Livre, chapitre
[2, 4]	τὸν τὰς κωμῳδίας· τραγῳδίαν δὲ	αἵ	τε πεπαιδευμέναι ~τῶν γυναικῶν καὶ
[2, 5]	νέων ψυχάς, παιδιαί τε καὶ	ᾠδαὶ	~καλεῖσθαι καὶ πράττεσθαι, καθάπερ τοῖς
[2, 5]	ἃς ᾠδὰς καλοῦμεν, ὄντως μὲν	ἐπῳδαὶ	ταῖς ψυχαῖς αὗται ~νῦν γεγονέναι,
[2, 12]	καὶ ~πλάττειν, καθάπερ ὅτ' ἦσαν	νέαι;	Τοῦτον δ' εἶναι τὸν πλάστην
[2, 13]	διεληλυθέναι τῆς χορείας εἴπομεν καὶ	~διαπεπεράνθαι,	καὶ νῦν οὕτως εἰρήσθω· τὸ
[2, 4]	~μάλιστα χαίρειν ποιοῦντα, τοῦτον μάλιστα	τιμᾶσθαί	τε, καὶ ὅπερ εἶπον νυνδή,
[2, 13]	ὡς εἶπον, καὶ ἔτι ~πρόσταξις	διαπεράνασθαι	τὰ περὶ γυμναστικῆς. ~(Κλεινίας) ~Ἄρισθ'
[2, 8]	μοι φαίνεται πρός γε ταῦτα	δύνασθαι	ἡμῶν ἀμφισβητῆσαί ποτ' ἂν ~οὐδέτερος.
[2, 1]	ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν οὐ	~δύνασθαι,	(κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ ζητεῖν καὶ
[2, 5]	διὰ δὲ ~τὸ σπουδὴν μὴ	δύνασθαι	φέρειν τὰς τῶν νέων ψυχάς,
[2, 7]	ἂν τούς ~τε ποιητὰς ἀναγκάζειν	φθέγγεσθαι	καὶ πάντας τοὺς ἐν τῇ
[2, 1]	(κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ ζητεῖν καὶ	φθέγγεσθαι,	τὰ μὲν ἁλλόμενα καὶ ~σκιρτῶντα,
[2, 2]	ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς	φθέγγεσθαι·	τὸ δὲ τοῦ δειλοῦ τε
[2, 2]	ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον τὸ παράπαν	~φθέγγεσθαι,	τόδε δὲ μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν
[2, 7]	πείθοιμ' ἂν τοὺς πολίτας μοι	φθέγγεσθαι.	Φέρε γάρ, ὦ πρὸς Διός
[2, 9]	λοιπὸν χορὸν ἀνάγκη τοῦ Διονύσου	λέγεσθαι.	~(Κλεινίας) ~Πῶς δή; λέγε· μάλα
[2, 7]	δέ μοι μὴ ἐπὶ θεῶν	λέγεσθαι	τὸ (τοιοῦτον, ἀλλ' ἐπὶ ~πατέρων
[2, 8]	καὶ ἄριστον ὑπὸ θεῶν βίον	~λέγεσθαι	φάσκοντες, (ἀληθέστατα ἐροῦμεν ἅμα, καὶ
[2, 12]	τε ἁρμονίας καὶ τοὺς ῥυθμούς,	ἐκλέγεσθαί	τε τὰ ~προσήκοντα οἷοί τ'
[2, 8]	ἄλλο ἐτόλμησεν ἂν ἐπ' ἀγαθῷ	~ψεύδεσθαι	πρὸς τοὺς νέους, ἔστιν ὅτι
[2, 3]	τοῖς χοροῖς, ὅτι ἂν ~τύχῃ	ἀπεργάζεσθαι	πρὸς ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας)
[2, 3]	σχήματα, καλὰ δὲ μέλη δεῖ	~μεταχειρίζεσθαι	ταῖς συνηθείαις τοὺς ἐν ταῖς
[2, 8]	οὐδεὶς γὰρ ἂν ἑκὼν ἐθέλοι	πείθεσθαι	πράττειν τοῦτο ὅτῳ μὴ τὸ
[2, 12]	τὸν ~αὖ μὴ δυνάμενον ἐθέλειν	πείθεσθαι	τούτοις καὶ τοῖς (ἡγεμόσιν τοῖς
[2, 11]	(ἤθη ~κακὰ φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν τε	αἰσθέσθαι	διὰ τὸ τοὺς ποιητὰς ~φαυλοτέρους
[2, 1]	ἔνεσθ' ὡς ὁ λόγος ἔοικεν	βούλεσθαι	σημαίνειν· ὅπῃ δὲ καὶ ὅπως,
[2, 6]	ὁρᾶν (καὶ τὸ ~ἀκούειν καὶ	αἰσθάνεσθαι	καὶ τὸ παράπαν ζῆν μέγιστον
[2, 8]	τοῖς νέοις ἵλεων μετὰ πειθοῦς	(γίγνεσθαι	ἐπευχόμενος. ~Δεῖ δὲ δὴ καὶ
[2, 12]	τῶν ~πινόντων διαπύρους γιγνομένας μαλθακωτέρας	γίγνεσθαι	καὶ νεωτέρας, ὥστε ~εὐαγώγους (συμβαίνειν
[2, 3]	ἂν ἡμῖν ἐκ πάσης ἀνάγκης	γίγνεσθαι;	~(Κλεινίας) ~Δοκῶ μὲν οὐδέν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 2]	σχήματα καὶ τὰ φθέγματα συμβαίνει	γίγνεσθαι;	~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς, ὅτε γε
[2, 4]	πόλεσιν ἁπάσαις καὶ πανταχοῦ βέλτιστον	γίγνεσθαι.	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Συγχωρῶ
[2, 9]	ἀνηβᾶν ἡμᾶς, καὶ ~δυσθυμίας λήθῃ	γίγνεσθαι	μαλακώτερον ἐκ (σκληροτέρου τὸ τῆς
[2, 12]	δευτέρου, ἢ (μηδέποτε ἱκανὸν ἐπῳδὸν	~γίγνεσθαι	νέοις πρὸς ἀρετήν. Καὶ ὅπερ
[2, 10]	τὸ μὲν ἡδονὴν ἐν αὐτοῖς	γίγνεσθαι	παρεπόμενον, ἐὰν γίγνηται, ~χάριν αὐτὸ
[2, 5]	καὶ ἔπαθον· ἀλλ' ἃ ~βούλομαι	γίγνεσθαι	περὶ μουσικήν, τοιαῦτ' ἄττα εἶπον
[2, 12]	~ὑπεθέμεθα κατ' ἀρχὰς ἀναγκαῖον εἶναι	γίγνεσθαι	περὶ τῶν νῦν ~(λεγομένων. ~(Κλεινίας)
[2, 7]	οὐκ ἄρα ~εὐδαίμονα ἀλλ' ἄθλιον	γίγνεσθαι	σαφῶς; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	ἢ παρὰ τοῖς ἄλλοις ~Ἕλλησιν	γίγνεσθαι	τὰ τοιαῦτα; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;
[2, 14]	τούτου τοῦ ~πώματος, ἀλλ' ὑδροποσίαις	συγγίγνεσθαι	τοῦτον τὸν χρόνον ἅπαντα, καὶ
[2, 4]	τῶν ἀθλητῶν ἑκάστων αὐτήκοος αὐτὸς	γενέσθαι;	~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν δή; βούλεσθε
[2, 4]	~κρίνειν νικᾶν, ὃς ἂν ἡμᾶς	εὐφραίνεσθαι	καὶ χαίρειν ὅτι μάλιστα ἀπεργάζηται;
[2, 5]	μέλλων κρίνειν, ἐκ τούτου ~ψευδόμενον	ἀποφαίνεσθαι	ῥᾳθύμως τὴν κρίσιν· οὐ γὰρ
[2, 10]	νῦν λεγομένων ἥκιστα ἡδονῇ ~προσήκειν	κρίνεσθαι	καὶ δόξῃ μὴ (ἀληθεῖ καὶ
[2, 5]	πολλοῖς, δεῖν τὴν μουσικὴν ἡδονῇ	~κρίνεσθαι,	μὴ μέντοι τῶν γε ἐπιτυχόντων,
[2, 10]	ὅταν τις μουσικὴν ἡδονῇ φῇ	κρίνεσθαι,	τοῦτον ἀποδεκτέον τὸν ~λόγον, καὶ
[2, 10]	τούτοις οὕς φαμεν ~ἐκείνην μὲν	αἰσχύνεσθαι,	ζητεῖν δέ, ἥτις καλλίστη, ταύτης
[2, 10]	καὶ πόσει καὶ συμπάσῃ τροφῇ	παρέπεσθαι	μὲν ~τὴν χάριν, ἣν ἡδονὴν
[2, 11]	πάντῃ, τὸν μέλλοντα ἔμφρονα κριτὴν	ἔσεσθαι	δεῖ ταῦτα τρία ἔχειν, ὅ
[2, 3]	παιδείαν τε καὶ παιδιάν, οἰόμεθα	ἐξέσεσθαι	τοῖς ποιητικοῖς, ὅτιπερ ~ἂν αὐτὸν
[2, 10]	τὸν ~μέλλοντα ἐν αὐτῷ μὴ	ἁμαρτήσεσθαι·	μὴ γὰρ γιγνώσκων τὴν οὐσίαν,
[2, 9]	ὁμολογοῖτ' ἂν δεῖν ταῦτα οὕτω	πράττεσθαι;	~(Ἀθηναῖος) ~Ποῦ δὴ τοῦθ' ἡμῖν
[2, 5]	τε καὶ ᾠδαὶ ~καλεῖσθαι καὶ	πράττεσθαι,	καθάπερ τοῖς κάμνουσίν τε καὶ
[2, 9]	πόλιν αὐτὴν αὑτῇ ἐπᾴδουσαν μὴ	παύεσθαί	ποτε ταῦτα ἃ ~διεληλύθαμεν, ἁμῶς
[2, 9]	ὀκτωκαίδεκα τὸ παράπαν ~οἴνου μὴ	γεύεσθαι,	διδάσκοντες ὡς οὐ χρὴ πῦρ
[2, 14]	~πόλιν μήτε δούλην μήτε δοῦλον	γεύεσθαι	μηδέποτε, μηδὲ ἄρχοντας τοῦτον τὸν
[2, 14]	μηδὲ δικαστὰς ἐνεργοὺς ~ὄντας οἴνου	γεύεσθαι	τὸ παράπαν, μηδ' ὅστις βουλευσόμενος
[2, 9]	δὲ τοῦτο οἴνου μὲν δὴ	γεύεσθαι	τοῦ μετρίου ~μέχρι (τριάκοντα ἐτῶν,
[2, 14]	νόμῳ, μηδέποτε μηδένα ἐπὶ στρατοπέδου	γεύεσθαι	τούτου τοῦ ~πώματος, ἀλλ' ὑδροποσίαις
[2, 9]	πρὶν ἐπὶ τοὺς πόνους ἐγχειρεῖν	πορεύεσθαι,	τὴν ἐμμανῆ ~εὐλαβουμένους ἕξιν τῶν
[2, 12]	στρατηγούς, ὧν δὴ χωρὶς μέθῃ	~διαμάχεσθαι	δεινότερον ἢ πολεμίοις εἶναι μὴ
[2, 13]	~καὶ εἰς πόλιν οὐκ ἀξία	παραδέχεσθαι.	Καὶ γὰρ ἔτι πλείω τις
[2, 9]	πολυοινίας τὸ παράπαν τὸν νέον	~ἀπέχεσθαι·	τετταράκοντα δὲ ἐπιβαίνοντα ἐτῶν, ἐν
[2, 1]	παιδείας πέρι καὶ τὰ νῦν	~εἰρῆσθαι	δοκεῖ. ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς τοίνυν. Τούτων
[2, 11]	σφόδρα φίλον ὥστ' αὐλήσει γε	χρῆσθαι	καὶ (κιθαρίσει ~πλὴν ὅσον ὑπὸ
[2, 3]	τοῦ καινῇ ζητεῖν ἀεὶ μουσικῇ	χρῆσθαι	σχεδὸν οὐ ~μεγάλην τινὰ δύναμιν
[2, 14]	ψῆφον, ὡς δεῖ ποτε μέθῃ	χρῆσθαι	ταύτην τὴν πόλιν ἢ τοῦτον
[2, 11]	μὴ δεῖ ταῖς Μούσαις ἡμῶν	προσχρῆσθαι	τοὺς ἤδη τριακοντούτας καὶ τῶν
[2, 3]	δὴ πῶς τὸ τοιοῦτον φῂς	νενομοθετῆσθαι;	~(Ἀθηναῖος) ~Θαῦμα καὶ ἀκοῦσαι. Πάλαι
[2, 4]	πολλούς, ὅτι τοῦτον δεῖ σοφώτατον	ἡγεῖσθαι	καὶ ~κρίνειν νικᾶν, ὃς ἂν
[2, 5]	διὰ ταῦτα δὲ ἀρετῆς ~φαμεν	δεῖσθαι	τοὺς τούτων κριτάς, ὅτι τῆς
[2, 14]	νύκτωρ ὅταν ἐπινοῇ τις παῖδας	ποιεῖσθαι	~ἀνὴρ ἢ καὶ γυνή. Καὶ
[2, 7]	τινὰ ἀδικεῖν μήτε ὑπό τινος	ἀδικεῖσθαι	μῶν ἀηδὲς μέν, ἀγαθὸν δὲ
[2, 5]	ψυχάς, παιδιαί τε καὶ ᾠδαὶ	~καλεῖσθαι	καὶ πράττεσθαι, καθάπερ τοῖς κάμνουσίν
[2, 1]	φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν οὐ ~δύνασθαι,	(κινεῖσθαι	δὲ ἀεὶ ζητεῖν καὶ φθέγγεσθαι,
[2, 3]	οὓς οἴονται φρονεῖν ~αἰσχύνονται μὲν	κινεῖσθαι	τῷ σώματι τὰ τοιαῦτα, αἰσχύνονται
[2, 13]	ποτε οἴει σοι πότερον ἡμῶν	~ἀποκρινεῖσθαι	πρὸς ταύτην τὴν ἐρώτησιν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 2]	πάνυ δυνατὸς ᾖ κατορθοῦν, ἢ	~διανοεῖσθαι,	τῇ δὲ ἡδονῇ καὶ λύπῃ
[2, 5]	παιδὸς μὴ ἐναντία ~χαίρειν καὶ	λυπεῖσθαι	ἐθίζηται τῷ νόμῳ καὶ τοῖς
[2, 8]	ὅτῳ μὴ τὸ ~χαίρειν τοῦ	λυπεῖσθαι	πλέον ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν δὲ τὸ
[2, 3]	~ἄρ' ἦν περὶ τῶν τοιούτων	νομοθετεῖσθαι	βεβαίως θαρροῦντα μέλη τὰ τὴν
[2, 2]	ἄρα πεπαιδευμένος ᾄδειν τε καὶ	ὀρχεῖσθαι	δυνατὸς ἂν εἴη καλῶς. ~(Κλεινίας)
[2, 14]	παιδιᾶς τὸ κατὰ (φύσιν πηδᾶν	εἰθίσθαι	~πᾶν ζῷον, τὸ δὲ ἀνθρώπινον,
[2, 1]	λόγον, συμφωνήσωσι τῷ λόγῳ ὀρθῶς	~εἰθίσθαι	ὑπὸ τῶν προσηκόντων ἐθῶν, αὕτη
[2, 13]	πρὸς ταύτην τὴν ἐρώτησιν; ~(Ἀθηναῖος)	~Ἀποκεκρίσθαι	ἔγωγ' ἄν σε φαίην σχεδὸν
[2, 13]	ἐπὶ ~τιμωρίᾳ τῇ τῶν ἀνθρώπων	δεδόσθαι·	ὁ δὲ νῦν λεγόμενος ὑφ'
[2, 13]	αἰδοῦς μὲν ψυχῆς κτήσεως ἕνεκα	δεδόσθαι,	σώματος δὲ ~ὑγιείας τε καὶ
[2, 1]	οὓς ~(εἴπομεν τοὺς θεοὺς συγχορευτὰς	δεδόσθαι,	τούτους εἶναι καὶ τοὺς δεδωκότας
[2, 11]	τῆς γε χορικῆς Μούσης ὅτι	~πεπαιδεῦσθαι	(δεῖ βέλτιον τοὺς πεντηκοντούτας ὅσοισπερ
[2, 12]	ἀναγκάζομεν ᾄδειν, μέχρι γε ~τοσούτου	πεπαιδεῦσθαι	σχεδὸν ἀναγκαῖον, μέχρι τοῦ δυνατὸν
[2, 3]	ὀνειρώττων αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν; τότε	ὁμοιοῦσθαι	δήπου ἀνάγκη τὸν ~χαίροντα ὁποτέροις
[2, 8]	αὐτῶν ἠθῶν διὰ θείας φήμης	καταλελεῖφθαι.	~(Κλεινίας) ~Λέγεις δέ, ὦ ξένε,
[2, 5]	φέρειν τὰς τῶν νέων ψυχάς,	παιδιαί	τε καὶ ᾠδαὶ ~καλεῖσθαι καὶ
[2, 13]	τὸ μὲν ῥυθμοί τε καὶ	~ἁρμονίαι,	τὸ κατὰ τὴν φωνήν. ~(Κλεινίας)
[2, 11]	κατὰ τὴν ὄψιν ἡμῖν ἀπεικασίαι	μυρίαι.	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν
[2, 11]	δήπου κατὰ τὴν ὄψιν ἡμῖν	ἀπεικασίαι	μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 8]	λόγος ἡδύ τε καὶ δίκαιον	(καὶ	ἀγαθόν τε καὶ ~καλὸν πιθανός
[2, 10]	τῶν συννόμων σπάσας σφόδρα ἀγριαίνοντα	καὶ	~ἀγανακτοῦντα, ἱπποκόμον τε ἐπέστησεν ἰδίᾳ
[2, 5]	ἐσθ' ἡ παίδων ὁλκή τε	καὶ	ἀγωγὴ πρὸς τὸν ὑπὸ τοῦ
[2, 8]	ὡς ἐσκιαγραφημένα τὰ δίκαιά ἐστι	καὶ	ἄδικα, τὰ ~μὲν ἄδικα τῷ
[2, 12]	ᾄδειν πρέπον, καὶ ~οὕτως ᾄδωσιν,	καὶ	ᾄδοντες αὐτοί τε ἡδονὰς τὸ
[2, 8]	μόνον αἰσχίω καὶ μοχθηρότερον, ἀλλὰ	καὶ	~ἀηδέστερον τῇ ἀληθείᾳ τοῦ δικαίου
[2, 7]	ὁμοίως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ	καὶ	ἀηδῶς καὶ μὴ συμφερόντως αὑτῷ;
[2, 6]	τὸ ὁρᾶν (καὶ τὸ ~ἀκούειν	καὶ	αἰσθάνεσθαι καὶ τὸ παράπαν ζῆν
[2, 12]	~μετὰ δίκης, ὃν αἰδῶ τε	καὶ	αἰσχύνην θεῖον φόβον ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	τοιοῦτοι, ~παντάπασίν που ἀηδῶς τε	καὶ	αἰσχυντηλῶς ᾄδοντες ἀπροθύμως ἂν τοῦτ'
[2, 12]	δὲ πᾶσαν τὴν συνουσίαν ~συγγενόμενοι	καὶ	ἀκολουθήσαντες, ὁπότε ἀφηγοῖντο οἱ νήφοντες
[2, 6]	λέγεται· καὶ γὰρ ὀξὺ ὁρᾶν	καὶ	ἀκούειν καὶ (πάντα ὅσα ἔχεται
[2, 3]	τοιοῦτον φῂς νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Θαῦμα	καὶ	ἀκοῦσαι. Πάλαι γὰρ δή ποτε,
[2, 10]	ἂν ~σύμπαντες ὁμολογοῖεν ποιηταί τε	καὶ	ἀκροαταὶ καὶ ὑποκριταί; ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 1]	πρῶτον, ταῦτ' εἶναι, φρόνησιν δὲ	καὶ	~ἀληθεῖς δόξας βεβαίους εὐτυχὲς ὅτῳ
[2, 14]	ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ ἢ καὶ γυνή.	Καὶ	ἄλλα δὲ πάμπολλα ἄν τις
[2, 8]	ἐγένετο πείθειν, οὕτως ἀπίθανον ~ὄν,	καὶ	ἄλλα μυρία; ~(Κλεινίας) ~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 8]	ὁ λόγος ἔχειν, εἴπερ τι	καὶ	ἄλλο ἐτόλμησεν ἂν ἐπ' ἀγαθῷ
[2, 9]	ἄριστον τῆς πόλεως, ἡλικίαις τε	καὶ	ἅμα φρονήσεσιν ~πιθανώτατον ὂν τῶν
[2, 10]	γε ὀρθότητα τῆς βουλήσεως ~ἢ	καὶ	ἁμαρτίαν αὐτοῦ διαγνώσεται. ~(Κλεινίας) ~Σχολῇ·
[2, 3]	γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Πότερον εἰκὸς ἢ	καὶ	ἀναγκαῖον ταὐτὸν εἶναι ὅπερ ὅταν
[2, 5]	ῥήμασι καὶ ἐπαινετοῖς πείσει τε,	καὶ	ἀναγκάσει ~μὴ πείθων, τὰ τῶν
[2, 6]	ὑμῖν ποιητάς, ἅπερ ἐγώ, ~πείσετε	καὶ	ἀναγκάσετε, καὶ ἔτι τούτοις ἑπομένους
[2, 9]	χαίρει ~τε ἧττον πράττων τοῦτο	καὶ	ἀνάγκης γιγνομένης αἰσχύνοιτ' ἂν μᾶλλον,
[2, 12]	~εὔελπιν καὶ θαρραλέον ἐκεῖνον γιγνόμενον	καὶ	ἀναισχυντότερον τοῦ δέοντος, ~καὶ οὐκ
[2, 7]	ἔτι ~προστίθημι ὑμῖν ἰσχὺν διαφέρουσαν	(καὶ	ἀνδρείαν μετ' ἀθανασίας, καὶ ~μηδὲν
[2, 2]	τὸ δὲ τοῦ δειλοῦ τε	καὶ	ἀνδρείου σχῆμα ἢ ~μέλος ἔστιν
[2, 5]	πείθων, τὰ τῶν σωφρόνων τε	καὶ	ἀνδρείων καὶ πάντως ἀγαθῶν ἀνδρῶν
[2, 11]	καὶ σχήματα συνθεῖσαι ῥυθμοὺς ~δούλων	καὶ	ἀνελευθέρων προσαρμόττειν, οὐδ' αὖ ῥυθμοὺς
[2, 12]	γέγηθέν τε καὶ παρρησίας ~ἐμπίμπλαται	καὶ	ἀνηκουστίας ἐν τῷ τοιούτῳ τῶν
[2, 11]	ῥυθμοῖς, ἔτι δὲ θηρίων φωνὰς	~(καὶ	ἀνθρώπων καὶ ὀργάνων καὶ πάντας
[2, 6]	δὲ ἄδικος, ἄθλιός τ' ἐστὶ	καὶ	ἀνιαρῶς ~ζῇ. Καὶ οὔτ' ἂν
[2, 3]	τὸ περὶ μουσικὴν ἀληθές τε	καὶ	ἄξιον ἐννοίας, ὅτι δυνατὸν ~ἄρ'
[2, 2]	~ἴσμεν καὶ τὸν πεπαιδευμένον τε	καὶ	ἀπαίδευτον ὀρθῶς· εἰ δὲ ἀγνοοῦμέν
[2, 8]	ἔτι νέαις οὔσαις ταῖς ψυχαῖς	καὶ	ἁπαλαῖς τῶν παίδων, τά τε
[2, 10]	αὐτήν ~ἐστιν ποιήματα μίμησίς τε	(καὶ	ἀπεικασία· καὶ τοῦτό γε μῶν
[2, 2]	εἶναι πρώτην διὰ Μουσῶν τε	~καὶ	Ἀπόλλωνος, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως.
[2, 7]	γάρ, ὦ πρὸς Διός τε	καὶ	~Ἀπόλλωνος, ὦ ἄριστοι τῶν ἀνδρῶν,
[2, 7]	καὶ πατὴρ ἄτοπος ~ἂν οἶμαι	καὶ	ἄπορος φαίνοιτο τοῦ συμφωνούντως ἑαυτῷ
[2, 11]	μεστὸν πᾶν, ὁπόσον τάχους τε	καὶ	ἀπταισίας καὶ ~φωνῆς θηριώδους σφόδρα
[2, 6]	λεγόμενα ἀγαθὰ πλὴν ~δικαιοσύνης τε	καὶ	ἀρετῆς ἁπάσης, ἔλαττον δέ, ἂν
[2, 8]	ἔστω· τὸν αὐτὸν ἥδιστόν τε	καὶ	ἄριστον ὑπὸ θεῶν βίον ~λέγεσθαι
[2, 1]	ἀταξιῶν, οἷς δὴ ῥυθμὸς ὄνομα	καὶ	ἁρμονία· ἡμῖν δὲ οὓς ~(εἴπομεν
[2, 13]	αὖ τὸ μὲν ῥυθμοί τε	καὶ	~ἁρμονίαι, τὸ κατὰ τὴν φωνήν.
[2, 11]	~ἄνευ λόγου γιγνόμενον ῥυθμόν τε	καὶ	ἁρμονίαν γιγνώσκειν ὅτι τε βούλεται
[2, 2]	καὶ μέλη ἔνεστιν, περὶ ~ῥυθμὸν	καὶ	ἁρμονίαν οὔσης τῆς μουσικῆς, ὥστε
[2, 13]	καὶ ὅτι τὴν ῥυθμοῦ τε	καὶ	ἁρμονίας αἴσθησιν (τοῖς ἀνθρώποις ἡμῖν
[2, 6]	ἔτι τούτοις ἑπομένους ῥυθμούς τε	καὶ	ἁρμονίας ~ἀποδιδόντας παιδεύειν οὕτω τοὺς
[2, 9]	ἐλεύθερον καὶ δοῦλον, θῆλύν τε	καὶ	ἄρρενα, καὶ ~ὅλῃ τῇ πόλει
[2, 6]	μέγας ~καὶ ἰσχυρὸς ἐάντε μικρὸς	καὶ	ἀσθενὴς ᾖ, καὶ ἐὰν πλουτῇ
[2, 5]	πράττεσθαι, καθάπερ τοῖς κάμνουσίν τε	καὶ	ἀσθενῶς ἴσχουσιν τὰ ~σώματα ἐν
[2, 9]	χοροὶ ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες ἰσχνοί τε	καὶ	ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο ᾄδειν οἱ τοιοῦτοι,
[2, 4]	ἐλαφρὸν ἐκλείπει νῦν, ~ὃ ποθοῦντες	καὶ	ἀσπαζόμενοι τίθεμεν οὕτως ἀγῶνας τοῖς
[2, 10]	~(ἂν στρατιώτης εἴη, πόλιν δὲ	καὶ	ἄστη δυνάμενος διοικεῖν, ὃν δὴ
[2, 11]	ἄνευ ~ῥημάτων, ψιλῇ κιθαρίσει τε	καὶ	αὐλήσει προσχρώμενοι, ἐν οἷς δὴ
[2, 11]	καὶ μή, ὅσοι προσᾴδειν αὐτῶν	καὶ	βαίνειν ἐν ῥυθμῷ γεγόνασι ~διηναγκασμένοι,
[2, 9]	~φωνῆς, τοῦ τε ὀξέος ἅμα	καὶ	βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία ὄνομα ~προσαγορεύοιτο,
[2, 13]	οἰκείαν φρόνησιν, πᾶν μαίνεταί τε	καὶ	βοᾷ ἀτάκτως, καὶ ~ὅταν ἀκταινώσῃ
[2, 13]	εἰς πόλιν οὐκ ἀξία παραδέχεσθαι.	Καὶ	γὰρ ἔτι πλείω τις ἂν
[2, 6]	μυρία δὲ ἄλλα ~ἀγαθὰ λέγεται·	καὶ	γὰρ ὀξὺ ὁρᾶν καὶ ἀκούειν
[2, 1]	ἐμὴν ὀρθῶς ~ἂν προσαγορεύοις. ~(Κλεινίας)	~Καὶ	γάρ, ὦ ξένε, ἡμῖν καὶ
[2, 12]	γε αὐτὸς αὑτοῦ κουφότερος αἴρεται	καὶ	γέγηθέν τε καὶ παρρησίας ~ἐμπίμπλαται
[2, 10]	σπουδαίαν, εἴ τις ἄρα που	καὶ	~γίγνοιτο, ἀλλ' ἐκείνην τὴν ἔχουσαν
[2, 11]	ἀναγκαῖον αὐτοῖς ἐστιν ~εὐαισθήτως ἔχειν	καὶ	γιγνώσκειν· ἢ πῶς τις τὴν
[2, 13]	~κακῶς τοὺς ἀνθρώπους αὐτὸ ὑπολαβεῖν	(καὶ	γνῶναι λεχθέν. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον
[2, 13]	Ἀναμνησθῶμεν δὲ ὅτι ~μουσικῆς τε	καὶ	γυμναστικῆς ἔφαμεν ἀρχὰς ταύτας εἶναι.
[2, 14]	τις παῖδας ποιεῖσθαι ~ἀνὴρ ἢ	καὶ	γυνή. Καὶ ἄλλα δὲ πάμπολλα
[2, 2]	ἀνδρικῆς ~ψυχῆς ἐν πόνοις ἐχομένης	καὶ	(δειλῆς ἐν τοῖς αὐτοῖς τε
[2, 5]	οὔτ' αὖ γιγνώσκοντα δι' ἀνανδρίαν	καὶ	δειλίαν ἐκ ταὐτοῦ ~στόματος οὗπερ
[2, 12]	τῆς ~ἐκλογῆς ἕνεκα τοῦ καλλίστου	καὶ	δευτέρου, ἢ (μηδέποτε ἱκανὸν ἐπῳδὸν
[2, 6]	μετὰ δικαιοσύνης ~πράττοι καὶ κτῷτο,	καὶ	δὴ (καὶ δηΐ ων” τοιοῦτος
[2, 9]	~καλεῖν τούς τε ἄλλους θεοὺς	καὶ	δὴ καὶ Διόνυσον παρακαλεῖν εἰς
[2, 10]	κρίνεσθαι καὶ δόξῃ μὴ (ἀληθεῖ	καὶ	δὴ καὶ πᾶσαν ἰσότητα· οὐ
[2, 5]	μετόχους αὐτοὺς εἶναι δεῖ ~φρονήσεως	καὶ	δὴ καὶ τῆς ἀνδρείας. Οὔτε
[2, 6]	σύμπαντα, ἀρξάμενα ἀπὸ τῆς ὑγιείας·	καὶ	δὴ καὶ τὸ ὁρᾶν (καὶ
[2, 8]	~πᾶσίν τε ὡς ἔπος εἰπεῖν	καὶ	δὴ καὶ τοῖς παισὶ παρέχει,
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ	δὴ καὶ τὸν οἶνόν γε,
[2, 9]	τόν τε Ἀπόλλωνα ~καὶ μούσας,	καὶ	δὴ καὶ τρίτον ἔφαμεν, εἰ
[2, 14]	~γεωργήματα καὶ πᾶσα ἡ δίαιτα,	καὶ	δὴ τά γε περὶ οἶνον
[2, 6]	~πράττοι καὶ κτῷτο, καὶ δὴ	(καὶ	δηΐ ων” τοιοῦτος ὢν ὀρέγοιτο
[2, 7]	~Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων, ὡς ἔοικε,	καὶ	δήπου καὶ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων,
[2, 13]	ἥμισυ διεληλυθέναι τῆς χορείας εἴπομεν	καὶ	~διαπεπεράνθαι, καὶ νῦν οὕτως εἰρήσθω·
[2, 1]	~παιδειῶν οὐσῶν χαλᾶται τοῖς ἀνθρώποις	καὶ	διαφθείρεται κατὰ πολλὰ ἐν τῷ
[2, 8]	τινα ἐθέλειν ζῆν τὸν ὅσιον	καὶ	δίκαιον ~βίον, ὥστε νομοθέτῃ γε
[2, 8]	μὴ χωρίζων λόγος ἡδύ τε	καὶ	δίκαιον (καὶ ἀγαθόν τε καὶ
[2, 6]	μὲν ~ἀγαθὸς ἀνὴρ σώφρων ὢν	καὶ	δίκαιος εὐδαίμων ἐστὶ καὶ μακάριος,
[2, 13]	ἔφαμεν, Ἀπόλλωνα δὲ καὶ μούσας	καὶ	Διόνυσον ~θεῶν αἰτίους γεγονέναι; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	τε ἄλλους θεοὺς καὶ δὴ	καὶ	Διόνυσον παρακαλεῖν εἰς τὴν τῶν
[2, 1]	~καὶ μούσας Ἀπόλλωνά τε μουσηγέτην	καὶ	Διόνυσον συνεορταστὰς ἔδοσαν, ἵν' ~ἐπανορθῶνται,
[2, 10]	λεγομένων ἥκιστα ἡδονῇ ~προσήκειν κρίνεσθαι	καὶ	δόξῃ μὴ (ἀληθεῖ καὶ δὴ
[2, 9]	πάντ' ἄνδρα καὶ παῖδα, ἐλεύθερον	καὶ	δοῦλον, θῆλύν τε καὶ ἄρρενα,
[2, 8]	ψεῦδος λυσιτελέστερον ἂν ~(ἐψεύσατό ποτε	καὶ	δυνάμενον μᾶλλον ποιεῖν μὴ βίᾳ
[2, 9]	οἶνον φάρμακον, ὥστε ἀνηβᾶν ἡμᾶς,	καὶ	~δυσθυμίας λήθῃ γίγνεσθαι μαλακώτερον ἐκ
[2, 6]	ἐάντε μικρὸς καὶ ἀσθενὴς ᾖ,	καὶ	ἐὰν πλουτῇ καὶ μή· ἐὰν
[2, 13]	ἂν ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν ἢ	καὶ	ἐάσομεν. ~(Κλεινίας) ~Ποῖα δὴ λέγεις,
[2, 14]	ἔτεκεν, τοῦ δὲ μέλους ὑπομιμνῄσκοντος	καὶ	ἐγείροντος τὸν ~ῥυθμόν, κοινωθέντ' ἀλλήλοις
[2, 6]	γενόμενον ὅτι τάχιστα. Ὑμεῖς δὲ	καὶ	ἐγώ που τάδε λέγομεν, ὡς
[2, 5]	~Συγχωρῶ δὴ τό γε τοσοῦτον	καὶ	ἐγὼ τοῖς πολλοῖς, δεῖν τὴν
[2, 13]	ψέγωμεν ἁπλῶς, ὡς ἔστιν κακὴ	~καὶ	εἰς πόλιν οὐκ ἀξία παραδέχεσθαι.
[2, 3]	νόμοι καλῶς εἰσι κείμενοι ἢ	καὶ	εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον ἔσονται
[2, 12]	ἐθέλειν ποιεῖν πάντα τούτοις τἀναντία,	καὶ	εἰσιόντι τῷ μὴ ~καλῷ θάρρει
[2, 11]	οἷον τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ σώματος	καὶ	ἑκάστων τῶν μερῶν (τὰς ~θέσεις
[2, 11]	ἀναγκαῖον ἤδη τῷ ταῦτα γνόντι	καὶ	ἐκεῖνο ἑτοίμως ~γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν
[2, 12]	ᾠδοῖς ἡμῖν, οὓς νῦν ~παρακαλοῦμεν	καὶ	ἑκόντας τινὰ (τρόπον ἀναγκάζομεν ᾄδειν,
[2, 5]	γε ἀληθῆ ~κριτὴν κρίνειν μανθάνοντα,	καὶ	ἐκπληττόμενον ὑπὸ θορύβου τῶν πολλῶν
[2, 5]	γὰρ δὴ τῷ παλαιῷ τε	καὶ	Ἑλληνικῷ νόμῳ, καθάπερ ὁ Σικελικός
[2, 5]	ἀνδρῶν ἔν τε ~ῥυθμοῖς σχήματα	καὶ	ἐν ἁρμονίαισιν μέλη ποιοῦντα ὀρθῶς
[2, 11]	οὖν οὐ περὶ ἑκάστην εἰκόνα,	καὶ	ἐν γραφικῇ καὶ ἐν μουσικῇ
[2, 11]	ἑκάστην εἰκόνα, καὶ ἐν γραφικῇ	καὶ	ἐν μουσικῇ ~καὶ πάντῃ, τὸν
[2, 1]	πρώτην αἴσθησιν ἡδονὴν καὶ λύπην,	καὶ	~ἐν οἷς ἀρετὴ ψυχῇ καὶ
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν εἴ τις	καὶ	ἐν τούτοις ἀγνοοῖ τῶν μεμιμημένων
[2, 3]	~ἕκαστα εἶναί φασι, πονηρὰ δέ,	καὶ	ἐναντίον ἄλλων οὓς οἴονται φρονεῖν
[2, 5]	θεατῶν μᾶλλον ὁ κριτὴς καθίζει,	καὶ	~ἐναντιωσόμενος τοῖς τὴν ἡδονὴν μὴ
[2, 8]	ὥστε νομοθέτῃ γε αἴσχιστος λόγων	καὶ	ἐναντιώτατος ὃς ἂν μὴ φῇ
[2, 1]	τοὺς δεδωκότας τὴν ~ἔνρυθμόν τε	καὶ	ἐναρμόνιον αἴσθησιν μεθ' ἡδονῆς, ᾗ
[2, 14]	εἰ δ' ~ὡς παιδιᾷ τε,	καὶ	ἐξέσται τῷ βουλομένῳ καὶ ὅταν
[2, 4]	χαίροντες τῇ ~ἐκείνων παιδιᾷ τε	καὶ	ἑορτάσει, ἐπειδὴ τὸ παρ' ἡμῖν
[2, 5]	λέγων ἃ διανοοῦμαι τοῦτο ἐποίησα	καὶ	ἔπαθον· ἀλλ' ἃ ~βούλομαι γίγνεσθαι
[2, 3]	ὁποτέροις ἂν χαίρῃ, ἐὰν ἄρα	καὶ	ἐπαινεῖν αἰσχύνηται· καίτοι τοῦ ~τοιούτου
[2, 3]	μὲν καὶ τούτοις χαίρειν τε	καὶ	~ἐπαινεῖν αὐτὰ καὶ προσαγορεύειν καλὰ
[2, 5]	νομοθέτης ἐν τοῖς καλοῖς ῥήμασι	καὶ	ἐπαινετοῖς πείσει τε, καὶ ἀναγκάσει
[2, 8]	πείσει ἁμῶς γέ πως ~ἔθεσι	καὶ	ἐπαίνοις καὶ λόγοις ὡς ἐσκιαγραφημένα
[2, 7]	ἂν γίγνοιτο; ~φέρε, κλέος τε	καὶ	ἔπαινος πρὸς ἀνθρώπων τε καὶ
[2, 12]	~εὐαγώγους (συμβαίνειν τῷ δυναμένῳ τε	καὶ	ἐπισταμένῳ παιδεύειν τε καὶ ~πλάττειν,
[2, 14]	τοῦ ῥυθμοῦ ἐγέννησέν ~τε ὄρχησιν	καὶ	ἔτεκεν, τοῦ δὲ μέλους ὑπομιμνῄσκοντος
[2, 4]	νικᾶν ἡγοῖτο· τούτων δὴ τοιούτων	καὶ	~ἑτέρων ἀγωνιστῶν μυρίων ἐλθόντων ἔχομεν
[2, 11]	κείμενα τὴν ~προσήκουσαν τάξιν ἀπείληφεν	καὶ	ἔτι δὴ χρώματά τε καὶ
[2, 11]	γε γὰρ ὁρῶσι ~πάντα κυκώμενα,	καὶ	ἔτι διασπῶσιν οἱ ποιηταὶ ῥυθμὸν
[2, 8]	λέγοντας πάντα ὅσα διεληλύθαμέν τε	καὶ	ἔτι διέλθοιμεν ἄν, τὸ δὲ
[2, 5]	τε τοῖσδε καὶ παρ' ἡμῖν,	καὶ	ἔτι καθάπερ ~εἶπες σὺ νυνδὴ
[2, 13]	ἀπόκρισίς τέ ἐστιν, ὡς εἶπον,	καὶ	ἔτι ~πρόσταξις διαπεράνασθαι τὰ περὶ
[2, 7]	πλοῦτον καὶ τυραννίδα διὰ τέλους	καὶ	ἔτι ~προστίθημι ὑμῖν ἰσχὺν διαφέρουσαν
[2, 6]	ἅπερ ἐγώ, ~πείσετε καὶ ἀναγκάσετε,	καὶ	ἔτι τούτοις ἑπομένους ῥυθμούς τε
[2, 8]	(γίγνεσθαι ἐπευχόμενος. ~Δεῖ δὲ δὴ	καὶ	ἔτι τρίτους τοὺς ὑπὲρ τριάκοντα
[2, 2]	τῆς μουσικῆς, ὥστε εὔρυθμον μὲν	καὶ	εὐάρμοστον, ~εὔχρων δὲ μέλος ἢ
[2, 11]	ἱκανῶς γιγνώσκειν τό τε εὐάρμοστον	~καὶ	εὔρυθμον καὶ μή, ὅσοι προσᾴδειν
[2, 10]	κρίνεσθαι, τοῦτον ἀποδεκτέον τὸν ~λόγον,	καὶ	ζητητέον ἥκιστα ταύτην (ὡς σπουδαίαν,
[2, 9]	τινα τῶν ὕμνων τοῖς ᾄδουσιν	καὶ	ἡδονήν. ~(Κλεινίας) ~Πῶς δ' οὐχ
[2, 3]	τε παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα καὶ τύχαις,	καὶ	ἤθεσι καὶ μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων,
[2, 10]	ἰδίᾳ καὶ παιδεύει ψήχων τε	καὶ	ἡμερῶν, ~καὶ πάντα προσήκοντα ἀποδιδοὺς
[2, 12]	δεῖ συμποτικούς, δυναμένους τὸν ~εὔελπιν	καὶ	θαρραλέον ἐκεῖνον γιγνόμενον καὶ ἀναισχυντότερον
[2, 4]	οὐ θαυμαστὸν δὲ εἴ τις	~καὶ	(θαύματα ἐπιδεικνὺς μάλιστ' ἂν νικᾶν
[2, 11]	δ' ἑκατέρῳ πᾶσά τις ἀμουσία	καὶ	~θαυματουργία γίγνοιτ' ἂν τῆς χρήσεως.
[2, 7]	καὶ ἔπαινος πρὸς ἀνθρώπων τε	καὶ	θεῶν ἆρ' ἐστὶν ἀγαθὸν μὲν
[2, 5]	Μοῦσαν ~καλλίστην ἥτις τοὺς βελτίστους	καὶ	ἱκανῶς πεπαιδευμένους τέρπει, μάλιστα ~(δὲ
[2, 2]	~τὰ τῶν δειλῶν δὲ αἰσχρά.	Καὶ	ἵνα δὴ μὴ μακρολογία πολλή
[2, 2]	(δειλῆς ἐν τοῖς αὐτοῖς τε	καὶ	ἴσοις ἆρ' ὅμοια ~τά τε
[2, 13]	δεδόσθαι, σώματος δὲ ~ὑγιείας τε	καὶ	ἰσχύος. ~(Κλεινίας) ~Κάλλιστα, ὦ ξένε,
[2, 6]	ἐστὶ καὶ μακάριος, ἐάντε μέγας	~καὶ	ἰσχυρὸς ἐάντε μικρὸς καὶ ἀσθενὴς
[2, 7]	ἡμᾶς χρεών; Ἀνδρεῖος γὰρ δὴ	καὶ	ἰσχυρὸς καὶ ~καλὸς καὶ πλούσιος,
[2, 5]	νόμῳ, καθάπερ ὁ Σικελικός τε	~καὶ	Ἰταλικὸς νόμος νῦν, τῷ πλήθει
[2, 7]	ἕτερα ἡδέα μέν, αἰσχρὰ δὲ	καὶ	κακά; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 1]	καὶ ~ἐν οἷς ἀρετὴ ψυχῇ	καὶ	κακία παραγίγνεται πρῶτον, ταῦτ' εἶναι,
[2, 8]	ἐναντίως φαινόμενα, ἐκ μὲν ἀδίκου	καὶ	κακοῦ ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα ἡδέα, τὰ
[2, 7]	οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ; τὸ	καὶ	κακῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὐκ ἂν ἔτι
[2, 2]	καὶ καλῶς ὀρχεῖται” πότερον (εἰ	καὶ	καλὰ ᾄδει καὶ ~καλὰ ὀρχεῖται”
[2, 2]	πότερον (εἰ καὶ καλὰ ᾄδει	καὶ	~καλὰ ὀρχεῖται” προσθῶμεν ἢ μή;
[2, 7]	θεῶν ἆρ' ἐστὶν ἀγαθὸν μὲν	καὶ	~καλόν, ἀηδὲς δέ, δύσκλεια δὲ
[2, 7]	τῆς ἡδονῆς (κρεῖττον ἀγαθόν τε	καὶ	καλὸν ~ὁ νόμος ἐνὸν ἐπαινεῖ.
[2, 8]	καὶ δίκαιον (καὶ ἀγαθόν τε	καὶ	~καλὸν πιθανός γ' εἰ μηδὲν
[2, 7]	Ἀνδρεῖος γὰρ δὴ καὶ ἰσχυρὸς	καὶ	~καλὸς καὶ πλούσιος, καὶ (ποιῶν
[2, 2]	δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς ᾄδει, φαμέν,	καὶ	καλῶς ὀρχεῖται” πότερον (εἰ καὶ
[2, 14]	συγγίγνεσθαι τοῦτον τὸν χρόνον ἅπαντα,	καὶ	κατὰ ~πόλιν μήτε δούλην μήτε
[2, 5]	πολλοῦ δεουσῶν τῶν αὐτῶν εἶναι	καὶ	κατὰ ταὐτά, ~ὡς (σὺ κατ'
[2, 14]	~ἄλλων ἡδονῶν μὴ ἀφέξεται ὡσαύτως	καὶ	κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον, τοῦ
[2, 6]	τὸν σύμπαντα ~χρόνον ἀθάνατον ὄντα	καὶ	κεκτημένον πάντα τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ
[2, 7]	ἢ λυσιτελοῦντα μὲν ἄλλα ἐστὶ	καὶ	~κερδαλέα, δικαιότερα δὲ ἄλλα, καὶ
[2, 11]	φίλον ὥστ' αὐλήσει γε χρῆσθαι	καὶ	(κιθαρίσει ~πλὴν ὅσον ὑπὸ ὄρχησίν
[2, 4]	~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν οἰόμεθα	καὶ	κομιδῇ μάτην τὸν νῦν λεγόμενον
[2, 4]	αὐτὸ τοῦτο ὅτι μάλιστα ~ἀπεργασάμενος	καὶ	κριθῇ τῶν ἀγωνισαμένων ἥδιστος γεγονέναι
[2, 4]	ὅτι τοῦτον δεῖ σοφώτατον ἡγεῖσθαι	καὶ	~κρίνειν νικᾶν, ὃς ἂν ἡμᾶς
[2, 6]	λεγόμενα καλὰ μετὰ δικαιοσύνης ~πράττοι	καὶ	κτῷτο, καὶ δὴ (καὶ δηΐ
[2, 13]	~ποιητέον; ~(Κλεινίας) ~Ὦ ἄριστε, Κρησὶν	καὶ	Λακεδαιμονίοις διαλεγόμενος, μουσικῆς πέρι διελθόντων
[2, 14]	~ἀλλ' ἔτι μᾶλλον τῆς Κρητῶν	καὶ	Λακεδαιμονίων χρείας προσθείμην ἂν τῷ
[2, 7]	νῦν λεγόμενα ὑπό τε ~Κρητῶν	καὶ	Λακεδαιμονίων, ὡς ἔοικε, καὶ δήπου
[2, 8]	ἔν τε ᾠδαῖς καὶ μύθοις	καὶ	λόγοις. Εἰ δ' οὖν ἄλλῃ
[2, 8]	γέ πως ~ἔθεσι καὶ ἐπαίνοις	καὶ	λόγοις ὡς ἐσκιαγραφημένα τὰ δίκαιά
[2, 12]	καὶ τὸ κατὰ μέρος σιγῆς	καὶ	λόγου καὶ πόσεως καὶ ~μούσης
[2, 1]	~τὸ δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς	καὶ	λύπας τεθραμμένον αὐτῆς ὀρθῶς ὥστε
[2, 5]	τοῦ παιδὸς μὴ ἐναντία ~χαίρειν	καὶ	λυπεῖσθαι ἐθίζηται τῷ νόμῳ καὶ
[2, 1]	ἀρετήν· ἡδονὴ δὴ καὶ ~φιλία	καὶ	λύπη καὶ μῖσος ἂν ὀρθῶς
[2, 2]	ἢ ~διανοεῖσθαι, τῇ δὲ ἡδονῇ	καὶ	λύπῃ κατορθοῖ, τὰ μὲν ἀσπαζόμενος,
[2, 1]	παιδικὴν εἶναι πρώτην αἴσθησιν ἡδονὴν	καὶ	λύπην, καὶ ~ἐν οἷς ἀρετὴ
[2, 3]	αὐτά· ὡς ἡ τῆς ~ἡδονῆς	καὶ	λύπης ζήτησις τοῦ καινῇ ζητεῖν
[2, 5]	πεπεισμένοις, ~ἀλλὰ συνέπηται χαίρουσά τε	καὶ	λυπουμένη τοῖς αὐτοῖς τούτοις οἷσπερ
[2, 1]	δὴ τῶν ὀρθῶς τεθραμμένων ἡδονῶν	καὶ	λυπῶν ~παιδειῶν οὐσῶν χαλᾶται τοῖς
[2, 6]	ὢν καὶ δίκαιος εὐδαίμων ἐστὶ	καὶ	μακάριος, ἐάντε μέγας ~καὶ ἰσχυρὸς
[2, 10]	καὶ ἀκροαταὶ καὶ ὑποκριταί; ~(Κλεινίας)	~Καὶ	μάλα. ~(Ἀθηναῖος) ~Δεῖ δὴ καθ'
[2, 4]	ἐν τοῖς τοιούτοις, τὸν πλείστους	καὶ	~μάλιστα χαίρειν ποιοῦντα, τοῦτον μάλιστα
[2, 8]	~λέγεσθαι φάσκοντες, (ἀληθέστατα ἐροῦμεν ἅμα,	καὶ	μᾶλλον πείσομεν οὓς ~δεῖ πείθειν
[2, 12]	ὠφεληθέντες ἂν ~οἱ τοιοῦτοι συμπόται	καὶ	μᾶλλον φίλοι ἢ πρότερον ἀπαλλάττοιντο
[2, 13]	φαίην σχεδὸν ταῦτ' (ἐρόμενον σαφῶς,	καὶ	~μανθάνω ὡς ἐρώτησις οὖσα αὕτη
[2, 14]	τῷ βουλομένῳ καὶ ὅταν βούληται	καὶ	μεθ' ὧν ἂν ~(βούληται πίνειν
[2, 12]	ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη γεγονόσιν, ἴσην	καὶ	μείζω τὴν αἰσχύνην ~φέρειν ἢ
[2, 11]	~τῶν εἰκόνων ἡτισοῦν ῥήμασί τε	καὶ	μέλεσι καὶ τοῖς ῥυθμοῖς; ~(Κλεινίας)
[2, 2]	γὰρ μουσικῇ καὶ σχήματα μὲν	καὶ	μέλη ἔνεστιν, περὶ ~ῥυθμὸν καὶ
[2, 2]	τινὸς εἰκόνος, σύμπαντα σχήματά τε	καὶ	μέλη καλά, τὰ δὲ κακίας
[2, 11]	ἀνδρῶν ποιήσασαι τὸ χρῶμα γυναικῶν	~καὶ	μέλος ἀποδοῦναι, καὶ μέλος ἐλευθέρων
[2, 11]	χρῶμα γυναικῶν ~καὶ μέλος ἀποδοῦναι,	καὶ	μέλος ἐλευθέρων αὖ καὶ σχήματα
[2, 2]	ἰχνευούσαις διερευνητέον, σχῆμά ~τε καλὸν	καὶ	μέλος καὶ ᾠδὴν καὶ ὄρχησιν·
[2, 6]	ἀσθενὴς ᾖ, καὶ ἐὰν πλουτῇ	καὶ	μή· ἐὰν δὲ ἄρα ~πλουτῇ
[2, 11]	τό τε εὐάρμοστον ~καὶ εὔρυθμον	καὶ	μή, ὅσοι προσᾴδειν αὐτῶν καὶ
[2, 7]	~Τί δέ; τὸ καὶ ἀηδῶς	καὶ	μὴ συμφερόντως αὑτῷ; ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 8]	τι καὶ σμικρὸν ὄφελος, εἰ	καὶ	μὴ τοῦτο ἦν οὕτως ἔχον,
[2, 7]	διαφέρουσαν (καὶ ἀνδρείαν μετ' ἀθανασίας,	καὶ	~μηδὲν ἄλλο αὐτῷ τῶν λεγομένων
[2, 8]	βούλει φράζειν αὐτῶν πέρι. ~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ	μὴν εἰσίν γε οὗτοι σχεδὸν
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ	μὴν ἔν γε τῷ τοιούτῳ,
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ	μὴν καὶ τῇ μαθήσει παρακολουθεῖν
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ	μὴν τοῦτό γε πᾶς ἂν
[2, 6]	ἄρα ~πλουτῇ μὲν Κινύρα τε	καὶ	Μίδα μᾶλλον, ᾖ δὲ ἄδικος,
[2, 3]	~γιγνόμενα καὶ τύχαις, καὶ ἤθεσι	καὶ	μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων, οἷς μὲν
[2, 10]	πᾶσάν φαμεν εἰκαστικήν τε εἶναι	καὶ	μιμητικήν; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 1]	δὴ καὶ ~φιλία καὶ λύπη	καὶ	μῖσος ἂν ὀρθῶς ἐν ψυχαῖς
[2, 7]	ἐπὶ ~πατέρων καὶ νομοθετῶν μᾶλλον,	καί	μοι τὰ ἔμπροσθεν ἠρωτημένα πατέρα
[2, 8]	μὲν ἡ ἀλήθεια, ὦ ξένε,	καὶ	μόνιμον· ἔοικε μὴν οὐ ῥᾴδιον
[2, 10]	τὴν καλλίστην ᾠδήν τε ζητοῦσι	καὶ	μοῦσαν ζητητέον, ὡς ~ἔοικεν, οὐχ
[2, 1]	τῶν ἑορτῶν ἀμοιβὰς τοῖς θεοῖς,	~καὶ	μούσας Ἀπόλλωνά τε μουσηγέτην καὶ
[2, 9]	ἡμῖν δεδωκέναι τόν τε Ἀπόλλωνα	~καὶ	μούσας, καὶ δὴ καὶ τρίτον
[2, 13]	ἀρχὴν ταύτην ἔφαμεν, Ἀπόλλωνα δὲ	καὶ	μούσας καὶ Διόνυσον ~θεῶν αἰτίους
[2, 12]	σιγῆς καὶ λόγου καὶ πόσεως	καὶ	~μούσης ὑπομένειν, ἐθέλειν ποιεῖν πάντα
[2, 6]	παρ' (ὑμῖν ἐν πάσῃ παιδείᾳ	~καὶ	μουσικῇ τὰ λεγόμενά ἐστι τάδε;
[2, 2]	ἡμῖν ἔσται τὴν χορείαν τε	καὶ	~μουσικὴν ἢ ὃς ἂν τῷ
[2, 8]	ἄδικον βίον οὐ μόνον αἰσχίω	καὶ	μοχθηρότερον, ἀλλὰ καὶ ~ἀηδέστερον τῇ
[2, 8]	βίου παντὸς ἔν τε ᾠδαῖς	καὶ	μύθοις καὶ λόγοις. Εἰ δ'
[2, 3]	καὶ τοὺς τῶν εὐνόμων παῖδας	καὶ	νέους ἐν τοῖς χοροῖς, ὅτι
[2, 12]	~πινόντων διαπύρους γιγνομένας μαλθακωτέρας γίγνεσθαι	καὶ	νεωτέρας, ὥστε ~εὐαγώγους (συμβαίνειν τῷ
[2, 12]	καὶ συνδημιουργοὺς αὐτοῖς τοὺς ~ἀθορύβους	καὶ	νήφοντας τῶν μὴ νηφόντων στρατηγούς,
[2, 7]	τὰ ἔμπροσθεν ἠρωτημένα πατέρα τε	~καὶ	νομοθέτην ἠρωτήσθω, ὁ δ' εἰπέτω
[2, 7]	φίλε Κλεινία, Κρήτη νῆσος σαφῶς·	καὶ	νομοθέτης ὢν ταύτῃ πειρῴμην ἂν
[2, 7]	τὸ (τοιοῦτον, ἀλλ' ἐπὶ ~πατέρων	καὶ	νομοθετῶν μᾶλλον, καί μοι τὰ
[2, 14]	ἐν οἷς τοῖς νοῦν τε	καὶ	~νόμον ἔχουσιν ὀρθὸν οὐ ποτέος
[2, 8]	τοῦτο ἦν οὕτως ἔχον, ὡς	καὶ	~νῦν αὐτὸ ᾕρηχ' ὁ λόγος
[2, 13]	τῆς χορείας εἴπομεν καὶ ~διαπεπεράνθαι,	καὶ	νῦν οὕτως εἰρήσθω· τὸ δ'
[2, 9]	~ἀλλ' ἐν οἰκείοις, ᾄδειν τε	καὶ	ὃ πολλάκις εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας)
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Ῥαψῳδὸν δέ, καλῶς Ἰλιάδα	καὶ	Ὀδύσσειαν ἤ τι τῶν Ἡσιοδείων
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Ἡμεῖς γοῦν, ὦ ξένε,	καὶ	οἵδε οὐκ ἄλλην ἄν τινα
[2, 10]	εἰ τὸ ~μιμηθὲν ὅσον τε	καὶ	οἷον ἦν ἀποτελοῖτο. ~(Κλεινίας) ~Πῶς
[2, 8]	τὸ μέσον ᾀσόμενος ἁπάσῃ σπουδῇ	καὶ	ὅλῃ τῇ πόλει, δεύτερος δὲ
[2, 9]	δοῦλον, θῆλύν τε καὶ ἄρρενα,	καὶ	~ὅλῃ τῇ πόλει ὅλην τὴν
[2, 14]	περὶ οἶνον σχεδὸν ἁπάντων ~ἐμμετρότατα	καὶ	ὀλίγιστα γίγνοιτ' ἄν. ~Οὗτος, ὦ
[2, 4]	ποιοῦντα, τοῦτον μάλιστα τιμᾶσθαί τε,	καὶ	ὅπερ εἶπον νυνδή, τὰ ~νικητήρια
[2, 12]	ἐπῳδὸν ~γίγνεσθαι νέοις πρὸς ἀρετήν.	Καὶ	ὅπερ ὁ λόγος ἐν ἀρχαῖς
[2, 3]	ζωγράφοις, οὔτ' ἄλλοις ὅσοι σχήματα	καὶ	ὁποῖ' ἄττα ἀπεργάζονται, ~καινοτομεῖν οὐδ'
[2, 3]	ταξάμενοι δὲ ταῦτα, ~ἅττα ἐστὶ	καὶ	ὁποῖ' ἄττα ἀπέφηναν ἐν τοῖς
[2, 11]	εἰ ἔχει, ὅσοι τέ εἰσιν	καὶ	ὁποῖα παρ' ὁποῖα αὐτῶν κείμενα
[2, 4]	χαίρομεν ὅταν οἰώμεθα εὖ πράττειν,	καὶ	ὁπόταν ~χαίρωμεν, οἰόμεθα εὖ πράττειν
[2, 2]	εἴ τις παιδείας ἐστὶν φυλακὴ	καὶ	ὅπου διαγιγνώσκειν ἄν ποτε ~(δυναίμεθα.
[2, 1]	ἔοικεν βούλεσθαι σημαίνειν· ὅπῃ δὲ	καὶ	ὅπως, ~ἀκούωμεν προσέχοντες (τὸν νοῦν,
[2, 3]	εἰ δύναιτό τις ἑλεῖν αὐτῶν	καὶ	~ὁπωσοῦν τὴν ὀρθότητα, θαρροῦντα χρὴ
[2, 3]	τὰ ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα ἢ	καὶ	ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ φύσιν
[2, 11]	δὲ θηρίων φωνὰς ~(καὶ ἀνθρώπων	καὶ	ὀργάνων καὶ πάντας ψόφους εἰς
[2, 2]	σχῆμα ἢ ~μέλος ἔστιν τε,	καὶ	(ὀρθῶς προσαγορεύειν ἔχει τὰ μὲν
[2, 2]	καλῶς ἄρα πεπαιδευμένος ᾄδειν τε	καὶ	ὀρχεῖσθαι δυνατὸς ἂν εἴη καλῶς.
[2, 1]	~χορηγεῖν ἡμῶν τούτους, ᾠδαῖς τε	καὶ	ὀρχήσεσιν ἀλλήλοις συνείροντας, χορούς τε
[2, 2]	μὲν τὸ καλὸν ᾠδῆς τε	καὶ	ὀρχήσεως πέρι γιγνώσκομεν τρεῖς ὄντες,
[2, 2]	καλὸν καὶ μέλος καὶ ᾠδὴν	καὶ	ὄρχησιν· εἰ δὲ ταῦθ' ἡμᾶς
[2, 6]	~ταῦτά ἐστι σύμπαντα δικαίοις μὲν	καὶ	ὁσίοις ἀνδράσιν ἄριστα κτήματα, ἀδίκοις
[2, 8]	ἀληθείᾳ τοῦ δικαίου τε εἶναι	καὶ	ὁσίου βίου. ~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει κατά
[2, 13]	μαίνεταί τε καὶ βοᾷ ἀτάκτως,	καὶ	~ὅταν ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ τάχιστα, ἀτάκτως
[2, 14]	τε, καὶ ἐξέσται τῷ βουλομένῳ	καὶ	ὅταν βούληται καὶ μεθ' ὧν
[2, 13]	τί δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	καὶ	ὅτι τὴν ῥυθμοῦ τε καὶ
[2, 10]	τὴν οὐσίαν, τί ποτε ~βούλεται	καὶ	ὅτου ποτ' ἐστὶν εἰκὼν ὄντως,
[2, 11]	ἁρμονίαν γιγνώσκειν ὅτι τε βούλεται	καὶ	~ὅτῳ ἔοικε τῶν ἀξιολόγων μιμημάτων·
[2, 12]	γιγνόμενον καὶ ἀναισχυντότερον τοῦ δέοντος,	~καὶ	οὐκ ἐθέλοντα τάξιν καὶ τὸ
[2, 9]	ἐν πολλοῖς ἀλλὰ ἐν μετρίοις,	καὶ	οὐκ ἐν ἀλλοτρίοις ~ἀλλ' ἐν
[2, 6]	τ' ἐστὶ καὶ ἀνιαρῶς ~ζῇ.	Καὶ	οὔτ' ἂν μνησαίμην, φησὶν ὑμῖν
[2, 13]	γυμναστικῆς. ~(Κλεινίας) ~Ἄρισθ' ὑπέλαβές τε	καὶ	οὕτω δὴ ποίει. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποιητέον·
[2, 12]	τε καὶ τοιούτοις ᾄδειν πρέπον,	καὶ	~οὕτως ᾄδωσιν, καὶ ᾄδοντες αὐτοί
[2, 9]	εἰς πῦρ σίδηρον ἐντεθέντα γιγνόμενον,	καὶ	οὕτως εὐπλαστότερον ~εἶναι; ~Πρῶτον μὲν
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δεῖν πάντ' ἄνδρα	καὶ	παῖδα, ἐλεύθερον καὶ δοῦλον, θῆλύν
[2, 5]	ἥτις ἕνα τὸν ἀρετῇ τε	καὶ	παιδείᾳ διαφέροντα· διὰ ταῦτα δὲ
[2, 1]	τοῦτ' ~αὐτὸ ἀποτεμὼν τῷ λόγῳ	καὶ	παιδείαν προσαγορεύων, κατά γε τὴν
[2, 10]	~ἀγανακτοῦντα, ἱπποκόμον τε ἐπέστησεν ἰδίᾳ	καὶ	παιδεύει ψήχων τε καὶ ἡμερῶν,
[2, 10]	λέγεις ἡδονὴν μόνον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ναί,	καὶ	παιδιάν γε εἶναι τὴν αὐτὴν
[2, 14]	τὸν ~ῥυθμόν, κοινωθέντ' ἀλλήλοις χορείαν	καὶ	παιδιὰν ἐτεκέτην. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	τὴν τῶν ~πρεσβυτέρων τελετὴν ἅμα	καὶ	παιδιάν, ἣν τοῖς ἀνθρώποις ἐπίκουρον
[2, 3]	περὶ ~τὰς μούσας παιδείαν τε	καὶ	παιδιάν, οἰόμεθα ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς,
[2, 6]	γὰρ ὀξὺ ὁρᾶν καὶ ἀκούειν	καὶ	(πάντα ὅσα ἔχεται τῶν ~αἰσθήσεων
[2, 10]	παιδεύει ψήχων τε καὶ ἡμερῶν,	~καὶ	πάντα προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ παιδοτροφίᾳ
[2, 7]	τούς ~τε ποιητὰς ἀναγκάζειν φθέγγεσθαι	καὶ	πάντας τοὺς ἐν τῇ πόλει,
[2, 11]	φωνὰς ~(καὶ ἀνθρώπων καὶ ὀργάνων	καὶ	πάντας ψόφους εἰς ταὐτὸν οὐκ
[2, 4]	τῶν ἐν ταῖς πόλεσιν ἁπάσαις	καὶ	πανταχοῦ βέλτιστον γίγνεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Τί
[2, 10]	τὴν ἀνδρείαν κτῆμα τιμῶντα ἀεὶ	καὶ	πανταχοῦ, ἰδιώταις τε καὶ συμπάσῃ
[2, 11]	ἐν γραφικῇ καὶ ἐν μουσικῇ	~καὶ	πάντῃ, τὸν μέλλοντα ἔμφρονα κριτὴν
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἐν θεάτρῳ γε	καὶ	παντοίοις ἀνθρώποις ᾄδειν ἑστὼς ὀρθὸς
[2, 5]	τῶν σωφρόνων τε καὶ ἀνδρείων	καὶ	πάντως ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἔν τε
[2, 9]	ἁμῶς γέ πως ἀεὶ μεταβαλλόμενα	καὶ	πάντως παρεχόμενα ~ποικιλίαν, ὥστε ἀπληστίαν
[2, 5]	εἰ καθάπερ παρά τε τοῖσδε	καὶ	παρ' ἡμῖν, καὶ ἔτι καθάπερ
[2, 3]	ἄττα ἀπέφηναν ἐν τοῖς ἱεροῖς,	(καὶ	παρὰ ταῦτ' οὐκ ἐξῆν ~οὔτε
[2, 5]	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ	καὶ	παρὰ τοῖς ἄλλοις γίγνοιθ' οὕτω;
[2, 12]	κουφότερος αἴρεται καὶ γέγηθέν τε	καὶ	παρρησίας ~ἐμπίμπλαται καὶ ἀνηκουστίας ἐν
[2, 14]	τ' ἄλλ' ἂν εἴη ~γεωργήματα	καὶ	πᾶσα ἡ δίαιτα, καὶ δὴ
[2, 10]	δόξῃ μὴ (ἀληθεῖ καὶ δὴ	καὶ	πᾶσαν ἰσότητα· οὐ ~γὰρ εἴ
[2, 13]	γνώμην, διὸ τάς τε βακχείας	καὶ	πᾶσαν τὴν μανικὴν ~ἐμβάλλει χορείαν
[2, 7]	ὁ τιθέμενος εἴτε νομοθέτης εἴτε	καὶ	πατὴρ ἄτοπος ~ἂν οἶμαι καὶ
[2, 8]	τούτου καταστήσει, τὸ σκότος (ἀφελών,	καὶ	πείσει ἁμῶς γέ πως ~ἔθεσι
[2, 9]	εἰ ἄρα οἱ ὑπὲρ τριάκοντα	καὶ	πεντήκοντα δὲ γεγονότες ἔτη ~μέχρι
[2, 5]	γιγνόμενα περί τε τὰς ὀρχήσεις	~καὶ	περὶ τὴν ἄλλην μουσικὴν σύμπασαν,
[2, 13]	δ' ἥμισυ λέγωμεν, ἢ πῶς	καὶ	πῇ ~ποιητέον; ~(Κλεινίας) ~Ὦ ἄριστε,
[2, 9]	εἴη, φθέγγοιτο δ' ἀεὶ ἀτάκτως	καὶ	πηδῷ, τάξεως δ' αἴσθησιν τούτων
[2, 12]	τε καὶ ἐπισταμένῳ παιδεύειν τε	καὶ	~πλάττειν, καθάπερ ὅτ' ἦσαν νέαι;
[2, 7]	δὴ καὶ ἰσχυρὸς καὶ ~καλὸς	καὶ	πλούσιος, καὶ (ποιῶν ὅτιπερ ἐπιθυμοῖ
[2, 7]	~Ἆρ' οὖν ὑγίειάν τε κεκτημένον	καὶ	πλοῦτον καὶ τυραννίδα διὰ τέλους
[2, 7]	ἰσχυρὸς καὶ ~καλὸς καὶ πλούσιος,	καὶ	(ποιῶν ὅτιπερ ἐπιθυμοῖ τὸν βίον
[2, 3]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν μὲν οὖν	καὶ	πολιτικὸν ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ' ἕτερα φαῦλ'
[2, 7]	καὶ ~κερδαλέα, δικαιότερα δὲ ἄλλα,	καὶ	πόλλ' ἄττ' ἂν παρὰ τὰ
[2, 9]	ὃ πολλάκις εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας)	~Καὶ	πολύ γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰς μέν
[2, 9]	~μέχρι (τριάκοντα ἐτῶν, μέθης δὲ	καὶ	πολυοινίας τὸ παράπαν τὸν νέον
[2, 5]	λέγειν. Λοιδορεῖν γὰρ πράγματα ἀνίατα	καὶ	πόρρω προβεβηκότα ~ἁμαρτίας οὐδαμῶς ἡδύ,
[2, 10]	Οἷον δὴ λέγω ἐδωδῇ μὲν	καὶ	πόσει καὶ συμπάσῃ τροφῇ παρέπεσθαι
[2, 12]	κατὰ μέρος σιγῆς καὶ λόγου	καὶ	πόσεως καὶ ~μούσης ὑπομένειν, ἐθέλειν
[2, 5]	παιδιαί τε καὶ ᾠδαὶ ~καλεῖσθαι	καὶ	πράττεσθαι, καθάπερ τοῖς κάμνουσίν τε
[2, 4]	οὐκ ὀρθῶς λέγεταί τε τοῦτο	καὶ	πράττοιτ' ἄν, εἰ ~ταύτῃ γίγνοιτο;
[2, 5]	~ὀρθὸν εἰρημένον, καὶ τοῖς ἐπιεικεστάτοις	καὶ	πρεσβυτάτοις δι' ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον ὡς
[2, 1]	~ἀληθεῖς δόξας βεβαίους εὐτυχὲς ὅτῳ	καὶ	πρὸς τὸ γῆρας παρεγένετο· τέλεος
[2, 3]	χαίρειν τε καὶ ~ἐπαινεῖν αὐτὰ	καὶ	προσαγορεύειν καλὰ ἀναγκαῖον, οἷς δ'
[2, 1]	~σκιρτῶντα, οἷον ὀρχούμενα μεθ' ἡδονῆς	καὶ	προσπαίζοντα, τὰ δὲ φθεγγόμενα ~πάσας
[2, 5]	~σώματα ἐν ἡδέσι τισὶν σιτίοις	καὶ	(πώμασι τὴν χρηστὴν πειρῶνται τροφὴν
[2, 7]	αἰσχρὰ δὲ καὶ κακά; ~(Κλεινίας)	~Καὶ	πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ὁ μὲν
[2, 11]	ἐστὶ τὸ μεμιμημένον ζῷον; ~(Κλεινίας)	~Καὶ	πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ
[2, 7]	καὶ μὴ συμφερόντως αὑτῷ; ~(Κλεινίας)	~Καὶ	πῶς ἂν ταῦτά γ' ἔτι
[2, 13]	ἐάσομεν. ~(Κλεινίας) ~Ποῖα δὴ λέγεις,	καὶ	πῶς ἑκάτερα διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη
[2, 2]	τὰ φθέγματα συμβαίνει γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας)	~Καὶ	πῶς, ὅτε γε μηδὲ τὰ
[2, 11]	μέτρα (τιθέντες, μέλος δ' αὖ	καὶ	ῥυθμὸν ἄνευ ~ῥημάτων, ψιλῇ κιθαρίσει
[2, 12]	τὸ ~μίμημα, τὸ δὲ ἁρμονίας	καὶ	ῥυθμοῦ σχεδὸν ἀνάγκη, τοῖς δὲ
[2, 1]	καὶ φθέγγεσθαι, τὰ μὲν ἁλλόμενα	καὶ	~σκιρτῶντα, οἷον ὀρχούμενα μεθ' ἡδονῆς
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης δὲ οὗ τι	καὶ	σμικρὸν ὄφελος, εἰ καὶ μὴ
[2, 5]	ἐστιν. Ἐπειδὴ δὲ ταῦτα ~συνδοκεῖ	καὶ	σοί, φέρε, φῂς παρ' ὑμῖν
[2, 11]	ἀνθρώπινοι σφόδρα τὰ τοιαῦτα ~ἐμπλέκοντες	καὶ	συγκυκῶντες ἀλόγως, γέλωτ' ἂν παρασκευάζοιεν
[2, 10]	ἀεὶ καὶ πανταχοῦ, ἰδιώταις τε	καὶ	συμπάσῃ ~πόλει. ~(Κλεινίας) ~Οὐκ οἶδα
[2, 10]	λέγω ἐδωδῇ μὲν καὶ πόσει	καὶ	συμπάσῃ τροφῇ παρέπεσθαι μὲν ~τὴν
[2, 12]	γε τῶν νόμων εἶναι νομοφύλακας	καὶ	συνδημιουργοὺς αὐτοῖς τοὺς ~ἀθορύβους καὶ
[2, 14]	λόγῳ ῥηθέντι εἰρήσθω. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς,	καὶ	συνδοκεῖ.
[2, 14]	τὸν κολοφῶνα (πρῶτον ἐπιθῶμεν, εἰ	καὶ	~σφῷν συνδοκεῖ. ~(Κλεινίας) ~Ποῖον δὴ
[2, 4]	γυναικῶν καὶ τὰ νέα μειράκια	καὶ	σχεδὸν ἴσως τὸ πλῆθος πάντων.
[2, 11]	ἀνελευθέρων προσαρμόττειν, οὐδ' αὖ ῥυθμοὺς	καὶ	σχῆμα ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι μέλος ἢ
[2, 11]	τὰ ἑαυτοῦ (καὶ χρώματα ἅμα	καὶ	σχήματα ἀπείληφεν ὑπὸ ~τῆς τέχνης;
[2, 11]	καὶ ἔτι δὴ χρώματά τε	καὶ	σχήματα ἢ πάντα ~ταῦτα τεταραγμένως
[2, 11]	διασπῶσιν οἱ ποιηταὶ ῥυθμὸν μὲν	καὶ	σχήματα μέλους ~χωρίς, λόγους ψιλοὺς
[2, 2]	ἑταῖρε. Ἀλλ' ἐν γὰρ μουσικῇ	καὶ	σχήματα μὲν καὶ μέλη ἔνεστιν,
[2, 11]	ἀποδοῦναι, καὶ μέλος ἐλευθέρων αὖ	καὶ	σχήματα συνθεῖσαι ῥυθμοὺς ~δούλων καὶ
[2, 9]	αἰσχύνοιτ' ἂν μᾶλλον, ὅσῳ ~πρεσβύτερος	καὶ	σωφρονέστερος γίγνεται, τόσῳ μᾶλλον. Ἆρ'
[2, 2]	καλά τε ἡγούμενος εἶναι καλὰ	καὶ	τὰ αἰσχρὰ αἰσχρὰ οὕτως αὐτοῖς
[2, 1]	δ' ~οὖν ἔστ' ἄνθρωπος ταῦτα	καὶ	τὰ ἐν (τούτοις πάντα κεκτημένος
[2, 13]	ξένε, τὸν λόγον ἀπεμνημόνευκας. ~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ	τὰ μὲν δὴ τῆς χορείας
[2, 11]	ἢ τὸ πεπλασμένον ἐστὶν ἄνθρωπος,	καὶ	~τὰ μέρη πάντα τὰ ἑαυτοῦ
[2, 4]	αἵ τε πεπαιδευμέναι ~τῶν γυναικῶν	καὶ	τὰ νέα μειράκια καὶ σχεδὸν
[2, 1]	πρότερον ὀρθῶς σοι παιδείας πέρι	καὶ	τὰ νῦν ~εἰρῆσθαι δοκεῖ. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 1]	~Καὶ γάρ, ὦ ξένε, ἡμῖν	καὶ	τὰ πρότερον ὀρθῶς σοι παιδείας
[2, 2]	ἆρ' ὅμοια ~τά τε σχήματα	καὶ	τὰ φθέγματα συμβαίνει γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας)
[2, 1]	ἔπος εἰπεῖν τοῖς τε σώμασι	καὶ	ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν οὐ
[2, 12]	ταῖς τε βάσεσιν τῶν ῥυθμῶν	καὶ	ταῖς χορδαῖς ταῖς τῶν ~μελῶν,
[2, 14]	νῦν εἰρημένῳ χρήσεται ~μετὰ νόμων	καὶ	τάξεως, ὡς τοῦ σωφρονεῖν ἕνεκα
[2, 3]	θαρροῦντα χρὴ εἰς νόμον ἄγειν	καὶ	τάξιν αὐτά· ὡς ἡ τῆς
[2, 2]	ἅπαν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς τε προκαλῇ	καὶ	ταῦθ' ἡμῖν οὕτως ἔχειν ἀποκεκρίσθω
[2, 9]	ὀρθὸς ἔτι μᾶλλον ~αἰσχύνοιτ' ἄν·	καὶ	ταῦτά γ' εἰ καθάπερ οἱ
[2, 8]	συνοικία πᾶσα περὶ τούτων ἓν	καὶ	ταὐτὸν ὅτι μάλιστα ~φθέγγοιτ' ἀεὶ
[2, 10]	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν	καὶ	τῇ μαθήσει παρακολουθεῖν μὲν τό
[2, 4]	θαρροῦντες λέγομεν τὴν τῇ μουσικῇ	καὶ	τῇ παιδιᾷ μετὰ χορείας χρείαν
[2, 2]	ὃς ἂν τῷ μὲν σώματι	καὶ	τῇ φωνῇ τὸ διανοηθὲν εἶναι
[2, 9]	ὀχετεύειν εἴς τε τὸ σῶμα	~καὶ	τὴν ψυχήν, πρὶν ἐπὶ τοὺς
[2, 10]	τὴν ἡδονήν, τὴν δὲ ~ὀρθότητα	καὶ	τὴν ὠφελίαν καὶ τὸ εὖ
[2, 5]	εἶναι δεῖ ~φρονήσεως καὶ δὴ	καὶ	τῆς ἀνδρείας. Οὔτε γὰρ παρὰ
[2, 5]	ἐκπληττόμενον ὑπὸ θορύβου τῶν πολλῶν	καὶ	~τῆς αὑτοῦ ἀπαιδευσίας, οὔτ' αὖ
[2, 10]	μοῦσαν τῆς τῶν χορῶν καλλίω	~καὶ	(τῆς ἐν τοῖς κοινοῖς θεάτροις,
[2, 12]	τὸ ~πλῆθος φερούσης εἶεν μετακεχειρισμένοι	καὶ	τῆς περὶ τοὺς ποιητὰς αὐτούς.
[2, 1]	πῶς ἔχομεν τὰς φύσεις, ἢ	καί	τι μέγεθος ὠφελίας ἄξιον ~πολλῆς
[2, 14]	~σφῷν συνδοκεῖ. ~(Κλεινίας) ~Ποῖον δὴ	καὶ	τίνα λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μέν
[2, 11]	~γνώσεταί ποτε ἐν ὁτῳοῦν; ~(Κλεινίας)	~Καὶ	τίς μηχανή; ~(Ἀθηναῖος) ~Τοῦτ' οὖν,
[2, 6]	καὶ δὴ καὶ τὸ ὁρᾶν	(καὶ	τὸ ~ἀκούειν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ
[2, 6]	ποιεῖν τυραννοῦντα ὅτι ἂν ἐπιθυμῇ,	~καὶ	τὸ δὴ τέλος ἁπάσης μακαριότητος
[2, 10]	δὲ ~ὀρθότητα καὶ τὴν ὠφελίαν	καὶ	τὸ εὖ καὶ τὸ καλῶς
[2, 10]	ἄν ποτε τό γε εὖ	καὶ	τὸ κακῶς δυνατὸς εἴη ~διαγνῶναι;
[2, 10]	τὴν ὠφελίαν καὶ τὸ εὖ	καὶ	τὸ καλῶς τὴν ἀλήθειαν εἶναι
[2, 12]	δέοντος, ~καὶ οὐκ ἐθέλοντα τάξιν	καὶ	τὸ κατὰ μέρος σιγῆς καὶ
[2, 13]	τις ἂν ἐπεξέλθοι λέγων· ~ἐπεὶ	καὶ	τὸ μέγιστον ἀγαθὸν ὃ δωρεῖται
[2, 14]	παιδιὰν ἐτεκέτην. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ	τὸ μέν, φαμέν, ἤδη διεληλύθαμεν
[2, 6]	ἀπὸ τῆς ὑγιείας· καὶ δὴ	καὶ	τὸ ὁρᾶν (καὶ τὸ ~ἀκούειν
[2, 10]	τοῦτ' αὐτὸ εἶναι ἐν αὐτοῖς	~καὶ	τὸ ὀρθότατον. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν
[2, 6]	(καὶ τὸ ~ἀκούειν καὶ αἰσθάνεσθαι	καὶ	τὸ παράπαν ζῆν μέγιστον μὲν
[2, 6]	~αἰσθήσεων εὐαισθήτως ἔχειν, ἔτι δὲ	καὶ	τὸ ποιεῖν τυραννοῦντα ὅτι ἂν
[2, 12]	ὦσιν ἃ τοῖς τηλικούτοις τε	καὶ	τοιούτοις ᾄδειν πρέπον, καὶ ~οὕτως
[2, 5]	τοῦ νόμου λόγον ~ὀρθὸν εἰρημένον,	καὶ	τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ πρεσβυτάτοις δι'
[2, 12]	μὴ δυνάμενον ἐθέλειν πείθεσθαι τούτοις	καὶ	τοῖς (ἡγεμόσιν τοῖς τοῦ ~Διονύσου,
[2, 8]	μάρτυρα τῶν λεγομένων ~ἀληθείας πέρι	καὶ	τοῖς νέοις ἵλεων μετὰ πειθοῦς
[2, 12]	ἡδονὰς τὸ παραχρῆμα ἀσινεῖς ἥδωνται	καὶ	~τοῖς νεωτέροις (ἡγεμόνες ἠθῶν χρηστῶν
[2, 8]	ὡς ἔπος εἰπεῖν καὶ δὴ	καὶ	τοῖς παισὶ παρέχει, νομοθέτης εἰ
[2, 11]	ἡτισοῦν ῥήμασί τε καὶ μέλεσι	καὶ	τοῖς ῥυθμοῖς; ~(Κλεινίας) ~Ἔοικε γοῦν.
[2, 5]	καὶ λυπεῖσθαι ἐθίζηται τῷ νόμῳ	καὶ	τοῖς ὑπὸ τοῦ νόμου πεπεισμένοις,
[2, 5]	σοί, φέρε, φῂς παρ' ὑμῖν	καὶ	τοῖσδε μᾶλλον ἢ παρὰ τοῖς
[2, 12]	εἶναι μὴ μετὰ ἀρχόντων ἀθορύβων,	καὶ	τὸν ~αὖ μὴ δυνάμενον ἐθέλειν
[2, 9]	(χορὸς εἴρηνται, τὸν δὲ ~τρίτον	καὶ	τὸν λοιπὸν χορὸν ἀνάγκη τοῦ
[2, 5]	τῷ πλήθει τῶν θεατῶν ἐπιτρέπων	καὶ	τὸν νικῶντα ~διακρίνων χειροτονίαις, διέφθαρκε
[2, 13]	γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ δὴ	καὶ	τὸν οἶνόν γε, ὡς ἔοικεν,
[2, 13]	μανικὴν ~ἐμβάλλει χορείαν τιμωρούμενος· ὅθεν	καὶ	τὸν οἶνον ἐπὶ τοῦτ' αὐτὸ
[2, 2]	πέρι γιγνώσκομεν τρεῖς ὄντες, ~ἴσμεν	καὶ	τὸν πεπαιδευμένον τε καὶ ἀπαίδευτον
[2, 5]	μισεῖν ὀρθῶς ἐθίζωνται. Ταὐτὸν δὴ	καὶ	τὸν ποιητικὸν ὁ ~ὀρθὸς νομοθέτης
[2, 13]	προσήκει νοῦν ἔχειν ~τελεωθέντι, τοῦτον	καὶ	τοσοῦτον οὐδὲν ἔχον ποτὲ φύεται·
[2, 11]	ἢ μὴ προσῆκεν τοῦ δωριστί,	καὶ	τοῦ ῥυθμοῦ ὃν ὁ ποιητὴς
[2, 10]	εἰπεῖν, ~ἐξεργάζοιτο τοῦ τε τοσούτου	καὶ	τοῦ τοιούτου πρότερον, ἀλλ' οὐχ
[2, 1]	θεοὺς συγχορευτὰς δεδόσθαι, τούτους εἶναι	καὶ	τοὺς δεδωκότας τὴν ~ἔνρυθμόν τε
[2, 12]	ἵνα καθορῶντες τάς τε ἁρμονίας	καὶ	τοὺς ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί τε τὰ
[2, 3]	ἢ ῥήματος ἐχόμενον, ~τοῦτο διδάσκοντα	καὶ	τοὺς τῶν εὐνόμων παῖδας καὶ
[2, 10]	ποιήματα μίμησίς τε (καὶ ἀπεικασία·	καὶ	τοῦτό γε μῶν οὐκ ἂν
[2, 10]	καλοῦ μιμήματι. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος)	~Καὶ	τούτοις δὴ τοῖς τὴν καλλίστην
[2, 3]	ἢ κατ' ἀμφότερα, τούτους μὲν	καὶ	τούτοις χαίρειν τε καὶ ~ἐπαινεῖν
[2, 9]	Ἀπόλλωνα ~καὶ μούσας, καὶ δὴ	καὶ	τρίτον ἔφαμεν, εἰ μεμνήμεθα, Διόνυσον.
[2, 7]	ὑγίειάν τε κεκτημένον καὶ πλοῦτον	καὶ	τυραννίδα διὰ τέλους καὶ ἔτι
[2, 3]	ἐν πράξεσί τε παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα	καὶ	τύχαις, καὶ ἤθεσι καὶ μιμήσεσι
[2, 2]	ὃς ἂν τῇ μὲν φωνῇ	καὶ	(τῷ σώματι μὴ πάνυ δυνατὸς
[2, 4]	ἄν ποτε πρὶν ἀκοῦσαί ~τε,	καὶ	τῶν ἀθλητῶν ἑκάστων αὐτήκοος αὐτὸς
[2, 7]	Λακεδαιμονίων, ὡς ἔοικε, καὶ δήπου	καὶ	τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ~διάφορα πείθοιμ'
[2, 12]	δ' ἱκανὸς ἀξιοῖ ~ἑαυτοῦ τε	καὶ	τῶν ἄλλων γεγονέναι. ~(Κλεινίας) ~Τί
[2, 14]	τοῦ σωφρονεῖν ἕνεκα μελέτῃ χρωμένη,	καὶ	τῶν ~ἄλλων ἡδονῶν μὴ ἀφέξεται
[2, 11]	ᾄδειν ~προσήκῃ. Τῶν γὰρ ῥυθμῶν	καὶ	τῶν ἁρμονιῶν ἀναγκαῖον αὐτοῖς ἐστιν
[2, 9]	~Ὁ μὲν τοίνυν τοῦ Ἀπόλλωνος	καὶ	τῶν Μουσῶν (χορὸς εἴρηνται, τὸν
[2, 11]	ἡμῶν προσχρῆσθαι τοὺς ἤδη τριακοντούτας	καὶ	τῶν ~πεντήκοντα πέραν γεγονότας σκοπούμεθα,
[2, 7]	κακῶν εἶναι γιγνόμενον ἀδικίαν δὲ	καὶ	ὕβριν ~ἔχοντα ἐν αὑτῷ μόνον,
[2, 7]	ὑμῖν ~δοκεῖ, εἴπερ ἄδικος εἴη	καὶ	ὑβριστής, ἐξ ἀνάγκης αἰσχρῶς ἂν
[2, 6]	~ἠρόμην, ἆρα συμφωνοῦμεν ἐγώ τε	καὶ	ὑμεῖς, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας) ~Τὰ
[2, 4]	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Δῆλον ὡς ἔμοιγε	καὶ	ὑμῖν ἀναγκαῖόν ἐστιν φάναι τοὺς
[2, 10]	ὁμολογοῖεν ποιηταί τε καὶ ἀκροαταὶ	καὶ	ὑποκριταί; ~(Κλεινίας) ~Καὶ μάλα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 13]	δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος τις ἅμα	καὶ	φήμη ὑπορρεῖ πως ὡς ὁ
[2, 1]	~δύνασθαι, (κινεῖσθαι δὲ ἀεὶ ζητεῖν	καὶ	φθέγγεσθαι, τὰ μὲν ἁλλόμενα καὶ
[2, 1]	πρῶτον παισὶν ἀρετήν· ἡδονὴ δὴ	καὶ	~φιλία καὶ λύπη καὶ μῖσος
[2, 11]	ὁπόσον τάχους τε καὶ ἀπταισίας	καὶ	~φωνῆς θηριώδους σφόδρα φίλον ὥστ'
[2, 9]	ὄκνου πρὸς τὰς (ᾠδὰς μεστός,	καὶ	χαίρει ~τε ἧττον πράττων τοῦτο
[2, 4]	νικᾶν, ὃς ἂν ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι	καὶ	χαίρειν ὅτι μάλιστα ἀπεργάζηται; ~Δεῖ
[2, 1]	ᾗ δὴ κινεῖν τε ἡμᾶς	καὶ	~χορηγεῖν ἡμῶν τούτους, ᾠδαῖς τε
[2, 9]	ἔφαμεν ~ἐλεοῦντας ἡμᾶς συγχορευτάς τε	καὶ	χορηγοὺς ἡμῖν δεδωκέναι τόν τε
[2, 11]	~τὰ μέρη πάντα τὰ ἑαυτοῦ	(καὶ	χρώματα ἅμα καὶ σχήματα ἀπείληφεν
[2, 5]	τῶν νέων ψυχάς, παιδιαί τε	καὶ	ᾠδαὶ ~καλεῖσθαι καὶ πράττεσθαι, καθάπερ
[2, 2]	~Χορεία γε μὴν ὄρχησίς τε	καὶ	ᾠδὴ τὸ σύνολόν ἐστιν. ~(Κλεινίας)
[2, 2]	σχῆμά ~τε καλὸν καὶ μέλος	καὶ	ᾠδὴν καὶ ὄρχησιν· εἰ δὲ
[2, 11]	~πλὴν ὅσον ὑπὸ ὄρχησίν τε	καὶ	ᾠδήν, ψιλῷ δ' ἑκατέρῳ πᾶσά
[2, 10]	προσείποιμεν· ἣν (δὲ ὀρθότητά τε	καὶ	ὠφελίαν, ~ὅπερ ὑγιεινὸν τῶν προσφερομένων
[2, 9]	ἂν εἴη τῶν καλλίστων ~τε	καὶ	ὠφελιμωτάτων ᾠδῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἀλλὰ ἀδύνατον
[2, 10]	τῶν ὁμοίων ἐργασίᾳ ὅσαι τέχναι	εἰκαστικαί;	(Ἆρ' οὐκ, ἂν τοῦτο ~ἐξεργάζωνται,
[2, 3]	νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Θαῦμα καὶ ἀκοῦσαι.	Πάλαι	γὰρ δή ποτε, ὡς ἔοικεν,
[2, 7]	εἴτε καὶ πατὴρ ἄτοπος ~ἂν	οἶμαι	καὶ ἄπορος φαίνοιτο τοῦ συμφωνούντως
[2, 9]	Λόγου δὴ δεῖ πρὸς ταῦτα	οἶμαι,	ὅπῃ τοῦτο εὔλογον ~οὕτω γιγνόμενον
[2, 7]	που πᾶς ἂν ὁ ~ἀκούων,	οἶμαι,	τί ποτ' ἐν αὐτῷ τὸ
[2, 6]	~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα δὴ λέγειν,	οἶμαι,	τοὺς παρ' ὑμῖν ποιητάς, ἅπερ
[2, 5]	ἐποίησα καὶ ἔπαθον· ἀλλ' ἃ	~βούλομαι	γίγνεσθαι περὶ μουσικήν, τοιαῦτ' ἄττα
[2, 7]	αὐτῶν ὁ λόγος ἂν ~γίγνοιτο.	Βούλομαι	δέ μοι μὴ ἐπὶ θεῶν
[2, 5]	ἐγὼ ~μὲν γὰρ καθ' ὅσον	αἰσθάνομαι,	πλὴν παρ' ἡμῖν ἢ παρὰ
[2, 5]	εἰ μὴ σαφῶς λέγων ἃ	διανοοῦμαι	τοῦτο ἐποίησα καὶ ἔπαθον· ἀλλ'
[2, 4]	σφῷν τὴν ἄτοπον ἀπόκρισιν ταύτην	ἀποκρίνωμαι;	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ
[2, 4]	μετὰ τοῦτο· ἦ γάρ; ~(Κλεινίας)	~Ναί.	~(Ἀθηναῖος) ~Δῆλον ὡς ἔμοιγε καὶ
[2, 2]	βαρβαρικῆς ~λόγος ἂν εἴη. ~(Κλεινίας)	~Ναί.	~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί δὲ δὴ
[2, 10]	δικαιότατον ἂν εἴη προσαγορεύειν; ~(Κλεινίας)	~Ναί.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δέ γε ὀρθότητά
[2, 11]	ὄψιν ἡμῖν ἀπεικασίαι μυρίαι. ~(Κλεινίας)	~Ναί.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν εἴ τις
[2, 13]	τὸ κατὰ τὴν φωνήν. ~(Κλεινίας)	~Ναί.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δέ γε κατὰ
[2, 10]	~Ἀβλαβῆ λέγεις ἡδονὴν μόνον. ~(Ἀθηναῖος)	~Ναί,	καὶ παιδιάν γε εἶναι τὴν
[2, 2]	δὲ δὴ τὸ καλὸν χρὴ	φάναι	σχῆμα ἢ μέλος εἶναί ποτε;
[2, 4]	ἔμοιγε καὶ ὑμῖν ἀναγκαῖόν ἐστιν	φάναι	τοὺς ὑπὸ τῶν ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν
[2, 13]	μουσικῆς, ὃ νυνδὴ σχεδὸν ἥμισυ	διεληλυθέναι	τῆς χορείας εἴπομεν καὶ ~διαπεπεράνθαι,
[2, 9]	ᾠδῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἀλλὰ ἀδύνατον τὸ	μεθιέναι,	ὥς γε τὰ νῦν λεγόμενα.
[2, 1]	ὀρχήσεσιν ἀλλήλοις συνείροντας, χορούς τε	~ὠνομακέναι	παρὰ τὸ τῆς χαρᾶς ἔμφυτον
[2, 9]	συγχορευτάς τε καὶ χορηγοὺς ἡμῖν	δεδωκέναι	τόν τε Ἀπόλλωνα ~καὶ μούσας,
[2, 13]	ἁρμονίας αἴσθησιν (τοῖς ἀνθρώποις ἡμῖν	~ἐνδεδωκέναι	τὴν ἀρχὴν ταύτην ἔφαμεν, Ἀπόλλωνα
[2, 5]	τὴν τοιαύτην ἣν λέγομεν συμφωνίαν	ἐσπουδασμέναι,	διὰ δὲ ~τὸ σπουδὴν μὴ
[2, 4]	κωμῳδίας· τραγῳδίαν δὲ αἵ τε	πεπαιδευμέναι	~τῶν γυναικῶν καὶ τὰ νέα
[2, 11]	ποτε ~συνθεῖεν, ὡς ἕν τι	μιμούμεναι·	ποιηταὶ δὲ ἀνθρώπινοι σφόδρα τὰ
[2, 3]	γοῦν ἐκεῖ οὐδαμῶς ἔοικε δυνατὴ	γεγονέναι	~διαφθεῖραι, πᾶν δὲ τοὐναντίον. ~(Κλεινίας)
[2, 13]	μούσας καὶ Διόνυσον ~θεῶν αἰτίους	γεγονέναι;	~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 12]	~ἑαυτοῦ τε καὶ τῶν ἄλλων	γεγονέναι.	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 5]	ἐπῳδαὶ ταῖς ψυχαῖς αὗται ~νῦν	γεγονέναι,	πρὸς τὴν τοιαύτην ἣν λέγομεν
[2, 4]	καὶ κριθῇ τῶν ἀγωνισαμένων ἥδιστος	γεγονέναι	τί ποτ' ἂν ~ἡγούμεθα ἐκ
[2, 3]	χρόνον μέλη τῆς ~Ἴσιδος ποιήματα	γεγονέναι.	Ὥσθ' ὅπερ ἔλεγον, εἰ δύναιτό
[2, 1]	αὐτοῦ. ~(Κλεινίας) ~Λέγ' οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ἀναμνησθῆναι	τοίνυν ἔγωγε πάλιν ἐπιθυμῶ τί
[2, 6]	τὸ πάντα ταῦτα κεκτημένον ~ἀθάνατον	εἶναι	γενόμενον ὅτι τάχιστα. Ὑμεῖς δὲ
[2, 12]	ὅπερ ~ὑπεθέμεθα κατ' ἀρχὰς ἀναγκαῖον	εἶναι	γίγνεσθαι περὶ τῶν νῦν ~(λεγομένων.
[2, 5]	καθάπερ ~εἶπες σὺ νυνδὴ δεῖν	εἶναι,	γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος) ~Φέρε δή, συνομολογησώμεθα
[2, 7]	ἄλλο αὐτῷ τῶν λεγομένων κακῶν	εἶναι	γιγνόμενον ἀδικίαν δὲ καὶ ὕβριν
[2, 12]	τὸν ἀγαθὸν νομοθέτην, οὗ νόμους	εἶναι	δεῖ συμποτικούς, δυναμένους τὸν ~εὔελπιν
[2, 5]	τῆς τε ἄλλης μετόχους αὐτοὺς	εἶναι	δεῖ ~φρονήσεως καὶ δὴ καὶ
[2, 10]	προσφερομένων λέγομεν ἑκάστοτε, τοῦτ' αὐτὸ	εἶναι	ἐν αὐτοῖς ~καὶ τὸ ὀρθότατον.
[2, 7]	τὸν ~δικαιότατον εὐδαιμονέστατον ἀποφαίνοιτο βίον	εἶναι,	ζητοῖ που πᾶς ἂν ὁ
[2, 10]	αὐτὸ μόνον αὐτοῦ τὸ σπουδαιότατον	εἶναι,	ἤ τινα ὀρθότητα, ἢ τὸ
[2, 5]	ἡδονῶν, πολλοῦ δεουσῶν τῶν αὐτῶν	εἶναι	καὶ κατὰ ταὐτά, ~ὡς (σὺ
[2, 10]	γε πᾶσάν φαμεν εἰκαστικήν τε	εἶναι	καὶ μιμητικήν; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν;
[2, 8]	τῇ ἀληθείᾳ τοῦ δικαίου τε	εἶναι	καὶ ὁσίου βίου. ~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει
[2, 1]	τοὺς θεοὺς συγχορευτὰς δεδόσθαι, τούτους	εἶναι	καὶ τοὺς δεδωκότας τὴν ~ἔνρυθμόν
[2, 2]	ἂν τὰ καλά τε ἡγούμενος	εἶναι	καλὰ καὶ τὰ αἰσχρὰ αἰσχρὰ
[2, 2]	καὶ τῇ φωνῇ τὸ διανοηθὲν	εἶναι	καλὸν ἱκανῶς ~ὑπηρετεῖν δυνηθῇ ἑκάστοτε,
[2, 13]	καὶ γυμναστικῆς ἔφαμεν ἀρχὰς ταύτας	εἶναι.	~(Κλεινίας) ~Μεμνήμεθα· τί δ' οὔ;
[2, 13]	μὲν τοιαῦτα τοῖς ἀσφαλὲς ἡγουμένοις	εἶναι	λέγειν περὶ θεῶν ἀφίημι ~λέγειν,
[2, 12]	διαμαχόμενον φόβον εἰσπέμπειν οἵους τ'	εἶναι	~μετὰ δίκης, ὃν αἰδῶ τε
[2, 12]	μέθῃ ~διαμάχεσθαι δεινότερον ἢ πολεμίοις	εἶναι	μὴ μετὰ ἀρχόντων ἀθορύβων, καὶ
[2, 5]	γε ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ σχεδὸν ἐκείνην	εἶναι	Μοῦσαν ~καλλίστην ἥτις τοὺς βελτίστους
[2, 12]	~Τούτων δέ γε τῶν νόμων	εἶναι	νομοφύλακας καὶ συνδημιουργοὺς αὐτοῖς τοὺς
[2, 3]	εἰκὸς ἢ καὶ ἀναγκαῖον ταὐτὸν	εἶναι	ὅπερ ὅταν τις πονηροῖς ἤθεσιν
[2, 2]	αὐτά, ἀλλ' οὐ δοκεῖ ταὐτὰ	εἶναι;	Οὐ γάρ που ἐρεῖ γέ
[2, 8]	μόνιμον· ἔοικε μὴν οὐ ῥᾴδιον	εἶναι	πείθειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τὸ μὲν
[2, 11]	διὰ τὸ τοὺς ποιητὰς ~φαυλοτέρους	εἶναι	ποιητὰς αὐτῶν τῶν Μουσῶν. Οὐ
[2, 10]	ἀρχὰς ~εἴπομεν τῶν Τυρταίου πολεμικῶν	εἶναι	πολεμικώτερον, τέταρτον ἀρετῆς ἀλλ' οὐ
[2, 2]	χρὴ φάναι σχῆμα ἢ μέλος	εἶναί	ποτε; Φέρε, ἀνδρικῆς ~ψυχῆς ἐν
[2, 2]	οὖν λέγομεν τὸ πεπλανηκὸς ἡμᾶς	εἶναι;	Πότερον οὐ ταὐτά ἐστι καλὰ
[2, 9]	~Πῶς οὖν αὐτοὺς παραμυθησόμεθα προθύμους	εἶναι	πρὸς τὰς ᾠδάς; ~ἆρ' οὐ
[2, 1]	~Λέγω τοίνυν τῶν παίδων παιδικὴν	εἶναι	πρώτην αἴσθησιν ἡδονὴν καὶ λύπην,
[2, 2]	δὴ τοῦτο ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν παιδείαν	εἶναι	πρώτην διὰ Μουσῶν τε ~καὶ
[2, 9]	ἐντεθέντα γιγνόμενον, καὶ οὕτως εὐπλαστότερον	~εἶναι;	~Πρῶτον μὲν δὴ διατεθεὶς οὕτως
[2, 12]	σχεδὸν ἀναγκαῖον, μέχρι τοῦ δυνατὸν	εἶναι	~συνακολουθεῖν ἕκαστον ταῖς τε βάσεσιν
[2, 10]	καὶ τὸ καλῶς τὴν ἀλήθειαν	εἶναι	τὴν ~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν οὕτως.
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Ναί, καὶ παιδιάν γε	εἶναι	τὴν αὐτὴν ταύτην λέγω τότε,
[2, 2]	~γε οἱ πλεῖστοι μουσικῆς (ὀρθότητα	εἶναι	τὴν ἡδονὴν ταῖς ψυχαῖς ~πορίζουσαν
[2, 1]	ἐπιθυμῶ τί ποτε (λέγομεν ἡμῖν	εἶναι	~τὴν ὀρθὴν παιδείαν. Τούτου γάρ,
[2, 9]	πάντως παρεχόμενα ~ποικιλίαν, ὥστε ἀπληστίαν	εἶναί	τινα τῶν ὕμνων τοῖς ᾄδουσιν
[2, 6]	τὸ δὴ τέλος ἁπάσης μακαριότητος	εἶναι	τὸ πάντα ταῦτα κεκτημένον ~ἀθάνατον
[2, 6]	κακὰ λεγόμενα ἀγαθὰ τοῖς ἀδίκοις	εἶναι,	τοῖς δὲ δικαίοις ~κακά, τὰ
[2, 4]	παιδιᾷ μετὰ χορείας χρείαν ~ὀρθὴν	εἶναι	τοιῷδέ τινι τρόπῳ; χαίρομεν ὅταν
[2, 12]	ὅτ' ἦσαν νέαι; Τοῦτον δ'	εἶναι	τὸν πλάστην τὸν αὐτὸν ὥσπερ
[2, 5]	οὕτω; Πότερον αὐτὰ καλλιόνως οὕτως	εἶναι	~φαῖμεν ἂν ἢ καθάπερ νῦν
[2, 3]	προσαγορεύουσιν· ἡδέα γὰρ τούτων ~ἕκαστα	εἶναί	φασι, πονηρὰ δέ, καὶ ἐναντίον
[2, 1]	καὶ κακία παραγίγνεται πρῶτον, ταῦτ'	εἶναι,	φρόνησιν δὲ καὶ ~ἀληθεῖς δόξας
[2, 8]	ἀλήθειαν τῆς κρίσεως ποτέραν κυριωτέραν	εἶναι	φῶμεν; Πότερα τὴν τῆς ~χείρονος
[2, 11]	τῶν Μουσῶν. Οὐ γὰρ ἂν	ἐκεῖναί	γε ~ἐξαμάρτοιέν ποτε τοσοῦτον ὥστε
[2, 4]	~Εἰκός που τὸν μέν τινα	ἐπιδεικνύναι,	καθάπερ Ὅμηρος, ῥαψῳδίαν, ἄλλον δὲ
[2, 11]	τὸ χρῶμα γυναικῶν ~καὶ μέλος	ἀποδοῦναι,	καὶ μέλος ἐλευθέρων αὖ καὶ
[2, 11]	~ὑποθεῖσαι μέλος ἢ λόγον ἐναντίον	ἀποδοῦναι	τοῖς ῥυθμοῖς, ἔτι δὲ θηρίων
[2, 10]	ἐν τοῖς κοινοῖς θεάτροις, πειρώμεθα	ἀποδοῦναι	τούτοις οὕς φαμεν ~ἐκείνην μὲν
[2, 8]	ποτὲ ὀδόντων ὁπλίτας ἐξ αὐτῶν	φῦναι.	Καίτοι μέγα γ' ἐστὶ ~νομοθέτῃ
[2, 10]	τῇ τῶν ὁμοίων ἐργασίᾳ ὅσαι	τέχναι	εἰκαστικαί; (Ἆρ' οὐκ, ἂν τοῦτο
[2, 13]	τοὺς ἀνθρώπους αὐτὸ ὑπολαβεῖν (καὶ	γνῶναι	λεχθέν. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον δή;
[2, 10]	καὶ τὸ κακῶς δυνατὸς εἴη	~διαγνῶναι;	Λέγω δὲ οὐ πάνυ σαφῶς,
[2, 11]	μῶν δοκεῖ ταῦτ' ἄν ποτε	διαγνῶναί	τις τὸ ~παράπαν ἀγνοῶν ὅτι
[2, 12]	τῷ τοῦ ~Διονύσου χορῷ βοήθειαν	ἐπιδεῖξαι	καλῶς λεγομένην, εἰς δύναμιν εἴρηκεν·
[2, 5]	ἄττα εἶπον ἴσως ὥστε σοὶ	δόξαι	~ταῦτα ἐμὲ λέγειν. Λοιδορεῖν γὰρ
[2, 3]	ἐκεῖ οὐδαμῶς ἔοικε δυνατὴ γεγονέναι	~διαφθεῖραι,	πᾶν δὲ τοὐναντίον. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται
[2, 3]	τινὰ δύναμιν ἔχει πρὸς τὸ	διαφθεῖραι	τὴν καθιερωθεῖσαν χορείαν ~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα.
[2, 10]	~χάριτος, ἣν δὴ κάλλιστά τις	ὀνομάσαι	ἂν ἡδονήν, ὅταν μηδὲν αὐτῇ
[2, 11]	ποτε τοσοῦτον ὥστε ῥήματα ἀνδρῶν	ποιήσασαι	τὸ χρῶμα γυναικῶν ~καὶ μέλος
[2, 8]	πρός γε ταῦτα δύνασθαι ἡμῶν	ἀμφισβητῆσαί	ποτ' ἂν ~οὐδέτερος. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ
[2, 8]	ταύτῃ, πρὸς ταῦτα οὐδεὶς φθόνος	ἀμφισβητῆσαι	τῷ λόγῳ. ~(Κλεινίας) ~Ἀλλ' οὔ
[2, 11]	μέλος ἐλευθέρων αὖ καὶ σχήματα	συνθεῖσαι	ῥυθμοὺς ~δούλων καὶ ἀνελευθέρων προσαρμόττειν,
[2, 11]	αὖ ῥυθμοὺς καὶ σχῆμα ἐλευθέριον	~ὑποθεῖσαι	μέλος ἢ λόγον ἐναντίον ἀποδοῦναι
[2, 10]	δὲ τῇ τῶν ὁμοίων ἐργασίᾳ	ὅσαι	τέχναι εἰκαστικαί; (Ἆρ' οὐκ, ἂν
[2, 3]	φῂς νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Θαῦμα καὶ	ἀκοῦσαι.	Πάλαι γὰρ δή ποτε, ὡς
[2, 4]	ὡς γνοὺς ἄν ποτε πρὶν	ἀκοῦσαί	~τε, καὶ τῶν ἀθλητῶν ἑκάστων
[2, 5]	φαύλην, ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς οἱ	θεαταὶ	~παιδεύουσιν διέφθαρκεν δ' αὐτοῦ τοῦ
[2, 1]	ἡδονῶν καὶ λυπῶν ~παιδειῶν οὐσῶν	χαλᾶται	τοῖς ἀνθρώποις καὶ διαφθείρεται κατὰ
[2, 12]	καὶ γέγηθέν τε καὶ παρρησίας	~ἐμπίμπλαται	καὶ ἀνηκουστίας ἐν τῷ τοιούτῳ
[2, 10]	~σύμπαντες ὁμολογοῖεν ποιηταί τε καὶ	ἀκροαταὶ	καὶ ὑποκριταί; ~(Κλεινίας) ~Καὶ μάλα.
[2, 6]	λεγόμεν' ἀγαθὰ οὐκ ὀρθῶς λέγεται.	Λέγεται	γὰρ ~ὡς ἄριστον μὲν ὑγιαίνειν,
[2, 6]	πλοῦτος, μυρία δὲ ἄλλα ~ἀγαθὰ	λέγεται·	καὶ γὰρ ὀξὺ ὁρᾶν καὶ
[2, 6]	πολλῶν λεγόμεν' ἀγαθὰ οὐκ ὀρθῶς	λέγεται.	Λέγεται γὰρ ~ὡς ἄριστον μὲν
[2, 4]	~νικητήρια φέρειν. (Ἆρ' οὐκ ὀρθῶς	λέγεταί	τε τοῦτο καὶ πράττοιτ' ἄν,
[2, 10]	γιγνώσκων τὴν οὐσίαν, τί ποτε	~βούλεται	καὶ ὅτου ποτ' ἐστὶν εἰκὼν
[2, 11]	καὶ ἁρμονίαν γιγνώσκειν ὅτι τε	βούλεται	καὶ ~ὅτῳ ἔοικε τῶν ἀξιολόγων
[2, 5]	αὖ διαπερανθέντα τῷ λόγῳ ~σημαίνειν	βούλεται;	σκοπεῖσθ' εἰ τόδε. ~(Κλεινίας) ~Τὸ
[2, 5]	~φαῖμεν ἂν ἢ καθάπερ νῦν	γίγνεται	γιγνόμενα; ~(Κλεινίας) ~Πολύ που τὸ
[2, 9]	μᾶλλον, ὅσῳ ~πρεσβύτερος καὶ σωφρονέστερος	γίγνεται,	τόσῳ μᾶλλον. Ἆρ' οὐχ οὕτως;
[2, 1]	οἷς ἀρετὴ ψυχῇ καὶ κακία	παραγίγνεται	πρῶτον, ταῦτ' εἶναι, φρόνησιν δὲ
[2, 13]	κέκτηται τὴν οἰκείαν φρόνησιν, πᾶν	μαίνεταί	τε καὶ βοᾷ ἀτάκτως, καὶ
[2, 8]	τἀναντία παντὶ ~πρὸς ἀμφότερα. ~(Κλεινίας)	~Φαίνεται.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δ' ἀλήθειαν τῆς
[2, 3]	~διαφθεῖραι, πᾶν δὲ τοὐναντίον. ~(Κλεινίας)	~Φαίνεται	οὕτως ἂν ταῦτα ἔχειν ἐκ
[2, 8]	λόγῳ. ~(Κλεινίας) ~Ἀλλ' οὔ μοι	φαίνεται	πρός γε ταῦτα δύνασθαι ἡμῶν
[2, 7]	ἀπ' ἀλλήλων. Ἐμοὶ γὰρ δὴ	φαίνεται	ταῦτα οὕτως ἀναγκαῖα, ὡς οὐδέ,
[2, 14]	καὶ τῶν ~ἄλλων ἡδονῶν μὴ	ἀφέξεται	ὡσαύτως καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν
[2, 8]	τὸ ~χαίρειν τοῦ λυπεῖσθαι πλέον	ἕπεται.	Σκοτοδινιᾶν δὲ τὸ πόρρωθεν ὁρώμενον
[2, 10]	τόδε γε ὑπάρχειν ἅπασιν ὅσοις	συμπαρέπεταί	τις χάρις, ~ἢ τοῦτο αὐτὸ
[2, 12]	δέ γε αὐτὸς αὑτοῦ κουφότερος	αἴρεται	καὶ γέγηθέν τε καὶ παρρησίας
[2, 1]	οὐσῶν χαλᾶται τοῖς ἀνθρώποις καὶ	διαφθείρεται	κατὰ πολλὰ ἐν τῷ ~βίῳ,
[2, 14]	τῷ ἐπιτηδεύματι τῷ νῦν εἰρημένῳ	χρήσεται	~μετὰ νόμων καὶ τάξεως, ὡς
[2, 2]	εἰ δὲ ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα	οἰχήσεται,	~μάταιος ὁ μετὰ ταῦθ' ἡμῖν
[2, 11]	ὡς ὀρθῶς γε αὐτὸ ἔχει,	~γνώσεταί	ποτε ἐν ὁτῳοῦν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 11]	ἢ πῶς τις τὴν ὀρθότητα	γνώσεται	τῶν μελῶν, ~ᾧ προσῆκεν ἢ
[2, 10]	βουλήσεως ~ἢ καὶ ἁμαρτίαν αὐτοῦ	διαγνώσεται.	~(Κλεινίας) ~Σχολῇ· πῶς δ' οὔ;
[2, 13]	καὶ τοσοῦτον οὐδὲν ἔχον ποτὲ	φύεται·	ἐν τούτῳ δὴ τῷ χρόνῳ
[2, 6]	καὶ ἀκούειν καὶ (πάντα ὅσα	ἔχεται	τῶν ~αἰσθήσεων εὐαισθήτως ἔχειν, ἔτι
[2, 10]	μήτε ~ἀλήθειαν μήτε ὁμοιότητα ἀπεργαζόμενον	(παρέχεται,	μηδ' αὖ γε βλάβην, ~ἀλλ'
[2, 14]	εἰς βουλὴν ἀξίαν ~τινὰ λόγου	συνέρχεται,	μηδέ γε μεθ' ἡμέραν μηδένα
[2, 4]	εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν ὅτι μάλιστα	ἀπεργάζηται;	~Δεῖ γὰρ δή, ἐπείπερ ἀφείμεθά
[2, 5]	μὴ ἐναντία ~χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι	ἐθίζηται	τῷ νόμῳ καὶ τοῖς ὑπὸ
[2, 11]	~συνθεῖεν, ὡς ἕν τι μιμούμεναι·	ποιηταὶ	δὲ ἀνθρώπινοι σφόδρα τὰ τοιαῦτα
[2, 11]	κυκώμενα, καὶ ἔτι διασπῶσιν οἱ	ποιηταὶ	ῥυθμὸν μὲν καὶ σχήματα μέλους
[2, 10]	μῶν οὐκ ἂν ~σύμπαντες ὁμολογοῖεν	ποιηταί	τε καὶ ἀκροαταὶ καὶ ὑποκριταί;
[2, 14]	ἐξέσται τῷ βουλομένῳ καὶ ὅταν	βούληται	καὶ μεθ' ὧν ἂν ~(βούληται
[2, 14]	βούληται καὶ μεθ' ὧν ἂν	~(βούληται	πίνειν μετ' ἐπιτηδευμάτων ὡντινωνοῦν ἄλλων,
[2, 2]	δὴ μὴ μακρολογία πολλή τις	γίγνηται	περὶ ~ταῦθ' ἡμῖν ἅπαντα, ἁπλῶς
[2, 12]	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἔφαμεν, ὅταν	γίγνηται	ταῦτα, καθάπερ τινὰ σίδηρον τὰς
[2, 13]	σώματος ~ἀρετῆς ἡ τοιαύτη κίνησις	γίγνηται,	τὴν ἔντεχνον ἀγωγὴν ἐπὶ τὸ
[2, 10]	ἐν αὐτοῖς γίγνεσθαι παρεπόμενον, ἐὰν	γίγνηται,	~χάριν αὐτὸ δικαιότατον ἂν εἴη
[2, 3]	χαίρῃ, ἐὰν ἄρα καὶ ἐπαινεῖν	αἰσχύνηται·	καίτοι τοῦ ~τοιούτου τί μεῖζον
[2, 5]	ὑπὸ τοῦ νόμου πεπεισμένοις, ~ἀλλὰ	συνέπηται	χαίρουσά τε καὶ λυπουμένη τοῖς
[2, 2]	τὰ αἰσχρὰ αἰσχρὰ οὕτως αὐτοῖς	~χρῆται;	βέλτιον ὁ τοιοῦτος πεπαιδευμένος ἡμῖν
[2, 13]	τὸν οἶνον ἐπὶ τοῦτ' αὐτὸ	δεδώρηται.	~Ἐγὼ δὲ τὰ μὲν τοιαῦτα
[2, 13]	τῷ χρόνῳ ~ἐν ᾧ μήπω	κέκτηται	τὴν οἰκείαν φρόνησιν, πᾶν μαίνεταί
[2, 9]	οὖν ἡμῖν τά γε ἔμπροσθεν	ὁμολογεῖται;	~(Κλεινίας) ~τοῦ πέρι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ
[2, 11]	τὰς ἄλλας εἰκόνας, εὐλαβείας δὴ	δεῖται	~πλείστης πασῶν εἰκόνων. Ἁμαρτών τε
[2, 11]	μουσικὴν ᾗ χαλεπόν· ἐπειδὴ γὰρ	~ὑμνεῖται	περὶ αὐτὴν διαφερόντως ἢ τὰς
[2, 1]	ἡμῖν κατὰ φύσιν ὁ λόγος	ὑμνεῖται	τὰ νῦν, ἢ πῶς. Φησὶν
[2, 13]	καὶ τὸ μέγιστον ἀγαθὸν ὃ	δωρεῖται	λέγειν μὲν ὄκνος εἰς τοὺς
[2, 2]	~Καλῶς ᾄδει, φαμέν, καὶ καλῶς	ὀρχεῖται”	πότερον (εἰ καὶ καλὰ ᾄδει
[2, 2]	καὶ καλὰ ᾄδει καὶ ~καλὰ	ὀρχεῖται”	προσθῶμεν ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν.
[2, 10]	ποιηταί τε καὶ ἀκροαταὶ καὶ	ὑποκριταί;	~(Κλεινίας) ~Καὶ μάλα. ~(Ἀθηναῖος) ~Δεῖ
[2, 9]	Ἀπόλλωνος καὶ τῶν Μουσῶν (χορὸς	εἴρηνται,	τὸν δὲ ~τρίτον καὶ τὸν
[2, 3]	ὅσοι σχήματα καὶ ὁποῖ' ἄττα	ἀπεργάζονται,	~καινοτομεῖν οὐδ' ἐπινοεῖν ἄλλ' ἄττα
[2, 11]	ταῦτα ἀγνοοῦντες αὐτῶν ἕκαστα, οὐ	~συλλογίζονται.	Τὸ δέ που προσήκοντα μὲν
[2, 3]	δέ, καὶ ἐναντίον ἄλλων οὓς	οἴονται	φρονεῖν ~αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι τῷ
[2, 3]	κινεῖσθαι τῷ σώματι τὰ τοιαῦτα,	αἰσχύνονται	δὲ ᾄδειν ὡς ~ἀποφαινόμενοι καλὰ
[2, 3]	ἐναντίον ἄλλων οὓς οἴονται φρονεῖν	~αἰσχύνονται	μὲν κινεῖσθαι τῷ σώματι τὰ
[2, 3]	καὶ εἰς τὸν ἔπειτα χρόνον	ἔσονται	τὴν περὶ ~τὰς μούσας παιδείαν
[2, 12]	τε ἡδονὰς τὸ παραχρῆμα ἀσινεῖς	ἥδωνται	καὶ ~τοῖς νεωτέροις (ἡγεμόνες ἠθῶν
[2, 10]	εἰκαστικαί; (Ἆρ' οὐκ, ἂν τοῦτο	~ἐξεργάζωνται,	τὸ μὲν ἡδονὴν ἐν αὐτοῖς
[2, 5]	ἐν ἀηδέσιν, ἵνα τὴν μὲν	~ἀσπάζωνται,	τὴν δὲ μισεῖν ὀρθῶς ἐθίζωνται.
[2, 5]	~ἀσπάζωνται, τὴν δὲ μισεῖν ὀρθῶς	ἐθίζωνται.	Ταὐτὸν δὴ καὶ τὸν ποιητικὸν
[2, 1]	καὶ Διόνυσον συνεορταστὰς ἔδοσαν, ἵν'	~ἐπανορθῶνται,	τάς τε τροφὰς γενομένας ἐν
[2, 12]	(ἡγεμόνες ἠθῶν χρηστῶν ἀσπασμοῦ προσήκοντος	~γίγνωνται·	μέχρι δὲ τοσούτου παιδευθέντες ἀκριβεστέραν
[2, 1]	μῖσος ἂν ὀρθῶς ἐν ψυχαῖς	ἐγγίγνωνται	μήπω δυναμένων ~λόγῳ λαμβάνειν, λαβόντων
[2, 5]	σιτίοις καὶ (πώμασι τὴν χρηστὴν	πειρῶνται	τροφὴν ~προσφέρειν οἷς μέλει τούτων,
[2, 12]	οὐκ ὠφεληθέντες ἂν ~οἱ τοιοῦτοι	συμπόται	καὶ μᾶλλον φίλοι ἢ πρότερον
[2, 11]	σχήματα ἢ πάντα ~ταῦτα τεταραγμένως	εἴργασται·	μῶν δοκεῖ ταῦτ' ἄν ποτε
[2, 11]	ἔπειθ' ὡς εὖ, τὸ τρίτον,	εἴργασται	~τῶν εἰκόνων ἡτισοῦν ῥήμασί τε
[2, 2]	βέλτιον ὁ τοιοῦτος πεπαιδευμένος ἡμῖν	ἔσται	τὴν χορείαν τε καὶ ~μουσικὴν
[2, 2]	ὁ μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος ἡμῖν	ἔσται,	τὸν (δὲ πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς κεχορευκότα
[2, 14]	δ' ~ὡς παιδιᾷ τε, καὶ	ἐξέσται	τῷ βουλομένῳ καὶ ὅταν βούληται
[2, 5]	ὄντως μὲν ἐπῳδαὶ ταῖς ψυχαῖς	αὗται	~νῦν γεγονέναι, πρὸς τὴν τοιαύτην
[2, 5]	αὑτοῦ ἀπαιδευσίας, οὔτ' αὖ γιγνώσκοντα	δι'	ἀνανδρίαν καὶ δειλίαν ἐκ ταὐτοῦ
[2, 5]	καὶ τοῖς ἐπιεικεστάτοις καὶ πρεσβυτάτοις	δι'	ἐμπειρίαν ~συνδεδογμένον ὡς ὄντως ὀρθός
[2, 9]	ἐξαίφνης ἀκούσαντι Διονύσου ~πρεσβυτῶν χορός,	εἰ	ἄρα οἱ ὑπὲρ τριάκοντα καὶ
[2, 10]	λόγος ὅπῃ φέρει, ~ταύτῃ πορευώμεθα,	εἰ	βούλεσθε. Εἰ γὰρ ἔχομεν μοῦσαν
[2, 10]	φέρει, ~ταύτῃ πορευώμεθα, εἰ βούλεσθε.	Εἰ	γὰρ ἔχομεν μοῦσαν τῆς τῶν
[2, 11]	~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ'	εἰ	γιγνώσκοιμεν ὅτι τὸ γεγραμμένον ἢ
[2, 7]	φαίνοιτο τοῦ συμφωνούντως ἑαυτῷ λέγειν·	εἰ	δ' αὖ τὸν ~δικαιότατον εὐδαιμονέστατον
[2, 5]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἄριστά γ' ὦ Κλεινία.	Εἰ	δ' ἔδοξά σοι ἃ σὺ
[2, 8]	ᾠδαῖς καὶ μύθοις καὶ λόγοις.	Εἰ	δ' οὖν ἄλλῃ ~πῃ δοκεῖ
[2, 14]	τὸν τρόπον ἅπασι τούτοις χρηστέον·	εἰ	δ' ~ὡς παιδιᾷ τε, καὶ
[2, 2]	πεπαιδευμένον τε καὶ ἀπαίδευτον ὀρθῶς·	εἰ	δὲ ἀγνοοῦμέν γε τοῦτο, ~οὐδ'
[2, 2]	μέλος καὶ ᾠδὴν καὶ ὄρχησιν·	εἰ	δὲ ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα οἰχήσεται,
[2, 7]	ὢν τυγχάνει, δικαιότατος δ' ἕτερος;	Εἰ	δὴ δύο φαῖεν, ~ἐροίμεθ' ἂν
[2, 3]	ποιήματα γεγονέναι. Ὥσθ' ὅπερ ἔλεγον,	εἰ	δύναιτό τις ἑλεῖν αὐτῶν καὶ
[2, 11]	ἑκάστων τῶν μερῶν (τὰς ~θέσεις	εἰ	ἔχει, ὅσοι τέ εἰσιν καὶ
[2, 7]	γ' ἔτι συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπως;	εἰ	θεὸς ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὦ
[2, 9]	~αἰσχύνοιτ' ἄν· καὶ ταῦτά γ'	εἰ	καθάπερ οἱ περὶ νίκης χοροὶ
[2, 5]	~(Κλεινίας) ~Πολύ που τὸ διαφέρον,	εἰ	καθάπερ παρά τε τοῖσδε καὶ
[2, 2]	φαμέν, καὶ καλῶς ὀρχεῖται” πότερον	(εἰ	καὶ καλὰ ᾄδει καὶ ~καλὰ
[2, 8]	οὗ τι καὶ σμικρὸν ὄφελος,	εἰ	καὶ μὴ τοῦτο ἦν οὕτως
[2, 5]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ'	εἰ	καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις γίγνοιθ'
[2, 14]	χρείᾳ τὸν κολοφῶνα (πρῶτον ἐπιθῶμεν,	εἰ	καὶ ~σφῷν συνδοκεῖ. ~(Κλεινίας) ~Ποῖον
[2, 9]	καὶ δὴ καὶ τρίτον ἔφαμεν,	εἰ	μεμνήμεθα, Διόνυσον. ~(Κλεινίας) ~πῶς δ'
[2, 9]	σαφέστερον πειρῶ φράζειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἴπομεν,	εἰ	μεμνήμεθα, κατ' ἀρχὰς τῶν λόγων,
[2, 7]	τοὺς τὸν ἥδιστον ~διαβιοῦντας βίον;	εἰ	μὲν δὴ φαῖεν τοὺς τὸν
[2, 14]	δὴ καὶ τίνα λέγεις; ~(Ἀθηναῖος)	~Εἰ	μέν τις πόλις ὡς οὔσης
[2, 2]	λέγεις τῆς παιδείας. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	εἰ	μὲν τὸ καλὸν ᾠδῆς τε
[2, 4]	ἀποκρίνωμαι; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)	~Εἰ	μὲν τοίνυν τὰ πάνυ σμικρὰ
[2, 8]	καὶ τοῖς παισὶ παρέχει, νομοθέτης	εἰ	μὴ δόξαν εἰς ~τοὐναντίον τούτου
[2, 5]	νῦν γιγνόμενα, οὐκ ἂν ~θαυμάζοιμι	εἰ	μὴ σαφῶς λέγων ἃ διανοοῦμαι
[2, 14]	μεθ' ἡμέραν μηδένα τὸ παράπαν	εἰ	μὴ ~σωμασκίας ἢ νόσων ἕνεκα,
[2, 8]	τε καὶ ~καλὸν πιθανός γ'	εἰ	μηδὲν ἕτερον, πρὸς τό τινα
[2, 14]	ἄν. ~Οὗτος, ὦ ξένοι, ἡμῖν,	εἰ	συνδοκεῖ, κολοφὼν ἐπὶ τῷ περὶ
[2, 4]	τε τοῦτο καὶ πράττοιτ' ἄν,	εἰ	~ταύτῃ γίγνοιτο; ~(Κλεινίας) ~Τάχ' ἄν.
[2, 9]	πρέπον ἂν εἴη τοῦτο; ὁρᾶτε	εἰ	τῇδε. ~(Κλεινίας) ~Πῇ δή; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 10]	γὰρ ἦν, ὥς φαμεν, ὀρθότης,	εἰ	τὸ ~μιμηθὲν ὅσον τε καὶ
[2, 5]	τῷ λόγῳ ~σημαίνειν βούλεται; σκοπεῖσθ'	εἰ	τόδε. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 12]	εἰς δύναμιν εἴρηκεν· ~σκοπώμεθα δὴ	εἰ	τοῦθ' οὕτω γέγονεν. Θορυβώδης μέν
[2, 7]	~Ἀπόλλωνος, ὦ ἄριστοι τῶν ἀνδρῶν,	εἰ	τοὺς νομοθετήσαντας ὑμῖν αὐτοὺς ~τούτους
[2, 12]	τοῖς μὴ ~νήφουσιν; ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς,	εἴ	γε δὴ εἴη τοιαύτη οἵαν
[2, 12]	ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	εἴ	γε εἴη τοιαύτη μὲν μέθη,
[2, 4]	τοιῷδέ τινι τρόπῳ· τί ἄν,	εἴ	ποτέ τις οὕτως ἁπλῶς ἀγῶνα
[2, 10]	ζητητέον ἥκιστα ταύτην (ὡς σπουδαίαν,	εἴ	τις ἄρα που καὶ ~γίγνοιτο,
[2, 7]	τε ~ὀλίγου μεγίστην ἐπιτιθείην ἄν,	εἴ	τις ἐν τῇ χώρᾳ φθέγξαιτο
[2, 11]	~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν	εἴ	τις καὶ ἐν τούτοις ἀγνοοῖ
[2, 4]	αὖ κωμῳδίαν, οὐ θαυμαστὸν δὲ	εἴ	τις ~καὶ (θαύματα ἐπιδεικνὺς μάλιστ'
[2, 2]	δὲ ἀγνοοῦμέν γε τοῦτο, ~οὐδ'	εἴ	τις παιδείας ἐστὶν φυλακὴ καὶ
[2, 10]	καὶ πᾶσαν ἰσότητα· οὐ ~γὰρ	εἴ	τῳ δοκεῖ ἢ μή τις
[2, 9]	τὴν ~φωνὴν εἴη, φθέγγοιτο δ'	ἀεὶ	ἀτάκτως καὶ πηδῷ, τάξεως δ'
[2, 5]	τὰς ἡδονάς· δέον γὰρ αὐτοὺς	ἀεὶ	~βελτίω τῶν αὑτῶν ἠθῶν ἀκούοντας
[2, 5]	οἶδα πραττόμενα, καινὰ δὲ ἄττα	ἀεὶ	γιγνόμενα περί τε τὰς ὀρχήσεις
[2, 8]	καὶ ταὐτὸν ὅτι μάλιστα ~φθέγγοιτ'	ἀεὶ	διὰ βίου παντὸς ἔν τε
[2, 7]	~εὐδαιμονέστατά με ἐβούλου ζῆν; Ἀλλ'	ἀεὶ	διακελευόμενος οὐδὲν ἐπαύου ζῆν με
[2, 1]	ἄγειν οὐ ~δύνασθαι, (κινεῖσθαι δὲ	ἀεὶ	ζητεῖν καὶ φθέγγεσθαι, τὰ μὲν
[2, 10]	~πρῶτον τὴν ἀνδρείαν κτῆμα τιμῶντα	ἀεὶ	καὶ πανταχοῦ, ἰδιώταις τε καὶ
[2, 9]	ἃ ~διεληλύθαμεν, ἁμῶς γέ πως	ἀεὶ	μεταβαλλόμενα καὶ πάντως παρεχόμενα ~ποικιλίαν,
[2, 3]	λύπης ζήτησις τοῦ καινῇ ζητεῖν	ἀεὶ	μουσικῇ χρῆσθαι σχεδὸν οὐ ~μεγάλην
[2, 12]	προϊούσης τῆς πόσεως ἐπὶ μᾶλλον	ἀεὶ	συμβαίνει γιγνόμενος, ὅπερ ~ὑπεθέμεθα κατ'
[2, 6]	ὑμῖν ὁ ποιητής, εἴπερ ὀρθῶς	λέγει,	οὔτ' ἐν ~λόγῳ ἄνδρα τιθείμην,
[2, 11]	γε χορικῆς Μούσης ὅτι ~πεπαιδεῦσθαι	(δεῖ	βέλτιον τοὺς πεντηκοντούτας ὅσοισπερ ἂν
[2, 4]	καὶ χαίρειν ὅτι μάλιστα ἀπεργάζηται;	~Δεῖ	γὰρ δή, ἐπείπερ ἀφείμεθά γε
[2, 10]	(ἢ) δῆλον ὅτι πρέπουσαν αὑτοῖς	~δεῖ	γέ τινα; ~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ
[2, 8]	ἵλεων μετὰ πειθοῦς (γίγνεσθαι ἐπευχόμενος.	~Δεῖ	δὲ δὴ καὶ ἔτι τρίτους
[2, 10]	ὑποκριταί; ~(Κλεινίας) ~Καὶ μάλα. ~(Ἀθηναῖος)	~Δεῖ	δὴ καθ' ἕκαστόν γε, ὡς
[2, 2]	χορείαις (ὁμοίως χαίρομεν, ἢ πολλοῦ	~δεῖ;	~(Κλεινίας) ~Τοῦ παντὸς μὲν οὖν.
[2, 3]	μὲν σχήματα, καλὰ δὲ μέλη	δεῖ	~μεταχειρίζεσθαι ταῖς συνηθείαις τοὺς ἐν
[2, 8]	ἅμα, καὶ μᾶλλον πείσομεν οὓς	~δεῖ	πείθειν ἢ ἐὰν ἄλλως πως
[2, 14]	τιθείμην ταύτην ~τὴν ψῆφον, ὡς	δεῖ	ποτε μέθῃ χρῆσθαι ταύτην τὴν
[2, 9]	~Ἀληθέστατα μέντοι λέγεις. Λόγου δὴ	δεῖ	πρὸς ταῦτα οἶμαι, ὅπῃ τοῦτο
[2, 8]	~ψυχάς, ὥστε οὐδὲν ἄλλο αὐτὸν	δεῖ	σκοποῦντα ἀνευρίσκειν ἢ τί πείσας
[2, 4]	λέγειν τοὺς πολλούς, ὅτι τοῦτον	δεῖ	σοφώτατον ἡγεῖσθαι καὶ ~κρίνειν νικᾶν,
[2, 12]	ἀγαθὸν νομοθέτην, οὗ νόμους εἶναι	δεῖ	συμποτικούς, δυναμένους τὸν ~εὔελπιν καὶ
[2, 11]	δέ γε ~οὐχ ὅτι μὴ	δεῖ	ταῖς Μούσαις ἡμῶν προσχρῆσθαι τοὺς
[2, 11]	τὸν μέλλοντα ἔμφρονα κριτὴν ἔσεσθαι	δεῖ	ταῦτα τρία ἔχειν, ὅ τέ
[2, 10]	γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν πρῶτον μὲν	δεῖ	τόδε γε ὑπάρχειν ἅπασιν ὅσοις
[2, 11]	γεγονότας σκοπούμεθα, ἀλλ' ὅτι ποτὲ	δεῖ.	τόδε μὲν οὖν ἐκ ~τούτων
[2, 5]	ἀνδρείας. Οὔτε γὰρ παρὰ θεάτρου	δεῖ	τόν γε ἀληθῆ ~κριτὴν κρίνειν
[2, 5]	τε ἄλλης μετόχους αὐτοὺς εἶναι	δεῖ	~φρονήσεως καὶ δὴ καὶ τῆς
[2, 2]	ὀρχεῖται” πότερον (εἰ καὶ καλὰ	ᾄδει	καὶ ~καλὰ ὀρχεῖται” προσθῶμεν ἢ
[2, 2]	~Τὸ ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς	ᾄδει,	φαμέν, καὶ καλῶς ὀρχεῖται” πότερον
[2, 5]	δίκαιον, θεατῶν μᾶλλον ὁ κριτὴς	καθίζει,	καὶ ~ἐναντιωσόμενος τοῖς τὴν ἡδονὴν
[2, 10]	~προσήκειν κρίνεσθαι καὶ δόξῃ μὴ	(ἀληθεῖ	καὶ δὴ καὶ πᾶσαν ἰσότητα·
[2, 10]	εἴη ~σύμμετρον ὅλως ἀλλὰ τῷ	ἀληθεῖ	πάντων μάλιστα, ἥκιστα δὲ ὁτῳοῦν
[2, 5]	~καὶ Ἰταλικὸς νόμος νῦν, τῷ	πλήθει	τῶν θεατῶν ἐπιτρέπων καὶ τὸν
[2, 13]	ἐλλειπόντων δὲ γυμναστικῆς, τί ποτε	οἴει	σοι πότερον ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς
[2, 13]	ὑπέλαβές τε καὶ οὕτω δὴ	ποίει.	~(Ἀθηναῖος) ~Ποιητέον· οὐδὲ γὰρ πάνυ
[2, 13]	εἶχε ~κινήσει, σχῆμα δὲ ἴδιον.	(Ἐκεῖ	δὲ μέλος ἡ τῆς φωνῆς
[2, 3]	χορείαν ~ἐπικαλοῦσα ἀρχαιότητα. Τὴν γοῦν	ἐκεῖ	οὐδαμῶς ἔοικε δυνατὴ γεγονέναι ~διαφθεῖραι,
[2, 3]	τινὸς ἀνδρὸς ἂν εἴη, ~καθάπερ	ἐκεῖ	φασιν τὰ τὸν πολὺν τοῦτον
[2, 13]	ὅτι πᾶν ζῷον, ὅσον αὐτῷ	προσήκει	νοῦν ἔχειν ~τελεωθέντι, τοῦτον καὶ
[2, 1]	πέρι καὶ τὰ νῦν ~εἰρῆσθαι	δοκεῖ.	~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς τοίνυν. Τούτων γὰρ
[2, 7]	τὸν βίον ἅπαντα, οὐχ ὑμῖν	~δοκεῖ,	εἴπερ ἄδικος εἴη καὶ ὑβριστής,
[2, 10]	ἰσότητα· οὐ ~γὰρ εἴ τῳ	δοκεῖ	ἢ μή τις χαίρει τῳ,
[2, 8]	Εἰ δ' οὖν ἄλλῃ ~πῃ	δοκεῖ	ἢ ταύτῃ, πρὸς ταῦτα οὐδεὶς
[2, 11]	ἐκ ~τούτων ὁ λόγος ἡμῖν	δοκεῖ	μοι σημαίνειν ἤδη, τῆς γε
[2, 5]	τόδε. ~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος)	~Δοκεῖ	μοι τρίτον ἢ τέταρτον ὁ
[2, 11]	πάντα ~ταῦτα τεταραγμένως εἴργασται· μῶν	δοκεῖ	ταῦτ' ἄν ποτε διαγνῶναί τις
[2, 2]	τὰ μὲν αὐτά, ἀλλ' οὐ	δοκεῖ	ταὐτὰ εἶναι; Οὐ γάρ που
[2, 4]	ἡμῖν τῶν νῦν δὴ πάμπολυ	~δοκεῖ	τῶν ἐν ταῖς πόλεσιν ἁπάσαις
[2, 14]	ῥηθέντι εἰρήσθω. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς, καὶ	συνδοκεῖ.
[2, 5]	ἐνίοτέ ἐστιν. Ἐπειδὴ δὲ ταῦτα	~συνδοκεῖ	καὶ σοί, φέρε, φῂς παρ'
[2, 14]	(πρῶτον ἐπιθῶμεν, εἰ καὶ ~σφῷν	συνδοκεῖ.	~(Κλεινίας) ~Ποῖον δὴ καὶ τίνα
[2, 14]	~Οὗτος, ὦ ξένοι, ἡμῖν, εἰ	συνδοκεῖ,	κολοφὼν ἐπὶ τῷ περὶ οἴνου
[2, 5]	χρηστὴν πειρῶνται τροφὴν ~προσφέρειν οἷς	μέλει	τούτων, τὴν δὲ τῶν πονηρῶν
[2, 13]	βακχείας καὶ πᾶσαν τὴν μανικὴν	~ἐμβάλλει	χορείαν τιμωρούμενος· ὅθεν καὶ τὸν
[2, 9]	~πιθανώτατον ὂν τῶν ἐν τῇ	πόλει,	ᾆδον τὰ κάλλιστα μέγιστ' ἂν
[2, 8]	ἁπάσῃ σπουδῇ καὶ ὅλῃ τῇ	πόλει,	δεύτερος δὲ ὁ ~μέχρι τριάκοντα
[2, 7]	καὶ πάντας τοὺς ἐν τῇ	πόλει,	ζημίαν τε ~ὀλίγου μεγίστην ἐπιτιθείην
[2, 10]	πανταχοῦ, ἰδιώταις τε καὶ συμπάσῃ	~πόλει.	~(Κλεινίας) ~Οὐκ οἶδα ἡμῶν, ὦ
[2, 9]	καὶ ἄρρενα, καὶ ~ὅλῃ τῇ	πόλει	ὅλην τὴν πόλιν αὐτὴν αὑτῇ
[2, 4]	~πάντας συναγαγὼν τοὺς ἐν τῇ	πόλει	προείποι, θεὶς νικητήρια, τὸν βουλόμενον
[2, 14]	ἂν πολλῶν δέοι οὐδ' ᾗτινι	πόλει,	τακτὰ δὲ τά τ' ἄλλ'
[2, 8]	πάνυ συνίεμεν ~σαφῶς ὅτι ποτὲ	βούλει	φράζειν αὐτῶν πέρι. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ
[2, 7]	οἷν ὁ μὲν ἥδιστος ὢν	τυγχάνει,	δικαιότατος δ' ἕτερος; Εἰ δὴ
[2, 2]	τε σχήματα καὶ τὰ φθέγματα	συμβαίνει	γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς, ὅτε
[2, 12]	τῆς πόσεως ἐπὶ μᾶλλον ἀεὶ	συμβαίνει	γιγνόμενος, ὅπερ ~ὑπεθέμεθα κατ' ἀρχὰς
[2, 5]	νῦν αὐτοῖς δρῶσιν ~πᾶν τοὐναντίον	συμβαίνει.	Τί ποτ' οὖν ἡμῖν τὰ
[2, 7]	καὶ καλὸν ~ὁ νόμος ἐνὸν	ἐπαινεῖ.	Τί γὰρ δὴ δικαίῳ χωριζόμενον
[2, 9]	τοῦτο· τῇ δὴ τῆς κινήσεως	(τάξει	ῥυθμὸς ὄνομα εἴη, τῇ δὲ
[2, 13]	πλείω τις ἂν ἐπεξέλθοι λέγων·	~ἐπεὶ	καὶ τὸ μέγιστον ἀγαθὸν ὃ
[2, 4]	τὸ παρ' ἡμῖν ἡμᾶς ἐλαφρὸν	ἐκλείπει	νῦν, ~ὃ ποθοῦντες καὶ ἀσπαζόμενοι
[2, 5]	τοὺς βελτίστους καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένους	τέρπει,	μάλιστα ~(δὲ ἥτις ἕνα τὸν
[2, 2]	ταὐτὰ εἶναι; Οὐ γάρ που	ἐρεῖ	γέ τις ὥς ~ποτε τὰ
[2, 10]	εἴπερ· ἀλλ' ὁ λόγος ὅπῃ	φέρει,	~ταύτῃ πορευώμεθα, εἰ βούλεσθε. Εἰ
[2, 3]	οὖν τι βλάβην ἔσθ' ἥντινα	φέρει	τῷ χαίροντι πονηρίας ἢ σχήμασιν
[2, 9]	πρὸς τὰς (ᾠδὰς μεστός, καὶ	χαίρει	~τε ἧττον πράττων τοῦτο καὶ
[2, 2]	χορεύματα, οὐδ' ὡς αὐτὸς μὲν	χαίρει	τοῖς ~τῆς μοχθηρίας σχήμασιν, οἱ
[2, 10]	τῳ δοκεῖ ἢ μή τις	χαίρει	τῳ, τό γε ἴσον ἴσον
[2, 12]	καὶ εἰσιόντι τῷ μὴ ~καλῷ	θάρρει	(τὸν κάλλιστον διαμαχόμενον φόβον εἰσπέμπειν
[2, 13]	~Λόγος τις ἅμα καὶ φήμη	ὑπορρεῖ	πως ὡς ὁ θεὸς οὗτος
[2, 5]	καὶ ἐπαινετοῖς πείσει τε, καὶ	ἀναγκάσει	~μὴ πείθων, τὰ τῶν σωφρόνων
[2, 4]	τῇ ~ἐκείνων παιδιᾷ τε καὶ	ἑορτάσει,	ἐπειδὴ τὸ παρ' ἡμῖν ἡμᾶς
[2, 10]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν καὶ τῇ	μαθήσει	παρακολουθεῖν μὲν τό γε τῆς
[2, 3]	αὐτὸν τὸν ποιητὴν ἐν τῇ	ποιήσει	τέρπῃ ῥυθμοῦ ἢ μέλους ἢ
[2, 11]	~φωνῆς θηριώδους σφόδρα φίλον ὥστ'	αὐλήσει	γε χρῆσθαι καὶ (κιθαρίσει ~πλὴν
[2, 11]	~ῥημάτων, ψιλῇ κιθαρίσει τε καὶ	αὐλήσει	προσχρώμενοι, ἐν οἷς δὴ παγχάλεπον
[2, 13]	κοινὸν τῇ τῆς φωνῆς εἶχε	~κινήσει,	σχῆμα δὲ ἴδιον. (Ἐκεῖ δὲ
[2, 8]	μὴ δόξαν εἰς ~τοὐναντίον τούτου	καταστήσει,	τὸ σκότος (ἀφελών, καὶ πείσει
[2, 8]	καταστήσει, τὸ σκότος (ἀφελών, καὶ	πείσει	ἁμῶς γέ πως ~ἔθεσι καὶ
[2, 5]	τοῖς καλοῖς ῥήμασι καὶ ἐπαινετοῖς	πείσει	τε, καὶ ἀναγκάσει ~μὴ πείθων,
[2, 11]	ὥστ' αὐλήσει γε χρῆσθαι καὶ	(κιθαρίσει	~πλὴν ὅσον ὑπὸ ὄρχησίν τε
[2, 11]	καὶ ῥυθμὸν ἄνευ ~ῥημάτων, ψιλῇ	κιθαρίσει	τε καὶ αὐλήσει προσχρώμενοι, ἐν
[2, 10]	δὴ λέγω ἐδωδῇ μὲν καὶ	πόσει	καὶ συμπάσῃ τροφῇ παρέπεσθαι μὲν
[2, 3]	θαρροῦντα μέλη τὰ τὴν ~ὀρθότητα	φύσει	παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ θεοῦ ἢ
[2, 10]	ἱπποκόμον τε ἐπέστησεν ἰδίᾳ καὶ	παιδεύει	ψήχων τε καὶ ἡμερῶν, ~καὶ
[2, 8]	εἶναι καὶ ὁσίου βίου. ~(Κλεινίας)	~Κινδυνεύει	κατά γε τὸν νῦν λόγον,
[2, 11]	οὖν ὁ μηδ' ὅτι ποτ'	ἔχει	γιγνώσκων; ἆρα, ὅπερ εἴπομεν, ὡς
[2, 11]	εἴπομεν, ὡς ὀρθῶς γε αὐτὸ	ἔχει,	~γνώσεταί ποτε ἐν ὁτῳοῦν; ~(Κλεινίας)
[2, 11]	μὲν ἔχον πᾶν μέλος ὀρθῶς	ἔχει,	μὴ ~προσήκοντα δὲ ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας)
[2, 11]	τῶν μερῶν (τὰς ~θέσεις εἰ	ἔχει,	ὅσοι τέ εἰσιν καὶ ὁποῖα
[2, 3]	σχεδὸν οὐ ~μεγάλην τινὰ δύναμιν	ἔχει	πρὸς τὸ διαφθεῖραι τὴν καθιερωθεῖσαν
[2, 3]	~Οὔτοι δὴ τοῦτό γε λόγον	ἔχει·	πῶς γὰρ ἄν; ~(Ἀθηναῖος) ~Νῦν
[2, 2]	ἔστιν τε, καὶ (ὀρθῶς προσαγορεύειν	ἔχει	τὰ μὲν τῶν ἀνδρείων καλά,
[2, 11]	ἂν τῆς χρήσεως. Ταῦτα μὲν	ἔχει	ταύτῃ λόγον· ἡμεῖς δέ γε
[2, 1]	αὐτῶν, πότερα τοῦτο μόνον ~ἀγαθὸν	ἔχει,	τὸ κατιδεῖν πῶς ἔχομεν τὰς
[2, 8]	καὶ δὴ καὶ τοῖς παισὶ	παρέχει,	νομοθέτης εἰ μὴ δόξαν εἰς
[2, 3]	μουσικῇ συμπάσῃ. Σκοπῶν δὲ εὑρήσεις	αὐτόθι	τὰ μυριοστὸν ἔτος ~γεγραμμένα ἢ
[2, 3]	Ἀλλ' ἕτερα φαῦλ' ἂν εὕροις	~αὐτόθι·	τοῦτο δ' οὖν τὸ περὶ
[2, 7]	τυραννίδα διὰ τέλους καὶ ἔτι	~προστίθημι	ὑμῖν ἰσχὺν διαφέρουσαν (καὶ ἀνδρείαν
[2, 13]	ἡγουμένοις εἶναι λέγειν περὶ θεῶν	ἀφίημι	~λέγειν, τὸ δὲ τοσόνδε (οἶδα,
[2, 8]	τοίνυν ἐμὸν ἂν εἴη λέγειν.	Φημὶ	γὰρ ἅπαντας δεῖν ἐπᾴδειν τρεῖς
[2, 5]	ὡς νῦν γιγνόμενα, οὐκ ἂν	~θαυμάζοιμι	εἰ μὴ σαφῶς λέγων ἃ
[2, 2]	δ' ἄλλοι ἐναντίᾳ ταύτης Μούσῃ	τινί·	καίτοι λέγουσίν ~γε οἱ πλεῖστοι
[2, 4]	αὐτὸ κατὰ ~μέρη σκοπώμεθα τοιῷδέ	τινι	τρόπῳ· τί ἄν, εἴ ποτέ
[2, 4]	χορείας χρείαν ~ὀρθὴν εἶναι τοιῷδέ	τινι	τρόπῳ; χαίρομεν ὅταν οἰώμεθα εὖ
[2, 14]	~ἀμπελώνων ἂν πολλῶν δέοι οὐδ'	ᾗτινι	πόλει, τακτὰ δὲ τά τ'
[2, 4]	τοὺς θεατὰς ~μάλιστα, μηδὲν ἐπιταττόμενος	ᾧτινι	τρόπῳ, νικήσῃ δὲ αὐτὸ τοῦτο
[2, 10]	~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ ἥσουσιν	οἱ	ἄνδρες φωνήν; Ἢ μοῦσαν (ἢ)
[2, 4]	Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ' ~ἂν ἡμεῖς	οἱ	γέροντες ἥδιστα ἀκούσαντες νικᾶν ἂν
[2, 2]	χαίρει τοῖς ~τῆς μοχθηρίας σχήμασιν,	οἱ	δ' ἄλλοι ἐναντίᾳ ταύτης Μούσῃ
[2, 5]	οὖσαν φαύλην, ὥστε αὐτοὶ αὐτοὺς	οἱ	θεαταὶ ~παιδεύουσιν διέφθαρκεν δ' αὐτοῦ
[2, 4]	οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐὰν δέ γ'	οἱ	μείζους παῖδες, τὸν τὰς κωμῳδίας·
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐχ ἡμῶν	οἱ	μὲν νέοι αὐτοὶ χορεύειν ἕτοιμοι,
[2, 12]	~συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες, ὁπότε ἀφηγοῖντο	οἱ	νήφοντες τοῖς μὴ ~νήφουσιν; ~(Κλεινίας)
[2, 9]	καὶ ταῦτά γ' εἰ καθάπερ	οἱ	περὶ νίκης χοροὶ ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες
[2, 2]	Μούσῃ τινί· καίτοι λέγουσίν ~γε	οἱ	πλεῖστοι μουσικῆς (ὀρθότητα εἶναι τὴν
[2, 8]	γε οὗτοι σχεδὸν ὧν χάριν	οἱ	πλεῖστοι τῶν ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν ~λόγων.
[2, 11]	~πάντα κυκώμενα, καὶ ἔτι διασπῶσιν	οἱ	ποιηταὶ ῥυθμὸν μὲν καὶ σχήματα
[2, 9]	τε καὶ ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο ᾄδειν	οἱ	τοιοῦτοι, ~παντάπασίν που ἀηδῶς τε
[2, 12]	παιδιά, μῶν οὐκ ὠφεληθέντες ἂν	~οἱ	τοιοῦτοι συμπόται καὶ μᾶλλον φίλοι
[2, 9]	Διονύσου ~πρεσβυτῶν χορός, εἰ ἄρα	οἱ	ὑπὲρ τριάκοντα καὶ πεντήκοντα δὲ
[2, 2]	σχῆμα οὐκ ἔστιν ἀπεικάσαντα, ὥσπερ	οἱ	χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς φθέγγεσθαι· τὸ
[2, 14]	ἄλλα δὲ πάμπολλα ἄν τις	λέγοι	ἐν οἷς τοῖς νοῦν τε
[2, 10]	μὴν τοῦτό γε πᾶς ἂν	ὁμολογοῖ	περὶ τῆς μουσικῆς, ὅτι πάντα
[2, 14]	τοῦτον οὐδ' ~ἀμπελώνων ἂν πολλῶν	δέοι	οὐδ' ᾗτινι πόλει, τακτὰ δὲ
[2, 1]	κατὰ πολλὰ ἐν τῷ ~βίῳ,	θεοὶ	(δὲ οἰκτίραντες τὸ τῶν ἀνθρώπων
[2, 4]	οὖν οὐχ ἡμῶν οἱ μὲν	νέοι	αὐτοὶ χορεύειν ἕτοιμοι, τὸ δὲ
[2, 13]	γὰρ ἔτι πλείω τις ἂν	ἐπεξέλθοι	λέγων· ~ἐπεὶ καὶ τὸ μέγιστον
[2, 2]	τῇ δὲ ἡδονῇ καὶ λύπῃ	κατορθοῖ,	τὰ μὲν ἀσπαζόμενος, ὅσα καλά,
[2, 12]	τῶν πέλας, ἄρχων δ' ἱκανὸς	ἀξιοῖ	~ἑαυτοῦ τε καὶ τῶν ἄλλων
[2, 12]	ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί τε τὰ ~προσήκοντα	οἷοί	τ' ὦσιν ἃ τοῖς τηλικούτοις
[2, 8]	χορὸς ὁ παιδικὸς ὀρθότατ' ἂν	εἰσίοι	πρῶτος τὰ ~τοιαῦτα εἰς τὸ
[2, 2]	οὐκ ἔστιν ἀπεικάσαντα, ὥσπερ οἱ	χοροδιδάσκαλοι	~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς φθέγγεσθαι· τὸ δὲ
[2, 8]	ἔχειν· οὐδεὶς γὰρ ἂν ἑκὼν	ἐθέλοι	πείθεσθαι πράττειν τοῦτο ὅτῳ μὴ
[2, 9]	οὕτως ἕκαστος ἆρ' οὐκ ἂν	ἐθέλοι	προθυμότερόν ~γε, ἧττον αἰσχυνόμενος, οὐκ
[2, 8]	γε τὸν νῦν λόγον, ὦ	φίλοι.	~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης δὲ οὗ τι
[2, 7]	θεὸς ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὦ	φίλοι,	δοίη τις συμφωνίαν, ὡς νῦν
[2, 12]	~οἱ τοιοῦτοι συμπόται καὶ μᾶλλον	φίλοι	ἢ πρότερον ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων, ~ἀλλ'
[2, 2]	~τῆς μοχθηρίας σχήμασιν, οἱ δ'	ἄλλοι	ἐναντίᾳ ταύτης Μούσῃ τινί· καίτοι
[2, 10]	~Εἰκότως γε· ὄντως γὰρ οὐκ	ἐπήβολοι	γεγόνατε τῆς (καλλίστης ᾠδῆς. ~Στρατοπέδου
[2, 7]	λόγος ἂν ~γίγνοιτο. Βούλομαι δέ	μοι	μὴ ἐπὶ θεῶν λέγεσθαι τὸ
[2, 11]	~τούτων ὁ λόγος ἡμῖν δοκεῖ	μοι	σημαίνειν ἤδη, τῆς γε χορικῆς
[2, 7]	~πατέρων καὶ νομοθετῶν μᾶλλον, καί	μοι	τὰ ἔμπροσθεν ἠρωτημένα πατέρα τε
[2, 5]	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ	μοι	τρίτον ἢ τέταρτον ὁ λόγος
[2, 8]	τῷ λόγῳ. ~(Κλεινίας) ~Ἀλλ' οὔ	μοι	φαίνεται πρός γε ταῦτα δύνασθαι
[2, 7]	~διάφορα πείθοιμ' ἂν τοὺς πολίτας	μοι	φθέγγεσθαι. Φέρε γάρ, ὦ πρὸς
[2, 7]	γε σχεδὸν ~ἀπᾴδομεν ἀπ' ἀλλήλων.	Ἐμοὶ	γὰρ δὴ φαίνεται ταῦτα οὕτως
[2, 13]	τούτου δ' αὖ τὸ μὲν	ῥυθμοί	τε καὶ ~ἁρμονίαι, τὸ κατὰ
[2, 4]	οἱ μὲν νέοι αὐτοὶ χορεύειν	ἕτοιμοι,	τὸ δὲ τῶν πρεσβυτέρων ~ἡμῶν
[2, 3]	μὲν οὐδέν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπου δὴ	νόμοι	καλῶς εἰσι κείμενοι ἢ καὶ
[2, 7]	καὶ πλούσιος, καὶ (ποιῶν ὅτιπερ	ἐπιθυμοῖ	τὸν βίον ἅπαντα, οὐχ ὑμῖν
[2, 3]	τοὺς ἐν ταῖς πόλεσιν νέους·	ταξάμενοι	δὲ ταῦτα, ~ἅττα ἐστὶ καὶ
[2, 3]	~Ὅπου δὴ νόμοι καλῶς εἰσι	κείμενοι	ἢ καὶ εἰς τὸν ἔπειτα
[2, 4]	ἐκλείπει νῦν, ~ὃ ποθοῦντες καὶ	ἀσπαζόμενοι	τίθεμεν οὕτως ἀγῶνας τοῖς δυναμένοις
[2, 9]	καθάπερ οἱ περὶ νίκης χοροὶ	ἀγωνιζόμενοι	~πεφωνασκηκότες ἰσχνοί τε καὶ ἄσιτοι
[2, 10]	τοῖς ~χοροῖς ἐμάθομεν συνήθεις ᾄδειν	γενόμενοι.	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκότως γε· ὄντως γὰρ
[2, 12]	νόμους δὲ πᾶσαν τὴν συνουσίαν	~συγγενόμενοι	καὶ ἀκολουθήσαντες, ὁπότε ἀφηγοῖντο οἱ
[2, 3]	τοιαῦτα, αἰσχύνονται δὲ ᾄδειν ὡς	~ἀποφαινόμενοι	καλὰ μετὰ σπουδῆς, χαίρουσιν δὲ
[2, 11]	καὶ βαίνειν ἐν ῥυθμῷ γεγόνασι	~διηναγκασμένοι,	(ὅτι δὲ δρῶσιν ταῦτα ἀγνοοῦντες
[2, 12]	ἐπὶ τὸ ~πλῆθος φερούσης εἶεν	μετακεχειρισμένοι	καὶ τῆς περὶ τοὺς ποιητὰς
[2, 11]	ψιλῇ κιθαρίσει τε καὶ αὐλήσει	προσχρώμενοι,	ἐν οἷς δὴ παγχάλεπον ~ἄνευ
[2, 14]	ὀλίγιστα γίγνοιτ' ἄν. ~Οὗτος, ὦ	ξένοι,	ἡμῖν, εἰ συνδοκεῖ, κολοφὼν ἐπὶ
[2, 11]	ἕν τι μιμούμεναι· ποιηταὶ δὲ	ἀνθρώπινοι	σφόδρα τὰ τοιαῦτα ~ἐμπλέκοντες καὶ
[2, 4]	μὲν τοίνυν τὰ πάνυ σμικρὰ	κρίνοι	παιδία, κρινοῦσιν τὸν τὰ θαύματα
[2, 9]	περὶ νίκης χοροὶ ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες	ἰσχνοί	τε καὶ ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο ᾄδειν
[2, 11]	εἴ τις καὶ ἐν τούτοις	ἀγνοοῖ	τῶν μεμιμημένων ὅτι ποτ' ἐστὶν
[2, 10]	οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Τίς ἂν οὖν	πρέποι	θείοις ἀνδράσιν; Ἆρ' ἂν ἡ
[2, 4]	συναγαγὼν τοὺς ἐν τῇ πόλει	προείποι,	θεὶς νικητήρια, τὸν βουλόμενον ~ἥκειν
[2, 3]	οὔτ' ἄλλοις ὅσοι σχήματα καὶ	ὁποῖ'	ἄττα ἀπεργάζονται, ~καινοτομεῖν οὐδ' ἐπινοεῖν
[2, 3]	δὲ ταῦτα, ~ἅττα ἐστὶ καὶ	ὁποῖ'	ἄττα ἀπέφηναν ἐν τοῖς ἱεροῖς,
[2, 7]	χώρᾳ φθέγξαιτο ὡς εἰσίν τινες	~(ἄνθρωποί	ποτε πονηροὶ μέν, ἡδέως δὲ
[2, 7]	ὡς εἰσίν τινες ~(ἄνθρωποί ποτε	πονηροὶ	μέν, ἡδέως δὲ ζῶντες, ἢ
[2, 12]	~ἀλλ' οὐχ (ὥσπερ τὰ νῦν	ἐχθροί,	κατὰ νόμους δὲ πᾶσαν τὴν
[2, 9]	εἰ καθάπερ οἱ περὶ νίκης	χοροὶ	ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες ἰσχνοί τε καὶ
[2, 5]	ὦ Κλεινία. Εἰ δ' ἔδοξά	σοι	ἃ σὺ λέγεις λέγειν ὡς
[2, 5]	τοιαῦτ' ἄττα εἶπον ἴσως ὥστε	σοὶ	δόξαι ~ταῦτα ἐμὲ λέγειν. Λοιδορεῖν
[2, 1]	ἡμῖν καὶ τὰ πρότερον ὀρθῶς	σοι	παιδείας πέρι καὶ τὰ νῦν
[2, 13]	δὲ γυμναστικῆς, τί ποτε οἴει	σοι	πότερον ἡμῶν ~ἀποκρινεῖσθαι πρὸς ταύτην
[2, 5]	~(Κλεινίας) ~Νῦν οὖν οὕτω δοκοῦσίν	σοι,	πρὸς Διός, ὦ ξένε, ἐν
[2, 4]	ἤρου· τίς γὰρ ἂν ἀποκρίνοιτό	σοι	τοῦτο ὡς γνοὺς ἄν ποτε
[2, 5]	Ἐπειδὴ δὲ ταῦτα ~συνδοκεῖ καὶ	σοί,	φέρε, φῂς παρ' ὑμῖν καὶ
[2, 11]	εὐάρμοστον ~καὶ εὔρυθμον καὶ μή,	ὅσοι	προσᾴδειν αὐτῶν καὶ βαίνειν ἐν
[2, 3]	ἐξῆν ~οὔτε ζωγράφοις, οὔτ' ἄλλοις	ὅσοι	σχήματα καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπεργάζονται,
[2, 11]	μερῶν (τὰς ~θέσεις εἰ ἔχει,	ὅσοι	τέ εἰσιν καὶ ὁποῖα παρ'
[2, 8]	μετὰ ταῦτα οὐ γὰρ ἔτι	δυνατοὶ	φέρειν ᾠδάς μυθολόγους περὶ ~τῶν
[2, 7]	~δικαιότατον εὐδαιμονέστατον ἀποφαίνοιτο βίον εἶναι,	ζητοῖ	που πᾶς ἂν ὁ ~ἀκούων,
[2, 2]	ἄλλοι ἐναντίᾳ ταύτης Μούσῃ τινί·	καίτοι	λέγουσίν ~γε οἱ πλεῖστοι μουσικῆς
[2, 8]	ὀδόντων ὁπλίτας ἐξ αὐτῶν φῦναι.	Καίτοι	μέγα γ' ἐστὶ ~νομοθέτῃ παράδειγμα
[2, 3]	ἐὰν ἄρα καὶ ἐπαινεῖν αἰσχύνηται·	καίτοι	τοῦ ~τοιούτου τί μεῖζον ἀγαθὸν
[2, 9]	ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες ἰσχνοί τε καὶ	ἄσιτοι	ἀναγκάζοιντο ᾄδειν οἱ τοιοῦτοι, ~παντάπασίν
[2, 9]	ἂν τοῦτ' ~ἐργάζοιντο; ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα	μέντοι	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν αὐτοὺς
[2, 9]	ἑξήκοντα αὐτῷ χορεύσουσιν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀληθέστατα	μέντοι	λέγεις. Λόγου δὴ δεῖ πρὸς
[2, 5]	τὴν μουσικὴν ἡδονῇ ~κρίνεσθαι, μὴ	μέντοι	τῶν γε ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ σχεδὸν
[2, 2]	τινί· καίτοι λέγουσίν ~γε οἱ	πλεῖστοι	μουσικῆς (ὀρθότητα εἶναι τὴν ἡδονὴν
[2, 8]	οὗτοι σχεδὸν ὧν χάριν οἱ	πλεῖστοι	τῶν ἔμπροσθεν ἐρρήθησαν ~λόγων. ~(Κλεινίας)
[2, 7]	Διός τε καὶ ~Ἀπόλλωνος, ὦ	ἄριστοι	τῶν ἀνδρῶν, εἰ τοὺς νομοθετήσαντας
[2, 6]	τὰ λεγόμενα καλὰ μετὰ δικαιοσύνης	~πράττοι	καὶ κτῷτο, καὶ δὴ (καὶ
[2, 5]	ἡδονὴν ποιοῦσιν οὖσαν φαύλην, ὥστε	αὐτοὶ	αὐτοὺς οἱ θεαταὶ ~παιδεύουσιν διέφθαρκεν
[2, 12]	καὶ ~οὕτως ᾄδωσιν, καὶ ᾄδοντες	αὐτοί	τε ἡδονὰς τὸ παραχρῆμα ἀσινεῖς
[2, 4]	οὐχ ἡμῶν οἱ μὲν νέοι	αὐτοὶ	χορεύειν ἕτοιμοι, τὸ δὲ τῶν
[2, 3]	πρὸς ἀρετὴν ἢ μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας)	~Οὔτοι	δὴ τοῦτό γε λόγον ἔχει·
[2, 3]	τὰ δὲ τῆς φύσεως ἐναντία,	οὗτοι	δὲ ταῖς ~ἡδοναῖς (τοὺς ἐπαίνους
[2, 8]	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν εἰσίν γε	οὗτοι	σχεδὸν ὧν χάριν οἱ πλεῖστοι
[2, 9]	καὶ ἄσιτοι ἀναγκάζοιντο ᾄδειν οἱ	τοιοῦτοι,	~παντάπασίν που ἀηδῶς τε καὶ
[2, 12]	μῶν οὐκ ὠφεληθέντες ἂν ~οἱ	τοιοῦτοι	συμπόται καὶ μᾶλλον φίλοι ἢ
[2, 9]	ἐφάπτοιτο, ἡ δὲ ἀνθρώπου φύσις	ἔχοι	~μόνη τοῦτο· τῇ δὴ τῆς
[2, 7]	~γίγνοιτο. Βούλομαι δέ μοι μὴ	ἐπὶ	θεῶν λέγεσθαι τὸ (τοιοῦτον, ἀλλ'
[2, 12]	~ἐξ ἀνάγκης προϊούσης τῆς πόσεως	ἐπὶ	μᾶλλον ἀεὶ συμβαίνει γιγνόμενος, ὅπερ
[2, 7]	θεῶν λέγεσθαι τὸ (τοιοῦτον, ἀλλ'	ἐπὶ	~πατέρων καὶ νομοθετῶν μᾶλλον, καί
[2, 9]	διδάσκοντες ὡς οὐ χρὴ πῦρ	ἐπὶ	πῦρ ὀχετεύειν εἴς τε τὸ
[2, 14]	τῶν ~Καρχηδονίων νόμῳ, μηδέποτε μηδένα	ἐπὶ	στρατοπέδου γεύεσθαι τούτου τοῦ ~πώματος,
[2, 13]	ἄλλων λόγος, ἵνα μανῶμεν, φησὶν	ἐπὶ	~τιμωρίᾳ τῇ τῶν ἀνθρώπων δεδόσθαι·
[2, 10]	τοιούτων ἡ ἰσότης ἄν, ὡς	ἐπὶ	τὸ πᾶν εἰπεῖν, ~ἐξεργάζοιτο τοῦ
[2, 12]	παιδευθέντες ἀκριβεστέραν ἂν παιδείαν τῆς	ἐπὶ	τὸ ~πλῆθος φερούσης εἶεν μετακεχειρισμένοι
[2, 13]	κίνησις γίγνηται, τὴν ἔντεχνον ἀγωγὴν	ἐπὶ	τὸ τοιοῦτον αὐτοῦ ~γυμναστικὴν προσείπωμεν.
[2, 14]	~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ἐπὶ	τοίνυν τῇ τῆς μέθης χρείᾳ
[2, 13]	νῦν λεγόμενος ὑφ' ἡμῶν φάρμακον	ἐπὶ	~τοὐναντίον φησὶν αἰδοῦς μὲν ψυχῆς
[2, 9]	σῶμα ~καὶ τὴν ψυχήν, πρὶν	ἐπὶ	τοὺς πόνους ἐγχειρεῖν πορεύεσθαι, τὴν
[2, 13]	τιμωρούμενος· ὅθεν καὶ τὸν οἶνον	ἐπὶ	τοῦτ' αὐτὸ δεδώρηται. ~Ἐγὼ δὲ
[2, 14]	ξένοι, ἡμῖν, εἰ συνδοκεῖ, κολοφὼν	ἐπὶ	τῷ περὶ οἴνου λόγῳ ῥηθέντι
[2, 8]	ὅτι ποτὲ βούλει φράζειν αὐτῶν	πέρι.	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν εἰσίν γε
[2, 9]	γε ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας) ~τοῦ	πέρι;	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δεῖν πάντ' ἄνδρα
[2, 11]	ᾗ χαλεπόν· ἐπειδὴ γὰρ ~ὑμνεῖται	περὶ	αὐτὴν διαφερόντως ἢ τὰς ἄλλας
[2, 10]	τῆς μουσικῆς, ὅτι πάντα τὰ	περὶ	αὐτήν ~ἐστιν ποιήματα μίμησίς τε
[2, 1]	τοῦτο, ὡς ἔοικε, σκεπτέον ἐκεῖνο	περὶ	αὐτῶν, πότερα τοῦτο μόνον ~ἀγαθὸν
[2, 2]	καλὸν ᾠδῆς τε καὶ ὀρχήσεως	πέρι	γιγνώσκομεν τρεῖς ὄντες, ~ἴσμεν καὶ
[2, 13]	καὶ ἔτι ~πρόσταξις διαπεράνασθαι τὰ	περὶ	γυμναστικῆς. ~(Κλεινίας) ~Ἄρισθ' ὑπέλαβές τε
[2, 13]	Κρησὶν καὶ Λακεδαιμονίοις διαλεγόμενος, μουσικῆς	πέρι	διελθόντων ~ἡμῶν, ἐλλειπόντων δὲ γυμναστικῆς,
[2, 11]	~Ὀρθότατα λέγεις. Ἆρ' οὖν οὐ	περὶ	ἑκάστην εἰκόνα, καὶ ἐν γραφικῇ
[2, 13]	τοῖς ἀσφαλὲς ἡγουμένοις εἶναι λέγειν	περὶ	θεῶν ἀφίημι ~λέγειν, τὸ δὲ
[2, 1]	τὰ πρότερον ὀρθῶς σοι παιδείας	πέρι	καὶ τὰ νῦν ~εἰρῆσθαι δοκεῖ.
[2, 8]	ἐπικαλούμενος μάρτυρα τῶν λεγομένων ~ἀληθείας	πέρι	καὶ τοῖς νέοις ἵλεων μετὰ
[2, 4]	τῆς προρρήσεως συμβαίνειν; ~(Κλεινίας) ~Τοῦ	πέρι	λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκός που τὸν
[2, 4]	τὸν βουλόμενον ~ἥκειν ἀγωνιούμενον ἡδονῆς	πέρι	(μόνον, ὃς δ' ἂν τέρψῃ
[2, 3]	~αὐτόθι· τοῦτο δ' οὖν τὸ	περὶ	μουσικὴν ἀληθές τε καὶ ἄξιον
[2, 5]	ἔπαθον· ἀλλ' ἃ ~βούλομαι γίγνεσθαι	περὶ	μουσικήν, τοιαῦτ' ἄττα εἶπον ἴσως
[2, 9]	ταῦτά γ' εἰ καθάπερ οἱ	περὶ	νίκης χοροὶ ἀγωνιζόμενοι ~πεφωνασκηκότες ἰσχνοί
[2, 14]	δίαιτα, καὶ δὴ τά γε	περὶ	οἶνον σχεδὸν ἁπάντων ~ἐμμετρότατα καὶ
[2, 14]	εἰ συνδοκεῖ, κολοφὼν ἐπὶ τῷ	περὶ	οἴνου λόγῳ ῥηθέντι εἰρήσθω. ~(Κλεινίας)
[2, 2]	~μάταιος ὁ μετὰ ταῦθ' ἡμῖν	περὶ	παιδείας ὀρθῆς εἴθ' Ἑλληνικῆς εἴτε
[2, 8]	ἐργάσαιτο ἂν πόλιν, τούτου δὲ	πέρι	πᾶσαν μηχανὴν εὑρίσκειν ὅντινά ~ποτε
[2, 2]	σχήματα μὲν καὶ μέλη ἔνεστιν,	περὶ	~ῥυθμὸν καὶ ἁρμονίαν οὔσης τῆς
[2, 1]	σύμπασα μὲν ἀρετή, ~τὸ δὲ	περὶ	τὰς ἡδονὰς καὶ λύπας τεθραμμένον
[2, 3]	τὸν ἔπειτα χρόνον ἔσονται τὴν	περὶ	~τὰς μούσας παιδείαν τε καὶ
[2, 3]	~Ἐπειδὴ μιμήματα τρόπων ἐστὶ τὰ	περὶ	τὰς χορείας, ἐν πράξεσί τε
[2, 2]	μὴ μακρολογία πολλή τις γίγνηται	περὶ	~ταῦθ' ἡμῖν ἅπαντα, ἁπλῶς ἔστω
[2, 5]	καινὰ δὲ ἄττα ἀεὶ γιγνόμενα	περί	τε τὰς ὀρχήσεις ~καὶ περὶ
[2, 5]	περί τε τὰς ὀρχήσεις ~καὶ	περὶ	τὴν ἄλλην μουσικὴν σύμπασαν, οὐχ
[2, 11]	~Μὴ τοίνυν ἀπείπωμεν λέγοντες τὸ	περὶ	τὴν μουσικὴν ᾗ χαλεπόν· ἐπειδὴ
[2, 10]	τοῦτό γε πᾶς ἂν ὁμολογοῖ	περὶ	τῆς μουσικῆς, ὅτι πάντα τὰ
[2, 12]	φερούσης εἶεν μετακεχειρισμένοι καὶ τῆς	περὶ	τοὺς ποιητὰς αὐτούς. Τὸ ~γὰρ
[2, 8]	τρόπον ἡ τοιαύτη συνοικία πᾶσα	περὶ	τούτων ἓν καὶ ταὐτὸν ὅτι
[2, 8]	ἔτι δυνατοὶ φέρειν ᾠδάς μυθολόγους	περὶ	~τῶν αὐτῶν ἠθῶν διὰ θείας
[2, 4]	μάτην τὸν νῦν λεγόμενον (λόγον	περὶ	τῶν ~ἑορταζόντων λέγειν τοὺς πολλούς,
[2, 12]	κατ' ἀρχὰς ἀναγκαῖον εἶναι γίγνεσθαι	περὶ	τῶν νῦν ~(λεγομένων. ~(Κλεινίας) ~Ἀνάγκη.
[2, 3]	ἐννοίας, ὅτι δυνατὸν ~ἄρ' ἦν	περὶ	τῶν τοιούτων νομοθετεῖσθαι βεβαίως θαρροῦντα
[2, 12]	ἑκόντας τινὰ (τρόπον ἀναγκάζομεν ᾄδειν,	μέχρι	γε ~τοσούτου πεπαιδεῦσθαι σχεδὸν ἀναγκαῖον,
[2, 12]	ἠθῶν χρηστῶν ἀσπασμοῦ προσήκοντος ~γίγνωνται·	μέχρι	δὲ τοσούτου παιδευθέντες ἀκριβεστέραν ἂν
[2, 9]	καὶ πεντήκοντα δὲ γεγονότες ἔτη	~μέχρι	ἑξήκοντα αὐτῷ χορεύσουσιν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀληθέστατα
[2, 9]	νομοθετήσομεν πρῶτον μὲν τοὺς παῖδας	μέχρι	ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα τὸ παράπαν ~οἴνου
[2, 1]	χρὴ μισεῖν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς	μέχρι	τέλους, στέργειν δὲ ἃ χρὴ
[2, 13]	ἃ παιζόντων ὄρχησιν εἴπομεν, ἐὰν	μέχρι	τῆς τοῦ σώματος ~ἀρετῆς ἡ
[2, 13]	~Τὰ μὲν τοίνυν τῆς φωνῆς	μέχρι	τῆς ψυχῆς πρὸς ἀρετὴν παιδείας
[2, 12]	γε ~τοσούτου πεπαιδεῦσθαι σχεδὸν ἀναγκαῖον,	μέχρι	τοῦ δυνατὸν εἶναι ~συνακολουθεῖν ἕκαστον
[2, 9]	μὲν δὴ γεύεσθαι τοῦ μετρίου	~μέχρι	(τριάκοντα ἐτῶν, μέθης δὲ καὶ
[2, 8]	τῇ πόλει, δεύτερος δὲ ὁ	~μέχρι	τριάκοντα ἐτῶν, τόν τε Παιᾶνα
[2, 8]	τρίτους τοὺς ὑπὲρ τριάκοντα ἔτη	μέχρι	τῶν ἑξήκοντα γεγονότας ~ᾄδειν· τοὺς
[2, 5]	~ὀρθὸς νομοθέτης ἐν τοῖς καλοῖς	ῥήμασι	καὶ ἐπαινετοῖς πείσει τε, καὶ
[2, 11]	τρίτον, εἴργασται ~τῶν εἰκόνων ἡτισοῦν	ῥήμασί	τε καὶ μέλεσι καὶ τοῖς
[2, 5]	ἐν ἡδέσι τισὶν σιτίοις καὶ	(πώμασι	τὴν χρηστὴν πειρῶνται τροφὴν ~προσφέρειν
[2, 1]	ὡς ἔπος εἰπεῖν τοῖς τε	σώμασι	καὶ ταῖς φωναῖς ἡσυχίαν ἄγειν
[2, 11]	αὐτῶν καὶ βαίνειν ἐν ῥυθμῷ	γεγόνασι	~διηναγκασμένοι, (ὅτι δὲ δρῶσιν ταῦτα
[2, 14]	μηχανωμένη, τοῦτον μὲν τὸν τρόπον	ἅπασι	τούτοις χρηστέον· εἰ δ' ~ὡς
[2, 10]	ἥκιστα δὲ ὁτῳοῦν ἄλλῳ; ~(Κλεινίας)	~Παντάπασι	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν μουσικήν
[2, 3]	ἡδέα γὰρ τούτων ~ἕκαστα εἶναί	φασι,	πονηρὰ δέ, καὶ ἐναντίον ἄλλων
[2, 5]	ἀσθενῶς ἴσχουσιν τὰ ~σώματα ἐν	ἡδέσι	τισὶν σιτίοις καὶ (πώμασι τὴν
[2, 8]	καὶ πείσει ἁμῶς γέ πως	~ἔθεσι	καὶ ἐπαίνοις καὶ λόγοις ὡς
[2, 3]	παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα καὶ τύχαις, καὶ	ἤθεσι	καὶ μιμήσεσι διεξιόντων ἑκάστων, οἷς
[2, 11]	εἰκόνων ἡτισοῦν ῥήμασί τε καὶ	μέλεσι	καὶ τοῖς ῥυθμοῖς; ~(Κλεινίας) ~Ἔοικε
[2, 5]	ὦ ξένε, ἐν ταῖς ἄλλαις	πόλεσι	ποιεῖν; ἐγὼ ~μὲν γὰρ καθ'
[2, 3]	τὰ περὶ τὰς χορείας, ἐν	πράξεσί	τε παντοδαπαῖς ~γιγνόμενα καὶ τύχαις,
[2, 3]	καὶ τύχαις, καὶ ἤθεσι καὶ	μιμήσεσι	διεξιόντων ἑκάστων, οἷς μὲν ἂν
[2, 10]	πολιτείαν ἔχετε ἀλλ' οὐκ ἐν	ἄστεσι	κατῳκηκότων, ἀλλ' οἷον ~ἁθρόους πώλους
[2, 8]	εἰπεῖν καὶ δὴ καὶ τοῖς	παισὶ	παρέχει, νομοθέτης εἰ μὴ δόξαν
[2, 3]	~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπου δὴ νόμοι καλῶς	εἰσι	κείμενοι ἢ καὶ εἰς τὸν
[2, 5]	ἡδονὴν μὴ προσηκόντως μηδὲ ὀρθῶς	ἀποδιδοῦσι	~θεαταῖς. Ἐξῆν γὰρ δὴ τῷ
[2, 10]	τοῖς τὴν καλλίστην ᾠδήν τε	ζητοῦσι	καὶ μοῦσαν ζητητέον, ὡς ~ἔοικεν,
[2, 11]	τῆς τέρψιος. Ταῦτά γε γὰρ	ὁρῶσι	~πάντα κυκώμενα, καὶ ἔτι διασπῶσιν
[2, 1]	λαμβάνειν, λαβόντων δὲ τὸν λόγον,	συμφωνήσωσι	τῷ λόγῳ ὀρθῶς ~εἰθίσθαι ὑπὸ
[2, 4]	~μέρη σκοπώμεθα τοιῷδέ τινι τρόπῳ·	τί	ἄν, εἴ ποτέ τις οὕτως
[2, 3]	~Ὀρθότατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν	τι	βλάβην ἔσθ' ἥντινα φέρει τῷ
[2, 10]	ταύτην λέγω τότε, ὅταν μήτε	τι	βλάπτῃ μήτε ~ὠφελῇ σπουδῆς ἢ
[2, 7]	καλὸν ~ὁ νόμος ἐνὸν ἐπαινεῖ.	Τί	γὰρ δὴ δικαίῳ χωριζόμενον ἡδονῆς
[2, 2]	ἢ μή; ~(Κλεινίας) ~Προσθῶμεν. ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	δ' ἂν τὰ καλά τε
[2, 11]	ζῷον; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	δ' εἰ γιγνώσκοιμεν ὅτι τὸ
[2, 5]	τοιαῦτα; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	δ' εἰ καὶ παρὰ τοῖς
[2, 13]	ἀρχὰς ταύτας εἶναι. ~(Κλεινίας) ~Μεμνήμεθα·	τί	δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν καὶ
[2, 2]	εἴη. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν·	τί	δὲ δὴ τὸ καλὸν χρὴ
[2, 10]	~ἀποτελοῦσαν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν οὕτως. ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	δὲ τῇ τῶν ὁμοίων ἐργασίᾳ
[2, 7]	ἂν ἔτι τοῦθ' ὁμοίως. ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	δέ; τὸ καὶ ἀηδῶς καὶ
[2, 7]	~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	δέ; τὸ καὶ κακῶς; ~(Κλεινίας)
[2, 8]	ᾕρηχ' ὁ λόγος ἔχειν, εἴπερ	τι	καὶ ἄλλο ἐτόλμησεν ἂν ἐπ'
[2, 8]	φίλοι. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθέτης δὲ οὗ	τι	καὶ σμικρὸν ὄφελος, εἰ καὶ
[2, 3]	ὄντως τῶν νῦν ~δεδημιουργημένων (οὔτε	τι	καλλίονα οὔτ' αἰσχίω, τὴν αὐτὴν
[2, 1]	ἔχομεν τὰς φύσεις, ἢ καί	τι	μέγεθος ὠφελίας ἄξιον ~πολλῆς σπουδῆς
[2, 3]	ἐπαινεῖν αἰσχύνηται· καίτοι τοῦ ~τοιούτου	τί	μεῖζον ἀγαθὸν ἢ κακὸν φαῖμεν
[2, 9]	~οὕτω γιγνόμενον ἂν γίγνοιτο. ~(Κλεινίας)	~Τί	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν ἡμῖν
[2, 4]	ἄτοπον ἀπόκρισιν ταύτην ἀποκρίνωμαι; ~(Κλεινίας)	~Τί	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μὲν τοίνυν
[2, 10]	τε εἶναι καὶ μιμητικήν; ~(Κλεινίας)	~Τί	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ' ἄρα ὅταν
[2, 12]	καὶ τῶν ἄλλων γεγονέναι. ~(Κλεινίας)	~Τί	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἔφαμεν, ὅταν
[2, 4]	καὶ πανταχοῦ βέλτιστον γίγνεσθαι. ~(Κλεινίας)	~Τί	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Συγχωρῶ δὴ τό
[2, 5]	~Ἕλλησιν γίγνεσθαι τὰ τοιαῦτα; ~(Κλεινίας)	~Τί	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ
[2, 2]	πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς κεχορευκότα θετέον; ~(Κλεινίας)	~Τί	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Χορεία γε μὴν
[2, 11]	ἄν ποτε ~συνθεῖεν, ὡς ἕν	τι	μιμούμεναι· ποιηταὶ δὲ ἀνθρώπινοι σφόδρα
[2, 4]	ἑκάστων αὐτήκοος αὐτὸς γενέσθαι; ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	οὖν δή; βούλεσθε ἐγὼ σφῷν
[2, 1]	χρείᾳ τῆς ἐν οἴνῳ συνουσίας.	Τί	οὖν δὴ ~λέγομεν; ἔνεσθ' ὡς
[2, 11]	ἀπεικασίαι μυρίαι. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	οὖν εἴ τις καὶ ἐν
[2, 11]	δὲ ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	οὖν ὁ μηδ' ὅτι ποτ'
[2, 7]	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν·	τί	οὖν τὸ μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν
[2, 6]	δή, συνομολογησώμεθα τὰ νῦν. Ἄλλο	τι	παρ' (ὑμῖν ἐν πάσῃ παιδείᾳ
[2, 8]	αὐτὸν δεῖ σκοποῦντα ἀνευρίσκειν ἢ	τί	πείσας μέγιστον ~ἀγαθὸν ἐργάσαιτο ἂν
[2, 4]	κριθῇ τῶν ἀγωνισαμένων ἥδιστος γεγονέναι	τί	ποτ' ἂν ~ἡγούμεθα ἐκ ταύτης
[2, 2]	~Τοῦ παντὸς μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Τί	ποτ' ἂν οὖν λέγομεν τὸ
[2, 7]	πᾶς ἂν ὁ ~ἀκούων, οἶμαι,	τί	ποτ' ἐν αὐτῷ τὸ τῆς
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Ἔοικεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἴδωμεν δὴ	τί	ποτ' ἐστὶ τὸ νῦν αὖ
[2, 5]	αὐτοῖς δρῶσιν ~πᾶν τοὐναντίον συμβαίνει.	Τί	ποτ' οὖν ἡμῖν τὰ νῦν
[2, 10]	μὴ γὰρ γιγνώσκων τὴν οὐσίαν,	τί	ποτε ~βούλεται καὶ ὅτου ποτ'
[2, 1]	~Ἀναμνησθῆναι τοίνυν ἔγωγε πάλιν ἐπιθυμῶ	τί	ποτε (λέγομεν ἡμῖν εἶναι ~τὴν
[2, 13]	διελθόντων ~ἡμῶν, ἐλλειπόντων δὲ γυμναστικῆς,	τί	ποτε οἴει σοι πότερον ἡμῶν
[2, 4]	καλῶς Ἰλιάδα καὶ Ὀδύσσειαν ἤ	τι	τῶν Ἡσιοδείων διατιθέντα, τάχ' ~ἂν
[2, 10]	τὴν ὁμοιότητα τῷ τοῦ καλοῦ	μιμήματι.	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τούτοις
[2, 1]	τὰ νῦν, ἔστιν ἐν τῷ	~ἐπιτηδεύματι	τούτῳ καλῶς κατορθουμένῳ σωτηρία. ~(Κλεινίας)
[2, 14]	πόλις ὡς οὔσης σπουδῆς τῷ	ἐπιτηδεύματι	τῷ νῦν εἰρημένῳ χρήσεται ~μετὰ
[2, 2]	ἢ ὃς ἂν τῷ μὲν	σώματι	καὶ τῇ φωνῇ τὸ διανοηθὲν
[2, 2]	τῇ μὲν φωνῇ καὶ (τῷ	σώματι	μὴ πάνυ δυνατὸς ᾖ κατορθοῦν,
[2, 3]	φρονεῖν ~αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι τῷ	σώματι	τὰ τοιαῦτα, αἰσχύνονται δὲ ᾄδειν
[2, 11]	λόγον ἐναντίον ἀποδοῦναι τοῖς ῥυθμοῖς,	ἔτι	δὲ θηρίων φωνὰς ~(καὶ ἀνθρώπων
[2, 6]	ἔχεται τῶν ~αἰσθήσεων εὐαισθήτως ἔχειν,	ἔτι	δὲ καὶ τὸ ποιεῖν τυραννοῦντα
[2, 2]	ἔχειν ἀποκεκρίσθω τὰ νῦν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ἔτι	δὴ τόδε· πότερον ἅπαντες πάσαις
[2, 11]	τὴν ~προσήκουσαν τάξιν ἀπείληφεν καὶ	ἔτι	δὴ χρώματά τε καὶ σχήματα
[2, 11]	γὰρ ὁρῶσι ~πάντα κυκώμενα, καὶ	ἔτι	διασπῶσιν οἱ ποιηταὶ ῥυθμὸν μὲν
[2, 8]	πάντα ὅσα διεληλύθαμέν τε καὶ	ἔτι	διέλθοιμεν ἄν, τὸ δὲ ~κεφάλαιον
[2, 13]	τὰ δ' ἡμίσεα, ὅπως ἂν	ἔτι	δοκῇ, ~περανοῦμεν ἢ καὶ ἐάσομεν.
[2, 8]	δὲ μετὰ ταῦτα οὐ γὰρ	ἔτι	δυνατοὶ φέρειν ᾠδάς μυθολόγους περὶ
[2, 5]	τοῖσδε καὶ παρ' ἡμῖν, καὶ	ἔτι	καθάπερ ~εἶπες σὺ νυνδὴ δεῖν
[2, 9]	παντοίοις ἀνθρώποις ᾄδειν ἑστὼς ὀρθὸς	ἔτι	μᾶλλον ~αἰσχύνοιτ' ἄν· καὶ ταῦτά
[2, 14]	ἢ τοῦτον τὸν ἄνδρα, ~ἀλλ'	ἔτι	μᾶλλον τῆς Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων
[2, 8]	ἐπᾴδειν τρεῖς ~ὄντας τοὺς χοροὺς	ἔτι	νέαις οὔσαις ταῖς ψυχαῖς καὶ
[2, 13]	οὐκ ἀξία παραδέχεσθαι. Καὶ γὰρ	ἔτι	πλείω τις ἂν ἐπεξέλθοι λέγων·
[2, 13]	τέ ἐστιν, ὡς εἶπον, καὶ	ἔτι	~πρόσταξις διαπεράνασθαι τὰ περὶ γυμναστικῆς.
[2, 7]	καὶ τυραννίδα διὰ τέλους καὶ	ἔτι	~προστίθημι ὑμῖν ἰσχὺν διαφέρουσαν (καὶ
[2, 8]	~λόγων. ~(Κλεινίας) ~Οὔπω μεμαθήκαμεν, ἀλλ'	ἔτι	σαφέστερον πειρῶ φράζειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἴπομεν,
[2, 7]	~Καὶ πῶς ἂν ταῦτά γ'	ἔτι	συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπως; εἰ θεὸς
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν ἐκεῖνό γ'	ἔτι	τῆς τοῦ Διονύσου δωρεᾶς ψέγωμεν
[2, 7]	καὶ κακῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὐκ ἂν	ἔτι	τοῦθ' ὁμοίως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ;
[2, 6]	ἐγώ, ~πείσετε καὶ ἀναγκάσετε, καὶ	ἔτι	τούτοις ἑπομένους ῥυθμούς τε καὶ
[2, 8]	ἐπευχόμενος. ~Δεῖ δὲ δὴ καὶ	ἔτι	τρίτους τοὺς ὑπὲρ τριάκοντα ἔτη
[2, 8]	ἐκ δὲ δικαίου πάντα τἀναντία	παντὶ	~πρὸς ἀμφότερα. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	γίγνοιτ' ἂν ὥς γε ἐξαίφνης	ἀκούσαντι	Διονύσου ~πρεσβυτῶν χορός, εἰ ἄρα
[2, 14]	ἐπὶ τῷ περὶ οἴνου λόγῳ	ῥηθέντι	εἰρήσθω. ~(Κλεινίας) ~Καλῶς, καὶ συνδοκεῖ.
[2, 13]	ὅσον αὐτῷ προσήκει νοῦν ἔχειν	~τελεωθέντι,	τοῦτον καὶ τοσοῦτον οὐδὲν ἔχον
[2, 12]	ποιεῖν πάντα τούτοις τἀναντία, καὶ	εἰσιόντι	τῷ μὴ ~καλῷ θάρρει (τὸν
[2, 11]	γε ἀναγκαῖον ἤδη τῷ ταῦτα	γνόντι	καὶ ἐκεῖνο ἑτοίμως ~γιγνώσκειν, εἴτε
[2, 3]	βλάβην ἔσθ' ἥντινα φέρει τῷ	χαίροντι	πονηρίας ἢ σχήμασιν ἢ ~μέλεσιν,
[2, 6]	δὲ καὶ τὸ ποιεῖν τυραννοῦντα	ὅτι	ἂν ἐπιθυμῇ, ~καὶ τὸ δὴ
[2, 8]	ἐστὶ ~νομοθέτῃ παράδειγμα τοῦ (πείσειν	ὅτι	ἂν ἐπιχειρῇ τις πείθειν τὰς
[2, 3]	καὶ νέους ἐν τοῖς χοροῖς,	ὅτι	ἂν ~τύχῃ ἀπεργάζεσθαι πρὸς ἀρετὴν
[2, 11]	βαίνειν ἐν ῥυθμῷ γεγόνασι ~διηναγκασμένοι,	(ὅτι	δὲ δρῶσιν ταῦτα ἀγνοοῦντες αὐτῶν
[2, 3]	ἀληθές τε καὶ ἄξιον ἐννοίας,	ὅτι	δυνατὸν ~ἄρ' ἦν περὶ τῶν
[2, 3]	ὃν τὰ νῦν λέγομεν ἡμεῖς,	ὅτι	καλὰ μὲν σχήματα, καλὰ δὲ
[2, 4]	οὕτως ἀγῶνας τοῖς δυναμένοις ἡμᾶς	ὅτι	~μάλιστ' εἰς τὴν νεότητα μνήμῃ
[2, 4]	ἂν ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν	ὅτι	μάλιστα ἀπεργάζηται; ~Δεῖ γὰρ δή,
[2, 4]	τρόπῳ, νικήσῃ δὲ αὐτὸ τοῦτο	ὅτι	μάλιστα ~ἀπεργασάμενος καὶ κριθῇ τῶν
[2, 8]	περὶ τούτων ἓν καὶ ταὐτὸν	ὅτι	μάλιστα ~φθέγγοιτ' ἀεὶ διὰ βίου
[2, 11]	λόγον· ἡμεῖς δέ γε ~οὐχ	ὅτι	μὴ δεῖ ταῖς Μούσαις ἡμῶν
[2, 13]	ἀτάκτως αὖ πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν δὲ	ὅτι	~μουσικῆς τε καὶ γυμναστικῆς ἔφαμεν
[2, 13]	~λέγειν, τὸ δὲ τοσόνδε (οἶδα,	ὅτι	πᾶν ζῷον, ὅσον αὐτῷ προσήκει
[2, 10]	ἂν ὁμολογοῖ περὶ τῆς μουσικῆς,	ὅτι	πάντα τὰ περὶ αὐτήν ~ἐστιν
[2, 11]	ἤδη, τῆς γε χορικῆς Μούσης	ὅτι	~πεπαιδεῦσθαι (δεῖ βέλτιον τοὺς πεντηκοντούτας
[2, 11]	διαγνῶναί τις τὸ ~παράπαν ἀγνοῶν	ὅτι	ποτ' ἐστὶ τὸ μεμιμημένον ζῷον;
[2, 11]	ἐν τούτοις ἀγνοοῖ τῶν μεμιμημένων	ὅτι	ποτ' ἐστὶν ἕκαστον τῶν ~σωμάτων;
[2, 10]	ὡς ἔοικε, γιγνώσκειν τῶν ποιημάτων	ὅτι	ποτ' ἐστὶν τὸν ~μέλλοντα ἐν
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν ὁ μηδ'	ὅτι	ποτ' ἔχει γιγνώσκων; ἆρα, ὅπερ
[2, 8]	Οὐ γὰρ πάνυ συνίεμεν ~σαφῶς	ὅτι	ποτὲ βούλει φράζειν αὐτῶν πέρι.
[2, 11]	~πεντήκοντα πέραν γεγονότας σκοπούμεθα, ἀλλ'	ὅτι	ποτὲ δεῖ. τόδε μὲν οὖν
[2, 10]	φωνήν; Ἢ μοῦσαν (ἢ) δῆλον	ὅτι	πρέπουσαν αὑτοῖς ~δεῖ γέ τινα;
[2, 6]	ταῦτα κεκτημένον ~ἀθάνατον εἶναι γενόμενον	ὅτι	τάχιστα. Ὑμεῖς δὲ καὶ ἐγώ
[2, 11]	ῥυθμόν τε καὶ ἁρμονίαν γιγνώσκειν	ὅτι	τε βούλεται καὶ ~ὅτῳ ἔοικε
[2, 13]	δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν καὶ	ὅτι	τὴν ῥυθμοῦ τε καὶ ἁρμονίας
[2, 5]	~φαμεν δεῖσθαι τοὺς τούτων κριτάς,	ὅτι	τῆς τε ἄλλης μετόχους αὐτοὺς
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ γιγνώσκοιμεν	ὅτι	τὸ γεγραμμένον ἢ τὸ πεπλασμένον
[2, 11]	ἀξιολόγων μιμημάτων· ἀλλὰ ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον	ὅτι	τὸ ~τοιοῦτόν γε πολλῆς ἀγροικίας
[2, 12]	ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν αὖ τὰ νῦν,	ὅτι	τοῖς ᾠδοῖς ἡμῖν, οὓς νῦν
[2, 4]	τῶν ~ἑορταζόντων λέγειν τοὺς πολλούς,	ὅτι	τοῦτον δεῖ σοφώτατον ἡγεῖσθαι καὶ
[2, 8]	~ψεύδεσθαι πρὸς τοὺς νέους, ἔστιν	ὅτι	τούτου ψεῦδος λυσιτελέστερον ἂν ~(ἐψεύσατό
[2, 8]	λόγοις ὡς ἐσκιαγραφημένα τὰ δίκαιά	ἐστι	καὶ ἄδικα, τὰ ~μὲν ἄδικα
[2, 6]	ᾖ δὲ ἄδικος, ἄθλιός τ'	ἐστὶ	καὶ ἀνιαρῶς ~ζῇ. Καὶ οὔτ'
[2, 7]	ζῶντες, ἢ λυσιτελοῦντα μὲν ἄλλα	ἐστὶ	καὶ ~κερδαλέα, δικαιότερα δὲ ἄλλα,
[2, 6]	σώφρων ὢν καὶ δίκαιος εὐδαίμων	ἐστὶ	καὶ μακάριος, ἐάντε μέγας ~καὶ
[2, 3]	νέους· ταξάμενοι δὲ ταῦτα, ~ἅττα	ἐστὶ	καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπέφηναν ἐν
[2, 2]	ἡμᾶς εἶναι; Πότερον οὐ ταὐτά	ἐστι	καλὰ ~ἡμῖν πᾶσιν, ἢ τὰ
[2, 8]	αὐτῶν φῦναι. Καίτοι μέγα γ'	ἐστὶ	~νομοθέτῃ παράδειγμα τοῦ (πείσειν ὅτι
[2, 11]	ταῦτα τρία ἔχειν, ὅ τέ	ἐστι	~(πρῶτον γιγνώσκειν, ἔπειτα ὡς ὀρθῶς,
[2, 6]	που τάδε λέγομεν, ὡς ~ταῦτά	ἐστι	σύμπαντα δικαίοις μὲν καὶ ὁσίοις
[2, 3]	ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ μιμήματα τρόπων	ἐστὶ	τὰ περὶ τὰς χορείας, ἐν
[2, 6]	παιδείᾳ ~καὶ μουσικῇ τὰ λεγόμενά	ἐστι	τάδε; Τοὺς ποιητὰς ἀναγκάζετε λέγειν
[2, 11]	τὸ ~παράπαν ἀγνοῶν ὅτι ποτ'	ἐστὶ	τὸ μεμιμημένον ζῷον; ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἴδωμεν δὴ τί ποτ'	ἐστὶ	τὸ νῦν αὖ λεγόμενον. ~(Κλεινίας)
[2, 4]	ἡσυχίαν οὐ δυνάμεθα ἄγειν. ~(Κλεινίας)	~Ἔστι	ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐχ
[2, 3]	εἰπεῖν ἐν πάσαις ταῖς πόλεσιν	ἔξεστι	δρᾶν, πλὴν κατ' ~Αἴγυπτον. ~(Κλεινίας)
[2, 11]	προσῆκεν ἢ μὴ προσῆκεν τοῦ	δωριστί,	καὶ τοῦ ῥυθμοῦ ὃν ὁ