Livre, chapitre
[2, 5]	οἷσπερ ὁ ~(γέρων, τούτων ἕνεκα,	ἃς	ᾠδὰς καλοῦμεν, ὄντως μὲν ἐπῳδαὶ
[2, 1]	πόνων ἐτάξαντο τὰς τῶν ἑορτῶν	ἀμοιβὰς	τοῖς θεοῖς, ~καὶ μούσας Ἀπόλλωνά
[2, 6]	εὐδαίμων ἐστὶ καὶ μακάριος, ἐάντε	μέγας	~καὶ ἰσχυρὸς ἐάντε μικρὸς καὶ
[2, 10]	~ἁθρόους πώλους ἐν ἀγέλῃ νεμομένους	φορβάδας	τοὺς νέους κέκτησθε· λαβὼν δ'
[2, 3]	διδάσκοντα καὶ τοὺς τῶν εὐνόμων	παῖδας	καὶ νέους ἐν τοῖς χοροῖς,
[2, 9]	οὐ νομοθετήσομεν πρῶτον μὲν τοὺς	παῖδας	μέχρι ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα τὸ παράπαν
[2, 14]	αὖ νύκτωρ ὅταν ἐπινοῇ τις	παῖδας	ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ ἢ καὶ γυνή.
[2, 9]	παραμυθησόμεθα προθύμους εἶναι πρὸς τὰς	ᾠδάς;	~ἆρ' οὐ νομοθετήσομεν πρῶτον μὲν
[2, 5]	ὁ ~(γέρων, τούτων ἕνεκα, ἃς	ᾠδὰς	καλοῦμεν, ὄντως μὲν ἐπῳδαὶ ταῖς
[2, 9]	γιγνόμενος πρεσβύτερος ὄκνου πρὸς τὰς	(ᾠδὰς	μεστός, καὶ χαίρει ~τε ἧττον
[2, 8]	οὐ γὰρ ἔτι δυνατοὶ φέρειν	ᾠδάς	μυθολόγους περὶ ~τῶν αὐτῶν ἠθῶν
[2, 13]	γ' ἔτι τῆς τοῦ Διονύσου	δωρεᾶς	ψέγωμεν ἁπλῶς, ὡς ἔστιν κακὴ
[2, 3]	ἀποδεχόμενος, ψέγῃ δὲ ὡς ἐν	παιδιᾶς	~μοίρᾳ, ὀνειρώττων αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν;
[2, 14]	αὖ ταύτης ἀρχὴ μὲν τῆς	παιδιᾶς	τὸ κατὰ (φύσιν πηδᾶν εἰθίσθαι
[2, 4]	οἱ μείζους παῖδες, τὸν τὰς	κωμῳδίας·	τραγῳδίαν δὲ αἵ τε πεπαιδευμέναι
[2, 11]	διαφερόντως ἢ τὰς ἄλλας εἰκόνας,	εὐλαβείας	δὴ δεῖται ~πλείστης πασῶν εἰκόνων.
[2, 2]	διαφέρον, ὦ ξένε, λέγεις τῆς	παιδείας.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἰ μὲν τὸ
[2, 2]	γε τοῦτο, ~οὐδ' εἴ τις	παιδείας	ἐστὶν φυλακὴ καὶ ὅπου διαγιγνώσκειν
[2, 2]	ὁ μετὰ ταῦθ' ἡμῖν περὶ	παιδείας	ὀρθῆς εἴθ' Ἑλληνικῆς εἴτε βαρβαρικῆς
[2, 13]	μέχρι τῆς ψυχῆς πρὸς ἀρετὴν	παιδείας	οὐκ οἶδ' ὅντινα ~τρόπον ὠνομάσαμεν
[2, 1]	καὶ τὰ πρότερον ὀρθῶς σοι	παιδείας	πέρι καὶ τὰ νῦν ~εἰρῆσθαι
[2, 8]	περὶ ~τῶν αὐτῶν ἠθῶν διὰ	θείας	φήμης καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας) ~Λέγεις δέ,
[2, 8]	Παιᾶνα ἐπικαλούμενος μάρτυρα τῶν λεγομένων	~ἀληθείας	πέρι καὶ τοῖς νέοις ἵλεων
[2, 3]	ὀρθὰ συμβαίνῃ, τὰ δὲ τῆς	συνηθείας	~ἐναντία, ἢ τὰ μὲν τῆς
[2, 3]	~ἐναντία, ἢ τὰ μὲν τῆς	συνηθείας	ὀρθά, τὰ δὲ τῆς φύσεως
[2, 6]	κάκιστα σύμπαντα, ἀρξάμενα ἀπὸ τῆς	ὑγιείας·	καὶ δὴ καὶ τὸ ὁρᾶν
[2, 13]	κτήσεως ἕνεκα δεδόσθαι, σώματος δὲ	~ὑγιείας	τε καὶ ἰσχύος. ~(Κλεινίας) ~Κάλλιστα,
[2, 5]	~φρονήσεως καὶ δὴ καὶ τῆς	ἀνδρείας.	Οὔτε γὰρ παρὰ θεάτρου δεῖ
[2, 13]	νυνδὴ σχεδὸν ἥμισυ διεληλυθέναι τῆς	χορείας	εἴπομεν καὶ ~διαπεπεράνθαι, καὶ νῦν
[2, 3]	τρόπων ἐστὶ τὰ περὶ τὰς	χορείας,	ἐν πράξεσί τε παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα
[2, 13]	~Καὶ τὰ μὲν δὴ τῆς	χορείας	ἡμίσεα διαπεπεράνθω· τὰ δ' ἡμίσεα,
[2, 4]	μουσικῇ καὶ τῇ παιδιᾷ μετὰ	χορείας	χρείαν ~ὀρθὴν εἶναι τοιῷδέ τινι
[2, 14]	μᾶλλον τῆς Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων	χρείας	προσθείμην ἂν τῷ τῶν ~Καρχηδονίων
[2, 13]	τὴν γνώμην, διὸ τάς τε	βακχείας	καὶ πᾶσαν τὴν μανικὴν ~ἐμβάλλει
[2, 2]	καὶ μέλη καλά, τὰ δὲ	κακίας	αὖ, ~τοὐναντίον ἅπαν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς
[2, 2]	τις ὥς ~ποτε τὰ τῆς	κακίας	ἢ ἀρετῆς καλλίονα χορεύματα, οὐδ'
[2, 11]	ὅτι τὸ ~τοιοῦτόν γε πολλῆς	ἀγροικίας	μεστὸν πᾶν, ὁπόσον τάχους τε
[2, 14]	μηδένα τὸ παράπαν εἰ μὴ	~σωμασκίας	ἢ νόσων ἕνεκα, μηδ' αὖ
[2, 1]	φύσεις, ἢ καί τι μέγεθος	ὠφελίας	ἄξιον ~πολλῆς σπουδῆς ἔνεστ' ἐν
[2, 9]	φάρμακον, ὥστε ἀνηβᾶν ἡμᾶς, καὶ	~δυσθυμίας	λήθῃ γίγνεσθαι μαλακώτερον ἐκ (σκληροτέρου
[2, 10]	ὅταν μηδὲν αὐτῇ τούτων ~ἐπακολουθῇ;	~(Κλεινίας)	~Ἀβλαβῆ λέγεις ἡδονὴν μόνον. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 14]	ἀλλήλοις χορείαν καὶ παιδιὰν ἐτεκέτην.	~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὸ μέν,
[2, 10]	ὁμοιότητα τῷ τοῦ καλοῦ μιμήματι.	~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τούτοις δὴ
[2, 4]	εἰς τὴν νεότητα μνήμῃ ἐπεγείρειν;	~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν οἰόμεθα
[2, 13]	μέλος ἡ τῆς φωνῆς κίνησις.	~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ μὲν τοίνυν
[2, 10]	~ὠφελῇ σπουδῆς ἢ λόγου ἄξιον.	~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν
[2, 7]	~εὐδαίμονα ἀλλ' ἄθλιον γίγνεσθαι σαφῶς;	~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί
[2, 8]	οὐδεὶς φθόνος ἀμφισβητῆσαι τῷ λόγῳ.	~(Κλεινίας)	~Ἀλλ' οὔ μοι φαίνεται πρός
[2, 9]	καλλίστων ~τε καὶ ὠφελιμωτάτων ᾠδῶν;	~(Κλεινίας)	~Ἀλλὰ ἀδύνατον τὸ μεθιέναι, ὥς
[2, 2]	καὶ ᾠδὴ τὸ σύνολόν ἐστιν.	~(Κλεινίας)	~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ καλῶς ἄρα
[2, 8]	ψυχῆς ἢ τὴν τῆς βελτίονος;	~(Κλεινίας)	~Ἀναγκαῖόν που τὴν τῆς ἀμείνονος.
[2, 11]	ἔχει, μὴ ~προσήκοντα δὲ ἡμαρτημένως.	~(Κλεινίας)	~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν ὁ
[2, 9]	ᾄδοντες ἀπροθύμως ἂν τοῦτ' ~ἐργάζοιντο;	~(Κλεινίας)	~Ἀναγκαιότατα μέντοι λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς
[2, 12]	γίγνεσθαι περὶ τῶν νῦν ~(λεγομένων.	~(Κλεινίας)	~Ἀνάγκη. ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς δέ γε
[2, 13]	~πρόσταξις διαπεράνασθαι τὰ περὶ γυμναστικῆς.	~(Κλεινίας)	~Ἄρισθ' ὑπέλαβές τε καὶ οὕτω
[2, 4]	εἰπεῖν τίς ἂν νικῷ δικαίως;	~(Κλεινίας)	~Ἄτοπον ἤρου· τίς γὰρ ἂν
[2, 11]	αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς ἢ μή;	~(Κλεινίας)	~Δῆλον ὡς οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος
[2, 3]	ἡμῖν ἐκ πάσης ἀνάγκης γίγνεσθαι;	~(Κλεινίας)	~Δοκῶ μὲν οὐδέν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπου
[2, 3]	πρὸς τἀναντία τὰς ἡδονὰς ἀποδεχομένοις;	~(Κλεινίας)	~Εἰκός γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον εἰκὸς
[2, 3]	ἔξεστι δρᾶν, πλὴν κατ' ~Αἴγυπτον.	~(Κλεινίας)	~Ἐν Αἰγύπτῳ δὲ δὴ πῶς
[2, 11]	καὶ μέλεσι καὶ τοῖς ῥυθμοῖς;	~(Κλεινίας)	~Ἔοικε γοῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν
[2, 2]	ὀρχεῖσθαι δυνατὸς ἂν εἴη καλῶς.	~(Κλεινίας)	~Ἔοικεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἴδωμεν δὴ τί
[2, 4]	χαίροντες, ἡσυχίαν οὐ δυνάμεθα ἄγειν.	~(Κλεινίας)	~Ἔστι ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν
[2, 10]	τὴν ἀλήθειαν εἶναι τὴν ~ἀποτελοῦσαν.	~(Κλεινίας)	~Ἔστιν οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δὲ
[2, 12]	καὶ αἰσχύνην θεῖον φόβον ὠνομάκαμεν;	~(Κλεινίας)	~Ἔστιν ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τούτων δέ
[2, 10]	Ἆρ' ἂν ἡ τῶν χορῶν;	~(Κλεινίας)	~Ἡμεῖς γοῦν, ὦ ξένε, καὶ
[2, 3]	τὴν αὐτὴν δὲ τέχνην ~ἀπειργασμένα.	~(Κλεινίας)	~Θαυμαστὸν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν μὲν
[2, 4]	σχεδὸν ἴσως τὸ πλῆθος πάντων.	~(Κλεινίας)	~Ἴσως δῆτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ῥαψῳδὸν δέ,
[2, 1]	τὴν ἐμὴν ὀρθῶς ~ἂν προσαγορεύοις.	~(Κλεινίας)	~Καὶ γάρ, ὦ ξένε, ἡμῖν
[2, 10]	τε καὶ ἀκροαταὶ καὶ ὑποκριταί;	~(Κλεινίας)	~Καὶ μάλα. ~(Ἀθηναῖος) ~Δεῖ δὴ
[2, 9]	καὶ ὃ πολλάκις εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν;	~(Κλεινίας)	~Καὶ πολύ γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰς
[2, 7]	μέν, αἰσχρὰ δὲ καὶ κακά;	~(Κλεινίας)	~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ
[2, 11]	ποτ' ἐστὶ τὸ μεμιμημένον ζῷον;	~(Κλεινίας)	~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ'
[2, 7]	ἀηδῶς καὶ μὴ συμφερόντως αὑτῷ;	~(Κλεινίας)	~Καὶ πῶς ἂν ταῦτά γ'
[2, 2]	καὶ τὰ φθέγματα συμβαίνει γίγνεσθαι;	~(Κλεινίας)	~Καὶ πῶς, ὅτε γε μηδὲ
[2, 11]	ἔχει, ~γνώσεταί ποτε ἐν ὁτῳοῦν;	~(Κλεινίας)	~Καὶ τίς μηχανή; ~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ'
[2, 13]	δὲ ~ὑγιείας τε καὶ ἰσχύος.	~(Κλεινίας)	~Κάλλιστα, ὦ ξένε, τὸν λόγον
[2, 8]	ἑκόντας πάντας πάντα ~τὰ δίκαια;	~(Κλεινίας)	~Καλὸν μὲν ἡ ἀλήθεια, ὦ
[2, 10]	τοιούτου πρότερον, ἀλλ' οὐχ ἡδονή.	~(Κλεινίας)	~Καλῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἡδονῇ κρίνοιτ'
[2, 14]	περὶ οἴνου λόγῳ ῥηθέντι εἰρήσθω.	~(Κλεινίας)	~Καλῶς, καὶ συνδοκεῖ.
[2, 8]	τε εἶναι καὶ ὁσίου βίου.	~(Κλεινίας)	~Κινδυνεύει κατά γε τὸν νῦν
[2, 1]	μή πῃ παραποδισθῶμεν ὑπ' αὐτοῦ.	~(Κλεινίας)	~Λέγ' οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναμνησθῆναι τοίνυν
[2, 8]	ἠθῶν διὰ θείας φήμης καταλελεῖφθαι.	~(Κλεινίας)	~Λέγεις δέ, ὦ ξένε, τίνας
[2, 1]	~ἐπιτηδεύματι τούτῳ καλῶς κατορθουμένῳ σωτηρία.	~(Κλεινίας)	~Μέγα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Λέγω τοίνυν
[2, 13]	γυμναστικῆς ἔφαμεν ἀρχὰς ταύτας εἶναι.	~(Κλεινίας)	~Μεμνήμεθα· τί δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 4]	τοῦτο μετὰ τοῦτο· ἦ γάρ;	~(Κλεινίας)	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Δῆλον ὡς ἔμοιγε
[2, 2]	εἴτε βαρβαρικῆς ~λόγος ἂν εἴη.	~(Κλεινίας)	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί δὲ
[2, 10]	αὐτὸ δικαιότατον ἂν εἴη προσαγορεύειν;	~(Κλεινίας)	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δέ γε
[2, 11]	τὴν ὄψιν ἡμῖν ἀπεικασίαι μυρίαι.	~(Κλεινίας)	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν εἴ
[2, 13]	~ἁρμονίαι, τὸ κατὰ τὴν φωνήν.	~(Κλεινίας)	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δέ γε
[2, 5]	ἁρμονίαισιν μέλη ποιοῦντα ὀρθῶς ποιεῖν.	~(Κλεινίας)	~Νῦν οὖν οὕτω δοκοῦσίν σοι,
[2, 13]	τὸ τοιοῦτον αὐτοῦ ~γυμναστικὴν προσείπωμεν.	~(Κλεινίας)	~Ὀρθότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὲ τῆς
[2, 3]	σπουδῆς, χαίρουσιν δὲ παρ' αὑτοῖς.	~(Κλεινίας)	~Ὀρθότατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν
[2, 12]	τοῖς τοῦ Ἄρεως ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν.	~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἴ γε
[2, 12]	οἱ νήφοντες τοῖς μὴ ~νήφουσιν;	~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς, εἴ γε δὴ εἴη
[2, 13]	οἶδ' ὅντινα ~τρόπον ὠνομάσαμεν μουσικήν.	~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ
[2, 2]	δὲ κακίας αὖ, ~τοὐναντίον ἅπαν.	~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς τε προκαλῇ καὶ ταῦθ'
[2, 9]	οὐκ ἂν ~παντάπασιν ἀσχήμων (γίγνοιτο.	~(Κλεινίας)	~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ ἥσουσιν
[2, 7]	~Τί δέ; τὸ καὶ κακῶς;	~(Κλεινίας)	~Οὐκ ἂν ἔτι τοῦθ' ὁμοίως.
[2, 10]	ἰδιώταις τε καὶ συμπάσῃ ~πόλει.	~(Κλεινίας)	~Οὐκ οἶδα ἡμῶν, ὦ ξένε,
[2, 8]	πλεῖστοι τῶν ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν ~λόγων.	~(Κλεινίας)	~Οὔπω μεμαθήκαμεν, ἀλλ' ἔτι σαφέστερον
[2, 3]	ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν;	~(Κλεινίας)	~Οὔτοι δὴ τοῦτό γε λόγον
[2, 4]	πράττειν αὖ; μῶν οὐχ οὕτως;	~(Κλεινίας)	~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ
[2, 9]	τόσῳ μᾶλλον. Ἆρ' οὐχ οὕτως;	~(Κλεινίας)	~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 2]	ποτε ~(δυναίμεθα. Ἆρ' οὐχ οὕτως;	~(Κλεινίας)	~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ'
[2, 2]	τε ~καὶ Ἀπόλλωνος, ἢ πῶς;	~(Κλεινίας)	~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν
[2, 10]	μάλιστα, ἥκιστα δὲ ὁτῳοῦν ἄλλῳ;	~(Κλεινίας)	~Παντάπασι μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 11]	ποτὲ ἐλλιπὲς ἂν εἴη κάλλους;	~(Κλεινίας)	~Πάντες μεντἂν ὡς ἔπος εἰπεῖν,
[2, 10]	δέ, ἥτις καλλίστη, ταύτης κοινωνεῖν.	~(Κλεινίας)	~Πάνυ γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν πρῶτον
[2, 14]	τὸ δὲ πειρασόμεθα ἐφεξῆς διελθεῖν.	~(Κλεινίας)	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ
[2, 10]	ἐν αὐτοῖς ~καὶ τὸ ὀρθότατον.	~(Κλεινίας)	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ
[2, 7]	ἂν συγχωρήσαιτε, τό γε αἰσχρῶς;	~(Κλεινίας)	~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 9]	εἴη τοῦτο; ὁρᾶτε εἰ τῇδε.	~(Κλεινίας)	~Πῇ δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς που
[2, 8]	ἀπίθανον ~ὄν, καὶ ἄλλα μυρία;	~(Κλεινίας)	~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ σπαρέντων ποτὲ
[2, 13]	δοκῇ, ~περανοῦμεν ἢ καὶ ἐάσομεν.	~(Κλεινίας)	~Ποῖα δὴ λέγεις, καὶ πῶς
[2, 14]	ἐπιθῶμεν, εἰ καὶ ~σφῷν συνδοκεῖ.	~(Κλεινίας)	~Ποῖον δὴ καὶ τίνα λέγεις;
[2, 5]	ἢ καθάπερ νῦν γίγνεται γιγνόμενα;	~(Κλεινίας)	~Πολύ που τὸ διαφέρον, εἰ
[2, 2]	~δὲ δυσχεραίνων, ὁπόσα μὴ καλά;	~(Κλεινίας)	~Πολὺ τὸ διαφέρον, ὦ ξένε,
[2, 2]	~καλὰ ὀρχεῖται” προσθῶμεν ἢ μή;	~(Κλεινίας)	~Προσθῶμεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' ἂν
[2, 10]	ὧδε σαφέστερον ἴσως ἂν λεχθείη.	~(Κλεινίας)	~Πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν δήπου κατὰ
[2, 4]	τὰ θαύματα ~ἐπιδεικνύντα· ἦ γάρ;	~(Κλεινίας)	~πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐὰν
[2, 10]	τε καὶ οἷον ἦν ἀποτελοῖτο.	~(Κλεινίας)	~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ
[2, 13]	καὶ Διόνυσον ~θεῶν αἰτίους γεγονέναι;	~(Κλεινίας)	~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ
[2, 10]	πρέπουσαν αὑτοῖς ~δεῖ γέ τινα;	~(Κλεινίας)	~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Τίς
[2, 9]	τρίτον ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα, Διόνυσον.	~(Κλεινίας)	~πῶς δ' οὐ μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	ὕμνων τοῖς ᾄδουσιν καὶ ἡδονήν.	~(Κλεινίας)	~Πῶς δ' οὐχ ὁμολογοῖτ' ἂν
[2, 9]	χορὸν ἀνάγκη τοῦ Διονύσου λέγεσθαι.	~(Κλεινίας)	~Πῶς δή; λέγε· μάλα γὰρ
[2, 8]	ἐὰν ἄλλως πως φθεγγώμεθα λέγοντες.	~(Κλεινίας)	~Συγχωρητέον ἃ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον
[2, 13]	ἐμπειρίας ἢ ἐν ἐκείνῃ μετέχετε.	~(Κλεινίας)	~Σχεδὸν ἀληθῆ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 10]	~ἢ καὶ ἁμαρτίαν αὐτοῦ διαγνώσεται.	~(Κλεινίας)	~Σχολῇ· πῶς δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 7]	τε καὶ ὑμεῖς, ἢ πῶς;	~(Κλεινίας)	~Τὰ μὲν ἔμοιγε φαινόμεθά πως,
[2, 4]	πράττοιτ' ἄν, εἰ ~ταύτῃ γίγνοιτο;	~(Κλεινίας)	~Τάχ' ἄν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀλλ' ὦ
[2, 9]	εὔλογον ~οὕτω γιγνόμενον ἂν γίγνοιτο.	~(Κλεινίας)	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν
[2, 4]	τὴν ἄτοπον ἀπόκρισιν ταύτην ἀποκρίνωμαι;	~(Κλεινίας)	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μὲν
[2, 10]	εἰκαστικήν τε εἶναι καὶ μιμητικήν;	~(Κλεινίας)	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ' ἄρα
[2, 12]	τε καὶ τῶν ἄλλων γεγονέναι.	~(Κλεινίας)	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἔφαμεν,
[2, 4]	ἁπάσαις καὶ πανταχοῦ βέλτιστον γίγνεσθαι.	~(Κλεινίας)	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Συγχωρῶ δὴ
[2, 5]	ἄλλοις ~Ἕλλησιν γίγνεσθαι τὰ τοιαῦτα;	~(Κλεινίας)	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ'
[2, 2]	(δὲ πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς κεχορευκότα θετέον;	~(Κλεινίας)	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία γε
[2, 5]	~σημαίνειν βούλεται; σκοπεῖσθ' εἰ τόδε.	~(Κλεινίας)	~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ μοι
[2, 3]	δὲ μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν ἡμᾶς.	~(Κλεινίας)	~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ μιμήματα
[2, 2]	ἐστὶ τὸ νῦν αὖ λεγόμενον.	~(Κλεινίας)	~Τὸ ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς
[2, 13]	αὐτὸ ὑπολαβεῖν (καὶ γνῶναι λεχθέν.	~(Κλεινίας)	~Τὸ ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος
[2, 2]	(ὁμοίως χαίρομεν, ἢ πολλοῦ ~δεῖ;	~(Κλεινίας)	~Τοῦ παντὸς μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	ἡμῖν τά γε ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται;	~(Κλεινίας)	~τοῦ πέρι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δεῖν
[2, 4]	ἐκ ταύτης τῆς προρρήσεως συμβαίνειν;	~(Κλεινίας)	~Τοῦ πέρι λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκός
[2, 8]	πάντα τἀναντία παντὶ ~πρὸς ἀμφότερα.	~(Κλεινίας)	~Φαίνεται. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δ' ἀλήθειαν
[2, 3]	γεγονέναι ~διαφθεῖραι, πᾶν δὲ τοὐναντίον.	~(Κλεινίας)	~Φαίνεται οὕτως ἂν ταῦτα ἔχειν
[2, 13]	ἢ πῶς καὶ πῇ ~ποιητέον;	~(Κλεινίας)	~Ὦ ἄριστε, Κρησὶν καὶ Λακεδαιμονίοις
[2, 9]	(τριάκοντα ἐτῶν, μέθης δὲ καὶ	πολυοινίας	τὸ παράπαν τὸν νέον ~ἀπέχεσθαι·
[2, 13]	ὅτι τὴν ῥυθμοῦ τε καὶ	ἁρμονίας	αἴσθησιν (τοῖς ἀνθρώποις ἡμῖν ~ἐνδεδωκέναι
[2, 6]	τούτοις ἑπομένους ῥυθμούς τε καὶ	ἁρμονίας	~ἀποδιδόντας παιδεύειν οὕτω τοὺς νέους
[2, 12]	καλὸν τὸ ~μίμημα, τὸ δὲ	ἁρμονίας	καὶ ῥυθμοῦ σχεδὸν ἀνάγκη, τοῖς
[2, 12]	~μελῶν, ἵνα καθορῶντες τάς τε	ἁρμονίας	καὶ τοὺς ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί τε
[2, 3]	μουσικὴν ἀληθές τε καὶ ἄξιον	ἐννοίας,	ὅτι δυνατὸν ~ἄρ' ἦν περὶ
[2, 2]	αὐτὸς μὲν χαίρει τοῖς ~τῆς	μοχθηρίας	σχήμασιν, οἱ δ' ἄλλοι ἐναντίᾳ
[2, 3]	ἔσθ' ἥντινα φέρει τῷ χαίροντι	πονηρίας	ἢ σχήμασιν ἢ ~μέλεσιν, ἤ
[2, 13]	ἐν ταύτῃ τῇ τέχνῃ πλέον	ἐμπειρίας	ἢ ἐν ἐκείνῃ μετέχετε. ~(Κλεινίας)
[2, 7]	ἰσχὺν διαφέρουσαν (καὶ ἀνδρείαν μετ'	ἀθανασίας,	καὶ ~μηδὲν ἄλλο αὐτῷ τῶν
[2, 12]	αἴρεται καὶ γέγηθέν τε καὶ	παρρησίας	~ἐμπίμπλαται καὶ ἀνηκουστίας ἐν τῷ
[2, 11]	πᾶν, ὁπόσον τάχους τε καὶ	ἀπταισίας	καὶ ~φωνῆς θηριώδους σφόδρα φίλον
[2, 5]	τῶν πολλῶν καὶ ~τῆς αὑτοῦ	ἀπαιδευσίας,	οὔτ' αὖ γιγνώσκοντα δι' ἀνανδρίαν
[2, 1]	ὀρθὸν χρείᾳ τῆς ἐν οἴνῳ	συνουσίας.	Τί οὖν δὴ ~λέγομεν; ἔνεσθ'
[2, 5]	πράγματα ἀνίατα καὶ πόρρω προβεβηκότα	~ἁμαρτίας	οὐδαμῶς ἡδύ, (ἀναγκαῖον δ' ἐνίοτέ
[2, 12]	τε καὶ παρρησίας ~ἐμπίμπλαται καὶ	ἀνηκουστίας	ἐν τῷ τοιούτῳ τῶν πέλας,
[2, 12]	δέ γε τῶν νόμων εἶναι	νομοφύλακας	καὶ συνδημιουργοὺς αὐτοῖς τοὺς ~ἀθορύβους
[2, 13]	~Κάλλιστα, ὦ ξένε, τὸν λόγον	ἀπεμνημόνευκας.	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὰ μὲν δὴ
[2, 12]	ἀνηκουστίας ἐν τῷ τοιούτῳ τῶν	πέλας,	ἄρχων δ' ἱκανὸς ἀξιοῖ ~ἑαυτοῦ
[2, 11]	περὶ αὐτὴν διαφερόντως ἢ τὰς	ἄλλας	εἰκόνας, εὐλαβείας δὴ δεῖται ~πλείστης
[2, 1]	τῶν ἀνθρώπων ἐπίπονον πεφυκὸς γένος,	~ἀναπαύλας	τε αὐτοῖς τῶν πόνων ἐτάξαντο
[2, 2]	καὶ ὄρχησιν· εἰ δὲ ταῦθ'	ἡμᾶς	διαφυγόντα οἰχήσεται, ~μάταιος ὁ μετὰ
[2, 2]	ἂν οὖν λέγομεν τὸ πεπλανηκὸς	ἡμᾶς	εἶναι; Πότερον οὐ ταὐτά ἐστι
[2, 4]	ἑορτάσει, ἐπειδὴ τὸ παρ' ἡμῖν	ἡμᾶς	ἐλαφρὸν ἐκλείπει νῦν, ~ὃ ποθοῦντες
[2, 4]	καὶ ~κρίνειν νικᾶν, ὃς ἂν	ἡμᾶς	εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν ὅτι μάλιστα
[2, 9]	τὸν οἶνον φάρμακον, ὥστε ἀνηβᾶν	ἡμᾶς,	καὶ ~δυσθυμίας λήθῃ γίγνεσθαι μαλακώτερον
[2, 1]	ἡδονῆς, ᾗ δὴ κινεῖν τε	ἡμᾶς	καὶ ~χορηγεῖν ἡμῶν τούτους, ᾠδαῖς
[2, 2]	τόδε δὲ μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν	ἡμᾶς.	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ
[2, 4]	τίθεμεν οὕτως ἀγῶνας τοῖς δυναμένοις	ἡμᾶς	ὅτι ~μάλιστ' εἰς τὴν νεότητα
[2, 9]	κληθείη. Θεοὺς δὲ ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας	ἡμᾶς	συγχορευτάς τε καὶ χορηγοὺς ἡμῖν
[2, 7]	οὖν τὸ μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν	ἡμᾶς	χρεών; Ἀνδρεῖος γὰρ δὴ καὶ
[2, 7]	μόνον, τὸν οὕτω ζῶντα ἴσως	ὑμᾶς	οὐ πείθω μὴ οὐκ ἄρα
[2, 12]	τὰς ψυχὰς τῶν ~πινόντων διαπύρους	γιγνομένας	μαλθακωτέρας γίγνεσθαι καὶ νεωτέρας, ὥστε
[2, 1]	ἵν' ~ἐπανορθῶνται, τάς τε τροφὰς	γενομένας	ἐν ταῖς ἑορταῖς μετὰ θεῶν.
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Λέγεις δέ, ὦ ξένε,	τίνας	τούτους τοὺς χοροὺς τοὺς τρίτους;
[2, 3]	αὖ τοῖς πρὸς τἀναντία τὰς	ἡδονὰς	ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας) ~Εἰκός γε. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	δ' αὐτοῦ τοῦ θεάτρου τὰς	ἡδονάς·	δέον γὰρ αὐτοὺς ἀεὶ ~βελτίω
[2, 1]	ἀρετή, ~τὸ δὲ περὶ τὰς	ἡδονὰς	καὶ λύπας τεθραμμένον αὐτῆς ὀρθῶς
[2, 12]	ᾄδωσιν, καὶ ᾄδοντες αὐτοί τε	ἡδονὰς	τὸ παραχρῆμα ἀσινεῖς ἥδωνται καὶ
[2, 11]	αὐτὴν διαφερόντως ἢ τὰς ἄλλας	εἰκόνας,	εὐλαβείας δὴ δεῖται ~πλείστης πασῶν
[2, 4]	ποθοῦντες καὶ ἀσπαζόμενοι τίθεμεν οὕτως	ἀγῶνας	τοῖς δυναμένοις ἡμᾶς ὅτι ~μάλιστ'
[2, 11]	τοῖς ῥυθμοῖς, ἔτι δὲ θηρίων	φωνὰς	~(καὶ ἀνθρώπων καὶ ὀργάνων καὶ
[2, 1]	προσπαίζοντα, τὰ δὲ φθεγγόμενα ~πάσας	φωνάς.	Τὰ μὲν οὖν ἄλλα ζῷα
[2, 1]	εἶναι, φρόνησιν δὲ καὶ ~ἀληθεῖς	δόξας	βεβαίους εὐτυχὲς ὅτῳ καὶ πρὸς
[2, 7]	ἀποφαίνοιτο βίον εἶναι, ζητοῖ που	πᾶς	ἂν ὁ ~ἀκούων, οἶμαι, τί
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν τοῦτό γε	πᾶς	ἂν ὁμολογοῖ περὶ τῆς μουσικῆς,
[2, 12]	νῦν ~(λεγομένων. ~(Κλεινίας) ~Ἀνάγκη. ~(Ἀθηναῖος)	~Πᾶς	δέ γε αὐτὸς αὑτοῦ κουφότερος
[2, 9]	τῇδε. ~(Κλεινίας) ~Πῇ δή; ~(Ἀθηναῖος)	~Πᾶς	που γιγνόμενος πρεσβύτερος ὄκνου πρὸς
[2, 1]	δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς καὶ	λύπας	τεθραμμένον αὐτῆς ὀρθῶς ὥστε (μισεῖν
[2, 1]	τε ~ὠνομακέναι παρὰ τὸ τῆς	χαρᾶς	ἔμφυτον ὄνομα. ~Πρῶτον δὴ τοῦτο
[2, 12]	διαπύρους γιγνομένας μαλθακωτέρας γίγνεσθαι καὶ	νεωτέρας,	ὥστε ~εὐαγώγους (συμβαίνειν τῷ δυναμένῳ
[2, 12]	ψυχὰς τῶν ~πινόντων διαπύρους γιγνομένας	μαλθακωτέρας	γίγνεσθαι καὶ νεωτέρας, ὥστε ~εὐαγώγους
[2, 13]	θεὸς οὗτος ὑπὸ τῆς μητρυᾶς	Ἥρας	~διεφορήθη τῆς ψυχῆς τὴν γνώμην,
[2, 1]	εὐτυχὲς ὅτῳ καὶ πρὸς τὸ	γῆρας	παρεγένετο· τέλεος δ' ~οὖν ἔστ'
[2, 1]	καὶ προσπαίζοντα, τὰ δὲ φθεγγόμενα	~πάσας	φωνάς. Τὰ μὲν οὖν ἄλλα
[2, 10]	τὸν αὑτοῦ, παρὰ τῶν συννόμων	σπάσας	σφόδρα ἀγριαίνοντα καὶ ~ἀγανακτοῦντα, ἱπποκόμον
[2, 8]	δεῖ σκοποῦντα ἀνευρίσκειν ἢ τί	πείσας	μέγιστον ~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο ἂν πόλιν,
[2, 4]	ἁπλῶς ἀγῶνα θείη ~ὁντινοῦν, μηδὲν	ἀφορίσας	μήτε γυμνικὸν μήτε μουσικὸν μήθ'
[2, 1]	ἑορτῶν ἀμοιβὰς τοῖς θεοῖς, ~καὶ	μούσας	Ἀπόλλωνά τε μουσηγέτην καὶ Διόνυσον
[2, 9]	δεδωκέναι τόν τε Ἀπόλλωνα ~καὶ	μούσας,	καὶ δὴ καὶ τρίτον ἔφαμεν,
[2, 13]	ταύτην ἔφαμεν, Ἀπόλλωνα δὲ καὶ	μούσας	καὶ Διόνυσον ~θεῶν αἰτίους γεγονέναι;
[2, 3]	χρόνον ἔσονται τὴν περὶ ~τὰς	μούσας	παιδείαν τε καὶ παιδιάν, οἰόμεθα
[2, 11]	~ὑμνεῖται περὶ αὐτὴν διαφερόντως ἢ	τὰς	ἄλλας εἰκόνας, εὐλαβείας δὴ δεῖται
[2, 3]	ὠφελίαν αὖ τοῖς πρὸς τἀναντία	τὰς	ἡδονὰς ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας) ~Εἰκός γε.
[2, 5]	διέφθαρκεν δ' αὐτοῦ τοῦ θεάτρου	τὰς	ἡδονάς· δέον γὰρ αὐτοὺς ἀεὶ
[2, 1]	μὲν ἀρετή, ~τὸ δὲ περὶ	τὰς	ἡδονὰς καὶ λύπας τεθραμμένον αὐτῆς
[2, 11]	σώματος καὶ ἑκάστων τῶν μερῶν	(τὰς	~θέσεις εἰ ἔχει, ὅσοι τέ
[2, 4]	γ' οἱ μείζους παῖδες, τὸν	τὰς	κωμῳδίας· τραγῳδίαν δὲ αἵ τε
[2, 3]	ἔπειτα χρόνον ἔσονται τὴν περὶ	~τὰς	μούσας παιδείαν τε καὶ παιδιάν,
[2, 5]	ἄττα ἀεὶ γιγνόμενα περί τε	τὰς	ὀρχήσεις ~καὶ περὶ τὴν ἄλλην
[2, 12]	ταῖς τῶν ~μελῶν, ἵνα καθορῶντες	τάς	τε ἁρμονίας καὶ τοὺς ῥυθμούς,
[2, 13]	τῆς ψυχῆς τὴν γνώμην, διὸ	τάς	τε βακχείας καὶ πᾶσαν τὴν
[2, 1]	Διόνυσον συνεορταστὰς ἔδοσαν, ἵν' ~ἐπανορθῶνται,	τάς	τε τροφὰς γενομένας ἐν ταῖς
[2, 1]	τε αὐτοῖς τῶν πόνων ἐτάξαντο	τὰς	τῶν ἑορτῶν ἀμοιβὰς τοῖς θεοῖς,
[2, 5]	~τὸ σπουδὴν μὴ δύνασθαι φέρειν	τὰς	τῶν νέων ψυχάς, παιδιαί τε
[2, 8]	ὅτι ἂν ἐπιχειρῇ τις πείθειν	τὰς	τῶν νέων ~ψυχάς, ὥστε οὐδὲν
[2, 1]	ἔχει, τὸ κατιδεῖν πῶς ἔχομεν	τὰς	φύσεις, ἢ καί τι μέγεθος
[2, 3]	μιμήματα τρόπων ἐστὶ τὰ περὶ	τὰς	χορείας, ἐν πράξεσί τε παντοδαπαῖς
[2, 12]	γίγνηται ταῦτα, καθάπερ τινὰ σίδηρον	τὰς	ψυχὰς τῶν ~πινόντων διαπύρους γιγνομένας
[2, 9]	αὐτοὺς παραμυθησόμεθα προθύμους εἶναι πρὸς	τὰς	ᾠδάς; ~ἆρ' οὐ νομοθετήσομεν πρῶτον
[2, 9]	που γιγνόμενος πρεσβύτερος ὄκνου πρὸς	τὰς	(ᾠδὰς μεστός, καὶ χαίρει ~τε
[2, 4]	ὃς δ' ἂν τέρψῃ τοὺς	θεατὰς	~μάλιστα, μηδὲν ἐπιταττόμενος ᾧτινι τρόπῳ,
[2, 10]	ξένε, ὅπῃ πάλιν αὖ τοὺς	νομοθέτας	φαυλίζεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκ, ὠγαθέ, προσέχων
[2, 7]	ταύτῃ πειρῴμην ἂν τούς ~τε	ποιητὰς	ἀναγκάζειν φθέγγεσθαι καὶ πάντας τοὺς
[2, 6]	τὰ λεγόμενά ἐστι τάδε; Τοὺς	ποιητὰς	ἀναγκάζετε λέγειν ὡς ὁ μὲν
[2, 6]	λέγειν, οἶμαι, τοὺς παρ' ὑμῖν	ποιητάς,	ἅπερ ἐγώ, ~πείσετε καὶ ἀναγκάσετε,
[2, 5]	~διακρίνων χειροτονίαις, διέφθαρκε μὲν τοὺς	ποιητὰς	αὐτούς (πρὸς γὰρ τὴν ~τῶν
[2, 12]	μετακεχειρισμένοι καὶ τῆς περὶ τοὺς	ποιητὰς	αὐτούς. Τὸ ~γὰρ τρίτον οὐδεμία
[2, 11]	τὸ τοὺς ποιητὰς ~φαυλοτέρους εἶναι	ποιητὰς	αὐτῶν τῶν Μουσῶν. Οὐ γὰρ
[2, 11]	τε αἰσθέσθαι διὰ τὸ τοὺς	ποιητὰς	~φαυλοτέρους εἶναι ποιητὰς αὐτῶν τῶν
[2, 14]	ὃν ἂν ἄρχωσιν, μηδ' αὖ	κυβερνήτας	μηδὲ δικαστὰς ἐνεργοὺς ~ὄντας οἴνου
[2, 7]	ἀνθρώπων, ~διάφορα πείθοιμ' ἂν τοὺς	πολίτας	μοι φθέγγεσθαι. Φέρε γάρ, ὦ
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ σπαρέντων ποτὲ ὀδόντων	ὁπλίτας	ἐξ αὐτῶν φῦναι. Καίτοι μέγα
[2, 5]	ἀρετῆς ~φαμεν δεῖσθαι τοὺς τούτων	κριτάς,	ὅτι τῆς τε ἄλλης μετόχους
[2, 8]	ποιεῖν μὴ βίᾳ ἀλλ' ἑκόντας	πάντας	πάντα ~τὰ δίκαια; ~(Κλεινίας) ~Καλὸν
[2, 4]	μήτε μουσικὸν μήθ' ἱππικόν, ἀλλὰ	~πάντας	συναγαγὼν τοὺς ἐν τῇ πόλει
[2, 7]	~τε ποιητὰς ἀναγκάζειν φθέγγεσθαι καὶ	πάντας	τοὺς ἐν τῇ πόλει, ζημίαν
[2, 11]	~(καὶ ἀνθρώπων καὶ ὀργάνων καὶ	πάντας	ψόφους εἰς ταὐτὸν οὐκ ἄν
[2, 8]	ἂν εἴη λέγειν. Φημὶ γὰρ	ἅπαντας	δεῖν ἐπᾴδειν τρεῖς ~ὄντας τοὺς
[2, 7]	ἄριστοι τῶν ἀνδρῶν, εἰ τοὺς	νομοθετήσαντας	ὑμῖν αὐτοὺς ~τούτους ἐροίμεθα θεούς·
[2, 4]	τοὺς ὑπὸ τῶν ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν	κριθέντας	ὀρθῶς ἂν νικᾶν. Τὸ γὰρ
[2, 14]	αὖ κυβερνήτας μηδὲ δικαστὰς ἐνεργοὺς	~ὄντας	οἴνου γεύεσθαι τὸ παράπαν, μηδ'
[2, 8]	γὰρ ἅπαντας δεῖν ἐπᾴδειν τρεῖς	~ὄντας	τοὺς χοροὺς ἔτι νέαις οὔσαις
[2, 8]	παίδων, τά τε ~ἄλλα καλὰ	λέγοντας	πάντα ὅσα διεληλύθαμέν τε καὶ
[2, 6]	ἑπομένους ῥυθμούς τε καὶ ἁρμονίας	~ἀποδιδόντας	παιδεύειν οὕτω τοὺς νέους ἡμῶν.
[2, 8]	μᾶλλον ποιεῖν μὴ βίᾳ ἀλλ'	ἑκόντας	πάντας πάντα ~τὰ δίκαια; ~(Κλεινίας)
[2, 12]	ἡμῖν, οὓς νῦν ~παρακαλοῦμεν καὶ	ἑκόντας	τινὰ (τρόπον ἀναγκάζομεν ᾄδειν, μέχρι
[2, 1]	ᾠδαῖς τε καὶ ὀρχήσεσιν ἀλλήλοις	συνείροντας,	χορούς τε ~ὠνομακέναι παρὰ τὸ
[2, 5]	ἀεὶ ~βελτίω τῶν αὑτῶν ἠθῶν	ἀκούοντας	βελτίω τὴν ἡδονὴν ἴσχειν, νῦν
[2, 12]	συνδημιουργοὺς αὐτοῖς τοὺς ~ἀθορύβους καὶ	νήφοντας	τῶν μὴ νηφόντων στρατηγούς, ὧν
[2, 14]	μήτε δοῦλον γεύεσθαι μηδέποτε, μηδὲ	ἄρχοντας	τοῦτον τὸν ~(ἐνιαυτὸν ὃν ἂν
[2, 9]	συναμφότερον κληθείη. Θεοὺς δὲ ἔφαμεν	~ἐλεοῦντας	ἡμᾶς συγχορευτάς τε καὶ χορηγοὺς
[2, 7]	δικαιότατον ἢ τοὺς τὸν ἥδιστον	~διαβιοῦντας	βίον; εἰ μὲν δὴ φαῖεν
[2, 1]	δεδόσθαι, τούτους εἶναι καὶ τοὺς	δεδωκότας	τὴν ~ἔνρυθμόν τε καὶ ἐναρμόνιον
[2, 8]	τριάκοντα ἔτη μέχρι τῶν ἑξήκοντα	γεγονότας	~ᾄδειν· τοὺς δὲ μετὰ ταῦτα
[2, 11]	τριακοντούτας καὶ τῶν ~πεντήκοντα πέραν	γεγονότας	σκοπούμεθα, ἀλλ' ὅτι ποτὲ δεῖ.
[2, 14]	ἄρχωσιν, μηδ' αὖ κυβερνήτας μηδὲ	δικαστὰς	ἐνεργοὺς ~ὄντας οἴνου γεύεσθαι τὸ
[2, 1]	Ἀπόλλωνά τε μουσηγέτην καὶ Διόνυσον	συνεορταστὰς	ἔδοσαν, ἵν' ~ἐπανορθῶνται, τάς τε
[2, 13]	τε καὶ γυμναστικῆς ἔφαμεν ἀρχὰς	ταύτας	εἶναι. ~(Κλεινίας) ~Μεμνήμεθα· τί δ'
[2, 1]	δὲ οὓς ~(εἴπομεν τοὺς θεοὺς	συγχορευτὰς	δεδόσθαι, τούτους εἶναι καὶ τοὺς
[2, 9]	Θεοὺς δὲ ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας ἡμᾶς	συγχορευτάς	τε καὶ χορηγοὺς ἡμῖν δεδωκέναι
[2, 11]	Μούσαις ἡμῶν προσχρῆσθαι τοὺς ἤδη	τριακοντούτας	καὶ τῶν ~πεντήκοντα πέραν γεγονότας
[2, 11]	ὅτι ~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ βέλτιον τοὺς	πεντηκοντούτας	ὅσοισπερ ἂν ᾄδειν ~προσήκῃ. Τῶν
[2, 13]	ὁ θεὸς οὗτος ὑπὸ τῆς	μητρυᾶς	Ἥρας ~διεφορήθη τῆς ψυχῆς τὴν
[2, 1]	ἔδοσαν, ἵν' ~ἐπανορθῶνται, τάς τε	τροφὰς	γενομένας ἐν ταῖς ἑορταῖς μετὰ
[2, 12]	συμβαίνει γιγνόμενος, ὅπερ ~ὑπεθέμεθα κατ'	ἀρχὰς	ἀναγκαῖον εἶναι γίγνεσθαι περὶ τῶν
[2, 10]	δυνάμενος διοικεῖν, ὃν δὴ κατ'	ἀρχὰς	~εἴπομεν τῶν Τυρταίου πολεμικῶν εἶναι
[2, 13]	~μουσικῆς τε καὶ γυμναστικῆς ἔφαμεν	ἀρχὰς	ταύτας εἶναι. ~(Κλεινίας) ~Μεμνήμεθα· τί
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἴπομεν, εἰ μεμνήμεθα, κατ'	ἀρχὰς	τῶν λόγων, ὡς ἡ φύσις
[2, 5]	δύνασθαι φέρειν τὰς τῶν νέων	ψυχάς,	παιδιαί τε καὶ ᾠδαὶ ~καλεῖσθαι
[2, 12]	ταῦτα, καθάπερ τινὰ σίδηρον τὰς	ψυχὰς	τῶν ~πινόντων διαπύρους γιγνομένας μαλθακωτέρας
[2, 8]	τις πείθειν τὰς τῶν νέων	~ψυχάς,	ὥστε οὐδὲν ἄλλο αὐτὸν δεῖ
[2, 13]	τὰ περὶ γυμναστικῆς. ~(Κλεινίας) ~Ἄρισθ'	ὑπέλαβές	τε καὶ οὕτω δὴ ποίει.
[2, 7]	ἐστὶν ἀγαθὸν μὲν καὶ ~καλόν,	ἀηδὲς	δέ, δύσκλεια δὲ τἀναντία; Ἥκιστα,
[2, 7]	μήτε ὑπό τινος ἀδικεῖσθαι μῶν	ἀηδὲς	μέν, ἀγαθὸν δὲ ~ἢ καλόν,
[2, 4]	~Ἐὰν δέ γ' οἱ μείζους	παῖδες,	τὸν τὰς κωμῳδίας· τραγῳδίαν δὲ
[2, 3]	δ' οὖν τὸ περὶ μουσικὴν	ἀληθές	τε καὶ ἄξιον ἐννοίας, ὅτι
[2, 13]	δὲ τὰ μὲν τοιαῦτα τοῖς	ἀσφαλὲς	ἡγουμένοις εἶναι λέγειν περὶ θεῶν
[2, 7]	τῇ χώρᾳ φθέγξαιτο ὡς εἰσίν	τινες	~(ἄνθρωποί ποτε πονηροὶ μέν, ἡδέως
[2, 12]	ἀσινεῖς ἥδωνται καὶ ~τοῖς νεωτέροις	(ἡγεμόνες	ἠθῶν χρηστῶν ἀσπασμοῦ προσήκοντος ~γίγνωνται·
[2, 5]	παρ' ἡμῖν, καὶ ἔτι καθάπερ	~εἶπες	σὺ νυνδὴ δεῖν εἶναι, γίγνοιτο.
[2, 11]	εἴτε καλὸν εἴτε ὅπῃ ποτὲ	ἐλλιπὲς	ἂν εἴη κάλλους; ~(Κλεινίας) ~Πάντες
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ ἥσουσιν οἱ	ἄνδρες	φωνήν; Ἢ μοῦσαν (ἢ) δῆλον
[2, 11]	ἐλλιπὲς ἂν εἴη κάλλους; ~(Κλεινίας)	~Πάντες	μεντἂν ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὦ
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἔτι δὴ τόδε· πότερον	ἅπαντες	πάσαις χορείαις (ὁμοίως χαίρομεν, ἢ
[2, 10]	τοῦτό γε μῶν οὐκ ἂν	~σύμπαντες	ὁμολογοῖεν ποιηταί τε καὶ ἀκροαταὶ
[2, 1]	ἐν τῷ ~βίῳ, θεοὶ (δὲ	οἰκτίραντες	τὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπίπονον πεφυκὸς
[2, 12]	πᾶσαν τὴν συνουσίαν ~συγγενόμενοι καὶ	ἀκολουθήσαντες,	ὁπότε ἀφηγοῖντο οἱ νήφοντες τοῖς
[2, 4]	~ἂν ἡμεῖς οἱ γέροντες ἥδιστα	ἀκούσαντες	νικᾶν ἂν φαῖμεν πάμπολυ. Τίς
[2, 12]	τοιαύτη δὲ παιδιά, μῶν οὐκ	ὠφεληθέντες	ἂν ~οἱ τοιοῦτοι συμπόται καὶ
[2, 11]	~χωρίς, λόγους ψιλοὺς εἰς μέτρα	(τιθέντες,	μέλος δ' αὖ καὶ ῥυθμὸν
[2, 12]	προσήκοντος ~γίγνωνται· μέχρι δὲ τοσούτου	παιδευθέντες	ἀκριβεστέραν ἂν παιδείαν τῆς ἐπὶ
[2, 2]	καὶ ὀρχήσεως πέρι γιγνώσκομεν τρεῖς	ὄντες,	~ἴσμεν καὶ τὸν πεπαιδευμένον τε
[2, 8]	ἢ ἐὰν ἄλλως πως φθεγγώμεθα	λέγοντες.	~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον ἃ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 11]	γοῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν ἀπείπωμεν	λέγοντες	τὸ περὶ τὴν μουσικὴν ᾗ
[2, 9]	που ἀηδῶς τε καὶ αἰσχυντηλῶς	ᾄδοντες	ἀπροθύμως ἂν τοῦτ' ~ἐργάζοιντο; ~(Κλεινίας)
[2, 12]	πρέπον, καὶ ~οὕτως ᾄδωσιν, καὶ	ᾄδοντες	αὐτοί τε ἡδονὰς τὸ παραχρῆμα
[2, 11]	δὲ ἀνθρώπινοι σφόδρα τὰ τοιαῦτα	~ἐμπλέκοντες	καὶ συγκυκῶντες ἀλόγως, γέλωτ' ἂν
[2, 9]	τὸ παράπαν ~οἴνου μὴ γεύεσθαι,	διδάσκοντες	ὡς οὐ χρὴ πῦρ ἐπὶ
[2, 8]	ἄριστον ὑπὸ θεῶν βίον ~λέγεσθαι	φάσκοντες,	(ἀληθέστατα ἐροῦμεν ἅμα, καὶ μᾶλλον
[2, 4]	διατιθέντα, τάχ' ~ἂν ἡμεῖς οἱ	γέροντες	ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν ἂν φαῖμεν
[2, 4]	μὴν ἔν γε τῷ τοιούτῳ,	χαίροντες,	ἡσυχίαν οὐ δυνάμεθα ἄγειν. ~(Κλεινίας)
[2, 4]	αὖ θεωροῦντες διάγειν ἡγούμεθα πρεπόντως,	χαίροντες	τῇ ~ἐκείνων παιδιᾷ τε καὶ
[2, 12]	καὶ ἀκολουθήσαντες, ὁπότε ἀφηγοῖντο οἱ	νήφοντες	τοῖς μὴ ~νήφουσιν; ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς,
[2, 1]	ὅπῃ δὲ καὶ ὅπως, ~ἀκούωμεν	προσέχοντες	(τὸν νοῦν, μή πῃ παραποδισθῶμεν
[2, 4]	ἡμᾶς ἐλαφρὸν ἐκλείπει νῦν, ~ὃ	ποθοῦντες	καὶ ἀσπαζόμενοι τίθεμεν οὕτως ἀγῶνας
[2, 11]	~διηναγκασμένοι, (ὅτι δὲ δρῶσιν ταῦτα	ἀγνοοῦντες	αὐτῶν ἕκαστα, οὐ ~συλλογίζονται. Τὸ
[2, 4]	ταχὺ τὸ τοιοῦτον κρίνωμεν, ἀλλὰ	διαιροῦντες	αὐτὸ κατὰ ~μέρη σκοπώμεθα τοιῷδέ
[2, 4]	νῦν λεχθέντων. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν	θαρροῦντες	λέγομεν τὴν τῇ μουσικῇ καὶ
[2, 4]	τῶν πρεσβυτέρων ~ἡμῶν ἐκείνους αὖ	θεωροῦντες	διάγειν ἡγούμεθα πρεπόντως, χαίροντες τῇ
[2, 7]	ποτε πονηροὶ μέν, ἡδέως δὲ	ζῶντες,	ἢ λυσιτελοῦντα μὲν ἄλλα ἐστὶ
[2, 11]	σφόδρα τὰ τοιαῦτα ~ἐμπλέκοντες καὶ	συγκυκῶντες	ἀλόγως, γέλωτ' ἂν παρασκευάζοιεν τῶν
[2, 12]	χορδαῖς ταῖς τῶν ~μελῶν, ἵνα	καθορῶντες	τάς τε ἁρμονίας καὶ τοὺς
[2, 9]	οἱ περὶ νίκης χοροὶ ἀγωνιζόμενοι	~πεφωνασκηκότες	ἰσχνοί τε καὶ ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο
[2, 9]	ὑπὲρ τριάκοντα καὶ πεντήκοντα δὲ	γεγονότες	ἔτη ~μέχρι ἑξήκοντα αὐτῷ χορεύσουσιν.
[2, 1]	δὲ καὶ ~ἀληθεῖς δόξας βεβαίους	εὐτυχὲς	ὅτῳ καὶ πρὸς τὸ γῆρας
[2, 12]	τάξιν καὶ τὸ κατὰ μέρος	σιγῆς	καὶ λόγου καὶ πόσεως καὶ
[2, 12]	δὲ πάντα τὰ τρία τῆς	~ἐκλογῆς	ἕνεκα τοῦ καλλίστου καὶ δευτέρου,
[2, 1]	τι μέγεθος ὠφελίας ἄξιον ~πολλῆς	σπουδῆς	ἔνεστ' ἐν τῇ κατ' ὀρθὸν
[2, 10]	μήτε τι βλάπτῃ μήτε ~ὠφελῇ	σπουδῆς	ἢ λόγου ἄξιον. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα
[2, 14]	μέν τις πόλις ὡς οὔσης	σπουδῆς	τῷ ἐπιτηδεύματι τῷ νῦν εἰρημένῳ
[2, 3]	ᾄδειν ὡς ~ἀποφαινόμενοι καλὰ μετὰ	σπουδῆς,	χαίρουσιν δὲ παρ' αὑτοῖς. ~(Κλεινίας)
[2, 9]	προάγειν τοίνυν αὐτοὺς μετέχειν ἡμῖν	ᾠδῆς	οὗτος ὁ τρόπος οὐκ ἂν
[2, 10]	οὐκ ἐπήβολοι γεγόνατε τῆς (καλλίστης	ᾠδῆς.	~Στρατοπέδου γὰρ πολιτείαν ἔχετε ἀλλ'
[2, 2]	~Οὐκοῦν εἰ μὲν τὸ καλὸν	ᾠδῆς	τε καὶ ὀρχήσεως πέρι γιγνώσκομεν
[2, 12]	δὴ εἰ τοῦθ' οὕτω γέγονεν.	Θορυβώδης	μέν που ὁ σύλλογος ὁ
[2, 9]	τοῦ μετρίου ~μέχρι (τριάκοντα ἐτῶν,	μέθης	δὲ καὶ πολυοινίας τὸ παράπαν
[2, 14]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ τοίνυν τῇ τῆς	μέθης	χρείᾳ τὸν κολοφῶνα (πρῶτον ἐπιθῶμεν,
[2, 1]	θεῶν. Ὁρᾶν ἃ χρὴ ~πότερον	ἀληθὴς	ἡμῖν κατὰ φύσιν ὁ λόγος
[2, 2]	μετὰ ταῦθ' ἡμῖν περὶ παιδείας	ὀρθῆς	εἴθ' Ἑλληνικῆς εἴτε βαρβαρικῆς ~λόγος
[2, 7]	ἄδικος εἴη καὶ ὑβριστής, ἐξ	ἀνάγκης	αἰσχρῶς ἂν ζῆν; Ἢ τοῦτο
[2, 3]	φαῖμεν ἂν ἡμῖν ἐκ πάσης	ἀνάγκης	γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Δοκῶ μὲν οὐδέν.
[2, 9]	~τε ἧττον πράττων τοῦτο καὶ	ἀνάγκης	γιγνομένης αἰσχύνοιτ' ἂν μᾶλλον, ὅσῳ
[2, 12]	ὁ σύλλογος ὁ τοιοῦτος ~ἐξ	ἀνάγκης	προϊούσης τῆς πόσεως ἐπὶ μᾶλλον
[2, 12]	εἰσπέμπειν οἵους τ' εἶναι ~μετὰ	δίκης,	ὃν αἰδῶ τε καὶ αἰσχύνην
[2, 9]	γ' εἰ καθάπερ οἱ περὶ	νίκης	χοροὶ ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες ἰσχνοί τε
[2, 2]	ἡμῖν περὶ παιδείας ὀρθῆς εἴθ'	Ἑλληνικῆς	εἴτε βαρβαρικῆς ~λόγος ἂν εἴη.
[2, 2]	παιδείας ὀρθῆς εἴθ' Ἑλληνικῆς εἴτε	βαρβαρικῆς	~λόγος ἂν εἴη. ~(Κλεινίας) ~Ναί.
[2, 2]	ἢ μέλος εἶναί ποτε; Φέρε,	ἀνδρικῆς	~ψυχῆς ἐν πόνοις ἐχομένης καὶ
[2, 11]	μοι σημαίνειν ἤδη, τῆς γε	χορικῆς	Μούσης ὅτι ~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ βέλτιον
[2, 13]	~Ὀρθότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὲ τῆς	μουσικῆς,	ὃ νυνδὴ σχεδὸν ἥμισυ διεληλυθέναι
[2, 2]	καίτοι λέγουσίν ~γε οἱ πλεῖστοι	μουσικῆς	(ὀρθότητα εἶναι τὴν ἡδονὴν ταῖς
[2, 10]	πᾶς ἂν ὁμολογοῖ περὶ τῆς	μουσικῆς,	ὅτι πάντα τὰ περὶ αὐτήν
[2, 13]	ἄριστε, Κρησὶν καὶ Λακεδαιμονίοις διαλεγόμενος,	μουσικῆς	πέρι διελθόντων ~ἡμῶν, ἐλλειπόντων δὲ
[2, 13]	αὖ πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν δὲ ὅτι	~μουσικῆς	τε καὶ γυμναστικῆς ἔφαμεν ἀρχὰς
[2, 2]	~ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν οὔσης τῆς	μουσικῆς,	ὥστε εὔρυθμον μὲν καὶ εὐάρμοστον,
[2, 13]	δὲ ὅτι ~μουσικῆς τε καὶ	γυμναστικῆς	ἔφαμεν ἀρχὰς ταύτας εἶναι. ~(Κλεινίας)
[2, 13]	ἔτι ~πρόσταξις διαπεράνασθαι τὰ περὶ	γυμναστικῆς.	~(Κλεινίας) ~Ἄρισθ' ὑπέλαβές τε καὶ
[2, 13]	πέρι διελθόντων ~ἡμῶν, ἐλλειπόντων δὲ	γυμναστικῆς,	τί ποτε οἴει σοι πότερον
[2, 2]	~ψυχῆς ἐν πόνοις ἐχομένης καὶ	(δειλῆς	ἐν τοῖς αὐτοῖς τε καὶ
[2, 5]	τούτων κριτάς, ὅτι τῆς τε	ἄλλης	μετόχους αὐτοὺς εἶναι δεῖ ~φρονήσεως
[2, 11]	ἀναγκαῖον ὅτι τὸ ~τοιοῦτόν γε	πολλῆς	ἀγροικίας μεστὸν πᾶν, ὁπόσον τάχους
[2, 1]	καί τι μέγεθος ὠφελίας ἄξιον	~πολλῆς	σπουδῆς ἔνεστ' ἐν τῇ κατ'
[2, 8]	~τῶν αὐτῶν ἠθῶν διὰ θείας	φήμης	καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας) ~Λέγεις δέ, ὦ
[2, 6]	~καὶ ἰσχυρὸς ἐάντε μικρὸς καὶ	ἀσθενὴς	ᾖ, καὶ ἐὰν πλουτῇ καὶ
[2, 9]	ἧττον πράττων τοῦτο καὶ ἀνάγκης	γιγνομένης	αἰσχύνοιτ' ἂν μᾶλλον, ὅσῳ ~πρεσβύτερος
[2, 2]	Φέρε, ἀνδρικῆς ~ψυχῆς ἐν πόνοις	ἐχομένης	καὶ (δειλῆς ἐν τοῖς αὐτοῖς
[2, 7]	Τί γὰρ δὴ δικαίῳ χωριζόμενον	ἡδονῆς	ἀγαθὸν ἂν γίγνοιτο; ~φέρε, κλέος
[2, 1]	τε καὶ ἐναρμόνιον αἴσθησιν μεθ'	ἡδονῆς,	ᾗ δὴ κινεῖν τε ἡμᾶς
[2, 3]	τάξιν αὐτά· ὡς ἡ τῆς	~ἡδονῆς	καὶ λύπης ζήτησις τοῦ καινῇ
[2, 1]	καὶ ~σκιρτῶντα, οἷον ὀρχούμενα μεθ'	ἡδονῆς	καὶ προσπαίζοντα, τὰ δὲ φθεγγόμενα
[2, 7]	ποτ' ἐν αὐτῷ τὸ τῆς	ἡδονῆς	(κρεῖττον ἀγαθόν τε καὶ καλὸν
[2, 4]	νικητήρια, τὸν βουλόμενον ~ἥκειν ἀγωνιούμενον	ἡδονῆς	πέρι (μόνον, ὃς δ' ἂν
[2, 6]	πάντα τὰ λεγόμενα καλὰ μετὰ	δικαιοσύνης	~πράττοι καὶ κτῷτο, καὶ δὴ
[2, 6]	πάντα τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πλὴν	~δικαιοσύνης	τε καὶ ἀρετῆς ἁπάσης, ἔλαττον
[2, 9]	ἄτοπος γίγνοιτ' ἂν ὥς γε	ἐξαίφνης	ἀκούσαντι Διονύσου ~πρεσβυτῶν χορός, εἰ
[2, 11]	καὶ σχήματα ἀπείληφεν ὑπὸ ~τῆς	τέχνης;	ἆρά γε ἀναγκαῖον ἤδη τῷ
[2, 13]	ῥυθμὸν μὲν κοινὸν τῇ τῆς	φωνῆς	εἶχε ~κινήσει, σχῆμα δὲ ἴδιον.
[2, 11]	τάχους τε καὶ ἀπταισίας καὶ	~φωνῆς	θηριώδους σφόδρα φίλον ὥστ' αὐλήσει
[2, 13]	(Ἐκεῖ δὲ μέλος ἡ τῆς	φωνῆς	κίνησις. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ μὲν τοίνυν τῆς	φωνῆς	μέχρι τῆς ψυχῆς πρὸς ἀρετὴν
[2, 9]	εἴη, τῇ δὲ αὖ τῆς	~φωνῆς,	τοῦ τε ὀξέος ἅμα καὶ
[2, 14]	διεληλύθαμεν αὐτοῦ, τὸ δὲ πειρασόμεθα	ἐφεξῆς	διελθεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν.
[2, 3]	ὡς ἡ τῆς ~ἡδονῆς καὶ	λύπης	ζήτησις τοῦ καινῇ ζητεῖν ἀεὶ
[2, 3]	κακὸν φαῖμεν ἂν ἡμῖν ἐκ	πάσης	ἀνάγκης γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Δοκῶ μὲν
[2, 6]	πλὴν ~δικαιοσύνης τε καὶ ἀρετῆς	ἁπάσης,	ἔλαττον δέ, ἂν ὡς ὀλίγιστον
[2, 6]	ἐπιθυμῇ, ~καὶ τὸ δὴ τέλος	ἁπάσης	μακαριότητος εἶναι τὸ πάντα ταῦτα
[2, 14]	~Εἰ μέν τις πόλις ὡς	οὔσης	σπουδῆς τῷ ἐπιτηδεύματι τῷ νῦν
[2, 2]	ἔνεστιν, περὶ ~ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν	οὔσης	τῆς μουσικῆς, ὥστε εὔρυθμον μὲν
[2, 12]	σύλλογος ὁ τοιοῦτος ~ἐξ ἀνάγκης	προϊούσης	τῆς πόσεως ἐπὶ μᾶλλον ἀεὶ
[2, 11]	σημαίνειν ἤδη, τῆς γε χορικῆς	Μούσης	ὅτι ~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ βέλτιον τοὺς
[2, 12]	καὶ λόγου καὶ πόσεως καὶ	~μούσης	ὑπομένειν, ἐθέλειν ποιεῖν πάντα τούτοις
[2, 12]	παιδείαν τῆς ἐπὶ τὸ ~πλῆθος	φερούσης	εἶεν μετακεχειρισμένοι καὶ τῆς περὶ
[2, 8]	βελτίονος; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν που τὴν	τῆς	ἀμείνονος. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναγκαῖον ἄρα τὸν
[2, 5]	δεῖ ~φρονήσεως καὶ δὴ καὶ	τῆς	ἀνδρείας. Οὔτε γὰρ παρὰ θεάτρου
[2, 5]	ὑπὸ θορύβου τῶν πολλῶν καὶ	~τῆς	αὑτοῦ ἀπαιδευσίας, οὔτ' αὖ γιγνώσκοντα
[2, 8]	τῆς ~χείρονος ψυχῆς ἢ τὴν	τῆς	βελτίονος; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν που τὴν
[2, 10]	ὄντως, σχολῇ τήν γε ὀρθότητα	τῆς	βουλήσεως ~ἢ καὶ ἁμαρτίαν αὐτοῦ
[2, 11]	ἡμῖν δοκεῖ μοι σημαίνειν ἤδη,	τῆς	γε χορικῆς Μούσης ὅτι ~πεπαιδεῦσθαι
[2, 12]	τοῖς δὲ πάντα τὰ τρία	τῆς	~ἐκλογῆς ἕνεκα τοῦ καλλίστου καὶ
[2, 1]	ἐν τῇ κατ' ὀρθὸν χρείᾳ	τῆς	ἐν οἴνῳ συνουσίας. Τί οὖν
[2, 10]	τῆς τῶν χορῶν καλλίω ~καὶ	(τῆς	ἐν τοῖς κοινοῖς θεάτροις, πειρώμεθα
[2, 12]	τοσούτου παιδευθέντες ἀκριβεστέραν ἂν παιδείαν	τῆς	ἐπὶ τὸ ~πλῆθος φερούσης εἶεν
[2, 3]	καὶ τάξιν αὐτά· ὡς ἡ	τῆς	~ἡδονῆς καὶ λύπης ζήτησις τοῦ
[2, 7]	τί ποτ' ἐν αὐτῷ τὸ	τῆς	ἡδονῆς (κρεῖττον ἀγαθόν τε καὶ
[2, 3]	πολὺν τοῦτον (σεσωμένα χρόνον μέλη	τῆς	~Ἴσιδος ποιήματα γεγονέναι. Ὥσθ' ὅπερ
[2, 2]	γέ τις ὥς ~ποτε τὰ	τῆς	κακίας ἢ ἀρετῆς καλλίονα χορεύματα,
[2, 10]	ὄντως γὰρ οὐκ ἐπήβολοι γεγόνατε	τῆς	(καλλίστης ᾠδῆς. ~Στρατοπέδου γὰρ πολιτείαν
[2, 9]	ἔχοι ~μόνη τοῦτο· τῇ δὴ	τῆς	κινήσεως (τάξει ῥυθμὸς ὄνομα εἴη,
[2, 14]	τὸν ἄνδρα, ~ἀλλ' ἔτι μᾶλλον	τῆς	Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων χρείας προσθείμην
[2, 8]	~Φαίνεται. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δ' ἀλήθειαν	τῆς	κρίσεως ποτέραν κυριωτέραν εἶναι φῶμεν;
[2, 14]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπὶ τοίνυν τῇ	τῆς	μέθης χρείᾳ τὸν κολοφῶνα (πρῶτον
[2, 13]	ὡς ὁ θεὸς οὗτος ὑπὸ	τῆς	μητρυᾶς Ἥρας ~διεφορήθη τῆς ψυχῆς
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὲ	τῆς	μουσικῆς, ὃ νυνδὴ σχεδὸν ἥμισυ
[2, 10]	γε πᾶς ἂν ὁμολογοῖ περὶ	τῆς	μουσικῆς, ὅτι πάντα τὰ περὶ
[2, 2]	περὶ ~ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν οὔσης	τῆς	μουσικῆς, ὥστε εὔρυθμον μὲν καὶ
[2, 2]	ὡς αὐτὸς μὲν χαίρει τοῖς	~τῆς	μοχθηρίας σχήμασιν, οἱ δ' ἄλλοι
[2, 2]	τὸ διαφέρον, ὦ ξένε, λέγεις	τῆς	παιδείας. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἰ μὲν
[2, 14]	~Οὐκοῦν αὖ ταύτης ἀρχὴ μὲν	τῆς	παιδιᾶς τὸ κατὰ (φύσιν πηδᾶν
[2, 12]	~πλῆθος φερούσης εἶεν μετακεχειρισμένοι καὶ	τῆς	περὶ τοὺς ποιητὰς αὐτούς. Τὸ
[2, 9]	δὴ τοῦθ' ἡμῖν τὸ ἄριστον	τῆς	πόλεως, ἡλικίαις τε καὶ ἅμα
[2, 12]	ὁ τοιοῦτος ~ἐξ ἀνάγκης προϊούσης	τῆς	πόσεως ἐπὶ μᾶλλον ἀεὶ συμβαίνει
[2, 4]	ποτ' ἂν ~ἡγούμεθα ἐκ ταύτης	τῆς	προρρήσεως συμβαίνειν; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ πέρι
[2, 3]	φύσεως ὀρθὰ συμβαίνῃ, τὰ δὲ	τῆς	συνηθείας ~ἐναντία, ἢ τὰ μὲν
[2, 3]	συνηθείας ~ἐναντία, ἢ τὰ μὲν	τῆς	συνηθείας ὀρθά, τὰ δὲ τῆς
[2, 5]	δεῖσθαι τοὺς τούτων κριτάς, ὅτι	τῆς	τε ἄλλης μετόχους αὐτοὺς εἶναι
[2, 11]	ὅσους φησὶν Ὀρφεὺς λαχεῖν ὥραν	τῆς	τέρψιος. Ταῦτά γε γὰρ ὁρῶσι
[2, 11]	ἅμα καὶ σχήματα ἀπείληφεν ὑπὸ	~τῆς	τέχνης; ἆρά γε ἀναγκαῖον ἤδη
[2, 9]	παιδιάν, ἣν τοῖς ἀνθρώποις ἐπίκουρον	τῆς	τοῦ ~γήρως αὐστηρότητος ἐδωρήσατο τὸν
[2, 13]	~Μὴ τοίνυν ἐκεῖνό γ' ἔτι	τῆς	τοῦ Διονύσου δωρεᾶς ψέγωμεν ἁπλῶς,
[2, 13]	παιζόντων ὄρχησιν εἴπομεν, ἐὰν μέχρι	τῆς	τοῦ σώματος ~ἀρετῆς ἡ τοιαύτη
[2, 10]	βούλεσθε. Εἰ γὰρ ἔχομεν μοῦσαν	τῆς	τῶν χορῶν καλλίω ~καὶ (τῆς
[2, 6]	~δὲ κάκιστα σύμπαντα, ἀρξάμενα ἀπὸ	τῆς	ὑγιείας· καὶ δὴ καὶ τὸ
[2, 3]	τῆς συνηθείας ὀρθά, τὰ δὲ	τῆς	φύσεως ἐναντία, οὗτοι δὲ ταῖς
[2, 3]	Οἷς δ' ἂν τὰ μὲν	τῆς	φύσεως ὀρθὰ συμβαίνῃ, τὰ δὲ
[2, 13]	κίνησιν ῥυθμὸν μὲν κοινὸν τῇ	τῆς	φωνῆς εἶχε ~κινήσει, σχῆμα δὲ
[2, 13]	ἴδιον. (Ἐκεῖ δὲ μέλος ἡ	τῆς	φωνῆς κίνησις. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ μὲν τοίνυν	τῆς	φωνῆς μέχρι τῆς ψυχῆς πρὸς
[2, 9]	ὄνομα εἴη, τῇ δὲ αὖ	τῆς	~φωνῆς, τοῦ τε ὀξέος ἅμα
[2, 1]	χορούς τε ~ὠνομακέναι παρὰ τὸ	τῆς	χαρᾶς ἔμφυτον ὄνομα. ~Πρῶτον δὴ
[2, 10]	γίγνοιτο τοῦ συμπαρεπομένου τοῖς ἄλλοις,	τῆς	~χάριτος, ἣν δὴ κάλλιστά τις
[2, 10]	μαθήσει παρακολουθεῖν μὲν τό γε	τῆς	χάριτος, τὴν ἡδονήν, τὴν δὲ
[2, 8]	κυριωτέραν εἶναι φῶμεν; Πότερα τὴν	τῆς	~χείρονος ψυχῆς ἢ τὴν τῆς
[2, 13]	ὃ νυνδὴ σχεδὸν ἥμισυ διεληλυθέναι	τῆς	χορείας εἴπομεν καὶ ~διαπεπεράνθαι, καὶ
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὰ μὲν δὴ	τῆς	χορείας ἡμίσεα διαπεπεράνθω· τὰ δ'
[2, 11]	ἀμουσία καὶ ~θαυματουργία γίγνοιτ' ἂν	τῆς	χρήσεως. Ταῦτα μὲν ἔχει ταύτῃ
[2, 9]	γίγνεσθαι μαλακώτερον ἐκ (σκληροτέρου τὸ	τῆς	ψυχῆς ~ἦθος, καθάπερ εἰς πῦρ
[2, 13]	μὲν τοίνυν τῆς φωνῆς μέχρι	τῆς	ψυχῆς πρὸς ἀρετὴν παιδείας οὐκ
[2, 13]	ὑπὸ τῆς μητρυᾶς Ἥρας ~διεφορήθη	τῆς	ψυχῆς τὴν γνώμην, διὸ τάς
[2, 8]	νῦν λόγον, ὦ φίλοι. ~(Ἀθηναῖος)	~Νομοθέτης	δὲ οὗ τι καὶ σμικρὸν
[2, 8]	δὴ καὶ τοῖς παισὶ παρέχει,	νομοθέτης	εἰ μὴ δόξαν εἰς ~τοὐναντίον
[2, 7]	μὲν οὖν ὁ τιθέμενος εἴτε	νομοθέτης	εἴτε καὶ πατὴρ ἄτοπος ~ἂν
[2, 5]	καὶ τὸν ποιητικὸν ὁ ~ὀρθὸς	νομοθέτης	ἐν τοῖς καλοῖς ῥήμασι καὶ
[2, 7]	Κλεινία, Κρήτη νῆσος σαφῶς· καὶ	νομοθέτης	ὢν ταύτῃ πειρῴμην ἂν τούς
[2, 10]	Τυρταίου πολεμικῶν εἶναι πολεμικώτερον, τέταρτον	ἀρετῆς	ἀλλ' οὐ ~πρῶτον τὴν ἀνδρείαν
[2, 6]	ἀγαθὰ πλὴν ~δικαιοσύνης τε καὶ	ἀρετῆς	ἁπάσης, ἔλαττον δέ, ἂν ὡς
[2, 2]	ἅπαντα, ἁπλῶς ἔστω τὰ μὲν	ἀρετῆς	ἐχόμενα ψυχῆς ἢ σώματος, εἴτε
[2, 13]	ἐὰν μέχρι τῆς τοῦ σώματος	~ἀρετῆς	ἡ τοιαύτη κίνησις γίγνηται, τὴν
[2, 2]	~ποτε τὰ τῆς κακίας ἢ	ἀρετῆς	καλλίονα χορεύματα, οὐδ' ὡς αὐτὸς
[2, 5]	παιδείᾳ διαφέροντα· διὰ ταῦτα δὲ	ἀρετῆς	~φαμεν δεῖσθαι τοὺς τούτων κριτάς,
[2, 5]	ῥᾳθύμως τὴν κρίσιν· οὐ γὰρ	μαθητὴς	ἀλλὰ ~διδάσκαλος, ὥς γε τὸ
[2, 11]	καὶ τοῦ ῥυθμοῦ ὃν ὁ	ποιητὴς	αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς ἢ μή;
[2, 6]	ἂν μνησαίμην, φησὶν ὑμῖν ὁ	ποιητής,	εἴπερ ὀρθῶς λέγει, οὔτ' ἐν
[2, 5]	τὸ δίκαιον, θεατῶν μᾶλλον ὁ	κριτὴς	καθίζει, καὶ ~ἐναντιωσόμενος τοῖς τὴν
[2, 10]	μιμήσεως γὰρ ἦν, ὥς φαμεν,	ὀρθότης,	εἰ τὸ ~μιμηθὲν ὅσον τε
[2, 10]	ὀρθότητά που τῶν τοιούτων ἡ	ἰσότης	ἄν, ὡς ἐπὶ τὸ πᾶν
[2, 11]	ἄλλας εἰκόνας, εὐλαβείας δὴ δεῖται	~πλείστης	πασῶν εἰκόνων. Ἁμαρτών τε γάρ
[2, 10]	γὰρ οὐκ ἐπήβολοι γεγόνατε τῆς	(καλλίστης	ᾠδῆς. ~Στρατοπέδου γὰρ πολιτείαν ἔχετε
[2, 7]	~δοκεῖ, εἴπερ ἄδικος εἴη καὶ	ὑβριστής,	ἐξ ἀνάγκης αἰσχρῶς ἂν ζῆν;
[2, 2]	ἐχόμενα ψυχῆς ἢ σώματος, εἴτε	~αὐτῆς	εἴτε τινὸς εἰκόνος, σύμπαντα σχήματά
[2, 1]	τὰς ἡδονὰς καὶ λύπας τεθραμμένον	αὐτῆς	ὀρθῶς ὥστε (μισεῖν ~μὲν ἃ
[2, 14]	ἀληθῆ λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν αὖ	ταύτης	ἀρχὴ μὲν τῆς παιδιᾶς τὸ
[2, 10]	αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν δέ, ἥτις καλλίστη,	ταύτης	κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ γε. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 2]	σχήμασιν, οἱ δ' ἄλλοι ἐναντίᾳ	ταύτης	Μούσῃ τινί· καίτοι λέγουσίν ~γε
[2, 4]	τί ποτ' ἂν ~ἡγούμεθα ἐκ	ταύτης	τῆς προρρήσεως συμβαίνειν; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ
[2, 10]	ὅθεν οὐ μόνον ἀγαθὸς ~(ἂν	στρατιώτης	εἴη, πόλιν δὲ καὶ ἄστη
[2, 3]	δὲ δὴ πῶς τὸ τοιοῦτον	φῂς	νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Θαῦμα καὶ ἀκοῦσαι.
[2, 5]	ταῦτα ~συνδοκεῖ καὶ σοί, φέρε,	φῂς	παρ' ὑμῖν καὶ τοῖσδε μᾶλλον
[2, 1]	ἃ χρὴ μισεῖν εὐθὺς ἐξ	ἀρχῆς	μέχρι τέλους, στέργειν δὲ ἃ
[2, 2]	μέλος εἶναί ποτε; Φέρε, ἀνδρικῆς	~ψυχῆς	ἐν πόνοις ἐχομένης καὶ (δειλῆς
[2, 2]	ἔστω τὰ μὲν ἀρετῆς ἐχόμενα	ψυχῆς	ἢ σώματος, εἴτε ~αὐτῆς εἴτε
[2, 8]	φῶμεν; Πότερα τὴν τῆς ~χείρονος	ψυχῆς	ἢ τὴν τῆς βελτίονος; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	μαλακώτερον ἐκ (σκληροτέρου τὸ τῆς	ψυχῆς	~ἦθος, καθάπερ εἰς πῦρ σίδηρον
[2, 13]	ἐπὶ ~τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς μὲν	ψυχῆς	κτήσεως ἕνεκα δεδόσθαι, σώματος δὲ
[2, 13]	τοίνυν τῆς φωνῆς μέχρι τῆς	ψυχῆς	πρὸς ἀρετὴν παιδείας οὐκ οἶδ'
[2, 13]	τῆς μητρυᾶς Ἥρας ~διεφορήθη τῆς	ψυχῆς	τὴν γνώμην, διὸ τάς τε
[2, 12]	βάσεσιν τῶν ῥυθμῶν καὶ ταῖς	χορδαῖς	ταῖς τῶν ~μελῶν, ἵνα καθορῶντες
[2, 8]	διὰ βίου παντὸς ἔν τε	ᾠδαῖς	καὶ μύθοις καὶ λόγοις. Εἰ
[2, 1]	ἡμᾶς καὶ ~χορηγεῖν ἡμῶν τούτους,	ᾠδαῖς	τε καὶ ὀρχήσεσιν ἀλλήλοις συνείροντας,
[2, 8]	τρεῖς ~ὄντας τοὺς χοροὺς ἔτι	νέαις	οὔσαις ταῖς ψυχαῖς καὶ ἁπαλαῖς
[2, 3]	δὲ μέλη δεῖ ~μεταχειρίζεσθαι ταῖς	συνηθείαις	τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν νέους·
[2, 2]	δὴ τόδε· πότερον ἅπαντες πάσαις	χορείαις	(ὁμοίως χαίρομεν, ἢ πολλοῦ ~δεῖ;
[2, 9]	ἡμῖν τὸ ἄριστον τῆς πόλεως,	ἡλικίαις	τε καὶ ἅμα φρονήσεσιν ~πιθανώτατον
[2, 5]	ἐπιτρέπων καὶ τὸν νικῶντα ~διακρίνων	χειροτονίαις,	διέφθαρκε μὲν τοὺς ποιητὰς αὐτούς
[2, 14]	γεύεσθαι τούτου τοῦ ~πώματος, ἀλλ'	ὑδροποσίαις	συγγίγνεσθαι τοῦτον τὸν χρόνον ἅπαντα,
[2, 8]	νέαις οὔσαις ταῖς ψυχαῖς καὶ	ἁπαλαῖς	τῶν παίδων, τά τε ~ἄλλα
[2, 5]	Διός, ὦ ξένε, ἐν ταῖς	ἄλλαις	πόλεσι ποιεῖν; ἐγὼ ~μὲν γὰρ
[2, 3]	φύσεως ἐναντία, οὗτοι δὲ ταῖς	~ἡδοναῖς	(τοὺς ἐπαίνους ἐναντίους προσαγορεύουσιν· ἡδέα
[2, 1]	τοῖς τε σώμασι καὶ ταῖς	φωναῖς	ἡσυχίαν ἄγειν οὐ ~δύνασθαι, (κινεῖσθαι
[2, 3]	τὰς χορείας, ἐν πράξεσί τε	παντοδαπαῖς	~γιγνόμενα καὶ τύχαις, καὶ ἤθεσι
[2, 3]	αὐτὸ ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν	πάσαις	ταῖς πόλεσιν ἔξεστι δρᾶν, πλὴν
[2, 2]	~Ἔτι δὴ τόδε· πότερον ἅπαντες	πάσαις	χορείαις (ὁμοίως χαίρομεν, ἢ πολλοῦ
[2, 4]	~δοκεῖ τῶν ἐν ταῖς πόλεσιν	ἁπάσαις	καὶ πανταχοῦ βέλτιστον γίγνεσθαι. ~(Κλεινίας)
[2, 8]	~ὄντας τοὺς χοροὺς ἔτι νέαις	οὔσαις	ταῖς ψυχαῖς καὶ ἁπαλαῖς τῶν
[2, 11]	~οὐχ ὅτι μὴ δεῖ ταῖς	Μούσαις	ἡμῶν προσχρῆσθαι τοὺς ἤδη τριακοντούτας
[2, 2]	τοῦθ' ἡμῖν αὖ καθάπερ κυσὶν	ἰχνευούσαις	διερευνητέον, σχῆμά ~τε καλὸν καὶ
[2, 5]	πρὸς Διός, ὦ ξένε, ἐν	ταῖς	ἄλλαις πόλεσι ποιεῖν; ἐγὼ ~μὲν
[2, 1]	τάς τε τροφὰς γενομένας ἐν	ταῖς	ἑορταῖς μετὰ θεῶν. Ὁρᾶν ἃ
[2, 3]	τῆς φύσεως ἐναντία, οὗτοι δὲ	ταῖς	~ἡδοναῖς (τοὺς ἐπαίνους ἐναντίους προσαγορεύουσιν·
[2, 1]	οὐκ ἔχειν αἴσθησιν τῶν ἐν	ταῖς	κινήσεσιν ~τάξεων οὐδὲ ἀταξιῶν, οἷς
[2, 11]	γε ~οὐχ ὅτι μὴ δεῖ	ταῖς	Μούσαις ἡμῶν προσχρῆσθαι τοὺς ἤδη
[2, 4]	δὴ πάμπολυ ~δοκεῖ τῶν ἐν	ταῖς	πόλεσιν ἁπάσαις καὶ πανταχοῦ βέλτιστον
[2, 3]	ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν πάσαις	ταῖς	πόλεσιν ἔξεστι δρᾶν, πλὴν κατ'
[2, 3]	~μεταχειρίζεσθαι ταῖς συνηθείαις τοὺς ἐν	ταῖς	πόλεσιν νέους· ταξάμενοι δὲ ταῦτα,
[2, 3]	καλὰ δὲ μέλη δεῖ ~μεταχειρίζεσθαι	ταῖς	συνηθείαις τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν
[2, 12]	τοῦ δυνατὸν εἶναι ~συνακολουθεῖν ἕκαστον	ταῖς	τε βάσεσιν τῶν ῥυθμῶν καὶ
[2, 12]	τῶν ῥυθμῶν καὶ ταῖς χορδαῖς	ταῖς	τῶν ~μελῶν, ἵνα καθορῶντες τάς
[2, 1]	εἰπεῖν τοῖς τε σώμασι καὶ	ταῖς	φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν οὐ ~δύνασθαι,
[2, 12]	τε βάσεσιν τῶν ῥυθμῶν καὶ	ταῖς	χορδαῖς ταῖς τῶν ~μελῶν, ἵνα
[2, 5]	ᾠδὰς καλοῦμεν, ὄντως μὲν ἐπῳδαὶ	ταῖς	ψυχαῖς αὗται ~νῦν γεγονέναι, πρὸς
[2, 8]	τοὺς χοροὺς ἔτι νέαις οὔσαις	ταῖς	ψυχαῖς καὶ ἁπαλαῖς τῶν παίδων,
[2, 2]	μουσικῆς (ὀρθότητα εἶναι τὴν ἡδονὴν	ταῖς	ψυχαῖς ~πορίζουσαν δύναμιν. Ἀλλὰ τοῦτο
[2, 5]	μὴ προσηκόντως μηδὲ ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι	~θεαταῖς.	Ἐξῆν γὰρ δὴ τῷ παλαιῷ
[2, 1]	τε τροφὰς γενομένας ἐν ταῖς	ἑορταῖς	μετὰ θεῶν. Ὁρᾶν ἃ χρὴ
[2, 10]	κτῆμα τιμῶντα ἀεὶ καὶ πανταχοῦ,	ἰδιώταις	τε καὶ συμπάσῃ ~πόλει. ~(Κλεινίας)
[2, 12]	Καὶ ὅπερ ὁ λόγος ἐν	ἀρχαῖς	ἐβουλήθη, τὴν τῷ τοῦ ~Διονύσου
[2, 3]	πράξεσί τε παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα καὶ	τύχαις,	καὶ ἤθεσι καὶ μιμήσεσι διεξιόντων
[2, 5]	καλοῦμεν, ὄντως μὲν ἐπῳδαὶ ταῖς	ψυχαῖς	αὗται ~νῦν γεγονέναι, πρὸς τὴν
[2, 1]	καὶ μῖσος ἂν ὀρθῶς ἐν	ψυχαῖς	ἐγγίγνωνται μήπω δυναμένων ~λόγῳ λαμβάνειν,
[2, 8]	χοροὺς ἔτι νέαις οὔσαις ταῖς	ψυχαῖς	καὶ ἁπαλαῖς τῶν παίδων, τά
[2, 2]	(ὀρθότητα εἶναι τὴν ἡδονὴν ταῖς	ψυχαῖς	~πορίζουσαν δύναμιν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν
[2, 14]	τὸ παράπαν, μηδ' ὅστις βουλευσόμενος	εἰς	βουλὴν ἀξίαν ~τινὰ λόγου συνέρχεται,
[2, 12]	χορῷ βοήθειαν ἐπιδεῖξαι καλῶς λεγομένην,	εἰς	δύναμιν εἴρηκεν· ~σκοπώμεθα δὴ εἰ
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Καὶ πολύ γε. ~(Ἀθηναῖος)	~Εἰς	μέν γε τὸ προάγειν τοίνυν
[2, 11]	σχήματα μέλους ~χωρίς, λόγους ψιλοὺς	εἰς	μέτρα (τιθέντες, μέλος δ' αὖ
[2, 3]	~ὁπωσοῦν τὴν ὀρθότητα, θαρροῦντα χρὴ	εἰς	νόμον ἄγειν καὶ τάξιν αὐτά·
[2, 13]	ἁπλῶς, ὡς ἔστιν κακὴ ~καὶ	εἰς	πόλιν οὐκ ἀξία παραδέχεσθαι. Καὶ
[2, 9]	τὸ τῆς ψυχῆς ~ἦθος, καθάπερ	εἰς	πῦρ σίδηρον ἐντεθέντα γιγνόμενον, καὶ
[2, 11]	καὶ ὀργάνων καὶ πάντας ψόφους	εἰς	ταὐτὸν οὐκ ἄν ποτε ~συνθεῖεν,
[2, 5]	τρίτον ἢ τέταρτον ὁ λόγος	εἰς	ταὐτὸν (περιφερόμενος ἥκειν, ὡς ~ἄρα
[2, 4]	τοῖς δυναμένοις ἡμᾶς ὅτι ~μάλιστ'	εἰς	τὴν νεότητα μνήμῃ ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	καὶ δὴ καὶ Διόνυσον παρακαλεῖν	εἰς	τὴν τῶν ~πρεσβυτέρων τελετὴν ἅμα
[2, 8]	ἂν εἰσίοι πρῶτος τὰ ~τοιαῦτα	εἰς	τὸ μέσον ᾀσόμενος ἁπάσῃ σπουδῇ
[2, 3]	καλῶς εἰσι κείμενοι ἢ καὶ	εἰς	τὸν ἔπειτα χρόνον ἔσονται τὴν
[2, 8]	παρέχει, νομοθέτης εἰ μὴ δόξαν	εἰς	~τοὐναντίον τούτου καταστήσει, τὸ σκότος
[2, 13]	ὃ δωρεῖται λέγειν μὲν ὄκνος	εἰς	τοὺς πολλοὺς διὰ τὸ ~κακῶς
[2, 9]	χρὴ πῦρ ἐπὶ πῦρ ὀχετεύειν	εἴς	τε τὸ σῶμα ~καὶ τὴν
[2, 10]	ἢ λόγου ἄξιον. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐ πᾶσαν
[2, 14]	~(Κλεινίας) ~Ποῖον δὴ καὶ τίνα	λέγεις;	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μέν τις πόλις
[2, 7]	ἄθλιον γίγνεσθαι σαφῶς; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί οὖν τὸ
[2, 4]	προρρήσεως συμβαίνειν; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ πέρι	λέγεις;	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκός που τὸν μέν
[2, 1]	καλῶς κατορθουμένῳ σωτηρία. ~(Κλεινίας) ~Μέγα	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Λέγω τοίνυν τῶν παίδων
[2, 12]	δὴ εἴη τοιαύτη οἵαν νῦν	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν ἐκεῖνό γ'
[2, 3]	δὲ παρ' αὑτοῖς. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν τι βλάβην
[2, 3]	δὲ τέχνην ~ἀπειργασμένα. ~(Κλεινίας) ~Θαυμαστὸν	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν μὲν οὖν καὶ
[2, 13]	ἐκείνῃ μετέχετε. ~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν ἀληθῆ	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν αὖ ταύτης ἀρχὴ
[2, 8]	φθεγγώμεθα λέγοντες. ~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον ἃ	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον μὲν τοίνυν ὁ
[2, 9]	τοῦτ' ~ἐργάζοιντο; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα μέντοι	λέγεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν αὐτοὺς παραμυθησόμεθα
[2, 11]	τῶν ζῴων ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα	λέγεις.	Ἆρ' οὖν οὐ περὶ ἑκάστην
[2, 8]	διὰ θείας φήμης καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας)	~Λέγεις	δέ, ὦ ξένε, τίνας τούτους
[2, 10]	αὐτῇ τούτων ~ἐπακολουθῇ; ~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ	λέγεις	ἡδονὴν μόνον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ναί, καὶ
[2, 13]	καὶ ἐάσομεν. ~(Κλεινίας) ~Ποῖα δὴ	λέγεις,	καὶ πῶς ἑκάτερα διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	δ' ἔδοξά σοι ἃ σὺ	λέγεις	λέγειν ὡς νῦν γιγνόμενα, οὐκ
[2, 9]	αὐτῷ χορεύσουσιν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀληθέστατα μέντοι	λέγεις.	Λόγου δὴ δεῖ πρὸς ταῦτα
[2, 5]	παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἃ σὺ νῦν	~λέγεις	οὐκ οἶδα πραττόμενα, καινὰ δὲ
[2, 2]	~Πολὺ τὸ διαφέρον, ὦ ξένε,	λέγεις	τῆς παιδείας. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἰ
[2, 8]	μὴ φῇ ταῦτα ~οὕτως ἔχειν·	οὐδεὶς	γὰρ ἂν ἑκὼν ἐθέλοι πείθεσθαι
[2, 10]	νέους κέκτησθε· λαβὼν δ' ~ὑμῶν	οὐδεὶς	τὸν αὑτοῦ, παρὰ τῶν συννόμων
[2, 8]	δοκεῖ ἢ ταύτῃ, πρὸς ταῦτα	οὐδεὶς	φθόνος ἀμφισβητῆσαι τῷ λόγῳ. ~(Κλεινίας)
[2, 10]	ὅπῃ πάλιν αὖ τοὺς νομοθέτας	φαυλίζεις.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκ, ὠγαθέ, προσέχων τούτῳ
[2, 4]	τοὺς ἐν τῇ πόλει προείποι,	θεὶς	νικητήρια, τὸν βουλόμενον ~ἥκειν ἀγωνιούμενον
[2, 9]	εὐπλαστότερον ~εἶναι; ~Πρῶτον μὲν δὴ	διατεθεὶς	οὕτως ἕκαστος ἆρ' οὐκ ἂν
[2, 1]	ταῦτ' εἶναι, φρόνησιν δὲ καὶ	~ἀληθεῖς	δόξας βεβαίους εὐτυχὲς ὅτῳ καὶ
[2, 10]	ἣν ἐν τοῖς ~χοροῖς ἐμάθομεν	συνήθεις	ᾄδειν γενόμενοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκότως γε·
[2, 10]	ἂν ἡ τῶν χορῶν; ~(Κλεινίας)	~Ἡμεῖς	γοῦν, ὦ ξένε, καὶ οἵδε
[2, 11]	Ταῦτα μὲν ἔχει ταύτῃ λόγον·	ἡμεῖς	δέ γε ~οὐχ ὅτι μὴ
[2, 4]	τῶν Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ' ~ἂν	ἡμεῖς	οἱ γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν
[2, 3]	~λόγος ὃν τὰ νῦν λέγομεν	ἡμεῖς,	ὅτι καλὰ μὲν σχήματα, καλὰ
[2, 6]	~ἀθάνατον εἶναι γενόμενον ὅτι τάχιστα.	Ὑμεῖς	δὲ καὶ ἐγώ που τάδε
[2, 6]	ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ τε καὶ	ὑμεῖς,	ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Τὰ μὲν
[2, 12]	αὐτοί τε ἡδονὰς τὸ παραχρῆμα	ἀσινεῖς	ἥδωνται καὶ ~τοῖς νεωτέροις (ἡγεμόνες
[2, 8]	Φημὶ γὰρ ἅπαντας δεῖν ἐπᾴδειν	τρεῖς	~ὄντας τοὺς χοροὺς ἔτι νέαις
[2, 2]	τε καὶ ὀρχήσεως πέρι γιγνώσκομεν	τρεῖς	ὄντες, ~ἴσμεν καὶ τὸν πεπαιδευμένον
[2, 11]	καὶ ἑκάστων τῶν μερῶν (τὰς	~θέσεις	εἰ ἔχει, ὅσοι τέ εἰσιν
[2, 3]	ἐν μουσικῇ συμπάσῃ. Σκοπῶν δὲ	εὑρήσεις	αὐτόθι τὰ μυριοστὸν ἔτος ~γεγραμμένα
[2, 5]	ἀεὶ γιγνόμενα περί τε τὰς	ὀρχήσεις	~καὶ περὶ τὴν ἄλλην μουσικὴν
[2, 1]	τὸ κατιδεῖν πῶς ἔχομεν τὰς	φύσεις,	ἢ καί τι μέγεθος ὠφελίας
[2, 5]	ταὐτά, ~ὡς (σὺ κατ' Αἴγυπτον	ἀφερμηνεύεις,	ἀλλ' οὐδέποτε τῶν αὐτῶν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	οἰκείοις, ᾄδειν τε καὶ ὃ	πολλάκις	εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πολύ
[2, 14]	λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μέν τις	πόλις	ὡς οὔσης σπουδῆς τῷ ἐπιτηδεύματι
[2, 13]	ἐστιν, ὡς εἶπον, καὶ ἔτι	~πρόσταξις	διαπεράνασθαι τὰ περὶ γυμναστικῆς. ~(Κλεινίας)
[2, 1]	ἡδονὴν καὶ λύπην, καὶ ~ἐν	οἷς	ἀρετὴ ψυχῇ καὶ κακία παραγίγνεται
[2, 3]	αὐτὰ καὶ προσαγορεύειν καλὰ ἀναγκαῖον,	οἷς	δ' ἂν παρὰ φύσιν ἢ
[2, 3]	οὔτε ἐπαινεῖν αἰσχρά τε ~προσαγορεύειν.	Οἷς	δ' ἂν τὰ μὲν τῆς
[2, 11]	τε καὶ αὐλήσει προσχρώμενοι, ἐν	οἷς	δὴ παγχάλεπον ~ἄνευ λόγου γιγνόμενον
[2, 1]	ταῖς κινήσεσιν ~τάξεων οὐδὲ ἀταξιῶν,	οἷς	δὴ ῥυθμὸς ὄνομα καὶ ἁρμονία·
[2, 5]	τὴν χρηστὴν πειρῶνται τροφὴν ~προσφέρειν	οἷς	μέλει τούτων, τὴν δὲ τῶν
[2, 3]	ἤθεσι καὶ μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων,	οἷς	μὲν ἂν ~πρὸς τρόπου τὰ
[2, 14]	πάμπολλα ἄν τις λέγοι ἐν	οἷς	τοῖς νοῦν τε καὶ ~νόμον
[2, 8]	τε ᾠδαῖς καὶ μύθοις καὶ	λόγοις.	Εἰ δ' οὖν ἄλλῃ ~πῃ
[2, 8]	πως ~ἔθεσι καὶ ἐπαίνοις καὶ	λόγοις	ὡς ἐσκιαγραφημένα τὰ δίκαιά ἐστι
[2, 12]	αὖ τὰ νῦν, ὅτι τοῖς	ᾠδοῖς	ἡμῖν, οὓς νῦν ~παρακαλοῦμεν καὶ
[2, 1]	τὰς τῶν ἑορτῶν ἀμοιβὰς τοῖς	θεοῖς,	~καὶ μούσας Ἀπόλλωνά τε μουσηγέτην
[2, 8]	λεγομένων ~ἀληθείας πέρι καὶ τοῖς	νέοις	ἵλεων μετὰ πειθοῦς (γίγνεσθαι ἐπευχόμενος.
[2, 12]	ἢ (μηδέποτε ἱκανὸν ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι	νέοις	πρὸς ἀρετήν. Καὶ ὅπερ ὁ
[2, 6]	τὰ δ' ἀγαθὰ τοῖς μὲν	ἀγαθοῖς	ὄντως ἀγαθά, τοῖς δὲ κακοῖς
[2, 8]	παντὸς ἔν τε ᾠδαῖς καὶ	μύθοις	καὶ λόγοις. Εἰ δ' οὖν
[2, 6]	τοῖς ἀδίκοις εἶναι, τοῖς δὲ	δικαίοις	~κακά, τὰ δ' ἀγαθὰ τοῖς
[2, 6]	λέγομεν, ὡς ~ταῦτά ἐστι σύμπαντα	δικαίοις	μὲν καὶ ὁσίοις ἀνδράσιν ἄριστα
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Τίς ἂν οὖν πρέποι	θείοις	ἀνδράσιν; Ἆρ' ἂν ἡ τῶν
[2, 9]	οὐκ ἐν ἀλλοτρίοις ~ἀλλ' ἐν	οἰκείοις,	ᾄδειν τε καὶ ὃ πολλάκις
[2, 12]	χωρὶς μέθῃ ~διαμάχεσθαι δεινότερον ἢ	πολεμίοις	εἶναι μὴ μετὰ ἀρχόντων ἀθορύβων,
[2, 5]	πλὴν παρ' ἡμῖν ἢ παρὰ	Λακεδαιμονίοις,	ἃ σὺ νῦν ~λέγεις οὐκ
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Ὦ ἄριστε, Κρησὶν καὶ	Λακεδαιμονίοις	διαλεγόμενος, μουσικῆς πέρι διελθόντων ~ἡμῶν,
[2, 9]	~Οὐκοῦν ἐν θεάτρῳ γε καὶ	παντοίοις	ἀνθρώποις ᾄδειν ἑστὼς ὀρθὸς ἔτι
[2, 9]	οὐκ ἐν πολλοῖς ἀλλὰ ἐν	μετρίοις,	καὶ οὐκ ἐν ἀλλοτρίοις ~ἀλλ'
[2, 9]	ἐν μετρίοις, καὶ οὐκ ἐν	ἀλλοτρίοις	~ἀλλ' ἐν οἰκείοις, ᾄδειν τε
[2, 6]	ἐστι σύμπαντα δικαίοις μὲν καὶ	ὁσίοις	ἀνδράσιν ἄριστα κτήματα, ἀδίκοις ~δὲ
[2, 5]	τὰ ~σώματα ἐν ἡδέσι τισὶν	σιτίοις	καὶ (πώμασι τὴν χρηστὴν πειρῶνται
[2, 9]	δὲ ἐπιβαίνοντα ἐτῶν, ἐν τοῖς	συσσιτίοις	εὐωχηθέντα, ~καλεῖν τούς τε ἄλλους
[2, 6]	ἀγαθοῖς ὄντως ἀγαθά, τοῖς δὲ	κακοῖς	κακά· ὅπερ οὖν ~ἠρόμην, ἆρα
[2, 6]	καὶ ὁσίοις ἀνδράσιν ἄριστα κτήματα,	ἀδίκοις	~δὲ κάκιστα σύμπαντα, ἀρξάμενα ἀπὸ
[2, 6]	μὲν κακὰ λεγόμενα ἀγαθὰ τοῖς	ἀδίκοις	εἶναι, τοῖς δὲ δικαίοις ~κακά,
[2, 3]	καὶ παιδιάν, οἰόμεθα ἐξέσεσθαι τοῖς	ποιητικοῖς,	ὅτιπερ ~ἂν αὐτὸν τὸν ποιητὴν
[2, 2]	ἑκάστοτε, χαίρῃ δὲ μὴ τοῖς	καλοῖς	μηδὲ μισῇ τὰ μὴ καλά;
[2, 5]	ὁ ~ὀρθὸς νομοθέτης ἐν τοῖς	καλοῖς	ῥήμασι καὶ ἐπαινετοῖς πείσει τε,
[2, 1]	τούτους, ᾠδαῖς τε καὶ ὀρχήσεσιν	ἀλλήλοις	συνείροντας, χορούς τε ~ὠνομακέναι παρὰ
[2, 14]	καὶ ἐγείροντος τὸν ~ῥυθμόν, κοινωθέντ'	ἀλλήλοις	χορείαν καὶ παιδιὰν ἐτεκέτην. ~(Κλεινίας)
[2, 5]	δ' εἰ καὶ παρὰ τοῖς	ἄλλοις	γίγνοιθ' οὕτω; Πότερον αὐτὰ καλλιόνως
[2, 5]	τοῖσδε μᾶλλον ἢ παρὰ τοῖς	ἄλλοις	~Ἕλλησιν γίγνεσθαι τὰ τοιαῦτα; ~(Κλεινίας)
[2, 3]	οὐκ ἐξῆν ~οὔτε ζωγράφοις, οὔτ'	ἄλλοις	ὅσοι σχήματα καὶ ὁποῖ' ἄττα
[2, 10]	ἕνεκα γίγνοιτο τοῦ συμπαρεπομένου τοῖς	ἄλλοις,	τῆς ~χάριτος, ἣν δὴ κάλλιστά
[2, 9]	~γε, ἧττον αἰσχυνόμενος, οὐκ ἐν	πολλοῖς	ἀλλὰ ἐν μετρίοις, καὶ οὐκ
[2, 5]	γε τοσοῦτον καὶ ἐγὼ τοῖς	πολλοῖς,	δεῖν τὴν μουσικὴν ἡδονῇ ~κρίνεσθαι,
[2, 11]	ἢ λόγον ἐναντίον ἀποδοῦναι τοῖς	ῥυθμοῖς,	ἔτι δὲ θηρίων φωνὰς ~(καὶ
[2, 11]	τε καὶ μέλεσι καὶ τοῖς	ῥυθμοῖς;	~(Κλεινίας) ~Ἔοικε γοῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ
[2, 5]	πάντως ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἔν τε	~ῥυθμοῖς	σχήματα καὶ ἐν ἁρμονίαισιν μέλη
[2, 4]	ἀσπαζόμενοι τίθεμεν οὕτως ἀγῶνας τοῖς	δυναμένοις	ἡμᾶς ὅτι ~μάλιστ' εἰς τὴν
[2, 3]	τοῖς πρὸς τἀναντία τὰς ἡδονὰς	ἀποδεχομένοις;	~(Κλεινίας) ~Εἰκός γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον
[2, 5]	καὶ τοῖς ὑπὸ τοῦ νόμου	πεπεισμένοις,	~ἀλλὰ συνέπηται χαίρουσά τε καὶ
[2, 13]	τὰ μὲν τοιαῦτα τοῖς ἀσφαλὲς	ἡγουμένοις	εἶναι λέγειν περὶ θεῶν ἀφίημι
[2, 8]	ἁμῶς γέ πως ~ἔθεσι καὶ	ἐπαίνοις	καὶ λόγοις ὡς ἐσκιαγραφημένα τὰ
[2, 10]	καλλίω ~καὶ (τῆς ἐν τοῖς	κοινοῖς	θεάτροις, πειρώμεθα ἀποδοῦναι τούτοις οὕς
[2, 2]	ποτε; Φέρε, ἀνδρικῆς ~ψυχῆς ἐν	πόνοις	ἐχομένης καὶ (δειλῆς ἐν τοῖς
[2, 9]	ἐν θεάτρῳ γε καὶ παντοίοις	ἀνθρώποις	ᾄδειν ἑστὼς ὀρθὸς ἔτι μᾶλλον
[2, 9]	ἅμα καὶ παιδιάν, ἣν τοῖς	ἀνθρώποις	ἐπίκουρον τῆς τοῦ ~γήρως αὐστηρότητος
[2, 13]	τε καὶ ἁρμονίας αἴσθησιν (τοῖς	ἀνθρώποις	ἡμῖν ~ἐνδεδωκέναι τὴν ἀρχὴν ταύτην
[2, 1]	λυπῶν ~παιδειῶν οὐσῶν χαλᾶται τοῖς	ἀνθρώποις	καὶ διαφθείρεται κατὰ πολλὰ ἐν
[2, 3]	ὁποῖ' ἄττα ἀπέφηναν ἐν τοῖς	ἱεροῖς,	(καὶ παρὰ ταῦτ' οὐκ ἐξῆν
[2, 3]	ὁμοιοῦσθαι δήπου ἀνάγκη τὸν ~χαίροντα	ὁποτέροις	ἂν χαίρῃ, ἐὰν ἄρα καὶ
[2, 13]	χαλεπόν ἐστιν εἰπεῖν ὑμῖν γε	ἀμφοτέροις	γνώριμα. ~Πολὺ γὰρ ἐν ταύτῃ
[2, 12]	παραχρῆμα ἀσινεῖς ἥδωνται καὶ ~τοῖς	νεωτέροις	(ἡγεμόνες ἠθῶν χρηστῶν ἀσπασμοῦ προσήκοντος
[2, 3]	ταὐτὸν εἶναι ὅπερ ὅταν τις	πονηροῖς	ἤθεσιν ~συνὼν κακῶν ἀνθρώπων μὴ
[2, 10]	ᾠδὴν ἢ ἣν ἐν τοῖς	~χοροῖς	ἐμάθομεν συνήθεις ᾄδειν γενόμενοι. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 3]	παῖδας καὶ νέους ἐν τοῖς	χοροῖς,	ὅτι ἂν ~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς
[2, 10]	~καὶ (τῆς ἐν τοῖς κοινοῖς	θεάτροις,	πειρώμεθα ἀποδοῦναι τούτοις οὕς φαμεν
[2, 3]	ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ' ἕτερα φαῦλ' ἂν	εὕροις	~αὐτόθι· τοῦτο δ' οὖν τὸ
[2, 2]	ἐν τοῖς αὐτοῖς τε καὶ	ἴσοις	ἆρ' ὅμοια ~τά τε σχήματα
[2, 10]	δεῖ τόδε γε ὑπάρχειν ἅπασιν	ὅσοις	συμπαρέπεταί τις χάρις, ~ἢ τοῦτο
[2, 6]	τὰ μὲν κακὰ λεγόμενα ἀγαθὰ	τοῖς	ἀδίκοις εἶναι, τοῖς δὲ δικαίοις
[2, 9]	ἀπληστίαν εἶναί τινα τῶν ὕμνων	τοῖς	ᾄδουσιν καὶ ἡδονήν. ~(Κλεινίας) ~Πῶς
[2, 5]	~Τί δ' εἰ καὶ παρὰ	τοῖς	ἄλλοις γίγνοιθ' οὕτω; Πότερον αὐτὰ
[2, 5]	καὶ τοῖσδε μᾶλλον ἢ παρὰ	τοῖς	ἄλλοις ~Ἕλλησιν γίγνεσθαι τὰ τοιαῦτα;
[2, 10]	μόνου ἕνεκα γίγνοιτο τοῦ συμπαρεπομένου	τοῖς	ἄλλοις, τῆς ~χάριτος, ἣν δὴ
[2, 9]	τελετὴν ἅμα καὶ παιδιάν, ἣν	τοῖς	ἀνθρώποις ἐπίκουρον τῆς τοῦ ~γήρως
[2, 13]	ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας αἴσθησιν	(τοῖς	ἀνθρώποις ἡμῖν ~ἐνδεδωκέναι τὴν ἀρχὴν
[2, 1]	καὶ λυπῶν ~παιδειῶν οὐσῶν χαλᾶται	τοῖς	ἀνθρώποις καὶ διαφθείρεται κατὰ πολλὰ
[2, 13]	~Ἐγὼ δὲ τὰ μὲν τοιαῦτα	τοῖς	ἀσφαλὲς ἡγουμένοις εἶναι λέγειν περὶ
[2, 2]	πόνοις ἐχομένης καὶ (δειλῆς ἐν	τοῖς	αὐτοῖς τε καὶ ἴσοις ἆρ'
[2, 5]	συνέπηται χαίρουσά τε καὶ λυπουμένη	τοῖς	αὐτοῖς τούτοις οἷσπερ ὁ ~(γέρων,
[2, 6]	λεγόμενα ἀγαθὰ τοῖς ἀδίκοις εἶναι,	τοῖς	δὲ δικαίοις ~κακά, τὰ δ'
[2, 6]	τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ὄντως ἀγαθά,	τοῖς	δὲ κακοῖς κακά· ὅπερ οὖν
[2, 12]	ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ σχεδὸν ἀνάγκη,	τοῖς	δὲ πάντα τὰ τρία τῆς
[2, 4]	καὶ ἀσπαζόμενοι τίθεμεν οὕτως ἀγῶνας	τοῖς	δυναμένοις ἡμᾶς ὅτι ~μάλιστ' εἰς
[2, 5]	νόμου λόγον ~ὀρθὸν εἰρημένον, καὶ	τοῖς	ἐπιεικεστάτοις καὶ πρεσβυτάτοις δι' ἐμπειρίαν
[2, 12]	δυνάμενον ἐθέλειν πείθεσθαι τούτοις καὶ	τοῖς	(ἡγεμόσιν τοῖς τοῦ ~Διονύσου, τοῖς
[2, 1]	ἐτάξαντο τὰς τῶν ἑορτῶν ἀμοιβὰς	τοῖς	θεοῖς, ~καὶ μούσας Ἀπόλλωνά τε
[2, 3]	καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπέφηναν ἐν	τοῖς	ἱεροῖς, (καὶ παρὰ ταῦτ' οὐκ
[2, 2]	δυνηθῇ ἑκάστοτε, χαίρῃ δὲ μὴ	τοῖς	καλοῖς μηδὲ μισῇ τὰ μὴ
[2, 5]	ποιητικὸν ὁ ~ὀρθὸς νομοθέτης ἐν	τοῖς	καλοῖς ῥήμασι καὶ ἐπαινετοῖς πείσει
[2, 5]	ᾠδαὶ ~καλεῖσθαι καὶ πράττεσθαι, καθάπερ	τοῖς	κάμνουσίν τε καὶ ἀσθενῶς ἴσχουσιν
[2, 10]	χορῶν καλλίω ~καὶ (τῆς ἐν	τοῖς	κοινοῖς θεάτροις, πειρώμεθα ἀποδοῦναι τούτοις
[2, 6]	δικαίοις ~κακά, τὰ δ' ἀγαθὰ	τοῖς	μὲν ἀγαθοῖς ὄντως ἀγαθά, τοῖς
[2, 12]	ἀκολουθήσαντες, ὁπότε ἀφηγοῖντο οἱ νήφοντες	τοῖς	μὴ ~νήφουσιν; ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς, εἴ
[2, 8]	τῶν λεγομένων ~ἀληθείας πέρι καὶ	τοῖς	νέοις ἵλεων μετὰ πειθοῦς (γίγνεσθαι
[2, 12]	τὸ παραχρῆμα ἀσινεῖς ἥδωνται καὶ	~τοῖς	νεωτέροις (ἡγεμόνες ἠθῶν χρηστῶν ἀσπασμοῦ
[2, 14]	ἄν τις λέγοι ἐν οἷς	τοῖς	νοῦν τε καὶ ~νόμον ἔχουσιν
[2, 8]	ἔπος εἰπεῖν καὶ δὴ καὶ	τοῖς	παισὶ παρέχει, νομοθέτης εἰ μὴ
[2, 3]	τε καὶ παιδιάν, οἰόμεθα ἐξέσεσθαι	τοῖς	ποιητικοῖς, ὅτιπερ ~ἂν αὐτὸν τὸν
[2, 5]	τό γε τοσοῦτον καὶ ἐγὼ	τοῖς	πολλοῖς, δεῖν τὴν μουσικὴν ἡδονῇ
[2, 3]	~μέλεσιν, ἤ τιν' ὠφελίαν αὖ	τοῖς	πρὸς τἀναντία τὰς ἡδονὰς ἀποδεχομένοις;
[2, 11]	μέλος ἢ λόγον ἐναντίον ἀποδοῦναι	τοῖς	ῥυθμοῖς, ἔτι δὲ θηρίων φωνὰς
[2, 11]	ῥήμασί τε καὶ μέλεσι καὶ	τοῖς	ῥυθμοῖς; ~(Κλεινίας) ~Ἔοικε γοῦν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	τετταράκοντα δὲ ἐπιβαίνοντα ἐτῶν, ἐν	τοῖς	συσσιτίοις εὐωχηθέντα, ~καλεῖν τούς τε
[2, 1]	~νέον ἅπαν ὡς ἔπος εἰπεῖν	τοῖς	τε σώμασι καὶ ταῖς φωναῖς
[2, 12]	~προσήκοντα οἷοί τ' ὦσιν ἃ	τοῖς	τηλικούτοις τε καὶ τοιούτοις ᾄδειν
[2, 5]	ὁ κριτὴς καθίζει, καὶ ~ἐναντιωσόμενος	τοῖς	τὴν ἡδονὴν μὴ προσηκόντως μηδὲ
[2, 10]	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τούτοις δὴ	τοῖς	τὴν καλλίστην ᾠδήν τε ζητοῦσι
[2, 2]	οὐδ' ὡς αὐτὸς μὲν χαίρει	τοῖς	~τῆς μοχθηρίας σχήμασιν, οἱ δ'
[2, 4]	ἐπείπερ ἀφείμεθά γε παίζειν ἐν	τοῖς	τοιούτοις, τὸν πλείστους καὶ ~μάλιστα
[2, 12]	τὴν αἰσχύνην ~φέρειν ἢ τὸν	τοῖς	τοῦ Ἄρεως ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας)
[2, 12]	πείθεσθαι τούτοις καὶ τοῖς (ἡγεμόσιν	τοῖς	τοῦ ~Διονύσου, τοῖς ὑπὲρ ἑξήκοντα
[2, 12]	τοῖς (ἡγεμόσιν τοῖς τοῦ ~Διονύσου,	τοῖς	ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη γεγονόσιν, ἴσην
[2, 5]	λυπεῖσθαι ἐθίζηται τῷ νόμῳ καὶ	τοῖς	ὑπὸ τοῦ νόμου πεπεισμένοις, ~ἀλλὰ
[2, 10]	δυναίμεθα ᾠδὴν ἢ ἣν ἐν	τοῖς	~χοροῖς ἐμάθομεν συνήθεις ᾄδειν γενόμενοι.
[2, 3]	εὐνόμων παῖδας καὶ νέους ἐν	τοῖς	χοροῖς, ὅτι ἂν ~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι
[2, 12]	ἀνευρίσκομεν αὖ τὰ νῦν, ὅτι	τοῖς	ᾠδοῖς ἡμῖν, οὓς νῦν ~παρακαλοῦμεν
[2, 5]	λόγον ~ὀρθὸν εἰρημένον, καὶ τοῖς	ἐπιεικεστάτοις	καὶ πρεσβυτάτοις δι' ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον
[2, 5]	εἰρημένον, καὶ τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ	πρεσβυτάτοις	δι' ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον ὡς ὄντως
[2, 5]	ἐν τοῖς καλοῖς ῥήμασι καὶ	ἐπαινετοῖς	πείσει τε, καὶ ἀναγκάσει ~μὴ
[2, 10]	~ἐξεργάζωνται, τὸ μὲν ἡδονὴν ἐν	αὐτοῖς	γίγνεσθαι παρεπόμενον, ἐὰν γίγνηται, ~χάριν
[2, 5]	βελτίω τὴν ἡδονὴν ἴσχειν, νῦν	αὐτοῖς	δρῶσιν ~πᾶν τοὐναντίον συμβαίνει. Τί
[2, 11]	ῥυθμῶν καὶ τῶν ἁρμονιῶν ἀναγκαῖον	αὐτοῖς	ἐστιν ~εὐαισθήτως ἔχειν καὶ γιγνώσκειν·
[2, 10]	ἑκάστοτε, τοῦτ' αὐτὸ εἶναι ἐν	αὐτοῖς	~καὶ τὸ ὀρθότατον. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ
[2, 3]	ποτε, ὡς ἔοικεν, ἐγνώσθη παρ'	αὐτοῖς	οὗτος ὁ ~λόγος ὃν τὰ
[2, 2]	ἐχομένης καὶ (δειλῆς ἐν τοῖς	αὐτοῖς	τε καὶ ἴσοις ἆρ' ὅμοια
[2, 12]	νόμων εἶναι νομοφύλακας καὶ συνδημιουργοὺς	αὐτοῖς	τοὺς ~ἀθορύβους καὶ νήφοντας τῶν
[2, 5]	χαίρουσά τε καὶ λυπουμένη τοῖς	αὐτοῖς	τούτοις οἷσπερ ὁ ~(γέρων, τούτων
[2, 1]	ἐπίπονον πεφυκὸς γένος, ~ἀναπαύλας τε	αὐτοῖς	τῶν πόνων ἐτάξαντο τὰς τῶν
[2, 2]	καὶ τὰ αἰσχρὰ αἰσχρὰ οὕτως	αὐτοῖς	~χρῆται; βέλτιον ὁ τοιοῦτος πεπαιδευμένος
[2, 10]	μοῦσαν (ἢ) δῆλον ὅτι πρέπουσαν	αὑτοῖς	~δεῖ γέ τινα; ~(Κλεινίας) ~Πῶς
[2, 3]	μετὰ σπουδῆς, χαίρουσιν δὲ παρ'	αὑτοῖς.	~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν
[2, 12]	ἃ τοῖς τηλικούτοις τε καὶ	τοιούτοις	ᾄδειν πρέπον, καὶ ~οὕτως ᾄδωσιν,
[2, 4]	ἀφείμεθά γε παίζειν ἐν τοῖς	τοιούτοις,	τὸν πλείστους καὶ ~μάλιστα χαίρειν
[2, 12]	οἷοί τ' ὦσιν ἃ τοῖς	τηλικούτοις	τε καὶ τοιούτοις ᾄδειν πρέπον,
[2, 11]	οὖν εἴ τις καὶ ἐν	τούτοις	ἀγνοοῖ τῶν μεμιμημένων ὅτι ποτ'
[2, 10]	μιμήματι. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ	τούτοις	δὴ τοῖς τὴν καλλίστην ᾠδήν
[2, 6]	~πείσετε καὶ ἀναγκάσετε, καὶ ἔτι	τούτοις	ἑπομένους ῥυθμούς τε καὶ ἁρμονίας
[2, 12]	~αὖ μὴ δυνάμενον ἐθέλειν πείθεσθαι	τούτοις	καὶ τοῖς (ἡγεμόσιν τοῖς τοῦ
[2, 5]	τε καὶ λυπουμένη τοῖς αὐτοῖς	τούτοις	οἷσπερ ὁ ~(γέρων, τούτων ἕνεκα,
[2, 10]	τοῖς κοινοῖς θεάτροις, πειρώμεθα ἀποδοῦναι	τούτοις	οὕς φαμεν ~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι,
[2, 3]	οὐδὲ νῦν ἔξεστιν, οὔτε ἐν	~τούτοις	οὔτε ἐν μουσικῇ συμπάσῃ. Σκοπῶν
[2, 1]	ἄνθρωπος ταῦτα καὶ τὰ ἐν	(τούτοις	πάντα κεκτημένος ἀγαθά. ~Παιδείαν δὴ
[2, 12]	~μούσης ὑπομένειν, ἐθέλειν ποιεῖν πάντα	τούτοις	τἀναντία, καὶ εἰσιόντι τῷ μὴ
[2, 3]	κατ' ἀμφότερα, τούτους μὲν καὶ	τούτοις	χαίρειν τε καὶ ~ἐπαινεῖν αὐτὰ
[2, 14]	τοῦτον μὲν τὸν τρόπον ἅπασι	τούτοις	χρηστέον· εἰ δ' ~ὡς παιδιᾷ
[2, 1]	γε τὴν ἐμὴν ὀρθῶς ~ἂν	προσαγορεύοις.	~(Κλεινίας) ~Καὶ γάρ, ὦ ξένε,
[2, 3]	παρὰ ταῦτ' οὐκ ἐξῆν ~οὔτε	ζωγράφοις,	οὔτ' ἄλλοις ὅσοι σχήματα καὶ
[2, 10]	ὑπάρχειν ἅπασιν ὅσοις συμπαρέπεταί τις	χάρις,	~ἢ τοῦτο αὐτὸ μόνον αὐτοῦ
[2, 11]	ῥυθμὸν μὲν καὶ σχήματα μέλους	~χωρίς,	λόγους ψιλοὺς εἰς μέτρα (τιθέντες,
[2, 12]	μὴ νηφόντων στρατηγούς, ὧν δὴ	χωρὶς	μέθῃ ~διαμάχεσθαι δεινότερον ἢ πολεμίοις
[2, 10]	τὰ περὶ αὐτήν ~ἐστιν ποιήματα	μίμησίς	τε (καὶ ἀπεικασία· καὶ τοῦτό
[2, 13]	τοῦ σώματος ~ἀρετῆς ἡ τοιαύτη	κίνησις	γίγνηται, τὴν ἔντεχνον ἀγωγὴν ἐπὶ
[2, 13]	δὲ μέλος ἡ τῆς φωνῆς	κίνησις.	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ μὲν
[2, 3]	ἡ τῆς ~ἡδονῆς καὶ λύπης	ζήτησις	τοῦ καινῇ ζητεῖν ἀεὶ μουσικῇ
[2, 13]	(ἐρόμενον σαφῶς, καὶ ~μανθάνω ὡς	ἐρώτησις	οὖσα αὕτη τὰ νῦν ἀπόκρισίς
[2, 2]	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία γε μὴν	ὄρχησίς	τε καὶ ᾠδὴ τὸ σύνολόν
[2, 13]	ἐρώτησις οὖσα αὕτη τὰ νῦν	ἀπόκρισίς	τέ ἐστιν, ὡς εἶπον, καὶ
[2, 13]	~Ὅλη μέν που χορεία ὅλη	παίδευσις	ἦν ἡμῖν, τούτου δ' αὖ
[2, 9]	ἀρχὰς τῶν λόγων, ὡς ἡ	φύσις	ἁπάντων τῶν νέων ~διάπυρος οὖσα
[2, 9]	οὐδὲν ἐφάπτοιτο, ἡ δὲ ἀνθρώπου	φύσις	ἔχοι ~μόνη τοῦτο· τῇ δὴ
[2, 13]	~Τὸ ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος	τις	ἅμα καὶ φήμη ὑπορρεῖ πως
[2, 11]	ᾠδήν, ψιλῷ δ' ἑκατέρῳ πᾶσά	τις	ἀμουσία καὶ ~θαυματουργία γίγνοιτ' ἂν
[2, 13]	παραδέχεσθαι. Καὶ γὰρ ἔτι πλείω	τις	ἂν ἐπεξέλθοι λέγων· ~ἐπεὶ καὶ
[2, 4]	ἀγωνιστῶν μυρίων ἐλθόντων ἔχομεν εἰπεῖν	τίς	ἂν νικῷ δικαίως; ~(Κλεινίας) ~Ἄτοπον
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος)	~Τίς	ἂν οὖν πρέποι θείοις ἀνδράσιν;
[2, 10]	ἥκιστα ταύτην (ὡς σπουδαίαν, εἴ	τις	ἄρα που καὶ ~γίγνοιτο, ἀλλ'
[2, 4]	νικῷ δικαίως; ~(Κλεινίας) ~Ἄτοπον ἤρου·	τίς	γὰρ ἂν ἀποκρίνοιτό σοι τοῦτο
[2, 2]	ἵνα δὴ μὴ μακρολογία πολλή	τις	γίγνηται περὶ ~ταῦθ' ἡμῖν ἅπαντα,
[2, 3]	Ὥσθ' ὅπερ ἔλεγον, εἰ δύναιτό	τις	ἑλεῖν αὐτῶν καὶ ~ὁπωσοῦν τὴν
[2, 7]	~ὀλίγου μεγίστην ἐπιτιθείην ἄν, εἴ	τις	ἐν τῇ χώρᾳ φθέγξαιτο ὡς
[2, 11]	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν εἴ	τις	καὶ ἐν τούτοις ἀγνοοῖ τῶν
[2, 4]	κωμῳδίαν, οὐ θαυμαστὸν δὲ εἴ	τις	~καὶ (θαύματα ἐπιδεικνὺς μάλιστ' ἂν
[2, 14]	Καὶ ἄλλα δὲ πάμπολλα ἄν	τις	λέγοι ἐν οἷς τοῖς νοῦν
[2, 11]	πασῶν εἰκόνων. Ἁμαρτών τε γάρ	τις	μέγιστ' ἂν βλάπτοιτο, (ἤθη ~κακὰ
[2, 11]	ποτε ἐν ὁτῳοῦν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ	τίς	μηχανή; ~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ' οὖν, ὡς
[2, 10]	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ' ἄρα ὅταν	τις	μουσικὴν ἡδονῇ φῇ κρίνεσθαι, τοῦτον
[2, 10]	τῆς ~χάριτος, ἣν δὴ κάλλιστά	τις	ὀνομάσαι ἂν ἡδονήν, ὅταν μηδὲν
[2, 4]	ἀκούσαντες νικᾶν ἂν φαῖμεν πάμπολυ.	Τίς	οὖν ~ὀρθῶς ἂν νενικηκὼς εἴη;
[2, 4]	τρόπῳ· τί ἄν, εἴ ποτέ	τις	οὕτως ἁπλῶς ἀγῶνα θείη ~ὁντινοῦν,
[2, 14]	μηδ' αὖ νύκτωρ ὅταν ἐπινοῇ	τις	παῖδας ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ ἢ καὶ
[2, 2]	ἀγνοοῦμέν γε τοῦτο, ~οὐδ' εἴ	τις	παιδείας ἐστὶν φυλακὴ καὶ ὅπου
[2, 8]	τοῦ (πείσειν ὅτι ἂν ἐπιχειρῇ	τις	πείθειν τὰς τῶν νέων ~ψυχάς,
[2, 14]	τίνα λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μέν	τις	πόλις ὡς οὔσης σπουδῆς τῷ
[2, 3]	ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι ὅπερ ὅταν	τις	πονηροῖς ἤθεσιν ~συνὼν κακῶν ἀνθρώπων
[2, 7]	ὡς ἔοικεν, ὦ φίλοι, δοίη	τις	συμφωνίαν, ὡς νῦν γε σχεδὸν
[2, 11]	ἔχειν καὶ γιγνώσκειν· ἢ πῶς	τις	τὴν ὀρθότητα γνώσεται τῶν μελῶν,
[2, 11]	δοκεῖ ταῦτ' ἄν ποτε διαγνῶναί	τις	τὸ ~παράπαν ἀγνοῶν ὅτι ποτ'
[2, 10]	εἴ τῳ δοκεῖ ἢ μή	τις	χαίρει τῳ, τό γε ἴσον
[2, 10]	γε ὑπάρχειν ἅπασιν ὅσοις συμπαρέπεταί	τις	χάρις, ~ἢ τοῦτο αὐτὸ μόνον
[2, 2]	Οὐ γάρ που ἐρεῖ γέ	τις	ὥς ~ποτε τὰ τῆς κακίας
[2, 5]	ἱκανῶς πεπαιδευμένους τέρπει, μάλιστα ~(δὲ	ἥτις	ἕνα τὸν ἀρετῇ τε καὶ
[2, 10]	μοῦσαν ζητητέον, ὡς ~ἔοικεν, οὐχ	ἥτις	ἡδεῖα ἀλλ' ἥτις ὀρθή· μιμήσεως
[2, 10]	~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν δέ,	ἥτις	καλλίστη, ταύτης κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ
[2, 10]	~ἔοικεν, οὐχ ἥτις ἡδεῖα ἀλλ'	ἥτις	ὀρθή· μιμήσεως γὰρ ἦν, ὥς
[2, 5]	σχεδὸν ἐκείνην εἶναι Μοῦσαν ~καλλίστην	ἥτις	τοὺς βελτίστους καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένους
[2, 14]	οἴνου γεύεσθαι τὸ παράπαν, μηδ'	ὅστις	βουλευσόμενος εἰς βουλὴν ἀξίαν ~τινὰ
[2, 4]	σοφώτατον ἡγεῖσθαι καὶ ~κρίνειν νικᾶν,	ὃς	ἂν ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν
[2, 8]	γε αἴσχιστος λόγων καὶ ἐναντιώτατος	ὃς	ἂν μὴ φῇ ταῦτα ~οὕτως
[2, 2]	τὰ μὴ καλά; ἢ ~κεῖνος	ὃς	ἂν τῇ μὲν φωνῇ καὶ
[2, 2]	χορείαν τε καὶ ~μουσικὴν ἢ	ὃς	ἂν τῷ μὲν σώματι καὶ
[2, 4]	~ἥκειν ἀγωνιούμενον ἡδονῆς πέρι (μόνον,	ὃς	δ' ἂν τέρψῃ τοὺς θεατὰς
[2, 6]	οὔτ' ἐν ~λόγῳ ἄνδρα τιθείμην,	ὃς	μὴ πάντα τὰ λεγόμενα καλὰ
[2, 7]	τὸν ἥδιστον, ἄτοπος αὐτῶν ὁ	λόγος	ἂν ~γίγνοιτο. Βούλομαι δέ μοι
[2, 2]	ὀρθῆς εἴθ' Ἑλληνικῆς εἴτε βαρβαρικῆς	~λόγος	ἂν εἴη. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	μοι τρίτον ἢ τέταρτον ὁ	λόγος	εἰς ταὐτὸν (περιφερόμενος ἥκειν, ὡς
[2, 12]	πρὸς ἀρετήν. Καὶ ὅπερ ὁ	λόγος	ἐν ἀρχαῖς ἐβουλήθη, τὴν τῷ
[2, 1]	δὴ ~λέγομεν; ἔνεσθ' ὡς ὁ	λόγος	ἔοικεν βούλεσθαι σημαίνειν· ὅπῃ δὲ
[2, 8]	καὶ ~νῦν αὐτὸ ᾕρηχ' ὁ	λόγος	ἔχειν, εἴπερ τι καὶ ἄλλο
[2, 8]	~Οὐκοῦν ὁ μὲν μὴ χωρίζων	λόγος	ἡδύ τε καὶ δίκαιον (καὶ
[2, 11]	μὲν οὖν ἐκ ~τούτων ὁ	λόγος	ἡμῖν δοκεῖ μοι σημαίνειν ἤδη,
[2, 13]	ὡς ἔοικεν, ὁ τῶν ἄλλων	λόγος,	ἵνα μανῶμεν, φησὶν ἐπὶ ~τιμωρίᾳ
[2, 3]	ἐγνώσθη παρ' αὐτοῖς οὗτος ὁ	~λόγος	ὃν τὰ νῦν λέγομεν ἡμεῖς,
[2, 10]	δρῶ τοῦτο, εἴπερ· ἀλλ' ὁ	λόγος	ὅπῃ φέρει, ~ταύτῃ πορευώμεθα, εἰ
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος)	~Λόγος	τις ἅμα καὶ φήμη ὑπορρεῖ
[2, 1]	ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ φύσιν ὁ	λόγος	ὑμνεῖται τὰ νῦν, ἢ πῶς.
[2, 12]	γέγονεν. Θορυβώδης μέν που ὁ	σύλλογος	ὁ τοιοῦτος ~ἐξ ἀνάγκης προϊούσης
[2, 5]	ἵν' οὖν ἡ ψυχὴ τοῦ	παιδὸς	μὴ ἐναντία ~χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι
[2, 3]	τοῦτον (σεσωμένα χρόνον μέλη τῆς	~Ἴσιδος	ποιήματα γεγονέναι. Ὥσθ' ὅπερ ἔλεγον,
[2, 8]	τοὺς νέους, ἔστιν ὅτι τούτου	ψεῦδος	λυσιτελέστερον ἂν ~(ἐψεύσατό ποτε καὶ
[2, 7]	ἔτι συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπως; εἰ	θεὸς	ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὦ φίλοι,
[2, 13]	φήμη ὑπορρεῖ πως ὡς ὁ	θεὸς	οὗτος ὑπὸ τῆς μητρυᾶς Ἥρας
[2, 1]	καὶ πρὸς τὸ γῆρας παρεγένετο·	τέλεος	δ' ~οὖν ἔστ' ἄνθρωπος ταῦτα
[2, 7]	ἡδονῆς ἀγαθὸν ἂν γίγνοιτο; ~φέρε,	κλέος	τε καὶ ἔπαινος πρὸς ἀνθρώπων
[2, 9]	αὖ τῆς ~φωνῆς, τοῦ τε	ὀξέος	ἅμα καὶ βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία
[2, 9]	τοῦ τε ὀξέος ἅμα καὶ	βαρέος	συγκεραννυμένων, ἁρμονία ὄνομα ~προσαγορεύοιτο, χορεία
[2, 14]	καὶ ~νόμον ἔχουσιν ὀρθὸν οὐ	ποτέος	(οἶνος· ὥστε κατὰ τὸν λόγον
[2, 10]	τῇ παιδοτροφίᾳ ὅθεν οὐ μόνον	ἀγαθὸς	~(ἂν στρατιώτης εἴη, πόλιν δὲ
[2, 6]	ἀναγκάζετε λέγειν ὡς ὁ μὲν	~ἀγαθὸς	ἀνὴρ σώφρων ὢν καὶ δίκαιος
[2, 3]	ἢ ~(κατὰ φύσιν ἢ κατὰ	ἔθος	ἢ κατ' ἀμφότερα, τούτους μὲν
[2, 4]	ὀρθῶς ἂν νικᾶν. Τὸ γὰρ	ἔθος	ἡμῖν τῶν νῦν δὴ πάμπολυ
[2, 1]	τὰς φύσεις, ἢ καί τι	μέγεθος	ὠφελίας ἄξιον ~πολλῆς σπουδῆς ἔνεστ'
[2, 9]	ἐκ (σκληροτέρου τὸ τῆς ψυχῆς	~ἦθος,	καθάπερ εἰς πῦρ σίδηρον ἐντεθέντα
[2, 4]	μειράκια καὶ σχεδὸν ἴσως τὸ	πλῆθος	πάντων. ~(Κλεινίας) ~Ἴσως δῆτα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 12]	ἂν παιδείαν τῆς ἐπὶ τὸ	~πλῆθος	φερούσης εἶεν μετακεχειρισμένοι καὶ τῆς
[2, 5]	δι' ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον ὡς ὄντως	ὀρθός	ἐστιν· ἵν' οὖν ἡ ψυχὴ
[2, 9]	καὶ παντοίοις ἀνθρώποις ᾄδειν ἑστὼς	ὀρθὸς	ἔτι μᾶλλον ~αἰσχύνοιτ' ἄν· καὶ
[2, 5]	δὴ καὶ τὸν ποιητικὸν ὁ	~ὀρθὸς	νομοθέτης ἐν τοῖς καλοῖς ῥήμασι
[2, 6]	~ἀγαθὸς ἀνὴρ σώφρων ὢν καὶ	δίκαιος	εὐδαίμων ἐστὶ καὶ μακάριος, ἐάντε
[2, 9]	ἔτη ~μέχρι ἑξήκοντα αὐτῷ χορεύσουσιν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἀληθέστατα μέντοι λέγεις. Λόγου δὴ
[2, 4]	~ταύτῃ γίγνοιτο; ~(Κλεινίας) ~Τάχ' ἄν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἀλλ' ὦ μακάριε, μὴ ταχὺ
[2, 8]	~Ἀναγκαῖόν που τὴν τῆς ἀμείνονος.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἀναγκαῖον ἄρα τὸν ἄδικον βίον
[2, 1]	ὑπ' αὐτοῦ. ~(Κλεινίας) ~Λέγ' οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἀναμνησθῆναι τοίνυν ἔγωγε πάλιν ἐπιθυμῶ
[2, 13]	~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς ταύτην τὴν ἐρώτησιν;	~(Ἀθηναῖος)	~Ἀποκεκρίσθαι ἔγωγ' ἄν σε φαίην
[2, 9]	ἂν γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;	~(Ἀθηναῖος)	~Ἆρ' οὖν ἡμῖν τά γε
[2, 4]	ὑπὸ σοῦ τὰ νῦν λεχθέντων.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἆρ' οὖν θαρροῦντες λέγομεν τὴν
[2, 10]	λόγου ἄξιον. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἆρ' οὖν οὐ πᾶσαν μίμησιν
[2, 4]	δυνάμεθα ἄγειν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστι ταῦτα.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἆρ' οὖν οὐχ ἡμῶν οἱ
[2, 7]	φαινόμεθά πως, τὰ δ' οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἆρ' οὖν ὑγίειάν τε κεκτημένον
[2, 5]	ἀφερμηνεύεις, ἀλλ' οὐδέποτε τῶν αὐτῶν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἄριστά γ' ὦ Κλεινία. Εἰ
[2, 11]	μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος)	~Γελοῖος γὰρ ὅ γε πολὺς
[2, 10]	καὶ ὑποκριταί; ~(Κλεινίας) ~Καὶ μάλα.	~(Ἀθηναῖος)	~Δεῖ δὴ καθ' ἕκαστόν γε,
[2, 4]	τοῦτο· ἦ γάρ; ~(Κλεινίας) ~Ναί.	~(Ἀθηναῖος)	~Δῆλον ὡς ἔμοιγε καὶ ὑμῖν
[2, 5]	εἰ τόδε. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον;	~(Ἀθηναῖος)	~Δοκεῖ μοι τρίτον ἢ τέταρτον
[2, 4]	γάρ; ~(Κλεινίας) ~πῶς γὰρ οὔ;	~(Ἀθηναῖος)	~Ἐὰν δέ γ' οἱ μείζους
[2, 14]	~Ποῖον δὴ καὶ τίνα λέγεις;	~(Ἀθηναῖος)	~Εἰ μέν τις πόλις ὡς
[2, 4]	ταύτην ἀποκρίνωμαι; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;	~(Ἀθηναῖος)	~Εἰ μὲν τοίνυν τὰ πάνυ
[2, 2]	~λόγος ἂν εἴη. ~(Κλεινίας) ~Ναί.	~(Ἀθηναῖος)	~Εἶεν· τί δὲ δὴ τὸ
[2, 7]	γίγνεσθαι σαφῶς; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Εἶεν· τί οὖν τὸ μετὰ
[2, 8]	μὴν οὐ ῥᾴδιον εἶναι πείθειν.	~(Ἀθηναῖος)	~Εἶεν· τὸ μὲν τοῦ Σιδωνίου
[2, 4]	συμβαίνειν; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ πέρι λέγεις;	~(Ἀθηναῖος)	~Εἰκός που τὸν μέν τινα
[2, 10]	~χοροῖς ἐμάθομεν συνήθεις ᾄδειν γενόμενοι.	~(Ἀθηναῖος)	~Εἰκότως γε· ὄντως γὰρ οὐκ
[2, 9]	ἀλλ' ἔτι σαφέστερον πειρῶ φράζειν.	~(Ἀθηναῖος)	~Εἴπομεν, εἰ μεμνήμεθα, κατ' ἀρχὰς
[2, 9]	ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πολύ γε.	~(Ἀθηναῖος)	~Εἰς μέν γε τὸ προάγειν
[2, 11]	ἴσως ἂν λεχθείη. ~(Κλεινίας) ~Πῶς;	~(Ἀθηναῖος)	~Εἰσὶν δήπου κατὰ τὴν ὄψιν
[2, 3]	πλανᾶν ἡμᾶς. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον;	~(Ἀθηναῖος)	~Ἐπειδὴ μιμήματα τρόπων ἐστὶ τὰ
[2, 14]	διελθεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἐπὶ τοίνυν τῇ τῆς μέθης
[2, 2]	οὕτως ἔχειν ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἔτι δὴ τόδε· πότερον ἅπαντες
[2, 10]	καὶ μιμητικήν; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;	~(Ἀθηναῖος)	~Ἥκιστ' ἄρα ὅταν τις μουσικὴν
[2, 3]	πῶς τὸ τοιοῦτον φῂς νενομοθετῆσθαι;	~(Ἀθηναῖος)	~Θαῦμα καὶ ἀκοῦσαι. Πάλαι γὰρ
[2, 2]	ἂν εἴη καλῶς. ~(Κλεινίας) ~Ἔοικεν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ἴδωμεν δὴ τί ποτ' ἐστὶ
[2, 13]	γεγονέναι; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ;	~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ δὴ καὶ τὸν οἶνόν
[2, 8]	ποτὲ βούλει φράζειν αὐτῶν πέρι.	~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ μὴν εἰσίν γε οὗτοι
[2, 4]	οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ μὴν ἔν γε τῷ
[2, 10]	ὀρθότατον. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ μὴν καὶ τῇ μαθήσει
[2, 10]	ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ;	~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ μὴν τοῦτό γε πᾶς
[2, 13]	ὦ ξένε, τὸν λόγον ἀπεμνημόνευκας.	~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ τὰ μὲν δὴ τῆς
[2, 14]	καὶ παιδιὰν ἐτεκέτην. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα.	~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ τὸ μέν, φαμέν, ἤδη
[2, 10]	τοῦ καλοῦ μιμήματι. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα.	~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ τούτοις δὴ τοῖς τὴν
[2, 2]	λεγόμενον. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον δή;	~(Ἀθηναῖος)	~Καλῶς ᾄδει, φαμέν, καὶ καλῶς
[2, 2]	ὅτε γε μηδὲ τὰ χρώματα;	~(Ἀθηναῖος)	~Καλῶς γε, ὦ ἑταῖρε. Ἀλλ'
[2, 1]	καὶ τὰ νῦν ~εἰρῆσθαι δοκεῖ.	~(Ἀθηναῖος)	~Καλῶς τοίνυν. Τούτων γὰρ δὴ
[2, 1]	κατορθουμένῳ σωτηρία. ~(Κλεινίας) ~Μέγα λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Λέγω τοίνυν τῶν παίδων παιδικὴν
[2, 13]	λεχθέν. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον δή;	~(Ἀθηναῖος)	~Λόγος τις ἅμα καὶ φήμη
[2, 11]	τοῖς ῥυθμοῖς; ~(Κλεινίας) ~Ἔοικε γοῦν.	~(Ἀθηναῖος)	~Μὴ τοίνυν ἀπείπωμεν λέγοντες τὸ
[2, 13]	εἴη τοιαύτη οἵαν νῦν λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Μὴ τοίνυν ἐκεῖνό γ' ἔτι
[2, 4]	νεότητα μνήμῃ ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα.	~(Ἀθηναῖος)	~Μῶν οὖν οἰόμεθα καὶ κομιδῇ
[2, 3]	παρ' αὑτοῖς. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Μῶν οὖν τι βλάβην ἔσθ'
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Ἀβλαβῆ λέγεις ἡδονὴν μόνον.	~(Ἀθηναῖος)	~Ναί, καὶ παιδιάν γε εἶναι
[2, 8]	τὸν νῦν λόγον, ὦ φίλοι.	~(Ἀθηναῖος)	~Νομοθέτης δὲ οὗ τι καὶ
[2, 3]	τέχνην ~ἀπειργασμένα. ~(Κλεινίας) ~Θαυμαστὸν λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Νομοθετικὸν μὲν οὖν καὶ πολιτικὸν
[2, 3]	λόγον ἔχει· πῶς γὰρ ἄν;	~(Ἀθηναῖος)	~Νῦν δέ γε αὐτὸ ὡς
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Σχολῇ· πῶς δ' οὔ;	~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ δὲ τὸ ὀρθῶς μὴ
[2, 2]	τὸ σύνολόν ἐστιν. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον.	~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ καλῶς ἄρα πεπαιδευμένος ᾄδειν
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~πῶς δ' οὐ μεμνήμεθα;	~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ μὲν τοίνυν τοῦ Ἀπόλλωνος
[2, 13]	λέγεις, καὶ πῶς ἑκάτερα διαιρῶν;	~(Ἀθηναῖος)	~Ὅλη μέν που χορεία ὅλη
[2, 3]	γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Δοκῶ μὲν οὐδέν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ὅπου δὴ νόμοι καλῶς εἰσι
[2, 7]	ἂν ταῦτά γ' ἔτι συγχωροῖμεν;	~(Ἀθηναῖος)	~Ὅπως; εἰ θεὸς ἡμῖν, ὡς
[2, 11]	τὰ καλὰ τῶν ζῴων ἐγιγνώσκομεν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ὀρθότατα λέγεις. Ἆρ' οὖν οὐ
[2, 10]	πάλιν αὖ τοὺς νομοθέτας φαυλίζεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκ, ὠγαθέ, προσέχων τούτῳ τὸν
[2, 14]	μετέχετε. ~(Κλεινίας) ~Σχεδὸν ἀληθῆ λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν αὖ ταύτης ἀρχὴ μὲν
[2, 2]	ὦ ξένε, λέγεις τῆς παιδείας.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν εἰ μὲν τὸ καλὸν
[2, 12]	Ἄρεως ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν εἴ γε εἴη τοιαύτη
[2, 9]	οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν ἐν θεάτρῳ γε καὶ
[2, 12]	ἄλλων γεγονέναι. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν ἔφαμεν, ὅταν γίγνηται ταῦτα,
[2, 10]	ἀλλ' οὐχ ἡδονή. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν ἡδονῇ κρίνοιτ' ἂν μόνον
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Μεμνήμεθα· τί δ' οὔ;	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν καὶ ὅτι τὴν ῥυθμοῦ
[2, 10]	ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν μουσικήν γε πᾶσάν φαμεν
[2, 2]	Ἀπόλλωνος, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν ὁ μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος
[2, 8]	καὶ κακά; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς;	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν ὁ μὲν μὴ χωρίζων
[2, 10]	ταύτης κοινωνεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ γε.	~(Ἀθηναῖος)	~Οὐκοῦν πρῶτον μὲν δεῖ τόδε
[2, 12]	τῶν νῦν ~(λεγομένων. ~(Κλεινίας) ~Ἀνάγκη.	~(Ἀθηναῖος)	~Πᾶς δέ γε αὐτὸς αὑτοῦ
[2, 9]	εἰ τῇδε. ~(Κλεινίας) ~Πῇ δή;	~(Ἀθηναῖος)	~Πᾶς που γιγνόμενος πρεσβύτερος ὄκνου
[2, 10]	~παντάπασιν ἀσχήμων (γίγνοιτο. ~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος)	~Ποίαν δὲ ἥσουσιν οἱ ἄνδρες
[2, 13]	τε καὶ οὕτω δὴ ποίει.	~(Ἀθηναῖος)	~Ποιητέον· οὐδὲ γὰρ πάνυ χαλεπόν
[2, 3]	ἡδονὰς ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας) ~Εἰκός γε.	~(Ἀθηναῖος)	~Πότερον εἰκὸς ἢ καὶ ἀναγκαῖον
[2, 9]	ἂν δεῖν ταῦτα οὕτω πράττεσθαι;	~(Ἀθηναῖος)	~Ποῦ δὴ τοῦθ' ἡμῖν τὸ
[2, 8]	λέγοντες. ~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον ἃ λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Πρῶτον μὲν τοίνυν ὁ Μουσῶν
[2, 9]	~ἐργάζοιντο; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα μέντοι λέγεις.	~(Ἀθηναῖος)	~Πῶς οὖν αὐτοὺς παραμυθησόμεθα προθύμους
[2, 9]	ὥς γε τὰ νῦν λεγόμενα.	~(Ἀθηναῖος)	~Πῶς οὖν πρέπον ἂν εἴη
[2, 4]	πλῆθος πάντων. ~(Κλεινίας) ~Ἴσως δῆτα.	~(Ἀθηναῖος)	~Ῥαψῳδὸν δέ, καλῶς Ἰλιάδα καὶ
[2, 5]	βέλτιστον γίγνεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;	~(Ἀθηναῖος)	~Συγχωρῶ δὴ τό γε τοσοῦτον
[2, 13]	μουσικήν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Τὰ δέ γε τοῦ σώματος,
[2, 13]	τῆς φωνῆς κίνησις. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα.	~(Ἀθηναῖος)	~Τὰ μὲν τοίνυν τῆς φωνῆς
[2, 2]	οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Ταῦτ' ἄρα μετὰ τοῦθ' ἡμῖν
[2, 8]	παντὶ ~πρὸς ἀμφότερα. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται.	~(Ἀθηναῖος)	~Τὴν δ' ἀλήθειαν τῆς κρίσεως
[2, 10]	ἂν εἴη προσαγορεύειν; ~(Κλεινίας) ~Ναί.	~(Ἀθηναῖος)	~Τὴν δέ γε ὀρθότητά που
[2, 2]	προσθῶμεν ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν.	~(Ἀθηναῖος)	~Τί δ' ἂν τὰ καλά
[2, 11]	μεμιμημένον ζῷον; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς;	~(Ἀθηναῖος)	~Τί δ' εἰ γιγνώσκοιμεν ὅτι
[2, 5]	τὰ τοιαῦτα; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;	~(Ἀθηναῖος)	~Τί δ' εἰ καὶ παρὰ
[2, 10]	τὴν ~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν οὕτως.	~(Ἀθηναῖος)	~Τί δὲ τῇ τῶν ὁμοίων
[2, 7]	~Οὐκ ἂν ἔτι τοῦθ' ὁμοίως.	~(Ἀθηναῖος)	~Τί δέ; τὸ καὶ ἀηδῶς
[2, 7]	αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Τί δέ; τὸ καὶ κακῶς;
[2, 4]	ἀθλητῶν ἑκάστων αὐτήκοος αὐτὸς γενέσθαι;	~(Ἀθηναῖος)	~Τί οὖν δή; βούλεσθε ἐγὼ
[2, 11]	ἡμῖν ἀπεικασίαι μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί.	~(Ἀθηναῖος)	~Τί οὖν εἴ τις καὶ
[2, 11]	~προσήκοντα δὲ ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα.	~(Ἀθηναῖος)	~Τί οὖν ὁ μηδ' ὅτι
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Τοῦ παντὸς μὲν οὖν.	~(Ἀθηναῖος)	~Τί ποτ' ἂν οὖν λέγομεν
[2, 10]	τινα; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ;	~(Ἀθηναῖος)	~Τίς ἂν οὖν πρέποι θείοις
[2, 13]	κατὰ τὴν φωνήν. ~(Κλεινίας) ~Ναί.	~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ δέ γε κατὰ τὴν
[2, 13]	αὐτοῦ ~γυμναστικὴν προσείπωμεν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα.	~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ δὲ τῆς μουσικῆς, ὃ
[2, 9]	ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας) ~τοῦ πέρι;	~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ δεῖν πάντ' ἄνδρα καὶ
[2, 1]		~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο, ὡς
[2, 8]	ἡμῶν ἀμφισβητῆσαί ποτ' ἂν ~οὐδέτερος.	~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ μετὰ τοῦτο τοίνυν ἐμὸν
[2, 8]	καὶ ἄλλα μυρία; ~(Κλεινίας) ~Ποῖα;	~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ σπαρέντων ποτὲ ὀδόντων ὁπλίτας
[2, 12]	ὁτῳοῦν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ τίς μηχανή;	~(Ἀθηναῖος)	~Τοῦτ' οὖν, ὡς ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν
[2, 12]	φόβον ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν ταῦτα.	~(Ἀθηναῖος)	~Τούτων δέ γε τῶν νόμων
[2, 6]	σὺ νυνδὴ δεῖν εἶναι, γίγνοιτο.	~(Ἀθηναῖος)	~Φέρε δή, συνομολογησώμεθα τὰ νῦν.
[2, 2]	κεχορευκότα θετέον; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;	~(Ἀθηναῖος)	~Χορεία γε μὴν ὄρχησίς τε
[2, 2]	δὲ ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα οἰχήσεται,	~μάταιος	ὁ μετὰ ταῦθ' ἡμῖν περὶ
[2, 7]	θεούς· (ἆρ' ὁ δικαιότατός ἐστιν	βίος	ἥδιστος, ἢ δύ' ἐστόν ~τινε
[2, 7]	φθέγγεσθαι. Φέρε γάρ, ὦ πρὸς	Διός	τε καὶ ~Ἀπόλλωνος, ὦ ἄριστοι
[2, 5]	οὖν οὕτω δοκοῦσίν σοι, πρὸς	Διός,	ὦ ξένε, ἐν ταῖς ἄλλαις
[2, 7]	μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν ἡμᾶς χρεών;	Ἀνδρεῖος	γὰρ δὴ καὶ ἰσχυρὸς καὶ
[2, 6]	Μίδα μᾶλλον, ᾖ δὲ ἄδικος,	ἄθλιός	τ' ἐστὶ καὶ ἀνιαρῶς ~ζῇ.
[2, 11]	~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος)	~Γελοῖος	γὰρ ὅ γε πολὺς ὄχλος
[2, 6]	καὶ δίκαιος εὐδαίμων ἐστὶ καὶ	μακάριος,	ἐάντε μέγας ~καὶ ἰσχυρὸς ἐάντε
[2, 7]	καὶ ἰσχυρὸς καὶ ~καλὸς καὶ	πλούσιος,	καὶ (ποιῶν ὅτιπερ ἐπιθυμοῖ τὸν
[2, 11]	φησὶν Ὀρφεὺς λαχεῖν ὥραν τῆς	τέρψιος.	Ταῦτά γε γὰρ ὁρῶσι ~πάντα
[2, 2]	ποτ' ἂν οὖν λέγομεν τὸ	πεπλανηκὸς	ἡμᾶς εἶναι; Πότερον οὐ ταὐτά
[2, 6]	καὶ Μίδα μᾶλλον, ᾖ δὲ	ἄδικος,	ἄθλιός τ' ἐστὶ καὶ ἀνιαρῶς
[2, 6]	τοιοῦτος ὢν ὀρέγοιτο ἐγγύθεν ~ἱστάμενος,	ἄδικος	δὲ ὢν μήτε τολμῷ ὁρῶν
[2, 7]	ἅπαντα, οὐχ ὑμῖν ~δοκεῖ, εἴπερ	ἄδικος	εἴη καὶ ὑβριστής, ἐξ ἀνάγκης
[2, 8]	τοίνυν ὁ Μουσῶν χορὸς ὁ	παιδικὸς	ὀρθότατ' ἂν εἰσίοι πρῶτος τὰ
[2, 3]	τἀναντία τὰς ἡδονὰς ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας)	~Εἰκός	γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον εἰκὸς ἢ
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Εἰκός γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον	εἰκὸς	ἢ καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι
[2, 2]	παράπαν ~φθέγγεσθαι, τόδε δὲ μᾶλλον	εἰκὸς	πλανᾶν ἡμᾶς. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον;
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Τοῦ πέρι λέγεις; ~(Ἀθηναῖος)	~Εἰκός	που τὸν μέν τινα ἐπιδεικνύναι,
[2, 5]	καθάπερ ὁ Σικελικός τε ~καὶ	Ἰταλικὸς	νόμος νῦν, τῷ πλήθει τῶν
[2, 5]	καὶ Ἑλληνικῷ νόμῳ, καθάπερ ὁ	Σικελικός	τε ~καὶ Ἰταλικὸς νόμος νῦν,
[2, 1]	οἰκτίραντες τὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπίπονον	πεφυκὸς	γένος, ~ἀναπαύλας τε αὐτοῖς τῶν
[2, 7]	γὰρ δὴ καὶ ἰσχυρὸς καὶ	~καλὸς	καὶ πλούσιος, καὶ (ποιῶν ὅτιπερ
[2, 5]	κρίσιν· οὐ γὰρ μαθητὴς ἀλλὰ	~διδάσκαλος,	ὥς γε τὸ δίκαιον, θεατῶν
[2, 11]	ποιήσασαι τὸ χρῶμα γυναικῶν ~καὶ	μέλος	ἀποδοῦναι, καὶ μέλος ἐλευθέρων αὖ
[2, 11]	λόγους ψιλοὺς εἰς μέτρα (τιθέντες,	μέλος	δ' αὖ καὶ ῥυθμὸν ἄνευ
[2, 2]	καλὸν χρὴ φάναι σχῆμα ἢ	μέλος	εἶναί ποτε; Φέρε, ἀνδρικῆς ~ψυχῆς
[2, 11]	γυναικῶν ~καὶ μέλος ἀποδοῦναι, καὶ	μέλος	ἐλευθέρων αὖ καὶ σχήματα συνθεῖσαι
[2, 2]	τε καὶ ἀνδρείου σχῆμα ἢ	~μέλος	ἔστιν τε, καὶ (ὀρθῶς προσαγορεύειν
[2, 11]	ῥυθμοὺς καὶ σχῆμα ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι	μέλος	ἢ λόγον ἐναντίον ἀποδοῦναι τοῖς
[2, 2]	μὲν καὶ εὐάρμοστον, ~εὔχρων δὲ	μέλος	ἢ σχῆμα οὐκ ἔστιν ἀπεικάσαντα,
[2, 13]	σχῆμα δὲ ἴδιον. (Ἐκεῖ δὲ	μέλος	ἡ τῆς φωνῆς κίνησις. ~(Κλεινίας)
[2, 2]	διερευνητέον, σχῆμά ~τε καλὸν καὶ	μέλος	καὶ ᾠδὴν καὶ ὄρχησιν· εἰ
[2, 11]	που προσήκοντα μὲν ἔχον πᾶν	μέλος	ὀρθῶς ἔχει, μὴ ~προσήκοντα δὲ
[2, 6]	ἂν ἐπιθυμῇ, ~καὶ τὸ δὴ	τέλος	ἁπάσης μακαριότητος εἶναι τὸ πάντα
[2, 8]	δὲ οὗ τι καὶ σμικρὸν	ὄφελος,	εἰ καὶ μὴ τοῦτο ἦν
[2, 6]	ἄριστον μὲν ὑγιαίνειν, δεύτερον δὲ	κάλλος,	τρίτον δὲ πλοῦτος, μυρία δὲ
[2, 11]	~Γελοῖος γὰρ ὅ γε πολὺς	ὄχλος	ἡγούμενος ἱκανῶς γιγνώσκειν τό τε
[2, 9]	τῇ δὴ τῆς κινήσεως (τάξει	ῥυθμὸς	ὄνομα εἴη, τῇ δὲ αὖ
[2, 1]	~τάξεων οὐδὲ ἀταξιῶν, οἷς δὴ	ῥυθμὸς	ὄνομα καὶ ἁρμονία· ἡμῖν δὲ
[2, 7]	ἀγαθόν τε καὶ καλὸν ~ὁ	νόμος	ἐνὸν ἐπαινεῖ. Τί γὰρ δὴ
[2, 5]	ὁ Σικελικός τε ~καὶ Ἰταλικὸς	νόμος	νῦν, τῷ πλήθει τῶν θεατῶν
[2, 8]	(καὶ ἀγαθόν τε καὶ ~καλὸν	πιθανός	γ' εἰ μηδὲν ἕτερον, πρὸς
[2, 12]	τοιούτῳ τῶν πέλας, ἄρχων δ'	ἱκανὸς	ἀξιοῖ ~ἑαυτοῦ τε καὶ τῶν
[2, 1]	τὸ τῶν ἀνθρώπων ἐπίπονον πεφυκὸς	γένος,	~ἀναπαύλας τε αὐτοῖς τῶν πόνων
[2, 10]	εἴη, πόλιν δὲ καὶ ἄστη	δυνάμενος	διοικεῖν, ὃν δὴ κατ' ἀρχὰς
[2, 4]	δὲ αὐτὸ τοῦτο ὅτι μάλιστα	~ἀπεργασάμενος	καὶ κριθῇ τῶν ἀγωνισαμένων ἥδιστος
[2, 6]	ων” τοιοῦτος ὢν ὀρέγοιτο ἐγγύθεν	~ἱστάμενος,	ἄδικος δὲ ὢν μήτε τολμῷ
[2, 7]	δικαιότατα. Ταύτῃ μὲν οὖν ὁ	τιθέμενος	εἴτε νομοθέτης εἴτε καὶ πατὴρ
[2, 1]	καὶ τὰ ἐν (τούτοις πάντα	κεκτημένος	ἀγαθά. ~Παιδείαν δὴ λέγω τὴν
[2, 13]	ἀνθρώπων δεδόσθαι· ὁ δὲ νῦν	λεγόμενος	ὑφ' ἡμῶν φάρμακον ἐπὶ ~τοὐναντίον
[2, 13]	~Ὦ ἄριστε, Κρησὶν καὶ Λακεδαιμονίοις	διαλεγόμενος,	μουσικῆς πέρι διελθόντων ~ἡμῶν, ἐλλειπόντων
[2, 2]	καὶ λύπῃ κατορθοῖ, τὰ μὲν	ἀσπαζόμενος,	ὅσα καλά, τὰ ~δὲ δυσχεραίνων,
[2, 12]	πόσεως ἐπὶ μᾶλλον ἀεὶ συμβαίνει	γιγνόμενος,	ὅπερ ~ὑπεθέμεθα κατ' ἀρχὰς ἀναγκαῖον
[2, 9]	~Πῇ δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς που	γιγνόμενος	πρεσβύτερος ὄκνου πρὸς τὰς (ᾠδὰς
[2, 9]	ἂν ἐθέλοι προθυμότερόν ~γε, ἧττον	αἰσχυνόμενος,	οὐκ ἐν πολλοῖς ἀλλὰ ἐν
[2, 5]	τέταρτον ὁ λόγος εἰς ταὐτὸν	(περιφερόμενος	ἥκειν, ὡς ~ἄρα παιδεία μέν
[2, 8]	τὰ ~τοιαῦτα εἰς τὸ μέσον	ᾀσόμενος	ἁπάσῃ σπουδῇ καὶ ὅλῃ τῇ
[2, 14]	γεύεσθαι τὸ παράπαν, μηδ' ὅστις	βουλευσόμενος	εἰς βουλὴν ἀξίαν ~τινὰ λόγου
[2, 5]	μᾶλλον ὁ κριτὴς καθίζει, καὶ	~ἐναντιωσόμενος	τοῖς τὴν ἡδονὴν μὴ προσηκόντως
[2, 4]	τέρψῃ τοὺς θεατὰς ~μάλιστα, μηδὲν	ἐπιταττόμενος	ᾧτινι τρόπῳ, νικήσῃ δὲ αὐτὸ
[2, 7]	με ἐβούλου ζῆν; Ἀλλ' ἀεὶ	διακελευόμενος	οὐδὲν ἐπαύου ζῆν με ~ὡς
[2, 3]	ἀνθρώπων μὴ μισῇ, χαίρῃ δὲ	ἀποδεχόμενος,	ψέγῃ δὲ ὡς ἐν παιδιᾶς
[2, 8]	νέοις ἵλεων μετὰ πειθοῦς (γίγνεσθαι	ἐπευχόμενος.	~Δεῖ δὲ δὴ καὶ ἔτι
[2, 2]	~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ καλῶς ἄρα	πεπαιδευμένος	ᾄδειν τε καὶ ὀρχεῖσθαι δυνατὸς
[2, 2]	αὐτοῖς ~χρῆται; βέλτιον ὁ τοιοῦτος	πεπαιδευμένος	ἡμῖν ἔσται τὴν χορείαν τε
[2, 2]	δ' ἂν τὰ καλά τε	ἡγούμενος	εἶναι καλὰ καὶ τὰ αἰσχρὰ
[2, 11]	γὰρ ὅ γε πολὺς ὄχλος	ἡγούμενος	ἱκανῶς γιγνώσκειν τό τε εὐάρμοστον
[2, 8]	τριάκοντα ἐτῶν, τόν τε Παιᾶνα	ἐπικαλούμενος	μάρτυρα τῶν λεγομένων ~ἀληθείας πέρι
[2, 11]	μέγιστ' ἂν βλάπτοιτο, (ἤθη ~κακὰ	φιλοφρονούμενος,	χαλεπώτατόν τε αἰσθέσθαι διὰ τὸ
[2, 13]	πᾶσαν τὴν μανικὴν ~ἐμβάλλει χορείαν	τιμωρούμενος·	ὅθεν καὶ τὸν οἶνον ἐπὶ
[2, 7]	γίγνοιτο; ~φέρε, κλέος τε καὶ	ἔπαινος	πρὸς ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν
[2, 2]	μισῇ τὰ μὴ καλά; ἢ	~κεῖνος	ὃς ἂν τῇ μὲν φωνῇ
[2, 14]	~νόμον ἔχουσιν ὀρθὸν οὐ ποτέος	(οἶνος·	ὥστε κατὰ τὸν λόγον τοῦτον
[2, 7]	μήτε τινὰ ἀδικεῖν μήτε ὑπό	τινος	ἀδικεῖσθαι μῶν ἀηδὲς μέν, ἀγαθὸν
[2, 3]	Τοῦτο δὲ θεοῦ ἢ θείου	τινὸς	ἀνδρὸς ἂν εἴη, ~καθάπερ ἐκεῖ
[2, 2]	ἢ σώματος, εἴτε ~αὐτῆς εἴτε	τινὸς	εἰκόνος, σύμπαντα σχήματά τε καὶ
[2, 13]	ἀγαθὸν ὃ δωρεῖται λέγειν μὲν	ὄκνος	εἰς τοὺς πολλοὺς διὰ τὸ
[2, 8]	ἢ ταύτῃ, πρὸς ταῦτα οὐδεὶς	φθόνος	ἀμφισβητῆσαι τῷ λόγῳ. ~(Κλεινίας) ~Ἀλλ'
[2, 8]	~χείρονος ψυχῆς ἢ τὴν τῆς	βελτίονος;	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν που τὴν τῆς
[2, 2]	σώματος, εἴτε ~αὐτῆς εἴτε τινὸς	εἰκόνος,	σύμπαντα σχήματά τε καὶ μέλη
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖόν που τὴν τῆς	ἀμείνονος.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναγκαῖον ἄρα τὸν ἄδικον
[2, 8]	εἶναι φῶμεν; Πότερα τὴν τῆς	~χείρονος	ψυχῆς ἢ τὴν τῆς βελτίονος;
[2, 2]	πρώτην διὰ Μουσῶν τε ~καὶ	Ἀπόλλωνος,	ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ μὲν τοίνυν τοῦ	Ἀπόλλωνος	καὶ τῶν Μουσῶν (χορὸς εἴρηνται,
[2, 7]	ὦ πρὸς Διός τε καὶ	~Ἀπόλλωνος,	ὦ ἄριστοι τῶν ἀνδρῶν, εἰ
[2, 4]	~τε, καὶ τῶν ἀθλητῶν ἑκάστων	αὐτήκοος	αὐτὸς γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν
[2, 3]	~Νῦν δέ γε αὐτὸ ὡς	ἔπος	εἰπεῖν ἐν πάσαις ταῖς πόλεσιν
[2, 8]	πόρρωθεν ὁρώμενον ~πᾶσίν τε ὡς	ἔπος	εἰπεῖν καὶ δὴ καὶ τοῖς
[2, 3]	~γεγραμμένα ἢ τετυπωμένα οὐχ ὡς	ἔπος	εἰπεῖν μυριοστὸν ἀλλ' ὄντως τῶν
[2, 1]	δὲ τὸ ~νέον ἅπαν ὡς	ἔπος	εἰπεῖν τοῖς τε σώμασι καὶ
[2, 11]	κάλλους; ~(Κλεινίας) ~Πάντες μεντἂν ὡς	ἔπος	εἰπεῖν, ὦ ξένε, τὰ καλὰ
[2, 9]	μετέχειν ἡμῖν ᾠδῆς οὗτος ὁ	τρόπος	οὐκ ἂν ~παντάπασιν ἀσχήμων (γίγνοιτο.
[2, 7]	εἴτε νομοθέτης εἴτε καὶ πατὴρ	ἄτοπος	~ἂν οἶμαι καὶ ἄπορος φαίνοιτο
[2, 7]	δὴ φαῖεν τοὺς τὸν ἥδιστον,	ἄτοπος	αὐτῶν ὁ λόγος ἂν ~γίγνοιτο.
[2, 9]	~Πῶς δή; λέγε· μάλα γὰρ	ἄτοπος	γίγνοιτ' ἂν ὥς γε ἐξαίφνης
[2, 11]	γεγραμμένον ἢ τὸ πεπλασμένον ἐστὶν	ἄνθρωπος,	καὶ ~τὰ μέρη πάντα τὰ
[2, 1]	παρεγένετο· τέλεος δ' ~οὖν ἔστ'	ἄνθρωπος	ταῦτα καὶ τὰ ἐν (τούτοις
[2, 3]	δὲ θεοῦ ἢ θείου τινὸς	ἀνδρὸς	ἂν εἴη, ~καθάπερ ἐκεῖ φασιν
[2, 12]	ἐθέλοντα τάξιν καὶ τὸ κατὰ	μέρος	σιγῆς καὶ λόγου καὶ πόσεως
[2, 7]	ἥδιστος ὢν τυγχάνει, δικαιότατος δ'	ἕτερος;	Εἰ δὴ δύο φαῖεν, ~ἐροίμεθ'
[2, 8]	δύνασθαι ἡμῶν ἀμφισβητῆσαί ποτ' ἂν	~οὐδέτερος.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ μετὰ τοῦτο τοίνυν
[2, 12]	~Πᾶς δέ γε αὐτὸς αὑτοῦ	κουφότερος	αἴρεται καὶ γέγηθέν τε καὶ
[2, 9]	ἂν μᾶλλον, ὅσῳ ~πρεσβύτερος καὶ	σωφρονέστερος	γίγνεται, τόσῳ μᾶλλον. Ἆρ' οὐχ
[2, 9]	γιγνομένης αἰσχύνοιτ' ἂν μᾶλλον, ὅσῳ	~πρεσβύτερος	καὶ σωφρονέστερος γίγνεται, τόσῳ μᾶλλον.
[2, 9]	δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς που γιγνόμενος	πρεσβύτερος	ὄκνου πρὸς τὰς (ᾠδὰς μεστός,
[2, 8]	σπουδῇ καὶ ὅλῃ τῇ πόλει,	δεύτερος	δὲ ὁ ~μέχρι τριάκοντα ἐτῶν,
[2, 4]	τὸν μέν τινα ἐπιδεικνύναι, καθάπερ	Ὅμηρος,	ῥαψῳδίαν, ἄλλον δὲ ~κιθαρῳδίαν, τὸν
[2, 6]	ἐάντε μέγας ~καὶ ἰσχυρὸς ἐάντε	μικρὸς	καὶ ἀσθενὴς ᾖ, καὶ ἐὰν
[2, 7]	πατὴρ ἄτοπος ~ἂν οἶμαι καὶ	ἄπορος	φαίνοιτο τοῦ συμφωνούντως ἑαυτῷ λέγειν·
[2, 9]	γε ἐξαίφνης ἀκούσαντι Διονύσου ~πρεσβυτῶν	χορός,	εἰ ἄρα οἱ ὑπὲρ τριάκοντα
[2, 9]	τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ τῶν Μουσῶν	(χορὸς	εἴρηνται, τὸν δὲ ~τρίτον καὶ
[2, 8]	~Πρῶτον μὲν τοίνυν ὁ Μουσῶν	χορὸς	ὁ παιδικὸς ὀρθότατ' ἂν εἰσίοι
[2, 8]	δὲ δικαίου πάντα τἀναντία παντὶ	~πρὸς	ἀμφότερα. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν
[2, 7]	~φέρε, κλέος τε καὶ ἔπαινος	πρὸς	ἀνθρώπων τε καὶ θεῶν ἆρ'
[2, 3]	χοροῖς, ὅτι ἂν ~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι	πρὸς	ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας) ~Οὔτοι
[2, 12]	(μηδέποτε ἱκανὸν ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι νέοις	πρὸς	ἀρετήν. Καὶ ὅπερ ὁ λόγος
[2, 13]	τῆς φωνῆς μέχρι τῆς ψυχῆς	πρὸς	ἀρετὴν παιδείας οὐκ οἶδ' ὅντινα
[2, 5]	διέφθαρκε μὲν τοὺς ποιητὰς αὐτούς	(πρὸς	γὰρ τὴν ~τῶν κριτῶν ἡδονὴν
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Ἀλλ' οὔ μοι φαίνεται	πρός	γε ταῦτα δύνασθαι ἡμῶν ἀμφισβητῆσαί
[2, 7]	μοι φθέγγεσθαι. Φέρε γάρ, ὦ	πρὸς	Διός τε καὶ ~Ἀπόλλωνος, ὦ
[2, 5]	~Νῦν οὖν οὕτω δοκοῦσίν σοι,	πρὸς	Διός, ὦ ξένε, ἐν ταῖς
[2, 3]	ἤ τιν' ὠφελίαν αὖ τοῖς	πρὸς	τἀναντία τὰς ἡδονὰς ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	οὖν αὐτοὺς παραμυθησόμεθα προθύμους εἶναι	πρὸς	τὰς ᾠδάς; ~ἆρ' οὐ νομοθετήσομεν
[2, 9]	~Πᾶς που γιγνόμενος πρεσβύτερος ὄκνου	πρὸς	τὰς (ᾠδὰς μεστός, καὶ χαίρει
[2, 9]	μέντοι λέγεις. Λόγου δὴ δεῖ	πρὸς	ταῦτα οἶμαι, ὅπῃ τοῦτο εὔλογον
[2, 8]	ἄλλῃ ~πῃ δοκεῖ ἢ ταύτῃ,	πρὸς	ταῦτα οὐδεὶς φθόνος ἀμφισβητῆσαι τῷ
[2, 13]	οἴει σοι πότερον ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι	πρὸς	ταύτην τὴν ἐρώτησιν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀποκεκρίσθαι
[2, 5]	ταῖς ψυχαῖς αὗται ~νῦν γεγονέναι,	πρὸς	τὴν τοιαύτην ἣν λέγομεν συμφωνίαν
[2, 1]	δόξας βεβαίους εὐτυχὲς ὅτῳ καὶ	πρὸς	τὸ γῆρας παρεγένετο· τέλεος δ'
[2, 3]	οὐ ~μεγάλην τινὰ δύναμιν ἔχει	πρὸς	τὸ διαφθεῖραι τὴν καθιερωθεῖσαν χορείαν
[2, 8]	πιθανός γ' εἰ μηδὲν ἕτερον,	πρὸς	τό τινα ἐθέλειν ζῆν τὸν
[2, 5]	παίδων ὁλκή τε καὶ ἀγωγὴ	πρὸς	τὸν ὑπὸ τοῦ νόμου λόγον
[2, 8]	ἐτόλμησεν ἂν ἐπ' ἀγαθῷ ~ψεύδεσθαι	πρὸς	τοὺς νέους, ἔστιν ὅτι τούτου
[2, 3]	διεξιόντων ἑκάστων, οἷς μὲν ἂν	~πρὸς	τρόπου τὰ ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα
[2, 9]	ἡ φύσις ἁπάντων τῶν νέων	~διάπυρος	οὖσα ἡσυχίαν οὐχ οἵα τε
[2, 6]	καὶ μακάριος, ἐάντε μέγας ~καὶ	ἰσχυρὸς	ἐάντε μικρὸς καὶ ἀσθενὴς ᾖ,
[2, 7]	χρεών; Ἀνδρεῖος γὰρ δὴ καὶ	ἰσχυρὸς	καὶ ~καλὸς καὶ πλούσιος, καὶ
[2, 7]	οὐδέ, ~ὦ φίλε Κλεινία, Κρήτη	νῆσος	σαφῶς· καὶ νομοθέτης ὢν ταύτῃ
[2, 1]	καὶ ~φιλία καὶ λύπη καὶ	μῖσος	ἂν ὀρθῶς ἐν ψυχαῖς ἐγγίγνωνται
[2, 3]	τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ μέλους ἢ	ῥήματος	ἐχόμενον, ~τοῦτο διδάσκοντα καὶ τοὺς
[2, 5]	ἀνανδρίαν καὶ δειλίαν ἐκ ταὐτοῦ	~στόματος	οὗπερ τοὺς θεοὺς (ἐπεκαλέσατο μέλλων
[2, 14]	ἐπὶ στρατοπέδου γεύεσθαι τούτου τοῦ	~πώματος,	ἀλλ' ὑδροποσίαις συγγίγνεσθαι τοῦτον τὸν
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ δέ γε τοῦ	σώματος,	ἃ παιζόντων ὄρχησιν εἴπομεν, ἐὰν
[2, 13]	εἴπομεν, ἐὰν μέχρι τῆς τοῦ	σώματος	~ἀρετῆς ἡ τοιαύτη κίνησις γίγνηται,
[2, 13]	μὲν ψυχῆς κτήσεως ἕνεκα δεδόσθαι,	σώματος	δὲ ~ὑγιείας τε καὶ ἰσχύος.
[2, 2]	μὲν ἀρετῆς ἐχόμενα ψυχῆς ἢ	σώματος,	εἴτε ~αὐτῆς εἴτε τινὸς εἰκόνος,
[2, 11]	~τοιόνδε, οἷον τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ	σώματος	καὶ ἑκάστων τῶν μερῶν (τὰς
[2, 13]	δέ γε κατὰ τὴν τοῦ	σώματος	κίνησιν ῥυθμὸν μὲν κοινὸν τῇ
[2, 2]	πεπαιδευμένος ᾄδειν τε καὶ ὀρχεῖσθαι	δυνατὸς	ἂν εἴη καλῶς. ~(Κλεινίας) ~Ἔοικεν.
[2, 10]	γε εὖ καὶ τὸ κακῶς	δυνατὸς	εἴη ~διαγνῶναι; Λέγω δὲ οὐ
[2, 2]	καὶ (τῷ σώματι μὴ πάνυ	δυνατὸς	ᾖ κατορθοῦν, ἢ ~διανοεῖσθαι, τῇ
[2, 7]	ὁ μὲν ἥδιστος ὢν τυγχάνει,	δικαιότατος	δ' ἕτερος; Εἰ δὴ δύο
[2, 7]	~τούτους ἐροίμεθα θεούς· (ἆρ' ὁ	δικαιότατός	ἐστιν βίος ἥδιστος, ἢ δύ'
[2, 7]	ζῶν τὸν ἥδιστον βίον ἐστὶν	~μακαριώτατος·	εἶτα μετὰ ταῦτα ἔγωγ' ἂν
[2, 8]	νομοθέτῃ γε αἴσχιστος λόγων καὶ	ἐναντιώτατος	ὃς ἂν μὴ φῇ ταῦτα
[2, 3]	δὲ εὑρήσεις αὐτόθι τὰ μυριοστὸν	ἔτος	~γεγραμμένα ἢ τετυπωμένα οὐχ ὡς
[2, 6]	~καὶ τὸ δὴ τέλος ἁπάσης	μακαριότητος	εἶναι τὸ πάντα ταῦτα κεκτημένον
[2, 9]	ἀνθρώποις ἐπίκουρον τῆς τοῦ ~γήρως	αὐστηρότητος	ἐδωρήσατο τὸν οἶνον φάρμακον, ὥστε
[2, 10]	τοῦ συμπαρεπομένου τοῖς ἄλλοις, τῆς	~χάριτος,	ἣν δὴ κάλλιστά τις ὀνομάσαι
[2, 10]	παρακολουθεῖν μὲν τό γε τῆς	χάριτος,	τὴν ἡδονήν, τὴν δὲ ~ὀρθότητα
[2, 8]	μάλιστα ~φθέγγοιτ' ἀεὶ διὰ βίου	παντὸς	ἔν τε ᾠδαῖς καὶ μύθοις
[2, 2]	ἢ πολλοῦ ~δεῖ; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ	παντὸς	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί ποτ'
[2, 12]	ἐκεῖνον γιγνόμενον καὶ ἀναισχυντότερον τοῦ	δέοντος,	~καὶ οὐκ ἐθέλοντα τάξιν καὶ
[2, 12]	νεωτέροις (ἡγεμόνες ἠθῶν χρηστῶν ἀσπασμοῦ	προσήκοντος	~γίγνωνται· μέχρι δὲ τοσούτου παιδευθέντες
[2, 14]	καὶ ἔτεκεν, τοῦ δὲ μέλους	ὑπομιμνῄσκοντος	καὶ ἐγείροντος τὸν ~ῥυθμόν, κοινωθέντ'
[2, 14]	τοῦ δὲ μέλους ὑπομιμνῄσκοντος καὶ	ἐγείροντος	τὸν ~ῥυθμόν, κοινωθέντ' ἀλλήλοις χορείαν
[2, 8]	εἰς ~τοὐναντίον τούτου καταστήσει, τὸ	σκότος	(ἀφελών, καὶ πείσει ἁμῶς γέ
[2, 9]	~Πρῶτον μὲν δὴ διατεθεὶς οὕτως	ἕκαστος	ἆρ' οὐκ ἂν ἐθέλοι προθυμότερόν
[2, 9]	πρεσβύτερος ὄκνου πρὸς τὰς (ᾠδὰς	μεστός,	καὶ χαίρει ~τε ἧττον πράττων
[2, 4]	~ἀπεργασάμενος καὶ κριθῇ τῶν ἀγωνισαμένων	ἥδιστος	γεγονέναι τί ποτ' ἂν ~ἡγούμεθα
[2, 7]	(ἆρ' ὁ δικαιότατός ἐστιν βίος	ἥδιστος,	ἢ δύ' ἐστόν ~τινε βίω,
[2, 7]	~τινε βίω, οἷν ὁ μὲν	ἥδιστος	ὢν τυγχάνει, δικαιότατος δ' ἕτερος;
[2, 8]	δίκαιον ~βίον, ὥστε νομοθέτῃ γε	αἴσχιστος	λόγων καὶ ἐναντιώτατος ὃς ἂν
[2, 12]	~Ἀνάγκη. ~(Ἀθηναῖος) ~Πᾶς δέ γε	αὐτὸς	αὑτοῦ κουφότερος αἴρεται καὶ γέγηθέν
[2, 4]	καὶ τῶν ἀθλητῶν ἑκάστων αὐτήκοος	αὐτὸς	γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν δή;
[2, 2]	ἀρετῆς καλλίονα χορεύματα, οὐδ' ὡς	αὐτὸς	μὲν χαίρει τοῖς ~τῆς μοχθηρίας
[2, 2]	~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν	ἀπαίδευτος	ἀχόρευτος ἡμῖν ἔσται, τὸν (δὲ
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν ἀπαίδευτος	ἀχόρευτος	ἡμῖν ἔσται, τὸν (δὲ πεπαιδευμένον
[2, 3]	ὡς ἔοικεν, ἐγνώσθη παρ' αὐτοῖς	οὗτος	ὁ ~λόγος ὃν τὰ νῦν
[2, 9]	τοίνυν αὐτοὺς μετέχειν ἡμῖν ᾠδῆς	οὗτος	ὁ τρόπος οὐκ ἂν ~παντάπασιν
[2, 13]	ὑπορρεῖ πως ὡς ὁ θεὸς	οὗτος	ὑπὸ τῆς μητρυᾶς Ἥρας ~διεφορήθη
[2, 14]	~ἐμμετρότατα καὶ ὀλίγιστα γίγνοιτ' ἄν.	~Οὗτος,	ὦ ξένοι, ἡμῖν, εἰ συνδοκεῖ,
[2, 12]	μέν που ὁ σύλλογος ὁ	τοιοῦτος	~ἐξ ἀνάγκης προϊούσης τῆς πόσεως
[2, 2]	οὕτως αὐτοῖς ~χρῆται; βέλτιον ὁ	τοιοῦτος	πεπαιδευμένος ἡμῖν ἔσται τὴν χορείαν
[2, 6]	δέ, ἂν ὡς ὀλίγιστον ὁ	τοιοῦτος	~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα δὴ λέγειν,
[2, 6]	καὶ δὴ (καὶ δηΐ ων”	τοιοῦτος	ὢν ὀρέγοιτο ἐγγύθεν ~ἱστάμενος, ἄδικος
[2, 6]	δεύτερον δὲ κάλλος, τρίτον δὲ	πλοῦτος,	μυρία δὲ ἄλλα ~ἀγαθὰ λέγεται·
[2, 8]	ὁ παιδικὸς ὀρθότατ' ἂν εἰσίοι	πρῶτος	τὰ ~τοιαῦτα εἰς τὸ μέσον
[2, 13]	σώματος δὲ ~ὑγιείας τε καὶ	ἰσχύος.	~(Κλεινίας) ~Κάλλιστα, ὦ ξένε, τὸν
[2, 11]	παρασκευάζοιεν τῶν ~ἀνθρώπων ὅσους φησὶν	Ὀρφεὺς	λαχεῖν ὥραν τῆς τέρψιος. Ταῦτά
[2, 1]	(μισεῖν ~μὲν ἃ χρὴ μισεῖν	εὐθὺς	ἐξ ἀρχῆς μέχρι τέλους, στέργειν
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος γὰρ ὅ γε	πολὺς	ὄχλος ἡγούμενος ἱκανῶς γιγνώσκειν τό
[2, 4]	δὲ εἴ τις ~καὶ (θαύματα	ἐπιδεικνὺς	μάλιστ' ἂν νικᾶν ἡγοῖτο· τούτων
[2, 10]	κοινοῖς θεάτροις, πειρώμεθα ἀποδοῦναι τούτοις	οὕς	φαμεν ~ἐκείνην μὲν αἰσχύνεσθαι, ζητεῖν
[2, 8]	ἐροῦμεν ἅμα, καὶ μᾶλλον πείσομεν	οὓς	~δεῖ πείθειν ἢ ἐὰν ἄλλως
[2, 1]	ὄνομα καὶ ἁρμονία· ἡμῖν δὲ	οὓς	~(εἴπομεν τοὺς θεοὺς συγχορευτὰς δεδόσθαι,
[2, 12]	νῦν, ὅτι τοῖς ᾠδοῖς ἡμῖν,	οὓς	νῦν ~παρακαλοῦμεν καὶ ἑκόντας τινὰ
[2, 3]	πονηρὰ δέ, καὶ ἐναντίον ἄλλων	οὓς	οἴονται φρονεῖν ~αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι
[2, 12]	νομοφύλακας καὶ συνδημιουργοὺς αὐτοῖς τοὺς	~ἀθορύβους	καὶ νήφοντας τῶν μὴ νηφόντων
[2, 9]	~ἐλεοῦντας ἡμᾶς συγχορευτάς τε καὶ	χορηγοὺς	ἡμῖν δεδωκέναι τόν τε Ἀπόλλωνα
[2, 12]	καὶ νήφοντας τῶν μὴ νηφόντων	στρατηγούς,	ὧν δὴ χωρὶς μέθῃ ~διαμάχεσθαι
[2, 11]	μὲν καὶ σχήματα μέλους ~χωρίς,	λόγους	ψιλοὺς εἰς μέτρα (τιθέντες, μέλος
[2, 8]	γὰρ ἔτι δυνατοὶ φέρειν ᾠδάς	μυθολόγους	περὶ ~τῶν αὐτῶν ἠθῶν διὰ
[2, 14]	μηδ' αὖ κυβερνήτας μηδὲ δικαστὰς	ἐνεργοὺς	~ὄντας οἴνου γεύεσθαι τὸ παράπαν,
[2, 12]	τῶν νόμων εἶναι νομοφύλακας καὶ	συνδημιουργοὺς	αὐτοῖς τοὺς ~ἀθορύβους καὶ νήφοντας
[2, 12]	μαλθακωτέρας γίγνεσθαι καὶ νεωτέρας, ὥστε	~εὐαγώγους	(συμβαίνειν τῷ δυναμένῳ τε καὶ
[2, 13]	ἡμῶν φάρμακον ἐπὶ ~τοὐναντίον φησὶν	αἰδοῦς	μὲν ψυχῆς κτήσεως ἕνεκα δεδόσθαι,
[2, 10]	καὶ ἡμερῶν, ~καὶ πάντα προσήκοντα	ἀποδιδοὺς	τῇ παιδοτροφίᾳ ὅθεν οὐ μόνον
[2, 11]	τε καὶ ἀπταισίας καὶ ~φωνῆς	θηριώδους	σφόδρα φίλον ὥστ' αὐλήσει γε
[2, 7]	νομοθετήσαντας ὑμῖν αὐτοὺς ~τούτους ἐροίμεθα	θεούς·	(ἆρ' ὁ δικαιότατός ἐστιν βίος
[2, 9]	χορεία δὲ τὸ συναμφότερον κληθείη.	Θεοὺς	δὲ ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας ἡμᾶς συγχορευτάς
[2, 5]	ἐκ ταὐτοῦ ~στόματος οὗπερ τοὺς	θεοὺς	(ἐπεκαλέσατο μέλλων κρίνειν, ἐκ τούτου
[2, 9]	εὐωχηθέντα, ~καλεῖν τούς τε ἄλλους	θεοὺς	καὶ δὴ καὶ Διόνυσον παρακαλεῖν
[2, 1]	ἡμῖν δὲ οὓς ~(εἴπομεν τοὺς	θεοὺς	συγχορευτὰς δεδόσθαι, τούτους εἶναι καὶ
[2, 3]	τοὺς τῶν εὐνόμων παῖδας καὶ	νέους	ἐν τοῖς χοροῖς, ὅτι ἂν
[2, 8]	ἐπ' ἀγαθῷ ~ψεύδεσθαι πρὸς τοὺς	νέους,	ἔστιν ὅτι τούτου ψεῦδος λυσιτελέστερον
[2, 6]	ἁρμονίας ~ἀποδιδόντας παιδεύειν οὕτω τοὺς	νέους	ἡμῶν. Ἦ γάρ; Ὁρᾶτε. Ἐγὼ
[2, 10]	ἐν ἀγέλῃ νεμομένους φορβάδας τοὺς	νέους	κέκτησθε· λαβὼν δ' ~ὑμῶν οὐδεὶς
[2, 3]	συνηθείαις τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν	νέους·	ταξάμενοι δὲ ταῦτα, ~ἅττα ἐστὶ
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἐὰν δέ γ' οἱ	μείζους	παῖδες, τὸν τὰς κωμῳδίας· τραγῳδίαν
[2, 8]	καὶ τοῖς νέοις ἵλεων μετὰ	πειθοῦς	(γίγνεσθαι ἐπευχόμενος. ~Δεῖ δὲ δὴ
[2, 1]	φρόνησιν δὲ καὶ ~ἀληθεῖς δόξας	βεβαίους	εὐτυχὲς ὅτῳ καὶ πρὸς τὸ
[2, 12]	(τὸν κάλλιστον διαμαχόμενον φόβον εἰσπέμπειν	οἵους	τ' εἶναι ~μετὰ δίκης, ὃν
[2, 13]	καὶ μούσας καὶ Διόνυσον ~θεῶν	αἰτίους	γεγονέναι; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ;
[2, 3]	δὲ ταῖς ~ἡδοναῖς (τοὺς ἐπαίνους	ἐναντίους	προσαγορεύουσιν· ἡδέα γὰρ τούτων ~ἕκαστα
[2, 12]	νομοθέτην, οὗ νόμους εἶναι δεῖ	συμποτικούς,	δυναμένους τὸν ~εὔελπιν καὶ θαρραλέον
[2, 3]	τῇ ποιήσει τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ	μέλους	ἢ ῥήματος ἐχόμενον, ~τοῦτο διδάσκοντα
[2, 14]	ὄρχησιν καὶ ἔτεκεν, τοῦ δὲ	μέλους	ὑπομιμνῄσκοντος καὶ ἐγείροντος τὸν ~ῥυθμόν,
[2, 11]	ποιηταὶ ῥυθμὸν μὲν καὶ σχήματα	μέλους	~χωρίς, λόγους ψιλοὺς εἰς μέτρα
[2, 7]	καὶ πλοῦτον καὶ τυραννίδα διὰ	τέλους	καὶ ἔτι ~προστίθημι ὑμῖν ἰσχὺν
[2, 1]	μισεῖν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς μέχρι	τέλους,	στέργειν δὲ ἃ χρὴ στέργειν,
[2, 11]	καὶ σχήματα μέλους ~χωρίς, λόγους	ψιλοὺς	εἰς μέτρα (τιθέντες, μέλος δ'
[2, 9]	συσσιτίοις εὐωχηθέντα, ~καλεῖν τούς τε	ἄλλους	θεοὺς καὶ δὴ καὶ Διόνυσον
[2, 11]	ὅπῃ ποτὲ ἐλλιπὲς ἂν εἴη	κάλλους;	~(Κλεινίας) ~Πάντες μεντἂν ὡς ἔπος
[2, 13]	λέγειν μὲν ὄκνος εἰς τοὺς	πολλοὺς	διὰ τὸ ~κακῶς τοὺς ἀνθρώπους
[2, 4]	περὶ τῶν ~ἑορταζόντων λέγειν τοὺς	πολλούς,	ὅτι τοῦτον δεῖ σοφώτατον ἡγεῖσθαι
[2, 10]	ἄστεσι κατῳκηκότων, ἀλλ' οἷον ~ἁθρόους	πώλους	ἐν ἀγέλῃ νεμομένους φορβάδας τοὺς
[2, 11]	δὲ τὸ ~τοιόνδε, οἷον τοὺς	ἀριθμοὺς	τοῦ σώματος καὶ ἑκάστων τῶν
[2, 11]	ἐλευθέρων αὖ καὶ σχήματα συνθεῖσαι	ῥυθμοὺς	~δούλων καὶ ἀνελευθέρων προσαρμόττειν, οὐδ'
[2, 12]	τάς τε ἁρμονίας καὶ τοὺς	ῥυθμούς,	ἐκλέγεσθαί τε τὰ ~προσήκοντα οἷοί
[2, 11]	καὶ ἀνελευθέρων προσαρμόττειν, οὐδ' αὖ	ῥυθμοὺς	καὶ σχῆμα ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι μέλος
[2, 6]	ἀναγκάσετε, καὶ ἔτι τούτοις ἑπομένους	ῥυθμούς	τε καὶ ἁρμονίας ~ἀποδιδόντας παιδεύειν
[2, 12]	(ὥσπερ τὰ νῦν ἐχθροί, κατὰ	νόμους	δὲ πᾶσαν τὴν συνουσίαν ~συγγενόμενοι
[2, 12]	~τότε, τὸν ἀγαθὸν νομοθέτην, οὗ	νόμους	εἶναι δεῖ συμποτικούς, δυναμένους τὸν
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν αὐτοὺς παραμυθησόμεθα	προθύμους	εἶναι πρὸς τὰς ᾠδάς; ~ἆρ'
[2, 4]	ἂν ἀποκρίνοιτό σοι τοῦτο ὡς	γνοὺς	ἄν ποτε πρὶν ἀκοῦσαί ~τε,
[2, 12]	οὗ νόμους εἶναι δεῖ συμποτικούς,	δυναμένους	τὸν ~εὔελπιν καὶ θαρραλέον ἐκεῖνον
[2, 10]	οἷον ~ἁθρόους πώλους ἐν ἀγέλῃ	νεμομένους	φορβάδας τοὺς νέους κέκτησθε· λαβὼν
[2, 6]	καὶ ἀναγκάσετε, καὶ ἔτι τούτοις	ἑπομένους	ῥυθμούς τε καὶ ἁρμονίας ~ἀποδιδόντας
[2, 5]	ἥτις τοὺς βελτίστους καὶ ἱκανῶς	πεπαιδευμένους	τέρπει, μάλιστα ~(δὲ ἥτις ἕνα
[2, 9]	πόνους ἐγχειρεῖν πορεύεσθαι, τὴν ἐμμανῆ	~εὐλαβουμένους	ἕξιν τῶν νέων· μετὰ δὲ
[2, 3]	οὗτοι δὲ ταῖς ~ἡδοναῖς (τοὺς	ἐπαίνους	ἐναντίους προσαγορεύουσιν· ἡδέα γὰρ τούτων
[2, 4]	τὸ δὲ τῶν πρεσβυτέρων ~ἡμῶν	ἐκείνους	αὖ θεωροῦντες διάγειν ἡγούμεθα πρεπόντως,
[2, 9]	τὴν ψυχήν, πρὶν ἐπὶ τοὺς	πόνους	ἐγχειρεῖν πορεύεσθαι, τὴν ἐμμανῆ ~εὐλαβουμένους
[2, 10]	ἐν ἄστεσι κατῳκηκότων, ἀλλ' οἷον	~ἁθρόους	πώλους ἐν ἀγέλῃ νεμομένους φορβάδας
[2, 13]	πολλοὺς διὰ τὸ ~κακῶς τοὺς	ἀνθρώπους	αὐτὸ ὑπολαβεῖν (καὶ γνῶναι λεχθέν.
[2, 11]	αἰσθέσθαι διὰ τὸ τοὺς ποιητὰς	~φαυλοτέρους	εἶναι ποιητὰς αὐτῶν τῶν Μουσῶν.
[2, 7]	αὐτοὺς πάλιν, εἴπερ ὀρθῶς ἐπανερωτῷμεν·	ποτέρους	δὲ ~εὐδαιμονεστέρους χρὴ λέγειν, τοὺς
[2, 7]	εἴπερ ὀρθῶς ἐπανερωτῷμεν· ποτέρους δὲ	~εὐδαιμονεστέρους	χρὴ λέγειν, τοὺς τὸν δικαιότατον
[2, 8]	δεῖν ἐπᾴδειν τρεῖς ~ὄντας τοὺς	χοροὺς	ἔτι νέαις οὔσαις ταῖς ψυχαῖς
[2, 1]	τε καὶ ὀρχήσεσιν ἀλλήλοις συνείροντας,	χορούς	τε ~ὠνομακέναι παρὰ τὸ τῆς
[2, 8]	ὦ ξένε, τίνας τούτους τοὺς	χοροὺς	τοὺς τρίτους; Οὐ γὰρ πάνυ
[2, 12]	σίδηρον τὰς ψυχὰς τῶν ~πινόντων	διαπύρους	γιγνομένας μαλθακωτέρας γίγνεσθαι καὶ νεωτέρας,
[2, 11]	γέλωτ' ἂν παρασκευάζοιεν τῶν ~ἀνθρώπων	ὅσους	φησὶν Ὀρφεὺς λαχεῖν ὥραν τῆς
[2, 12]	εἶναι νομοφύλακας καὶ συνδημιουργοὺς αὐτοῖς	τοὺς	~ἀθορύβους καὶ νήφοντας τῶν μὴ
[2, 13]	τοὺς πολλοὺς διὰ τὸ ~κακῶς	τοὺς	ἀνθρώπους αὐτὸ ὑπολαβεῖν (καὶ γνῶναι
[2, 11]	Λέγω δὲ τὸ ~τοιόνδε, οἷον	τοὺς	ἀριθμοὺς τοῦ σώματος καὶ ἑκάστων
[2, 5]	ἐκείνην εἶναι Μοῦσαν ~καλλίστην ἥτις	τοὺς	βελτίστους καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένους τέρπει,
[2, 8]	μέχρι τῶν ἑξήκοντα γεγονότας ~ᾄδειν·	τοὺς	δὲ μετὰ ταῦτα οὐ γὰρ
[2, 1]	συγχορευτὰς δεδόσθαι, τούτους εἶναι καὶ	τοὺς	δεδωκότας τὴν ~ἔνρυθμόν τε καὶ
[2, 3]	μέλη δεῖ ~μεταχειρίζεσθαι ταῖς συνηθείαις	τοὺς	ἐν ταῖς πόλεσιν νέους· ταξάμενοι
[2, 7]	ποιητὰς ἀναγκάζειν φθέγγεσθαι καὶ πάντας	τοὺς	ἐν τῇ πόλει, ζημίαν τε
[2, 4]	μήθ' ἱππικόν, ἀλλὰ ~πάντας συναγαγὼν	τοὺς	ἐν τῇ πόλει προείποι, θεὶς
[2, 3]	ἐναντία, οὗτοι δὲ ταῖς ~ἡδοναῖς	(τοὺς	ἐπαίνους ἐναντίους προσαγορεύουσιν· ἡδέα γὰρ
[2, 11]	δεῖ ταῖς Μούσαις ἡμῶν προσχρῆσθαι	τοὺς	ἤδη τριακοντούτας καὶ τῶν ~πεντήκοντα
[2, 4]	(μόνον, ὃς δ' ἂν τέρψῃ	τοὺς	θεατὰς ~μάλιστα, μηδὲν ἐπιταττόμενος ᾧτινι
[2, 5]	δειλίαν ἐκ ταὐτοῦ ~στόματος οὗπερ	τοὺς	θεοὺς (ἐπεκαλέσατο μέλλων κρίνειν, ἐκ
[2, 1]	ἁρμονία· ἡμῖν δὲ οὓς ~(εἴπομεν	τοὺς	θεοὺς συγχορευτὰς δεδόσθαι, τούτους εἶναι
[2, 8]	ἂν ἐπ' ἀγαθῷ ~ψεύδεσθαι πρὸς	τοὺς	νέους, ἔστιν ὅτι τούτου ψεῦδος
[2, 6]	καὶ ἁρμονίας ~ἀποδιδόντας παιδεύειν οὕτω	τοὺς	νέους ἡμῶν. Ἦ γάρ; Ὁρᾶτε.
[2, 10]	πώλους ἐν ἀγέλῃ νεμομένους φορβάδας	τοὺς	νέους κέκτησθε· λαβὼν δ' ~ὑμῶν
[2, 10]	ὦ ξένε, ὅπῃ πάλιν αὖ	τοὺς	νομοθέτας φαυλίζεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκ, ὠγαθέ,
[2, 7]	ὦ ἄριστοι τῶν ἀνδρῶν, εἰ	τοὺς	νομοθετήσαντας ὑμῖν αὐτοὺς ~τούτους ἐροίμεθα
[2, 9]	~ἆρ' οὐ νομοθετήσομεν πρῶτον μὲν	τοὺς	παῖδας μέχρι ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα τὸ
[2, 6]	ἐπιζώῃ. Ταῦτα δὴ λέγειν, οἶμαι,	τοὺς	παρ' ὑμῖν ποιητάς, ἅπερ ἐγώ,
[2, 11]	Μούσης ὅτι ~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ βέλτιον	τοὺς	πεντηκοντούτας ὅσοισπερ ἂν ᾄδειν ~προσήκῃ.
[2, 6]	μουσικῇ τὰ λεγόμενά ἐστι τάδε;	Τοὺς	ποιητὰς ἀναγκάζετε λέγειν ὡς ὁ
[2, 5]	νικῶντα ~διακρίνων χειροτονίαις, διέφθαρκε μὲν	τοὺς	ποιητὰς αὐτούς (πρὸς γὰρ τὴν
[2, 12]	εἶεν μετακεχειρισμένοι καὶ τῆς περὶ	τοὺς	ποιητὰς αὐτούς. Τὸ ~γὰρ τρίτον
[2, 11]	χαλεπώτατόν τε αἰσθέσθαι διὰ τὸ	τοὺς	ποιητὰς ~φαυλοτέρους εἶναι ποιητὰς αὐτῶν
[2, 7]	ἄλλων ἀνθρώπων, ~διάφορα πείθοιμ' ἂν	τοὺς	πολίτας μοι φθέγγεσθαι. Φέρε γάρ,
[2, 13]	δωρεῖται λέγειν μὲν ὄκνος εἰς	τοὺς	πολλοὺς διὰ τὸ ~κακῶς τοὺς
[2, 4]	(λόγον περὶ τῶν ~ἑορταζόντων λέγειν	τοὺς	πολλούς, ὅτι τοῦτον δεῖ σοφώτατον
[2, 9]	~καὶ τὴν ψυχήν, πρὶν ἐπὶ	τοὺς	πόνους ἐγχειρεῖν πορεύεσθαι, τὴν ἐμμανῆ
[2, 12]	καθορῶντες τάς τε ἁρμονίας καὶ	τοὺς	ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί τε τὰ ~προσήκοντα
[2, 9]	ἐν τοῖς συσσιτίοις εὐωχηθέντα, ~καλεῖν	τούς	τε ἄλλους θεοὺς καὶ δὴ
[2, 7]	νομοθέτης ὢν ταύτῃ πειρῴμην ἂν	τούς	~τε ποιητὰς ἀναγκάζειν φθέγγεσθαι καὶ
[2, 7]	ποτέρους δὲ ~εὐδαιμονεστέρους χρὴ λέγειν,	τοὺς	τὸν δικαιότατον ἢ τοὺς τὸν
[2, 7]	βίον; εἰ μὲν δὴ φαῖεν	τοὺς	τὸν ἥδιστον, ἄτοπος αὐτῶν ὁ
[2, 7]	λέγειν, τοὺς τὸν δικαιότατον ἢ	τοὺς	τὸν ἥδιστον ~διαβιοῦντας βίον; εἰ
[2, 5]	ταῦτα δὲ ἀρετῆς ~φαμεν δεῖσθαι	τοὺς	τούτων κριτάς, ὅτι τῆς τε
[2, 8]	ξένε, τίνας τούτους τοὺς χοροὺς	τοὺς	τρίτους; Οὐ γὰρ πάνυ συνίεμεν
[2, 3]	ῥήματος ἐχόμενον, ~τοῦτο διδάσκοντα καὶ	τοὺς	τῶν εὐνόμων παῖδας καὶ νέους
[2, 8]	δὲ δὴ καὶ ἔτι τρίτους	τοὺς	ὑπὲρ τριάκοντα ἔτη μέχρι τῶν
[2, 4]	καὶ ὑμῖν ἀναγκαῖόν ἐστιν φάναι	τοὺς	ὑπὸ τῶν ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν κριθέντας
[2, 8]	ἅπαντας δεῖν ἐπᾴδειν τρεῖς ~ὄντας	τοὺς	χοροὺς ἔτι νέαις οὔσαις ταῖς
[2, 8]	δέ, ὦ ξένε, τίνας τούτους	τοὺς	χοροὺς τοὺς τρίτους; Οὐ γὰρ
[2, 8]	τίνας τούτους τοὺς χοροὺς τοὺς	τρίτους;	Οὐ γὰρ πάνυ συνίεμεν ~σαφῶς
[2, 8]	~Δεῖ δὲ δὴ καὶ ἔτι	τρίτους	τοὺς ὑπὲρ τριάκοντα ἔτη μέχρι
[2, 4]	παίζειν ἐν τοῖς τοιούτοις, τὸν	πλείστους	καὶ ~μάλιστα χαίρειν ποιοῦντα, τοῦτον
[2, 5]	εἶναι Μοῦσαν ~καλλίστην ἥτις τοὺς	βελτίστους	καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένους τέρπει, μάλιστα
[2, 5]	θεάτρου τὰς ἡδονάς· δέον γὰρ	αὐτοὺς	ἀεὶ ~βελτίω τῶν αὑτῶν ἠθῶν
[2, 5]	ὅτι τῆς τε ἄλλης μετόχους	αὐτοὺς	εἶναι δεῖ ~φρονήσεως καὶ δὴ
[2, 9]	μέν γε τὸ προάγειν τοίνυν	αὐτοὺς	μετέχειν ἡμῖν ᾠδῆς οὗτος ὁ
[2, 5]	ποιοῦσιν οὖσαν φαύλην, ὥστε αὐτοὶ	αὐτοὺς	οἱ θεαταὶ ~παιδεύουσιν διέφθαρκεν δ'
[2, 7]	δύο φαῖεν, ~ἐροίμεθ' ἂν ἴσως	αὐτοὺς	πάλιν, εἴπερ ὀρθῶς ἐπανερωτῷμεν· ποτέρους
[2, 9]	μέντοι λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν	αὐτοὺς	παραμυθησόμεθα προθύμους εἶναι πρὸς τὰς
[2, 5]	χειροτονίαις, διέφθαρκε μὲν τοὺς ποιητὰς	αὐτούς	(πρὸς γὰρ τὴν ~τῶν κριτῶν
[2, 12]	καὶ τῆς περὶ τοὺς ποιητὰς	αὐτούς.	Τὸ ~γὰρ τρίτον οὐδεμία ἀνάγκη
[2, 7]	ἀνδρῶν, εἰ τοὺς νομοθετήσαντας ὑμῖν	αὐτοὺς	~τούτους ἐροίμεθα θεούς· (ἆρ' ὁ
[2, 1]	~(εἴπομεν τοὺς θεοὺς συγχορευτὰς δεδόσθαι,	τούτους	εἶναι καὶ τοὺς δεδωκότας τὴν
[2, 7]	εἰ τοὺς νομοθετήσαντας ὑμῖν αὐτοὺς	~τούτους	ἐροίμεθα θεούς· (ἆρ' ὁ δικαιότατός
[2, 3]	κατὰ ἔθος ἢ κατ' ἀμφότερα,	τούτους	μὲν καὶ τούτοις χαίρειν τε
[2, 8]	~Λέγεις δέ, ὦ ξένε, τίνας	τούτους	τοὺς χοροὺς τοὺς τρίτους; Οὐ
[2, 1]	τε ἡμᾶς καὶ ~χορηγεῖν ἡμῶν	τούτους,	ᾠδαῖς τε καὶ ὀρχήσεσιν ἀλλήλοις
[2, 11]	ἀνθρώπων καὶ ὀργάνων καὶ πάντας	ψόφους	εἰς ταὐτὸν οὐκ ἄν ποτε
[2, 11]	πολλῆς ἀγροικίας μεστὸν πᾶν, ὁπόσον	τάχους	τε καὶ ἀπταισίας καὶ ~φωνῆς
[2, 5]	κριτάς, ὅτι τῆς τε ἄλλης	μετόχους	αὐτοὺς εἶναι δεῖ ~φρονήσεως καὶ
[2, 3]	τὰ τοιαῦτα, αἰσχύνονται δὲ ᾄδειν	ὡς	~ἀποφαινόμενοι καλὰ μετὰ σπουδῆς, χαίρουσιν
[2, 5]	λόγος εἰς ταὐτὸν (περιφερόμενος ἥκειν,	ὡς	~ἄρα παιδεία μέν ἐσθ' ἡ
[2, 6]	οὐκ ὀρθῶς λέγεται. Λέγεται γὰρ	~ὡς	ἄριστον μὲν ὑγιαίνειν, δεύτερον δὲ
[2, 2]	ἢ ἀρετῆς καλλίονα χορεύματα, οὐδ'	ὡς	αὐτὸς μὲν χαίρει τοῖς ~τῆς
[2, 4]	γὰρ ἂν ἀποκρίνοιτό σοι τοῦτο	ὡς	γνοὺς ἄν ποτε πρὶν ἀκοῦσαί
[2, 14]	ἂν τιθείμην ταύτην ~τὴν ψῆφον,	ὡς	δεῖ ποτε μέθῃ χρῆσθαι ταύτην
[2, 7]	διακελευόμενος οὐδὲν ἐπαύου ζῆν με	~ὡς	δικαιότατα. Ταύτῃ μὲν οὖν ὁ
[2, 13]	τὰ νῦν ἀπόκρισίς τέ ἐστιν,	ὡς	εἶπον, καὶ ἔτι ~πρόσταξις διαπεράνασθαι
[2, 7]	τις ἐν τῇ χώρᾳ φθέγξαιτο	ὡς	εἰσίν τινες ~(ἄνθρωποί ποτε πονηροὶ
[2, 4]	γάρ; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Δῆλον	ὡς	ἔμοιγε καὶ ὑμῖν ἀναγκαῖόν ἐστιν
[2, 3]	χαίρῃ δὲ ἀποδεχόμενος, ψέγῃ δὲ	ὡς	ἐν παιδιᾶς ~μοίρᾳ, ὀνειρώττων αὐτοῦ
[2, 11]	ταὐτὸν οὐκ ἄν ποτε ~συνθεῖεν,	ὡς	ἕν τι μιμούμεναι· ποιηταὶ δὲ
[2, 10]	~Δεῖ δὴ καθ' ἕκαστόν γε,	ὡς	ἔοικε, γιγνώσκειν τῶν ποιημάτων ὅτι
[2, 7]	ὑπό τε ~Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων,	ὡς	ἔοικε, καὶ δήπου καὶ τῶν
[2, 1]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὴ μετὰ τοῦτο,	ὡς	ἔοικε, σκεπτέον ἐκεῖνο περὶ αὐτῶν,
[2, 12]	τίς μηχανή; ~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ' οὖν,	ὡς	ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν αὖ τὰ νῦν,
[2, 3]	ἀκοῦσαι. Πάλαι γὰρ δή ποτε,	ὡς	ἔοικεν, ἐγνώσθη παρ' αὐτοῖς οὗτος
[2, 13]	δὴ καὶ τὸν οἶνόν γε,	ὡς	ἔοικεν, ὁ τῶν ἄλλων λόγος,
[2, 10]	τε ζητοῦσι καὶ μοῦσαν ζητητέον,	ὡς	~ἔοικεν, οὐχ ἥτις ἡδεῖα ἀλλ'
[2, 7]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπως; εἰ θεὸς ἡμῖν,	ὡς	ἔοικεν, ὦ φίλοι, δοίη τις
[2, 10]	τῶν τοιούτων ἡ ἰσότης ἄν,	ὡς	ἐπὶ τὸ πᾶν εἰπεῖν, ~ἐξεργάζοιτο
[2, 3]	~(Ἀθηναῖος) ~Νῦν δέ γε αὐτὸ	ὡς	ἔπος εἰπεῖν ἐν πάσαις ταῖς
[2, 8]	τὸ πόρρωθεν ὁρώμενον ~πᾶσίν τε	ὡς	ἔπος εἰπεῖν καὶ δὴ καὶ
[2, 3]	ἔτος ~γεγραμμένα ἢ τετυπωμένα οὐχ	ὡς	ἔπος εἰπεῖν μυριοστὸν ἀλλ' ὄντως
[2, 1]	Φησὶν δὲ τὸ ~νέον ἅπαν	ὡς	ἔπος εἰπεῖν τοῖς τε σώμασι
[2, 11]	εἴη κάλλους; ~(Κλεινίας) ~Πάντες μεντἂν	ὡς	ἔπος εἰπεῖν, ὦ ξένε, τὰ
[2, 13]	ταῦτ' (ἐρόμενον σαφῶς, καὶ ~μανθάνω	ὡς	ἐρώτησις οὖσα αὕτη τὰ νῦν
[2, 8]	~ἔθεσι καὶ ἐπαίνοις καὶ λόγοις	ὡς	ἐσκιαγραφημένα τὰ δίκαιά ἐστι καὶ
[2, 13]	τοῦ Διονύσου δωρεᾶς ψέγωμεν ἁπλῶς,	ὡς	ἔστιν κακὴ ~καὶ εἰς πόλιν
[2, 11]	γιγνώσκειν, ἔπειτα ὡς ὀρθῶς, ἔπειθ'	ὡς	εὖ, τὸ τρίτον, εἴργασται ~τῶν
[2, 7]	ἂν φαίην· ὦ πάτερ, οὐχ	ὡς	~εὐδαιμονέστατά με ἐβούλου ζῆν; Ἀλλ'
[2, 14]	~πᾶν ζῷον, τὸ δὲ ἀνθρώπινον,	ὡς	ἔφαμεν, αἴσθησιν λαβὸν τοῦ ῥυθμοῦ
[2, 3]	νόμον ἄγειν καὶ τάξιν αὐτά·	ὡς	ἡ τῆς ~ἡδονῆς καὶ λύπης
[2, 9]	μεμνήμεθα, κατ' ἀρχὰς τῶν λόγων,	ὡς	ἡ φύσις ἁπάντων τῶν νέων
[2, 8]	μὴ τοῦτο ἦν οὕτως ἔχον,	ὡς	καὶ ~νῦν αὐτὸ ᾕρηχ' ὁ
[2, 7]	ὦ φίλοι, δοίη τις συμφωνίαν,	ὡς	νῦν γε σχεδὸν ~ἀπᾴδομεν ἀπ'
[2, 5]	σοι ἃ σὺ λέγεις λέγειν	ὡς	νῦν γιγνόμενα, οὐκ ἂν ~θαυμάζοιμι
[2, 7]	νομοθέτην ἠρωτήσθω, ὁ δ' εἰπέτω	ὡς	ὁ ζῶν τὸν ἥδιστον βίον
[2, 13]	ἅμα καὶ φήμη ὑπορρεῖ πως	ὡς	ὁ θεὸς οὗτος ὑπὸ τῆς
[2, 1]	Τί οὖν δὴ ~λέγομεν; ἔνεσθ'	ὡς	ὁ λόγος ἔοικεν βούλεσθαι σημαίνειν·
[2, 6]	τάδε; Τοὺς ποιητὰς ἀναγκάζετε λέγειν	ὡς	ὁ μὲν ~ἀγαθὸς ἀνὴρ σώφρων
[2, 6]	ἀρετῆς ἁπάσης, ἔλαττον δέ, ἂν	ὡς	ὀλίγιστον ὁ τοιοῦτος ~χρόνον ἐπιζώῃ.
[2, 5]	καὶ πρεσβυτάτοις δι' ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον	ὡς	ὄντως ὀρθός ἐστιν· ἵν' οὖν
[2, 11]	ἔχει γιγνώσκων; ἆρα, ὅπερ εἴπομεν,	ὡς	ὀρθῶς γε αὐτὸ ἔχει, ~γνώσεταί
[2, 11]	τέ ἐστι ~(πρῶτον γιγνώσκειν, ἔπειτα	ὡς	ὀρθῶς, ἔπειθ' ὡς εὖ, τὸ
[2, 9]	παράπαν ~οἴνου μὴ γεύεσθαι, διδάσκοντες	ὡς	οὐ χρὴ πῦρ ἐπὶ πῦρ
[2, 11]	ὀρθῶς ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον	ὡς	οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος γὰρ ὅ
[2, 7]	δὴ φαίνεται ταῦτα οὕτως ἀναγκαῖα,	ὡς	οὐδέ, ~ὦ φίλε Κλεινία, Κρήτη
[2, 14]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μέν τις πόλις	ὡς	οὔσης σπουδῆς τῷ ἐπιτηδεύματι τῷ
[2, 14]	ἅπασι τούτοις χρηστέον· εἰ δ'	~ὡς	παιδιᾷ τε, καὶ ἐξέσται τῷ
[2, 10]	~λόγον, καὶ ζητητέον ἥκιστα ταύτην	(ὡς	σπουδαίαν, εἴ τις ἄρα που
[2, 5]	αὐτῶν εἶναι καὶ κατὰ ταὐτά,	~ὡς	(σὺ κατ' Αἴγυπτον ἀφερμηνεύεις, ἀλλ'
[2, 6]	καὶ ἐγώ που τάδε λέγομεν,	ὡς	~ταῦτά ἐστι σύμπαντα δικαίοις μὲν
[2, 14]	χρήσεται ~μετὰ νόμων καὶ τάξεως,	ὡς	τοῦ σωφρονεῖν ἕνεκα μελέτῃ χρωμένη,
[2, 1]	~τὴν ὀρθὴν παιδείαν. Τούτου γάρ,	ὥς	γε ἐγὼ τοπάζω τὰ νῦν,
[2, 9]	μάλα γὰρ ἄτοπος γίγνοιτ' ἂν	ὥς	γε ἐξαίφνης ἀκούσαντι Διονύσου ~πρεσβυτῶν
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Ἀλλὰ ἀδύνατον τὸ μεθιέναι,	ὥς	γε τὰ νῦν λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	οὐ γὰρ μαθητὴς ἀλλὰ ~διδάσκαλος,	ὥς	γε τὸ δίκαιον, θεατῶν μᾶλλον
[2, 2]	γάρ που ἐρεῖ γέ τις	ὥς	~ποτε τὰ τῆς κακίας ἢ
[2, 10]	ἥτις ὀρθή· μιμήσεως γὰρ ἦν,	ὥς	φαμεν, ὀρθότης, εἰ τὸ ~μιμηθὲν
[2, 11]	τὰ τοιαῦτα ~ἐμπλέκοντες καὶ συγκυκῶντες	ἀλόγως,	γέλωτ' ἂν παρασκευάζοιεν τῶν ~ἀνθρώπων
[2, 7]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ καὶ	ἀηδῶς	καὶ μὴ συμφερόντως αὑτῷ; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	ᾄδειν οἱ τοιοῦτοι, ~παντάπασίν που	ἀηδῶς	τε καὶ αἰσχυντηλῶς ᾄδοντες ἀπροθύμως
[2, 7]	τινες ~(ἄνθρωποί ποτε πονηροὶ μέν,	ἡδέως	δὲ ζῶντες, ἢ λυσιτελοῦντα μὲν
[2, 9]	τοῦθ' ἡμῖν τὸ ἄριστον τῆς	πόλεως,	ἡλικίαις τε καὶ ἅμα φρονήσεσιν
[2, 9]	δ' ἀεὶ ἀτάκτως καὶ πηδῷ,	τάξεως	δ' αἴσθησιν τούτων ~ἀμφοτέρων, τῶν
[2, 14]	εἰρημένῳ χρήσεται ~μετὰ νόμων καὶ	τάξεως,	ὡς τοῦ σωφρονεῖν ἕνεκα μελέτῃ
[2, 12]	~φέρειν ἢ τὸν τοῖς τοῦ	Ἄρεως	ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	σχολῇ τήν γε ὀρθότητα τῆς	βουλήσεως	~ἢ καὶ ἁμαρτίαν αὐτοῦ διαγνώσεται.
[2, 10]	ἥτις ἡδεῖα ἀλλ' ἥτις ὀρθή·	μιμήσεως	γὰρ ἦν, ὥς φαμεν, ὀρθότης,
[2, 9]	~μόνη τοῦτο· τῇ δὴ τῆς	κινήσεως	(τάξει ῥυθμὸς ὄνομα εἴη, τῇ
[2, 5]	ἄλλης μετόχους αὐτοὺς εἶναι δεῖ	~φρονήσεως	καὶ δὴ καὶ τῆς ἀνδρείας.
[2, 4]	ἂν ~ἡγούμεθα ἐκ ταύτης τῆς	προρρήσεως	συμβαίνειν; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ πέρι λέγεις;
[2, 11]	καὶ ~θαυματουργία γίγνοιτ' ἂν τῆς	χρήσεως.	Ταῦτα μὲν ἔχει ταύτῃ λόγον·
[2, 13]	~τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς μὲν ψυχῆς	κτήσεως	ἕνεκα δεδόσθαι, σώματος δὲ ~ὑγιείας
[2, 2]	τὸ καλὸν ᾠδῆς τε καὶ	ὀρχήσεως	πέρι γιγνώσκομεν τρεῖς ὄντες, ~ἴσμεν
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δ' ἀλήθειαν τῆς	κρίσεως	ποτέραν κυριωτέραν εἶναι φῶμεν; Πότερα
[2, 12]	τοιοῦτος ~ἐξ ἀνάγκης προϊούσης τῆς	πόσεως	ἐπὶ μᾶλλον ἀεὶ συμβαίνει γιγνόμενος,
[2, 12]	μέρος σιγῆς καὶ λόγου καὶ	πόσεως	καὶ ~μούσης ὑπομένειν, ἐθέλειν ποιεῖν
[2, 3]	συνηθείας ὀρθά, τὰ δὲ τῆς	φύσεως	ἐναντία, οὗτοι δὲ ταῖς ~ἡδοναῖς
[2, 3]	δ' ἂν τὰ μὲν τῆς	φύσεως	ὀρθὰ συμβαίνῃ, τὰ δὲ τῆς
[2, 12]	τοῦ Ἄρεως ἀπειθοῦντα ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἴ γε εἴη
[2, 4]	ἂν φαῖμεν πάμπολυ. Τίς οὖν	~ὀρθῶς	ἂν νενικηκὼς εἴη; τοῦτο μετὰ
[2, 4]	ὑπὸ τῶν ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν κριθέντας	ὀρθῶς	ἂν νικᾶν. Τὸ γὰρ ἔθος
[2, 1]	προσαγορεύων, κατά γε τὴν ἐμὴν	ὀρθῶς	~ἂν προσαγορεύοις. ~(Κλεινίας) ~Καὶ γάρ,
[2, 5]	τὴν ἡδονὴν μὴ προσηκόντως μηδὲ	ὀρθῶς	ἀποδιδοῦσι ~θεαταῖς. Ἐξῆν γὰρ δὴ
[2, 11]	Ἆρ' ἄν ποτε τό γε	ὀρθῶς	αὐτῶν εἰργασμένον γνοίη; Λέγω δὲ
[2, 11]	γιγνώσκων; ἆρα, ὅπερ εἴπομεν, ὡς	ὀρθῶς	γε αὐτὸ ἔχει, ~γνώσεταί ποτε
[2, 5]	μὲν ~ἀσπάζωνται, τὴν δὲ μισεῖν	ὀρθῶς	ἐθίζωνται. Ταὐτὸν δὴ καὶ τὸν
[2, 2]	τὸν πεπαιδευμένον τε καὶ ἀπαίδευτον	ὀρθῶς·	εἰ δὲ ἀγνοοῦμέν γε τοῦτο,
[2, 12]	νήφοντες τοῖς μὴ ~νήφουσιν; ~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς,	εἴ γε δὴ εἴη τοιαύτη
[2, 1]	τὸν λόγον, συμφωνήσωσι τῷ λόγῳ	ὀρθῶς	~εἰθίσθαι ὑπὸ τῶν προσηκόντων ἐθῶν,
[2, 1]	καὶ λύπη καὶ μῖσος ἂν	ὀρθῶς	ἐν ψυχαῖς ἐγγίγνωνται μήπω δυναμένων
[2, 7]	ἂν ἴσως αὐτοὺς πάλιν, εἴπερ	ὀρθῶς	ἐπανερωτῷμεν· ποτέρους δὲ ~εὐδαιμονεστέρους χρὴ
[2, 11]	ἐστι ~(πρῶτον γιγνώσκειν, ἔπειτα ὡς	ὀρθῶς,	ἔπειθ' ὡς εὖ, τὸ τρίτον,
[2, 11]	προσήκοντα μὲν ἔχον πᾶν μέλος	ὀρθῶς	ἔχει, μὴ ~προσήκοντα δὲ ἡμαρτημένως.
[2, 11]	ὃν ὁ ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν,	ὀρθῶς	ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς
[2, 6]	φησὶν ὑμῖν ὁ ποιητής, εἴπερ	ὀρθῶς	λέγει, οὔτ' ἐν ~λόγῳ ἄνδρα
[2, 6]	τῶν πολλῶν λεγόμεν' ἀγαθὰ οὐκ	ὀρθῶς	λέγεται. Λέγεται γὰρ ~ὡς ἄριστον
[2, 4]	τὰ ~νικητήρια φέρειν. (Ἆρ' οὐκ	ὀρθῶς	λέγεταί τε τοῦτο καὶ πράττοιτ'
[2, 13]	ὅντινα ~τρόπον ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ δέ
[2, 10]	οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ δὲ τὸ	ὀρθῶς	μὴ γιγνώσκων ἆρ' ἄν ποτε
[2, 10]	ἡδονῇ κρίνοιτ' ἂν μόνον ἐκεῖνο	ὀρθῶς,	ὃ μήτε τινὰ ὠφελίαν μήτε
[2, 5]	καὶ ἐν ἁρμονίαισιν μέλη ποιοῦντα	ὀρθῶς	ποιεῖν. ~(Κλεινίας) ~Νῦν οὖν οὕτω
[2, 2]	ἢ ~μέλος ἔστιν τε, καὶ	(ὀρθῶς	προσαγορεύειν ἔχει τὰ μὲν τῶν
[2, 1]	ξένε, ἡμῖν καὶ τὰ πρότερον	ὀρθῶς	σοι παιδείας πέρι καὶ τὰ
[2, 2]	κακίας αὖ, ~τοὐναντίον ἅπαν. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθῶς	τε προκαλῇ καὶ ταῦθ' ἡμῖν
[2, 1]	τοίνυν. Τούτων γὰρ δὴ τῶν	ὀρθῶς	τεθραμμένων ἡδονῶν καὶ λυπῶν ~παιδειῶν
[2, 2]	ἀπεικάσαντα, ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν,	ὀρθῶς	φθέγγεσθαι· τὸ δὲ τοῦ δειλοῦ
[2, 1]	ἡδονὰς καὶ λύπας τεθραμμένον αὐτῆς	ὀρθῶς	ὥστε (μισεῖν ~μὲν ἃ χρὴ
[2, 3]	ἦν περὶ τῶν τοιούτων νομοθετεῖσθαι	βεβαίως	θαρροῦντα μέλη τὰ τὴν ~ὀρθότητα
[2, 4]	ἔχομεν εἰπεῖν τίς ἂν νικῷ	δικαίως;	~(Κλεινίας) ~Ἄτοπον ἤρου· τίς γὰρ
[2, 7]	~(Κλεινίας) ~Οὐκ ἂν ἔτι τοῦθ'	ὁμοίως.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ καὶ
[2, 2]	τόδε· πότερον ἅπαντες πάσαις χορείαις	(ὁμοίως	χαίρομεν, ἢ πολλοῦ ~δεῖ; ~(Κλεινίας)
[2, 8]	~μὲν ἄδικα τῷ τοῦ δικαίου	ἐναντίως	φαινόμενα, ἐκ μὲν ἀδίκου καὶ
[2, 10]	τό γε εὖ καὶ τὸ	κακῶς	δυνατὸς εἴη ~διαγνῶναι; Λέγω δὲ
[2, 7]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ καὶ	κακῶς;	~(Κλεινίας) ~Οὐκ ἂν ἔτι τοῦθ'
[2, 13]	εἰς τοὺς πολλοὺς διὰ τὸ	~κακῶς	τοὺς ἀνθρώπους αὐτὸ ὑπολαβεῖν (καὶ
[2, 4]	πάμπολυ. Τίς οὖν ~ὀρθῶς ἂν	νενικηκὼς	εἴη; τοῦτο μετὰ τοῦτο· ἦ
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος)	~Καλῶς	ᾄδει, φαμέν, καὶ καλῶς ὀρχεῖται”
[2, 10]	πρότερον, ἀλλ' οὐχ ἡδονή. ~(Κλεινίας)	~Καλῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἡδονῇ κρίνοιτ' ἂν
[2, 2]	ἐστιν. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ	καλῶς	ἄρα πεπαιδευμένος ᾄδειν τε καὶ
[2, 2]	γε μηδὲ τὰ χρώματα; ~(Ἀθηναῖος)	~Καλῶς	γε, ὦ ἑταῖρε. Ἀλλ' ἐν
[2, 3]	οὐδέν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπου δὴ νόμοι	καλῶς	εἰσι κείμενοι ἢ καὶ εἰς
[2, 4]	~Ἴσως δῆτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ῥαψῳδὸν δέ,	καλῶς	Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν ἤ τι
[2, 14]	οἴνου λόγῳ ῥηθέντι εἰρήσθω. ~(Κλεινίας)	~Καλῶς,	καὶ συνδοκεῖ.
[2, 1]	ἔστιν ἐν τῷ ~ἐπιτηδεύματι τούτῳ	καλῶς	κατορθουμένῳ σωτηρία. ~(Κλεινίας) ~Μέγα λέγεις.
[2, 2]	καὶ ὀρχεῖσθαι δυνατὸς ἂν εἴη	καλῶς.	~(Κλεινίας) ~Ἔοικεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἴδωμεν δὴ
[2, 12]	τοῦ ~Διονύσου χορῷ βοήθειαν ἐπιδεῖξαι	καλῶς	λεγομένην, εἰς δύναμιν εἴρηκεν· ~σκοπώμεθα
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς ᾄδει, φαμέν, καὶ	καλῶς	ὀρχεῖται” πότερον (εἰ καὶ καλὰ
[2, 10]	καὶ τὸ εὖ καὶ τὸ	καλῶς	τὴν ἀλήθειαν εἶναι τὴν ~ἀποτελοῦσαν.
[2, 1]	τὰ νῦν ~εἰρῆσθαι δοκεῖ. ~(Ἀθηναῖος)	~Καλῶς	τοίνυν. Τούτων γὰρ δὴ τῶν
[2, 9]	~παντάπασίν που ἀηδῶς τε καὶ	αἰσχυντηλῶς	ᾄδοντες ἀπροθύμως ἂν τοῦτ' ~ἐργάζοιντο;
[2, 8]	οὓς ~δεῖ πείθειν ἢ ἐὰν	ἄλλως	πως φθεγγώμεθα λέγοντες. ~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον
[2, 10]	τὸ σύμμετρον ἂν εἴη ~σύμμετρον	ὅλως	ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ πάντων μάλιστα,
[2, 4]	ἄν, εἴ ποτέ τις οὕτως	ἁπλῶς	ἀγῶνα θείη ~ὁντινοῦν, μηδὲν ἀφορίσας
[2, 2]	γίγνηται περὶ ~ταῦθ' ἡμῖν ἅπαντα,	ἁπλῶς	ἔστω τὰ μὲν ἀρετῆς ἐχόμενα
[2, 13]	τῆς τοῦ Διονύσου δωρεᾶς ψέγωμεν	ἁπλῶς,	ὡς ἔστιν κακὴ ~καὶ εἰς
[2, 9]	παύεσθαί ποτε ταῦτα ἃ ~διεληλύθαμεν,	ἁμῶς	γέ πως ἀεὶ μεταβαλλόμενα καὶ
[2, 8]	τὸ σκότος (ἀφελών, καὶ πείσει	ἁμῶς	γέ πως ~ἔθεσι καὶ ἐπαίνοις
[2, 7]	ἔμοιγε φαινόμεθά πως, τὰ δ'	οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν ὑγίειάν τε
[2, 11]	ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Δῆλον ὡς	οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος γὰρ ὅ γε
[2, 9]	ἂν ~παντάπασιν ἀσχήμων (γίγνοιτο. ~(Κλεινίας)	~Οὐδαμῶς.	~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ ἥσουσιν οἱ
[2, 3]	~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα. Τὴν γοῦν ἐκεῖ	οὐδαμῶς	ἔοικε δυνατὴ γεγονέναι ~διαφθεῖραι, πᾶν
[2, 5]	ἀνίατα καὶ πόρρω προβεβηκότα ~ἁμαρτίας	οὐδαμῶς	ἡδύ, (ἀναγκαῖον δ' ἐνίοτέ ἐστιν.
[2, 11]	τῷ ταῦτα γνόντι καὶ ἐκεῖνο	ἑτοίμως	~γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε ὅπῃ
[2, 5]	κρίνειν, ἐκ τούτου ~ψευδόμενον ἀποφαίνεσθαι	ῥᾳθύμως	τὴν κρίσιν· οὐ γὰρ μαθητὴς
[2, 9]	ἀηδῶς τε καὶ αἰσχυντηλῶς ᾄδοντες	ἀπροθύμως	ἂν τοῦτ' ~ἐργάζοιντο; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα
[2, 11]	ὅ γε πολὺς ὄχλος ἡγούμενος	ἱκανῶς	γιγνώσκειν τό τε εὐάρμοστον ~καὶ
[2, 2]	ἡμῖν ἔσται, τὸν (δὲ πεπαιδευμένον	~ἱκανῶς	κεχορευκότα θετέον; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;
[2, 5]	~καλλίστην ἥτις τοὺς βελτίστους καὶ	ἱκανῶς	πεπαιδευμένους τέρπει, μάλιστα ~(δὲ ἥτις
[2, 2]	φωνῇ τὸ διανοηθὲν εἶναι καλὸν	ἱκανῶς	~ὑπηρετεῖν δυνηθῇ ἑκάστοτε, χαίρῃ δὲ
[2, 5]	καθάπερ τοῖς κάμνουσίν τε καὶ	ἀσθενῶς	ἴσχουσιν τὰ ~σώματα ἐν ἡδέσι
[2, 11]	καὶ σχήματα ἢ πάντα ~ταῦτα	τεταραγμένως	εἴργασται· μῶν δοκεῖ ταῦτ' ἄν
[2, 11]	ὀρθῶς ἔχει, μὴ ~προσήκοντα δὲ	ἡμαρτημένως.	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν
[2, 5]	ἄλλοις γίγνοιθ' οὕτω; Πότερον αὐτὰ	καλλιόνως	οὕτως εἶναι ~φαῖμεν ἂν ἢ
[2, 9]	ταῦτα ἃ ~διεληλύθαμεν, ἁμῶς γέ	πως	ἀεὶ μεταβαλλόμενα καὶ πάντως παρεχόμενα
[2, 10]	σαφέστερον ἴσως ἂν λεχθείη. ~(Κλεινίας)	~Πῶς;	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν δήπου κατὰ τὴν
[2, 7]	δὲ καὶ κακά; ~(Κλεινίας) ~Καὶ	πῶς;	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν μὴ
[2, 11]	τὸ μεμιμημένον ζῷον; ~(Κλεινίας) ~Καὶ	πῶς;	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ γιγνώσκοιμεν
[2, 7]	μὴ συμφερόντως αὑτῷ; ~(Κλεινίας) ~Καὶ	πῶς	ἂν ταῦτά γ' ἔτι συγχωροῖμεν;
[2, 3]	δὴ τοῦτό γε λόγον ἔχει·	πῶς	γὰρ ἄν; ~(Ἀθηναῖος) ~Νῦν δέ
[2, 4]	θαύματα ~ἐπιδεικνύντα· ἦ γάρ; ~(Κλεινίας)	~πῶς	γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐὰν δέ
[2, 13]	Διόνυσον ~θεῶν αἰτίους γεγονέναι; ~(Κλεινίας)	~Πῶς	γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ δὴ
[2, 10]	καὶ οἷον ἦν ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας)	~Πῶς	γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν
[2, 10]	αὑτοῖς ~δεῖ γέ τινα; ~(Κλεινίας)	~Πῶς	γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Τίς ἂν
[2, 9]	ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα, Διόνυσον. ~(Κλεινίας)	~πῶς	δ' οὐ μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ
[2, 10]	ἁμαρτίαν αὐτοῦ διαγνώσεται. ~(Κλεινίας) ~Σχολῇ·	πῶς	δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ δὲ
[2, 9]	τοῖς ᾄδουσιν καὶ ἡδονήν. ~(Κλεινίας)	~Πῶς	δ' οὐχ ὁμολογοῖτ' ἂν δεῖν
[2, 9]	ἀνάγκη τοῦ Διονύσου λέγεσθαι. ~(Κλεινίας)	~Πῶς	δή; λέγε· μάλα γὰρ ἄτοπος
[2, 8]	(ἀφελών, καὶ πείσει ἁμῶς γέ	πως	~ἔθεσι καὶ ἐπαίνοις καὶ λόγοις
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Ποῖα δὴ λέγεις, καὶ	πῶς	ἑκάτερα διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη μέν
[2, 1]	μόνον ~ἀγαθὸν ἔχει, τὸ κατιδεῖν	πῶς	ἔχομεν τὰς φύσεις, ἢ καί
[2, 13]	τὸ δ' ἥμισυ λέγωμεν, ἢ	πῶς	καὶ πῇ ~ποιητέον; ~(Κλεινίας) ~Ὦ
[2, 2]	Μουσῶν τε ~καὶ Ἀπόλλωνος, ἢ	πῶς;	~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ
[2, 6]	ἐγώ τε καὶ ὑμεῖς, ἢ	πῶς;	~(Κλεινίας) ~Τὰ μὲν ἔμοιγε φαινόμεθά
[2, 2]	φθέγματα συμβαίνει γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Καὶ	πῶς,	ὅτε γε μηδὲ τὰ χρώματα;
[2, 9]	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα μέντοι λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)	~Πῶς	οὖν αὐτοὺς παραμυθησόμεθα προθύμους εἶναι
[2, 9]	γε τὰ νῦν λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος)	~Πῶς	οὖν πρέπον ἂν εἴη τοῦτο;
[2, 7]	~(Κλεινίας) ~Τὰ μὲν ἔμοιγε φαινόμεθά	πως,	τὰ δ' οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'
[2, 11]	~εὐαισθήτως ἔχειν καὶ γιγνώσκειν· ἢ	πῶς	τις τὴν ὀρθότητα γνώσεται τῶν
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Ἐν Αἰγύπτῳ δὲ δὴ	πῶς	τὸ τοιοῦτον φῂς νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 1]	λόγος ὑμνεῖται τὰ νῦν, ἢ	πῶς.	Φησὶν δὲ τὸ ~νέον ἅπαν
[2, 8]	~δεῖ πείθειν ἢ ἐὰν ἄλλως	πως	φθεγγώμεθα λέγοντες. ~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον ἃ
[2, 13]	τις ἅμα καὶ φήμη ὑπορρεῖ	πως	ὡς ὁ θεὸς οὗτος ὑπὸ
[2, 1]	βούλεσθαι σημαίνειν· ὅπῃ δὲ καὶ	ὅπως,	~ἀκούωμεν προσέχοντες (τὸν νοῦν, μή
[2, 13]	ἡμίσεα διαπεπεράνθω· τὰ δ' ἡμίσεα,	ὅπως	ἂν ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν ἢ
[2, 7]	ταῦτά γ' ἔτι συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος)	~Ὅπως;	εἰ θεὸς ἡμῖν, ὡς ἔοικεν,
[2, 6]	ἄδικος, ἄθλιός τ' ἐστὶ καὶ	ἀνιαρῶς	~ζῇ. Καὶ οὔτ' ἂν μνησαίμην,
[2, 9]	τοῖς ἀνθρώποις ἐπίκουρον τῆς τοῦ	~γήρως	αὐστηρότητος ἐδωρήσατο τὸν οἶνον φάρμακον,
[2, 7]	εἴη καὶ ὑβριστής, ἐξ ἀνάγκης	αἰσχρῶς	ἂν ζῆν; Ἢ τοῦτο μὲν
[2, 7]	~ἴσως ἂν συγχωρήσαιτε, τό γε	αἰσχρῶς;	~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	πάνυ σαφῶς, ἀλλ' ὧδε σαφέστερον	ἴσως	ἂν λεχθείη. ~(Κλεινίας) ~Πῶς; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 7]	ἂν ζῆν; Ἢ τοῦτο μὲν	~ἴσως	ἂν συγχωρήσαιτε, τό γε αἰσχρῶς;
[2, 7]	δὴ δύο φαῖεν, ~ἐροίμεθ' ἂν	ἴσως	αὐτοὺς πάλιν, εἴπερ ὀρθῶς ἐπανερωτῷμεν·
[2, 4]	ἴσως τὸ πλῆθος πάντων. ~(Κλεινίας)	~Ἴσως	δῆτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ῥαψῳδὸν δέ, καλῶς
[2, 4]	τὰ νέα μειράκια καὶ σχεδὸν	ἴσως	τὸ πλῆθος πάντων. ~(Κλεινίας) ~Ἴσως
[2, 7]	αὑτῷ μόνον, τὸν οὕτω ζῶντα	ἴσως	ὑμᾶς οὐ πείθω μὴ οὐκ
[2, 5]	περὶ μουσικήν, τοιαῦτ' ἄττα εἶπον	ἴσως	ὥστε σοὶ δόξαι ~ταῦτα ἐμὲ
[2, 6]	(πάντα ὅσα ἔχεται τῶν ~αἰσθήσεων	εὐαισθήτως	ἔχειν, ἔτι δὲ καὶ τὸ
[2, 11]	τῶν ἁρμονιῶν ἀναγκαῖον αὐτοῖς ἐστιν	~εὐαισθήτως	ἔχειν καὶ γιγνώσκειν· ἢ πῶς
[2, 9]	ἂν ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά; ἢ τοῦτο	ἀνοήτως	οὕτως ἀφήσομεν, ὃ κυριώτατον ἂν
[2, 13]	καὶ ~ὅταν ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ τάχιστα,	ἀτάκτως	αὖ πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν δὲ ὅτι
[2, 13]	πᾶν μαίνεταί τε καὶ βοᾷ	ἀτάκτως,	καὶ ~ὅταν ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ τάχιστα,
[2, 9]	~φωνὴν εἴη, φθέγγοιτο δ' ἀεὶ	ἀτάκτως	καὶ πηδῷ, τάξεως δ' αἴσθησιν
[2, 5]	σωφρόνων τε καὶ ἀνδρείων καὶ	πάντως	ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἔν τε ~ῥυθμοῖς
[2, 9]	γέ πως ἀεὶ μεταβαλλόμενα καὶ	πάντως	παρεχόμενα ~ποικιλίαν, ὥστε ἀπληστίαν εἶναί
[2, 6]	δ' ἀγαθὰ τοῖς μὲν ἀγαθοῖς	ὄντως	ἀγαθά, τοῖς δὲ κακοῖς κακά·
[2, 10]	ᾄδειν γενόμενοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκότως γε·	ὄντως	γὰρ οὐκ ἐπήβολοι γεγόνατε τῆς
[2, 5]	τούτων ἕνεκα, ἃς ᾠδὰς καλοῦμεν,	ὄντως	μὲν ἐπῳδαὶ ταῖς ψυχαῖς αὗται
[2, 5]	πρεσβυτάτοις δι' ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον ὡς	ὄντως	ὀρθός ἐστιν· ἵν' οὖν ἡ
[2, 10]	καὶ ὅτου ποτ' ἐστὶν εἰκὼν	ὄντως,	σχολῇ τήν γε ὀρθότητα τῆς
[2, 3]	ὡς ἔπος εἰπεῖν μυριοστὸν ἀλλ'	ὄντως	τῶν νῦν ~δεδημιουργημένων (οὔτε τι
[2, 5]	~ἐναντιωσόμενος τοῖς τὴν ἡδονὴν μὴ	προσηκόντως	μηδὲ ὀρθῶς ἀποδιδοῦσι ~θεαταῖς. Ἐξῆν
[2, 3]	~Νομοθετικὸν μὲν οὖν καὶ πολιτικὸν	ὑπερβαλλόντως.	Ἀλλ' ἕτερα φαῦλ' ἂν εὕροις
[2, 4]	ἐκείνους αὖ θεωροῦντες διάγειν ἡγούμεθα	πρεπόντως,	χαίροντες τῇ ~ἐκείνων παιδιᾷ τε
[2, 11]	ἐπειδὴ γὰρ ~ὑμνεῖται περὶ αὐτὴν	διαφερόντως	ἢ τὰς ἄλλας εἰκόνας, εὐλαβείας
[2, 7]	τὸ καὶ ἀηδῶς καὶ μὴ	συμφερόντως	αὑτῷ; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς ἂν
[2, 7]	οἶμαι καὶ ἄπορος φαίνοιτο τοῦ	συμφωνούντως	ἑαυτῷ λέγειν· εἰ δ' αὖ
[2, 10]	ἐμάθομεν συνήθεις ᾄδειν γενόμενοι. ~(Ἀθηναῖος)	~Εἰκότως	γε· ὄντως γὰρ οὐκ ἐπήβολοι
[2, 9]	γε καὶ παντοίοις ἀνθρώποις ᾄδειν	ἑστὼς	ὀρθὸς ἔτι μᾶλλον ~αἰσχύνοιτ' ἄν·
[2, 14]	τῶν ~ἄλλων ἡδονῶν μὴ ἀφέξεται	ὡσαύτως	καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον,
[2, 4]	~ὃ ποθοῦντες καὶ ἀσπαζόμενοι τίθεμεν	οὕτως	ἀγῶνας τοῖς δυναμένοις ἡμᾶς ὅτι
[2, 12]	καὶ τοιούτοις ᾄδειν πρέπον, καὶ	~οὕτως	ᾄδωσιν, καὶ ᾄδοντες αὐτοί τε
[2, 2]	~καὶ Ἀπόλλωνος, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας)	~Οὕτως.	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν ἀπαίδευτος
[2, 10]	εἶναι τὴν ~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν	οὕτως.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δὲ τῇ τῶν
[2, 3]	πᾶν δὲ τοὐναντίον. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται	οὕτως	ἂν ταῦτα ἔχειν ἐκ τῶν
[2, 7]	Ἐμοὶ γὰρ δὴ φαίνεται ταῦτα	οὕτως	ἀναγκαῖα, ὡς οὐδέ, ~ὦ φίλε
[2, 8]	Σιδωνίου μυθολόγημα ῥᾴδιον ἐγένετο πείθειν,	οὕτως	ἀπίθανον ~ὄν, καὶ ἄλλα μυρία;
[2, 4]	τί ἄν, εἴ ποτέ τις	οὕτως	ἁπλῶς ἀγῶνα θείη ~ὁντινοῦν, μηδὲν
[2, 2]	καλὰ καὶ τὰ αἰσχρὰ αἰσχρὰ	οὕτως	αὐτοῖς ~χρῆται; βέλτιον ὁ τοιοῦτος
[2, 9]	ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά; ἢ τοῦτο ἀνοήτως	οὕτως	ἀφήσομεν, ὃ κυριώτατον ἂν εἴη
[2, 5]	γίγνοιθ' οὕτω; Πότερον αὐτὰ καλλιόνως	οὕτως	εἶναι ~φαῖμεν ἂν ἢ καθάπερ
[2, 13]	εἴπομεν καὶ ~διαπεπεράνθαι, καὶ νῦν	οὕτως	εἰρήσθω· τὸ δ' ἥμισυ λέγωμεν,
[2, 9]	~εἶναι; ~Πρῶτον μὲν δὴ διατεθεὶς	οὕτως	ἕκαστος ἆρ' οὐκ ἂν ἐθέλοι
[2, 9]	πῦρ σίδηρον ἐντεθέντα γιγνόμενον, καὶ	οὕτως	εὐπλαστότερον ~εἶναι; ~Πρῶτον μὲν δὴ
[2, 2]	τε προκαλῇ καὶ ταῦθ' ἡμῖν	οὕτως	ἔχειν ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 8]	ὃς ἂν μὴ φῇ ταῦτα	~οὕτως	ἔχειν· οὐδεὶς γὰρ ἂν ἑκὼν
[2, 8]	εἰ καὶ μὴ τοῦτο ἦν	οὕτως	ἔχον, ὡς καὶ ~νῦν αὐτὸ
[2, 9]	γίγνεται, τόσῳ μᾶλλον. Ἆρ' οὐχ	οὕτως;	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 2]	ἄν ποτε ~(δυναίμεθα. Ἆρ' οὐχ	οὕτως;	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 4]	εὖ πράττειν αὖ; μῶν οὐχ	οὕτως;	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	~διαγνῶναι; Λέγω δὲ οὐ πάνυ	σαφῶς,	ἀλλ' ὧδε σαφέστερον ἴσως ἂν
[2, 13]	σε φαίην σχεδὸν ταῦτ' (ἐρόμενον	σαφῶς,	καὶ ~μανθάνω ὡς ἐρώτησις οὖσα
[2, 7]	~ὦ φίλε Κλεινία, Κρήτη νῆσος	σαφῶς·	καὶ νομοθέτης ὢν ταύτῃ πειρῴμην
[2, 7]	ἄρα ~εὐδαίμονα ἀλλ' ἄθλιον γίγνεσθαι	σαφῶς;	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν·
[2, 5]	οὐκ ἂν ~θαυμάζοιμι εἰ μὴ	σαφῶς	λέγων ἃ διανοοῦμαι τοῦτο ἐποίησα
[2, 8]	τρίτους; Οὐ γὰρ πάνυ συνίεμεν	~σαφῶς	ὅτι ποτὲ βούλει φράζειν αὐτῶν
[2, 6]	Ὁρᾶτε. Ἐγὼ μὲν γὰρ λέγω	~(σαφῶς	τὰ μὲν κακὰ λεγόμενα ἀγαθὰ