακὸν	φαῖμεν	ἂν ἡμῖν ἐκ πάσης ἀνάγκης
[2, 4]	γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν ἂν	φαῖμεν	πάμπολυ. Τίς οὖν ~ὀρθῶς ἂν
[2, 8]	ὅσα διεληλύθαμέν τε καὶ ἔτι	διέλθοιμεν	ἄν, τὸ δὲ ~κεφάλαιον αὐτῶν
[2, 11]	πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ	γιγνώσκοιμεν	ὅτι τὸ γεγραμμένον ἢ τὸ
[2, 10]	~τὴν χάριν, ἣν ἡδονὴν ἂν	προσείποιμεν·	ἣν (δὲ ὀρθότητά τε καὶ
[2, 7]	πῶς ἂν ταῦτά γ' ἔτι	συγχωροῖμεν;	~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπως; εἰ θεὸς ἡμῖν,
[2, 6]	Τὰ γὰρ ὑπὸ τῶν πολλῶν	λεγόμεν'	ἀγαθὰ οὐκ ὀρθῶς λέγεται. Λέγεται
[2, 10]	ὠφελίαν, ~ὅπερ ὑγιεινὸν τῶν προσφερομένων	λέγομεν	ἑκάστοτε, τοῦτ' αὐτὸ εἶναι ἐν
[2, 1]	οἴνῳ συνουσίας. Τί οὖν δὴ	~λέγομεν;	ἔνεσθ' ὡς ὁ λόγος ἔοικεν
[2, 3]	ὁ ~λόγος ὃν τὰ νῦν	λέγομεν	ἡμεῖς, ὅτι καλὰ μὲν σχήματα,
[2, 1]	ἔγωγε πάλιν ἐπιθυμῶ τί ποτε	(λέγομεν	ἡμῖν εἶναι ~τὴν ὀρθὴν παιδείαν.
[2, 5]	γεγονέναι, πρὸς τὴν τοιαύτην ἣν	λέγομεν	συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι, διὰ δὲ ~τὸ
[2, 4]	λεχθέντων. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν θαρροῦντες	λέγομεν	τὴν τῇ μουσικῇ καὶ τῇ
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί ποτ' ἂν οὖν	λέγομεν	τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι; Πότερον
[2, 6]	δὲ καὶ ἐγώ που τάδε	λέγομεν,	ὡς ~ταῦτά ἐστι σύμπαντα δικαίοις
[2, 7]	συμφωνίαν, ὡς νῦν γε σχεδὸν	~ἀπᾴδομεν	ἀπ' ἀλλήλων. Ἐμοὶ γὰρ δὴ
[2, 12]	~παρακαλοῦμεν καὶ ἑκόντας τινὰ (τρόπον	ἀναγκάζομεν	ᾄδειν, μέχρι γε ~τοσούτου πεπαιδεῦσθαι
[2, 10]	ἢ ἣν ἐν τοῖς ~χοροῖς	ἐμάθομεν	συνήθεις ᾄδειν γενόμενοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκότως
[2, 12]	~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ' οὖν, ὡς ἔοικεν,	ἀνευρίσκομεν	αὖ τὰ νῦν, ὅτι τοῖς
[2, 2]	ᾠδῆς τε καὶ ὀρχήσεως πέρι	γιγνώσκομεν	τρεῖς ὄντες, ~ἴσμεν καὶ τὸν
[2, 11]	ξένε, τὰ καλὰ τῶν ζῴων	ἐγιγνώσκομεν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα λέγεις. Ἆρ' οὖν
[2, 13]	τοῦ σώματος, ἃ παιζόντων ὄρχησιν	εἴπομεν,	ἐὰν μέχρι τῆς τοῦ σώματος
[2, 9]	ἔτι σαφέστερον πειρῶ φράζειν. ~(Ἀθηναῖος)	~Εἴπομεν,	εἰ μεμνήμεθα, κατ' ἀρχὰς τῶν
[2, 13]	σχεδὸν ἥμισυ διεληλυθέναι τῆς χορείας	εἴπομεν	καὶ ~διαπεπεράνθαι, καὶ νῦν οὕτως
[2, 1]	καὶ ἁρμονία· ἡμῖν δὲ οὓς	~(εἴπομεν	τοὺς θεοὺς συγχορευτὰς δεδόσθαι, τούτους
[2, 10]	διοικεῖν, ὃν δὴ κατ' ἀρχὰς	~εἴπομεν	τῶν Τυρταίου πολεμικῶν εἶναι πολεμικώτερον,
[2, 11]	ποτ' ἔχει γιγνώσκων; ἆρα, ὅπερ	εἴπομεν,	ὡς ὀρθῶς γε αὐτὸ ἔχει,
[2, 2]	πότερον ἅπαντες πάσαις χορείαις (ὁμοίως	χαίρομεν,	ἢ πολλοῦ ~δεῖ; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ
[2, 4]	~ὀρθὴν εἶναι τοιῷδέ τινι τρόπῳ;	χαίρομεν	ὅταν οἰώμεθα εὖ πράττειν, καὶ
[2, 13]	ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν ἢ καὶ	ἐάσομεν.	~(Κλεινίας) ~Ποῖα δὴ λέγεις, καὶ
[2, 9]	πρὸς τὰς ᾠδάς; ~ἆρ' οὐ	νομοθετήσομεν	πρῶτον μὲν τοὺς παῖδας μέχρι
[2, 7]	τἀναντία; Ἥκιστα, ὦ φίλε νομοθέτα,	φήσομεν.	~Ἀλλὰ τὸ μήτε τινὰ ἀδικεῖν
[2, 9]	~ἀγαθά; ἢ τοῦτο ἀνοήτως οὕτως	ἀφήσομεν,	ὃ κυριώτατον ἂν εἴη τῶν
[2, 8]	(ἀληθέστατα ἐροῦμεν ἅμα, καὶ μᾶλλον	πείσομεν	οὓς ~δεῖ πείθειν ἢ ἐὰν
[2, 4]	καὶ ~ἑτέρων ἀγωνιστῶν μυρίων ἐλθόντων	ἔχομεν	εἰπεῖν τίς ἂν νικῷ δικαίως;
[2, 10]	πορευώμεθα, εἰ βούλεσθε. Εἰ γὰρ	ἔχομεν	μοῦσαν τῆς τῶν χορῶν καλλίω
[2, 1]	~ἀγαθὸν ἔχει, τὸ κατιδεῖν πῶς	ἔχομεν	τὰς φύσεις, ἢ καί τι
[2, 2]	ὀρχήσεως πέρι γιγνώσκομεν τρεῖς ὄντες,	~ἴσμεν	καὶ τὸν πεπαιδευμένον τε καὶ
[2, 5]	~(γέρων, τούτων ἕνεκα, ἃς ᾠδὰς	καλοῦμεν,	ὄντως μὲν ἐπῳδαὶ ταῖς ψυχαῖς
[2, 12]	τοῖς ᾠδοῖς ἡμῖν, οὓς νῦν	~παρακαλοῦμεν	καὶ ἑκόντας τινὰ (τρόπον ἀναγκάζομεν
[2, 13]	ἡμίσεα, ὅπως ἂν ἔτι δοκῇ,	~περανοῦμεν	ἢ καὶ ἐάσομεν. ~(Κλεινίας) ~Ποῖα
[2, 6]	κακά· ὅπερ οὖν ~ἠρόμην, ἆρα	συμφωνοῦμεν	ἐγώ τε καὶ ὑμεῖς, ἢ
[2, 2]	καὶ ἀπαίδευτον ὀρθῶς· εἰ δὲ	ἀγνοοῦμέν	γε τοῦτο, ~οὐδ' εἴ τις
[2, 8]	θεῶν βίον ~λέγεσθαι φάσκοντες, (ἀληθέστατα	ἐροῦμεν	ἅμα, καὶ μᾶλλον πείσομεν οὓς
[2, 13]	οὕτως εἰρήσθω· τὸ δ' ἥμισυ	λέγωμεν,	ἢ πῶς καὶ πῇ ~ποιητέον;
[2, 13]	ἔτι τῆς τοῦ Διονύσου δωρεᾶς	ψέγωμεν	ἁπλῶς, ὡς ἔστιν κακὴ ~καὶ
[2, 2]	εἴη καλῶς. ~(Κλεινίας) ~Ἔοικεν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ἴδωμεν	δὴ τί ποτ' ἐστὶ τὸ
[2, 2]	ὄνομα. ~Πρῶτον δὴ τοῦτο ἀποδεξώμεθα;	Θῶμεν	παιδείαν εἶναι πρώτην διὰ Μουσῶν
[2, 14]	μέθης χρείᾳ τὸν κολοφῶνα (πρῶτον	ἐπιθῶμεν,	εἰ καὶ ~σφῷν συνδοκεῖ. ~(Κλεινίας)
[2, 13]	ἑαυτὸ τάχιστα, ἀτάκτως αὖ πηδᾷ.	Ἀναμνησθῶμεν	δὲ ὅτι ~μουσικῆς τε καὶ
[2, 1]	προσέχοντες (τὸν νοῦν, μή πῃ	παραποδισθῶμεν	ὑπ' αὐτοῦ. ~(Κλεινίας) ~Λέγ' οὖν.
[2, 2]	ὀρχεῖται” προσθῶμεν ἢ μή; ~(Κλεινίας)	~Προσθῶμεν.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' ἂν τὰ
[2, 2]	καλὰ ᾄδει καὶ ~καλὰ ὀρχεῖται”	προσθῶμεν	ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	ὁ τῶν ἄλλων λόγος, ἵνα	μανῶμεν,	φησὶν ἐπὶ ~τιμωρίᾳ τῇ τῶν
[2, 4]	μακάριε, μὴ ταχὺ τὸ τοιοῦτον	κρίνωμεν,	ἀλλὰ διαιροῦντες αὐτὸ κατὰ ~μέρη
[2, 11]	~Ἔοικε γοῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν	ἀπείπωμεν	λέγοντες τὸ περὶ τὴν μουσικὴν
[2, 13]	ἐπὶ τὸ τοιοῦτον αὐτοῦ ~γυμναστικὴν	προσείπωμεν.	~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὲ
[2, 4]	οἰώμεθα εὖ πράττειν, καὶ ὁπόταν	~χαίρωμεν,	οἰόμεθα εὖ πράττειν αὖ; μῶν
[2, 7]	ἴσως αὐτοὺς πάλιν, εἴπερ ὀρθῶς	ἐπανερωτῷμεν·	ποτέρους δὲ ~εὐδαιμονεστέρους χρὴ λέγειν,
[2, 1]	σημαίνειν· ὅπῃ δὲ καὶ ὅπως,	~ἀκούωμεν	προσέχοντες (τὸν νοῦν, μή πῃ
[2, 8]	τῆς κρίσεως ποτέραν κυριωτέραν εἶναι	φῶμεν;	Πότερα τὴν τῆς ~χείρονος ψυχῆς
[2, 12]	~σκοπώμεθα δὴ εἰ τοῦθ' οὕτω	γέγονεν.	Θορυβώδης μέν που ὁ σύλλογος
[2, 8]	ἔχειν, εἴπερ τι καὶ ἄλλο	ἐτόλμησεν	ἂν ἐπ' ἀγαθῷ ~ψεύδεσθαι πρὸς
[2, 14]	ἔφαμεν, αἴσθησιν λαβὸν τοῦ ῥυθμοῦ	ἐγέννησέν	~τε ὄρχησιν καὶ ἔτεκεν, τοῦ
[2, 10]	ἀγριαίνοντα καὶ ~ἀγανακτοῦντα, ἱπποκόμον τε	ἐπέστησεν	ἰδίᾳ καὶ παιδεύει ψήχων τε
[2, 11]	αὐτῶν κείμενα τὴν ~προσήκουσαν τάξιν	ἀπείληφεν	καὶ ἔτι δὴ χρώματά τε
[2, 11]	(καὶ χρώματα ἅμα καὶ σχήματα	ἀπείληφεν	ὑπὸ ~τῆς τέχνης; ἆρά γε
[2, 11]	ῥυθμοῦ ὃν ὁ ποιητὴς αὐτῷ	~προσῆψεν,	ὀρθῶς ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον
[2, 10]	~μιμηθὲν ὅσον τε καὶ οἷον	ἦν	ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ;
[2, 13]	μέν που χορεία ὅλη παίδευσις	ἦν	ἡμῖν, τούτου δ' αὖ τὸ
[2, 8]	ὄφελος, εἰ καὶ μὴ τοῦτο	ἦν	οὕτως ἔχον, ὡς καὶ ~νῦν
[2, 3]	ἄξιον ἐννοίας, ὅτι δυνατὸν ~ἄρ'	ἦν	περὶ τῶν τοιούτων νομοθετεῖσθαι βεβαίως
[2, 10]	ἀλλ' ἥτις ὀρθή· μιμήσεως γὰρ	ἦν,	ὥς φαμεν, ὀρθότης, εἰ τὸ
[2, 10]	χάριν, ἣν ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν·	ἣν	(δὲ ὀρθότητά τε καὶ ὠφελίαν,
[2, 10]	συμπαρεπομένου τοῖς ἄλλοις, τῆς ~χάριτος,	ἣν	δὴ κάλλιστά τις ὀνομάσαι ἂν
[2, 10]	ἄν τινα δυναίμεθα ᾠδὴν ἢ	ἣν	ἐν τοῖς ~χοροῖς ἐμάθομεν συνήθεις
[2, 10]	τροφῇ παρέπεσθαι μὲν ~τὴν χάριν,	ἣν	ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν· ἣν (δὲ
[2, 5]	~νῦν γεγονέναι, πρὸς τὴν τοιαύτην	ἣν	λέγομεν συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι, διὰ δὲ
[2, 9]	~πρεσβυτέρων τελετὴν ἅμα καὶ παιδιάν,	ἣν	τοῖς ἀνθρώποις ἐπίκουρον τῆς τοῦ
[2, 10]	τινα δυναίμεθα ᾠδὴν ἢ ἣν	ἐν	τοῖς ~χοροῖς ἐμάθομεν συνήθεις ᾄδειν
[2, 10]	ἀπεργαζόμενον (παρέχεται, μηδ' αὖ γε	βλάβην,	~ἀλλ' αὐτοῦ τούτου μόνου ἕνεκα
[2, 3]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν τι	βλάβην	ἔσθ' ἥντινα φέρει τῷ χαίροντι
[2, 13]	τοιαύτη κίνησις γίγνηται, τὴν ἔντεχνον	ἀγωγὴν	ἐπὶ τὸ τοιοῦτον αὐτοῦ ~γυμναστικὴν
[2, 5]	συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι, διὰ δὲ ~τὸ	σπουδὴν	μὴ δύνασθαι φέρειν τὰς τῶν
[2, 10]	οὐκ ἄλλην ἄν τινα δυναίμεθα	ᾠδὴν	ἢ ἣν ἐν τοῖς ~χοροῖς
[2, 2]	~τε καλὸν καὶ μέλος καὶ	ᾠδὴν	καὶ ὄρχησιν· εἰ δὲ ταῦθ'
[2, 10]	τούτοις δὴ τοῖς τὴν καλλίστην	ᾠδήν	τε ζητοῦσι καὶ μοῦσαν ζητητέον,
[2, 11]	ὅσον ὑπὸ ὄρχησίν τε καὶ	ᾠδήν,	ψιλῷ δ' ἑκατέρῳ πᾶσά τις
[2, 6]	αἱματόεντα” μήτε νικῷ θέων ~Θρηίκιον	Βορέην,	μήτε ἄλλο αὐτῷ μηδὲν τῶν
[2, 7]	οὐχ ὡς ~εὐδαιμονέστατά με ἐβούλου	ζῆν;	Ἀλλ' ἀεὶ διακελευόμενος οὐδὲν ἐπαύου
[2, 7]	ὑβριστής, ἐξ ἀνάγκης αἰσχρῶς ἂν	ζῆν;	Ἢ τοῦτο μὲν ~ἴσως ἂν
[2, 7]	Ἀλλ' ἀεὶ διακελευόμενος οὐδὲν ἐπαύου	ζῆν	με ~ὡς δικαιότατα. Ταύτῃ μὲν
[2, 6]	καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τὸ παράπαν	ζῆν	μέγιστον μὲν κακὸν τὸν σύμπαντα
[2, 8]	ἕτερον, πρὸς τό τινα ἐθέλειν	ζῆν	τὸν ὅσιον καὶ δίκαιον ~βίον,
[2, 4]	τῇ παιδιᾷ μετὰ χορείας χρείαν	~ὀρθὴν	εἶναι τοιῷδέ τινι τρόπῳ; χαίρομεν
[2, 1]	ποτε (λέγομεν ἡμῖν εἶναι ~τὴν	ὀρθὴν	παιδείαν. Τούτου γάρ, ὥς γε
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ' ἄν σε	φαίην	σχεδὸν ταῦτ' (ἐρόμενον σαφῶς, καὶ
[2, 7]	εἶτα μετὰ ταῦτα ἔγωγ' ἂν	φαίην·	ὦ πάτερ, οὐχ ὡς ~εὐδαιμονέστατά
[2, 7]	πόλει, ζημίαν τε ~ὀλίγου μεγίστην	ἐπιτιθείην	ἄν, εἴ τις ἐν τῇ
[2, 1]	~(Ἀθηναῖος) ~Λέγω τοίνυν τῶν παίδων	παιδικὴν	εἶναι πρώτην αἴσθησιν ἡδονὴν καὶ
[2, 13]	τε βακχείας καὶ πᾶσαν τὴν	μανικὴν	~ἐμβάλλει χορείαν τιμωρούμενος· ὅθεν καὶ
[2, 3]	τοῦτο δ' οὖν τὸ περὶ	μουσικὴν	ἀληθές τε καὶ ἄξιον ἐννοίας,
[2, 10]	~Παντάπασι μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	μουσικήν	γε πᾶσάν φαμεν εἰκαστικήν τε
[2, 2]	ἔσται τὴν χορείαν τε καὶ	~μουσικὴν	ἢ ὃς ἂν τῷ μὲν
[2, 11]	ἀπείπωμεν λέγοντες τὸ περὶ τὴν	μουσικὴν	ᾗ χαλεπόν· ἐπειδὴ γὰρ ~ὑμνεῖται
[2, 5]	ἐγὼ τοῖς πολλοῖς, δεῖν τὴν	μουσικὴν	ἡδονῇ ~κρίνεσθαι, μὴ μέντοι τῶν
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ' ἄρα ὅταν τις	μουσικὴν	ἡδονῇ φῇ κρίνεσθαι, τοῦτον ἀποδεκτέον
[2, 13]	οὐκ οἶδ' ὅντινα ~τρόπον ὠνομάσαμεν	μουσικήν.	~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	ὀρχήσεις ~καὶ περὶ τὴν ἄλλην	μουσικὴν	σύμπασαν, οὐχ ὑπὸ νόμων μεταβαλλόμενα
[2, 5]	ἀλλ' ἃ ~βούλομαι γίγνεσθαι περὶ	μουσικήν,	τοιαῦτ' ἄττα εἶπον ἴσως ὥστε
[2, 10]	φαμεν εἰκαστικήν τε εἶναι καὶ	μιμητικήν;	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ'
[2, 10]	~Οὐκοῦν μουσικήν γε πᾶσάν φαμεν	εἰκαστικήν	τε εἶναι καὶ μιμητικήν; ~(Κλεινίας)
[2, 13]	ἀγωγὴν ἐπὶ τὸ τοιοῦτον αὐτοῦ	~γυμναστικὴν	προσείπωμεν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ
[2, 3]	ἀεὶ μουσικῇ χρῆσθαι σχεδὸν οὐ	~μεγάλην	τινὰ δύναμιν ἔχει πρὸς τὸ
[2, 10]	ὦ ξένε, καὶ οἵδε οὐκ	ἄλλην	ἄν τινα δυναίμεθα ᾠδὴν ἢ
[2, 5]	τὰς ὀρχήσεις ~καὶ περὶ τὴν	ἄλλην	μουσικὴν σύμπασαν, οὐχ ὑπὸ νόμων
[2, 9]	ἄρρενα, καὶ ~ὅλῃ τῇ πόλει	ὅλην	τὴν πόλιν αὐτὴν αὑτῇ ἐπᾴδουσαν
[2, 6]	κεκτημένον πάντα τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ	πλὴν	~δικαιοσύνης τε καὶ ἀρετῆς ἁπάσης,
[2, 3]	πάσαις ταῖς πόλεσιν ἔξεστι δρᾶν,	πλὴν	κατ' ~Αἴγυπτον. ~(Κλεινίας) ~Ἐν Αἰγύπτῳ
[2, 11]	αὐλήσει γε χρῆσθαι καὶ (κιθαρίσει	~πλὴν	ὅσον ὑπὸ ὄρχησίν τε καὶ
[2, 5]	~μὲν γὰρ καθ' ὅσον αἰσθάνομαι,	πλὴν	παρ' ἡμῖν ἢ παρὰ Λακεδαιμονίοις,
[2, 5]	~τῶν κριτῶν ἡδονὴν ποιοῦσιν οὖσαν	φαύλην,	ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ θεαταὶ
[2, 14]	παράπαν, μηδ' ὅστις βουλευσόμενος εἰς	βουλὴν	ἀξίαν ~τινὰ λόγου συνέρχεται, μηδέ
[2, 14]	ἅπαντα, καὶ κατὰ ~πόλιν μήτε	δούλην	μήτε δοῦλον γεύεσθαι μηδέποτε, μηδὲ
[2, 9]	γιγνόμενον ἂν γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Τί	μήν;	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν ἡμῖν τά
[2, 4]	ἀπόκρισιν ταύτην ἀποκρίνωμαι; ~(Κλεινίας) ~Τί	μήν;	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μὲν τοίνυν τὰ
[2, 10]	εἶναι καὶ μιμητικήν; ~(Κλεινίας) ~Τί	μήν;	~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ' ἄρα ὅταν τις
[2, 12]	τῶν ἄλλων γεγονέναι. ~(Κλεινίας) ~Τί	μήν;	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἔφαμεν, ὅταν γίγνηται
[2, 4]	πανταχοῦ βέλτιστον γίγνεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Τί	μήν;	~(Ἀθηναῖος) ~Συγχωρῶ δὴ τό γε
[2, 5]	γίγνεσθαι τὰ τοιαῦτα; ~(Κλεινίας) ~Τί	μήν;	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ καὶ
[2, 2]	~ἱκανῶς κεχορευκότα θετέον; ~(Κλεινίας) ~Τί	μήν;	~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία γε μὴν ὄρχησίς
[2, 8]	φράζειν αὐτῶν πέρι. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ	μὴν	εἰσίν γε οὗτοι σχεδὸν ὧν
[2, 4]	~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ	μὴν	ἔν γε τῷ τοιούτῳ, χαίροντες,
[2, 10]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ	μὴν	καὶ τῇ μαθήσει παρακολουθεῖν μὲν
[2, 2]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία γε	μὴν	ὄρχησίς τε καὶ ᾠδὴ τὸ
[2, 8]	ὦ ξένε, καὶ μόνιμον· ἔοικε	μὴν	οὐ ῥᾴδιον εἶναι πείθειν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ	μὴν	τοῦτό γε πᾶς ἂν ὁμολογοῖ
[2, 1]	παιδείαν προσαγορεύων, κατά γε τὴν	ἐμὴν	ὀρθῶς ~ἂν προσαγορεύοις. ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 6]	ἀνιαρῶς ~ζῇ. Καὶ οὔτ' ἂν	μνησαίμην,	φησὶν ὑμῖν ὁ ποιητής, εἴπερ
[2, 6]	λέγει, οὔτ' ἐν ~λόγῳ ἄνδρα	τιθείμην,	ὃς μὴ πάντα τὰ λεγόμενα
[2, 14]	ἐπιτηδευμάτων ὡντινωνοῦν ἄλλων, οὐκ ἂν	τιθείμην	ταύτην ~τὴν ψῆφον, ὡς δεῖ
[2, 14]	τῆς Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων χρείας	προσθείμην	ἂν τῷ τῶν ~Καρχηδονίων νόμῳ,
[2, 6]	δὲ κακοῖς κακά· ὅπερ οὖν	~ἠρόμην,	ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ τε καὶ
[2, 13]	Ἥρας ~διεφορήθη τῆς ψυχῆς τὴν	γνώμην,	διὸ τάς τε βακχείας καὶ
[2, 7]	σαφῶς· καὶ νομοθέτης ὢν ταύτῃ	πειρῴμην	ἂν τούς ~τε ποιητὰς ἀναγκάζειν
[2, 8]	πόλιν, τούτου δὲ πέρι πᾶσαν	μηχανὴν	εὑρίσκειν ὅντινά ~ποτε τρόπον ἡ
[2, 12]	~Διονύσου χορῷ βοήθειαν ἐπιδεῖξαι καλῶς	λεγομένην,	εἰς δύναμιν εἴρηκεν· ~σκοπώμεθα δὴ
[2, 1]	ἀγαθά. ~Παιδείαν δὴ λέγω τὴν	παραγιγνομένην	πρῶτον παισὶν ἀρετήν· ἡδονὴ δὴ
[2, 5]	τῶν γε ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ σχεδὸν	ἐκείνην	εἶναι Μοῦσαν ~καλλίστην ἥτις τοὺς
[2, 10]	πειρώμεθα ἀποδοῦναι τούτοις οὕς φαμεν	~ἐκείνην	μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν δέ, ἥτις
[2, 10]	ἄρα που καὶ ~γίγνοιτο, ἀλλ'	ἐκείνην	τὴν ἔχουσαν τὴν ὁμοιότητα τῷ
[2, 10]	παρέπεσθαι μὲν ~τὴν χάριν, ἣν	ἡδονὴν	ἂν προσείποιμεν· ἣν (δὲ ὀρθότητά
[2, 10]	ἂν τοῦτο ~ἐξεργάζωνται, τὸ μὲν	ἡδονὴν	ἐν αὐτοῖς γίγνεσθαι παρεπόμενον, ἐὰν
[2, 5]	αὑτῶν ἠθῶν ἀκούοντας βελτίω τὴν	ἡδονὴν	ἴσχειν, νῦν αὐτοῖς δρῶσιν ~πᾶν
[2, 1]	παίδων παιδικὴν εἶναι πρώτην αἴσθησιν	ἡδονὴν	καὶ λύπην, καὶ ~ἐν οἷς
[2, 9]	τῶν ὕμνων τοῖς ᾄδουσιν καὶ	ἡδονήν.	~(Κλεινίας) ~Πῶς δ' οὐχ ὁμολογοῖτ'
[2, 5]	καθίζει, καὶ ~ἐναντιωσόμενος τοῖς τὴν	ἡδονὴν	μὴ προσηκόντως μηδὲ ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι
[2, 10]	τούτων ~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ λέγεις	ἡδονὴν	μόνον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ναί, καὶ παιδιάν
[2, 10]	δὴ κάλλιστά τις ὀνομάσαι ἂν	ἡδονήν,	ὅταν μηδὲν αὐτῇ τούτων ~ἐπακολουθῇ;
[2, 5]	(πρὸς γὰρ τὴν ~τῶν κριτῶν	ἡδονὴν	ποιοῦσιν οὖσαν φαύλην, ὥστε αὐτοὶ
[2, 2]	πλεῖστοι μουσικῆς (ὀρθότητα εἶναι τὴν	ἡδονὴν	ταῖς ψυχαῖς ~πορίζουσαν δύναμιν. Ἀλλὰ
[2, 10]	τό γε τῆς χάριτος, τὴν	ἡδονήν,	τὴν δὲ ~ὀρθότητα καὶ τὴν
[2, 12]	δίκης, ὃν αἰδῶ τε καὶ	αἰσχύνην	θεῖον φόβον ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν
[2, 12]	γεγονόσιν, ἴσην καὶ μείζω τὴν	αἰσχύνην	~φέρειν ἢ τὸν τοῖς τοῦ
[2, 3]	οὔτ' αἰσχίω, τὴν αὐτὴν δὲ	τέχνην	~ἀπειργασμένα. ~(Κλεινίας) ~Θαυμαστὸν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	τὸ σῶμα οὔτε κατὰ τὴν	~φωνὴν	εἴη, φθέγγοιτο δ' ἀεὶ ἀτάκτως
[2, 10]	~Ποίαν δὲ ἥσουσιν οἱ ἄνδρες	φωνήν;	Ἢ μοῦσαν (ἢ) δῆλον ὅτι
[2, 13]	καὶ ~ἁρμονίαι, τὸ κατὰ τὴν	φωνήν.	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δέ
[2, 5]	προσηκόντως μηδὲ ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι ~θεαταῖς.	Ἐξῆν	γὰρ δὴ τῷ παλαιῷ τε
[2, 3]	ἱεροῖς, (καὶ παρὰ ταῦτ' οὐκ	ἐξῆν	~οὔτε ζωγράφοις, οὔτ' ἄλλοις ὅσοι
[2, 1]	εἶναι πρώτην αἴσθησιν ἡδονὴν καὶ	λύπην,	καὶ ~ἐν οἷς ἀρετὴ ψυχῇ
[2, 12]	τοῖς ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη γεγονόσιν,	ἴσην	καὶ μείζω τὴν αἰσχύνην ~φέρειν
[2, 12]	ἔτη γεγονόσιν, ἴσην καὶ μείζω	τὴν	αἰσχύνην ~φέρειν ἢ τὸν τοῖς
[2, 10]	τὸ εὖ καὶ τὸ καλῶς	τὴν	ἀλήθειαν εἶναι τὴν ~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας)
[2, 5]	τε τὰς ὀρχήσεις ~καὶ περὶ	τὴν	ἄλλην μουσικὴν σύμπασαν, οὐχ ὑπὸ
[2, 10]	τέταρτον ἀρετῆς ἀλλ' οὐ ~πρῶτον	τὴν	ἀνδρείαν κτῆμα τιμῶντα ἀεὶ καὶ
[2, 10]	τὸ καλῶς τὴν ἀλήθειαν εἶναι	τὴν	~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν οὕτως. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	αἴσθησιν (τοῖς ἀνθρώποις ἡμῖν ~ἐνδεδωκέναι	τὴν	ἀρχὴν ταύτην ἔφαμεν, Ἀπόλλωνα δὲ
[2, 4]	οὖν δή; βούλεσθε ἐγὼ σφῷν	τὴν	ἄτοπον ἀπόκρισιν ταύτην ἀποκρίνωμαι; ~(Κλεινίας)
[2, 3]	(οὔτε τι καλλίονα οὔτ' αἰσχίω,	τὴν	αὐτὴν δὲ τέχνην ~ἀπειργασμένα. ~(Κλεινίας)
[2, 10]	~Ναί, καὶ παιδιάν γε εἶναι	τὴν	αὐτὴν ταύτην λέγω τότε, ὅταν
[2, 10]	ποτ' ἐστὶν εἰκὼν ὄντως, σχολῇ	τήν	γε ὀρθότητα τῆς βουλήσεως ~ἢ
[2, 13]	μητρυᾶς Ἥρας ~διεφορήθη τῆς ψυχῆς	τὴν	γνώμην, διὸ τάς τε βακχείας
[2, 3]	τὴν καθιερωθεῖσαν χορείαν ~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα.	Τὴν	γοῦν ἐκεῖ οὐδαμῶς ἔοικε δυνατὴ
[2, 8]	~πρὸς ἀμφότερα. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται. ~(Ἀθηναῖος)	~Τὴν	δ' ἀλήθειαν τῆς κρίσεως ποτέραν
[2, 10]	εἴη προσαγορεύειν; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)	~Τὴν	δέ γε ὀρθότητά που τῶν
[2, 5]	ἀηδέσιν, ἵνα τὴν μὲν ~ἀσπάζωνται,	τὴν	δὲ μισεῖν ὀρθῶς ἐθίζωνται. Ταὐτὸν
[2, 10]	γε τῆς χάριτος, τὴν ἡδονήν,	τὴν	δὲ ~ὀρθότητα καὶ τὴν ὠφελίαν
[2, 5]	τροφὴν ~προσφέρειν οἷς μέλει τούτων,	τὴν	δὲ τῶν πονηρῶν ἐν ἀηδέσιν,
[2, 1]	καὶ παιδείαν προσαγορεύων, κατά γε	τὴν	ἐμὴν ὀρθῶς ~ἂν προσαγορεύοις. ~(Κλεινίας)
[2, 9]	ἐπὶ τοὺς πόνους ἐγχειρεῖν πορεύεσθαι,	τὴν	ἐμμανῆ ~εὐλαβουμένους ἕξιν τῶν νέων·
[2, 1]	τούτους εἶναι καὶ τοὺς δεδωκότας	τὴν	~ἔνρυθμόν τε καὶ ἐναρμόνιον αἴσθησιν
[2, 13]	~ἀρετῆς ἡ τοιαύτη κίνησις γίγνηται,	τὴν	ἔντεχνον ἀγωγὴν ἐπὶ τὸ τοιοῦτον
[2, 13]	πότερον ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς ταύτην	τὴν	ἐρώτησιν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ' ἄν
[2, 10]	που καὶ ~γίγνοιτο, ἀλλ' ἐκείνην	τὴν	ἔχουσαν τὴν ὁμοιότητα τῷ τοῦ
[2, 5]	τῶν αὑτῶν ἠθῶν ἀκούοντας βελτίω	τὴν	ἡδονὴν ἴσχειν, νῦν αὐτοῖς δρῶσιν
[2, 5]	κριτὴς καθίζει, καὶ ~ἐναντιωσόμενος τοῖς	τὴν	ἡδονὴν μὴ προσηκόντως μηδὲ ὀρθῶς
[2, 2]	οἱ πλεῖστοι μουσικῆς (ὀρθότητα εἶναι	τὴν	ἡδονὴν ταῖς ψυχαῖς ~πορίζουσαν δύναμιν.
[2, 10]	μὲν τό γε τῆς χάριτος,	τὴν	ἡδονήν, τὴν δὲ ~ὀρθότητα καὶ
[2, 3]	δύναμιν ἔχει πρὸς τὸ διαφθεῖραι	τὴν	καθιερωθεῖσαν χορείαν ~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα. Τὴν
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τούτοις δὴ τοῖς	τὴν	καλλίστην ᾠδήν τε ζητοῦσι καὶ
[2, 5]	ἐκ τούτου ~ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι ῥᾳθύμως	τὴν	κρίσιν· οὐ γὰρ μαθητὴς ἀλλὰ
[2, 5]	ποιητὰς αὐτούς (πρὸς γὰρ τὴν	~τῶν	κριτῶν ἡδονὴν ποιοῦσιν οὖσαν φαύλην,
[2, 13]	τάς τε βακχείας καὶ πᾶσαν	τὴν	μανικὴν ~ἐμβάλλει χορείαν τιμωρούμενος· ὅθεν
[2, 5]	τῶν πονηρῶν ἐν ἀηδέσιν, ἵνα	τὴν	μὲν ~ἀσπάζωνται, τὴν δὲ μισεῖν
[2, 11]	τοίνυν ἀπείπωμεν λέγοντες τὸ περὶ	τὴν	μουσικὴν ᾗ χαλεπόν· ἐπειδὴ γὰρ
[2, 5]	καὶ ἐγὼ τοῖς πολλοῖς, δεῖν	τὴν	μουσικὴν ἡδονῇ ~κρίνεσθαι, μὴ μέντοι
[2, 3]	ἐν παιδιᾶς ~μοίρᾳ, ὀνειρώττων αὐτοῦ	τὴν	μοχθηρίαν; τότε ὁμοιοῦσθαι δήπου ἀνάγκη
[2, 4]	δυναμένοις ἡμᾶς ὅτι ~μάλιστ' εἰς	τὴν	νεότητα μνήμῃ ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα.
[2, 13]	χρόνῳ ~ἐν ᾧ μήπω κέκτηται	τὴν	οἰκείαν φρόνησιν, πᾶν μαίνεταί τε
[2, 10]	~γίγνοιτο, ἀλλ' ἐκείνην τὴν ἔχουσαν	τὴν	ὁμοιότητα τῷ τοῦ καλοῦ μιμήματι.
[2, 1]	τί ποτε (λέγομεν ἡμῖν εἶναι	~τὴν	ὀρθὴν παιδείαν. Τούτου γάρ, ὥς
[2, 11]	καὶ γιγνώσκειν· ἢ πῶς τις	τὴν	ὀρθότητα γνώσεται τῶν μελῶν, ~ᾧ
[2, 3]	τις ἑλεῖν αὐτῶν καὶ ~ὁπωσοῦν	τὴν	ὀρθότητα, θαρροῦντα χρὴ εἰς νόμον
[2, 3]	νομοθετεῖσθαι βεβαίως θαρροῦντα μέλη τὰ	τὴν	~ὀρθότητα φύσει παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ
[2, 10]	μὴ ἁμαρτήσεσθαι· μὴ γὰρ γιγνώσκων	τὴν	οὐσίαν, τί ποτε ~βούλεται καὶ
[2, 11]	~Πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν δήπου κατὰ	τὴν	ὄψιν ἡμῖν ἀπεικασίαι μυρίαι. ~(Κλεινίας)
[2, 1]	κεκτημένος ἀγαθά. ~Παιδείαν δὴ λέγω	τὴν	παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν· ἡδονὴ
[2, 3]	εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ἔσονται	τὴν	περὶ ~τὰς μούσας παιδείαν τε
[2, 9]	καὶ ~ὅλῃ τῇ πόλει ὅλην	τὴν	πόλιν αὐτὴν αὑτῇ ἐπᾴδουσαν μὴ
[2, 14]	δεῖ ποτε μέθῃ χρῆσθαι ταύτην	τὴν	πόλιν ἢ τοῦτον τὸν ἄνδρα,
[2, 9]	καὶ Διόνυσον παρακαλεῖν εἰς τὴν	τῶν	~πρεσβυτέρων τελετὴν ἅμα καὶ παιδιάν,
[2, 11]	ὁποῖα παρ' ὁποῖα αὐτῶν κείμενα	τὴν	~προσήκουσαν τάξιν ἀπείληφεν καὶ ἔτι
[2, 13]	οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν καὶ ὅτι	τὴν	ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας αἴσθησιν
[2, 12]	ἐχθροί, κατὰ νόμους δὲ πᾶσαν	τὴν	συνουσίαν ~συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες, ὁπότε
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν θαρροῦντες λέγομεν	τὴν	τῇ μουσικῇ καὶ τῇ παιδιᾷ
[2, 8]	τῆς βελτίονος; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν που	τὴν	τῆς ἀμείνονος. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναγκαῖον ἄρα
[2, 8]	τὴν τῆς ~χείρονος ψυχῆς ἢ	τὴν	τῆς βελτίονος; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν που
[2, 8]	ποτέραν κυριωτέραν εἶναι φῶμεν; Πότερα	τὴν	τῆς ~χείρονος ψυχῆς ἢ τὴν
[2, 5]	ψυχαῖς αὗται ~νῦν γεγονέναι, πρὸς	τὴν	τοιαύτην ἣν λέγομεν συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι,
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δέ γε κατὰ	τὴν	τοῦ σώματος κίνησιν ῥυθμὸν μὲν
[2, 12]	ὁ λόγος ἐν ἀρχαῖς ἐβουλήθη,	τὴν	τῷ τοῦ ~Διονύσου χορῷ βοήθειαν
[2, 5]	τοὺς ποιητὰς αὐτούς (πρὸς γὰρ	τὴν	~τῶν κριτῶν ἡδονὴν ποιοῦσιν οὖσαν
[2, 9]	δὴ καὶ Διόνυσον παρακαλεῖν εἰς	τὴν	τῶν ~πρεσβυτέρων τελετὴν ἅμα καὶ
[2, 9]	κατὰ τὸ σῶμα οὔτε κατὰ	τὴν	~φωνὴν εἴη, φθέγγοιτο δ' ἀεὶ
[2, 13]	τε καὶ ~ἁρμονίαι, τὸ κατὰ	τὴν	φωνήν. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ
[2, 10]	καὶ συμπάσῃ τροφῇ παρέπεσθαι μὲν	~τὴν	χάριν, ἣν ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν·
[2, 2]	ὁ τοιοῦτος πεπαιδευμένος ἡμῖν ἔσται	τὴν	χορείαν τε καὶ ~μουσικὴν ἢ
[2, 5]	ἡδέσι τισὶν σιτίοις καὶ (πώμασι	τὴν	χρηστὴν πειρῶνται τροφὴν ~προσφέρειν οἷς
[2, 14]	ἄλλων, οὐκ ἂν τιθείμην ταύτην	~τὴν	ψῆφον, ὡς δεῖ ποτε μέθῃ
[2, 9]	εἴς τε τὸ σῶμα ~καὶ	τὴν	ψυχήν, πρὶν ἐπὶ τοὺς πόνους
[2, 10]	ἡδονήν, τὴν δὲ ~ὀρθότητα καὶ	τὴν	ὠφελίαν καὶ τὸ εὖ καὶ
[2, 4]	~Μῶν οὖν οἰόμεθα καὶ κομιδῇ	μάτην	τὸν νῦν λεγόμενον (λόγον περὶ
[2, 1]	θεοῖς, ~καὶ μούσας Ἀπόλλωνά τε	μουσηγέτην	καὶ Διόνυσον συνεορταστὰς ἔδοσαν, ἵν'
[2, 7]	ἔμπροσθεν ἠρωτημένα πατέρα τε ~καὶ	νομοθέτην	ἠρωτήσθω, ὁ δ' εἰπέτω ὡς
[2, 12]	αὐτὸν ὥσπερ ~τότε, τὸν ἀγαθὸν	νομοθέτην,	οὗ νόμους εἶναι δεῖ συμποτικούς,
[2, 14]	κοινωθέντ' ἀλλήλοις χορείαν καὶ παιδιὰν	ἐτεκέτην.	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὸ
[2, 9]	παρακαλεῖν εἰς τὴν τῶν ~πρεσβυτέρων	τελετὴν	ἅμα καὶ παιδιάν, ἣν τοῖς
[2, 3]	ὅτι ἂν ~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς	ἀρετὴν	ἢ μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας) ~Οὔτοι δὴ
[2, 1]	λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν	ἀρετήν·	ἡδονὴ δὴ καὶ ~φιλία καὶ
[2, 12]	ἱκανὸν ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι νέοις πρὸς	ἀρετήν.	Καὶ ὅπερ ὁ λόγος ἐν
[2, 13]	φωνῆς μέχρι τῆς ψυχῆς πρὸς	ἀρετὴν	παιδείας οὐκ οἶδ' ὅντινα ~τρόπον
[2, 3]	ποιητικοῖς, ὅτιπερ ~ἂν αὐτὸν τὸν	ποιητὴν	ἐν τῇ ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ
[2, 11]	~καὶ πάντῃ, τὸν μέλλοντα ἔμφρονα	κριτὴν	ἔσεσθαι δεῖ ταῦτα τρία ἔχειν,
[2, 5]	θεάτρου δεῖ τόν γε ἀληθῆ	~κριτὴν	κρίνειν μανθάνοντα, καὶ ἐκπληττόμενον ὑπὸ
[2, 11]	λέγεις. Ἆρ' οὖν οὐ περὶ	ἑκάστην	εἰκόνα, καὶ ἐν γραφικῇ καὶ
[2, 12]	νέαι; Τοῦτον δ' εἶναι τὸν	πλάστην	τὸν αὐτὸν ὥσπερ ~τότε, τὸν
[2, 5]	τισὶν σιτίοις καὶ (πώμασι τὴν	χρηστὴν	πειρῶνται τροφὴν ~προσφέρειν οἷς μέλει
[2, 7]	τῇ πόλει, ζημίαν τε ~ὀλίγου	μεγίστην	ἐπιτιθείην ἄν, εἴ τις ἐν
[2, 5]	ἀλλὰ σχεδὸν ἐκείνην εἶναι Μοῦσαν	~καλλίστην	ἥτις τοὺς βελτίστους καὶ ἱκανῶς
[2, 10]	~Καὶ τούτοις δὴ τοῖς τὴν	καλλίστην	ᾠδήν τε ζητοῦσι καὶ μοῦσαν
[2, 9]	τῇ πόλει ὅλην τὴν πόλιν	αὐτὴν	αὑτῇ ἐπᾴδουσαν μὴ παύεσθαί ποτε
[2, 3]	τι καλλίονα οὔτ' αἰσχίω, τὴν	αὐτὴν	δὲ τέχνην ~ἀπειργασμένα. ~(Κλεινίας) ~Θαυμαστὸν
[2, 11]	χαλεπόν· ἐπειδὴ γὰρ ~ὑμνεῖται περὶ	αὐτὴν	διαφερόντως ἢ τὰς ἄλλας εἰκόνας,
[2, 10]	μουσικῆς, ὅτι πάντα τὰ περὶ	αὐτήν	~ἐστιν ποιήματα μίμησίς τε (καὶ
[2, 10]	καὶ παιδιάν γε εἶναι τὴν	αὐτὴν	ταύτην λέγω τότε, ὅταν μήτε
[2, 5]	αὗται ~νῦν γεγονέναι, πρὸς τὴν	τοιαύτην	ἣν λέγομεν συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι, διὰ
[2, 4]	ἐγὼ σφῷν τὴν ἄτοπον ἀπόκρισιν	ταύτην	ἀποκρίνωμαι; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	ἀνθρώποις ἡμῖν ~ἐνδεδωκέναι τὴν ἀρχὴν	ταύτην	ἔφαμεν, Ἀπόλλωνα δὲ καὶ μούσας
[2, 10]	παιδιάν γε εἶναι τὴν αὐτὴν	ταύτην	λέγω τότε, ὅταν μήτε τι
[2, 13]	σοι πότερον ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς	ταύτην	τὴν ἐρώτησιν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ'
[2, 14]	ὡς δεῖ ποτε μέθῃ χρῆσθαι	ταύτην	τὴν πόλιν ἢ τοῦτον τὸν
[2, 14]	ὡντινωνοῦν ἄλλων, οὐκ ἂν τιθείμην	ταύτην	~τὴν ψῆφον, ὡς δεῖ ποτε
[2, 10]	τὸν ~λόγον, καὶ ζητητέον ἥκιστα	ταύτην	(ὡς σπουδαίαν, εἴ τις ἄρα
[2, 1]	τοίνυν τῶν παίδων παιδικὴν εἶναι	πρώτην	αἴσθησιν ἡδονὴν καὶ λύπην, καὶ
[2, 2]	τοῦτο ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν παιδείαν εἶναι	πρώτην	διὰ Μουσῶν τε ~καὶ Ἀπόλλωνος,
[2, 5]	καὶ (πώμασι τὴν χρηστὴν πειρῶνται	τροφὴν	~προσφέρειν οἷς μέλει τούτων, τὴν
[2, 13]	(τοῖς ἀνθρώποις ἡμῖν ~ἐνδεδωκέναι τὴν	ἀρχὴν	ταύτην ἔφαμεν, Ἀπόλλωνα δὲ καὶ
[2, 9]	τε τὸ σῶμα ~καὶ τὴν	ψυχήν,	πρὶν ἐπὶ τοὺς πόνους ἐγχειρεῖν
[2, 1]	μουσηγέτην καὶ Διόνυσον συνεορταστὰς ἔδοσαν,	ἵν'	~ἐπανορθῶνται, τάς τε τροφὰς γενομένας
[2, 5]	~συνδεδογμένον ὡς ὄντως ὀρθός ἐστιν·	ἵν'	οὖν ἡ ψυχὴ τοῦ παιδὸς
[2, 11]	ἔοικε τῶν ἀξιολόγων μιμημάτων· ἀλλὰ	ὑπολαβεῖν	ἀναγκαῖον ὅτι τὸ ~τοιοῦτόν γε
[2, 13]	τὸ ~κακῶς τοὺς ἀνθρώπους αὐτὸ	ὑπολαβεῖν	(καὶ γνῶναι λεχθέν. ~(Κλεινίας) ~Τὸ
[2, 3]	ὀρθότητα, θαρροῦντα χρὴ εἰς νόμον	ἄγειν	καὶ τάξιν αὐτά· ὡς ἡ
[2, 4]	τοιούτῳ, χαίροντες, ἡσυχίαν οὐ δυνάμεθα	ἄγειν.	~(Κλεινίας) ~Ἔστι ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'
[2, 1]	σώμασι καὶ ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν	ἄγειν	οὐ ~δύνασθαι, (κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ
[2, 9]	οὖσα ἡσυχίαν οὐχ οἵα τε	ἄγειν	οὔτε κατὰ τὸ σῶμα οὔτε
[2, 4]	πρεσβυτέρων ~ἡμῶν ἐκείνους αὖ θεωροῦντες	διάγειν	ἡγούμεθα πρεπόντως, χαίροντες τῇ ~ἐκείνων
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰς μέν γε τὸ	προάγειν	τοίνυν αὐτοὺς μετέχειν ἡμῖν ᾠδῆς
[2, 7]	ἄπορος φαίνοιτο τοῦ συμφωνούντως ἑαυτῷ	λέγειν·	εἰ δ' αὖ τὸν ~δικαιότατον
[2, 5]	ὥστε σοὶ δόξαι ~ταῦτα ἐμὲ	λέγειν.	Λοιδορεῖν γὰρ πράγματα ἀνίατα καὶ
[2, 13]	τὸ μέγιστον ἀγαθὸν ὃ δωρεῖται	λέγειν	μὲν ὄκνος εἰς τοὺς πολλοὺς
[2, 6]	τοιοῦτος ~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα δὴ	λέγειν,	οἶμαι, τοὺς παρ' ὑμῖν ποιητάς,
[2, 13]	τοιαῦτα τοῖς ἀσφαλὲς ἡγουμένοις εἶναι	λέγειν	περὶ θεῶν ἀφίημι ~λέγειν, τὸ
[2, 13]	εἶναι λέγειν περὶ θεῶν ἀφίημι	~λέγειν,	τὸ δὲ τοσόνδε (οἶδα, ὅτι
[2, 4]	λεγόμενον (λόγον περὶ τῶν ~ἑορταζόντων	λέγειν	τοὺς πολλούς, ὅτι τοῦτον δεῖ
[2, 7]	ἐπανερωτῷμεν· ποτέρους δὲ ~εὐδαιμονεστέρους χρὴ	λέγειν,	τοὺς τὸν δικαιότατον ἢ τοὺς
[2, 8]	τοῦτο τοίνυν ἐμὸν ἂν εἴη	λέγειν.	Φημὶ γὰρ ἅπαντας δεῖν ἐπᾴδειν
[2, 5]	ἔδοξά σοι ἃ σὺ λέγεις	λέγειν	ὡς νῦν γιγνόμενα, οὐκ ἂν
[2, 6]	ἐστι τάδε; Τοὺς ποιητὰς ἀναγκάζετε	λέγειν	ὡς ὁ μὲν ~ἀγαθὸς ἀνὴρ
[2, 1]	δὴ κινεῖν τε ἡμᾶς καὶ	~χορηγεῖν	ἡμῶν τούτους, ᾠδαῖς τε καὶ
[2, 1]	εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς μέχρι τέλους,	στέργειν	δὲ ἃ χρὴ στέργειν, τοῦτ'
[2, 1]	τέλους, στέργειν δὲ ἃ χρὴ	στέργειν,	τοῦτ' ~αὐτὸ ἀποτεμὼν τῷ λόγῳ
[2, 5]	ἔτι καθάπερ ~εἶπες σὺ νυνδὴ	δεῖν	εἶναι, γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος) ~Φέρε δή,
[2, 8]	εἴη λέγειν. Φημὶ γὰρ ἅπαντας	δεῖν	ἐπᾴδειν τρεῖς ~ὄντας τοὺς χοροὺς
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~τοῦ πέρι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ	δεῖν	πάντ' ἄνδρα καὶ παῖδα, ἐλεύθερον
[2, 9]	~Πῶς δ' οὐχ ὁμολογοῖτ' ἂν	δεῖν	ταῦτα οὕτω πράττεσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Ποῦ
[2, 5]	τοσοῦτον καὶ ἐγὼ τοῖς πολλοῖς,	δεῖν	τὴν μουσικὴν ἡδονῇ ~κρίνεσθαι, μὴ
[2, 10]	ἐν τοῖς ~χοροῖς ἐμάθομεν συνήθεις	ᾄδειν	γενόμενοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκότως γε· ὄντως
[2, 9]	θεάτρῳ γε καὶ παντοίοις ἀνθρώποις	ᾄδειν	ἑστὼς ὀρθὸς ἔτι μᾶλλον ~αἰσχύνοιτ'
[2, 12]	καὶ ἑκόντας τινὰ (τρόπον ἀναγκάζομεν	ᾄδειν,	μέχρι γε ~τοσούτου πεπαιδεῦσθαι σχεδὸν
[2, 9]	ἰσχνοί τε καὶ ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο	ᾄδειν	οἱ τοιοῦτοι, ~παντάπασίν που ἀηδῶς
[2, 12]	τοῖς τηλικούτοις τε καὶ τοιούτοις	ᾄδειν	πρέπον, καὶ ~οὕτως ᾄδωσιν, καὶ
[2, 11]	βέλτιον τοὺς πεντηκοντούτας ὅσοισπερ ἂν	ᾄδειν	~προσήκῃ. Τῶν γὰρ ῥυθμῶν καὶ
[2, 9]	ἐν ἀλλοτρίοις ~ἀλλ' ἐν οἰκείοις,	ᾄδειν	τε καὶ ὃ πολλάκις εἰρήκαμεν
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ καλῶς ἄρα πεπαιδευμένος	ᾄδειν	τε καὶ ὀρχεῖσθαι δυνατὸς ἂν
[2, 8]	ἔτη μέχρι τῶν ἑξήκοντα γεγονότας	~ᾄδειν·	τοὺς δὲ μετὰ ταῦτα οὐ
[2, 3]	σώματι τὰ τοιαῦτα, αἰσχύνονται δὲ	ᾄδειν	ὡς ~ἀποφαινόμενοι καλὰ μετὰ σπουδῆς,
[2, 9]	τε καὶ ὃ πολλάκις εἰρήκαμεν	ἐπᾴδειν;	~(Κλεινίας) ~Καὶ πολύ γε. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 8]	λέγειν. Φημὶ γὰρ ἅπαντας δεῖν	ἐπᾴδειν	τρεῖς ~ὄντας τοὺς χοροὺς ἔτι
[2, 11]	~καὶ εὔρυθμον καὶ μή, ὅσοι	προσᾴδειν	αὐτῶν καὶ βαίνειν ἐν ῥυθμῷ
[2, 1]	τοῦτο μόνον ~ἀγαθὸν ἔχει, τὸ	κατιδεῖν	πῶς ἔχομεν τὰς φύσεις, ἢ
[2, 7]	πειρῴμην ἂν τούς ~τε ποιητὰς	ἀναγκάζειν	φθέγγεσθαι καὶ πάντας τοὺς ἐν
[2, 8]	μεμαθήκαμεν, ἀλλ' ἔτι σαφέστερον πειρῶ	φράζειν.	~(Ἀθηναῖος) ~Εἴπομεν, εἰ μεμνήμεθα, κατ'
[2, 8]	συνίεμεν ~σαφῶς ὅτι ποτὲ βούλει	φράζειν	αὐτῶν πέρι. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν
[2, 4]	γὰρ δή, ἐπείπερ ἀφείμεθά γε	παίζειν	ἐν τοῖς τοιούτοις, τὸν πλείστους
[2, 8]	ἔοικε μὴν οὐ ῥᾴδιον εἶναι	πείθειν.	~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τὸ μὲν τοῦ
[2, 8]	καὶ μᾶλλον πείσομεν οὓς ~δεῖ	πείθειν	ἢ ἐὰν ἄλλως πως φθεγγώμεθα
[2, 8]	τοῦ Σιδωνίου μυθολόγημα ῥᾴδιον ἐγένετο	πείθειν,	οὕτως ἀπίθανον ~ὄν, καὶ ἄλλα
[2, 8]	(πείσειν ὅτι ἂν ἐπιχειρῇ τις	πείθειν	τὰς τῶν νέων ~ψυχάς, ὥστε
[2, 14]	αὐτοῦ, τὸ δὲ πειρασόμεθα ἐφεξῆς	διελθεῖν.	~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 12]	ἀναγκαῖον, μέχρι τοῦ δυνατὸν εἶναι	~συνακολουθεῖν	ἕκαστον ταῖς τε βάσεσιν τῶν
[2, 10]	~Καὶ μὴν καὶ τῇ μαθήσει	παρακολουθεῖν	μὲν τό γε τῆς χάριτος,
[2, 5]	ξένε, ἐν ταῖς ἄλλαις πόλεσι	ποιεῖν;	ἐγὼ ~μὲν γὰρ καθ' ὅσον
[2, 5]	ἐν ἁρμονίαισιν μέλη ποιοῦντα ὀρθῶς	ποιεῖν.	~(Κλεινίας) ~Νῦν οὖν οὕτω δοκοῦσίν
[2, 8]	~(ἐψεύσατό ποτε καὶ δυνάμενον μᾶλλον	ποιεῖν	μὴ βίᾳ ἀλλ' ἑκόντας πάντας
[2, 12]	πόσεως καὶ ~μούσης ὑπομένειν, ἐθέλειν	ποιεῖν	πάντα τούτοις τἀναντία, καὶ εἰσιόντι
[2, 6]	ἔχειν, ἔτι δὲ καὶ τὸ	ποιεῖν	τυραννοῦντα ὅτι ἂν ἐπιθυμῇ, ~καὶ
[2, 4]	προείποι, θεὶς νικητήρια, τὸν βουλόμενον	~ἥκειν	ἀγωνιούμενον ἡδονῆς πέρι (μόνον, ὃς
[2, 5]	ὁ λόγος εἰς ταὐτὸν (περιφερόμενος	ἥκειν,	ὡς ~ἄρα παιδεία μέν ἐσθ'
[2, 10]	τῶν νῦν λεγομένων ἥκιστα ἡδονῇ	~προσήκειν	κρίνεσθαι καὶ δόξῃ μὴ (ἀληθεῖ
[2, 7]	φήσομεν. ~Ἀλλὰ τὸ μήτε τινὰ	ἀδικεῖν	μήτε ὑπό τινος ἀδικεῖσθαι μῶν
[2, 10]	πόλιν δὲ καὶ ἄστη δυνάμενος	διοικεῖν,	ὃν δὴ κατ' ἀρχὰς ~εἴπομεν
[2, 8]	τούτου δὲ πέρι πᾶσαν μηχανὴν	εὑρίσκειν	ὅντινά ~ποτε τρόπον ἡ τοιαύτη
[2, 8]	οὐδὲν ἄλλο αὐτὸν δεῖ σκοποῦντα	ἀνευρίσκειν	ἢ τί πείσας μέγιστον ~ἀγαθὸν
[2, 12]	~γὰρ τρίτον οὐδεμία ἀνάγκη ποιητῇ	γιγνώσκειν,	εἴτε καλὸν εἴτε μὴ καλὸν
[2, 11]	ταῦτα γνόντι καὶ ἐκεῖνο ἑτοίμως	~γιγνώσκειν,	εἴτε καλὸν εἴτε ὅπῃ ποτὲ
[2, 11]	ἔχειν, ὅ τέ ἐστι ~(πρῶτον	γιγνώσκειν,	ἔπειτα ὡς ὀρθῶς, ἔπειθ' ὡς
[2, 11]	αὐτοῖς ἐστιν ~εὐαισθήτως ἔχειν καὶ	γιγνώσκειν·	ἢ πῶς τις τὴν ὀρθότητα
[2, 11]	γιγνόμενον ῥυθμόν τε καὶ ἁρμονίαν	γιγνώσκειν	ὅτι τε βούλεται καὶ ~ὅτῳ
[2, 11]	γε πολὺς ὄχλος ἡγούμενος ἱκανῶς	γιγνώσκειν	τό τε εὐάρμοστον ~καὶ εὔρυθμον
[2, 10]	καθ' ἕκαστόν γε, ὡς ἔοικε,	γιγνώσκειν	τῶν ποιημάτων ὅτι ποτ' ἐστὶν
[2, 2]	παιδείας ἐστὶν φυλακὴ καὶ ὅπου	διαγιγνώσκειν	ἄν ποτε ~(δυναίμεθα. Ἆρ' οὐχ
[2, 9]	ἐτῶν, ἐν τοῖς συσσιτίοις εὐωχηθέντα,	~καλεῖν	τούς τε ἄλλους θεοὺς καὶ
[2, 9]	θεοὺς καὶ δὴ καὶ Διόνυσον	παρακαλεῖν	εἰς τὴν τῶν ~πρεσβυτέρων τελετὴν
[2, 3]	ὅπερ ἔλεγον, εἰ δύναιτό τις	ἑλεῖν	αὐτῶν καὶ ~ὁπωσοῦν τὴν ὀρθότητα,
[2, 8]	μηδὲν ἕτερον, πρὸς τό τινα	ἐθέλειν	ζῆν τὸν ὅσιον καὶ δίκαιον
[2, 12]	καὶ τὸν ~αὖ μὴ δυνάμενον	ἐθέλειν	πείθεσθαι τούτοις καὶ τοῖς (ἡγεμόσιν
[2, 12]	καὶ πόσεως καὶ ~μούσης ὑπομένειν,	ἐθέλειν	ποιεῖν πάντα τούτοις τἀναντία, καὶ
[2, 3]	σχήματα καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπεργάζονται,	~καινοτομεῖν	οὐδ' ἐπινοεῖν ἄλλ' ἄττα ἢ
[2, 1]	ψυχαῖς ἐγγίγνωνται μήπω δυναμένων ~λόγῳ	λαμβάνειν,	λαβόντων δὲ τὸν λόγον, συμφωνήσωσι
[2, 12]	λόγου καὶ πόσεως καὶ ~μούσης	ὑπομένειν,	ἐθέλειν ποιεῖν πάντα τούτοις τἀναντία,
[2, 11]	μή, ὅσοι προσᾴδειν αὐτῶν καὶ	βαίνειν	ἐν ῥυθμῷ γεγόνασι ~διηναγκασμένοι, (ὅτι
[2, 4]	~ἡγούμεθα ἐκ ταύτης τῆς προρρήσεως	συμβαίνειν;	~(Κλεινίας) ~Τοῦ πέρι λέγεις; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 12]	γίγνεσθαι καὶ νεωτέρας, ὥστε ~εὐαγώγους	(συμβαίνειν	τῷ δυναμένῳ τε καὶ ἐπισταμένῳ
[2, 6]	Λέγεται γὰρ ~ὡς ἄριστον μὲν	ὑγιαίνειν,	δεύτερον δὲ κάλλος, τρίτον δὲ
[2, 5]	νῦν αὖ διαπερανθέντα τῷ λόγῳ	~σημαίνειν	βούλεται; σκοπεῖσθ' εἰ τόδε. ~(Κλεινίας)
[2, 11]	ὁ λόγος ἡμῖν δοκεῖ μοι	σημαίνειν	ἤδη, τῆς γε χορικῆς Μούσης
[2, 1]	ὡς ὁ λόγος ἔοικεν βούλεσθαι	σημαίνειν·	ὅπῃ δὲ καὶ ὅπως, ~ἀκούωμεν
[2, 3]	συνήθειαν, οὔτε χαίρειν δυνατὸν οὔτε	ἐπαινεῖν	αἰσχρά τε ~προσαγορεύειν. Οἷς δ'
[2, 3]	ἂν χαίρῃ, ἐὰν ἄρα καὶ	ἐπαινεῖν	αἰσχύνηται· καίτοι τοῦ ~τοιούτου τί
[2, 3]	καὶ τούτοις χαίρειν τε καὶ	~ἐπαινεῖν	αὐτὰ καὶ προσαγορεύειν καλὰ ἀναγκαῖον,
[2, 1]	αἴσθησιν μεθ' ἡδονῆς, ᾗ δὴ	κινεῖν	τε ἡμᾶς καὶ ~χορηγεῖν ἡμῶν
[2, 14]	καὶ μεθ' ὧν ἂν ~(βούληται	πίνειν	μετ' ἐπιτηδευμάτων ὡντινωνοῦν ἄλλων, οὐκ
[2, 5]	οὗπερ τοὺς θεοὺς (ἐπεκαλέσατο μέλλων	κρίνειν,	ἐκ τούτου ~ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι ῥᾳθύμως
[2, 5]	δεῖ τόν γε ἀληθῆ ~κριτὴν	κρίνειν	μανθάνοντα, καὶ ἐκπληττόμενον ὑπὸ θορύβου
[2, 4]	τοῦτον δεῖ σοφώτατον ἡγεῖσθαι καὶ	~κρίνειν	νικᾶν, ὃς ἂν ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι
[2, 3]	καὶ ἐναντίον ἄλλων οὓς οἴονται	φρονεῖν	~αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι τῷ σώματι
[2, 14]	νόμων καὶ τάξεως, ὡς τοῦ	σωφρονεῖν	ἕνεκα μελέτῃ χρωμένη, καὶ τῶν
[2, 10]	ζητεῖν δέ, ἥτις καλλίστη, ταύτης	κοινωνεῖν.	~(Κλεινίας) ~Πάνυ γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 3]	ὁποῖ' ἄττα ἀπεργάζονται, ~καινοτομεῖν οὐδ'	ἐπινοεῖν	ἄλλ' ἄττα ἢ τὰ πάτρια,
[2, 3]	δέ γε αὐτὸ ὡς ἔπος	εἰπεῖν	ἐν πάσαις ταῖς πόλεσιν ἔξεστι
[2, 10]	ἄν, ὡς ἐπὶ τὸ πᾶν	εἰπεῖν,	~ἐξεργάζοιτο τοῦ τε τοσούτου καὶ
[2, 7]	τί οὖν τὸ μετὰ τοῦτ'	εἰπεῖν	ἡμᾶς χρεών; Ἀνδρεῖος γὰρ δὴ
[2, 8]	ὁρώμενον ~πᾶσίν τε ὡς ἔπος	εἰπεῖν	καὶ δὴ καὶ τοῖς παισὶ
[2, 3]	ἢ τετυπωμένα οὐχ ὡς ἔπος	εἰπεῖν	μυριοστὸν ἀλλ' ὄντως τῶν νῦν
[2, 4]	~ἑτέρων ἀγωνιστῶν μυρίων ἐλθόντων ἔχομεν	εἰπεῖν	τίς ἂν νικῷ δικαίως; ~(Κλεινίας)
[2, 1]	τὸ ~νέον ἅπαν ὡς ἔπος	εἰπεῖν	τοῖς τε σώμασι καὶ ταῖς
[2, 13]	οὐδὲ γὰρ πάνυ χαλεπόν ἐστιν	εἰπεῖν	ὑμῖν γε ἀμφοτέροις γνώριμα. ~Πολὺ
[2, 11]	~(Κλεινίας) ~Πάντες μεντἂν ὡς ἔπος	εἰπεῖν,	ὦ ξένε, τὰ καλὰ τῶν
[2, 12]	θάρρει (τὸν κάλλιστον διαμαχόμενον φόβον	εἰσπέμπειν	οἵους τ' εἶναι ~μετὰ δίκης,
[2, 4]	ὅπερ εἶπον νυνδή, τὰ ~νικητήρια	φέρειν.	(Ἆρ' οὐκ ὀρθῶς λέγεταί τε
[2, 12]	ἴσην καὶ μείζω τὴν αἰσχύνην	~φέρειν	ἢ τὸν τοῖς τοῦ Ἄρεως
[2, 5]	δὲ ~τὸ σπουδὴν μὴ δύνασθαι	φέρειν	τὰς τῶν νέων ψυχάς, παιδιαί
[2, 8]	ταῦτα οὐ γὰρ ἔτι δυνατοὶ	φέρειν	ᾠδάς μυθολόγους περὶ ~τῶν αὐτῶν
[2, 5]	(πώμασι τὴν χρηστὴν πειρῶνται τροφὴν	~προσφέρειν	οἷς μέλει τούτων, τὴν δὲ
[2, 3]	~τρόπον ἤ τινα συνήθειαν, οὔτε	χαίρειν	δυνατὸν οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά τε
[2, 5]	ψυχὴ τοῦ παιδὸς μὴ ἐναντία	~χαίρειν	καὶ λυπεῖσθαι ἐθίζηται τῷ νόμῳ
[2, 4]	ὃς ἂν ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ	χαίρειν	ὅτι μάλιστα ἀπεργάζηται; ~Δεῖ γὰρ
[2, 4]	τοιούτοις, τὸν πλείστους καὶ ~μάλιστα	χαίρειν	ποιοῦντα, τοῦτον μάλιστα τιμᾶσθαί τε,
[2, 3]	ἀμφότερα, τούτους μὲν καὶ τούτοις	χαίρειν	τε καὶ ~ἐπαινεῖν αὐτὰ καὶ
[2, 8]	πράττειν τοῦτο ὅτῳ μὴ τὸ	~χαίρειν	τοῦ λυπεῖσθαι πλέον ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν
[2, 4]	~μάλιστ' εἰς τὴν νεότητα μνήμῃ	ἐπεγείρειν;	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν
[2, 9]	ψυχήν, πρὶν ἐπὶ τοὺς πόνους	ἐγχειρεῖν	πορεύεσθαι, τὴν ἐμμανῆ ~εὐλαβουμένους ἕξιν
[2, 5]	σοὶ δόξαι ~ταῦτα ἐμὲ λέγειν.	Λοιδορεῖν	γὰρ πράγματα ἀνίατα καὶ πόρρω
[2, 8]	γ' ἐστὶ ~νομοθέτῃ παράδειγμα τοῦ	(πείσειν	ὅτι ἂν ἐπιχειρῇ τις πείθειν
[2, 1]	ὥστε (μισεῖν ~μὲν ἃ χρὴ	μισεῖν	εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς μέχρι τέλους,
[2, 1]	λύπας τεθραμμένον αὐτῆς ὀρθῶς ὥστε	(μισεῖν	~μὲν ἃ χρὴ μισεῖν εὐθὺς
[2, 5]	τὴν μὲν ~ἀσπάζωνται, τὴν δὲ	μισεῖν	ὀρθῶς ἐθίζωνται. Ταὐτὸν δὴ καὶ
[2, 14]	κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον, τοῦ	κρατεῖν	~αὐτῶν ἕνεκα μηχανωμένη, τοῦτον μὲν
[2, 2]	τὸ διανοηθὲν εἶναι καλὸν ἱκανῶς	~ὑπηρετεῖν	δυνηθῇ ἑκάστοτε, χαίρῃ δὲ μὴ
[2, 3]	καὶ λύπης ζήτησις τοῦ καινῇ	ζητεῖν	ἀεὶ μουσικῇ χρῆσθαι σχεδὸν οὐ
[2, 10]	οὕς φαμεν ~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι,	ζητεῖν	δέ, ἥτις καλλίστη, ταύτης κοινωνεῖν.
[2, 1]	οὐ ~δύνασθαι, (κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ	ζητεῖν	καὶ φθέγγεσθαι, τὰ μὲν ἁλλόμενα
[2, 12]	καὶ ἐπισταμένῳ παιδεύειν τε καὶ	~πλάττειν,	καθάπερ ὅτ' ἦσαν νέαι; Τοῦτον
[2, 4]	καὶ ὁπόταν ~χαίρωμεν, οἰόμεθα εὖ	πράττειν	αὖ; μῶν οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας)
[2, 4]	τρόπῳ; χαίρομεν ὅταν οἰώμεθα εὖ	πράττειν,	καὶ ὁπόταν ~χαίρωμεν, οἰόμεθα εὖ
[2, 8]	γὰρ ἂν ἑκὼν ἐθέλοι πείθεσθαι	πράττειν	τοῦτο ὅτῳ μὴ τὸ ~χαίρειν
[2, 11]	συνθεῖσαι ῥυθμοὺς ~δούλων καὶ ἀνελευθέρων	προσαρμόττειν,	οὐδ' αὖ ῥυθμοὺς καὶ σχῆμα
[2, 6]	ῥυθμούς τε καὶ ἁρμονίας ~ἀποδιδόντας	παιδεύειν	οὕτω τοὺς νέους ἡμῶν. Ἦ
[2, 12]	τῷ δυναμένῳ τε καὶ ἐπισταμένῳ	παιδεύειν	τε καὶ ~πλάττειν, καθάπερ ὅτ'
[2, 2]	~μέλος ἔστιν τε, καὶ (ὀρθῶς	προσαγορεύειν	ἔχει τὰ μὲν τῶν ἀνδρείων
[2, 3]	τε καὶ ~ἐπαινεῖν αὐτὰ καὶ	προσαγορεύειν	καλὰ ἀναγκαῖον, οἷς δ' ἂν
[2, 10]	~χάριν αὐτὸ δικαιότατον ἂν εἴη	προσαγορεύειν;	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δέ
[2, 3]	δυνατὸν οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά τε	~προσαγορεύειν.	Οἷς δ' ἂν τὰ μὲν
[2, 4]	ἡμῶν οἱ μὲν νέοι αὐτοὶ	χορεύειν	ἕτοιμοι, τὸ δὲ τῶν πρεσβυτέρων
[2, 9]	οὐ χρὴ πῦρ ἐπὶ πῦρ	ὀχετεύειν	εἴς τε τὸ σῶμα ~καὶ
[2, 6]	καὶ τὸ ὁρᾶν (καὶ τὸ	~ἀκούειν	καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τὸ παράπαν
[2, 6]	καὶ γὰρ ὀξὺ ὁρᾶν καὶ	ἀκούειν	καὶ (πάντα ὅσα ἔχεται τῶν
[2, 11]	τῶν ~ἀνθρώπων ὅσους φησὶν Ὀρφεὺς	λαχεῖν	ὥραν τῆς τέρψιος. Ταῦτά γε
[2, 1]	μὲν οὖν ἄλλα ζῷα οὐκ	ἔχειν	αἴσθησιν τῶν ἐν ταῖς κινήσεσιν
[2, 2]	προκαλῇ καὶ ταῦθ' ἡμῖν οὕτως	ἔχειν	ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἔτι
[2, 8]	~νῦν αὐτὸ ᾕρηχ' ὁ λόγος	ἔχειν,	εἴπερ τι καὶ ἄλλο ἐτόλμησεν
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Φαίνεται οὕτως ἂν ταῦτα	ἔχειν	ἐκ τῶν ὑπὸ σοῦ τὰ
[2, 6]	ὅσα ἔχεται τῶν ~αἰσθήσεων εὐαισθήτως	ἔχειν,	ἔτι δὲ καὶ τὸ ποιεῖν
[2, 11]	ἁρμονιῶν ἀναγκαῖον αὐτοῖς ἐστιν ~εὐαισθήτως	ἔχειν	καὶ γιγνώσκειν· ἢ πῶς τις
[2, 11]	κριτὴν ἔσεσθαι δεῖ ταῦτα τρία	ἔχειν,	ὅ τέ ἐστι ~(πρῶτον γιγνώσκειν,
[2, 8]	ἂν μὴ φῇ ταῦτα ~οὕτως	ἔχειν·	οὐδεὶς γὰρ ἂν ἑκὼν ἐθέλοι
[2, 13]	ζῷον, ὅσον αὐτῷ προσήκει νοῦν	ἔχειν	~τελεωθέντι, τοῦτον καὶ τοσοῦτον οὐδὲν
[2, 9]	γε τὸ προάγειν τοίνυν αὐτοὺς	μετέχειν	ἡμῖν ᾠδῆς οὗτος ὁ τρόπος
[2, 10]	πρῶτον μὲν δεῖ τόδε γε	ὑπάρχειν	ἅπασιν ὅσοις συμπαρέπεταί τις χάρις,
[2, 5]	ἠθῶν ἀκούοντας βελτίω τὴν ἡδονὴν	ἴσχειν,	νῦν αὐτοῖς δρῶσιν ~πᾶν τοὐναντίον
[2, 10]	οἶδα ἡμῶν, ὦ ξένε, ὅπῃ	πάλιν	αὖ τοὺς νομοθέτας φαυλίζεις. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 7]	φαῖεν, ~ἐροίμεθ' ἂν ἴσως αὐτοὺς	πάλιν,	εἴπερ ὀρθῶς ἐπανερωτῷμεν· ποτέρους δὲ
[2, 1]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναμνησθῆναι τοίνυν ἔγωγε	πάλιν	ἐπιθυμῶ τί ποτε (λέγομεν ἡμῖν
[2, 9]	~ὅλῃ τῇ πόλει ὅλην τὴν	πόλιν	αὐτὴν αὑτῇ ἐπᾴδουσαν μὴ παύεσθαί
[2, 10]	μόνον ἀγαθὸς ~(ἂν στρατιώτης εἴη,	πόλιν	δὲ καὶ ἄστη δυνάμενος διοικεῖν,
[2, 14]	ποτε μέθῃ χρῆσθαι ταύτην τὴν	πόλιν	ἢ τοῦτον τὸν ἄνδρα, ~ἀλλ'
[2, 14]	τὸν χρόνον ἅπαντα, καὶ κατὰ	~πόλιν	μήτε δούλην μήτε δοῦλον γεύεσθαι
[2, 13]	ὡς ἔστιν κακὴ ~καὶ εἰς	πόλιν	οὐκ ἀξία παραδέχεσθαι. Καὶ γὰρ
[2, 8]	πείσας μέγιστον ~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο ἂν	πόλιν,	τούτου δὲ πέρι πᾶσαν μηχανὴν
[2, 2]	τὴν ἡδονὴν ταῖς ψυχαῖς ~πορίζουσαν	δύναμιν.	Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὔτε ἀνεκτὸν
[2, 12]	βοήθειαν ἐπιδεῖξαι καλῶς λεγομένην, εἰς	δύναμιν	εἴρηκεν· ~σκοπώμεθα δὴ εἰ τοῦθ'
[2, 3]	χρῆσθαι σχεδὸν οὐ ~μεγάλην τινὰ	δύναμιν	ἔχει πρὸς τὸ διαφθεῖραι τὴν
[2, 2]	πολλή τις γίγνηται περὶ ~ταῦθ'	ἡμῖν	ἅπαντα, ἁπλῶς ἔστω τὰ μὲν
[2, 11]	~Εἰσὶν δήπου κατὰ τὴν ὄψιν	ἡμῖν	ἀπεικασίαι μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ' ἄρα μετὰ τοῦθ'	ἡμῖν	αὖ καθάπερ κυσὶν ἰχνευούσαις διερευνητέον,
[2, 1]	δὴ ῥυθμὸς ὄνομα καὶ ἁρμονία·	ἡμῖν	δὲ οὓς ~(εἴπομεν τοὺς θεοὺς
[2, 9]	ἡμᾶς συγχορευτάς τε καὶ χορηγοὺς	ἡμῖν	δεδωκέναι τόν τε Ἀπόλλωνα ~καὶ
[2, 11]	οὖν ἐκ ~τούτων ὁ λόγος	ἡμῖν	δοκεῖ μοι σημαίνειν ἤδη, τῆς
[2, 14]	γίγνοιτ' ἄν. ~Οὗτος, ὦ ξένοι,	ἡμῖν,	εἰ συνδοκεῖ, κολοφὼν ἐπὶ τῷ
[2, 1]	πάλιν ἐπιθυμῶ τί ποτε (λέγομεν	ἡμῖν	εἶναι ~τὴν ὀρθὴν παιδείαν. Τούτου
[2, 3]	ἀγαθὸν ἢ κακὸν φαῖμεν ἂν	ἡμῖν	ἐκ πάσης ἀνάγκης γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας)
[2, 13]	καὶ ἁρμονίας αἴσθησιν (τοῖς ἀνθρώποις	ἡμῖν	~ἐνδεδωκέναι τὴν ἀρχὴν ταύτην ἔφαμεν,
[2, 2]	~χρῆται; βέλτιον ὁ τοιοῦτος πεπαιδευμένος	ἡμῖν	ἔσται τὴν χορείαν τε καὶ
[2, 2]	~Οὐκοῦν ὁ μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος	ἡμῖν	ἔσται, τὸν (δὲ πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς
[2, 5]	καθ' ὅσον αἰσθάνομαι, πλὴν παρ'	ἡμῖν	ἢ παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἃ σὺ
[2, 4]	καὶ ἑορτάσει, ἐπειδὴ τὸ παρ'	ἡμῖν	ἡμᾶς ἐλαφρὸν ἐκλείπει νῦν, ~ὃ
[2, 5]	παρά τε τοῖσδε καὶ παρ'	ἡμῖν,	καὶ ἔτι καθάπερ ~εἶπες σὺ
[2, 1]	~(Κλεινίας) ~Καὶ γάρ, ὦ ξένε,	ἡμῖν	καὶ τὰ πρότερον ὀρθῶς σοι
[2, 1]	Ὁρᾶν ἃ χρὴ ~πότερον ἀληθὴς	ἡμῖν	κατὰ φύσιν ὁ λόγος ὑμνεῖται
[2, 12]	τὰ νῦν, ὅτι τοῖς ᾠδοῖς	ἡμῖν,	οὓς νῦν ~παρακαλοῦμεν καὶ ἑκόντας
[2, 2]	~Ὀρθῶς τε προκαλῇ καὶ ταῦθ'	ἡμῖν	οὕτως ἔχειν ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν.
[2, 2]	Πότερον οὐ ταὐτά ἐστι καλὰ	~ἡμῖν	πᾶσιν, ἢ τὰ μὲν αὐτά,
[2, 2]	οἰχήσεται, ~μάταιος ὁ μετὰ ταῦθ'	ἡμῖν	περὶ παιδείας ὀρθῆς εἴθ' Ἑλληνικῆς
[2, 9]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν	ἡμῖν	τά γε ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας)
[2, 5]	τοὐναντίον συμβαίνει. Τί ποτ' οὖν	ἡμῖν	τὰ νῦν αὖ διαπερανθέντα τῷ
[2, 9]	πράττεσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Ποῦ δὴ τοῦθ'	ἡμῖν	τὸ ἄριστον τῆς πόλεως, ἡλικίαις
[2, 13]	που χορεία ὅλη παίδευσις ἦν	ἡμῖν,	τούτου δ' αὖ τὸ μὲν
[2, 4]	ἂν νικᾶν. Τὸ γὰρ ἔθος	ἡμῖν	τῶν νῦν δὴ πάμπολυ ~δοκεῖ
[2, 9]	τὸ προάγειν τοίνυν αὐτοὺς μετέχειν	ἡμῖν	ᾠδῆς οὗτος ὁ τρόπος οὐκ
[2, 7]	συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπως; εἰ θεὸς	ἡμῖν,	ὡς ἔοικεν, ὦ φίλοι, δοίη
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Δῆλον ὡς ἔμοιγε καὶ	ὑμῖν	ἀναγκαῖόν ἐστιν φάναι τοὺς ὑπὸ
[2, 7]	τῶν ἀνδρῶν, εἰ τοὺς νομοθετήσαντας	ὑμῖν	αὐτοὺς ~τούτους ἐροίμεθα θεούς· (ἆρ'
[2, 13]	γὰρ πάνυ χαλεπόν ἐστιν εἰπεῖν	ὑμῖν	γε ἀμφοτέροις γνώριμα. ~Πολὺ γὰρ
[2, 7]	ἐπιθυμοῖ τὸν βίον ἅπαντα, οὐχ	ὑμῖν	~δοκεῖ, εἴπερ ἄδικος εἴη καὶ
[2, 6]	τὰ νῦν. Ἄλλο τι παρ'	(ὑμῖν	ἐν πάσῃ παιδείᾳ ~καὶ μουσικῇ
[2, 7]	διὰ τέλους καὶ ἔτι ~προστίθημι	ὑμῖν	ἰσχὺν διαφέρουσαν (καὶ ἀνδρείαν μετ'
[2, 5]	καὶ σοί, φέρε, φῂς παρ'	ὑμῖν	καὶ τοῖσδε μᾶλλον ἢ παρὰ
[2, 6]	Καὶ οὔτ' ἂν μνησαίμην, φησὶν	ὑμῖν	ὁ ποιητής, εἴπερ ὀρθῶς λέγει,
[2, 6]	δὴ λέγειν, οἶμαι, τοὺς παρ'	ὑμῖν	ποιητάς, ἅπερ ἐγώ, ~πείσετε καὶ
[2, 11]	ὁποῖα αὐτῶν κείμενα τὴν ~προσήκουσαν	τάξιν	ἀπείληφεν καὶ ἔτι δὴ χρώματά
[2, 3]	χρὴ εἰς νόμον ἄγειν καὶ	τάξιν	αὐτά· ὡς ἡ τῆς ~ἡδονῆς
[2, 12]	τοῦ δέοντος, ~καὶ οὐκ ἐθέλοντα	τάξιν	καὶ τὸ κατὰ μέρος σιγῆς
[2, 9]	ἐγχειρεῖν πορεύεσθαι, τὴν ἐμμανῆ ~εὐλαβουμένους	ἕξιν	τῶν νέων· μετὰ δὲ τοῦτο
[2, 7]	ἢ δύ' ἐστόν ~τινε βίω,	οἷν	ὁ μὲν ἥδιστος ὢν τυγχάνει,
[2, 12]	εἶναι δεῖ συμποτικούς, δυναμένους τὸν	~εὔελπιν	καὶ θαρραλέον ἐκεῖνον γιγνόμενον καὶ
[2, 10]	αὐτοῖς γίγνεσθαι παρεπόμενον, ἐὰν γίγνηται,	~χάριν	αὐτὸ δικαιότατον ἂν εἴη προσαγορεύειν;
[2, 10]	συμπάσῃ τροφῇ παρέπεσθαι μὲν ~τὴν	χάριν,	ἣν ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν· ἣν
[2, 8]	εἰσίν γε οὗτοι σχεδὸν ὧν	χάριν	οἱ πλεῖστοι τῶν ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν
[2, 7]	εἶναι γιγνόμενον ἀδικίαν δὲ καὶ	ὕβριν	~ἔχοντα ἐν αὑτῷ μόνον, τὸν
[2, 4]	τοῦτο ὡς γνοὺς ἄν ποτε	πρὶν	ἀκοῦσαί ~τε, καὶ τῶν ἀθλητῶν
[2, 9]	τὸ σῶμα ~καὶ τὴν ψυχήν,	πρὶν	ἐπὶ τοὺς πόνους ἐγχειρεῖν πορεύεσθαι,
[2, 3]	φέρει τῷ χαίροντι πονηρίας ἢ	σχήμασιν	ἢ ~μέλεσιν, ἤ τιν' ὠφελίαν
[2, 2]	μὲν χαίρει τοῖς ~τῆς μοχθηρίας	σχήμασιν,	οἱ δ' ἄλλοι ἐναντίᾳ ταύτης
[2, 2]	οὐ ταὐτά ἐστι καλὰ ~ἡμῖν	πᾶσιν,	ἢ τὰ μὲν αὐτά, ἀλλ'
[2, 8]	Σκοτοδινιᾶν δὲ τὸ πόρρωθεν ὁρώμενον	~πᾶσίν	τε ὡς ἔπος εἰπεῖν καὶ
[2, 10]	μὲν δεῖ τόδε γε ὑπάρχειν	ἅπασιν	ὅσοις συμπαρέπεταί τις χάρις, ~ἢ
[2, 9]	οὗτος ὁ τρόπος οὐκ ἂν	~παντάπασιν	ἀσχήμων (γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο ᾄδειν οἱ τοιοῦτοι,	~παντάπασίν	που ἀηδῶς τε καὶ αἰσχυντηλῶς
[2, 10]	~Τίς ἂν οὖν πρέποι θείοις	ἀνδράσιν;	Ἆρ' ἂν ἡ τῶν χορῶν;
[2, 6]	σύμπαντα δικαίοις μὲν καὶ ὁσίοις	ἀνδράσιν	ἄριστα κτήματα, ἀδίκοις ~δὲ κάκιστα
[2, 3]	ἀνδρὸς ἂν εἴη, ~καθάπερ ἐκεῖ	φασιν	τὰ τὸν πολὺν τοῦτον (σεσωμένα
[2, 5]	τὴν δὲ τῶν πονηρῶν ἐν	ἀηδέσιν,	ἵνα τὴν μὲν ~ἀσπάζωνται, τὴν
[2, 3]	εἶναι ὅπερ ὅταν τις πονηροῖς	ἤθεσιν	~συνὼν κακῶν ἀνθρώπων μὴ μισῇ,
[2, 3]	χαίροντι πονηρίας ἢ σχήμασιν ἢ	~μέλεσιν,	ἤ τιν' ὠφελίαν αὖ τοῖς
[2, 4]	πάμπολυ ~δοκεῖ τῶν ἐν ταῖς	πόλεσιν	ἁπάσαις καὶ πανταχοῦ βέλτιστον γίγνεσθαι.
[2, 3]	ἔπος εἰπεῖν ἐν πάσαις ταῖς	πόλεσιν	ἔξεστι δρᾶν, πλὴν κατ' ~Αἴγυπτον.
[2, 3]	ταῖς συνηθείαις τοὺς ἐν ταῖς	πόλεσιν	νέους· ταξάμενοι δὲ ταῦτα, ~ἅττα
[2, 12]	εἶναι ~συνακολουθεῖν ἕκαστον ταῖς τε	βάσεσιν	τῶν ῥυθμῶν καὶ ταῖς χορδαῖς
[2, 1]	ἔχειν αἴσθησιν τῶν ἐν ταῖς	κινήσεσιν	~τάξεων οὐδὲ ἀταξιῶν, οἷς δὴ
[2, 9]	πόλεως, ἡλικίαις τε καὶ ἅμα	φρονήσεσιν	~πιθανώτατον ὂν τῶν ἐν τῇ
[2, 1]	ἡμῶν τούτους, ᾠδαῖς τε καὶ	ὀρχήσεσιν	ἀλλήλοις συνείροντας, χορούς τε ~ὠνομακέναι
[2, 1]	τῶν παίδων παιδικὴν εἶναι πρώτην	αἴσθησιν	ἡδονὴν καὶ λύπην, καὶ ~ἐν
[2, 14]	τὸ δὲ ἀνθρώπινον, ὡς ἔφαμεν,	αἴσθησιν	λαβὸν τοῦ ῥυθμοῦ ἐγέννησέν ~τε
[2, 1]	τὴν ~ἔνρυθμόν τε καὶ ἐναρμόνιον	αἴσθησιν	μεθ' ἡδονῆς, ᾗ δὴ κινεῖν
[2, 13]	τὴν ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας	αἴσθησιν	(τοῖς ἀνθρώποις ἡμῖν ~ἐνδεδωκέναι τὴν
[2, 9]	ἀτάκτως καὶ πηδῷ, τάξεως δ'	αἴσθησιν	τούτων ~ἀμφοτέρων, τῶν ἄλλων μὲν
[2, 1]	οὖν ἄλλα ζῷα οὐκ ἔχειν	αἴσθησιν	τῶν ἐν ταῖς κινήσεσιν ~τάξεων
[2, 5]	μᾶλλον ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις	~Ἕλλησιν	γίγνεσθαι τὰ τοιαῦτα; ~(Κλεινίας) ~Τί
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐ πᾶσαν	μίμησιν	φαῖμεν ἂν ἐκ τῶν νῦν
[2, 13]	γε κατὰ τὴν τοῦ σώματος	κίνησιν	ῥυθμὸν μὲν κοινὸν τῇ τῆς
[2, 1]	κακία παραγίγνεται πρῶτον, ταῦτ' εἶναι,	φρόνησιν	δὲ καὶ ~ἀληθεῖς δόξας βεβαίους
[2, 13]	ᾧ μήπω κέκτηται τὴν οἰκείαν	φρόνησιν,	πᾶν μαίνεταί τε καὶ βοᾷ
[2, 13]	πῇ ~ποιητέον; ~(Κλεινίας) ~Ὦ ἄριστε,	Κρησὶν	καὶ Λακεδαιμονίοις διαλεγόμενος, μουσικῆς πέρι
[2, 13]	ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς ταύτην τὴν	ἐρώτησιν;	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ' ἄν σε
[2, 13]	ὑφ' ἡμῶν φάρμακον ἐπὶ ~τοὐναντίον	φησὶν	αἰδοῦς μὲν ψυχῆς κτήσεως ἕνεκα
[2, 1]	ὑμνεῖται τὰ νῦν, ἢ πῶς.	Φησὶν	δὲ τὸ ~νέον ἅπαν ὡς
[2, 13]	τῶν ἄλλων λόγος, ἵνα μανῶμεν,	φησὶν	ἐπὶ ~τιμωρίᾳ τῇ τῶν ἀνθρώπων
[2, 11]	ἂν παρασκευάζοιεν τῶν ~ἀνθρώπων ὅσους	φησὶν	Ὀρφεὺς λαχεῖν ὥραν τῆς τέρψιος.
[2, 6]	~ζῇ. Καὶ οὔτ' ἂν μνησαίμην,	φησὶν	ὑμῖν ὁ ποιητής, εἴπερ ὀρθῶς
[2, 2]	καὶ μέλος καὶ ᾠδὴν καὶ	ὄρχησιν·	εἰ δὲ ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα
[2, 13]	γε τοῦ σώματος, ἃ παιζόντων	ὄρχησιν	εἴπομεν, ἐὰν μέχρι τῆς τοῦ
[2, 14]	λαβὸν τοῦ ῥυθμοῦ ἐγέννησέν ~τε	ὄρχησιν	καὶ ἔτεκεν, τοῦ δὲ μέλους
[2, 11]	καὶ (κιθαρίσει ~πλὴν ὅσον ὑπὸ	ὄρχησίν	τε καὶ ᾠδήν, ψιλῷ δ'
[2, 5]	τε ~ῥυθμοῖς σχήματα καὶ ἐν	ἁρμονίαισιν	μέλη ποιοῦντα ὀρθῶς ποιεῖν. ~(Κλεινίας)
[2, 1]	δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον	παισὶν	ἀρετήν· ἡδονὴ δὴ καὶ ~φιλία
[2, 8]	αὐτῶν πέρι. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν	εἰσίν	γε οὗτοι σχεδὸν ὧν χάριν
[2, 11]	ἂν λεχθείη. ~(Κλεινίας) ~Πῶς; ~(Ἀθηναῖος)	~Εἰσὶν	δήπου κατὰ τὴν ὄψιν ἡμῖν
[2, 11]	~θέσεις εἰ ἔχει, ὅσοι τέ	εἰσιν	καὶ ὁποῖα παρ' ὁποῖα αὐτῶν
[2, 7]	ἐν τῇ χώρᾳ φθέγξαιτο ὡς	εἰσίν	τινες ~(ἄνθρωποί ποτε πονηροὶ μέν,
[2, 5]	τούτου ~ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι ῥᾳθύμως τὴν	κρίσιν·	οὐ γὰρ μαθητὴς ἀλλὰ ~διδάσκαλος,
[2, 4]	βούλεσθε ἐγὼ σφῷν τὴν ἄτοπον	ἀπόκρισιν	ταύτην ἀποκρίνωμαι; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;
[2, 5]	ἴσχουσιν τὰ ~σώματα ἐν ἡδέσι	τισὶν	σιτίοις καὶ (πώμασι τὴν χρηστὴν
[2, 12]	ἐθέλειν πείθεσθαι τούτοις καὶ τοῖς	(ἡγεμόσιν	τοῖς τοῦ ~Διονύσου, τοῖς ὑπὲρ
[2, 12]	~Διονύσου, τοῖς ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη	γεγονόσιν,	ἴσην καὶ μείζω τὴν αἰσχύνην
[2, 2]	μετὰ τοῦθ' ἡμῖν αὖ καθάπερ	κυσὶν	ἰχνευούσαις διερευνητέον, σχῆμά ~τε καλὸν
[2, 2]	ἐναντίᾳ ταύτης Μούσῃ τινί· καίτοι	λέγουσίν	~γε οἱ πλεῖστοι μουσικῆς (ὀρθότητα
[2, 9]	εἶναί τινα τῶν ὕμνων τοῖς	ᾄδουσιν	καὶ ἡδονήν. ~(Κλεινίας) ~Πῶς δ'
[2, 2]	ἔστιν ἀπεικάσαντα, ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι	~ἀπεικάζουσιν,	ὀρθῶς φθέγγεσθαι· τὸ δὲ τοῦ
[2, 5]	γὰρ τὴν ~τῶν κριτῶν ἡδονὴν	ποιοῦσιν	οὖσαν φαύλην, ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς
[2, 5]	ποιεῖν. ~(Κλεινίας) ~Νῦν οὖν οὕτω	δοκοῦσίν	σοι, πρὸς Διός, ὦ ξένε,
[2, 4]	τὰ πάνυ σμικρὰ κρίνοι παιδία,	κρινοῦσιν	τὸν τὰ θαύματα ~ἐπιδεικνύντα· ἦ
[2, 5]	~καλεῖσθαι καὶ πράττεσθαι, καθάπερ τοῖς	κάμνουσίν	τε καὶ ἀσθενῶς ἴσχουσιν τὰ
[2, 3]	ὡς ~ἀποφαινόμενοι καλὰ μετὰ σπουδῆς,	χαίρουσιν	δὲ παρ' αὑτοῖς. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ	ἥσουσιν	οἱ ἄνδρες φωνήν; Ἢ μοῦσαν
[2, 9]	γεγονότες ἔτη ~μέχρι ἑξήκοντα αὐτῷ	χορεύσουσιν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀληθέστατα μέντοι λέγεις. Λόγου
[2, 5]	ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ θεαταὶ	~παιδεύουσιν	διέφθαρκεν δ' αὐτοῦ τοῦ θεάτρου
[2, 3]	ταῖς ~ἡδοναῖς (τοὺς ἐπαίνους ἐναντίους	προσαγορεύουσιν·	ἡδέα γὰρ τούτων ~ἕκαστα εἶναί
[2, 12]	ἀφηγοῖντο οἱ νήφοντες τοῖς μὴ	~νήφουσιν;	~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς, εἴ γε δὴ
[2, 14]	τοῖς νοῦν τε καὶ ~νόμον	ἔχουσιν	ὀρθὸν οὐ ποτέος (οἶνος· ὥστε
[2, 12]	τὸν τοῖς τοῦ Ἄρεως ἀπειθοῦντα	ἄρχουσιν.	~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἴ
[2, 5]	τοῖς κάμνουσίν τε καὶ ἀσθενῶς	ἴσχουσιν	τὰ ~σώματα ἐν ἡδέσι τισὶν
[2, 3]	καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ	φύσιν	ἢ κατὰ ἔθος ἢ κατ'
[2, 3]	ἀναγκαῖον, οἷς δ' ἂν παρὰ	φύσιν	ἢ ~τρόπον ἤ τινα συνήθειαν,
[2, 1]	χρὴ ~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ	φύσιν	ὁ λόγος ὑμνεῖται τὰ νῦν,
[2, 14]	μὲν τῆς παιδιᾶς τὸ κατὰ	(φύσιν	πηδᾶν εἰθίσθαι ~πᾶν ζῷον, τὸ
[2, 12]	τε τὰ ~προσήκοντα οἷοί τ'	ὦσιν	ἃ τοῖς τηλικούτοις τε καὶ
[2, 12]	τοιούτοις ᾄδειν πρέπον, καὶ ~οὕτως	ᾄδωσιν,	καὶ ᾄδοντες αὐτοί τε ἡδονὰς
[2, 11]	ὁρῶσι ~πάντα κυκώμενα, καὶ ἔτι	διασπῶσιν	οἱ ποιηταὶ ῥυθμὸν μὲν καὶ
[2, 5]	τὴν ἡδονὴν ἴσχειν, νῦν αὐτοῖς	δρῶσιν	~πᾶν τοὐναντίον συμβαίνει. Τί ποτ'
[2, 11]	ῥυθμῷ γεγόνασι ~διηναγκασμένοι, (ὅτι δὲ	δρῶσιν	ταῦτα ἀγνοοῦντες αὐτῶν ἕκαστα, οὐ
[2, 14]	τοῦτον τὸν ~(ἐνιαυτὸν ὃν ἂν	ἄρχωσιν,	μηδ' αὖ κυβερνήτας μηδὲ δικαστὰς
[2, 3]	ἢ σχήμασιν ἢ ~μέλεσιν, ἤ	τιν'	ὠφελίαν αὖ τοῖς πρὸς τἀναντία
[2, 7]	ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν ἆρ'	ἐστὶν	ἀγαθὸν μὲν καὶ ~καλόν, ἀηδὲς
[2, 11]	τὸ γεγραμμένον ἢ τὸ πεπλασμένον	ἐστὶν	ἄνθρωπος, καὶ ~τὰ μέρη πάντα
[2, 7]	ἐροίμεθα θεούς· (ἆρ' ὁ δικαιότατός	ἐστιν	βίος ἥδιστος, ἢ δύ' ἐστόν
[2, 10]	ποτε ~βούλεται καὶ ὅτου ποτ'	ἐστὶν	εἰκὼν ὄντως, σχολῇ τήν γε
[2, 13]	~Ποιητέον· οὐδὲ γὰρ πάνυ χαλεπόν	ἐστιν	εἰπεῖν ὑμῖν γε ἀμφοτέροις γνώριμα.
[2, 11]	ἀγνοοῖ τῶν μεμιμημένων ὅτι ποτ'	ἐστὶν	ἕκαστον τῶν ~σωμάτων; Ἆρ' ἄν
[2, 5]	οὐδαμῶς ἡδύ, (ἀναγκαῖον δ' ἐνίοτέ	ἐστιν.	Ἐπειδὴ δὲ ταῦτα ~συνδοκεῖ καὶ
[2, 11]	καὶ τῶν ἁρμονιῶν ἀναγκαῖον αὐτοῖς	ἐστιν	~εὐαισθήτως ἔχειν καὶ γιγνώσκειν· ἢ
[2, 5]	ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον ὡς ὄντως ὀρθός	ἐστιν·	ἵν' οὖν ἡ ψυχὴ τοῦ
[2, 2]	τε καὶ ᾠδὴ τὸ σύνολόν	ἐστιν.	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ καλῶς
[2, 7]	ὁ ζῶν τὸν ἥδιστον βίον	ἐστὶν	~μακαριώτατος· εἶτα μετὰ ταῦτα ἔγωγ'
[2, 10]	ὅτι πάντα τὰ περὶ αὐτήν	~ἐστιν	ποιήματα μίμησίς τε (καὶ ἀπεικασία·
[2, 10]	γιγνώσκειν τῶν ποιημάτων ὅτι ποτ'	ἐστὶν	τὸν ~μέλλοντα ἐν αὐτῷ μὴ
[2, 4]	ὡς ἔμοιγε καὶ ὑμῖν ἀναγκαῖόν	ἐστιν	φάναι τοὺς ὑπὸ τῶν ἡμετέρων
[2, 2]	τοῦτο, ~οὐδ' εἴ τις παιδείας	ἐστὶν	φυλακὴ καὶ ὅπου διαγιγνώσκειν ἄν
[2, 13]	αὕτη τὰ νῦν ἀπόκρισίς τέ	ἐστιν,	ὡς εἶπον, καὶ ἔτι ~πρόσταξις
[2, 2]	δὲ μέλος ἢ σχῆμα οὐκ	ἔστιν	ἀπεικάσαντα, ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν,
[2, 1]	γε ἐγὼ τοπάζω τὰ νῦν,	ἔστιν	ἐν τῷ ~ἐπιτηδεύματι τούτῳ καλῶς
[2, 13]	Διονύσου δωρεᾶς ψέγωμεν ἁπλῶς, ὡς	ἔστιν	κακὴ ~καὶ εἰς πόλιν οὐκ
[2, 8]	ἀγαθῷ ~ψεύδεσθαι πρὸς τοὺς νέους,	ἔστιν	ὅτι τούτου ψεῦδος λυσιτελέστερον ἂν
[2, 10]	ἀλήθειαν εἶναι τὴν ~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας)	~Ἔστιν	οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δὲ τῇ
[2, 12]	αἰσχύνην θεῖον φόβον ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας)	~Ἔστιν	ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τούτων δέ γε
[2, 2]	καὶ ἀνδρείου σχῆμα ἢ ~μέλος	ἔστιν	τε, καὶ (ὀρθῶς προσαγορεύειν ἔχει
[2, 2]	καὶ σχήματα μὲν καὶ μέλη	ἔνεστιν,	περὶ ~ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν οὔσης
[2, 3]	ἢ τὰ πάτρια, οὐδὲ νῦν	ἔξεστιν,	οὔτε ἐν ~τούτοις οὔτε ἐν
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν δήπου κατὰ τὴν	ὄψιν	ἡμῖν ἀπεικασίαι μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί.
[2, 8]	ῥᾴδιον ἐγένετο πείθειν, οὕτως ἀπίθανον	~ὄν,	καὶ ἄλλα μυρία; ~(Κλεινίας) ~Ποῖα;
[2, 9]	τε καὶ ἅμα φρονήσεσιν ~πιθανώτατον	ὂν	τῶν ἐν τῇ πόλει, ᾆδον
[2, 12]	οἵους τ' εἶναι ~μετὰ δίκης,	ὃν	αἰδῶ τε καὶ αἰσχύνην θεῖον
[2, 14]	μηδὲ ἄρχοντας τοῦτον τὸν ~(ἐνιαυτὸν	ὃν	ἂν ἄρχωσιν, μηδ' αὖ κυβερνήτας
[2, 14]	ἄρχοντας τοῦτον τὸν ~(ἐνιαυτὸν ὃν	ἂν	ἄρχωσιν, μηδ' αὖ κυβερνήτας μηδὲ
[2, 10]	δὲ καὶ ἄστη δυνάμενος διοικεῖν,	ὃν	δὴ κατ' ἀρχὰς ~εἴπομεν τῶν
[2, 11]	τοῦ δωριστί, καὶ τοῦ ῥυθμοῦ	ὃν	ὁ ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς
[2, 3]	παρ' αὐτοῖς οὗτος ὁ ~λόγος	ὃν	τὰ νῦν λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι
[2, 14]	δὲ ἀνθρώπινον, ὡς ἔφαμεν, αἴσθησιν	λαβὸν	τοῦ ῥυθμοῦ ἐγέννησέν ~τε ὄρχησιν
[2, 12]	~καλῷ θάρρει (τὸν κάλλιστον διαμαχόμενον	φόβον	εἰσπέμπειν οἵους τ' εἶναι ~μετὰ
[2, 12]	αἰδῶ τε καὶ αἰσχύνην θεῖον	φόβον	ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 3]	~Ἴσιδος ποιήματα γεγονέναι. Ὥσθ' ὅπερ	ἔλεγον,	εἰ δύναιτό τις ἑλεῖν αὐτῶν
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Κάλλιστα, ὦ ξένε, τὸν	λόγον	ἀπεμνημόνευκας. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὰ μὲν
[2, 11]	σχῆμα ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι μέλος ἢ	λόγον	ἐναντίον ἀποδοῦναι τοῖς ῥυθμοῖς, ἔτι
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Οὔτοι δὴ τοῦτό γε	λόγον	ἔχει· πῶς γὰρ ἄν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 11]	χρήσεως. Ταῦτα μὲν ἔχει ταύτῃ	λόγον·	ἡμεῖς δέ γε ~οὐχ ὅτι
[2, 10]	φῇ κρίνεσθαι, τοῦτον ἀποδεκτέον τὸν	~λόγον,	καὶ ζητητέον ἥκιστα ταύτην (ὡς
[2, 5]	πρὸς τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου	λόγον	~ὀρθὸν εἰρημένον, καὶ τοῖς ἐπιεικεστάτοις
[2, 4]	κομιδῇ μάτην τὸν νῦν λεγόμενον	(λόγον	περὶ τῶν ~ἑορταζόντων λέγειν τοὺς
[2, 1]	~λόγῳ λαμβάνειν, λαβόντων δὲ τὸν	λόγον,	συμφωνήσωσι τῷ λόγῳ ὀρθῶς ~εἰθίσθαι
[2, 14]	ὡσαύτως καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν	λόγον,	τοῦ κρατεῖν ~αὐτῶν ἕνεκα μηχανωμένη,
[2, 14]	ποτέος (οἶνος· ὥστε κατὰ τὸν	λόγον	τοῦτον οὐδ' ~ἀμπελώνων ἂν πολλῶν
[2, 8]	~Κινδυνεύει κατά γε τὸν νῦν	λόγον,	ὦ φίλοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης δὲ
[2, 9]	πρὸς ταῦτα οἶμαι, ὅπῃ τοῦτο	εὔλογον	~οὕτω γιγνόμενον ἂν γίγνοιτο. ~(Κλεινίας)
[2, 9]	ὂν τῶν ἐν τῇ πόλει,	ᾆδον	τὰ κάλλιστα μέγιστ' ἂν ἐξεργάζοιτο
[2, 13]	ἢ ἐν ἐκείνῃ μετέχετε. ~(Κλεινίας)	~Σχεδὸν	ἀληθῆ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν αὖ
[2, 12]	ᾄδειν, μέχρι γε ~τοσούτου πεπαιδεῦσθαι	σχεδὸν	ἀναγκαῖον, μέχρι τοῦ δυνατὸν εἶναι
[2, 12]	τὸ δὲ ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ	σχεδὸν	ἀνάγκη, τοῖς δὲ πάντα τὰ
[2, 7]	τις συμφωνίαν, ὡς νῦν γε	σχεδὸν	~ἀπᾴδομεν ἀπ' ἀλλήλων. Ἐμοὶ γὰρ
[2, 14]	δὴ τά γε περὶ οἶνον	σχεδὸν	ἁπάντων ~ἐμμετρότατα καὶ ὀλίγιστα γίγνοιτ'
[2, 5]	μέντοι τῶν γε ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ	σχεδὸν	ἐκείνην εἶναι Μοῦσαν ~καλλίστην ἥτις
[2, 13]	δὲ τῆς μουσικῆς, ὃ νυνδὴ	σχεδὸν	ἥμισυ διεληλυθέναι τῆς χορείας εἴπομεν
[2, 4]	καὶ τὰ νέα μειράκια καὶ	σχεδὸν	ἴσως τὸ πλῆθος πάντων. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	καινῇ ζητεῖν ἀεὶ μουσικῇ χρῆσθαι	σχεδὸν	οὐ ~μεγάλην τινὰ δύναμιν ἔχει
[2, 13]	~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ' ἄν σε φαίην	σχεδὸν	ταῦτ' (ἐρόμενον σαφῶς, καὶ ~μανθάνω
[2, 8]	~Καὶ μὴν εἰσίν γε οὗτοι	σχεδὸν	ὧν χάριν οἱ πλεῖστοι τῶν
[2, 12]	καὶ δευτέρου, ἢ (μηδέποτε ἱκανὸν	ἐπῳδὸν	~γίγνεσθαι νέοις πρὸς ἀρετήν. Καὶ
[2, 4]	πάντων. ~(Κλεινίας) ~Ἴσως δῆτα. ~(Ἀθηναῖος)	~Ῥαψῳδὸν	δέ, καλῶς Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν
[2, 5]	αὐτοῦ τοῦ θεάτρου τὰς ἡδονάς·	δέον	γὰρ αὐτοὺς ἀεὶ ~βελτίω τῶν
[2, 12]	συμποτικούς, δυναμένους τὸν ~εὔελπιν καὶ	θαρραλέον	ἐκεῖνον γιγνόμενον καὶ ἀναισχυντότερον τοῦ
[2, 13]	γὰρ ἐν ταύτῃ τῇ τέχνῃ	πλέον	ἐμπειρίας ἢ ἐν ἐκείνῃ μετέχετε.
[2, 8]	μὴ τὸ ~χαίρειν τοῦ λυπεῖσθαι	πλέον	ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν δὲ τὸ πόρρωθεν
[2, 1]	ἢ πῶς. Φησὶν δὲ τὸ	~νέον	ἅπαν ὡς ἔπος εἰπεῖν τοῖς
[2, 9]	καὶ πολυοινίας τὸ παράπαν τὸν	νέον	~ἀπέχεσθαι· τετταράκοντα δὲ ἐπιβαίνοντα ἐτῶν,
[2, 2]	τὸν (δὲ πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς κεχορευκότα	θετέον;	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία
[2, 13]	λέγωμεν, ἢ πῶς καὶ πῇ	~ποιητέον;	~(Κλεινίας) ~Ὦ ἄριστε, Κρησὶν καὶ
[2, 13]	καὶ οὕτω δὴ ποίει. ~(Ἀθηναῖος)	~Ποιητέον·	οὐδὲ γὰρ πάνυ χαλεπόν ἐστιν
[2, 2]	ἡμῖν αὖ καθάπερ κυσὶν ἰχνευούσαις	διερευνητέον,	σχῆμά ~τε καλὸν καὶ μέλος
[2, 8]	ἄλλως πως φθεγγώμεθα λέγοντες. ~(Κλεινίας)	~Συγχωρητέον	ἃ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον μὲν
[2, 10]	τοῦτον ἀποδεκτέον τὸν ~λόγον, καὶ	ζητητέον	ἥκιστα ταύτην (ὡς σπουδαίαν, εἴ
[2, 10]	ᾠδήν τε ζητοῦσι καὶ μοῦσαν	ζητητέον,	ὡς ~ἔοικεν, οὐχ ἥτις ἡδεῖα
[2, 10]	μουσικὴν ἡδονῇ φῇ κρίνεσθαι, τοῦτον	ἀποδεκτέον	τὸν ~λόγον, καὶ ζητητέον ἥκιστα
[2, 1]	δὴ μετὰ τοῦτο, ὡς ἔοικε,	σκεπτέον	ἐκεῖνο περὶ αὐτῶν, πότερα τοῦτο
[2, 14]	μὲν τὸν τρόπον ἅπασι τούτοις	χρηστέον·	εἰ δ' ~ὡς παιδιᾷ τε,
[2, 3]	αἰσχύνηται· καίτοι τοῦ ~τοιούτου τί	μεῖζον	ἀγαθὸν ἢ κακὸν φαῖμεν ἂν
[2, 7]	γὰρ δὴ δικαίῳ χωριζόμενον ἡδονῆς	ἀγαθὸν	ἂν γίγνοιτο; ~φέρε, κλέος τε
[2, 7]	τινος ἀδικεῖσθαι μῶν ἀηδὲς μέν,	ἀγαθὸν	δὲ ~ἢ καλόν, τὰ δ'
[2, 8]	ἀνευρίσκειν ἢ τί πείσας μέγιστον	~ἀγαθὸν	ἐργάσαιτο ἂν πόλιν, τούτου δὲ
[2, 1]	περὶ αὐτῶν, πότερα τοῦτο μόνον	~ἀγαθὸν	ἔχει, τὸ κατιδεῖν πῶς ἔχομεν
[2, 3]	καίτοι τοῦ ~τοιούτου τί μεῖζον	ἀγαθὸν	ἢ κακὸν φαῖμεν ἂν ἡμῖν
[2, 7]	τε καὶ θεῶν ἆρ' ἐστὶν	ἀγαθὸν	μὲν καὶ ~καλόν, ἀηδὲς δέ,
[2, 12]	τὸν αὐτὸν ὥσπερ ~τότε, τὸν	ἀγαθὸν	νομοθέτην, οὗ νόμους εἶναι δεῖ
[2, 13]	λέγων· ~ἐπεὶ καὶ τὸ μέγιστον	ἀγαθὸν	ὃ δωρεῖται λέγειν μὲν ὄκνος
[2, 7]	αὐτῷ τὸ τῆς ἡδονῆς (κρεῖττον	ἀγαθόν	τε καὶ καλὸν ~ὁ νόμος
[2, 8]	ἡδύ τε καὶ δίκαιον (καὶ	ἀγαθόν	τε καὶ ~καλὸν πιθανός γ'
[2, 5]	ἃ διανοοῦμαι τοῦτο ἐποίησα καὶ	ἔπαθον·	ἀλλ' ἃ ~βούλομαι γίγνεσθαι περὶ
[2, 5]	τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου λόγον	~ὀρθὸν	εἰρημένον, καὶ τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ
[2, 14]	νοῦν τε καὶ ~νόμον ἔχουσιν	ὀρθὸν	οὐ ποτέος (οἶνος· ὥστε κατὰ
[2, 1]	σπουδῆς ἔνεστ' ἐν τῇ κατ'	ὀρθὸν	χρείᾳ τῆς ἐν οἴνῳ συνουσίας.
[2, 2]	ᾠδὴ τὸ σύνολόν ἐστιν. ~(Κλεινίας)	~Ἀναγκαῖον.	~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ καλῶς ἄρα πεπαιδευμένος
[2, 8]	που τὴν τῆς ἀμείνονος. ~(Ἀθηναῖος)	~Ἀναγκαῖον	ἄρα τὸν ἄδικον βίον οὐ
[2, 11]	γὰρ ῥυθμῶν καὶ τῶν ἁρμονιῶν	ἀναγκαῖον	αὐτοῖς ἐστιν ~εὐαισθήτως ἔχειν καὶ
[2, 5]	πόρρω προβεβηκότα ~ἁμαρτίας οὐδαμῶς ἡδύ,	(ἀναγκαῖον	δ' ἐνίοτέ ἐστιν. Ἐπειδὴ δὲ
[2, 12]	γιγνόμενος, ὅπερ ~ὑπεθέμεθα κατ' ἀρχὰς	ἀναγκαῖον	εἶναι γίγνεσθαι περὶ τῶν νῦν
[2, 4]	~Δῆλον ὡς ἔμοιγε καὶ ὑμῖν	ἀναγκαῖόν	ἐστιν φάναι τοὺς ὑπὸ τῶν
[2, 11]	ὑπὸ ~τῆς τέχνης; ἆρά γε	ἀναγκαῖον	ἤδη τῷ ταῦτα γνόντι καὶ
[2, 12]	μέχρι γε ~τοσούτου πεπαιδεῦσθαι σχεδὸν	ἀναγκαῖον,	μέχρι τοῦ δυνατὸν εἶναι ~συνακολουθεῖν
[2, 3]	~ἐπαινεῖν αὐτὰ καὶ προσαγορεύειν καλὰ	ἀναγκαῖον,	οἷς δ' ἂν παρὰ φύσιν
[2, 11]	τῶν ἀξιολόγων μιμημάτων· ἀλλὰ ὑπολαβεῖν	ἀναγκαῖον	ὅτι τὸ ~τοιοῦτόν γε πολλῆς
[2, 8]	ἢ τὴν τῆς βελτίονος; ~(Κλεινίας)	~Ἀναγκαῖόν	που τὴν τῆς ἀμείνονος. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 3]	~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον εἰκὸς ἢ καὶ	ἀναγκαῖον	ταὐτὸν εἶναι ὅπερ ὅταν τις
[2, 8]	ἐθέλειν ζῆν τὸν ὅσιον καὶ	δίκαιον	~βίον, ὥστε νομοθέτῃ γε αἴσχιστος
[2, 5]	ἀλλὰ ~διδάσκαλος, ὥς γε τὸ	δίκαιον,	θεατῶν μᾶλλον ὁ κριτὴς καθίζει,
[2, 8]	χωρίζων λόγος ἡδύ τε καὶ	δίκαιον	(καὶ ἀγαθόν τε καὶ ~καλὸν
[2, 8]	ἔτι διέλθοιμεν ἄν, τὸ δὲ	~κεφάλαιον	αὐτῶν τοῦτο ἔστω· τὸν αὐτὸν
[2, 7]	καὶ (ποιῶν ὅτιπερ ἐπιθυμοῖ τὸν	βίον	ἅπαντα, οὐχ ὑμῖν ~δοκεῖ, εἴπερ
[2, 7]	ἢ τοὺς τὸν ἥδιστον ~διαβιοῦντας	βίον;	εἰ μὲν δὴ φαῖεν τοὺς
[2, 7]	αὖ τὸν ~δικαιότατον εὐδαιμονέστατον ἀποφαίνοιτο	βίον	εἶναι, ζητοῖ που πᾶς ἂν
[2, 7]	ὡς ὁ ζῶν τὸν ἥδιστον	βίον	ἐστὶν ~μακαριώτατος· εἶτα μετὰ ταῦτα
[2, 8]	τε καὶ ἄριστον ὑπὸ θεῶν	βίον	~λέγεσθαι φάσκοντες, (ἀληθέστατα ἐροῦμεν ἅμα,
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναγκαῖον ἄρα τὸν ἄδικον	βίον	οὐ μόνον αἰσχίω καὶ μοχθηρότερον,
[2, 8]	ζῆν τὸν ὅσιον καὶ δίκαιον	~βίον,	ὥστε νομοθέτῃ γε αἴσχιστος λόγων
[2, 8]	τὸ μὲν τοῦ Σιδωνίου μυθολόγημα	ῥᾴδιον	ἐγένετο πείθειν, οὕτως ἀπίθανον ~ὄν,
[2, 8]	καὶ μόνιμον· ἔοικε μὴν οὐ	ῥᾴδιον	εἶναι πείθειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τὸ
[2, 13]	φωνῆς εἶχε ~κινήσει, σχῆμα δὲ	ἴδιον.	(Ἐκεῖ δὲ μέλος ἡ τῆς
[2, 12]	ὃν αἰδῶ τε καὶ αἰσχύνην	θεῖον	φόβον ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν ταῦτα.
[2, 6]	φόνον αἱματόεντα” μήτε νικῷ θέων	~Θρηίκιον	Βορέην, μήτε ἄλλο αὐτῷ μηδὲν
[2, 7]	μὴ οὐκ ἄρα ~εὐδαίμονα ἀλλ'	ἄθλιον	γίγνεσθαι σαφῶς; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις.
[2, 1]	δεδωκότας τὴν ~ἔνρυθμόν τε καὶ	ἐναρμόνιον	αἴσθησιν μεθ' ἡδονῆς, ᾗ δὴ
[2, 3]	περὶ μουσικὴν ἀληθές τε καὶ	ἄξιον	ἐννοίας, ὅτι δυνατὸν ~ἄρ' ἦν
[2, 10]	μήτε ~ὠφελῇ σπουδῆς ἢ λόγου	ἄξιον.	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'
[2, 1]	ἢ καί τι μέγεθος ὠφελίας	ἄξιον	~πολλῆς σπουδῆς ἔνεστ' ἐν τῇ
[2, 10]	οὐκ ἐν ἄστεσι κατῳκηκότων, ἀλλ'	οἷον	~ἁθρόους πώλους ἐν ἀγέλῃ νεμομένους
[2, 10]	ὀρθότητα, ἢ τὸ τρίτον ~ὠφελίαν;	Οἷον	δὴ λέγω ἐδωδῇ μὲν καὶ
[2, 10]	τὸ ~μιμηθὲν ὅσον τε καὶ	οἷον	ἦν ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ
[2, 1]	τὰ μὲν ἁλλόμενα καὶ ~σκιρτῶντα,	οἷον	ὀρχούμενα μεθ' ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα,
[2, 11]	γνοίη; Λέγω δὲ τὸ ~τοιόνδε,	οἷον	τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ σώματος καὶ
[2, 5]	σκοπεῖσθ' εἰ τόδε. ~(Κλεινίας) ~Τὸ	ποῖον;	~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ μοι τρίτον ἢ
[2, 3]	εἰκὸς πλανᾶν ἡμᾶς. ~(Κλεινίας) ~Τὸ	ποῖον;	~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ μιμήματα τρόπων ἐστὶ
[2, 2]	νῦν αὖ λεγόμενον. ~(Κλεινίας) ~Τὸ	ποῖον	δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς ᾄδει, φαμέν,
[2, 13]	(καὶ γνῶναι λεχθέν. ~(Κλεινίας) ~Τὸ	ποῖον	δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος τις ἅμα
[2, 14]	εἰ καὶ ~σφῷν συνδοκεῖ. ~(Κλεινίας)	~Ποῖον	δὴ καὶ τίνα λέγεις; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 11]	οὐδ' αὖ ῥυθμοὺς καὶ σχῆμα	ἐλευθέριον	~ὑποθεῖσαι μέλος ἢ λόγον ἐναντίον
[2, 8]	τό τινα ἐθέλειν ζῆν τὸν	ὅσιον	καὶ δίκαιον ~βίον, ὥστε νομοθέτῃ
[2, 2]	τοῦτο μὲν οὔτε ἀνεκτὸν οὔτε	ὅσιον	τὸ παράπαν ~φθέγγεσθαι, τόδε δὲ
[2, 2]	αἰσχρὰ αἰσχρὰ οὕτως αὐτοῖς ~χρῆται;	βέλτιον	ὁ τοιοῦτος πεπαιδευμένος ἡμῖν ἔσται
[2, 11]	χορικῆς Μούσης ὅτι ~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ	βέλτιον	τοὺς πεντηκοντούτας ὅσοισπερ ἂν ᾄδειν
[2, 3]	εἶναί φασι, πονηρὰ δέ, καὶ	ἐναντίον	ἄλλων οὓς οἴονται φρονεῖν ~αἰσχύνονται
[2, 11]	ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι μέλος ἢ λόγον	ἐναντίον	ἀποδοῦναι τοῖς ῥυθμοῖς, ἔτι δὲ
[2, 2]	καλά, τὰ δὲ κακίας αὖ,	~τοὐναντίον	ἅπαν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς τε προκαλῇ
[2, 3]	δυνατὴ γεγονέναι ~διαφθεῖραι, πᾶν δὲ	τοὐναντίον.	~(Κλεινίας) ~Φαίνεται οὕτως ἂν ταῦτα
[2, 5]	ἴσχειν, νῦν αὐτοῖς δρῶσιν ~πᾶν	τοὐναντίον	συμβαίνει. Τί ποτ' οὖν ἡμῖν
[2, 8]	νομοθέτης εἰ μὴ δόξαν εἰς	~τοὐναντίον	τούτου καταστήσει, τὸ σκότος (ἀφελών,
[2, 13]	λεγόμενος ὑφ' ἡμῶν φάρμακον ἐπὶ	~τοὐναντίον	φησὶν αἰδοῦς μὲν ψυχῆς κτήσεως
[2, 6]	τὸ παράπαν ζῆν μέγιστον μὲν	κακὸν	τὸν σύμπαντα ~χρόνον ἀθάνατον ὄντα
[2, 3]	~τοιούτου τί μεῖζον ἀγαθὸν ἢ	κακὸν	φαῖμεν ἂν ἡμῖν ἐκ πάσης
[2, 13]	δὲ νῦν λεγόμενος ὑφ' ἡμῶν	φάρμακον	ἐπὶ ~τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς μὲν
[2, 9]	~γήρως αὐστηρότητος ἐδωρήσατο τὸν οἶνον	φάρμακον,	ὥστε ἀνηβᾶν ἡμᾶς, καὶ ~δυσθυμίας
[2, 8]	ἀμείνονος. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναγκαῖον ἄρα τὸν	ἄδικον	βίον οὐ μόνον αἰσχίω καὶ
[2, 4]	θείη ~ὁντινοῦν, μηδὲν ἀφορίσας μήτε	γυμνικὸν	μήτε μουσικὸν μήθ' ἱππικόν, ἀλλὰ
[2, 4]	μήτε γυμνικὸν μήτε μουσικὸν μήθ'	ἱππικόν,	ἀλλὰ ~πάντας συναγαγὼν τοὺς ἐν
[2, 4]	μηδὲν ἀφορίσας μήτε γυμνικὸν μήτε	μουσικὸν	μήθ' ἱππικόν, ἀλλὰ ~πάντας συναγαγὼν
[2, 3]	~ἀπειργασμένα. ~(Κλεινίας) ~Θαυμαστὸν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Νομοθετικὸν	μὲν οὖν καὶ πολιτικὸν ὑπερβαλλόντως.
[2, 5]	ἐθίζωνται. Ταὐτὸν δὴ καὶ τὸν	ποιητικὸν	ὁ ~ὀρθὸς νομοθέτης ἐν τοῖς
[2, 3]	~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν μὲν οὖν καὶ	πολιτικὸν	ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ' ἕτερα φαῦλ' ἂν
[2, 7]	ἆρ' ἐστὶν ἀγαθὸν μὲν καὶ	~καλόν,	ἀηδὲς δέ, δύσκλεια δὲ τἀναντία;
[2, 12]	οὐδεμία ἀνάγκη ποιητῇ γιγνώσκειν, εἴτε	καλὸν	εἴτε μὴ καλὸν τὸ ~μίμημα,
[2, 11]	καὶ ἐκεῖνο ἑτοίμως ~γιγνώσκειν, εἴτε	καλὸν	εἴτε ὅπῃ ποτὲ ἐλλιπὲς ἂν
[2, 2]	τῇ φωνῇ τὸ διανοηθὲν εἶναι	καλὸν	ἱκανῶς ~ὑπηρετεῖν δυνηθῇ ἑκάστοτε, χαίρῃ
[2, 2]	κυσὶν ἰχνευούσαις διερευνητέον, σχῆμά ~τε	καλὸν	καὶ μέλος καὶ ᾠδὴν καὶ
[2, 8]	πάντας πάντα ~τὰ δίκαια; ~(Κλεινίας)	~Καλὸν	μὲν ἡ ἀλήθεια, ὦ ξένε,
[2, 7]	ἡδονῆς (κρεῖττον ἀγαθόν τε καὶ	καλὸν	~ὁ νόμος ἐνὸν ἐπαινεῖ. Τί
[2, 8]	δίκαιον (καὶ ἀγαθόν τε καὶ	~καλὸν	πιθανός γ' εἰ μηδὲν ἕτερον,
[2, 7]	ἀηδὲς μέν, ἀγαθὸν δὲ ~ἢ	καλόν,	τὰ δ' ἕτερα ἡδέα μέν,
[2, 12]	γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε μὴ	καλὸν	τὸ ~μίμημα, τὸ δὲ ἁρμονίας
[2, 2]	~Εἶεν· τί δὲ δὴ τὸ	καλὸν	χρὴ φάναι σχῆμα ἢ μέλος
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἰ μὲν τὸ	καλὸν	ᾠδῆς τε καὶ ὀρχήσεως πέρι
[2, 10]	ἄνδρες φωνήν; Ἢ μοῦσαν (ἢ)	δῆλον	ὅτι πρέπουσαν αὑτοῖς ~δεῖ γέ
[2, 4]	ἦ γάρ; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)	~Δῆλον	ὡς ἔμοιγε καὶ ὑμῖν ἀναγκαῖόν
[2, 11]	~προσῆψεν, ὀρθῶς ἢ μή; ~(Κλεινίας)	~Δῆλον	ὡς οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος γὰρ
[2, 11]	ἀπταισίας καὶ ~φωνῆς θηριώδους σφόδρα	φίλον	ὥστ' αὐλήσει γε χρῆσθαι καὶ
[2, 4]	τινα ἐπιδεικνύναι, καθάπερ Ὅμηρος, ῥαψῳδίαν,	ἄλλον	δὲ ~κιθαρῳδίαν, τὸν δέ τινα
[2, 12]	ἀνάγκης προϊούσης τῆς πόσεως ἐπὶ	μᾶλλον	ἀεὶ συμβαίνει γιγνόμενος, ὅπερ ~ὑπεθέμεθα
[2, 9]	ἀνθρώποις ᾄδειν ἑστὼς ὀρθὸς ἔτι	μᾶλλον	~αἰσχύνοιτ' ἄν· καὶ ταῦτά γ'
[2, 9]	~πρεσβύτερος καὶ σωφρονέστερος γίγνεται, τόσῳ	μᾶλλον.	Ἆρ' οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω
[2, 2]	τὸ παράπαν ~φθέγγεσθαι, τόδε δὲ	μᾶλλον	εἰκὸς πλανᾶν ἡμᾶς. ~(Κλεινίας) ~Τὸ
[2, 5]	φῂς παρ' ὑμῖν καὶ τοῖσδε	μᾶλλον	ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις ~Ἕλλησιν
[2, 6]	μὲν Κινύρα τε καὶ Μίδα	μᾶλλον,	ᾖ δὲ ἄδικος, ἄθλιός τ'
[2, 7]	ἀλλ' ἐπὶ ~πατέρων καὶ νομοθετῶν	μᾶλλον,	καί μοι τὰ ἔμπροσθεν ἠρωτημένα
[2, 5]	ὥς γε τὸ δίκαιον, θεατῶν	μᾶλλον	ὁ κριτὴς καθίζει, καὶ ~ἐναντιωσόμενος
[2, 9]	καὶ ἀνάγκης γιγνομένης αἰσχύνοιτ' ἂν	μᾶλλον,	ὅσῳ ~πρεσβύτερος καὶ σωφρονέστερος γίγνεται,
[2, 8]	φάσκοντες, (ἀληθέστατα ἐροῦμεν ἅμα, καὶ	μᾶλλον	πείσομεν οὓς ~δεῖ πείθειν ἢ
[2, 8]	ἂν ~(ἐψεύσατό ποτε καὶ δυνάμενον	μᾶλλον	ποιεῖν μὴ βίᾳ ἀλλ' ἑκόντας
[2, 14]	τοῦτον τὸν ἄνδρα, ~ἀλλ' ἔτι	μᾶλλον	τῆς Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων χρείας
[2, 12]	ἂν ~οἱ τοιοῦτοι συμπόται καὶ	μᾶλλον	φίλοι ἢ πρότερον ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων,
[2, 2]	ὄρχησίς τε καὶ ᾠδὴ τὸ	σύνολόν	ἐστιν. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ
[2, 14]	κατὰ ~πόλιν μήτε δούλην μήτε	δοῦλον	γεύεσθαι μηδέποτε, μηδὲ ἄρχοντας τοῦτον
[2, 9]	ἄνδρα καὶ παῖδα, ἐλεύθερον καὶ	δοῦλον,	θῆλύν τε καὶ ἄρρενα, καὶ
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ μετὰ τοῦτο τοίνυν	ἐμὸν	ἂν εἴη λέγειν. Φημὶ γὰρ
[2, 11]	(τιθέντες, μέλος δ' αὖ καὶ	ῥυθμὸν	ἄνευ ~ῥημάτων, ψιλῇ κιθαρίσει τε
[2, 2]	μὲν καὶ μέλη ἔνεστιν, περὶ	~ῥυθμὸν	καὶ ἁρμονίαν οὔσης τῆς μουσικῆς,
[2, 14]	μέλους ὑπομιμνῄσκοντος καὶ ἐγείροντος τὸν	~ῥυθμόν,	κοινωθέντ' ἀλλήλοις χορείαν καὶ παιδιὰν
[2, 11]	καὶ ἔτι διασπῶσιν οἱ ποιηταὶ	ῥυθμὸν	μὲν καὶ σχήματα μέλους ~χωρίς,
[2, 13]	κατὰ τὴν τοῦ σώματος κίνησιν	ῥυθμὸν	μὲν κοινὸν τῇ τῆς φωνῆς
[2, 11]	δὴ παγχάλεπον ~ἄνευ λόγου γιγνόμενον	ῥυθμόν	τε καὶ ἁρμονίαν γιγνώσκειν ὅτι
[2, 1]	εἶναι καὶ τοὺς δεδωκότας τὴν	~ἔνρυθμόν	τε καὶ ἐναρμόνιον αἴσθησιν μεθ'
[2, 11]	γιγνώσκειν τό τε εὐάρμοστον ~καὶ	εὔρυθμον	καὶ μή, ὅσοι προσᾴδειν αὐτῶν
[2, 2]	ἁρμονίαν οὔσης τῆς μουσικῆς, ὥστε	εὔρυθμον	μὲν καὶ εὐάρμοστον, ~εὔχρων δὲ
[2, 8]	ἡ ἀλήθεια, ὦ ξένε, καὶ	μόνιμον·	ἔοικε μὴν οὐ ῥᾴδιον εἶναι
[2, 10]	σπάσας σφόδρα ἀγριαίνοντα καὶ ~ἀγανακτοῦντα,	ἱπποκόμον	τε ἐπέστησεν ἰδίᾳ καὶ παιδεύει
[2, 3]	τὴν ὀρθότητα, θαρροῦντα χρὴ εἰς	νόμον	ἄγειν καὶ τάξιν αὐτά· ὡς
[2, 14]	οἷς τοῖς νοῦν τε καὶ	~νόμον	ἔχουσιν ὀρθὸν οὐ ποτέος (οἶνος·
[2, 8]	μυθολόγημα ῥᾴδιον ἐγένετο πείθειν, οὕτως	ἀπίθανον	~ὄν, καὶ ἄλλα μυρία; ~(Κλεινίας)
[2, 12]	καλλίστου καὶ δευτέρου, ἢ (μηδέποτε	ἱκανὸν	ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι νέοις πρὸς ἀρετήν.
[2, 7]	τε καὶ καλὸν ~ὁ νόμος	ἐνὸν	ἐπαινεῖ. Τί γὰρ δὴ δικαίῳ
[2, 12]	ἀθορύβων, καὶ τὸν ~αὖ μὴ	δυνάμενον	ἐθέλειν πείθεσθαι τούτοις καὶ τοῖς
[2, 8]	λυσιτελέστερον ἂν ~(ἐψεύσατό ποτε καὶ	δυνάμενον	μᾶλλον ποιεῖν μὴ βίᾳ ἀλλ'
[2, 5]	ἐπιεικεστάτοις καὶ πρεσβυτάτοις δι' ἐμπειρίαν	~συνδεδογμένον	ὡς ὄντως ὀρθός ἐστιν· ἵν'
[2, 11]	ἀγνοῶν ὅτι ποτ' ἐστὶ τὸ	μεμιμημένον	ζῷον; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	ὑπὸ τοῦ νόμου λόγον ~ὀρθὸν	εἰρημένον,	καὶ τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ πρεσβυτάτοις
[2, 6]	μακαριότητος εἶναι τὸ πάντα ταῦτα	κεκτημένον	~ἀθάνατον εἶναι γενόμενον ὅτι τάχιστα.
[2, 7]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν ὑγίειάν τε	κεκτημένον	καὶ πλοῦτον καὶ τυραννίδα διὰ
[2, 6]	σύμπαντα ~χρόνον ἀθάνατον ὄντα καὶ	κεκτημένον	πάντα τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πλὴν
[2, 11]	δ' εἰ γιγνώσκοιμεν ὅτι τὸ	γεγραμμένον	ἢ τὸ πεπλασμένον ἐστὶν ἄνθρωπος,
[2, 1]	περὶ τὰς ἡδονὰς καὶ λύπας	τεθραμμένον	αὐτῆς ὀρθῶς ὥστε (μισεῖν ~μὲν
[2, 2]	ποτ' ἐστὶ τὸ νῦν αὖ	λεγόμενον.	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 4]	καὶ κομιδῇ μάτην τὸν νῦν	λεγόμενον	(λόγον περὶ τῶν ~ἑορταζόντων λέγειν
[2, 5]	(ἐπεκαλέσατο μέλλων κρίνειν, ἐκ τούτου	~ψευδόμενον	ἀποφαίνεσθαι ῥᾳθύμως τὴν κρίσιν· οὐ
[2, 10]	ὠφελίαν μήτε ~ἀλήθειαν μήτε ὁμοιότητα	ἀπεργαζόμενον	(παρέχεται, μηδ' αὖ γε βλάβην,
[2, 7]	ἐπαινεῖ. Τί γὰρ δὴ δικαίῳ	χωριζόμενον	ἡδονῆς ἀγαθὸν ἂν γίγνοιτο; ~φέρε,
[2, 4]	πόλει προείποι, θεὶς νικητήρια, τὸν	βουλόμενον	~ἥκειν ἀγωνιούμενον ἡδονῆς πέρι (μόνον,
[2, 7]	αὐτῷ τῶν λεγομένων κακῶν εἶναι	γιγνόμενον	ἀδικίαν δὲ καὶ ὕβριν ~ἔχοντα
[2, 9]	οἶμαι, ὅπῃ τοῦτο εὔλογον ~οὕτω	γιγνόμενον	ἂν γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;
[2, 12]	τὸν ~εὔελπιν καὶ θαρραλέον ἐκεῖνον	γιγνόμενον	καὶ ἀναισχυντότερον τοῦ δέοντος, ~καὶ
[2, 9]	καθάπερ εἰς πῦρ σίδηρον ἐντεθέντα	γιγνόμενον,	καὶ οὕτως εὐπλαστότερον ~εἶναι; ~Πρῶτον
[2, 11]	οἷς δὴ παγχάλεπον ~ἄνευ λόγου	γιγνόμενον	ῥυθμόν τε καὶ ἁρμονίαν γιγνώσκειν
[2, 6]	πάντα ταῦτα κεκτημένον ~ἀθάνατον εἶναι	γενόμενον	ὅτι τάχιστα. Ὑμεῖς δὲ καὶ
[2, 10]	μὲν ἡδονὴν ἐν αὐτοῖς γίγνεσθαι	παρεπόμενον,	ἐὰν γίγνηται, ~χάριν αὐτὸ δικαιότατον
[2, 13]	ἄν σε φαίην σχεδὸν ταῦτ'	(ἐρόμενον	σαφῶς, καὶ ~μανθάνω ὡς ἐρώτησις
[2, 5]	ἀληθῆ ~κριτὴν κρίνειν μανθάνοντα, καὶ	ἐκπληττόμενον	ὑπὸ θορύβου τῶν πολλῶν καὶ
[2, 12]	μὴ ~καλῷ θάρρει (τὸν κάλλιστον	διαμαχόμενον	φόβον εἰσπέμπειν οἵους τ' εἶναι
[2, 3]	ῥυθμοῦ ἢ μέλους ἢ ῥήματος	ἐχόμενον,	~τοῦτο διδάσκοντα καὶ τοὺς τῶν
[2, 11]	ποτε τό γε ὀρθῶς αὐτῶν	εἰργασμένον	γνοίη; Λέγω δὲ τὸ ~τοιόνδε,
[2, 11]	ὅτι τὸ γεγραμμένον ἢ τὸ	πεπλασμένον	ἐστὶν ἄνθρωπος, καὶ ~τὰ μέρη
[2, 2]	ἀχόρευτος ἡμῖν ἔσται, τὸν (δὲ	πεπαιδευμένον	~ἱκανῶς κεχορευκότα θετέον; ~(Κλεινίας) ~Τί
[2, 2]	τρεῖς ὄντες, ~ἴσμεν καὶ τὸν	πεπαιδευμένον	τε καὶ ἀπαίδευτον ὀρθῶς· εἰ
[2, 4]	θεὶς νικητήρια, τὸν βουλόμενον ~ἥκειν	ἀγωνιούμενον	ἡδονῆς πέρι (μόνον, ὃς δ'
[2, 8]	ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν δὲ τὸ πόρρωθεν	ὁρώμενον	~πᾶσίν τε ὡς ἔπος εἰπεῖν
[2, 10]	ὀρθότητά τε καὶ ὠφελίαν, ~ὅπερ	ὑγιεινὸν	τῶν προσφερομένων λέγομεν ἑκάστοτε, τοῦτ'
[2, 12]	δυναμένους τὸν ~εὔελπιν καὶ θαρραλέον	ἐκεῖνον	γιγνόμενον καὶ ἀναισχυντότερον τοῦ δέοντος,
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ δὴ καὶ τὸν	οἶνόν	γε, ὡς ἔοικεν, ὁ τῶν
[2, 13]	χορείαν τιμωρούμενος· ὅθεν καὶ τὸν	οἶνον	ἐπὶ τοῦτ' αὐτὸ δεδώρηται. ~Ἐγὼ
[2, 14]	καὶ δὴ τά γε περὶ	οἶνον	σχεδὸν ἁπάντων ~ἐμμετρότατα καὶ ὀλίγιστα
[2, 9]	τοῦ ~γήρως αὐστηρότητος ἐδωρήσατο τὸν	οἶνον	φάρμακον, ὥστε ἀνηβᾶν ἡμᾶς, καὶ
[2, 13]	τοῦ σώματος κίνησιν ῥυθμὸν μὲν	κοινὸν	τῇ τῆς φωνῆς εἶχε ~κινήσει,
[2, 14]	εἰθίσθαι ~πᾶν ζῷον, τὸ δὲ	ἀνθρώπινον,	ὡς ἔφαμεν, αἴσθησιν λαβὸν τοῦ
[2, 1]	ἐκεῖνο περὶ αὐτῶν, πότερα τοῦτο	μόνον	~ἀγαθὸν ἔχει, τὸ κατιδεῖν πῶς
[2, 10]	ἀποδιδοὺς τῇ παιδοτροφίᾳ ὅθεν οὐ	μόνον	ἀγαθὸς ~(ἂν στρατιώτης εἴη, πόλιν
[2, 10]	~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ λέγεις ἡδονὴν	μόνον.	~(Ἀθηναῖος) ~Ναί, καὶ παιδιάν γε
[2, 8]	ἄρα τὸν ἄδικον βίον οὐ	μόνον	αἰσχίω καὶ μοχθηρότερον, ἀλλὰ καὶ
[2, 10]	τις χάρις, ~ἢ τοῦτο αὐτὸ	μόνον	αὐτοῦ τὸ σπουδαιότατον εἶναι, ἤ
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἡδονῇ κρίνοιτ' ἂν	μόνον	ἐκεῖνο ὀρθῶς, ὃ μήτε τινὰ
[2, 4]	βουλόμενον ~ἥκειν ἀγωνιούμενον ἡδονῆς πέρι	(μόνον,	ὃς δ' ἂν τέρψῃ τοὺς
[2, 7]	καὶ ὕβριν ~ἔχοντα ἐν αὑτῷ	μόνον,	τὸν οὕτω ζῶντα ἴσως ὑμᾶς
[2, 1]	(δὲ οἰκτίραντες τὸ τῶν ἀνθρώπων	ἐπίπονον	πεφυκὸς γένος, ~ἀναπαύλας τε αὐτοῖς
[2, 6]	μέγιστον μὲν κακὸν τὸν σύμπαντα	~χρόνον	ἀθάνατον ὄντα καὶ κεκτημένον πάντα
[2, 14]	ἀλλ' ὑδροποσίαις συγγίγνεσθαι τοῦτον τὸν	χρόνον	ἅπαντα, καὶ κατὰ ~πόλιν μήτε
[2, 6]	ἂν ὡς ὀλίγιστον ὁ τοιοῦτος	~χρόνον	ἐπιζώῃ. Ταῦτα δὴ λέγειν, οἶμαι,
[2, 3]	ἢ καὶ εἰς τὸν ἔπειτα	χρόνον	ἔσονται τὴν περὶ ~τὰς μούσας
[2, 3]	τὰ τὸν πολὺν τοῦτον (σεσωμένα	χρόνον	μέλη τῆς ~Ἴσιδος ποιήματα γεγονέναι.
[2, 6]	δὲ ὢν μήτε τολμῷ ὁρῶν	φόνον	αἱματόεντα” μήτε νικῷ θέων ~Θρηίκιον
[2, 13]	ἡ τοιαύτη κίνησις γίγνηται, τὴν	ἔντεχνον	ἀγωγὴν ἐπὶ τὸ τοιοῦτον αὐτοῦ
[2, 11]	τὸ περὶ τὴν μουσικὴν ᾗ	χαλεπόν·	ἐπειδὴ γὰρ ~ὑμνεῖται περὶ αὐτὴν
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Ποιητέον· οὐδὲ γὰρ πάνυ	χαλεπόν	ἐστιν εἰπεῖν ὑμῖν γε ἀμφοτέροις
[2, 11]	αὐλήσει προσχρώμενοι, ἐν οἷς δὴ	παγχάλεπον	~ἄνευ λόγου γιγνόμενον ῥυθμόν τε
[2, 9]	νῦν λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν	πρέπον	ἂν εἴη τοῦτο; ὁρᾶτε εἰ
[2, 12]	τηλικούτοις τε καὶ τοιούτοις ᾄδειν	πρέπον,	καὶ ~οὕτως ᾄδωσιν, καὶ ᾄδοντες
[2, 5]	γίγνεσθαι περὶ μουσικήν, τοιαῦτ' ἄττα	εἶπον	ἴσως ὥστε σοὶ δόξαι ~ταῦτα
[2, 13]	νῦν ἀπόκρισίς τέ ἐστιν, ὡς	εἶπον,	καὶ ἔτι ~πρόσταξις διαπεράνασθαι τὰ
[2, 4]	μάλιστα τιμᾶσθαί τε, καὶ ὅπερ	εἶπον	νυνδή, τὰ ~νικητήρια φέρειν. (Ἆρ'
[2, 9]	τὸν δὲ ~τρίτον καὶ τὸν	λοιπὸν	χορὸν ἀνάγκη τοῦ Διονύσου λέγεσθαι.
[2, 12]	νῦν ~παρακαλοῦμεν καὶ ἑκόντας τινὰ	(τρόπον	ἀναγκάζομεν ᾄδειν, μέχρι γε ~τοσούτου
[2, 14]	ἕνεκα μηχανωμένη, τοῦτον μὲν τὸν	τρόπον	ἅπασι τούτοις χρηστέον· εἰ δ'
[2, 3]	δ' ἂν παρὰ φύσιν ἢ	~τρόπον	ἤ τινα συνήθειαν, οὔτε χαίρειν
[2, 8]	πᾶσαν μηχανὴν εὑρίσκειν ὅντινά ~ποτε	τρόπον	ἡ τοιαύτη συνοικία πᾶσα περὶ
[2, 13]	ἀρετὴν παιδείας οὐκ οἶδ' ὅντινα	~τρόπον	ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς μὲν
[2, 4]	δή; βούλεσθε ἐγὼ σφῷν τὴν	ἄτοπον	ἀπόκρισιν ταύτην ἀποκρίνωμαι; ~(Κλεινίας) ~Τί
[2, 4]	τίς ἂν νικῷ δικαίως; ~(Κλεινίας)	~Ἄτοπον	ἤρου· τίς γὰρ ἂν ἀποκρίνοιτό
[2, 9]	δεῖν πάντ' ἄνδρα καὶ παῖδα,	ἐλεύθερον	καὶ δοῦλον, θῆλύν τε καὶ
[2, 8]	~καλὸν πιθανός γ' εἰ μηδὲν	ἕτερον,	πρὸς τό τινα ἐθέλειν ζῆν
[2, 9]	ἕκαστος ἆρ' οὐκ ἂν ἐθέλοι	προθυμότερόν	~γε, ἧττον αἰσχυνόμενος, οὐκ ἐν
[2, 12]	ὧν δὴ χωρὶς μέθῃ ~διαμάχεσθαι	δεινότερον	ἢ πολεμίοις εἶναι μὴ μετὰ
[2, 1]	μετὰ θεῶν. Ὁρᾶν ἃ χρὴ	~πότερον	ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ φύσιν ὁ
[2, 2]	νῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἔτι δὴ τόδε·	πότερον	ἅπαντες πάσαις χορείαις (ὁμοίως χαίρομεν,
[2, 5]	παρὰ τοῖς ἄλλοις γίγνοιθ' οὕτω;	Πότερον	αὐτὰ καλλιόνως οὕτως εἶναι ~φαῖμεν
[2, 2]	ᾄδει, φαμέν, καὶ καλῶς ὀρχεῖται”	πότερον	(εἰ καὶ καλὰ ᾄδει καὶ
[2, 3]	ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας) ~Εἰκός γε. ~(Ἀθηναῖος)	~Πότερον	εἰκὸς ἢ καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν
[2, 13]	γυμναστικῆς, τί ποτε οἴει σοι	πότερον	ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς ταύτην τὴν
[2, 2]	λέγομεν τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι;	Πότερον	οὐ ταὐτά ἐστι καλὰ ~ἡμῖν
[2, 8]	βίον οὐ μόνον αἰσχίω καὶ	μοχθηρότερον,	ἀλλὰ καὶ ~ἀηδέστερον τῇ ἀληθείᾳ
[2, 10]	τε τοσούτου καὶ τοῦ τοιούτου	πρότερον,	ἀλλ' οὐχ ἡδονή. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς.
[2, 12]	συμπόται καὶ μᾶλλον φίλοι ἢ	πρότερον	ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων, ~ἀλλ' οὐχ (ὥσπερ
[2, 1]	ὦ ξένε, ἡμῖν καὶ τὰ	πρότερον	ὀρθῶς σοι παιδείας πέρι καὶ
[2, 12]	καὶ θαρραλέον ἐκεῖνον γιγνόμενον καὶ	ἀναισχυντότερον	τοῦ δέοντος, ~καὶ οὐκ ἐθέλοντα
[2, 9]	σίδηρον ἐντεθέντα γιγνόμενον, καὶ οὕτως	εὐπλαστότερον	~εἶναι; ~Πρῶτον μὲν δὴ διατεθεὶς
[2, 9]	ὄνομα ~προσαγορεύοιτο, χορεία δὲ τὸ	συναμφότερον	κληθείη. Θεοὺς δὲ ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας
[2, 8]	αἰσχίω καὶ μοχθηρότερον, ἀλλὰ καὶ	~ἀηδέστερον	τῇ ἀληθείᾳ τοῦ δικαίου τε
[2, 8]	νέους, ἔστιν ὅτι τούτου ψεῦδος	λυσιτελέστερον	ἂν ~(ἐψεύσατό ποτε καὶ δυνάμενον
[2, 10]	οὐ πάνυ σαφῶς, ἀλλ' ὧδε	σαφέστερον	ἴσως ἂν λεχθείη. ~(Κλεινίας) ~Πῶς;
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Οὔπω μεμαθήκαμεν, ἀλλ' ἔτι	σαφέστερον	πειρῶ φράζειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἴπομεν, εἰ
[2, 6]	γὰρ ~ὡς ἄριστον μὲν ὑγιαίνειν,	δεύτερον	δὲ κάλλος, τρίτον δὲ πλοῦτος,
[2, 9]	ἡμᾶς, καὶ ~δυσθυμίας λήθῃ γίγνεσθαι	μαλακώτερον	ἐκ (σκληροτέρου τὸ τῆς ψυχῆς
[2, 10]	~εἴπομεν τῶν Τυρταίου πολεμικῶν εἶναι	πολεμικώτερον,	τέταρτον ἀρετῆς ἀλλ' οὐ ~πρῶτον
[2, 5]	γιγνόμενα; ~(Κλεινίας) ~Πολύ που τὸ	διαφέρον,	εἰ καθάπερ παρά τε τοῖσδε
[2, 2]	μὴ καλά; ~(Κλεινίας) ~Πολὺ τὸ	διαφέρον,	ὦ ξένε, λέγεις τῆς παιδείας.
[2, 9]	ψυχῆς ~ἦθος, καθάπερ εἰς πῦρ	σίδηρον	ἐντεθέντα γιγνόμενον, καὶ οὕτως εὐπλαστότερον
[2, 12]	ὅταν γίγνηται ταῦτα, καθάπερ τινὰ	σίδηρον	τὰς ψυχὰς τῶν ~πινόντων διαπύρους
[2, 8]	~Νομοθέτης δὲ οὗ τι καὶ	σμικρὸν	ὄφελος, εἰ καὶ μὴ τοῦτο
[2, 9]	δὲ ~τρίτον καὶ τὸν λοιπὸν	χορὸν	ἀνάγκη τοῦ Διονύσου λέγεσθαι. ~(Κλεινίας)
[2, 10]	γε ἴσον ἴσον οὐδὲ τὸ	σύμμετρον	ἂν εἴη ~σύμμετρον ὅλως ἀλλὰ
[2, 10]	οὐδὲ τὸ σύμμετρον ἂν εἴη	~σύμμετρον	ὅλως ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ πάντων
[2, 9]	καὶ παιδιάν, ἣν τοῖς ἀνθρώποις	ἐπίκουρον	τῆς τοῦ ~γήρως αὐστηρότητος ἐδωρήσατο
[2, 4]	ἐπειδὴ τὸ παρ' ἡμῖν ἡμᾶς	ἐλαφρὸν	ἐκλείπει νῦν, ~ὃ ποθοῦντες καὶ
[2, 8]	πρῶτος τὰ ~τοιαῦτα εἰς τὸ	μέσον	ᾀσόμενος ἁπάσῃ σπουδῇ καὶ ὅλῃ
[2, 10]	τις χαίρει τῳ, τό γε	ἴσον	ἴσον οὐδὲ τὸ σύμμετρον ἂν
[2, 10]	χαίρει τῳ, τό γε ἴσον	ἴσον	οὐδὲ τὸ σύμμετρον ἂν εἴη
[2, 5]	ποιεῖν; ἐγὼ ~μὲν γὰρ καθ'	ὅσον	αἰσθάνομαι, πλὴν παρ' ἡμῖν ἢ
[2, 13]	τοσόνδε (οἶδα, ὅτι πᾶν ζῷον,	ὅσον	αὐτῷ προσήκει νοῦν ἔχειν ~τελεωθέντι,
[2, 10]	φαμεν, ὀρθότης, εἰ τὸ ~μιμηθὲν	ὅσον	τε καὶ οἷον ἦν ἀποτελοῖτο.
[2, 11]	γε χρῆσθαι καὶ (κιθαρίσει ~πλὴν	ὅσον	ὑπὸ ὄρχησίν τε καὶ ᾠδήν,
[2, 11]	γε πολλῆς ἀγροικίας μεστὸν πᾶν,	ὁπόσον	τάχους τε καὶ ἀπταισίας καὶ
[2, 13]	Ἀπόλλωνα δὲ καὶ μούσας καὶ	Διόνυσον	~θεῶν αἰτίους γεγονέναι; ~(Κλεινίας) ~Πῶς
[2, 9]	καὶ τρίτον ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα,	Διόνυσον.	~(Κλεινίας) ~πῶς δ' οὐ μεμνήμεθα;
[2, 9]	ἄλλους θεοὺς καὶ δὴ καὶ	Διόνυσον	παρακαλεῖν εἰς τὴν τῶν ~πρεσβυτέρων
[2, 1]	μούσας Ἀπόλλωνά τε μουσηγέτην καὶ	Διόνυσον	συνεορταστὰς ἔδοσαν, ἵν' ~ἐπανορθῶνται, τάς
[2, 12]	πλάστην τὸν αὐτὸν ὥσπερ ~τότε,	τὸν	ἀγαθὸν νομοθέτην, οὗ νόμους εἶναι
[2, 8]	τῆς ἀμείνονος. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναγκαῖον ἄρα	τὸν	ἄδικον βίον οὐ μόνον αἰσχίω
[2, 14]	ταύτην τὴν πόλιν ἢ τοῦτον	τὸν	ἄνδρα, ~ἀλλ' ἔτι μᾶλλον τῆς
[2, 5]	τέρπει, μάλιστα ~(δὲ ἥτις ἕνα	τὸν	ἀρετῇ τε καὶ παιδείᾳ διαφέροντα·
[2, 12]	μὴ μετὰ ἀρχόντων ἀθορύβων, καὶ	τὸν	~αὖ μὴ δυνάμενον ἐθέλειν πείθεσθαι
[2, 8]	δὲ ~κεφάλαιον αὐτῶν τοῦτο ἔστω·	τὸν	αὐτὸν ἥδιστόν τε καὶ ἄριστον
[2, 14]	μὴ ἀφέξεται ὡσαύτως καὶ κατὰ	τὸν	αὐτὸν λόγον, τοῦ κρατεῖν ~αὐτῶν
[2, 12]	Τοῦτον δ' εἶναι τὸν πλάστην	τὸν	αὐτὸν ὥσπερ ~τότε, τὸν ἀγαθὸν
[2, 10]	κέκτησθε· λαβὼν δ' ~ὑμῶν οὐδεὶς	τὸν	αὑτοῦ, παρὰ τῶν συννόμων σπάσας
[2, 7]	πλούσιος, καὶ (ποιῶν ὅτιπερ ἐπιθυμοῖ	τὸν	βίον ἅπαντα, οὐχ ὑμῖν ~δοκεῖ,
[2, 4]	τῇ πόλει προείποι, θεὶς νικητήρια,	τὸν	βουλόμενον ~ἥκειν ἀγωνιούμενον ἡδονῆς πέρι
[2, 5]	Οὔτε γὰρ παρὰ θεάτρου δεῖ	τόν	γε ἀληθῆ ~κριτὴν κρίνειν μανθάνοντα,
[2, 4]	~κιθαρῳδίαν, τὸν δέ τινα τραγῳδίαν,	τὸν	δ' αὖ κωμῳδίαν, οὐ θαυμαστὸν
[2, 2]	μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος ἡμῖν ἔσται,	τὸν	(δὲ πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς κεχορευκότα θετέον;
[2, 4]	Ὅμηρος, ῥαψῳδίαν, ἄλλον δὲ ~κιθαρῳδίαν,	τὸν	δέ τινα τραγῳδίαν, τὸν δ'
[2, 9]	καὶ τῶν Μουσῶν (χορὸς εἴρηνται,	τὸν	δὲ ~τρίτον καὶ τὸν λοιπὸν
[2, 7]	ἑαυτῷ λέγειν· εἰ δ' αὖ	τὸν	~δικαιότατον εὐδαιμονέστατον ἀποφαίνοιτο βίον εἶναι,
[2, 7]	δὲ ~εὐδαιμονεστέρους χρὴ λέγειν, τοὺς	τὸν	δικαιότατον ἢ τοὺς τὸν ἥδιστον
[2, 14]	γεύεσθαι μηδέποτε, μηδὲ ἄρχοντας τοῦτον	τὸν	~(ἐνιαυτὸν ὃν ἂν ἄρχωσιν, μηδ'
[2, 3]	εἰσι κείμενοι ἢ καὶ εἰς	τὸν	ἔπειτα χρόνον ἔσονται τὴν περὶ
[2, 12]	νόμους εἶναι δεῖ συμποτικούς, δυναμένους	τὸν	~εὔελπιν καὶ θαρραλέον ἐκεῖνον γιγνόμενον
[2, 7]	εἰ μὲν δὴ φαῖεν τοὺς	τὸν	ἥδιστον, ἄτοπος αὐτῶν ὁ λόγος
[2, 7]	δ' εἰπέτω ὡς ὁ ζῶν	τὸν	ἥδιστον βίον ἐστὶν ~μακαριώτατος· εἶτα
[2, 7]	τοὺς τὸν δικαιότατον ἢ τοὺς	τὸν	ἥδιστον ~διαβιοῦντας βίον; εἰ μὲν
[2, 12]	εἰσιόντι τῷ μὴ ~καλῷ θάρρει	(τὸν	κάλλιστον διαμαχόμενον φόβον εἰσπέμπειν οἵους
[2, 14]	τοίνυν τῇ τῆς μέθης χρείᾳ	τὸν	κολοφῶνα (πρῶτον ἐπιθῶμεν, εἰ καὶ
[2, 13]	ἰσχύος. ~(Κλεινίας) ~Κάλλιστα, ὦ ξένε,	τὸν	λόγον ἀπεμνημόνευκας. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὰ
[2, 10]	ἡδονῇ φῇ κρίνεσθαι, τοῦτον ἀποδεκτέον	τὸν	~λόγον, καὶ ζητητέον ἥκιστα ταύτην
[2, 1]	δυναμένων ~λόγῳ λαμβάνειν, λαβόντων δὲ	τὸν	λόγον, συμφωνήσωσι τῷ λόγῳ ὀρθῶς
[2, 14]	οὐ ποτέος (οἶνος· ὥστε κατὰ	τὸν	λόγον τοῦτον οὐδ' ~ἀμπελώνων ἂν
[2, 9]	εἴρηνται, τὸν δὲ ~τρίτον καὶ	τὸν	λοιπὸν χορὸν ἀνάγκη τοῦ Διονύσου
[2, 11]	καὶ ἐν μουσικῇ ~καὶ πάντῃ,	τὸν	μέλλοντα ἔμφρονα κριτὴν ἔσεσθαι δεῖ
[2, 10]	τῶν ποιημάτων ὅτι ποτ' ἐστὶν	τὸν	~μέλλοντα ἐν αὐτῷ μὴ ἁμαρτήσεσθαι·
[2, 4]	πέρι λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκός που	τὸν	μέν τινα ἐπιδεικνύναι, καθάπερ Ὅμηρος,
[2, 9]	δὲ καὶ πολυοινίας τὸ παράπαν	τὸν	νέον ~ἀπέχεσθαι· τετταράκοντα δὲ ἐπιβαίνοντα
[2, 5]	πλήθει τῶν θεατῶν ἐπιτρέπων καὶ	τὸν	νικῶντα ~διακρίνων χειροτονίαις, διέφθαρκε μὲν
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκ, ὠγαθέ, προσέχων τούτῳ	τὸν	νοῦν δρῶ τοῦτο, εἴπερ· ἀλλ'
[2, 1]	δὲ καὶ ὅπως, ~ἀκούωμεν προσέχοντες	(τὸν	νοῦν, μή πῃ παραποδισθῶμεν ὑπ'
[2, 4]	οὖν οἰόμεθα καὶ κομιδῇ μάτην	τὸν	νῦν λεγόμενον (λόγον περὶ τῶν
[2, 8]	βίου. ~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει κατά γε	τὸν	νῦν λόγον, ὦ φίλοι. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ δὴ καὶ	τὸν	οἶνόν γε, ὡς ἔοικεν, ὁ
[2, 13]	~ἐμβάλλει χορείαν τιμωρούμενος· ὅθεν καὶ	τὸν	οἶνον ἐπὶ τοῦτ' αὐτὸ δεδώρηται.
[2, 9]	τῆς τοῦ ~γήρως αὐστηρότητος ἐδωρήσατο	τὸν	οἶνον φάρμακον, ὥστε ἀνηβᾶν ἡμᾶς,
[2, 8]	πρὸς τό τινα ἐθέλειν ζῆν	τὸν	ὅσιον καὶ δίκαιον ~βίον, ὥστε
[2, 7]	ὕβριν ~ἔχοντα ἐν αὑτῷ μόνον,	τὸν	οὕτω ζῶντα ἴσως ὑμᾶς οὐ
[2, 2]	γιγνώσκομεν τρεῖς ὄντες, ~ἴσμεν καὶ	τὸν	πεπαιδευμένον τε καὶ ἀπαίδευτον ὀρθῶς·
[2, 12]	ἦσαν νέαι; Τοῦτον δ' εἶναι	τὸν	πλάστην τὸν αὐτὸν ὥσπερ ~τότε,
[2, 4]	γε παίζειν ἐν τοῖς τοιούτοις,	τὸν	πλείστους καὶ ~μάλιστα χαίρειν ποιοῦντα,
[2, 3]	τοῖς ποιητικοῖς, ὅτιπερ ~ἂν αὐτὸν	τὸν	ποιητὴν ἐν τῇ ποιήσει τέρπῃ
[2, 5]	ὀρθῶς ἐθίζωνται. Ταὐτὸν δὴ καὶ	τὸν	ποιητικὸν ὁ ~ὀρθὸς νομοθέτης ἐν
[2, 3]	εἴη, ~καθάπερ ἐκεῖ φασιν τὰ	τὸν	πολὺν τοῦτον (σεσωμένα χρόνον μέλη
[2, 14]	δὲ μέλους ὑπομιμνῄσκοντος καὶ ἐγείροντος	τὸν	~ῥυθμόν, κοινωθέντ' ἀλλήλοις χορείαν καὶ
[2, 6]	παράπαν ζῆν μέγιστον μὲν κακὸν	τὸν	σύμπαντα ~χρόνον ἀθάνατον ὄντα καὶ
[2, 4]	πάνυ σμικρὰ κρίνοι παιδία, κρινοῦσιν	τὸν	τὰ θαύματα ~ἐπιδεικνύντα· ἦ γάρ;
[2, 4]	δέ γ' οἱ μείζους παῖδες,	τὸν	τὰς κωμῳδίας· τραγῳδίαν δὲ αἵ
[2, 9]	τε καὶ χορηγοὺς ἡμῖν δεδωκέναι	τόν	τε Ἀπόλλωνα ~καὶ μούσας, καὶ
[2, 8]	δὲ ὁ ~μέχρι τριάκοντα ἐτῶν,	τόν	τε Παιᾶνα ἐπικαλούμενος μάρτυρα τῶν
[2, 12]	μείζω τὴν αἰσχύνην ~φέρειν ἢ	τὸν	τοῖς τοῦ Ἄρεως ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν.
[2, 14]	~αὐτῶν ἕνεκα μηχανωμένη, τοῦτον μὲν	τὸν	τρόπον ἅπασι τούτοις χρηστέον· εἰ
[2, 5]	ὁλκή τε καὶ ἀγωγὴ πρὸς	τὸν	ὑπὸ τοῦ νόμου λόγον ~ὀρθὸν
[2, 3]	μοχθηρίαν; τότε ὁμοιοῦσθαι δήπου ἀνάγκη	τὸν	~χαίροντα ὁποτέροις ἂν χαίρῃ, ἐὰν
[2, 14]	~πώματος, ἀλλ' ὑδροποσίαις συγγίγνεσθαι τοῦτον	τὸν	χρόνον ἅπαντα, καὶ κατὰ ~πόλιν
[2, 6]	εἶναι τὸ πάντα ταῦτα κεκτημένον	~ἀθάνατον	εἶναι γενόμενον ὅτι τάχιστα. Ὑμεῖς
[2, 6]	μὲν κακὸν τὸν σύμπαντα ~χρόνον	ἀθάνατον	ὄντα καὶ κεκτημένον πάντα τὰ
[2, 3]	τε καὶ ἄξιον ἐννοίας, ὅτι	δυνατὸν	~ἄρ' ἦν περὶ τῶν τοιούτων
[2, 12]	πεπαιδεῦσθαι σχεδὸν ἀναγκαῖον, μέχρι τοῦ	δυνατὸν	εἶναι ~συνακολουθεῖν ἕκαστον ταῖς τε
[2, 3]	ἤ τινα συνήθειαν, οὔτε χαίρειν	δυνατὸν	οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά τε ~προσαγορεύειν.
[2, 9]	καὶ ὠφελιμωτάτων ᾠδῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἀλλὰ	ἀδύνατον	τὸ μεθιέναι, ὥς γε τὰ
[2, 10]	εἶναι ἐν αὐτοῖς ~καὶ τὸ	ὀρθότατον.	~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	τοῦτο αὐτὸ μόνον αὐτοῦ τὸ	σπουδαιότατον	εἶναι, ἤ τινα ὀρθότητα, ἢ
[2, 10]	παρεπόμενον, ἐὰν γίγνηται, ~χάριν αὐτὸ	δικαιότατον	ἂν εἴη προσαγορεύειν; ~(Κλεινίας) ~Ναί.
[2, 7]	λέγειν· εἰ δ' αὖ τὸν	~δικαιότατον	εὐδαιμονέστατον ἀποφαίνοιτο βίον εἶναι, ζητοῖ
[2, 7]	~εὐδαιμονεστέρους χρὴ λέγειν, τοὺς τὸν	δικαιότατον	ἢ τοὺς τὸν ἥδιστον ~διαβιοῦντας
[2, 7]	εἰ δ' αὖ τὸν ~δικαιότατον	εὐδαιμονέστατον	ἀποφαίνοιτο βίον εἶναι, ζητοῖ που
[2, 9]	τοῦτο ἀνοήτως οὕτως ἀφήσομεν, ὃ	κυριώτατον	ἂν εἴη τῶν καλλίστων ~τε
[2, 9]	ἡλικίαις τε καὶ ἅμα φρονήσεσιν	~πιθανώτατον	ὂν τῶν ἐν τῇ πόλει,
[2, 11]	ἂν βλάπτοιτο, (ἤθη ~κακὰ φιλοφρονούμενος,	χαλεπώτατόν	τε αἰσθέσθαι διὰ τὸ τοὺς
[2, 4]	τοὺς πολλούς, ὅτι τοῦτον δεῖ	σοφώτατον	ἡγεῖσθαι καὶ ~κρίνειν νικᾶν, ὃς
[2, 6]	μὲν ὑγιαίνειν, δεύτερον δὲ κάλλος,	τρίτον	δὲ πλοῦτος, μυρία δὲ ἄλλα
[2, 11]	ὀρθῶς, ἔπειθ' ὡς εὖ, τὸ	τρίτον,	εἴργασται ~τῶν εἰκόνων ἡτισοῦν ῥήμασί
[2, 9]	~καὶ μούσας, καὶ δὴ καὶ	τρίτον	ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα, Διόνυσον. ~(Κλεινίας)
[2, 5]	~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ μοι	τρίτον	ἢ τέταρτον ὁ λόγος εἰς
[2, 9]	Μουσῶν (χορὸς εἴρηνται, τὸν δὲ	~τρίτον	καὶ τὸν λοιπὸν χορὸν ἀνάγκη
[2, 12]	τοὺς ποιητὰς αὐτούς. Τὸ ~γὰρ	τρίτον	οὐδεμία ἀνάγκη ποιητῇ γιγνώσκειν, εἴτε
[2, 10]	ἤ τινα ὀρθότητα, ἢ τὸ	τρίτον	~ὠφελίαν; Οἷον δὴ λέγω ἐδωδῇ
[2, 2]	δύναμιν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν οὔτε	ἀνεκτὸν	οὔτε ὅσιον τὸ παράπαν ~φθέγγεσθαι,
[2, 5]	κατὰ ταὐτά, ~ὡς (σὺ κατ'	Αἴγυπτον	ἀφερμηνεύεις, ἀλλ' οὐδέποτε τῶν αὐτῶν.
[2, 3]	πόλεσιν ἔξεστι δρᾶν, πλὴν κατ'	~Αἴγυπτον.	~(Κλεινίας) ~Ἐν Αἰγύπτῳ δὲ δὴ
[2, 10]	τῶν Τυρταίου πολεμικῶν εἶναι πολεμικώτερον,	τέταρτον	ἀρετῆς ἀλλ' οὐ ~πρῶτον τὴν
[2, 5]	~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ μοι τρίτον ἢ	τέταρτον	ὁ λόγος εἰς ταὐτὸν (περιφερόμενος
[2, 10]	μάλα. ~(Ἀθηναῖος) ~Δεῖ δὴ καθ'	ἕκαστόν	γε, ὡς ἔοικε, γιγνώσκειν τῶν
[2, 12]	μέχρι τοῦ δυνατὸν εἶναι ~συνακολουθεῖν	ἕκαστον	ταῖς τε βάσεσιν τῶν ῥυθμῶν
[2, 11]	τῶν μεμιμημένων ὅτι ποτ' ἐστὶν	ἕκαστον	τῶν ~σωμάτων; Ἆρ' ἄν ποτε
[2, 4]	τὸν δ' αὖ κωμῳδίαν, οὐ	θαυμαστὸν	δὲ εἴ τις ~καὶ (θαύματα
[2, 3]	αὐτὴν δὲ τέχνην ~ἀπειργασμένα. ~(Κλεινίας)	~Θαυμαστὸν	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν μὲν οὖν
[2, 7]	ἐστιν βίος ἥδιστος, ἢ δύ'	ἐστόν	~τινε βίω, οἷν ὁ μὲν
[2, 11]	τὸ ~τοιοῦτόν γε πολλῆς ἀγροικίας	μεστὸν	πᾶν, ὁπόσον τάχους τε καὶ
[2, 8]	σκοποῦντα ἀνευρίσκειν ἢ τί πείσας	μέγιστον	~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο ἂν πόλιν, τούτου
[2, 13]	ἐπεξέλθοι λέγων· ~ἐπεὶ καὶ τὸ	μέγιστον	ἀγαθὸν ὃ δωρεῖται λέγειν μὲν
[2, 6]	αἰσθάνεσθαι καὶ τὸ παράπαν ζῆν	μέγιστον	μὲν κακὸν τὸν σύμπαντα ~χρόνον
[2, 6]	ἁπάσης, ἔλαττον δέ, ἂν ὡς	ὀλίγιστον	ὁ τοιοῦτος ~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα
[2, 7]	μὲν δὴ φαῖεν τοὺς τὸν	ἥδιστον,	ἄτοπος αὐτῶν ὁ λόγος ἂν
[2, 7]	εἰπέτω ὡς ὁ ζῶν τὸν	ἥδιστον	βίον ἐστὶν ~μακαριώτατος· εἶτα μετὰ
[2, 7]	τὸν δικαιότατον ἢ τοὺς τὸν	ἥδιστον	~διαβιοῦντας βίον; εἰ μὲν δὴ
[2, 8]	αὐτῶν τοῦτο ἔστω· τὸν αὐτὸν	ἥδιστόν	τε καὶ ἄριστον ὑπὸ θεῶν
[2, 12]	τῷ μὴ ~καλῷ θάρρει (τὸν	κάλλιστον	διαμαχόμενον φόβον εἰσπέμπειν οἵους τ'
[2, 6]	ὀρθῶς λέγεται. Λέγεται γὰρ ~ὡς	ἄριστον	μὲν ὑγιαίνειν, δεύτερον δὲ κάλλος,
[2, 9]	~Ποῦ δὴ τοῦθ' ἡμῖν τὸ	ἄριστον	τῆς πόλεως, ἡλικίαις τε καὶ
[2, 8]	τὸν αὐτὸν ἥδιστόν τε καὶ	ἄριστον	ὑπὸ θεῶν βίον ~λέγεσθαι φάσκοντες,
[2, 4]	ταῖς πόλεσιν ἁπάσαις καὶ πανταχοῦ	βέλτιστον	γίγνεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 3]	τετυπωμένα οὐχ ὡς ἔπος εἰπεῖν	μυριοστὸν	ἀλλ' ὄντως τῶν νῦν ~δεδημιουργημένων
[2, 3]	Σκοπῶν δὲ εὑρήσεις αὐτόθι τὰ	μυριοστὸν	ἔτος ~γεγραμμένα ἢ τετυπωμένα οὐχ
[2, 2]	μουσικῆς, ὥστε εὔρυθμον μὲν καὶ	εὐάρμοστον,	~εὔχρων δὲ μέλος ἢ σχῆμα
[2, 11]	ἡγούμενος ἱκανῶς γιγνώσκειν τό τε	εὐάρμοστον	~καὶ εὔρυθμον καὶ μή, ὅσοι
[2, 6]	~δικαιοσύνης τε καὶ ἀρετῆς ἁπάσης,	ἔλαττον	δέ, ἂν ὡς ὀλίγιστον ὁ
[2, 9]	οὐκ ἂν ἐθέλοι προθυμότερόν ~γε,	ἧττον	αἰσχυνόμενος, οὐκ ἐν πολλοῖς ἀλλὰ
[2, 9]	(ᾠδὰς μεστός, καὶ χαίρει ~τε	ἧττον	πράττων τοῦτο καὶ ἀνάγκης γιγνομένης
[2, 7]	ἐν αὐτῷ τὸ τῆς ἡδονῆς	(κρεῖττον	ἀγαθόν τε καὶ καλὸν ~ὁ
[2, 8]	νέων ~ψυχάς, ὥστε οὐδὲν ἄλλο	αὐτὸν	δεῖ σκοποῦντα ἀνευρίσκειν ἢ τί
[2, 8]	~κεφάλαιον αὐτῶν τοῦτο ἔστω· τὸν	αὐτὸν	ἥδιστόν τε καὶ ἄριστον ὑπὸ
[2, 14]	ἀφέξεται ὡσαύτως καὶ κατὰ τὸν	αὐτὸν	λόγον, τοῦ κρατεῖν ~αὐτῶν ἕνεκα
[2, 3]	ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς, ὅτιπερ ~ἂν	αὐτὸν	τὸν ποιητὴν ἐν τῇ ποιήσει
[2, 12]	δ' εἶναι τὸν πλάστην τὸν	αὐτὸν	ὥσπερ ~τότε, τὸν ἀγαθὸν νομοθέτην,
[2, 14]	μηδέποτε, μηδὲ ἄρχοντας τοῦτον τὸν	~(ἐνιαυτὸν	ὃν ἂν ἄρχωσιν, μηδ' αὖ
[2, 5]	τὴν δὲ μισεῖν ὀρθῶς ἐθίζωνται.	Ταὐτὸν	δὴ καὶ τὸν ποιητικὸν ὁ
[2, 3]	~Πότερον εἰκὸς ἢ καὶ ἀναγκαῖον	ταὐτὸν	εἶναι ὅπερ ὅταν τις πονηροῖς
[2, 8]	πᾶσα περὶ τούτων ἓν καὶ	ταὐτὸν	ὅτι μάλιστα ~φθέγγοιτ' ἀεὶ διὰ
[2, 11]	ὀργάνων καὶ πάντας ψόφους εἰς	ταὐτὸν	οὐκ ἄν ποτε ~συνθεῖεν, ὡς
[2, 5]	ἢ τέταρτον ὁ λόγος εἰς	ταὐτὸν	(περιφερόμενος ἥκειν, ὡς ~ἄρα παιδεία
[2, 2]	καὶ τὸν πεπαιδευμένον τε καὶ	ἀπαίδευτον	ὀρθῶς· εἰ δὲ ἀγνοοῦμέν γε
[2, 7]	μὴ ἐπὶ θεῶν λέγεσθαι τὸ	(τοιοῦτον,	ἀλλ' ἐπὶ ~πατέρων καὶ νομοθετῶν
[2, 13]	τὴν ἔντεχνον ἀγωγὴν ἐπὶ τὸ	τοιοῦτον	αὐτοῦ ~γυμναστικὴν προσείπωμεν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα.
[2, 11]	ἀλλὰ ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον ὅτι τὸ	~τοιοῦτόν	γε πολλῆς ἀγροικίας μεστὸν πᾶν,
[2, 4]	ὦ μακάριε, μὴ ταχὺ τὸ	τοιοῦτον	κρίνωμεν, ἀλλὰ διαιροῦντες αὐτὸ κατὰ
[2, 3]	Αἰγύπτῳ δὲ δὴ πῶς τὸ	τοιοῦτον	φῂς νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Θαῦμα καὶ
[2, 7]	οὖν ὑγίειάν τε κεκτημένον καὶ	πλοῦτον	καὶ τυραννίδα διὰ τέλους καὶ
[2, 5]	~(Ἀθηναῖος) ~Συγχωρῶ δὴ τό γε	τοσοῦτον	καὶ ἐγὼ τοῖς πολλοῖς, δεῖν
[2, 13]	νοῦν ἔχειν ~τελεωθέντι, τοῦτον καὶ	τοσοῦτον	οὐδὲν ἔχον ποτὲ φύεται· ἐν
[2, 11]	ἂν ἐκεῖναί γε ~ἐξαμάρτοιέν ποτε	τοσοῦτον	ὥστε ῥήματα ἀνδρῶν ποιήσασαι τὸ
[2, 10]	τις μουσικὴν ἡδονῇ φῇ κρίνεσθαι,	τοῦτον	ἀποδεκτέον τὸν ~λόγον, καὶ ζητητέον
[2, 12]	~πλάττειν, καθάπερ ὅτ' ἦσαν νέαι;	Τοῦτον	δ' εἶναι τὸν πλάστην τὸν
[2, 4]	~ἑορταζόντων λέγειν τοὺς πολλούς, ὅτι	τοῦτον	δεῖ σοφώτατον ἡγεῖσθαι καὶ ~κρίνειν
[2, 13]	αὐτῷ προσήκει νοῦν ἔχειν ~τελεωθέντι,	τοῦτον	καὶ τοσοῦτον οὐδὲν ἔχον ποτὲ
[2, 4]	πλείστους καὶ ~μάλιστα χαίρειν ποιοῦντα,	τοῦτον	μάλιστα τιμᾶσθαί τε, καὶ ὅπερ
[2, 14]	τοῦ κρατεῖν ~αὐτῶν ἕνεκα μηχανωμένη,	τοῦτον	μὲν τὸν τρόπον ἅπασι τούτοις
[2, 14]	(οἶνος· ὥστε κατὰ τὸν λόγον	τοῦτον	οὐδ' ~ἀμπελώνων ἂν πολλῶν δέοι
[2, 3]	ἐκεῖ φασιν τὰ τὸν πολὺν	τοῦτον	(σεσωμένα χρόνον μέλη τῆς ~Ἴσιδος
[2, 14]	χρῆσθαι ταύτην τὴν πόλιν ἢ	τοῦτον	τὸν ἄνδρα, ~ἀλλ' ἔτι μᾶλλον
[2, 14]	δοῦλον γεύεσθαι μηδέποτε, μηδὲ ἄρχοντας	τοῦτον	τὸν ~(ἐνιαυτὸν ὃν ἂν ἄρχωσιν,
[2, 14]	τοῦ ~πώματος, ἀλλ' ὑδροποσίαις συγγίγνεσθαι	τοῦτον	τὸν χρόνον ἅπαντα, καὶ κατὰ
[2, 1]	~ὠνομακέναι παρὰ τὸ τῆς χαρᾶς	ἔμφυτον	ὄνομα. ~Πρῶτον δὴ τοῦτο ἀποδεξώμεθα;
[2, 11]	τρία ἔχειν, ὅ τέ ἐστι	~(πρῶτον	γιγνώσκειν, ἔπειτα ὡς ὀρθῶς, ἔπειθ'
[2, 2]	τὸ τῆς χαρᾶς ἔμφυτον ὄνομα.	~Πρῶτον	δὴ τοῦτο ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν παιδείαν
[2, 14]	τῆς μέθης χρείᾳ τὸν κολοφῶνα	(πρῶτον	ἐπιθῶμεν, εἰ καὶ ~σφῷν συνδοκεῖ.
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Πάνυ γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	πρῶτον	μὲν δεῖ τόδε γε ὑπάρχειν
[2, 9]	γιγνόμενον, καὶ οὕτως εὐπλαστότερον ~εἶναι;	~Πρῶτον	μὲν δὴ διατεθεὶς οὕτως ἕκαστος
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον ἃ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Πρῶτον	μὲν τοίνυν ὁ Μουσῶν χορὸς
[2, 9]	τὰς ᾠδάς; ~ἆρ' οὐ νομοθετήσομεν	πρῶτον	μὲν τοὺς παῖδας μέχρι ἐτῶν
[2, 1]	~Παιδείαν δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην	πρῶτον	παισὶν ἀρετήν· ἡδονὴ δὴ καὶ
[2, 1]	ἀρετὴ ψυχῇ καὶ κακία παραγίγνεται	πρῶτον,	ταῦτ' εἶναι, φρόνησιν δὲ καὶ
[2, 10]	πολεμικώτερον, τέταρτον ἀρετῆς ἀλλ' οὐ	~πρῶτον	τὴν ἀνδρείαν κτῆμα τιμῶντα ἀεὶ
[2, 14]	οὐκ ἂν τιθείμην ταύτην ~τὴν	ψῆφον,	ὡς δεῖ ποτε μέθῃ χρῆσθαι
[2, 11]	Τὸ δέ που προσήκοντα μὲν	ἔχον	πᾶν μέλος ὀρθῶς ἔχει, μὴ
[2, 13]	~τελεωθέντι, τοῦτον καὶ τοσοῦτον οὐδὲν	ἔχον	ποτὲ φύεται· ἐν τούτῳ δὴ
[2, 8]	καὶ μὴ τοῦτο ἦν οὕτως	ἔχον,	ὡς καὶ ~νῦν αὐτὸ ᾕρηχ'
[2, 11]	ὅτι ποτ' ἐστὶ τὸ μεμιμημένον	ζῷον;	~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 13]	δὲ τοσόνδε (οἶδα, ὅτι πᾶν	ζῷον,	ὅσον αὐτῷ προσήκει νοῦν ἔχειν
[2, 14]	κατὰ (φύσιν πηδᾶν εἰθίσθαι ~πᾶν	ζῷον,	τὸ δὲ ἀνθρώπινον, ὡς ἔφαμεν,
[2, 9]	καὶ παῖδα, ἐλεύθερον καὶ δοῦλον,	θῆλύν	τε καὶ ἄρρενα, καὶ ~ὅλῃ
[2, 3]	~καθάπερ ἐκεῖ φασιν τὰ τὸν	πολὺν	τοῦτον (σεσωμένα χρόνον μέλη τῆς
[2, 2]	ἡμῖν οὕτως ἔχειν ἀποκεκρίσθω τὰ	νῦν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἔτι δὴ τόδε· πότερον
[2, 6]	~(Ἀθηναῖος) ~Φέρε δή, συνομολογησώμεθα τὰ	νῦν.	Ἄλλο τι παρ' (ὑμῖν ἐν
[2, 13]	ὡς ἐρώτησις οὖσα αὕτη τὰ	νῦν	ἀπόκρισίς τέ ἐστιν, ὡς εἶπον,
[2, 5]	Τί ποτ' οὖν ἡμῖν τὰ	νῦν	αὖ διαπερανθέντα τῷ λόγῳ ~σημαίνειν
[2, 2]	δὴ τί ποτ' ἐστὶ τὸ	νῦν	αὖ λεγόμενον. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον
[2, 8]	ἦν οὕτως ἔχον, ὡς καὶ	~νῦν	αὐτὸ ᾕρηχ' ὁ λόγος ἔχειν,
[2, 5]	ἀκούοντας βελτίω τὴν ἡδονὴν ἴσχειν,	νῦν	αὐτοῖς δρῶσιν ~πᾶν τοὐναντίον συμβαίνει.
[2, 7]	φίλοι, δοίη τις συμφωνίαν, ὡς	νῦν	γε σχεδὸν ~ἀπᾴδομεν ἀπ' ἀλλήλων.
[2, 5]	μὲν ἐπῳδαὶ ταῖς ψυχαῖς αὗται	~νῦν	γεγονέναι, πρὸς τὴν τοιαύτην ἣν
[2, 5]	εἶναι ~φαῖμεν ἂν ἢ καθάπερ	νῦν	γίγνεται γιγνόμενα; ~(Κλεινίας) ~Πολύ που
[2, 5]	ἃ σὺ λέγεις λέγειν ὡς	νῦν	γιγνόμενα, οὐκ ἂν ~θαυμάζοιμι εἰ
[2, 3]	ἔχει· πῶς γὰρ ἄν; ~(Ἀθηναῖος)	~Νῦν	δέ γε αὐτὸ ὡς ἔπος
[2, 3]	εἰπεῖν μυριοστὸν ἀλλ' ὄντως τῶν	νῦν	~δεδημιουργημένων (οὔτε τι καλλίονα οὔτ'
[2, 4]	Τὸ γὰρ ἔθος ἡμῖν τῶν	νῦν	δὴ πάμπολυ ~δοκεῖ τῶν ἐν
[2, 14]	οὔσης σπουδῆς τῷ ἐπιτηδεύματι τῷ	νῦν	εἰρημένῳ χρήσεται ~μετὰ νόμων καὶ
[2, 1]	σοι παιδείας πέρι καὶ τὰ	νῦν	~εἰρῆσθαι δοκεῖ. ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς τοίνυν.
[2, 3]	ἄττα ἢ τὰ πάτρια, οὐδὲ	νῦν	ἔξεστιν, οὔτε ἐν ~τούτοις οὔτε
[2, 1]	ὥς γε ἐγὼ τοπάζω τὰ	νῦν,	ἔστιν ἐν τῷ ~ἐπιτηδεύματι τούτῳ
[2, 12]	ἀλλήλων, ~ἀλλ' οὐχ (ὥσπερ τὰ	νῦν	ἐχθροί, κατὰ νόμους δὲ πᾶσαν
[2, 1]	φύσιν ὁ λόγος ὑμνεῖται τὰ	νῦν,	ἢ πῶς. Φησὶν δὲ τὸ
[2, 12]	γε δὴ εἴη τοιαύτη οἵαν	νῦν	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν ἐκεῖνό
[2, 5]	ἢ παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἃ σὺ	νῦν	~λέγεις οὐκ οἶδα πραττόμενα, καινὰ
[2, 3]	οὗτος ὁ ~λόγος ὃν τὰ	νῦν	λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι καλὰ μὲν
[2, 9]	τὸ μεθιέναι, ὥς γε τὰ	νῦν	λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν πρέπον
[2, 7]	πόλλ' ἄττ' ἂν παρὰ τὰ	νῦν	λεγόμενα ὑπό τε ~Κρητῶν καὶ
[2, 4]	οἰόμεθα καὶ κομιδῇ μάτην τὸν	νῦν	λεγόμενον (λόγον περὶ τῶν ~ἑορταζόντων
[2, 13]	τῶν ἀνθρώπων δεδόσθαι· ὁ δὲ	νῦν	λεγόμενος ὑφ' ἡμῶν φάρμακον ἐπὶ
[2, 10]	μίμησιν φαῖμεν ἂν ἐκ τῶν	νῦν	λεγομένων ἥκιστα ἡδονῇ ~προσήκειν κρίνεσθαι
[2, 12]	ἀναγκαῖον εἶναι γίγνεσθαι περὶ τῶν	νῦν	~(λεγομένων. ~(Κλεινίας) ~Ἀνάγκη. ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς
[2, 3]	ἐκ τῶν ὑπὸ σοῦ τὰ	νῦν	λεχθέντων. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν θαρροῦντες
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει κατά γε τὸν	νῦν	λόγον, ὦ φίλοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης
[2, 4]	παρ' ἡμῖν ἡμᾶς ἐλαφρὸν ἐκλείπει	νῦν,	~ὃ ποθοῦντες καὶ ἀσπαζόμενοι τίθεμεν
[2, 12]	ὡς ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν αὖ τὰ	νῦν,	ὅτι τοῖς ᾠδοῖς ἡμῖν, οὓς
[2, 5]	μέλη ποιοῦντα ὀρθῶς ποιεῖν. ~(Κλεινίας)	~Νῦν	οὖν οὕτω δοκοῦσίν σοι, πρὸς
[2, 13]	χορείας εἴπομεν καὶ ~διαπεπεράνθαι, καὶ	νῦν	οὕτως εἰρήσθω· τὸ δ' ἥμισυ
[2, 12]	ὅτι τοῖς ᾠδοῖς ἡμῖν, οὓς	νῦν	~παρακαλοῦμεν καὶ ἑκόντας τινὰ (τρόπον
[2, 5]	Σικελικός τε ~καὶ Ἰταλικὸς νόμος	νῦν,	τῷ πλήθει τῶν θεατῶν ἐπιτρέπων
[2, 11]	~(Κλεινίας) ~Ἔοικε γοῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ	τοίνυν	ἀπείπωμεν λέγοντες τὸ περὶ τὴν
[2, 9]	~Εἰς μέν γε τὸ προάγειν	τοίνυν	αὐτοὺς μετέχειν ἡμῖν ᾠδῆς οὗτος
[2, 1]	~(Κλεινίας) ~Λέγ' οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναμνησθῆναι	τοίνυν	ἔγωγε πάλιν ἐπιθυμῶ τί ποτε
[2, 13]	οἵαν νῦν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ	τοίνυν	ἐκεῖνό γ' ἔτι τῆς τοῦ
[2, 8]	~οὐδέτερος. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ μετὰ τοῦτο	τοίνυν	ἐμὸν ἂν εἴη λέγειν. Φημὶ
[2, 8]	ἃ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον μὲν	τοίνυν	ὁ Μουσῶν χορὸς ὁ παιδικὸς
[2, 4]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μὲν	τοίνυν	τὰ πάνυ σμικρὰ κρίνοι παιδία,
[2, 14]	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ	τοίνυν	τῇ τῆς μέθης χρείᾳ τὸν
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ μὲν	τοίνυν	τῆς φωνῆς μέχρι τῆς ψυχῆς
[2, 9]	οὐ μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ μὲν	τοίνυν	τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ τῶν Μουσῶν
[2, 1]	νῦν ~εἰρῆσθαι δοκεῖ. ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς	τοίνυν.	Τούτων γὰρ δὴ τῶν ὀρθῶς
[2, 1]	~(Κλεινίας) ~Μέγα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Λέγω	τοίνυν	τῶν παίδων παιδικὴν εἶναι πρώτην
[2, 1]	παραποδισθῶμεν ὑπ' αὐτοῦ. ~(Κλεινίας) ~Λέγ'	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναμνησθῆναι τοίνυν ἔγωγε πάλιν
[2, 14]	ἐφεξῆς διελθεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ τοίνυν τῇ τῆς
[2, 4]	οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν ἔν γε
[2, 10]	τὸ ὀρθότατον. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν καὶ τῇ
[2, 9]	οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἐν θεάτρῳ γε
[2, 10]	ὁτῳοῦν ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν μουσικήν γε πᾶσάν
[2, 13]	ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ δέ γε τοῦ
[2, 2]	οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ' ἄρα μετὰ τοῦθ'
[2, 7]	γε αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ καὶ
[2, 2]	~δεῖ; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ παντὸς μὲν	οὖν.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί ποτ' ἂν οὖν
[2, 1]	φθεγγόμενα ~πάσας φωνάς. Τὰ μὲν	οὖν	ἄλλα ζῷα οὐκ ἔχειν αἴσθησιν
[2, 8]	μύθοις καὶ λόγοις. Εἰ δ'	οὖν	ἄλλῃ ~πῃ δοκεῖ ἢ ταύτῃ,
[2, 9]	~Ἀναγκαιότατα μέντοι λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς	οὖν	αὐτοὺς παραμυθησόμεθα προθύμους εἶναι πρὸς
[2, 4]	αὐτήκοος αὐτὸς γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	οὖν	δή; βούλεσθε ἐγὼ σφῷν τὴν
[2, 1]	τῆς ἐν οἴνῳ συνουσίας. Τί	οὖν	δὴ ~λέγομεν; ἔνεσθ' ὡς ὁ
[2, 11]	μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	οὖν	εἴ τις καὶ ἐν τούτοις
[2, 11]	ὅτι ποτὲ δεῖ. τόδε μὲν	οὖν	ἐκ ~τούτων ὁ λόγος ἡμῖν
[2, 1]	τὸ γῆρας παρεγένετο· τέλεος δ'	~οὖν	ἔστ' ἄνθρωπος ταῦτα καὶ τὰ
[2, 5]	ὡς ὄντως ὀρθός ἐστιν· ἵν'	οὖν	ἡ ψυχὴ τοῦ παιδὸς μὴ
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	ἡμῖν τά γε ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται;
[2, 5]	~πᾶν τοὐναντίον συμβαίνει. Τί ποτ'	οὖν	ἡμῖν τὰ νῦν αὖ διαπερανθέντα
[2, 6]	τοῖς δὲ κακοῖς κακά· ὅπερ	οὖν	~ἠρόμην, ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ τε
[2, 4]	τὰ νῦν λεχθέντων. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	θαρροῦντες λέγομεν τὴν τῇ μουσικῇ
[2, 3]	~Θαυμαστὸν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν μὲν	οὖν	καὶ πολιτικὸν ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ' ἕτερα
[2, 2]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί ποτ' ἂν	οὖν	λέγομεν τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι;
[2, 11]	ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί	οὖν	ὁ μηδ' ὅτι ποτ' ἔχει
[2, 7]	με ~ὡς δικαιότατα. Ταύτῃ μὲν	οὖν	ὁ τιθέμενος εἴτε νομοθέτης εἴτε
[2, 4]	ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν	οὖν	οἰόμεθα καὶ κομιδῇ μάτην τὸν
[2, 4]	νικᾶν ἂν φαῖμεν πάμπολυ. Τίς	οὖν	~ὀρθῶς ἂν νενικηκὼς εἴη; τοῦτο
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	οὐ πᾶσαν μίμησιν φαῖμεν ἂν
[2, 11]	ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα λέγεις. Ἆρ'	οὖν	οὐ περὶ ἑκάστην εἰκόνα, καὶ
[2, 5]	ποιοῦντα ὀρθῶς ποιεῖν. ~(Κλεινίας) ~Νῦν	οὖν	οὕτω δοκοῦσίν σοι, πρὸς Διός,
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Ἔστι ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	οὐχ ἡμῶν οἱ μὲν νέοι
[2, 10]	γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Τίς ἂν	οὖν	πρέποι θείοις ἀνδράσιν; Ἆρ' ἂν
[2, 9]	τὰ νῦν λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς	οὖν	πρέπον ἂν εἴη τοῦτο; ὁρᾶτε
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν	οὖν	τι βλάβην ἔσθ' ἥντινα φέρει
[2, 7]	~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί	οὖν	τὸ μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν ἡμᾶς
[2, 3]	ἂν εὕροις ~αὐτόθι· τοῦτο δ'	οὖν	τὸ περὶ μουσικὴν ἀληθές τε
[2, 7]	τὰ δ' οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'	οὖν	ὑγίειάν τε κεκτημένον καὶ πλοῦτον
[2, 12]	~Καὶ τίς μηχανή; ~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ'	οὖν,	ὡς ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν αὖ τὰ
[2, 11]	καὶ τοῖς ῥυθμοῖς; ~(Κλεινίας) ~Ἔοικε	γοῦν.	~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν ἀπείπωμεν λέγοντες
[2, 3]	καθιερωθεῖσαν χορείαν ~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα. Τὴν	γοῦν	ἐκεῖ οὐδαμῶς ἔοικε δυνατὴ γεγονέναι
[2, 10]	ἡ τῶν χορῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἡμεῖς	γοῦν,	ὦ ξένε, καὶ οἵδε οὐκ
[2, 2]	σώματι μὴ πάνυ δυνατὸς ᾖ	κατορθοῦν,	ἢ ~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ ἡδονῇ
[2, 14]	~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν ἀληθῆ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	αὖ ταύτης ἀρχὴ μὲν τῆς
[2, 2]	ξένε, λέγεις τῆς παιδείας. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	εἰ μὲν τὸ καλὸν ᾠδῆς
[2, 12]	ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	εἴ γε εἴη τοιαύτη μὲν
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ἐν θεάτρῳ γε καὶ παντοίοις
[2, 12]	γεγονέναι. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ἔφαμεν, ὅταν γίγνηται ταῦτα, καθάπερ
[2, 10]	οὐχ ἡδονή. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ἡδονῇ κρίνοιτ' ἂν μόνον ἐκεῖνο
[2, 13]	~Μεμνήμεθα· τί δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	καὶ ὅτι τὴν ῥυθμοῦ τε
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Παντάπασι μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	μουσικήν γε πᾶσάν φαμεν εἰκαστικήν
[2, 2]	ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ὁ μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος ἡμῖν
[2, 8]	κακά; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	ὁ μὲν μὴ χωρίζων λόγος
[2, 10]	κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ γε. ~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν	πρῶτον μὲν δεῖ τόδε γε
[2, 10]	~Οὐκ, ὠγαθέ, προσέχων τούτῳ τὸν	νοῦν	δρῶ τοῦτο, εἴπερ· ἀλλ' ὁ
[2, 13]	πᾶν ζῷον, ὅσον αὐτῷ προσήκει	νοῦν	ἔχειν ~τελεωθέντι, τοῦτον καὶ τοσοῦτον
[2, 1]	καὶ ὅπως, ~ἀκούωμεν προσέχοντες (τὸν	νοῦν,	μή πῃ παραποδισθῶμεν ὑπ' αὐτοῦ.
[2, 14]	τις λέγοι ἐν οἷς τοῖς	νοῦν	τε καὶ ~νόμον ἔχουσιν ὀρθὸν
[2, 4]	τις οὕτως ἁπλῶς ἀγῶνα θείη	~ὁντινοῦν,	μηδὲν ἀφορίσας μήτε γυμνικὸν μήτε
[2, 14]	ἂν ~(βούληται πίνειν μετ' ἐπιτηδευμάτων	ὡντινωνοῦν	ἄλλων, οὐκ ἂν τιθείμην ταύτην
[2, 11]	τὸ τρίτον, εἴργασται ~τῶν εἰκόνων	ἡτισοῦν	ῥήμασί τε καὶ μέλεσι καὶ
[2, 3]	δύναιτό τις ἑλεῖν αὐτῶν καὶ	~ὁπωσοῦν	τὴν ὀρθότητα, θαρροῦντα χρὴ εἰς
[2, 3]	ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα ἢ καὶ	ὁπωσοῦν	χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ φύσιν ἢ
[2, 10]	ἀληθεῖ πάντων μάλιστα, ἥκιστα δὲ	ὁτῳοῦν	ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι μὲν οὖν.
[2, 11]	αὐτὸ ἔχει, ~γνώσεταί ποτε ἐν	ὁτῳοῦν;	~(Κλεινίας) ~Καὶ τίς μηχανή; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 7]	τέλους καὶ ἔτι ~προστίθημι ὑμῖν	ἰσχὺν	διαφέρουσαν (καὶ ἀνδρείαν μετ' ἀθανασίας,
[2, 6]	κτῷτο, καὶ δὴ (καὶ δηΐ	ων”	τοιοῦτος ὢν ὀρέγοιτο ἐγγύθεν ~ἱστάμενος,
[2, 6]	ὁ μὲν ~ἀγαθὸς ἀνὴρ σώφρων	ὢν	καὶ δίκαιος εὐδαίμων ἐστὶ καὶ
[2, 6]	ὀρέγοιτο ἐγγύθεν ~ἱστάμενος, ἄδικος δὲ	ὢν	μήτε τολμῷ ὁρῶν φόνον αἱματόεντα”
[2, 6]	δὴ (καὶ δηΐ ων” τοιοῦτος	ὢν	ὀρέγοιτο ἐγγύθεν ~ἱστάμενος, ἄδικος δὲ
[2, 7]	Κρήτη νῆσος σαφῶς· καὶ νομοθέτης	ὢν	ταύτῃ πειρῴμην ἂν τούς ~τε
[2, 7]	βίω, οἷν ὁ μὲν ἥδιστος	ὢν	τυγχάνει, δικαιότατος δ' ἕτερος; Εἰ
[2, 14]	καὶ ὅταν βούληται καὶ μεθ'	ὧν	ἂν ~(βούληται πίνειν μετ' ἐπιτηδευμάτων
[2, 14]	ὅταν βούληται καὶ μεθ' ὧν	ἂν	~(βούληται πίνειν μετ' ἐπιτηδευμάτων ὡντινωνοῦν
[2, 12]	νήφοντας τῶν μὴ νηφόντων στρατηγούς,	ὧν	δὴ χωρὶς μέθῃ ~διαμάχεσθαι δεινότερον
[2, 8]	μὴν εἰσίν γε οὗτοι σχεδὸν	ὧν	χάριν οἱ πλεῖστοι τῶν ἔμπροσθεν
[2, 10]	νεμομένους φορβάδας τοὺς νέους κέκτησθε·	λαβὼν	δ' ~ὑμῶν οὐδεὶς τὸν αὑτοῦ,
[2, 12]	πολεμίοις εἶναι μὴ μετὰ ἀρχόντων	ἀθορύβων,	καὶ τὸν ~αὖ μὴ δυνάμενον
[2, 4]	μουσικὸν μήθ' ἱππικόν, ἀλλὰ ~πάντας	συναγαγὼν	τοὺς ἐν τῇ πόλει προείποι,
[2, 5]	ἂν ~θαυμάζοιμι εἰ μὴ σαφῶς	λέγων	ἃ διανοοῦμαι τοῦτο ἐποίησα καὶ
[2, 13]	ἔτι πλείω τις ἂν ἐπεξέλθοι	λέγων·	~ἐπεὶ καὶ τὸ μέγιστον ἀγαθὸν
[2, 8]	~βίον, ὥστε νομοθέτῃ γε αἴσχιστος	λόγων	καὶ ἐναντιώτατος ὃς ἂν μὴ
[2, 8]	οἱ πλεῖστοι τῶν ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν	~λόγων.	~(Κλεινίας) ~Οὔπω μεμαθήκαμεν, ἀλλ' ἔτι
[2, 9]	εἰ μεμνήμεθα, κατ' ἀρχὰς τῶν	λόγων,	ὡς ἡ φύσις ἁπάντων τῶν
[2, 11]	βούλεται καὶ ~ὅτῳ ἔοικε τῶν	ἀξιολόγων	μιμημάτων· ἀλλὰ ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον ὅτι
[2, 5]	~ἄρα παιδεία μέν ἐσθ' ἡ	παίδων	ὁλκή τε καὶ ἀγωγὴ πρὸς
[2, 1]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Λέγω τοίνυν τῶν	παίδων	παιδικὴν εἶναι πρώτην αἴσθησιν ἡδονὴν
[2, 8]	ταῖς ψυχαῖς καὶ ἁπαλαῖς τῶν	παίδων,	τά τε ~ἄλλα καλὰ λέγοντας
[2, 9]	τῶν καλλίστων ~τε καὶ ὠφελιμωτάτων	ᾠδῶν;	~(Κλεινίας) ~Ἀλλὰ ἀδύνατον τὸ μεθιέναι,
[2, 13]	δὲ καὶ μούσας καὶ Διόνυσον	~θεῶν	αἰτίους γεγονέναι; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ
[2, 7]	ἔπαινος πρὸς ἀνθρώπων τε καὶ	θεῶν	ἆρ' ἐστὶν ἀγαθὸν μὲν καὶ
[2, 13]	ἀσφαλὲς ἡγουμένοις εἶναι λέγειν περὶ	θεῶν	ἀφίημι ~λέγειν, τὸ δὲ τοσόνδε
[2, 8]	ἥδιστόν τε καὶ ἄριστον ὑπὸ	θεῶν	βίον ~λέγεσθαι φάσκοντες, (ἀληθέστατα ἐροῦμεν
[2, 6]	ὁρῶν φόνον αἱματόεντα” μήτε νικῷ	θέων	~Θρηίκιον Βορέην, μήτε ἄλλο αὐτῷ
[2, 7]	Βούλομαι δέ μοι μὴ ἐπὶ	θεῶν	λέγεσθαι τὸ (τοιοῦτον, ἀλλ' ἐπὶ
[2, 1]	γενομένας ἐν ταῖς ἑορταῖς μετὰ	θεῶν.	Ὁρᾶν ἃ χρὴ ~πότερον ἀληθὴς
[2, 8]	~ἀληθείας πέρι καὶ τοῖς νέοις	ἵλεων	μετὰ πειθοῦς (γίγνεσθαι ἐπευχόμενος. ~Δεῖ
[2, 9]	ὡς ἡ φύσις ἁπάντων τῶν	νέων	~διάπυρος οὖσα ἡσυχίαν οὐχ οἵα
[2, 9]	τὴν ἐμμανῆ ~εὐλαβουμένους ἕξιν τῶν	νέων·	μετὰ δὲ τοῦτο οἴνου μὲν
[2, 5]	μὴ δύνασθαι φέρειν τὰς τῶν	νέων	ψυχάς, παιδιαί τε καὶ ᾠδαὶ
[2, 8]	ἐπιχειρῇ τις πείθειν τὰς τῶν	νέων	~ψυχάς, ὥστε οὐδὲν ἄλλο αὐτὸν
[2, 1]	αἴσθησιν τῶν ἐν ταῖς κινήσεσιν	~τάξεων	οὐδὲ ἀταξιῶν, οἷς δὴ ῥυθμὸς
[2, 7]	τὸ μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν ἡμᾶς	χρεών;	Ἀνδρεῖος γὰρ δὴ καὶ ἰσχυρὸς
[2, 6]	καὶ (πάντα ὅσα ἔχεται τῶν	~αἰσθήσεων	εὐαισθήτως ἔχειν, ἔτι δὲ καὶ
[2, 7]	ὁ δ' εἰπέτω ὡς ὁ	ζῶν	τὸν ἥδιστον βίον ἐστὶν ~μακαριώτατος·
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν μὴ	χωρίζων	λόγος ἡδύ τε καὶ δίκαιον
[2, 5]	τε καὶ ἀνδρείων καὶ πάντως	ἀγαθῶν	ἀνδρῶν ἔν τε ~ῥυθμοῖς σχήματα
[2, 6]	ἄλλο αὐτῷ μηδὲν τῶν λεγομένων	ἀγαθῶν	γίγνοιτό ~ποτε. Τὰ γὰρ ὑπὸ
[2, 1]	ὀρθῶς ~εἰθίσθαι ὑπὸ τῶν προσηκόντων	ἐθῶν,	αὕτη σθ' ἡ συμφωνία σύμπασα
[2, 5]	αὐτοὺς ἀεὶ ~βελτίω τῶν αὑτῶν	ἠθῶν	ἀκούοντας βελτίω τὴν ἡδονὴν ἴσχειν,
[2, 8]	ᾠδάς μυθολόγους περὶ ~τῶν αὐτῶν	ἠθῶν	διὰ θείας φήμης καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας)
[2, 12]	ἥδωνται καὶ ~τοῖς νεωτέροις (ἡγεμόνες	ἠθῶν	χρηστῶν ἀσπασμοῦ προσήκοντος ~γίγνωνται· μέχρι
[2, 5]	πείσει τε, καὶ ἀναγκάσει ~μὴ	πείθων,	τὰ τῶν σωφρόνων τε καὶ
[2, 1]	ὀρθῶς τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ λυπῶν	~παιδειῶν	οὐσῶν χαλᾶται τοῖς ἀνθρώποις καὶ
[2, 4]	καὶ Ὀδύσσειαν ἤ τι τῶν	Ἡσιοδείων	διατιθέντα, τάχ' ~ἂν ἡμεῖς οἱ
[2, 5]	τὰ τῶν σωφρόνων τε καὶ	ἀνδρείων	καὶ πάντως ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἔν
[2, 2]	προσαγορεύειν ἔχει τὰ μὲν τῶν	ἀνδρείων	καλά, ~τὰ τῶν δειλῶν δὲ
[2, 14]	χρείας προσθείμην ἂν τῷ τῶν	~Καρχηδονίων	νόμῳ, μηδέποτε μηδένα ἐπὶ στρατοπέδου
[2, 14]	ἔτι μᾶλλον τῆς Κρητῶν καὶ	Λακεδαιμονίων	χρείας προσθείμην ἂν τῷ τῶν
[2, 7]	λεγόμενα ὑπό τε ~Κρητῶν καὶ	Λακεδαιμονίων,	ὡς ἔοικε, καὶ δήπου καὶ
[2, 11]	Τῶν γὰρ ῥυθμῶν καὶ τῶν	ἁρμονιῶν	ἀναγκαῖον αὐτοῖς ἐστιν ~εὐαισθήτως ἔχειν
[2, 1]	ἐν ταῖς κινήσεσιν ~τάξεων οὐδὲ	ἀταξιῶν,	οἷς δὴ ῥυθμὸς ὄνομα καὶ
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δὲ τῇ τῶν	ὁμοίων	ἐργασίᾳ ὅσαι τέχναι εἰκαστικαί; (Ἆρ'
[2, 7]	καὶ ~καλὸς καὶ πλούσιος, καὶ	(ποιῶν	ὅτιπερ ἐπιθυμοῖ τὸν βίον ἅπαντα,
[2, 11]	ἀποδοῦναι τοῖς ῥυθμοῖς, ἔτι δὲ	θηρίων	φωνὰς ~(καὶ ἀνθρώπων καὶ ὀργάνων
[2, 4]	δὴ τοιούτων καὶ ~ἑτέρων ἀγωνιστῶν	μυρίων	ἐλθόντων ἔχομεν εἰπεῖν τίς ἂν
[2, 3]	ὅταν τις πονηροῖς ἤθεσιν ~συνὼν	κακῶν	ἀνθρώπων μὴ μισῇ, χαίρῃ δὲ
[2, 7]	~μηδὲν ἄλλο αὐτῷ τῶν λεγομένων	κακῶν	εἶναι γιγνόμενον ἀδικίαν δὲ καὶ
[2, 8]	~οὕτως ἔχειν· οὐδεὶς γὰρ ἂν	ἑκὼν	ἐθέλοι πείθεσθαι πράττειν τοῦτο ὅτῳ
[2, 11]	ῥήματα ἀνδρῶν ποιήσασαι τὸ χρῶμα	γυναικῶν	~καὶ μέλος ἀποδοῦναι, καὶ μέλος
[2, 4]	δὲ αἵ τε πεπαιδευμέναι ~τῶν	γυναικῶν	καὶ τὰ νέα μειράκια καὶ
[2, 10]	~βούλεται καὶ ὅτου ποτ' ἐστὶν	εἰκὼν	ὄντως, σχολῇ τήν γε ὀρθότητα
[2, 10]	κατ' ἀρχὰς ~εἴπομεν τῶν Τυρταίου	πολεμικῶν	εἶναι πολεμικώτερον, τέταρτον ἀρετῆς ἀλλ'
[2, 10]	~Ὁ δὲ τὸ ὀρθῶς μὴ	γιγνώσκων	ἆρ' ἄν ποτε τό γε
[2, 11]	ὁ μηδ' ὅτι ποτ' ἔχει	γιγνώσκων;	ἆρα, ὅπερ εἴπομεν, ὡς ὀρθῶς
[2, 10]	αὐτῷ μὴ ἁμαρτήσεσθαι· μὴ γὰρ	γιγνώσκων	τὴν οὐσίαν, τί ποτε ~βούλεται
[2, 12]	καὶ ταῖς χορδαῖς ταῖς τῶν	~μελῶν,	ἵνα καθορῶντες τάς τε ἁρμονίας
[2, 11]	τις τὴν ὀρθότητα γνώσεται τῶν	μελῶν,	~ᾧ προσῆκεν ἢ μὴ προσῆκεν
[2, 8]	~τοὐναντίον τούτου καταστήσει, τὸ σκότος	(ἀφελών,	καὶ πείσει ἁμῶς γέ πως
[2, 12]	μᾶλλον φίλοι ἢ πρότερον ἀπαλλάττοιντο	ἀλλήλων,	~ἀλλ' οὐχ (ὥσπερ τὰ νῦν
[2, 7]	νῦν γε σχεδὸν ~ἀπᾴδομεν ἀπ'	ἀλλήλων.	Ἐμοὶ γὰρ δὴ φαίνεται ταῦτα
[2, 2]	τῶν ἀνδρείων καλά, ~τὰ τῶν	δειλῶν	δὲ αἰσχρά. Καὶ ἵνα δὴ
[2, 7]	ἔοικε, καὶ δήπου καὶ τῶν	ἄλλων	ἀνθρώπων, ~διάφορα πείθοιμ' ἂν τοὺς
[2, 12]	ἀξιοῖ ~ἑαυτοῦ τε καὶ τῶν	ἄλλων	γεγονέναι. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 14]	ἕνεκα μελέτῃ χρωμένη, καὶ τῶν	~ἄλλων	ἡδονῶν μὴ ἀφέξεται ὡσαύτως καὶ
[2, 13]	γε, ὡς ἔοικεν, ὁ τῶν	ἄλλων	λόγος, ἵνα μανῶμεν, φησὶν ἐπὶ
[2, 9]	δ' αἴσθησιν τούτων ~ἀμφοτέρων, τῶν	ἄλλων	μὲν ζῴων οὐδὲν ἐφάπτοιτο, ἡ
[2, 14]	~(βούληται πίνειν μετ' ἐπιτηδευμάτων ὡντινωνοῦν	ἄλλων,	οὐκ ἂν τιθείμην ταύτην ~τὴν
[2, 3]	φασι, πονηρὰ δέ, καὶ ἐναντίον	ἄλλων	οὓς οἴονται φρονεῖν ~αἰσχύνονται μὲν
[2, 5]	~στόματος οὗπερ τοὺς θεοὺς (ἐπεκαλέσατο	μέλλων	κρίνειν, ἐκ τούτου ~ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι
[2, 14]	λόγον τοῦτον οὐδ' ~ἀμπελώνων ἂν	πολλῶν	δέοι οὐδ' ᾗτινι πόλει, τακτὰ
[2, 5]	καὶ ἐκπληττόμενον ὑπὸ θορύβου τῶν	πολλῶν	καὶ ~τῆς αὑτοῦ ἀπαιδευσίας, οὔτ'
[2, 6]	~ποτε. Τὰ γὰρ ὑπὸ τῶν	πολλῶν	λεγόμεν' ἀγαθὰ οὐκ ὀρθῶς λέγεται.
[2, 11]	αὖ καὶ σχήματα συνθεῖσαι ῥυθμοὺς	~δούλων	καὶ ἀνελευθέρων προσαρμόττειν, οὐδ' αὖ
[2, 7]	ἀδικεῖν μήτε ὑπό τινος ἀδικεῖσθαι	μῶν	ἀηδὲς μέν, ἀγαθὸν δὲ ~ἢ
[2, 11]	ἢ πάντα ~ταῦτα τεταραγμένως εἴργασται·	μῶν	δοκεῖ ταῦτ' ἄν ποτε διαγνῶναί
[2, 10]	(καὶ ἀπεικασία· καὶ τοῦτό γε	μῶν	οὐκ ἂν ~σύμπαντες ὁμολογοῖεν ποιηταί
[2, 12]	μὲν μέθη, τοιαύτη δὲ παιδιά,	μῶν	οὐκ ὠφεληθέντες ἂν ~οἱ τοιοῦτοι
[2, 4]	μνήμῃ ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος)	~Μῶν	οὖν οἰόμεθα καὶ κομιδῇ μάτην
[2, 3]	αὑτοῖς. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Μῶν	οὖν τι βλάβην ἔσθ' ἥντινα
[2, 4]	~χαίρωμεν, οἰόμεθα εὖ πράττειν αὖ;	μῶν	οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν
[2, 1]	ἃ χρὴ στέργειν, τοῦτ' ~αὐτὸ	ἀποτεμὼν	τῷ λόγῳ καὶ παιδείαν προσαγορεύων,
[2, 8]	φαίνεται πρός γε ταῦτα δύνασθαι	ἡμῶν	ἀμφισβητῆσαί ποτ' ἂν ~οὐδέτερος. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	τί ποτε οἴει σοι πότερον	ἡμῶν	~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς ταύτην τὴν ἐρώτησιν;
[2, 4]	ἕτοιμοι, τὸ δὲ τῶν πρεσβυτέρων	~ἡμῶν	ἐκείνους αὖ θεωροῦντες διάγειν ἡγούμεθα
[2, 13]	Λακεδαιμονίοις διαλεγόμενος, μουσικῆς πέρι διελθόντων	~ἡμῶν,	ἐλλειπόντων δὲ γυμναστικῆς, τί ποτε
[2, 6]	~ἀποδιδόντας παιδεύειν οὕτω τοὺς νέους	ἡμῶν.	Ἦ γάρ; Ὁρᾶτε. Ἐγὼ μὲν
[2, 4]	ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐχ	ἡμῶν	οἱ μὲν νέοι αὐτοὶ χορεύειν
[2, 11]	ὅτι μὴ δεῖ ταῖς Μούσαις	ἡμῶν	προσχρῆσθαι τοὺς ἤδη τριακοντούτας καὶ
[2, 1]	κινεῖν τε ἡμᾶς καὶ ~χορηγεῖν	ἡμῶν	τούτους, ᾠδαῖς τε καὶ ὀρχήσεσιν
[2, 13]	ὁ δὲ νῦν λεγόμενος ὑφ'	ἡμῶν	φάρμακον ἐπὶ ~τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς
[2, 10]	συμπάσῃ ~πόλει. ~(Κλεινίας) ~Οὐκ οἶδα	ἡμῶν,	ὦ ξένε, ὅπῃ πάλιν αὖ
[2, 9]	ὁ τρόπος οὐκ ἂν ~παντάπασιν	ἀσχήμων	(γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν
[2, 12]	ἕκαστον ταῖς τε βάσεσιν τῶν	ῥυθμῶν	καὶ ταῖς χορδαῖς ταῖς τῶν
[2, 11]	ἂν ᾄδειν ~προσήκῃ. Τῶν γὰρ	ῥυθμῶν	καὶ τῶν ἁρμονιῶν ἀναγκαῖον αὐτοῖς
[2, 6]	ἀνὴρ σώφρων ὢν καὶ δίκαιος	εὐδαίμων	ἐστὶ καὶ μακάριος, ἐάντε μέγας
[2, 12]	~(Ἀθηναῖος) ~Τούτων δέ γε τῶν	νόμων	εἶναι νομοφύλακας καὶ συνδημιουργοὺς αὐτοῖς
[2, 14]	τῷ νῦν εἰρημένῳ χρήσεται ~μετὰ	νόμων	καὶ τάξεως, ὡς τοῦ σωφρονεῖν
[2, 5]	ἄλλην μουσικὴν σύμπασαν, οὐχ ὑπὸ	νόμων	μεταβαλλόμενα ἀλλ' ~ὑπό τινων ἀτάκτων
[2, 10]	οὐδεὶς τὸν αὑτοῦ, παρὰ τῶν	συννόμων	σπάσας σφόδρα ἀγριαίνοντα καὶ ~ἀγανακτοῦντα,
[2, 3]	~τοῦτο διδάσκοντα καὶ τοὺς τῶν	εὐνόμων	παῖδας καὶ νέους ἐν τοῖς
[2, 10]	τοὺς νέους κέκτησθε· λαβὼν δ'	~ὑμῶν	οὐδεὶς τὸν αὑτοῦ, παρὰ τῶν
[2, 11]	θηρίων φωνὰς ~(καὶ ἀνθρώπων καὶ	ὀργάνων	καὶ πάντας ψόφους εἰς ταὐτὸν
[2, 1]	ὀρθῶς ἐν ψυχαῖς ἐγγίγνωνται μήπω	δυναμένων	~λόγῳ λαμβάνειν, λαβόντων δὲ τὸν
[2, 4]	μάλιστα ~ἀπεργασάμενος καὶ κριθῇ τῶν	ἀγωνισαμένων	ἥδιστος γεγονέναι τί ποτ' ἂν
[2, 3]	μυριοστὸν ἀλλ' ὄντως τῶν νῦν	~δεδημιουργημένων	(οὔτε τι καλλίονα οὔτ' αἰσχίω,
[2, 11]	καὶ ἐν τούτοις ἀγνοοῖ τῶν	μεμιμημένων	ὅτι ποτ' ἐστὶν ἕκαστον τῶν
[2, 1]	Τούτων γὰρ δὴ τῶν ὀρθῶς	τεθραμμένων	ἡδονῶν καὶ λυπῶν ~παιδειῶν οὐσῶν
[2, 6]	μήτε ἄλλο αὐτῷ μηδὲν τῶν	λεγομένων	ἀγαθῶν γίγνοιτό ~ποτε. Τὰ γὰρ
[2, 8]	τε Παιᾶνα ἐπικαλούμενος μάρτυρα τῶν	λεγομένων	~ἀληθείας πέρι καὶ τοῖς νέοις
[2, 10]	φαῖμεν ἂν ἐκ τῶν νῦν	λεγομένων	ἥκιστα ἡδονῇ ~προσήκειν κρίνεσθαι καὶ
[2, 7]	καὶ ~μηδὲν ἄλλο αὐτῷ τῶν	λεγομένων	κακῶν εἶναι γιγνόμενον ἀδικίαν δὲ
[2, 12]	εἶναι γίγνεσθαι περὶ τῶν νῦν	~(λεγομένων.	~(Κλεινίας) ~Ἀνάγκη. ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς δέ
[2, 10]	καὶ ὠφελίαν, ~ὅπερ ὑγιεινὸν τῶν	προσφερομένων	λέγομεν ἑκάστοτε, τοῦτ' αὐτὸ εἶναι
[2, 9]	τε ὀξέος ἅμα καὶ βαρέος	συγκεραννυμένων,	ἁρμονία ὄνομα ~προσαγορεύοιτο, χορεία δὲ
[2, 2]	ἀσπαζόμενος, ὅσα καλά, τὰ ~δὲ	δυσχεραίνων,	ὁπόσα μὴ καλά; ~(Κλεινίας) ~Πολὺ
[2, 4]	διάγειν ἡγούμεθα πρεπόντως, χαίροντες τῇ	~ἐκείνων	παιδιᾷ τε καὶ ἑορτάσει, ἐπειδὴ
[2, 5]	θεατῶν ἐπιτρέπων καὶ τὸν νικῶντα	~διακρίνων	χειροτονίαις, διέφθαρκε μὲν τοὺς ποιητὰς
[2, 5]	ὑπὸ νόμων μεταβαλλόμενα ἀλλ' ~ὑπό	τινων	ἀτάκτων ἡδονῶν, πολλοῦ δεουσῶν τῶν
[2, 9]	ὥστε ἀπληστίαν εἶναί τινα τῶν	ὕμνων	τοῖς ᾄδουσιν καὶ ἡδονήν. ~(Κλεινίας)
[2, 1]	γὰρ δὴ τῶν ὀρθῶς τεθραμμένων	ἡδονῶν	καὶ λυπῶν ~παιδειῶν οὐσῶν χαλᾶται
[2, 14]	μελέτῃ χρωμένη, καὶ τῶν ~ἄλλων	ἡδονῶν	μὴ ἀφέξεται ὡσαύτως καὶ κατὰ
[2, 5]	μεταβαλλόμενα ἀλλ' ~ὑπό τινων ἀτάκτων	ἡδονῶν,	πολλοῦ δεουσῶν τῶν αὐτῶν εἶναι
[2, 11]	εὐλαβείας δὴ δεῖται ~πλείστης πασῶν	εἰκόνων.	Ἁμαρτών τε γάρ τις μέγιστ'
[2, 11]	εὖ, τὸ τρίτον, εἴργασται ~τῶν	εἰκόνων	ἡτισοῦν ῥήμασί τε καὶ μέλεσι
[2, 1]	γένος, ~ἀναπαύλας τε αὐτοῖς τῶν	πόνων	ἐτάξαντο τὰς τῶν ἑορτῶν ἀμοιβὰς
[2, 5]	ἀναγκάσει ~μὴ πείθων, τὰ τῶν	σωφρόνων	τε καὶ ἀνδρείων καὶ πάντως
[2, 3]	ὅπερ ὅταν τις πονηροῖς ἤθεσιν	~συνὼν	κακῶν ἀνθρώπων μὴ μισῇ, χαίρῃ
[2, 14]	κατὰ τὸν λόγον τοῦτον οὐδ'	~ἀμπελώνων	ἂν πολλῶν δέοι οὐδ' ᾗτινι
[2, 11]	ποτε διαγνῶναί τις τὸ ~παράπαν	ἀγνοῶν	ὅτι ποτ' ἐστὶ τὸ μεμιμημένον
[2, 5]	νῦν, τῷ πλήθει τῶν θεατῶν	ἐπιτρέπων	καὶ τὸν νικῶντα ~διακρίνων χειροτονίαις,
[2, 3]	~τούτοις οὔτε ἐν μουσικῇ συμπάσῃ.	Σκοπῶν	δὲ εὑρήσεις αὐτόθι τὰ μυριοστὸν
[2, 3]	~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ μιμήματα	τρόπων	ἐστὶ τὰ περὶ τὰς χορείας,
[2, 1]	τῶν ὀρθῶς τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ	λυπῶν	~παιδειῶν οὐσῶν χαλᾶται τοῖς ἀνθρώποις
[2, 13]	φησὶν ἐπὶ ~τιμωρίᾳ τῇ τῶν	ἀνθρώπων	δεδόσθαι· ὁ δὲ νῦν λεγόμενος
[2, 7]	καὶ δήπου καὶ τῶν ἄλλων	ἀνθρώπων,	~διάφορα πείθοιμ' ἂν τοὺς πολίτας
[2, 1]	θεοὶ (δὲ οἰκτίραντες τὸ τῶν	ἀνθρώπων	ἐπίπονον πεφυκὸς γένος, ~ἀναπαύλας τε
[2, 11]	ἔτι δὲ θηρίων φωνὰς ~(καὶ	ἀνθρώπων	καὶ ὀργάνων καὶ πάντας ψόφους
[2, 3]	τις πονηροῖς ἤθεσιν ~συνὼν κακῶν	ἀνθρώπων	μὴ μισῇ, χαίρῃ δὲ ἀποδεχόμενος,
[2, 11]	ἀλόγως, γέλωτ' ἂν παρασκευάζοιεν τῶν	~ἀνθρώπων	ὅσους φησὶν Ὀρφεὺς λαχεῖν ὥραν
[2, 7]	κλέος τε καὶ ἔπαινος πρὸς	ἀνθρώπων	τε καὶ θεῶν ἆρ' ἐστὶν
[2, 7]	καὶ ~Ἀπόλλωνος, ὦ ἄριστοι τῶν	ἀνδρῶν,	εἰ τοὺς νομοθετήσαντας ὑμῖν αὐτοὺς
[2, 5]	καὶ ἀνδρείων καὶ πάντως ἀγαθῶν	ἀνδρῶν	ἔν τε ~ῥυθμοῖς σχήματα καὶ
[2, 11]	~ἐξαμάρτοιέν ποτε τοσοῦτον ὥστε ῥήματα	ἀνδρῶν	ποιήσασαι τὸ χρῶμα γυναικῶν ~καὶ
[2, 5]	τοῖς αὐτοῖς τούτοις οἷσπερ ὁ	~(γέρων,	τούτων ἕνεκα, ἃς ᾠδὰς καλοῦμεν,
[2, 11]	~καὶ μέλος ἀποδοῦναι, καὶ μέλος	ἐλευθέρων	αὖ καὶ σχήματα συνθεῖσαι ῥυθμοὺς
[2, 11]	σχήματα συνθεῖσαι ῥυθμοὺς ~δούλων καὶ	ἀνελευθέρων	προσαρμόττειν, οὐδ' αὖ ῥυθμοὺς καὶ
[2, 11]	τοῦ σώματος καὶ ἑκάστων τῶν	μερῶν	(τὰς ~θέσεις εἰ ἔχει, ὅσοι
[2, 10]	καὶ παιδεύει ψήχων τε καὶ	ἡμερῶν,	~καὶ πάντα προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ
[2, 7]	λέγεσθαι τὸ (τοιοῦτον, ἀλλ' ἐπὶ	~πατέρων	καὶ νομοθετῶν μᾶλλον, καί μοι
[2, 4]	ἡγοῖτο· τούτων δὴ τοιούτων καὶ	~ἑτέρων	ἀγωνιστῶν μυρίων ἐλθόντων ἔχομεν εἰπεῖν
[2, 4]	ἐστιν φάναι τοὺς ὑπὸ τῶν	ἡμετέρων	~ἡλικιωτῶν κριθέντας ὀρθῶς ἂν νικᾶν.
[2, 9]	πηδῷ, τάξεως δ' αἴσθησιν τούτων	~ἀμφοτέρων,	τῶν ἄλλων μὲν ζῴων οὐδὲν
[2, 4]	χορεύειν ἕτοιμοι, τὸ δὲ τῶν	πρεσβυτέρων	~ἡμῶν ἐκείνους αὖ θεωροῦντες διάγειν
[2, 9]	Διόνυσον παρακαλεῖν εἰς τὴν τῶν	~πρεσβυτέρων	τελετὴν ἅμα καὶ παιδιάν, ἣν
[2, 5]	μέλει τούτων, τὴν δὲ τῶν	πονηρῶν	ἐν ἀηδέσιν, ἵνα τὴν μὲν
[2, 13]	δὴ λέγεις, καὶ πῶς ἑκάτερα	διαιρῶν;	~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη μέν που χορεία
[2, 6]	ἄδικος δὲ ὢν μήτε τολμῷ	ὁρῶν	φόνον αἱματόεντα” μήτε νικῷ θέων
[2, 10]	γὰρ ἔχομεν μοῦσαν τῆς τῶν	χορῶν	καλλίω ~καὶ (τῆς ἐν τοῖς
[2, 10]	ἀνδράσιν; Ἆρ' ἂν ἡ τῶν	χορῶν;	~(Κλεινίας) ~Ἡμεῖς γοῦν, ὦ ξένε,
[2, 6]	ὡς ὁ μὲν ~ἀγαθὸς ἀνὴρ	σώφρων	ὢν καὶ δίκαιος εὐδαίμων ἐστὶ
[2, 2]	ὥστε εὔρυθμον μὲν καὶ εὐάρμοστον,	~εὔχρων	δὲ μέλος ἢ σχῆμα οὐκ
[2, 11]	εἰκόνας, εὐλαβείας δὴ δεῖται ~πλείστης	πασῶν	εἰκόνων. Ἁμαρτών τε γάρ τις
[2, 14]	παράπαν εἰ μὴ ~σωμασκίας ἢ	νόσων	ἕνεκα, μηδ' αὖ νύκτωρ ὅταν
[2, 1]	τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ λυπῶν ~παιδειῶν	οὐσῶν	χαλᾶται τοῖς ἀνθρώποις καὶ διαφθείρεται
[2, 5]	~ὑπό τινων ἀτάκτων ἡδονῶν, πολλοῦ	δεουσῶν	τῶν αὐτῶν εἶναι καὶ κατὰ
[2, 11]	~φαυλοτέρους εἶναι ποιητὰς αὐτῶν τῶν	Μουσῶν.	Οὐ γὰρ ἂν ἐκεῖναί γε
[2, 2]	Θῶμεν παιδείαν εἶναι πρώτην διὰ	Μουσῶν	τε ~καὶ Ἀπόλλωνος, ἢ πῶς;
[2, 9]	τοίνυν τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ τῶν	Μουσῶν	(χορὸς εἴρηνται, τὸν δὲ ~τρίτον
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον μὲν τοίνυν ὁ	Μουσῶν	χορὸς ὁ παιδικὸς ὀρθότατ' ἂν
[2, 4]	ὅτι μάλιστα ~ἀπεργασάμενος καὶ κριθῇ	τῶν	ἀγωνισαμένων ἥδιστος γεγονέναι τί ποτ'
[2, 4]	ποτε πρὶν ἀκοῦσαί ~τε, καὶ	τῶν	ἀθλητῶν ἑκάστων αὐτήκοος αὐτὸς γενέσθαι;
[2, 6]	ἀκούειν καὶ (πάντα ὅσα ἔχεται	τῶν	~αἰσθήσεων εὐαισθήτως ἔχειν, ἔτι δὲ
[2, 7]	ὡς ἔοικε, καὶ δήπου καὶ	τῶν	ἄλλων ἀνθρώπων, ~διάφορα πείθοιμ' ἂν
[2, 12]	ἱκανὸς ἀξιοῖ ~ἑαυτοῦ τε καὶ	τῶν	ἄλλων γεγονέναι. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;
[2, 14]	σωφρονεῖν ἕνεκα μελέτῃ χρωμένη, καὶ	τῶν	~ἄλλων ἡδονῶν μὴ ἀφέξεται ὡσαύτως
[2, 13]	οἶνόν γε, ὡς ἔοικεν, ὁ	τῶν	ἄλλων λόγος, ἵνα μανῶμεν, φησὶν
[2, 9]	τάξεως δ' αἴσθησιν τούτων ~ἀμφοτέρων,	τῶν	ἄλλων μὲν ζῴων οὐδὲν ἐφάπτοιτο,
[2, 2]	(ὀρθῶς προσαγορεύειν ἔχει τὰ μὲν	τῶν	ἀνδρείων καλά, ~τὰ τῶν δειλῶν
[2, 7]	τε καὶ ~Ἀπόλλωνος, ὦ ἄριστοι	τῶν	ἀνδρῶν, εἰ τοὺς νομοθετήσαντας ὑμῖν
[2, 13]	μανῶμεν, φησὶν ἐπὶ ~τιμωρίᾳ τῇ	τῶν	ἀνθρώπων δεδόσθαι· ὁ δὲ νῦν
[2, 1]	~βίῳ, θεοὶ (δὲ οἰκτίραντες τὸ	τῶν	ἀνθρώπων ἐπίπονον πεφυκὸς γένος, ~ἀναπαύλας
[2, 11]	συγκυκῶντες ἀλόγως, γέλωτ' ἂν παρασκευάζοιεν	τῶν	~ἀνθρώπων ὅσους φησὶν Ὀρφεὺς λαχεῖν
[2, 11]	τε βούλεται καὶ ~ὅτῳ ἔοικε	τῶν	ἀξιολόγων μιμημάτων· ἀλλὰ ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον
[2, 11]	~προσήκῃ. Τῶν γὰρ ῥυθμῶν καὶ	τῶν	ἁρμονιῶν ἀναγκαῖον αὐτοῖς ἐστιν ~εὐαισθήτως
[2, 5]	κατ' Αἴγυπτον ἀφερμηνεύεις, ἀλλ' οὐδέποτε	τῶν	αὐτῶν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἄριστά γ' ὦ
[2, 5]	τινων ἀτάκτων ἡδονῶν, πολλοῦ δεουσῶν	τῶν	αὐτῶν εἶναι καὶ κατὰ ταὐτά,
[2, 8]	δυνατοὶ φέρειν ᾠδάς μυθολόγους περὶ	~τῶν	αὐτῶν ἠθῶν διὰ θείας φήμης
[2, 5]	δέον γὰρ αὐτοὺς ἀεὶ ~βελτίω	τῶν	αὑτῶν ἠθῶν ἀκούοντας βελτίω τὴν
[2, 11]	πεντηκοντούτας ὅσοισπερ ἂν ᾄδειν ~προσήκῃ.	Τῶν	γὰρ ῥυθμῶν καὶ τῶν ἁρμονιῶν
[2, 5]	μουσικὴν ἡδονῇ ~κρίνεσθαι, μὴ μέντοι	τῶν	γε ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ σχεδὸν ἐκείνην
[2, 4]	τραγῳδίαν δὲ αἵ τε πεπαιδευμέναι	~τῶν	γυναικῶν καὶ τὰ νέα μειράκια
[2, 2]	μὲν τῶν ἀνδρείων καλά, ~τὰ	τῶν	δειλῶν δὲ αἰσχρά. Καὶ ἵνα
[2, 11]	ὡς εὖ, τὸ τρίτον, εἴργασται	~τῶν	εἰκόνων ἡτισοῦν ῥήμασί τε καὶ
[2, 8]	σχεδὸν ὧν χάριν οἱ πλεῖστοι	τῶν	ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν ~λόγων. ~(Κλεινίας) ~Οὔπω
[2, 1]	ἄλλα ζῷα οὐκ ἔχειν αἴσθησιν	τῶν	ἐν ταῖς κινήσεσιν ~τάξεων οὐδὲ
[2, 4]	τῶν νῦν δὴ πάμπολυ ~δοκεῖ	τῶν	ἐν ταῖς πόλεσιν ἁπάσαις καὶ
[2, 9]	καὶ ἅμα φρονήσεσιν ~πιθανώτατον ὂν	τῶν	ἐν τῇ πόλει, ᾆδον τὰ
[2, 8]	τοὺς ὑπὲρ τριάκοντα ἔτη μέχρι	τῶν	ἑξήκοντα γεγονότας ~ᾄδειν· τοὺς δὲ
[2, 4]	τὸν νῦν λεγόμενον (λόγον περὶ	τῶν	~ἑορταζόντων λέγειν τοὺς πολλούς, ὅτι
[2, 1]	αὐτοῖς τῶν πόνων ἐτάξαντο τὰς	τῶν	ἑορτῶν ἀμοιβὰς τοῖς θεοῖς, ~καὶ
[2, 3]	ἐχόμενον, ~τοῦτο διδάσκοντα καὶ τοὺς	τῶν	εὐνόμων παῖδας καὶ νέους ἐν
[2, 11]	εἰπεῖν, ὦ ξένε, τὰ καλὰ	τῶν	ζῴων ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα λέγεις.
[2, 4]	ἀναγκαῖόν ἐστιν φάναι τοὺς ὑπὸ	τῶν	ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν κριθέντας ὀρθῶς ἂν
[2, 4]	Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν ἤ τι	τῶν	Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ' ~ἂν ἡμεῖς
[2, 5]	Ἰταλικὸς νόμος νῦν, τῷ πλήθει	τῶν	θεατῶν ἐπιτρέπων καὶ τὸν νικῶντα
[2, 9]	ἀφήσομεν, ὃ κυριώτατον ἂν εἴη	τῶν	καλλίστων ~τε καὶ ὠφελιμωτάτων ᾠδῶν;
[2, 14]	Λακεδαιμονίων χρείας προσθείμην ἂν τῷ	τῶν	~Καρχηδονίων νόμῳ, μηδέποτε μηδένα ἐπὶ
[2, 6]	Βορέην, μήτε ἄλλο αὐτῷ μηδὲν	τῶν	λεγομένων ἀγαθῶν γίγνοιτό ~ποτε. Τὰ
[2, 8]	τόν τε Παιᾶνα ἐπικαλούμενος μάρτυρα	τῶν	λεγομένων ~ἀληθείας πέρι καὶ τοῖς
[2, 7]	ἀθανασίας, καὶ ~μηδὲν ἄλλο αὐτῷ	τῶν	λεγομένων κακῶν εἶναι γιγνόμενον ἀδικίαν
[2, 9]	~Εἴπομεν, εἰ μεμνήμεθα, κατ' ἀρχὰς	τῶν	λόγων, ὡς ἡ φύσις ἁπάντων
[2, 12]	ῥυθμῶν καὶ ταῖς χορδαῖς ταῖς	τῶν	~μελῶν, ἵνα καθορῶντες τάς τε
[2, 11]	πῶς τις τὴν ὀρθότητα γνώσεται	τῶν	μελῶν, ~ᾧ προσῆκεν ἢ μὴ
[2, 11]	τις καὶ ἐν τούτοις ἀγνοοῖ	τῶν	μεμιμημένων ὅτι ποτ' ἐστὶν ἕκαστον
[2, 11]	ἀριθμοὺς τοῦ σώματος καὶ ἑκάστων	τῶν	μερῶν (τὰς ~θέσεις εἰ ἔχει,
[2, 12]	αὐτοῖς τοὺς ~ἀθορύβους καὶ νήφοντας	τῶν	μὴ νηφόντων στρατηγούς, ὧν δὴ
[2, 11]	ποιητὰς ~φαυλοτέρους εἶναι ποιητὰς αὐτῶν	τῶν	Μουσῶν. Οὐ γὰρ ἂν ἐκεῖναί
[2, 9]	μὲν τοίνυν τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ	τῶν	Μουσῶν (χορὸς εἴρηνται, τὸν δὲ
[2, 9]	λόγων, ὡς ἡ φύσις ἁπάντων	τῶν	νέων ~διάπυρος οὖσα ἡσυχίαν οὐχ
[2, 9]	πορεύεσθαι, τὴν ἐμμανῆ ~εὐλαβουμένους ἕξιν	τῶν	νέων· μετὰ δὲ τοῦτο οἴνου
[2, 5]	σπουδὴν μὴ δύνασθαι φέρειν τὰς	τῶν	νέων ψυχάς, παιδιαί τε καὶ
[2, 8]	ἂν ἐπιχειρῇ τις πείθειν τὰς	τῶν	νέων ~ψυχάς, ὥστε οὐδὲν ἄλλο
[2, 12]	ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τούτων δέ γε	τῶν	νόμων εἶναι νομοφύλακας καὶ συνδημιουργοὺς
[2, 3]	ἔπος εἰπεῖν μυριοστὸν ἀλλ' ὄντως	τῶν	νῦν ~δεδημιουργημένων (οὔτε τι καλλίονα
[2, 4]	νικᾶν. Τὸ γὰρ ἔθος ἡμῖν	τῶν	νῦν δὴ πάμπολυ ~δοκεῖ τῶν
[2, 10]	πᾶσαν μίμησιν φαῖμεν ἂν ἐκ	τῶν	νῦν λεγομένων ἥκιστα ἡδονῇ ~προσήκειν
[2, 12]	ἀρχὰς ἀναγκαῖον εἶναι γίγνεσθαι περὶ	τῶν	νῦν ~(λεγομένων. ~(Κλεινίας) ~Ἀνάγκη. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δὲ τῇ	τῶν	ὁμοίων ἐργασίᾳ ὅσαι τέχναι εἰκαστικαί;
[2, 1]	~Καλῶς τοίνυν. Τούτων γὰρ δὴ	τῶν	ὀρθῶς τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ λυπῶν
[2, 1]	~Μέγα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Λέγω τοίνυν	τῶν	παίδων παιδικὴν εἶναι πρώτην αἴσθησιν
[2, 8]	οὔσαις ταῖς ψυχαῖς καὶ ἁπαλαῖς	τῶν	παίδων, τά τε ~ἄλλα καλὰ
[2, 12]	καὶ ἀνηκουστίας ἐν τῷ τοιούτῳ	τῶν	πέλας, ἄρχων δ' ἱκανὸς ἀξιοῖ
[2, 11]	προσχρῆσθαι τοὺς ἤδη τριακοντούτας καὶ	τῶν	~πεντήκοντα πέραν γεγονότας σκοπούμεθα, ἀλλ'
[2, 12]	καθάπερ τινὰ σίδηρον τὰς ψυχὰς	τῶν	~πινόντων διαπύρους γιγνομένας μαλθακωτέρας γίγνεσθαι
[2, 10]	ἕκαστόν γε, ὡς ἔοικε, γιγνώσκειν	τῶν	ποιημάτων ὅτι ποτ' ἐστὶν τὸν
[2, 5]	μανθάνοντα, καὶ ἐκπληττόμενον ὑπὸ θορύβου	τῶν	πολλῶν καὶ ~τῆς αὑτοῦ ἀπαιδευσίας,
[2, 6]	γίγνοιτό ~ποτε. Τὰ γὰρ ὑπὸ	τῶν	πολλῶν λεγόμεν' ἀγαθὰ οὐκ ὀρθῶς
[2, 5]	οἷς μέλει τούτων, τὴν δὲ	τῶν	πονηρῶν ἐν ἀηδέσιν, ἵνα τὴν
[2, 1]	πεφυκὸς γένος, ~ἀναπαύλας τε αὐτοῖς	τῶν	πόνων ἐτάξαντο τὰς τῶν ἑορτῶν
[2, 4]	αὐτοὶ χορεύειν ἕτοιμοι, τὸ δὲ	τῶν	πρεσβυτέρων ~ἡμῶν ἐκείνους αὖ θεωροῦντες
[2, 1]	τῷ λόγῳ ὀρθῶς ~εἰθίσθαι ὑπὸ	τῶν	προσηκόντων ἐθῶν, αὕτη σθ' ἡ
[2, 10]	τε καὶ ὠφελίαν, ~ὅπερ ὑγιεινὸν	τῶν	προσφερομένων λέγομεν ἑκάστοτε, τοῦτ' αὐτὸ
[2, 12]	~συνακολουθεῖν ἕκαστον ταῖς τε βάσεσιν	τῶν	ῥυθμῶν καὶ ταῖς χορδαῖς ταῖς
[2, 10]	~ὑμῶν οὐδεὶς τὸν αὑτοῦ, παρὰ	τῶν	συννόμων σπάσας σφόδρα ἀγριαίνοντα καὶ
[2, 11]	μεμιμημένων ὅτι ποτ' ἐστὶν ἕκαστον	τῶν	~σωμάτων; Ἆρ' ἄν ποτε τό
[2, 5]	καὶ ἀναγκάσει ~μὴ πείθων, τὰ	τῶν	σωφρόνων τε καὶ ἀνδρείων καὶ
[2, 10]	~Τὴν δέ γε ὀρθότητά που	τῶν	τοιούτων ἡ ἰσότης ἄν, ὡς
[2, 3]	ὅτι δυνατὸν ~ἄρ' ἦν περὶ	τῶν	τοιούτων νομοθετεῖσθαι βεβαίως θαρροῦντα μέλη
[2, 10]	ὃν δὴ κατ' ἀρχὰς ~εἴπομεν	τῶν	Τυρταίου πολεμικῶν εἶναι πολεμικώτερον, τέταρτον
[2, 9]	~ποικιλίαν, ὥστε ἀπληστίαν εἶναί τινα	τῶν	ὕμνων τοῖς ᾄδουσιν καὶ ἡδονήν.
[2, 3]	οὕτως ἂν ταῦτα ἔχειν ἐκ	τῶν	ὑπὸ σοῦ τὰ νῦν λεχθέντων.
[2, 10]	Εἰ γὰρ ἔχομεν μοῦσαν τῆς	τῶν	χορῶν καλλίω ~καὶ (τῆς ἐν
[2, 10]	θείοις ἀνδράσιν; Ἆρ' ἂν ἡ	τῶν	χορῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἡμεῖς γοῦν, ὦ
[2, 5]	νόμος νῦν, τῷ πλήθει τῶν	θεατῶν	ἐπιτρέπων καὶ τὸν νικῶντα ~διακρίνων
[2, 5]	~διδάσκαλος, ὥς γε τὸ δίκαιον,	θεατῶν	μᾶλλον ὁ κριτὴς καθίζει, καὶ
[2, 10]	γε, ὡς ἔοικε, γιγνώσκειν τῶν	ποιημάτων	ὅτι ποτ' ἐστὶν τὸν ~μέλλοντα
[2, 11]	καὶ ~ὅτῳ ἔοικε τῶν ἀξιολόγων	μιμημάτων·	ἀλλὰ ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον ὅτι τὸ
[2, 11]	δ' αὖ καὶ ῥυθμὸν ἄνευ	~ῥημάτων,	ψιλῇ κιθαρίσει τε καὶ αὐλήσει
[2, 14]	ὧν ἂν ~(βούληται πίνειν μετ'	ἐπιτηδευμάτων	ὡντινωνοῦν ἄλλων, οὐκ ἂν τιθείμην
[2, 11]	ὅτι ποτ' ἐστὶν ἕκαστον τῶν	~σωμάτων;	Ἆρ' ἄν ποτε τό γε
[2, 9]	εἴη τῶν καλλίστων ~τε καὶ	ὠφελιμωτάτων	ᾠδῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἀλλὰ ἀδύνατον τὸ
[2, 9]	νέον ~ἀπέχεσθαι· τετταράκοντα δὲ ἐπιβαίνοντα	ἐτῶν,	ἐν τοῖς συσσιτίοις εὐωχηθέντα, ~καλεῖν
[2, 9]	γεύεσθαι τοῦ μετρίου ~μέχρι (τριάκοντα	ἐτῶν,	μέθης δὲ καὶ πολυοινίας τὸ
[2, 9]	πρῶτον μὲν τοὺς παῖδας μέχρι	ἐτῶν	ὀκτωκαίδεκα τὸ παράπαν ~οἴνου μὴ
[2, 8]	δεύτερος δὲ ὁ ~μέχρι τριάκοντα	ἐτῶν,	τόν τε Παιᾶνα ἐπικαλούμενος μάρτυρα
[2, 7]	(τοιοῦτον, ἀλλ' ἐπὶ ~πατέρων καὶ	νομοθετῶν	μᾶλλον, καί μοι τὰ ἔμπροσθεν
[2, 4]	πρὶν ἀκοῦσαί ~τε, καὶ τῶν	ἀθλητῶν	ἑκάστων αὐτήκοος αὐτὸς γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 14]	ἄνδρα, ~ἀλλ' ἔτι μᾶλλον τῆς	Κρητῶν	καὶ Λακεδαιμονίων χρείας προσθείμην ἂν
[2, 7]	τὰ νῦν λεγόμενα ὑπό τε	~Κρητῶν	καὶ Λακεδαιμονίων, ὡς ἔοικε, καὶ
[2, 5]	αὐτούς (πρὸς γὰρ τὴν ~τῶν	κριτῶν	ἡδονὴν ποιοῦσιν οὖσαν φαύλην, ὥστε
[2, 5]	νόμων μεταβαλλόμενα ἀλλ' ~ὑπό τινων	ἀτάκτων	ἡδονῶν, πολλοῦ δεουσῶν τῶν αὐτῶν
[2, 4]	καὶ σχεδὸν ἴσως τὸ πλῆθος	πάντων.	~(Κλεινίας) ~Ἴσως δῆτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ῥαψῳδὸν
[2, 10]	~σύμμετρον ὅλως ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ	πάντων	μάλιστα, ἥκιστα δὲ ὁτῳοῦν ἄλλῳ;
[2, 14]	τά γε περὶ οἶνον σχεδὸν	ἁπάντων	~ἐμμετρότατα καὶ ὀλίγιστα γίγνοιτ' ἄν.
[2, 9]	τῶν λόγων, ὡς ἡ φύσις	ἁπάντων	τῶν νέων ~διάπυρος οὖσα ἡσυχίαν
[2, 3]	τῶν ὑπὸ σοῦ τὰ νῦν	λεχθέντων.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν θαρροῦντες λέγομεν
[2, 8]	μυρία; ~(Κλεινίας) ~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ	σπαρέντων	ποτὲ ὀδόντων ὁπλίτας ἐξ αὐτῶν
[2, 1]	ἐγγίγνωνται μήπω δυναμένων ~λόγῳ λαμβάνειν,	λαβόντων	δὲ τὸν λόγον, συμφωνήσωσι τῷ
[2, 8]	~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ σπαρέντων ποτὲ	ὀδόντων	ὁπλίτας ἐξ αὐτῶν φῦναι. Καίτοι
[2, 4]	νῦν λεγόμενον (λόγον περὶ τῶν	~ἑορταζόντων	λέγειν τοὺς πολλούς, ὅτι τοῦτον
[2, 13]	δέ γε τοῦ σώματος, ἃ	παιζόντων	ὄρχησιν εἴπομεν, ἐὰν μέχρι τῆς
[2, 4]	τοιούτων καὶ ~ἑτέρων ἀγωνιστῶν μυρίων	ἐλθόντων	ἔχομεν εἰπεῖν τίς ἂν νικῷ
[2, 13]	καὶ Λακεδαιμονίοις διαλεγόμενος, μουσικῆς πέρι	διελθόντων	~ἡμῶν, ἐλλειπόντων δὲ γυμναστικῆς, τί
[2, 3]	τύχαις, καὶ ἤθεσι καὶ μιμήσεσι	διεξιόντων	ἑκάστων, οἷς μὲν ἂν ~πρὸς
[2, 1]	λόγῳ ὀρθῶς ~εἰθίσθαι ὑπὸ τῶν	προσηκόντων	ἐθῶν, αὕτη σθ' ἡ συμφωνία
[2, 12]	τινὰ σίδηρον τὰς ψυχὰς τῶν	~πινόντων	διαπύρους γιγνομένας μαλθακωτέρας γίγνεσθαι καὶ
[2, 13]	διαλεγόμενος, μουσικῆς πέρι διελθόντων ~ἡμῶν,	ἐλλειπόντων	δὲ γυμναστικῆς, τί ποτε οἴει
[2, 12]	~ἀθορύβους καὶ νήφοντας τῶν μὴ	νηφόντων	στρατηγούς, ὧν δὴ χωρὶς μέθῃ
[2, 12]	ἢ πολεμίοις εἶναι μὴ μετὰ	ἀρχόντων	ἀθορύβων, καὶ τὸν ~αὖ μὴ
[2, 5]	~κρίνεσθαι, μὴ μέντοι τῶν γε	ἐπιτυχόντων,	ἀλλὰ σχεδὸν ἐκείνην εἶναι Μοῦσαν
[2, 10]	ἔχετε ἀλλ' οὐκ ἐν ἄστεσι	κατῳκηκότων,	ἀλλ' οἷον ~ἁθρόους πώλους ἐν
[2, 11]	δὴ δεῖται ~πλείστης πασῶν εἰκόνων.	Ἁμαρτών	τε γάρ τις μέγιστ' ἂν
[2, 1]	τῶν πόνων ἐτάξαντο τὰς τῶν	ἑορτῶν	ἀμοιβὰς τοῖς θεοῖς, ~καὶ μούσας
[2, 4]	ἀκοῦσαί ~τε, καὶ τῶν ἀθλητῶν	ἑκάστων	αὐτήκοος αὐτὸς γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 3]	καὶ ἤθεσι καὶ μιμήσεσι διεξιόντων	ἑκάστων,	οἷς μὲν ἂν ~πρὸς τρόπου
[2, 11]	τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ σώματος καὶ	ἑκάστων	τῶν μερῶν (τὰς ~θέσεις εἰ
[2, 12]	καὶ ~τοῖς νεωτέροις (ἡγεμόνες ἠθῶν	χρηστῶν	ἀσπασμοῦ προσήκοντος ~γίγνωνται· μέχρι δὲ
[2, 9]	ὃ κυριώτατον ἂν εἴη τῶν	καλλίστων	~τε καὶ ὠφελιμωτάτων ᾠδῶν; ~(Κλεινίας)
[2, 4]	τούτων δὴ τοιούτων καὶ ~ἑτέρων	ἀγωνιστῶν	μυρίων ἐλθόντων ἔχομεν εἰπεῖν τίς
[2, 9]	μεστός, καὶ χαίρει ~τε ἧττον	πράττων	τοῦτο καὶ ἀνάγκης γιγνομένης αἰσχύνοιτ'
[2, 3]	δὲ ὡς ἐν παιδιᾶς ~μοίρᾳ,	ὀνειρώττων	αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν; τότε ὁμοιοῦσθαι
[2, 5]	Αἴγυπτον ἀφερμηνεύεις, ἀλλ' οὐδέποτε τῶν	αὐτῶν.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἄριστά γ' ὦ Κλεινία.
[2, 5]	ἀτάκτων ἡδονῶν, πολλοῦ δεουσῶν τῶν	αὐτῶν	εἶναι καὶ κατὰ ταὐτά, ~ὡς
[2, 11]	ἄν ποτε τό γε ὀρθῶς	αὐτῶν	εἰργασμένον γνοίη; Λέγω δὲ τὸ
[2, 11]	(ὅτι δὲ δρῶσιν ταῦτα ἀγνοοῦντες	αὐτῶν	ἕκαστα, οὐ ~συλλογίζονται. Τὸ δέ
[2, 14]	τὸν αὐτὸν λόγον, τοῦ κρατεῖν	~αὐτῶν	ἕνεκα μηχανωμένη, τοῦτον μὲν τὸν
[2, 8]	φέρειν ᾠδάς μυθολόγους περὶ ~τῶν	αὐτῶν	ἠθῶν διὰ θείας φήμης καταλελεῖφθαι.
[2, 11]	εὔρυθμον καὶ μή, ὅσοι προσᾴδειν	αὐτῶν	καὶ βαίνειν ἐν ῥυθμῷ γεγόνασι
[2, 3]	ἔλεγον, εἰ δύναιτό τις ἑλεῖν	αὐτῶν	καὶ ~ὁπωσοῦν τὴν ὀρθότητα, θαρροῦντα
[2, 11]	εἰσιν καὶ ὁποῖα παρ' ὁποῖα	αὐτῶν	κείμενα τὴν ~προσήκουσαν τάξιν ἀπείληφεν
[2, 7]	φαῖεν τοὺς τὸν ἥδιστον, ἄτοπος	αὐτῶν	ὁ λόγος ἂν ~γίγνοιτο. Βούλομαι
[2, 8]	~σαφῶς ὅτι ποτὲ βούλει φράζειν	αὐτῶν	πέρι. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν εἰσίν
[2, 1]	ὡς ἔοικε, σκεπτέον ἐκεῖνο περὶ	αὐτῶν,	πότερα τοῦτο μόνον ~ἀγαθὸν ἔχει,
[2, 8]	διέλθοιμεν ἄν, τὸ δὲ ~κεφάλαιον	αὐτῶν	τοῦτο ἔστω· τὸν αὐτὸν ἥδιστόν
[2, 11]	τοὺς ποιητὰς ~φαυλοτέρους εἶναι ποιητὰς	αὐτῶν	τῶν Μουσῶν. Οὐ γὰρ ἂν
[2, 8]	σπαρέντων ποτὲ ὀδόντων ὁπλίτας ἐξ	αὐτῶν	φῦναι. Καίτοι μέγα γ' ἐστὶ
[2, 5]	γὰρ αὐτοὺς ἀεὶ ~βελτίω τῶν	αὑτῶν	ἠθῶν ἀκούοντας βελτίω τὴν ἡδονὴν
[2, 9]	ὥς γε ἐξαίφνης ἀκούσαντι Διονύσου	~πρεσβυτῶν	χορός, εἰ ἄρα οἱ ὑπὲρ
[2, 10]	δέ γε ὀρθότητά που τῶν	τοιούτων	ἡ ἰσότης ἄν, ὡς ἐπὶ
[2, 4]	ἂν νικᾶν ἡγοῖτο· τούτων δὴ	τοιούτων	καὶ ~ἑτέρων ἀγωνιστῶν μυρίων ἐλθόντων
[2, 3]	δυνατὸν ~ἄρ' ἦν περὶ τῶν	τοιούτων	νομοθετεῖσθαι βεβαίως θαρροῦντα μέλη τὰ
[2, 9]	καὶ πηδῷ, τάξεως δ' αἴσθησιν	τούτων	~ἀμφοτέρων, τῶν ἄλλων μὲν ζῴων
[2, 1]	~εἰρῆσθαι δοκεῖ. ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς τοίνυν.	Τούτων	γὰρ δὴ τῶν ὀρθῶς τεθραμμένων
[2, 12]	ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος)	~Τούτων	δέ γε τῶν νόμων εἶναι
[2, 4]	ἐπιδεικνὺς μάλιστ' ἂν νικᾶν ἡγοῖτο·	τούτων	δὴ τοιούτων καὶ ~ἑτέρων ἀγωνιστῶν
[2, 3]	ἐπαίνους ἐναντίους προσαγορεύουσιν· ἡδέα γὰρ	τούτων	~ἕκαστα εἶναί φασι, πονηρὰ δέ,
[2, 8]	ἡ τοιαύτη συνοικία πᾶσα περὶ	τούτων	ἓν καὶ ταὐτὸν ὅτι μάλιστα
[2, 5]	αὐτοῖς τούτοις οἷσπερ ὁ ~(γέρων,	τούτων	ἕνεκα, ἃς ᾠδὰς καλοῦμεν, ὄντως
[2, 10]	ἂν ἡδονήν, ὅταν μηδὲν αὐτῇ	τούτων	~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ λέγεις ἡδονὴν
[2, 5]	δὲ ἀρετῆς ~φαμεν δεῖσθαι τοὺς	τούτων	κριτάς, ὅτι τῆς τε ἄλλης
[2, 11]	δεῖ. τόδε μὲν οὖν ἐκ	~τούτων	ὁ λόγος ἡμῖν δοκεῖ μοι
[2, 5]	πειρῶνται τροφὴν ~προσφέρειν οἷς μέλει	τούτων,	τὴν δὲ τῶν πονηρῶν ἐν
[2, 4]	φάναι τοὺς ὑπὸ τῶν ἡμετέρων	~ἡλικιωτῶν	κριθέντας ὀρθῶς ἂν νικᾶν. Τὸ
[2, 1]	ἀποτεμὼν τῷ λόγῳ καὶ παιδείαν	προσαγορεύων,	κατά γε τὴν ἐμὴν ὀρθῶς
[2, 7]	ζητοῖ που πᾶς ἂν ὁ	~ἀκούων,	οἶμαι, τί ποτ' ἐν αὐτῷ
[2, 14]	ὦ ξένοι, ἡμῖν, εἰ συνδοκεῖ,	κολοφὼν	ἐπὶ τῷ περὶ οἴνου λόγῳ
[2, 14]	κολοφῶνα (πρῶτον ἐπιθῶμεν, εἰ καὶ	~σφῷν	συνδοκεῖ. ~(Κλεινίας) ~Ποῖον δὴ καὶ
[2, 4]	~Τί οὖν δή; βούλεσθε ἐγὼ	σφῷν	τὴν ἄτοπον ἀπόκρισιν ταύτην ἀποκρίνωμαι;
[2, 10]	νομοθέτας φαυλίζεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκ, ὠγαθέ,	προσέχων	τούτῳ τὸν νοῦν δρῶ τοῦτο,
[2, 10]	τε ἐπέστησεν ἰδίᾳ καὶ παιδεύει	ψήχων	τε καὶ ἡμερῶν, ~καὶ πάντα
[2, 12]	ἐν τῷ τοιούτῳ τῶν πέλας,	ἄρχων	δ' ἱκανὸς ἀξιοῖ ~ἑαυτοῦ τε
[2, 11]	ὦ ξένε, τὰ καλὰ τῶν	ζῴων	ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα λέγεις. Ἆρ'
[2, 9]	τούτων ~ἀμφοτέρων, τῶν ἄλλων μὲν	ζῴων	οὐδὲν ἐφάπτοιτο, ἡ δὲ ἀνθρώπου