Livre, chapitre
[2, 5]	τοῦτο ἐποίησα καὶ ἔπαθον· ἀλλ'	ἃ	~βούλομαι γίγνεσθαι περὶ μουσικήν, τοιαῦτ'
[2, 5]	~θαυμάζοιμι εἰ μὴ σαφῶς λέγων	ἃ	διανοοῦμαι τοῦτο ἐποίησα καὶ ἔπαθον·
[2, 9]	ἐπᾴδουσαν μὴ παύεσθαί ποτε ταῦτα	ἃ	~διεληλύθαμεν, ἁμῶς γέ πως ἀεὶ
[2, 8]	πως φθεγγώμεθα λέγοντες. ~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον	ἃ	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον μὲν τοίνυν
[2, 13]	~Τὰ δέ γε τοῦ σώματος,	ἃ	παιζόντων ὄρχησιν εἴπομεν, ἐὰν μέχρι
[2, 5]	Κλεινία. Εἰ δ' ἔδοξά σοι	ἃ	σὺ λέγεις λέγειν ὡς νῦν
[2, 5]	παρ' ἡμῖν ἢ παρὰ Λακεδαιμονίοις,	ἃ	σὺ νῦν ~λέγεις οὐκ οἶδα
[2, 12]	τὰ ~προσήκοντα οἷοί τ' ὦσιν	ἃ	τοῖς τηλικούτοις τε καὶ τοιούτοις
[2, 1]	αὐτῆς ὀρθῶς ὥστε (μισεῖν ~μὲν	ἃ	χρὴ μισεῖν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς
[2, 1]	ταῖς ἑορταῖς μετὰ θεῶν. Ὁρᾶν	ἃ	χρὴ ~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ
[2, 1]	ἀρχῆς μέχρι τέλους, στέργειν δὲ	ἃ	χρὴ στέργειν, τοῦτ' ~αὐτὸ ἀποτεμὼν
[2, 8]	ὁπλίτας ἐξ αὐτῶν φῦναι. Καίτοι	μέγα	γ' ἐστὶ ~νομοθέτῃ παράδειγμα τοῦ
[2, 1]	τούτῳ καλῶς κατορθουμένῳ σωτηρία. ~(Κλεινίας)	~Μέγα	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Λέγω τοίνυν τῶν
[2, 4]	δῆτα. ~(Ἀθηναῖος) ~Ῥαψῳδὸν δέ, καλῶς	Ἰλιάδα	καὶ Ὀδύσσειαν ἤ τι τῶν
[2, 13]	ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ τάχιστα, ἀτάκτως αὖ	πηδᾷ.	Ἀναμνησθῶμεν δὲ ὅτι ~μουσικῆς τε
[2, 9]	~Τὸ δεῖν πάντ' ἄνδρα καὶ	παῖδα,	ἐλεύθερον καὶ δοῦλον, θῆλύν τε
[2, 6]	~πλουτῇ μὲν Κινύρα τε καὶ	Μίδα	μᾶλλον, ᾖ δὲ ἄδικος, ἄθλιός
[2, 7]	τε κεκτημένον καὶ πλοῦτον καὶ	τυραννίδα	διὰ τέλους καὶ ἔτι ~προστίθημι
[2, 10]	καὶ συμπάσῃ ~πόλει. ~(Κλεινίας) ~Οὐκ	οἶδα	ἡμῶν, ὦ ξένε, ὅπῃ πάλιν
[2, 13]	ἀφίημι ~λέγειν, τὸ δὲ τοσόνδε	(οἶδα,	ὅτι πᾶν ζῷον, ὅσον αὐτῷ
[2, 5]	ἃ σὺ νῦν ~λέγεις οὐκ	οἶδα	πραττόμενα, καινὰ δὲ ἄττα ἀεὶ
[2, 3]	~ἡδοναῖς (τοὺς ἐπαίνους ἐναντίους προσαγορεύουσιν·	ἡδέα	γὰρ τούτων ~ἕκαστα εἶναί φασι,
[2, 7]	~ἢ καλόν, τὰ δ' ἕτερα	ἡδέα	μέν, αἰσχρὰ δὲ καὶ κακά;
[2, 8]	ἀδίκου καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα	ἡδέα,	τὰ δὲ δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ
[2, 7]	λυσιτελοῦντα μὲν ἄλλα ἐστὶ καὶ	~κερδαλέα,	δικαιότερα δὲ ἄλλα, καὶ πόλλ'
[2, 4]	πεπαιδευμέναι ~τῶν γυναικῶν καὶ τὰ	νέα	μειράκια καὶ σχεδὸν ἴσως τὸ
[2, 13]	τὰ μὲν δὴ τῆς χορείας	ἡμίσεα	διαπεπεράνθω· τὰ δ' ἡμίσεα, ὅπως
[2, 13]	χορείας ἡμίσεα διαπεπεράνθω· τὰ δ'	ἡμίσεα,	ὅπως ἂν ἔτι δοκῇ, ~περανοῦμεν
[2, 9]	τὰ κάλλιστα μέγιστ' ἂν ἐξεργάζοιτο	~ἀγαθά;	ἢ τοῦτο ἀνοήτως οὕτως ἀφήσομεν,
[2, 6]	δὲ πλοῦτος, μυρία δὲ ἄλλα	~ἀγαθὰ	λέγεται· καὶ γὰρ ὀξὺ ὁρᾶν
[2, 6]	γὰρ ὑπὸ τῶν πολλῶν λεγόμεν'	ἀγαθὰ	οὐκ ὀρθῶς λέγεται. Λέγεται γὰρ
[2, 1]	τὰ ἐν (τούτοις πάντα κεκτημένος	ἀγαθά.	~Παιδείαν δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην
[2, 6]	καὶ κεκτημένον πάντα τὰ λεγόμενα	ἀγαθὰ	πλὴν ~δικαιοσύνης τε καὶ ἀρετῆς
[2, 6]	~(σαφῶς τὰ μὲν κακὰ λεγόμενα	ἀγαθὰ	τοῖς ἀδίκοις εἶναι, τοῖς δὲ
[2, 6]	ἀγαθὰ τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ὄντως	ἀγαθά,	τοῖς δὲ κακοῖς κακά· ὅπερ
[2, 6]	δὲ δικαίοις ~κακά, τὰ δ'	ἀγαθὰ	τοῖς μὲν ἀγαθοῖς ὄντως ἀγαθά,
[2, 4]	τῷ τοιούτῳ, χαίροντες, ἡσυχίαν οὐ	δυνάμεθα	ἄγειν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστι ταῦτα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 12]	μᾶλλον ἀεὶ συμβαίνει γιγνόμενος, ὅπερ	~ὑπεθέμεθα	κατ' ἀρχὰς ἀναγκαῖον εἶναι γίγνεσθαι
[2, 9]	Διόνυσον. ~(Κλεινίας) ~πῶς δ' οὐ	μεμνήμεθα;	~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ μὲν τοίνυν τοῦ
[2, 9]	δὴ καὶ τρίτον ἔφαμεν, εἰ	μεμνήμεθα,	Διόνυσον. ~(Κλεινίας) ~πῶς δ' οὐ
[2, 9]	πειρῶ φράζειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἴπομεν, εἰ	μεμνήμεθα,	κατ' ἀρχὰς τῶν λόγων, ὡς
[2, 13]	ἔφαμεν ἀρχὰς ταύτας εἶναι. ~(Κλεινίας)	~Μεμνήμεθα·	τί δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 2]	καὶ ὅπου διαγιγνώσκειν ἄν ποτε	~(δυναίμεθα.	Ἆρ' οὐχ οὕτως; ~(Κλεινίας) ~Οὕτω
[2, 10]	οἵδε οὐκ ἄλλην ἄν τινα	δυναίμεθα	ᾠδὴν ἢ ἣν ἐν τοῖς
[2, 4]	ἀπεργάζηται; ~Δεῖ γὰρ δή, ἐπείπερ	ἀφείμεθά	γε παίζειν ἐν τοῖς τοιούτοις,
[2, 7]	τοὺς νομοθετήσαντας ὑμῖν αὐτοὺς ~τούτους	ἐροίμεθα	θεούς· (ἆρ' ὁ δικαιότατός ἐστιν
[2, 3]	μούσας παιδείαν τε καὶ παιδιάν,	οἰόμεθα	ἐξέσεσθαι τοῖς ποιητικοῖς, ὅτιπερ ~ἂν
[2, 4]	εὖ πράττειν, καὶ ὁπόταν ~χαίρωμεν,	οἰόμεθα	εὖ πράττειν αὖ; μῶν οὐχ
[2, 4]	~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν	οἰόμεθα	καὶ κομιδῇ μάτην τὸν νῦν
[2, 7]	πῶς; ~(Κλεινίας) ~Τὰ μὲν ἔμοιγε	φαινόμεθά	πως, τὰ δ' οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 14]	ἤδη διεληλύθαμεν αὐτοῦ, τὸ δὲ	πειρασόμεθα	ἐφεξῆς διελθεῖν. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν
[2, 9]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν αὐτοὺς	παραμυθησόμεθα	προθύμους εἶναι πρὸς τὰς ᾠδάς;
[2, 4]	ἥδιστος γεγονέναι τί ποτ' ἂν	~ἡγούμεθα	ἐκ ταύτης τῆς προρρήσεως συμβαίνειν;
[2, 4]	~ἡμῶν ἐκείνους αὖ θεωροῦντες διάγειν	ἡγούμεθα	πρεπόντως, χαίροντες τῇ ~ἐκείνων παιδιᾷ
[2, 11]	καὶ τῶν ~πεντήκοντα πέραν γεγονότας	σκοπούμεθα,	ἀλλ' ὅτι ποτὲ δεῖ. τόδε
[2, 8]	πείθειν ἢ ἐὰν ἄλλως πως	φθεγγώμεθα	λέγοντες. ~(Κλεινίας) ~Συγχωρητέον ἃ λέγεις.
[2, 4]	τοιῷδέ τινι τρόπῳ; χαίρομεν ὅταν	οἰώμεθα	εὖ πράττειν, καὶ ὁπόταν ~χαίρωμεν,
[2, 2]	ἔμφυτον ὄνομα. ~Πρῶτον δὴ τοῦτο	ἀποδεξώμεθα;	Θῶμεν παιδείαν εἶναι πρώτην διὰ
[2, 12]	καλῶς λεγομένην, εἰς δύναμιν εἴρηκεν·	~σκοπώμεθα	δὴ εἰ τοῦθ' οὕτω γέγονεν.
[2, 4]	ἀλλὰ διαιροῦντες αὐτὸ κατὰ ~μέρη	σκοπώμεθα	τοιῷδέ τινι τρόπῳ· τί ἄν,
[2, 10]	(τῆς ἐν τοῖς κοινοῖς θεάτροις,	πειρώμεθα	ἀποδοῦναι τούτοις οὕς φαμεν ~ἐκείνην
[2, 6]	εἶναι, γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος) ~Φέρε δή,	συνομολογησώμεθα	τὰ νῦν. Ἄλλο τι παρ'
[2, 10]	ὁ λόγος ὅπῃ φέρει, ~ταύτῃ	πορευώμεθα,	εἰ βούλεσθε. Εἰ γὰρ ἔχομεν
[2, 3]	ἂν τὰ μὲν τῆς φύσεως	ὀρθὰ	συμβαίνῃ, τὰ δὲ τῆς συνηθείας
[2, 3]	ἢ τὰ μὲν τῆς συνηθείας	ὀρθά,	τὰ δὲ τῆς φύσεως ἐναντία,
[2, 7]	γὰρ δὴ φαίνεται ταῦτα οὕτως	ἀναγκαῖα,	ὡς οὐδέ, ~ὦ φίλε Κλεινία,
[2, 8]	ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα ἡδέα, τὰ δὲ	δίκαια	ἀηδέστατα, ἐκ δὲ δικαίου πάντα
[2, 8]	καὶ λόγοις ὡς ἐσκιαγραφημένα τὰ	δίκαιά	ἐστι καὶ ἄδικα, τὰ ~μὲν
[2, 8]	ἀλλ' ἑκόντας πάντας πάντα ~τὰ	δίκαια;	~(Κλεινίας) ~Καλὸν μὲν ἡ ἀλήθεια,
[2, 8]	καὶ δυνάμενον μᾶλλον ποιεῖν μὴ	βίᾳ	ἀλλ' ἑκόντας πάντας πάντα ~τὰ
[2, 2]	αἰσχρά. Καὶ ἵνα δὴ μὴ	μακρολογία	πολλή τις γίγνηται περὶ ~ταῦθ'
[2, 11]	ἑκατέρῳ πᾶσά τις ἀμουσία καὶ	~θαυματουργία	γίγνοιτ' ἂν τῆς χρήσεως. Ταῦτα
[2, 8]	ταὐτὸν ὅτι μάλιστα ~φθέγγοιτ' ἀεὶ	διὰ	βίου παντὸς ἔν τε ᾠδαῖς
[2, 5]	τοιαύτην ἣν λέγομεν συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι,	διὰ	δὲ ~τὸ σπουδὴν μὴ δύνασθαι
[2, 8]	μυθολόγους περὶ ~τῶν αὐτῶν ἠθῶν	διὰ	θείας φήμης καταλελεῖφθαι. ~(Κλεινίας) ~Λέγεις
[2, 2]	ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν παιδείαν εἶναι πρώτην	διὰ	Μουσῶν τε ~καὶ Ἀπόλλωνος, ἢ
[2, 5]	ἀρετῇ τε καὶ παιδείᾳ διαφέροντα·	διὰ	ταῦτα δὲ ἀρετῆς ~φαμεν δεῖσθαι
[2, 7]	κεκτημένον καὶ πλοῦτον καὶ τυραννίδα	διὰ	τέλους καὶ ἔτι ~προστίθημι ὑμῖν
[2, 13]	μὲν ὄκνος εἰς τοὺς πολλοὺς	διὰ	τὸ ~κακῶς τοὺς ἀνθρώπους αὐτὸ
[2, 11]	~κακὰ φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν τε αἰσθέσθαι	διὰ	τὸ τοὺς ποιητὰς ~φαυλοτέρους εἶναι
[2, 10]	καὶ ~ἀγανακτοῦντα, ἱπποκόμον τε ἐπέστησεν	ἰδίᾳ	καὶ παιδεύει ψήχων τε καὶ
[2, 4]	τοίνυν τὰ πάνυ σμικρὰ κρίνοι	παιδία,	κρινοῦσιν τὸν τὰ θαύματα ~ἐπιδεικνύντα·
[2, 4]	τὴν τῇ μουσικῇ καὶ τῇ	παιδιᾷ	μετὰ χορείας χρείαν ~ὀρθὴν εἶναι
[2, 12]	τοιαύτη μὲν μέθη, τοιαύτη δὲ	παιδιά,	μῶν οὐκ ὠφεληθέντες ἂν ~οἱ
[2, 14]	τούτοις χρηστέον· εἰ δ' ~ὡς	παιδιᾷ	τε, καὶ ἐξέσται τῷ βουλομένῳ
[2, 4]	ἡγούμεθα πρεπόντως, χαίροντες τῇ ~ἐκείνων	παιδιᾷ	τε καὶ ἑορτάσει, ἐπειδὴ τὸ
[2, 10]	ζητητέον, ὡς ~ἔοικεν, οὐχ ἥτις	ἡδεῖα	ἀλλ' ἥτις ὀρθή· μιμήσεως γὰρ
[2, 5]	ἕνα τὸν ἀρετῇ τε καὶ	παιδείᾳ	διαφέροντα· διὰ ταῦτα δὲ ἀρετῆς
[2, 6]	τι παρ' (ὑμῖν ἐν πάσῃ	παιδείᾳ	~καὶ μουσικῇ τὰ λεγόμενά ἐστι
[2, 5]	ταὐτὸν (περιφερόμενος ἥκειν, ὡς ~ἄρα	παιδεία	μέν ἐσθ' ἡ παίδων ὁλκή
[2, 8]	μοχθηρότερον, ἀλλὰ καὶ ~ἀηδέστερον τῇ	ἀληθείᾳ	τοῦ δικαίου τε εἶναι καὶ
[2, 8]	δίκαια; ~(Κλεινίας) ~Καλὸν μὲν ἡ	ἀλήθεια,	ὦ ξένε, καὶ μόνιμον· ἔοικε
[2, 7]	μὲν καὶ ~καλόν, ἀηδὲς δέ,	δύσκλεια	δὲ τἀναντία; Ἥκιστα, ὦ φίλε
[2, 2]	θετέον; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)	~Χορεία	γε μὴν ὄρχησίς τε καὶ
[2, 9]	βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία ὄνομα ~προσαγορεύοιτο,	χορεία	δὲ τὸ συναμφότερον κληθείη. Θεοὺς
[2, 13]	διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη μέν που	χορεία	ὅλη παίδευσις ἦν ἡμῖν, τούτου
[2, 1]	ἔνεστ' ἐν τῇ κατ' ὀρθὸν	χρείᾳ	τῆς ἐν οἴνῳ συνουσίας. Τί
[2, 14]	~Ἐπὶ τοίνυν τῇ τῆς μέθης	χρείᾳ	τὸν κολοφῶνα (πρῶτον ἐπιθῶμεν, εἰ
[2, 1]	~ἐν οἷς ἀρετὴ ψυχῇ καὶ	κακία	παραγίγνεται πρῶτον, ταῦτ' εἶναι, φρόνησιν
[2, 4]	~τῶν γυναικῶν καὶ τὰ νέα	μειράκια	καὶ σχεδὸν ἴσως τὸ πλῆθος
[2, 8]	ὅντινά ~ποτε τρόπον ἡ τοιαύτη	συνοικία	πᾶσα περὶ τούτων ἓν καὶ
[2, 1]	παισὶν ἀρετήν· ἡδονὴ δὴ καὶ	~φιλία	καὶ λύπη καὶ μῖσος ἂν
[2, 12]	ποιητὰς αὐτούς. Τὸ ~γὰρ τρίτον	οὐδεμία	ἀνάγκη ποιητῇ γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν
[2, 5]	αὐτῶν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἄριστά γ' ὦ	Κλεινία.	Εἰ δ' ἔδοξά σοι ἃ
[2, 7]	ἀναγκαῖα, ὡς οὐδέ, ~ὦ φίλε	Κλεινία,	Κρήτη νῆσος σαφῶς· καὶ νομοθέτης
[2, 1]	οἷς δὴ ῥυθμὸς ὄνομα καὶ	ἁρμονία·	ἡμῖν δὲ οὓς ~(εἴπομεν τοὺς
[2, 9]	ὀξέος ἅμα καὶ βαρέος συγκεραννυμένων,	ἁρμονία	ὄνομα ~προσαγορεύοιτο, χορεία δὲ τὸ
[2, 1]	προσηκόντων ἐθῶν, αὕτη σθ' ἡ	συμφωνία	σύμπασα μὲν ἀρετή, ~τὸ δὲ
[2, 13]	κακὴ ~καὶ εἰς πόλιν οὐκ	ἀξία	παραδέχεσθαι. Καὶ γὰρ ἔτι πλείω
[2, 9]	νέων ~διάπυρος οὖσα ἡσυχίαν οὐχ	οἵα	τε ἄγειν οὔτε κατὰ τὸ
[2, 2]	αὐτοῖς τε καὶ ἴσοις ἆρ'	ὅμοια	~τά τε σχήματα καὶ τὰ
[2, 8]	~ὄν, καὶ ἄλλα μυρία; ~(Κλεινίας)	~Ποῖα;	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ σπαρέντων ποτὲ ὀδόντων
[2, 13]	~περανοῦμεν ἢ καὶ ἐάσομεν. ~(Κλεινίας)	~Ποῖα	δὴ λέγεις, καὶ πῶς ἑκάτερα
[2, 11]	τέ εἰσιν καὶ ὁποῖα παρ'	ὁποῖα	αὐτῶν κείμενα τὴν ~προσήκουσαν τάξιν
[2, 11]	ἔχει, ὅσοι τέ εἰσιν καὶ	ὁποῖα	παρ' ὁποῖα αὐτῶν κείμενα τὴν
[2, 4]	ἐν τῇ πόλει προείποι, θεὶς	νικητήρια,	τὸν βουλόμενον ~ἥκειν ἀγωνιούμενον ἡδονῆς
[2, 4]	καὶ ὅπερ εἶπον νυνδή, τὰ	~νικητήρια	φέρειν. (Ἆρ' οὐκ ὀρθῶς λέγεταί
[2, 1]	τῷ ~ἐπιτηδεύματι τούτῳ καλῶς κατορθουμένῳ	σωτηρία.	~(Κλεινίας) ~Μέγα λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Λέγω
[2, 11]	ἔμφρονα κριτὴν ἔσεσθαι δεῖ ταῦτα	τρία	ἔχειν, ὅ τέ ἐστι ~(πρῶτον
[2, 12]	ἀνάγκη, τοῖς δὲ πάντα τὰ	τρία	τῆς ~ἐκλογῆς ἕνεκα τοῦ καλλίστου
[2, 3]	ἐπινοεῖν ἄλλ' ἄττα ἢ τὰ	πάτρια,	οὐδὲ νῦν ἔξεστιν, οὔτε ἐν
[2, 6]	δὲ κάλλος, τρίτον δὲ πλοῦτος,	μυρία	δὲ ἄλλα ~ἀγαθὰ λέγεται· καὶ
[2, 8]	οὕτως ἀπίθανον ~ὄν, καὶ ἄλλα	μυρία;	~(Κλεινίας) ~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ σπαρέντων
[2, 13]	λόγος, ἵνα μανῶμεν, φησὶν ἐπὶ	~τιμωρίᾳ	τῇ τῶν ἀνθρώπων δεδόσθαι· ὁ
[2, 10]	~Τί δὲ τῇ τῶν ὁμοίων	ἐργασίᾳ	ὅσαι τέχναι εἰκαστικαί; (Ἆρ' οὐκ,
[2, 10]	~ἐστιν ποιήματα μίμησίς τε (καὶ	ἀπεικασία·	καὶ τοῦτό γε μῶν οὐκ
[2, 11]	ψιλῷ δ' ἑκατέρῳ πᾶσά τις	ἀμουσία	καὶ ~θαυματουργία γίγνοιτ' ἂν τῆς
[2, 7]	~καλόν, ἀηδὲς δέ, δύσκλεια δὲ	τἀναντία;	Ἥκιστα, ὦ φίλε νομοθέτα, φήσομεν.
[2, 12]	ὑπομένειν, ἐθέλειν ποιεῖν πάντα τούτοις	τἀναντία,	καὶ εἰσιόντι τῷ μὴ ~καλῷ
[2, 8]	ἀηδέστατα, ἐκ δὲ δικαίου πάντα	τἀναντία	παντὶ ~πρὸς ἀμφότερα. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται.
[2, 3]	τιν' ὠφελίαν αὖ τοῖς πρὸς	τἀναντία	τὰς ἡδονὰς ἀποδεχομένοις; ~(Κλεινίας) ~Εἰκός
[2, 3]	συμβαίνῃ, τὰ δὲ τῆς συνηθείας	~ἐναντία,	ἢ τὰ μὲν τῆς συνηθείας
[2, 3]	ὀρθά, τὰ δὲ τῆς φύσεως	ἐναντία,	οὗτοι δὲ ταῖς ~ἡδοναῖς (τοὺς
[2, 2]	μοχθηρίας σχήμασιν, οἱ δ' ἄλλοι	ἐναντίᾳ	ταύτης Μούσῃ τινί· καίτοι λέγουσίν
[2, 5]	ἡ ψυχὴ τοῦ παιδὸς μὴ	ἐναντία	~χαίρειν καὶ λυπεῖσθαι ἐθίζηται τῷ
[2, 10]	~καὶ πάντα προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ	παιδοτροφίᾳ	ὅθεν οὐ μόνον ἀγαθὸς ~(ἂν
[2, 7]	ἡδέα μέν, αἰσχρὰ δὲ καὶ	κακά;	~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 6]	γὰρ λέγω ~(σαφῶς τὰ μὲν	κακὰ	λεγόμενα ἀγαθὰ τοῖς ἀδίκοις εἶναι,
[2, 6]	ὄντως ἀγαθά, τοῖς δὲ κακοῖς	κακά·	ὅπερ οὖν ~ἠρόμην, ἆρα συμφωνοῦμεν
[2, 6]	ἀδίκοις εἶναι, τοῖς δὲ δικαίοις	~κακά,	τὰ δ' ἀγαθὰ τοῖς μὲν
[2, 11]	τις μέγιστ' ἂν βλάπτοιτο, (ἤθη	~κακὰ	φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν τε αἰσθέσθαι διὰ
[2, 9]	μὲν τοὺς παῖδας μέχρι ἐτῶν	ὀκτωκαίδεκα	τὸ παράπαν ~οἴνου μὴ γεύεσθαι,
[2, 5]	τούτοις οἷσπερ ὁ ~(γέρων, τούτων	ἕνεκα,	ἃς ᾠδὰς καλοῦμεν, ὄντως μὲν
[2, 10]	βλάβην, ~ἀλλ' αὐτοῦ τούτου μόνου	ἕνεκα	γίγνοιτο τοῦ συμπαρεπομένου τοῖς ἄλλοις,
[2, 13]	φησὶν αἰδοῦς μὲν ψυχῆς κτήσεως	ἕνεκα	δεδόσθαι, σώματος δὲ ~ὑγιείας τε
[2, 14]	καὶ τάξεως, ὡς τοῦ σωφρονεῖν	ἕνεκα	μελέτῃ χρωμένη, καὶ τῶν ~ἄλλων
[2, 14]	εἰ μὴ ~σωμασκίας ἢ νόσων	ἕνεκα,	μηδ' αὖ νύκτωρ ὅταν ἐπινοῇ
[2, 14]	αὐτὸν λόγον, τοῦ κρατεῖν ~αὐτῶν	ἕνεκα	μηχανωμένη, τοῦτον μὲν τὸν τρόπον
[2, 12]	πάντα τὰ τρία τῆς ~ἐκλογῆς	ἕνεκα	τοῦ καλλίστου καὶ δευτέρου, ἢ
[2, 8]	ἐσκιαγραφημένα τὰ δίκαιά ἐστι καὶ	ἄδικα,	τὰ ~μὲν ἄδικα τῷ τοῦ
[2, 8]	ἐστι καὶ ἄδικα, τὰ ~μὲν	ἄδικα	τῷ τοῦ δικαίου ἐναντίως φαινόμενα,
[2, 2]	καλῶς ὀρχεῖται” πότερον (εἰ καὶ	καλὰ	ᾄδει καὶ ~καλὰ ὀρχεῖται” προσθῶμεν
[2, 3]	καὶ ~ἐπαινεῖν αὐτὰ καὶ προσαγορεύειν	καλὰ	ἀναγκαῖον, οἷς δ' ἂν παρὰ
[2, 3]	ἡμεῖς, ὅτι καλὰ μὲν σχήματα,	καλὰ	δὲ μέλη δεῖ ~μεταχειρίζεσθαι ταῖς
[2, 2]	καλοῖς μηδὲ μισῇ τὰ μὴ	καλά;	ἢ ~κεῖνος ὃς ἂν τῇ
[2, 2]	εἶναι; Πότερον οὐ ταὐτά ἐστι	καλὰ	~ἡμῖν πᾶσιν, ἢ τὰ μὲν
[2, 2]	τὰ καλά τε ἡγούμενος εἶναι	καλὰ	καὶ τὰ αἰσχρὰ αἰσχρὰ οὕτως
[2, 2]	τὰ ~δὲ δυσχεραίνων, ὁπόσα μὴ	καλά;	~(Κλεινίας) ~Πολὺ τὸ διαφέρον, ὦ
[2, 8]	τῶν παίδων, τά τε ~ἄλλα	καλὰ	λέγοντας πάντα ὅσα διεληλύθαμέν τε
[2, 3]	τὰ νῦν λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι	καλὰ	μὲν σχήματα, καλὰ δὲ μέλη
[2, 6]	ὃς μὴ πάντα τὰ λεγόμενα	καλὰ	μετὰ δικαιοσύνης ~πράττοι καὶ κτῷτο,
[2, 3]	αἰσχύνονται δὲ ᾄδειν ὡς ~ἀποφαινόμενοι	καλὰ	μετὰ σπουδῆς, χαίρουσιν δὲ παρ'
[2, 2]	(εἰ καὶ καλὰ ᾄδει καὶ	~καλὰ	ὀρχεῖται” προσθῶμεν ἢ μή; ~(Κλεινίας)
[2, 2]	κατορθοῖ, τὰ μὲν ἀσπαζόμενος, ὅσα	καλά,	τὰ ~δὲ δυσχεραίνων, ὁπόσα μὴ
[2, 2]	σύμπαντα σχήματά τε καὶ μέλη	καλά,	τὰ δὲ κακίας αὖ, ~τοὐναντίον
[2, 2]	ἔχει τὰ μὲν τῶν ἀνδρείων	καλά,	~τὰ τῶν δειλῶν δὲ αἰσχρά.
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' ἂν τὰ	καλά	τε ἡγούμενος εἶναι καλὰ καὶ
[2, 11]	ἔπος εἰπεῖν, ὦ ξένε, τὰ	καλὰ	τῶν ζῴων ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὀρθότατα
[2, 10]	ἀκροαταὶ καὶ ὑποκριταί; ~(Κλεινίας) ~Καὶ	μάλα.	~(Ἀθηναῖος) ~Δεῖ δὴ καθ' ἕκαστόν
[2, 9]	λέγεσθαι. ~(Κλεινίας) ~Πῶς δή; λέγε·	μάλα	γὰρ ἄτοπος γίγνοιτ' ἂν ὥς
[2, 9]	~τε καὶ ὠφελιμωτάτων ᾠδῶν; ~(Κλεινίας)	~Ἀλλὰ	ἀδύνατον τὸ μεθιέναι, ὥς γε
[2, 4]	μὴ ταχὺ τὸ τοιοῦτον κρίνωμεν,	ἀλλὰ	διαιροῦντες αὐτὸ κατὰ ~μέρη σκοπώμεθα
[2, 5]	τὴν κρίσιν· οὐ γὰρ μαθητὴς	ἀλλὰ	~διδάσκαλος, ὥς γε τὸ δίκαιον,
[2, 9]	ἧττον αἰσχυνόμενος, οὐκ ἐν πολλοῖς	ἀλλὰ	ἐν μετρίοις, καὶ οὐκ ἐν
[2, 8]	οὐ μόνον αἰσχίω καὶ μοχθηρότερον,	ἀλλὰ	καὶ ~ἀηδέστερον τῇ ἀληθείᾳ τοῦ
[2, 4]	γυμνικὸν μήτε μουσικὸν μήθ' ἱππικόν,	ἀλλὰ	~πάντας συναγαγὼν τοὺς ἐν τῇ
[2, 5]	τοῖς ὑπὸ τοῦ νόμου πεπεισμένοις,	~ἀλλὰ	συνέπηται χαίρουσά τε καὶ λυπουμένη
[2, 5]	μὴ μέντοι τῶν γε ἐπιτυχόντων,	ἀλλὰ	σχεδὸν ἐκείνην εἶναι Μοῦσαν ~καλλίστην
[2, 7]	Ἥκιστα, ὦ φίλε νομοθέτα, φήσομεν.	~Ἀλλὰ	τὸ μήτε τινὰ ἀδικεῖν μήτε
[2, 2]	ἡδονὴν ταῖς ψυχαῖς ~πορίζουσαν δύναμιν.	Ἀλλὰ	τοῦτο μὲν οὔτε ἀνεκτὸν οὔτε
[2, 10]	σύμμετρον ἂν εἴη ~σύμμετρον ὅλως	ἀλλὰ	τῷ ἀληθεῖ πάντων μάλιστα, ἥκιστα
[2, 11]	~ὅτῳ ἔοικε τῶν ἀξιολόγων μιμημάτων·	ἀλλὰ	ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον ὅτι τὸ ~τοιοῦτόν
[2, 6]	τρίτον δὲ πλοῦτος, μυρία δὲ	ἄλλα	~ἀγαθὰ λέγεται· καὶ γὰρ ὀξὺ
[2, 14]	~ἀνὴρ ἢ καὶ γυνή. Καὶ	ἄλλα	δὲ πάμπολλα ἄν τις λέγοι
[2, 7]	δὲ ζῶντες, ἢ λυσιτελοῦντα μὲν	ἄλλα	ἐστὶ καὶ ~κερδαλέα, δικαιότερα δὲ
[2, 1]	~πάσας φωνάς. Τὰ μὲν οὖν	ἄλλα	ζῷα οὐκ ἔχειν αἴσθησιν τῶν
[2, 7]	ἐστὶ καὶ ~κερδαλέα, δικαιότερα δὲ	ἄλλα,	καὶ πόλλ' ἄττ' ἂν παρὰ
[2, 8]	ἁπαλαῖς τῶν παίδων, τά τε	~ἄλλα	καλὰ λέγοντας πάντα ὅσα διεληλύθαμέν
[2, 8]	πείθειν, οὕτως ἀπίθανον ~ὄν, καὶ	ἄλλα	μυρία; ~(Κλεινίας) ~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ
[2, 1]	τοῖς ἀνθρώποις καὶ διαφθείρεται κατὰ	πολλὰ	ἐν τῷ ~βίῳ, θεοὶ (δὲ
[2, 14]	καὶ γυνή. Καὶ ἄλλα δὲ	πάμπολλα	ἄν τις λέγοι ἐν οἷς
[2, 9]	τῆς ~φωνῆς, τοῦ τε ὀξέος	ἅμα	καὶ βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία ὄνομα
[2, 8]	βίον ~λέγεσθαι φάσκοντες, (ἀληθέστατα ἐροῦμεν	ἅμα,	καὶ μᾶλλον πείσομεν οὓς ~δεῖ
[2, 9]	εἰς τὴν τῶν ~πρεσβυτέρων τελετὴν	ἅμα	καὶ παιδιάν, ἣν τοῖς ἀνθρώποις
[2, 11]	πάντα τὰ ἑαυτοῦ (καὶ χρώματα	ἅμα	καὶ σχήματα ἀπείληφεν ὑπὸ ~τῆς
[2, 13]	ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος τις	ἅμα	καὶ φήμη ὑπορρεῖ πως ὡς
[2, 9]	τῆς πόλεως, ἡλικίαις τε καὶ	ἅμα	φρονήσεσιν ~πιθανώτατον ὂν τῶν ἐν
[2, 8]	Καίτοι μέγα γ' ἐστὶ ~νομοθέτῃ	παράδειγμα	τοῦ (πείσειν ὅτι ἂν ἐπιχειρῇ
[2, 8]	~Εἶεν· τὸ μὲν τοῦ Σιδωνίου	μυθολόγημα	ῥᾴδιον ἐγένετο πείθειν, οὕτως ἀπίθανον
[2, 12]	καλὸν εἴτε μὴ καλὸν τὸ	~μίμημα,	τὸ δὲ ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ
[2, 12]	ᾄδοντες αὐτοί τε ἡδονὰς τὸ	παραχρῆμα	ἀσινεῖς ἥδωνται καὶ ~τοῖς νεωτέροις
[2, 10]	ἀλλ' οὐ ~πρῶτον τὴν ἀνδρείαν	κτῆμα	τιμῶντα ἀεὶ καὶ πανταχοῦ, ἰδιώταις
[2, 13]	τῇ τῆς φωνῆς εἶχε ~κινήσει,	σχῆμα	δὲ ἴδιον. (Ἐκεῖ δὲ μέλος
[2, 11]	προσαρμόττειν, οὐδ' αὖ ῥυθμοὺς καὶ	σχῆμα	ἐλευθέριον ~ὑποθεῖσαι μέλος ἢ λόγον
[2, 2]	δὴ τὸ καλὸν χρὴ φάναι	σχῆμα	ἢ μέλος εἶναί ποτε; Φέρε,
[2, 2]	τοῦ δειλοῦ τε καὶ ἀνδρείου	σχῆμα	ἢ ~μέλος ἔστιν τε, καὶ
[2, 2]	εὐάρμοστον, ~εὔχρων δὲ μέλος ἢ	σχῆμα	οὐκ ἔστιν ἀπεικάσαντα, ὥσπερ οἱ
[2, 2]	αὖ καθάπερ κυσὶν ἰχνευούσαις διερευνητέον,	σχῆμά	~τε καλὸν καὶ μέλος καὶ
[2, 13]	ἐστιν εἰπεῖν ὑμῖν γε ἀμφοτέροις	γνώριμα.	~Πολὺ γὰρ ἐν ταύτῃ τῇ
[2, 9]	δὴ τῆς κινήσεως (τάξει ῥυθμὸς	ὄνομα	εἴη, τῇ δὲ αὖ τῆς
[2, 1]	οὐδὲ ἀταξιῶν, οἷς δὴ ῥυθμὸς	ὄνομα	καὶ ἁρμονία· ἡμῖν δὲ οὓς
[2, 9]	ἅμα καὶ βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία	ὄνομα	~προσαγορεύοιτο, χορεία δὲ τὸ συναμφότερον
[2, 1]	παρὰ τὸ τῆς χαρᾶς ἔμφυτον	ὄνομα.	~Πρῶτον δὴ τοῦτο ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν
[2, 3]	τὸ τοιοῦτον φῂς νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος)	~Θαῦμα	καὶ ἀκοῦσαι. Πάλαι γὰρ δή
[2, 11]	ὥστε ῥήματα ἀνδρῶν ποιήσασαι τὸ	χρῶμα	γυναικῶν ~καὶ μέλος ἀποδοῦναι, καὶ
[2, 9]	πῦρ ὀχετεύειν εἴς τε τὸ	σῶμα	~καὶ τὴν ψυχήν, πρὶν ἐπὶ
[2, 9]	τε ἄγειν οὔτε κατὰ τὸ	σῶμα	οὔτε κατὰ τὴν ~φωνὴν εἴη,
[2, 8]	~μέχρι τριάκοντα ἐτῶν, τόν τε	Παιᾶνα	ἐπικαλούμενος μάρτυρα τῶν λεγομένων ~ἀληθείας
[2, 5]	πεπαιδευμένους τέρπει, μάλιστα ~(δὲ ἥτις	ἕνα	τὸν ἀρετῇ τε καὶ παιδείᾳ
[2, 14]	τῷ τῶν ~Καρχηδονίων νόμῳ, μηδέποτε	μηδένα	ἐπὶ στρατοπέδου γεύεσθαι τούτου τοῦ
[2, 14]	συνέρχεται, μηδέ γε μεθ' ἡμέραν	μηδένα	τὸ παράπαν εἰ μὴ ~σωμασκίας
[2, 6]	κτήματα, ἀδίκοις ~δὲ κάκιστα σύμπαντα,	ἀρξάμενα	ἀπὸ τῆς ὑγιείας· καὶ δὴ
[2, 7]	μᾶλλον, καί μοι τὰ ἔμπροσθεν	ἠρωτημένα	πατέρα τε ~καὶ νομοθέτην ἠρωτήσθω,
[2, 8]	καὶ ἐπαίνοις καὶ λόγοις ὡς	ἐσκιαγραφημένα	τὰ δίκαιά ἐστι καὶ ἄδικα,
[2, 11]	καὶ ὁποῖα παρ' ὁποῖα αὐτῶν	κείμενα	τὴν ~προσήκουσαν τάξιν ἀπείληφεν καὶ
[2, 3]	εὑρήσεις αὐτόθι τὰ μυριοστὸν ἔτος	~γεγραμμένα	ἢ τετυπωμένα οὐχ ὡς ἔπος
[2, 1]	ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα, τὰ δὲ	φθεγγόμενα	~πάσας φωνάς. Τὰ μὲν οὖν
[2, 6]	ὄντα καὶ κεκτημένον πάντα τὰ	λεγόμενα	ἀγαθὰ πλὴν ~δικαιοσύνης τε καὶ
[2, 6]	λέγω ~(σαφῶς τὰ μὲν κακὰ	λεγόμενα	ἀγαθὰ τοῖς ἀδίκοις εἶναι, τοῖς
[2, 9]	μεθιέναι, ὥς γε τὰ νῦν	λεγόμενα.	~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν πρέπον ἂν
[2, 6]	πάσῃ παιδείᾳ ~καὶ μουσικῇ τὰ	λεγόμενά	ἐστι τάδε; Τοὺς ποιητὰς ἀναγκάζετε
[2, 6]	τιθείμην, ὃς μὴ πάντα τὰ	λεγόμενα	καλὰ μετὰ δικαιοσύνης ~πράττοι καὶ
[2, 7]	ἄττ' ἂν παρὰ τὰ νῦν	λεγόμενα	ὑπό τε ~Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων,
[2, 1]	ζητεῖν καὶ φθέγγεσθαι, τὰ μὲν	ἁλλόμενα	καὶ ~σκιρτῶντα, οἷον ὀρχούμενα μεθ'
[2, 5]	μουσικὴν σύμπασαν, οὐχ ὑπὸ νόμων	μεταβαλλόμενα	ἀλλ' ~ὑπό τινων ἀτάκτων ἡδονῶν,
[2, 9]	~διεληλύθαμεν, ἁμῶς γέ πως ἀεὶ	μεταβαλλόμενα	καὶ πάντως παρεχόμενα ~ποικιλίαν, ὥστε
[2, 3]	χορείας, ἐν πράξεσί τε παντοδαπαῖς	~γιγνόμενα	καὶ τύχαις, καὶ ἤθεσι καὶ
[2, 5]	ἂν ἢ καθάπερ νῦν γίγνεται	γιγνόμενα;	~(Κλεινίας) ~Πολύ που τὸ διαφέρον,
[2, 5]	σὺ λέγεις λέγειν ὡς νῦν	γιγνόμενα,	οὐκ ἂν ~θαυμάζοιμι εἰ μὴ
[2, 5]	πραττόμενα, καινὰ δὲ ἄττα ἀεὶ	γιγνόμενα	περί τε τὰς ὀρχήσεις ~καὶ
[2, 8]	ἄδικα τῷ τοῦ δικαίου ἐναντίως	φαινόμενα,	ἐκ μὲν ἀδίκου καὶ κακοῦ
[2, 5]	σὺ νῦν ~λέγεις οὐκ οἶδα	πραττόμενα,	καινὰ δὲ ἄττα ἀεὶ γιγνόμενα
[2, 2]	ἁπλῶς ἔστω τὰ μὲν ἀρετῆς	ἐχόμενα	ψυχῆς ἢ σώματος, εἴτε ~αὐτῆς
[2, 9]	πως ἀεὶ μεταβαλλόμενα καὶ πάντως	παρεχόμενα	~ποικιλίαν, ὥστε ἀπληστίαν εἶναί τινα
[2, 3]	μέλη τὰ τὴν ~ὀρθότητα φύσει	παρεχόμενα.	Τοῦτο δὲ θεοῦ ἢ θείου
[2, 3]	αἰσχίω, τὴν αὐτὴν δὲ τέχνην	~ἀπειργασμένα.	~(Κλεινίας) ~Θαυμαστὸν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Νομοθετικὸν
[2, 8]	μὲν ἀδίκου καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ	~θεωρούμενα	ἡδέα, τὰ δὲ δίκαια ἀηδέστατα,
[2, 1]	μὲν ἁλλόμενα καὶ ~σκιρτῶντα, οἷον	ὀρχούμενα	μεθ' ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα, τὰ
[2, 11]	Ταῦτά γε γὰρ ὁρῶσι ~πάντα	κυκώμενα,	καὶ ἔτι διασπῶσιν οἱ ποιηταὶ
[2, 3]	τὰ μυριοστὸν ἔτος ~γεγραμμένα ἢ	τετυπωμένα	οὐχ ὡς ἔπος εἰπεῖν μυριοστὸν
[2, 3]	φασιν τὰ τὸν πολὺν τοῦτον	(σεσωμένα	χρόνον μέλη τῆς ~Ἴσιδος ποιήματα
[2, 9]	καὶ δοῦλον, θῆλύν τε καὶ	ἄρρενα,	καὶ ~ὅλῃ τῇ πόλει ὅλην
[2, 2]	τῶν δειλῶν δὲ αἰσχρά. Καὶ	ἵνα	δὴ μὴ μακρολογία πολλή τις
[2, 12]	ταῖς χορδαῖς ταῖς τῶν ~μελῶν,	ἵνα	καθορῶντες τάς τε ἁρμονίας καὶ
[2, 13]	ἔοικεν, ὁ τῶν ἄλλων λόγος,	ἵνα	μανῶμεν, φησὶν ἐπὶ ~τιμωρίᾳ τῇ
[2, 5]	δὲ τῶν πονηρῶν ἐν ἀηδέσιν,	ἵνα	τὴν μὲν ~ἀσπάζωνται, τὴν δὲ
[2, 5]	νῦν ~λέγεις οὐκ οἶδα πραττόμενα,	καινὰ	δὲ ἄττα ἀεὶ γιγνόμενα περί
[2, 7]	νομοθέτα, φήσομεν. ~Ἀλλὰ τὸ μήτε	τινὰ	ἀδικεῖν μήτε ὑπό τινος ἀδικεῖσθαι
[2, 10]	καὶ οἵδε οὐκ ἄλλην ἄν	τινα	δυναίμεθα ᾠδὴν ἢ ἣν ἐν
[2, 3]	μουσικῇ χρῆσθαι σχεδὸν οὐ ~μεγάλην	τινὰ	δύναμιν ἔχει πρὸς τὸ διαφθεῖραι
[2, 8]	εἰ μηδὲν ἕτερον, πρὸς τό	τινα	ἐθέλειν ζῆν τὸν ὅσιον καὶ
[2, 4]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἰκός που τὸν μέν	τινα	ἐπιδεικνύναι, καθάπερ Ὅμηρος, ῥαψῳδίαν, ἄλλον
[2, 10]	ὅτι πρέπουσαν αὑτοῖς ~δεῖ γέ	τινα;	~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 14]	συνδοκεῖ. ~(Κλεινίας) ~Ποῖον δὴ καὶ	τίνα	λέγεις; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μέν τις
[2, 14]	ὅστις βουλευσόμενος εἰς βουλὴν ἀξίαν	~τινὰ	λόγου συνέρχεται, μηδέ γε μεθ'
[2, 10]	αὐτοῦ τὸ σπουδαιότατον εἶναι, ἤ	τινα	ὀρθότητα, ἢ τὸ τρίτον ~ὠφελίαν;
[2, 12]	ἔφαμεν, ὅταν γίγνηται ταῦτα, καθάπερ	τινὰ	σίδηρον τὰς ψυχὰς τῶν ~πινόντων
[2, 3]	παρὰ φύσιν ἢ ~τρόπον ἤ	τινα	συνήθειαν, οὔτε χαίρειν δυνατὸν οὔτε
[2, 4]	ἄλλον δὲ ~κιθαρῳδίαν, τὸν δέ	τινα	τραγῳδίαν, τὸν δ' αὖ κωμῳδίαν,
[2, 12]	οὓς νῦν ~παρακαλοῦμεν καὶ ἑκόντας	τινὰ	(τρόπον ἀναγκάζομεν ᾄδειν, μέχρι γε
[2, 9]	παρεχόμενα ~ποικιλίαν, ὥστε ἀπληστίαν εἶναί	τινα	τῶν ὕμνων τοῖς ᾄδουσιν καὶ
[2, 10]	μόνον ἐκεῖνο ὀρθῶς, ὃ μήτε	τινὰ	ὠφελίαν μήτε ~ἀλήθειαν μήτε ὁμοιότητα
[2, 3]	~Μῶν οὖν τι βλάβην ἔσθ'	ἥντινα	φέρει τῷ χαίροντι πονηρίας ἢ
[2, 8]	δὲ πέρι πᾶσαν μηχανὴν εὑρίσκειν	ὅντινά	~ποτε τρόπον ἡ τοιαύτη συνοικία
[2, 13]	πρὸς ἀρετὴν παιδείας οὐκ οἶδ'	ὅντινα	~τρόπον ὠνομάσαμεν μουσικήν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς
[2, 3]	τῶν νῦν ~δεδημιουργημένων (οὔτε τι	καλλίονα	οὔτ' αἰσχίω, τὴν αὐτὴν δὲ
[2, 2]	τὰ τῆς κακίας ἢ ἀρετῆς	καλλίονα	χορεύματα, οὐδ' ὡς αὐτὸς μὲν
[2, 11]	Ἆρ' οὖν οὐ περὶ ἑκάστην	εἰκόνα,	καὶ ἐν γραφικῇ καὶ ἐν
[2, 7]	οὐ πείθω μὴ οὐκ ἄρα	~εὐδαίμονα	ἀλλ' ἄθλιον γίγνεσθαι σαφῶς; ~(Κλεινίας)
[2, 11]	μουσικῇ ~καὶ πάντῃ, τὸν μέλλοντα	ἔμφρονα	κριτὴν ἔσεσθαι δεῖ ταῦτα τρία
[2, 4]	εἴ ποτέ τις οὕτως ἁπλῶς	ἀγῶνα	θείη ~ὁντινοῦν, μηδὲν ἀφορίσας μήτε
[2, 13]	~ἐνδεδωκέναι τὴν ἀρχὴν ταύτην ἔφαμεν,	Ἀπόλλωνα	δὲ καὶ μούσας καὶ Διόνυσον
[2, 9]	χορηγοὺς ἡμῖν δεδωκέναι τόν τε	Ἀπόλλωνα	~καὶ μούσας, καὶ δὴ καὶ
[2, 1]	ἀμοιβὰς τοῖς θεοῖς, ~καὶ μούσας	Ἀπόλλωνά	τε μουσηγέτην καὶ Διόνυσον συνεορταστὰς
[2, 14]	τῇ τῆς μέθης χρείᾳ τὸν	κολοφῶνα	(πρῶτον ἐπιθῶμεν, εἰ καὶ ~σφῷν
[2, 5]	γ' ὦ Κλεινία. Εἰ δ'	ἔδοξά	σοι ἃ σὺ λέγεις λέγειν
[2, 13]	φρόνησιν, πᾶν μαίνεταί τε καὶ	βοᾷ	ἀτάκτως, καὶ ~ὅταν ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ
[2, 7]	ὑμᾶς οὐ πείθω μὴ οὐκ	ἄρα	~εὐδαίμονα ἀλλ' ἄθλιον γίγνεσθαι σαφῶς;
[2, 3]	~χαίροντα ὁποτέροις ἂν χαίρῃ, ἐὰν	ἄρα	καὶ ἐπαινεῖν αἰσχύνηται· καίτοι τοῦ
[2, 2]	~Οὕτω μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ'	ἄρα	μετὰ τοῦθ' ἡμῖν αὖ καθάπερ
[2, 9]	ἀκούσαντι Διονύσου ~πρεσβυτῶν χορός, εἰ	ἄρα	οἱ ὑπὲρ τριάκοντα καὶ πεντήκοντα
[2, 10]	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἥκιστ'	ἄρα	ὅταν τις μουσικὴν ἡδονῇ φῇ
[2, 5]	εἰς ταὐτὸν (περιφερόμενος ἥκειν, ὡς	~ἄρα	παιδεία μέν ἐσθ' ἡ παίδων
[2, 2]	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ καλῶς	ἄρα	πεπαιδευμένος ᾄδειν τε καὶ ὀρχεῖσθαι
[2, 6]	πλουτῇ καὶ μή· ἐὰν δὲ	ἄρα	~πλουτῇ μὲν Κινύρα τε καὶ
[2, 10]	ταύτην (ὡς σπουδαίαν, εἴ τις	ἄρα	που καὶ ~γίγνοιτο, ἀλλ' ἐκείνην
[2, 8]	τὴν τῆς ἀμείνονος. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀναγκαῖον	ἄρα	τὸν ἄδικον βίον οὐ μόνον
[2, 11]	σχήματα ἀπείληφεν ὑπὸ ~τῆς τέχνης;	ἆρά	γε ἀναγκαῖον ἤδη τῷ ταῦτα
[2, 11]	μηδ' ὅτι ποτ' ἔχει γιγνώσκων;	ἆρα,	ὅπερ εἴπομεν, ὡς ὀρθῶς γε
[2, 6]	κακοῖς κακά· ὅπερ οὖν ~ἠρόμην,	ἆρα	συμφωνοῦμεν ἐγώ τε καὶ ὑμεῖς,
[2, 5]	καὶ τῆς ἀνδρείας. Οὔτε γὰρ	παρὰ	θεάτρου δεῖ τόν γε ἀληθῆ
[2, 5]	αἰσθάνομαι, πλὴν παρ' ἡμῖν ἢ	παρὰ	Λακεδαιμονίοις, ἃ σὺ νῦν ~λέγεις
[2, 7]	ἄλλα, καὶ πόλλ' ἄττ' ἂν	παρὰ	τὰ νῦν λεγόμενα ὑπό τε
[2, 3]	ἀπέφηναν ἐν τοῖς ἱεροῖς, (καὶ	παρὰ	ταῦτ' οὐκ ἐξῆν ~οὔτε ζωγράφοις,
[2, 5]	που τὸ διαφέρον, εἰ καθάπερ	παρά	τε τοῖσδε καὶ παρ' ἡμῖν,
[2, 1]	ἀλλήλοις συνείροντας, χορούς τε ~ὠνομακέναι	παρὰ	τὸ τῆς χαρᾶς ἔμφυτον ὄνομα.
[2, 5]	~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' εἰ καὶ	παρὰ	τοῖς ἄλλοις γίγνοιθ' οὕτω; Πότερον
[2, 5]	ὑμῖν καὶ τοῖσδε μᾶλλον ἢ	παρὰ	τοῖς ἄλλοις ~Ἕλλησιν γίγνεσθαι τὰ
[2, 10]	δ' ~ὑμῶν οὐδεὶς τὸν αὑτοῦ,	παρὰ	τῶν συννόμων σπάσας σφόδρα ἀγριαίνοντα
[2, 3]	καλὰ ἀναγκαῖον, οἷς δ' ἂν	παρὰ	φύσιν ἢ ~τρόπον ἤ τινα
[2, 14]	τὴν πόλιν ἢ τοῦτον τὸν	ἄνδρα,	~ἀλλ' ἔτι μᾶλλον τῆς Κρητῶν
[2, 9]	πέρι; ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δεῖν πάντ'	ἄνδρα	καὶ παῖδα, ἐλεύθερον καὶ δοῦλον,
[2, 6]	ὀρθῶς λέγει, οὔτ' ἐν ~λόγῳ	ἄνδρα	τιθείμην, ὃς μὴ πάντα τὰ
[2, 10]	αὑτοῦ, παρὰ τῶν συννόμων σπάσας	σφόδρα	ἀγριαίνοντα καὶ ~ἀγανακτοῦντα, ἱπποκόμον τε
[2, 11]	τι μιμούμεναι· ποιηταὶ δὲ ἀνθρώπινοι	σφόδρα	τὰ τοιαῦτα ~ἐμπλέκοντες καὶ συγκυκῶντες
[2, 11]	καὶ ἀπταισίας καὶ ~φωνῆς θηριώδους	σφόδρα	φίλον ὥστ' αὐλήσει γε χρῆσθαι
[2, 13]	~Ποῖα δὴ λέγεις, καὶ πῶς	ἑκάτερα	διαιρῶν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅλη μέν που
[2, 7]	καί μοι τὰ ἔμπροσθεν ἠρωτημένα	πατέρα	τε ~καὶ νομοθέτην ἠρωτήσθω, ὁ
[2, 7]	δὲ ~ἢ καλόν, τὰ δ'	ἕτερα	ἡδέα μέν, αἰσχρὰ δὲ καὶ
[2, 3]	οὖν καὶ πολιτικὸν ὑπερβαλλόντως. Ἀλλ'	ἕτερα	φαῦλ' ἂν εὕροις ~αὐτόθι· τοῦτο
[2, 7]	μὲν ἄλλα ἐστὶ καὶ ~κερδαλέα,	δικαιότερα	δὲ ἄλλα, καὶ πόλλ' ἄττ'
[2, 8]	κρίσεως ποτέραν κυριωτέραν εἶναι φῶμεν;	Πότερα	τὴν τῆς ~χείρονος ψυχῆς ἢ
[2, 1]	ἔοικε, σκεπτέον ἐκεῖνο περὶ αὐτῶν,	πότερα	τοῦτο μόνον ~ἀγαθὸν ἔχει, τὸ
[2, 8]	δικαίου πάντα τἀναντία παντὶ ~πρὸς	ἀμφότερα.	~(Κλεινίας) ~Φαίνεται. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δ'
[2, 3]	ἢ κατὰ ἔθος ἢ κατ'	ἀμφότερα,	τούτους μὲν καὶ τούτοις χαίρειν
[2, 3]	γὰρ τούτων ~ἕκαστα εἶναί φασι,	πονηρὰ	δέ, καὶ ἐναντίον ἄλλων οὓς
[2, 3]	ψέγῃ δὲ ὡς ἐν παιδιᾶς	~μοίρᾳ,	ὀνειρώττων αὐτοῦ τὴν μοχθηρίαν; τότε
[2, 4]	~Εἰ μὲν τοίνυν τὰ πάνυ	σμικρὰ	κρίνοι παιδία, κρινοῦσιν τὸν τὰ
[2, 7]	δήπου καὶ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων,	~διάφορα	πείθοιμ' ἂν τοὺς πολίτας μοι
[2, 11]	μέλους ~χωρίς, λόγους ψιλοὺς εἰς	μέτρα	(τιθέντες, μέλος δ' αὖ καὶ
[2, 6]	ἐὰν δὲ ἄρα ~πλουτῇ μὲν	Κινύρα	τε καὶ Μίδα μᾶλλον, ᾖ
[2, 8]	ἐτῶν, τόν τε Παιᾶνα ἐπικαλούμενος	μάρτυρα	τῶν λεγομένων ~ἀληθείας πέρι καὶ
[2, 2]	ἡγούμενος εἶναι καλὰ καὶ τὰ	αἰσχρὰ	αἰσχρὰ οὕτως αὐτοῖς ~χρῆται; βέλτιον
[2, 7]	τὰ δ' ἕτερα ἡδέα μέν,	αἰσχρὰ	δὲ καὶ κακά; ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 2]	καλά, ~τὰ τῶν δειλῶν δὲ	αἰσχρά.	Καὶ ἵνα δὴ μὴ μακρολογία
[2, 2]	εἶναι καλὰ καὶ τὰ αἰσχρὰ	αἰσχρὰ	οὕτως αὐτοῖς ~χρῆται; βέλτιον ὁ
[2, 3]	οὔτε χαίρειν δυνατὸν οὔτε ἐπαινεῖν	αἰσχρά	τε ~προσαγορεύειν. Οἷς δ' ἂν
[2, 7]	ἄν, εἴ τις ἐν τῇ	χώρᾳ	φθέγξαιτο ὡς εἰσίν τινες ~(ἄνθρωποί
[2, 14]	ἄλλ' ἂν εἴη ~γεωργήματα καὶ	πᾶσα	ἡ δίαιτα, καὶ δὴ τά
[2, 8]	~ποτε τρόπον ἡ τοιαύτη συνοικία	πᾶσα	περὶ τούτων ἓν καὶ ταὐτὸν
[2, 11]	καὶ ᾠδήν, ψιλῷ δ' ἑκατέρῳ	πᾶσά	τις ἀμουσία καὶ ~θαυματουργία γίγνοιτ'
[2, 1]	ἐθῶν, αὕτη σθ' ἡ συμφωνία	σύμπασα	μὲν ἀρετή, ~τὸ δὲ περὶ
[2, 5]	σαφῶς λέγων ἃ διανοοῦμαι τοῦτο	ἐποίησα	καὶ ἔπαθον· ἀλλ' ἃ ~βούλομαι
[2, 8]	τε ~ἄλλα καλὰ λέγοντας πάντα	ὅσα	διεληλύθαμέν τε καὶ ἔτι διέλθοιμεν
[2, 6]	ὁρᾶν καὶ ἀκούειν καὶ (πάντα	ὅσα	ἔχεται τῶν ~αἰσθήσεων εὐαισθήτως ἔχειν,
[2, 2]	λύπῃ κατορθοῖ, τὰ μὲν ἀσπαζόμενος,	ὅσα	καλά, τὰ ~δὲ δυσχεραίνων, ὁπόσα
[2, 2]	ὅσα καλά, τὰ ~δὲ δυσχεραίνων,	ὁπόσα	μὴ καλά; ~(Κλεινίας) ~Πολὺ τὸ
[2, 13]	σαφῶς, καὶ ~μανθάνω ὡς ἐρώτησις	οὖσα	αὕτη τὰ νῦν ἀπόκρισίς τέ
[2, 9]	φύσις ἁπάντων τῶν νέων ~διάπυρος	οὖσα	ἡσυχίαν οὐχ οἵα τε ἄγειν
[2, 3]	τὸ διαφθεῖραι τὴν καθιερωθεῖσαν χορείαν	~ἐπικαλοῦσα	ἀρχαιότητα. Τὴν γοῦν ἐκεῖ οὐδαμῶς
[2, 5]	τοῦ νόμου πεπεισμένοις, ~ἀλλὰ συνέπηται	χαίρουσά	τε καὶ λυπουμένη τοῖς αὐτοῖς
[2, 2]	τε ἡγούμενος εἶναι καλὰ καὶ	τὰ	αἰσχρὰ αἰσχρὰ οὕτως αὐτοῖς ~χρῆται;
[2, 6]	τῶν λεγομένων ἀγαθῶν γίγνοιτό ~ποτε.	Τὰ	γὰρ ὑπὸ τῶν πολλῶν λεγόμεν'
[2, 9]	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν ἡμῖν	τά	γε ἔμπροσθεν ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας) ~τοῦ
[2, 14]	πᾶσα ἡ δίαιτα, καὶ δὴ	τά	γε περὶ οἶνον σχεδὸν ἁπάντων
[2, 6]	εἶναι, τοῖς δὲ δικαίοις ~κακά,	τὰ	δ' ἀγαθὰ τοῖς μὲν ἀγαθοῖς
[2, 7]	μέν, ἀγαθὸν δὲ ~ἢ καλόν,	τὰ	δ' ἕτερα ἡδέα μέν, αἰσχρὰ
[2, 13]	δὴ τῆς χορείας ἡμίσεα διαπεπεράνθω·	τὰ	δ' ἡμίσεα, ὅπως ἂν ἔτι
[2, 7]	~Τὰ μὲν ἔμοιγε φαινόμεθά πως,	τὰ	δ' οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν
[2, 13]	~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος)	~Τὰ	δέ γε τοῦ σώματος, ἃ
[2, 8]	καὶ κακοῦ ἑαυτοῦ ~θεωρούμενα ἡδέα,	τὰ	δὲ δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ δὲ
[2, 2]	τὰ μὲν ἀσπαζόμενος, ὅσα καλά,	τὰ	~δὲ δυσχεραίνων, ὁπόσα μὴ καλά;
[2, 2]	σχήματά τε καὶ μέλη καλά,	τὰ	δὲ κακίας αὖ, ~τοὐναντίον ἅπαν.
[2, 3]	μὲν τῆς φύσεως ὀρθὰ συμβαίνῃ,	τὰ	δὲ τῆς συνηθείας ~ἐναντία, ἢ
[2, 3]	τὰ μὲν τῆς συνηθείας ὀρθά,	τὰ	δὲ τῆς φύσεως ἐναντία, οὗτοι
[2, 1]	ὀρχούμενα μεθ' ἡδονῆς καὶ προσπαίζοντα,	τὰ	δὲ φθεγγόμενα ~πάσας φωνάς. Τὰ
[2, 8]	ἐπαίνοις καὶ λόγοις ὡς ἐσκιαγραφημένα	τὰ	δίκαιά ἐστι καὶ ἄδικα, τὰ
[2, 8]	βίᾳ ἀλλ' ἑκόντας πάντας πάντα	~τὰ	δίκαια; ~(Κλεινίας) ~Καλὸν μὲν ἡ
[2, 11]	ἄνθρωπος, καὶ ~τὰ μέρη πάντα	τὰ	ἑαυτοῦ (καὶ χρώματα ἅμα καὶ
[2, 7]	καὶ νομοθετῶν μᾶλλον, καί μοι	τὰ	ἔμπροσθεν ἠρωτημένα πατέρα τε ~καὶ
[2, 1]	~οὖν ἔστ' ἄνθρωπος ταῦτα καὶ	τὰ	ἐν (τούτοις πάντα κεκτημένος ἀγαθά.
[2, 4]	σμικρὰ κρίνοι παιδία, κρινοῦσιν τὸν	τὰ	θαύματα ~ἐπιδεικνύντα· ἦ γάρ; ~(Κλεινίας)
[2, 2]	~Προσθῶμεν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δ' ἂν	τὰ	καλά τε ἡγούμενος εἶναι καλὰ
[2, 11]	ὡς ἔπος εἰπεῖν, ὦ ξένε,	τὰ	καλὰ τῶν ζῴων ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	τῶν ἐν τῇ πόλει, ᾆδον	τὰ	κάλλιστα μέγιστ' ἂν ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά;
[2, 6]	ἀθάνατον ὄντα καὶ κεκτημένον πάντα	τὰ	λεγόμενα ἀγαθὰ πλὴν ~δικαιοσύνης τε
[2, 6]	ἐν πάσῃ παιδείᾳ ~καὶ μουσικῇ	τὰ	λεγόμενά ἐστι τάδε; Τοὺς ποιητὰς
[2, 6]	ἄνδρα τιθείμην, ὃς μὴ πάντα	τὰ	λεγόμενα καλὰ μετὰ δικαιοσύνης ~πράττοι
[2, 8]	τὰ δίκαιά ἐστι καὶ ἄδικα,	τὰ	~μὲν ἄδικα τῷ τοῦ δικαίου
[2, 1]	δὲ ἀεὶ ζητεῖν καὶ φθέγγεσθαι,	τὰ	μὲν ἁλλόμενα καὶ ~σκιρτῶντα, οἷον
[2, 2]	~ταῦθ' ἡμῖν ἅπαντα, ἁπλῶς ἔστω	τὰ	μὲν ἀρετῆς ἐχόμενα ψυχῆς ἢ
[2, 2]	δὲ ἡδονῇ καὶ λύπῃ κατορθοῖ,	τὰ	μὲν ἀσπαζόμενος, ὅσα καλά, τὰ
[2, 2]	ἐστι καλὰ ~ἡμῖν πᾶσιν, ἢ	τὰ	μὲν αὐτά, ἀλλ' οὐ δοκεῖ
[2, 13]	τὸν λόγον ἀπεμνημόνευκας. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ	τὰ	μὲν δὴ τῆς χορείας ἡμίσεα
[2, 7]	καὶ ὑμεῖς, ἢ πῶς; ~(Κλεινίας)	~Τὰ	μὲν ἔμοιγε φαινόμεθά πως, τὰ
[2, 6]	Ἐγὼ μὲν γὰρ λέγω ~(σαφῶς	τὰ	μὲν κακὰ λεγόμενα ἀγαθὰ τοῖς
[2, 1]	τὰ δὲ φθεγγόμενα ~πάσας φωνάς.	Τὰ	μὲν οὖν ἄλλα ζῷα οὐκ
[2, 3]	δὲ τῆς συνηθείας ~ἐναντία, ἢ	τὰ	μὲν τῆς συνηθείας ὀρθά, τὰ
[2, 3]	τε ~προσαγορεύειν. Οἷς δ' ἂν	τὰ	μὲν τῆς φύσεως ὀρθὰ συμβαίνῃ,
[2, 13]	τοῦτ' αὐτὸ δεδώρηται. ~Ἐγὼ δὲ	τὰ	μὲν τοιαῦτα τοῖς ἀσφαλὲς ἡγουμένοις
[2, 13]	φωνῆς κίνησις. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος)	~Τὰ	μὲν τοίνυν τῆς φωνῆς μέχρι
[2, 2]	τε, καὶ (ὀρθῶς προσαγορεύειν ἔχει	τὰ	μὲν τῶν ἀνδρείων καλά, ~τὰ
[2, 11]	τὸ πεπλασμένον ἐστὶν ἄνθρωπος, καὶ	~τὰ	μέρη πάντα τὰ ἑαυτοῦ (καὶ
[2, 2]	μὴ τοῖς καλοῖς μηδὲ μισῇ	τὰ	μὴ καλά; ἢ ~κεῖνος ὃς
[2, 3]	συμπάσῃ. Σκοπῶν δὲ εὑρήσεις αὐτόθι	τὰ	μυριοστὸν ἔτος ~γεγραμμένα ἢ τετυπωμένα
[2, 4]	τε πεπαιδευμέναι ~τῶν γυναικῶν καὶ	τὰ	νέα μειράκια καὶ σχεδὸν ἴσως
[2, 4]	τε, καὶ ὅπερ εἶπον νυνδή,	τὰ	~νικητήρια φέρειν. (Ἆρ' οὐκ ὀρθῶς
[2, 2]	ταῦθ' ἡμῖν οὕτως ἔχειν ἀποκεκρίσθω	τὰ	νῦν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἔτι δὴ τόδε·
[2, 6]	γίγνοιτο. ~(Ἀθηναῖος) ~Φέρε δή, συνομολογησώμεθα	τὰ	νῦν. Ἄλλο τι παρ' (ὑμῖν
[2, 13]	~μανθάνω ὡς ἐρώτησις οὖσα αὕτη	τὰ	νῦν ἀπόκρισίς τέ ἐστιν, ὡς
[2, 5]	συμβαίνει. Τί ποτ' οὖν ἡμῖν	τὰ	νῦν αὖ διαπερανθέντα τῷ λόγῳ
[2, 1]	ὀρθῶς σοι παιδείας πέρι καὶ	τὰ	νῦν ~εἰρῆσθαι δοκεῖ. ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς
[2, 1]	γάρ, ὥς γε ἐγὼ τοπάζω	τὰ	νῦν, ἔστιν ἐν τῷ ~ἐπιτηδεύματι
[2, 12]	ἀπαλλάττοιντο ἀλλήλων, ~ἀλλ' οὐχ (ὥσπερ	τὰ	νῦν ἐχθροί, κατὰ νόμους δὲ
[2, 1]	κατὰ φύσιν ὁ λόγος ὑμνεῖται	τὰ	νῦν, ἢ πῶς. Φησὶν δὲ
[2, 3]	αὐτοῖς οὗτος ὁ ~λόγος ὃν	τὰ	νῦν λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι καλὰ
[2, 9]	ἀδύνατον τὸ μεθιέναι, ὥς γε	τὰ	νῦν λεγόμενα. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν
[2, 7]	καὶ πόλλ' ἄττ' ἂν παρὰ	τὰ	νῦν λεγόμενα ὑπό τε ~Κρητῶν
[2, 3]	ἔχειν ἐκ τῶν ὑπὸ σοῦ	τὰ	νῦν λεχθέντων. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν
[2, 12]	οὖν, ὡς ἔοικεν, ἀνευρίσκομεν αὖ	τὰ	νῦν, ὅτι τοῖς ᾠδοῖς ἡμῖν,
[2, 4]	μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰ μὲν τοίνυν	τὰ	πάνυ σμικρὰ κρίνοι παιδία, κρινοῦσιν
[2, 3]	οὐδ' ἐπινοεῖν ἄλλ' ἄττα ἢ	τὰ	πάτρια, οὐδὲ νῦν ἔξεστιν, οὔτε
[2, 10]	περὶ τῆς μουσικῆς, ὅτι πάντα	τὰ	περὶ αὐτήν ~ἐστιν ποιήματα μίμησίς
[2, 13]	εἶπον, καὶ ἔτι ~πρόσταξις διαπεράνασθαι	τὰ	περὶ γυμναστικῆς. ~(Κλεινίας) ~Ἄρισθ' ὑπέλαβές
[2, 3]	~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ μιμήματα τρόπων ἐστὶ	τὰ	περὶ τὰς χορείας, ἐν πράξεσί
[2, 12]	καὶ τοὺς ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί τε	τὰ	~προσήκοντα οἷοί τ' ὦσιν ἃ
[2, 1]	γάρ, ὦ ξένε, ἡμῖν καὶ	τὰ	πρότερον ὀρθῶς σοι παιδείας πέρι
[2, 3]	οἷς μὲν ἂν ~πρὸς τρόπου	τὰ	ῥηθέντα ἢ μελῳδηθέντα ἢ καὶ
[2, 5]	κάμνουσίν τε καὶ ἀσθενῶς ἴσχουσιν	τὰ	~σώματα ἐν ἡδέσι τισὶν σιτίοις
[2, 14]	οὐδ' ᾗτινι πόλει, τακτὰ δὲ	τά	τ' ἄλλ' ἂν εἴη ~γεωργήματα
[2, 8]	ψυχαῖς καὶ ἁπαλαῖς τῶν παίδων,	τά	τε ~ἄλλα καλὰ λέγοντας πάντα
[2, 2]	τε καὶ ἴσοις ἆρ' ὅμοια	~τά	τε σχήματα καὶ τὰ φθέγματα
[2, 3]	τοιούτων νομοθετεῖσθαι βεβαίως θαρροῦντα μέλη	τὰ	τὴν ~ὀρθότητα φύσει παρεχόμενα. Τοῦτο
[2, 2]	ἐρεῖ γέ τις ὥς ~ποτε	τὰ	τῆς κακίας ἢ ἀρετῆς καλλίονα
[2, 3]	~αἰσχύνονται μὲν κινεῖσθαι τῷ σώματι	τὰ	τοιαῦτα, αἰσχύνονται δὲ ᾄδειν ὡς
[2, 8]	παιδικὸς ὀρθότατ' ἂν εἰσίοι πρῶτος	τὰ	~τοιαῦτα εἰς τὸ μέσον ᾀσόμενος
[2, 11]	μιμούμεναι· ποιηταὶ δὲ ἀνθρώπινοι σφόδρα	τὰ	τοιαῦτα ~ἐμπλέκοντες καὶ συγκυκῶντες ἀλόγως,
[2, 5]	παρὰ τοῖς ἄλλοις ~Ἕλλησιν γίγνεσθαι	τὰ	τοιαῦτα; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 3]	ἂν εἴη, ~καθάπερ ἐκεῖ φασιν	τὰ	τὸν πολὺν τοῦτον (σεσωμένα χρόνον
[2, 12]	σχεδὸν ἀνάγκη, τοῖς δὲ πάντα	τὰ	τρία τῆς ~ἐκλογῆς ἕνεκα τοῦ
[2, 2]	τὰ μὲν τῶν ἀνδρείων καλά,	~τὰ	τῶν δειλῶν δὲ αἰσχρά. Καὶ
[2, 5]	τε, καὶ ἀναγκάσει ~μὴ πείθων,	τὰ	τῶν σωφρόνων τε καὶ ἀνδρείων
[2, 2]	ὅμοια ~τά τε σχήματα καὶ	τὰ	φθέγματα συμβαίνει γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 2]	~Καὶ πῶς, ὅτε γε μηδὲ	τὰ	χρώματα; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς γε, ὦ
[2, 5]	ἐμὲ λέγειν. Λοιδορεῖν γὰρ πράγματα	ἀνίατα	καὶ πόρρω προβεβηκότα ~ἁμαρτίας οὐδαμῶς
[2, 1]	τῷ λόγῳ καὶ παιδείαν προσαγορεύων,	κατά	γε τὴν ἐμὴν ὀρθῶς ~ἂν
[2, 8]	καὶ ὁσίου βίου. ~(Κλεινίας) ~Κινδυνεύει	κατά	γε τὸν νῦν λόγον, ὦ
[2, 3]	χορευθέντα, ἢ ~(κατὰ φύσιν ἢ	κατὰ	ἔθος ἢ κατ' ἀμφότερα, τούτους
[2, 4]	τοιοῦτον κρίνωμεν, ἀλλὰ διαιροῦντες αὐτὸ	κατὰ	~μέρη σκοπώμεθα τοιῷδέ τινι τρόπῳ·
[2, 12]	οὐκ ἐθέλοντα τάξιν καὶ τὸ	κατὰ	μέρος σιγῆς καὶ λόγου καὶ
[2, 12]	οὐχ (ὥσπερ τὰ νῦν ἐχθροί,	κατὰ	νόμους δὲ πᾶσαν τὴν συνουσίαν
[2, 14]	τοῦτον τὸν χρόνον ἅπαντα, καὶ	κατὰ	~πόλιν μήτε δούλην μήτε δοῦλον
[2, 1]	χαλᾶται τοῖς ἀνθρώποις καὶ διαφθείρεται	κατὰ	πολλὰ ἐν τῷ ~βίῳ, θεοὶ
[2, 5]	δεουσῶν τῶν αὐτῶν εἶναι καὶ	κατὰ	ταὐτά, ~ὡς (σὺ κατ' Αἴγυπτον
[2, 11]	~(Κλεινίας) ~Πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰσὶν δήπου	κατὰ	τὴν ὄψιν ἡμῖν ἀπεικασίαι μυρίαι.
[2, 13]	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δέ γε	κατὰ	τὴν τοῦ σώματος κίνησιν ῥυθμὸν
[2, 9]	οὔτε κατὰ τὸ σῶμα οὔτε	κατὰ	τὴν ~φωνὴν εἴη, φθέγγοιτο δ'
[2, 13]	ῥυθμοί τε καὶ ~ἁρμονίαι, τὸ	κατὰ	τὴν φωνήν. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	οὐχ οἵα τε ἄγειν οὔτε	κατὰ	τὸ σῶμα οὔτε κατὰ τὴν
[2, 14]	ἡδονῶν μὴ ἀφέξεται ὡσαύτως καὶ	κατὰ	τὸν αὐτὸν λόγον, τοῦ κρατεῖν
[2, 14]	ὀρθὸν οὐ ποτέος (οἶνος· ὥστε	κατὰ	τὸν λόγον τοῦτον οὐδ' ~ἀμπελώνων
[2, 3]	ἢ καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ	~(κατὰ	φύσιν ἢ κατὰ ἔθος ἢ
[2, 1]	ἃ χρὴ ~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν	κατὰ	φύσιν ὁ λόγος ὑμνεῖται τὰ
[2, 14]	ἀρχὴ μὲν τῆς παιδιᾶς τὸ	κατὰ	(φύσιν πηδᾶν εἰθίσθαι ~πᾶν ζῷον,
[2, 5]	~ταῦτα ἐμὲ λέγειν. Λοιδορεῖν γὰρ	πράγματα	ἀνίατα καὶ πόρρω προβεβηκότα ~ἁμαρτίας
[2, 2]	~τά τε σχήματα καὶ τὰ	φθέγματα	συμβαίνει γίγνεσθαι; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς,
[2, 14]	τά τ' ἄλλ' ἂν εἴη	~γεωργήματα	καὶ πᾶσα ἡ δίαιτα, καὶ
[2, 3]	(σεσωμένα χρόνον μέλη τῆς ~Ἴσιδος	ποιήματα	γεγονέναι. Ὥσθ' ὅπερ ἔλεγον, εἰ
[2, 10]	πάντα τὰ περὶ αὐτήν ~ἐστιν	ποιήματα	μίμησίς τε (καὶ ἀπεικασία· καὶ
[2, 3]	~(Κλεινίας) ~Τὸ ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ	μιμήματα	τρόπων ἐστὶ τὰ περὶ τὰς
[2, 11]	γε ~ἐξαμάρτοιέν ποτε τοσοῦτον ὥστε	ῥήματα	ἀνδρῶν ποιήσασαι τὸ χρῶμα γυναικῶν
[2, 6]	μὲν καὶ ὁσίοις ἀνδράσιν ἄριστα	κτήματα,	ἀδίκοις ~δὲ κάκιστα σύμπαντα, ἀρξάμενα
[2, 11]	ἑαυτοῦ (καὶ χρώματα ἅμα καὶ	σχήματα	ἀπείληφεν ὑπὸ ~τῆς τέχνης; ἆρά
[2, 11]	ἔτι δὴ χρώματά τε καὶ	σχήματα	ἢ πάντα ~ταῦτα τεταραγμένως εἴργασται·
[2, 5]	ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἔν τε ~ῥυθμοῖς	σχήματα	καὶ ἐν ἁρμονίαισιν μέλη ποιοῦντα
[2, 3]	~οὔτε ζωγράφοις, οὔτ' ἄλλοις ὅσοι	σχήματα	καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπεργάζονται, ~καινοτομεῖν
[2, 2]	ἴσοις ἆρ' ὅμοια ~τά τε	σχήματα	καὶ τὰ φθέγματα συμβαίνει γίγνεσθαι;
[2, 3]	λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι καλὰ μὲν	σχήματα,	καλὰ δὲ μέλη δεῖ ~μεταχειρίζεσθαι
[2, 11]	οἱ ποιηταὶ ῥυθμὸν μὲν καὶ	σχήματα	μέλους ~χωρίς, λόγους ψιλοὺς εἰς
[2, 2]	Ἀλλ' ἐν γὰρ μουσικῇ καὶ	σχήματα	μὲν καὶ μέλη ἔνεστιν, περὶ
[2, 11]	καὶ μέλος ἐλευθέρων αὖ καὶ	σχήματα	συνθεῖσαι ῥυθμοὺς ~δούλων καὶ ἀνελευθέρων
[2, 2]	~αὐτῆς εἴτε τινὸς εἰκόνος, σύμπαντα	σχήματά	τε καὶ μέλη καλά, τὰ
[2, 4]	κρίνοι παιδία, κρινοῦσιν τὸν τὰ	θαύματα	~ἐπιδεικνύντα· ἦ γάρ; ~(Κλεινίας) ~πῶς
[2, 4]	θαυμαστὸν δὲ εἴ τις ~καὶ	(θαύματα	ἐπιδεικνὺς μάλιστ' ἂν νικᾶν ἡγοῖτο·
[2, 2]	τῆς κακίας ἢ ἀρετῆς καλλίονα	χορεύματα,	οὐδ' ὡς αὐτὸς μὲν χαίρει
[2, 2]	πῶς, ὅτε γε μηδὲ τὰ	χρώματα;	~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς γε, ὦ ἑταῖρε.
[2, 11]	μέρη πάντα τὰ ἑαυτοῦ (καὶ	χρώματα	ἅμα καὶ σχήματα ἀπείληφεν ὑπὸ
[2, 11]	τάξιν ἀπείληφεν καὶ ἔτι δὴ	χρώματά	τε καὶ σχήματα ἢ πάντα
[2, 5]	τε καὶ ἀσθενῶς ἴσχουσιν τὰ	~σώματα	ἐν ἡδέσι τισὶν σιτίοις καὶ
[2, 13]	τοιοῦτον αὐτοῦ ~γυμναστικὴν προσείπωμεν. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθότατα.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὲ τῆς μουσικῆς,
[2, 3]	χαίρουσιν δὲ παρ' αὑτοῖς. ~(Κλεινίας)	~Ὀρθότατα	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν τι
[2, 11]	καλὰ τῶν ζῴων ἐγιγνώσκομεν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ὀρθότατα	λέγεις. Ἆρ' οὖν οὐ περὶ
[2, 11]	μὴ ~προσήκοντα δὲ ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας)	~Ἀναγκαιότατα.	~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν ὁ μηδ'
[2, 9]	ἀπροθύμως ἂν τοῦτ' ~ἐργάζοιντο; ~(Κλεινίας)	~Ἀναγκαιότατα	μέντοι λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πῶς οὖν
[2, 7]	οὐδὲν ἐπαύου ζῆν με ~ὡς	δικαιότατα.	Ταύτῃ μὲν οὖν ὁ τιθέμενος
[2, 14]	γε περὶ οἶνον σχεδὸν ἁπάντων	~ἐμμετρότατα	καὶ ὀλίγιστα γίγνοιτ' ἄν. ~Οὗτος,
[2, 8]	~θεωρούμενα ἡδέα, τὰ δὲ δίκαια	ἀηδέστατα,	ἐκ δὲ δικαίου πάντα τἀναντία
[2, 14]	χορείαν καὶ παιδιὰν ἐτεκέτην. ~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα.	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τὸ μέν, φαμέν,
[2, 10]	τῷ τοῦ καλοῦ μιμήματι. ~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα.	~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ τούτοις δὴ τοῖς
[2, 4]	τὴν νεότητα μνήμῃ ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα.	~(Ἀθηναῖος) ~Μῶν οὖν οἰόμεθα καὶ
[2, 13]	ἡ τῆς φωνῆς κίνησις. ~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα.	~(Ἀθηναῖος) ~Τὰ μὲν τοίνυν τῆς
[2, 8]	ὑπὸ θεῶν βίον ~λέγεσθαι φάσκοντες,	(ἀληθέστατα	ἐροῦμεν ἅμα, καὶ μᾶλλον πείσομεν
[2, 10]	σπουδῆς ἢ λόγου ἄξιον. ~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐ
[2, 7]	ἀλλ' ἄθλιον γίγνεσθαι σαφῶς; ~(Κλεινίας)	~Ἀληθέστατα	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί οὖν
[2, 9]	~μέχρι ἑξήκοντα αὐτῷ χορεύσουσιν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ἀληθέστατα	μέντοι λέγεις. Λόγου δὴ δεῖ
[2, 7]	φαίην· ὦ πάτερ, οὐχ ὡς	~εὐδαιμονέστατά	με ἐβούλου ζῆν; Ἀλλ' ἀεὶ
[2, 7]	δὲ τἀναντία; Ἥκιστα, ὦ φίλε	νομοθέτα,	φήσομεν. ~Ἀλλὰ τὸ μήτε τινὰ
[2, 12]	δεινότερον ἢ πολεμίοις εἶναι μὴ	μετὰ	ἀρχόντων ἀθορύβων, καὶ τὸν ~αὖ
[2, 9]	ἐμμανῆ ~εὐλαβουμένους ἕξιν τῶν νέων·	μετὰ	δὲ τοῦτο οἴνου μὲν δὴ
[2, 6]	μὴ πάντα τὰ λεγόμενα καλὰ	μετὰ	δικαιοσύνης ~πράττοι καὶ κτῷτο, καὶ
[2, 12]	φόβον εἰσπέμπειν οἵους τ' εἶναι	~μετὰ	δίκης, ὃν αἰδῶ τε καὶ
[2, 1]	τροφὰς γενομένας ἐν ταῖς ἑορταῖς	μετὰ	θεῶν. Ὁρᾶν ἃ χρὴ ~πότερον
[2, 14]	ἐπιτηδεύματι τῷ νῦν εἰρημένῳ χρήσεται	~μετὰ	νόμων καὶ τάξεως, ὡς τοῦ
[2, 8]	πέρι καὶ τοῖς νέοις ἵλεων	μετὰ	πειθοῦς (γίγνεσθαι ἐπευχόμενος. ~Δεῖ δὲ
[2, 3]	δὲ ᾄδειν ὡς ~ἀποφαινόμενοι καλὰ	μετὰ	σπουδῆς, χαίρουσιν δὲ παρ' αὑτοῖς.
[2, 2]	ἡμᾶς διαφυγόντα οἰχήσεται, ~μάταιος ὁ	μετὰ	ταῦθ' ἡμῖν περὶ παιδείας ὀρθῆς
[2, 7]	ἥδιστον βίον ἐστὶν ~μακαριώτατος· εἶτα	μετὰ	ταῦτα ἔγωγ' ἂν φαίην· ὦ
[2, 8]	ἑξήκοντα γεγονότας ~ᾄδειν· τοὺς δὲ	μετὰ	ταῦτα οὐ γὰρ ἔτι δυνατοὶ
[2, 2]	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ταῦτ' ἄρα	μετὰ	τοῦθ' ἡμῖν αὖ καθάπερ κυσὶν
[2, 7]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί οὖν τὸ	μετὰ	τοῦτ' εἰπεῖν ἡμᾶς χρεών; Ἀνδρεῖος
[2, 4]	~ὀρθῶς ἂν νενικηκὼς εἴη; τοῦτο	μετὰ	τοῦτο· ἦ γάρ; ~(Κλεινίας) ~Ναί.
[2, 8]	ποτ' ἂν ~οὐδέτερος. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ	μετὰ	τοῦτο τοίνυν ἐμὸν ἂν εἴη
[2, 1]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὴ	μετὰ	τοῦτο, ὡς ἔοικε, σκεπτέον ἐκεῖνο
[2, 4]	τῇ μουσικῇ καὶ τῇ παιδιᾷ	μετὰ	χορείας χρείαν ~ὀρθὴν εἶναι τοιῷδέ
[2, 4]	τὸ πλῆθος πάντων. ~(Κλεινίας) ~Ἴσως	δῆτα.	~(Ἀθηναῖος) ~Ῥαψῳδὸν δέ, καλῶς Ἰλιάδα
[2, 4]	ἡμᾶς ὅτι ~μάλιστ' εἰς τὴν	νεότητα	μνήμῃ ἐπεγείρειν; ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 11]	γιγνώσκειν· ἢ πῶς τις τὴν	ὀρθότητα	γνώσεται τῶν μελῶν, ~ᾧ προσῆκεν
[2, 2]	λέγουσίν ~γε οἱ πλεῖστοι μουσικῆς	(ὀρθότητα	εἶναι τὴν ἡδονὴν ταῖς ψυχαῖς
[2, 10]	τὸ σπουδαιότατον εἶναι, ἤ τινα	ὀρθότητα,	ἢ τὸ τρίτον ~ὠφελίαν; Οἷον
[2, 3]	ἑλεῖν αὐτῶν καὶ ~ὁπωσοῦν τὴν	ὀρθότητα,	θαρροῦντα χρὴ εἰς νόμον ἄγειν
[2, 10]	χάριτος, τὴν ἡδονήν, τὴν δὲ	~ὀρθότητα	καὶ τὴν ὠφελίαν καὶ τὸ
[2, 10]	~Ναί. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὴν δέ γε	ὀρθότητά	που τῶν τοιούτων ἡ ἰσότης
[2, 10]	ἡδονὴν ἂν προσείποιμεν· ἣν (δὲ	ὀρθότητά	τε καὶ ὠφελίαν, ~ὅπερ ὑγιεινὸν
[2, 10]	εἰκὼν ὄντως, σχολῇ τήν γε	ὀρθότητα	τῆς βουλήσεως ~ἢ καὶ ἁμαρτίαν
[2, 3]	βεβαίως θαρροῦντα μέλη τὰ τὴν	~ὀρθότητα	φύσει παρεχόμενα. Τοῦτο δὲ θεοῦ
[2, 3]	διαφθεῖραι τὴν καθιερωθεῖσαν χορείαν ~ἐπικαλοῦσα	ἀρχαιότητα.	Τὴν γοῦν ἐκεῖ οὐδαμῶς ἔοικε
[2, 10]	τινὰ ὠφελίαν μήτε ~ἀλήθειαν μήτε	ὁμοιότητα	ἀπεργαζόμενον (παρέχεται, μηδ' αὖ γε
[2, 10]	ἀλλ' ἐκείνην τὴν ἔχουσαν τὴν	ὁμοιότητα	τῷ τοῦ καλοῦ μιμήματι. ~(Κλεινίας)
[2, 10]	(ἀληθεῖ καὶ δὴ καὶ πᾶσαν	ἰσότητα·	οὐ ~γὰρ εἴ τῳ δοκεῖ
[2, 14]	εἴη ~γεωργήματα καὶ πᾶσα ἡ	δίαιτα,	καὶ δὴ τά γε περὶ
[2, 7]	τὸν ἥδιστον βίον ἐστὶν ~μακαριώτατος·	εἶτα	μετὰ ταῦτα ἔγωγ' ἂν φαίην·
[2, 3]	κείμενοι ἢ καὶ εἰς τὸν	ἔπειτα	χρόνον ἔσονται τὴν περὶ ~τὰς
[2, 11]	ὅ τέ ἐστι ~(πρῶτον γιγνώσκειν,	ἔπειτα	ὡς ὀρθῶς, ἔπειθ' ὡς εὖ,
[2, 14]	πολλῶν δέοι οὐδ' ᾗτινι πόλει,	τακτὰ	δὲ τά τ' ἄλλ' ἂν
[2, 1]	ταῦτα καὶ τὰ ἐν (τούτοις	πάντα	κεκτημένος ἀγαθά. ~Παιδείαν δὴ λέγω
[2, 11]	τέρψιος. Ταῦτά γε γὰρ ὁρῶσι	~πάντα	κυκώμενα, καὶ ἔτι διασπῶσιν οἱ
[2, 8]	τά τε ~ἄλλα καλὰ λέγοντας	πάντα	ὅσα διεληλύθαμέν τε καὶ ἔτι
[2, 6]	ὀξὺ ὁρᾶν καὶ ἀκούειν καὶ	(πάντα	ὅσα ἔχεται τῶν ~αἰσθήσεων εὐαισθήτως
[2, 10]	ψήχων τε καὶ ἡμερῶν, ~καὶ	πάντα	προσήκοντα ἀποδιδοὺς τῇ παιδοτροφίᾳ ὅθεν
[2, 8]	μὴ βίᾳ ἀλλ' ἑκόντας πάντας	πάντα	~τὰ δίκαια; ~(Κλεινίας) ~Καλὸν μὲν
[2, 11]	ἐστὶν ἄνθρωπος, καὶ ~τὰ μέρη	πάντα	τὰ ἑαυτοῦ (καὶ χρώματα ἅμα
[2, 6]	~χρόνον ἀθάνατον ὄντα καὶ κεκτημένον	πάντα	τὰ λεγόμενα ἀγαθὰ πλὴν ~δικαιοσύνης
[2, 6]	~λόγῳ ἄνδρα τιθείμην, ὃς μὴ	πάντα	τὰ λεγόμενα καλὰ μετὰ δικαιοσύνης
[2, 10]	ὁμολογοῖ περὶ τῆς μουσικῆς, ὅτι	πάντα	τὰ περὶ αὐτήν ~ἐστιν ποιήματα
[2, 12]	ῥυθμοῦ σχεδὸν ἀνάγκη, τοῖς δὲ	πάντα	τὰ τρία τῆς ~ἐκλογῆς ἕνεκα
[2, 8]	δίκαια ἀηδέστατα, ἐκ δὲ δικαίου	πάντα	τἀναντία παντὶ ~πρὸς ἀμφότερα. ~(Κλεινίας)
[2, 6]	τέλος ἁπάσης μακαριότητος εἶναι τὸ	πάντα	ταῦτα κεκτημένον ~ἀθάνατον εἶναι γενόμενον
[2, 11]	χρώματά τε καὶ σχήματα ἢ	πάντα	~ταῦτα τεταραγμένως εἴργασται· μῶν δοκεῖ
[2, 12]	καὶ ~μούσης ὑπομένειν, ἐθέλειν ποιεῖν	πάντα	τούτοις τἀναντία, καὶ εἰσιόντι τῷ
[2, 2]	τις γίγνηται περὶ ~ταῦθ' ἡμῖν	ἅπαντα,	ἁπλῶς ἔστω τὰ μὲν ἀρετῆς
[2, 14]	ὑδροποσίαις συγγίγνεσθαι τοῦτον τὸν χρόνον	ἅπαντα,	καὶ κατὰ ~πόλιν μήτε δούλην
[2, 7]	(ποιῶν ὅτιπερ ἐπιθυμοῖ τὸν βίον	ἅπαντα,	οὐχ ὑμῖν ~δοκεῖ, εἴπερ ἄδικος
[2, 6]	ἄριστα κτήματα, ἀδίκοις ~δὲ κάκιστα	σύμπαντα,	ἀρξάμενα ἀπὸ τῆς ὑγιείας· καὶ
[2, 6]	τάδε λέγομεν, ὡς ~ταῦτά ἐστι	σύμπαντα	δικαίοις μὲν καὶ ὁσίοις ἀνδράσιν
[2, 2]	εἴτε ~αὐτῆς εἴτε τινὸς εἰκόνος,	σύμπαντα	σχήματά τε καὶ μέλη καλά,
[2, 6]	ζῆν μέγιστον μὲν κακὸν τὸν	σύμπαντα	~χρόνον ἀθάνατον ὄντα καὶ κεκτημένον
[2, 2]	μέλος ἢ σχῆμα οὐκ ἔστιν	ἀπεικάσαντα,	ὥσπερ οἱ χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς
[2, 9]	~ἦθος, καθάπερ εἰς πῦρ σίδηρον	ἐντεθέντα	γιγνόμενον, καὶ οὕτως εὐπλαστότερον ~εἶναι;
[2, 3]	~πρὸς τρόπου τὰ ῥηθέντα ἢ	μελῳδηθέντα	ἢ καὶ ὁπωσοῦν χορευθέντα, ἢ
[2, 3]	μὲν ἂν ~πρὸς τρόπου τὰ	ῥηθέντα	ἢ μελῳδηθέντα ἢ καὶ ὁπωσοῦν
[2, 9]	ἐπιβαίνοντα ἐτῶν, ἐν τοῖς συσσιτίοις	εὐωχηθέντα,	~καλεῖν τούς τε ἄλλους θεοὺς
[2, 4]	Ὀδύσσειαν ἤ τι τῶν Ἡσιοδείων	διατιθέντα,	τάχ' ~ἂν ἡμεῖς οἱ γέροντες
[2, 5]	οὖν ἡμῖν τὰ νῦν αὖ	διαπερανθέντα	τῷ λόγῳ ~σημαίνειν βούλεται; σκοπεῖσθ'
[2, 3]	ἢ μελῳδηθέντα ἢ καὶ ὁπωσοῦν	χορευθέντα,	ἢ ~(κατὰ φύσιν ἢ κατὰ
[2, 6]	ὢν μήτε τολμῷ ὁρῶν φόνον	αἱματόεντα”	μήτε νικῷ θέων ~Θρηίκιον Βορέην,
[2, 6]	κακὸν τὸν σύμπαντα ~χρόνον ἀθάνατον	ὄντα	καὶ κεκτημένον πάντα τὰ λεγόμενα
[2, 2]	ὄρχησιν· εἰ δὲ ταῦθ' ἡμᾶς	διαφυγόντα	οἰχήσεται, ~μάταιος ὁ μετὰ ταῦθ'
[2, 1]	οἷον ὀρχούμενα μεθ' ἡδονῆς καὶ	προσπαίζοντα,	τὰ δὲ φθεγγόμενα ~πάσας φωνάς.
[2, 8]	καὶ ἔτι τρίτους τοὺς ὑπὲρ	τριάκοντα	ἔτη μέχρι τῶν ἑξήκοντα γεγονότας
[2, 9]	δὴ γεύεσθαι τοῦ μετρίου ~μέχρι	(τριάκοντα	ἐτῶν, μέθης δὲ καὶ πολυοινίας
[2, 8]	πόλει, δεύτερος δὲ ὁ ~μέχρι	τριάκοντα	ἐτῶν, τόν τε Παιᾶνα ἐπικαλούμενος
[2, 9]	χορός, εἰ ἄρα οἱ ὑπὲρ	τριάκοντα	καὶ πεντήκοντα δὲ γεγονότες ἔτη
[2, 9]	τὸ παράπαν τὸν νέον ~ἀπέχεσθαι·	τετταράκοντα	δὲ ἐπιβαίνοντα ἐτῶν, ἐν τοῖς
[2, 9]	πεντήκοντα δὲ γεγονότες ἔτη ~μέχρι	ἑξήκοντα	αὐτῷ χορεύσουσιν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀληθέστατα μέντοι
[2, 8]	ὑπὲρ τριάκοντα ἔτη μέχρι τῶν	ἑξήκοντα	γεγονότας ~ᾄδειν· τοὺς δὲ μετὰ
[2, 12]	τοῖς τοῦ ~Διονύσου, τοῖς ὑπὲρ	ἑξήκοντα	ἔτη γεγονόσιν, ἴσην καὶ μείζω
[2, 10]	τε καὶ ἡμερῶν, ~καὶ πάντα	προσήκοντα	ἀποδιδοὺς τῇ παιδοτροφίᾳ ὅθεν οὐ
[2, 11]	πᾶν μέλος ὀρθῶς ἔχει, μὴ	~προσήκοντα	δὲ ἡμαρτημένως. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 11]	οὐ ~συλλογίζονται. Τὸ δέ που	προσήκοντα	μὲν ἔχον πᾶν μέλος ὀρθῶς
[2, 12]	τοὺς ῥυθμούς, ἐκλέγεσθαί τε τὰ	~προσήκοντα	οἷοί τ' ὦσιν ἃ τοῖς
[2, 9]	ἄρα οἱ ὑπὲρ τριάκοντα καὶ	πεντήκοντα	δὲ γεγονότες ἔτη ~μέχρι ἑξήκοντα
[2, 11]	τοὺς ἤδη τριακοντούτας καὶ τῶν	~πεντήκοντα	πέραν γεγονότας σκοπούμεθα, ἀλλ' ὅτι
[2, 3]	μέλους ἢ ῥήματος ἐχόμενον, ~τοῦτο	διδάσκοντα	καὶ τοὺς τῶν εὐνόμων παῖδας
[2, 5]	~τῆς αὑτοῦ ἀπαιδευσίας, οὔτ' αὖ	γιγνώσκοντα	δι' ἀνανδρίαν καὶ δειλίαν ἐκ
[2, 12]	ἀναισχυντότερον τοῦ δέοντος, ~καὶ οὐκ	ἐθέλοντα	τάξιν καὶ τὸ κατὰ μέρος
[2, 11]	ἐν μουσικῇ ~καὶ πάντῃ, τὸν	μέλλοντα	ἔμφρονα κριτὴν ἔσεσθαι δεῖ ταῦτα
[2, 10]	ποιημάτων ὅτι ποτ' ἐστὶν τὸν	~μέλλοντα	ἐν αὐτῷ μὴ ἁμαρτήσεσθαι· μὴ
[2, 5]	τόν γε ἀληθῆ ~κριτὴν κρίνειν	μανθάνοντα,	καὶ ἐκπληττόμενον ὑπὸ θορύβου τῶν
[2, 9]	τὸν νέον ~ἀπέχεσθαι· τετταράκοντα δὲ	ἐπιβαίνοντα	ἐτῶν, ἐν τοῖς συσσιτίοις εὐωχηθέντα,
[2, 10]	παρὰ τῶν συννόμων σπάσας σφόδρα	ἀγριαίνοντα	καὶ ~ἀγανακτοῦντα, ἱπποκόμον τε ἐπέστησεν
[2, 5]	τὸν ἀρετῇ τε καὶ παιδείᾳ	διαφέροντα·	διὰ ταῦτα δὲ ἀρετῆς ~φαμεν
[2, 3]	τότε ὁμοιοῦσθαι δήπου ἀνάγκη τὸν	~χαίροντα	ὁποτέροις ἂν χαίρῃ, ἐὰν ἄρα
[2, 7]	γιγνόμενον ἀδικίαν δὲ καὶ ὕβριν	~ἔχοντα	ἐν αὑτῷ μόνον, τὸν οὕτω
[2, 4]	παιδία, κρινοῦσιν τὸν τὰ θαύματα	~ἐπιδεικνύντα·	ἦ γάρ; ~(Κλεινίας) ~πῶς γὰρ
[2, 12]	ἢ τὸν τοῖς τοῦ Ἄρεως	ἀπειθοῦντα	ἄρχουσιν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν
[2, 5]	σχήματα καὶ ἐν ἁρμονίαισιν μέλη	ποιοῦντα	ὀρθῶς ποιεῖν. ~(Κλεινίας) ~Νῦν οὖν
[2, 4]	τὸν πλείστους καὶ ~μάλιστα χαίρειν	ποιοῦντα,	τοῦτον μάλιστα τιμᾶσθαί τε, καὶ
[2, 7]	μέν, ἡδέως δὲ ζῶντες, ἢ	λυσιτελοῦντα	μὲν ἄλλα ἐστὶ καὶ ~κερδαλέα,
[2, 6]	ἔτι δὲ καὶ τὸ ποιεῖν	τυραννοῦντα	ὅτι ἂν ἐπιθυμῇ, ~καὶ τὸ
[2, 8]	ὥστε οὐδὲν ἄλλο αὐτὸν δεῖ	σκοποῦντα	ἀνευρίσκειν ἢ τί πείσας μέγιστον
[2, 3]	περὶ τῶν τοιούτων νομοθετεῖσθαι βεβαίως	θαρροῦντα	μέλη τὰ τὴν ~ὀρθότητα φύσει
[2, 3]	αὐτῶν καὶ ~ὁπωσοῦν τὴν ὀρθότητα,	θαρροῦντα	χρὴ εἰς νόμον ἄγειν καὶ
[2, 10]	συννόμων σπάσας σφόδρα ἀγριαίνοντα καὶ	~ἀγανακτοῦντα,	ἱπποκόμον τε ἐπέστησεν ἰδίᾳ καὶ
[2, 7]	ἐν αὑτῷ μόνον, τὸν οὕτω	ζῶντα	ἴσως ὑμᾶς οὐ πείθω μὴ
[2, 5]	τῶν θεατῶν ἐπιτρέπων καὶ τὸν	νικῶντα	~διακρίνων χειροτονίαις, διέφθαρκε μὲν τοὺς
[2, 10]	οὐ ~πρῶτον τὴν ἀνδρείαν κτῆμα	τιμῶντα	ἀεὶ καὶ πανταχοῦ, ἰδιώταις τε
[2, 1]	φθέγγεσθαι, τὰ μὲν ἁλλόμενα καὶ	~σκιρτῶντα,	οἷον ὀρχούμενα μεθ' ἡδονῆς καὶ
[2, 5]	γὰρ πράγματα ἀνίατα καὶ πόρρω	προβεβηκότα	~ἁμαρτίας οὐδαμῶς ἡδύ, (ἀναγκαῖον δ'
[2, 2]	ἔσται, τὸν (δὲ πεπαιδευμένον ~ἱκανῶς	κεχορευκότα	θετέον; ~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 3]	ἐναντίους προσαγορεύουσιν· ἡδέα γὰρ τούτων	~ἕκαστα	εἶναί φασι, πονηρὰ δέ, καὶ
[2, 11]	δὲ δρῶσιν ταῦτα ἀγνοοῦντες αὐτῶν	ἕκαστα,	οὐ ~συλλογίζονται. Τὸ δέ που
[2, 14]	οἶνον σχεδὸν ἁπάντων ~ἐμμετρότατα καὶ	ὀλίγιστα	γίγνοιτ' ἄν. ~Οὗτος, ὦ ξένοι,
[2, 4]	τάχ' ~ἂν ἡμεῖς οἱ γέροντες	ἥδιστα	ἀκούσαντες νικᾶν ἂν φαῖμεν πάμπολυ.
[2, 6]	ἀνδράσιν ἄριστα κτήματα, ἀδίκοις ~δὲ	κάκιστα	σύμπαντα, ἀρξάμενα ἀπὸ τῆς ὑγιείας·
[2, 10]	ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ πάντων μάλιστα,	ἥκιστα	δὲ ὁτῳοῦν ἄλλῳ; ~(Κλεινίας) ~Παντάπασι
[2, 10]	ἂν ἐκ τῶν νῦν λεγομένων	ἥκιστα	ἡδονῇ ~προσήκειν κρίνεσθαι καὶ δόξῃ
[2, 10]	ἀποδεκτέον τὸν ~λόγον, καὶ ζητητέον	ἥκιστα	ταύτην (ὡς σπουδαίαν, εἴ τις
[2, 7]	ἀηδὲς δέ, δύσκλεια δὲ τἀναντία;	Ἥκιστα,	ὦ φίλε νομοθέτα, φήσομεν. ~Ἀλλὰ
[2, 4]	ἡμᾶς εὐφραίνεσθαι καὶ χαίρειν ὅτι	μάλιστα	ἀπεργάζηται; ~Δεῖ γὰρ δή, ἐπείπερ
[2, 4]	νικήσῃ δὲ αὐτὸ τοῦτο ὅτι	μάλιστα	~ἀπεργασάμενος καὶ κριθῇ τῶν ἀγωνισαμένων
[2, 5]	βελτίστους καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένους τέρπει,	μάλιστα	~(δὲ ἥτις ἕνα τὸν ἀρετῇ
[2, 10]	ὅλως ἀλλὰ τῷ ἀληθεῖ πάντων	μάλιστα,	ἥκιστα δὲ ὁτῳοῦν ἄλλῳ; ~(Κλεινίας)
[2, 4]	δ' ἂν τέρψῃ τοὺς θεατὰς	~μάλιστα,	μηδὲν ἐπιταττόμενος ᾧτινι τρόπῳ, νικήσῃ
[2, 4]	καὶ ~μάλιστα χαίρειν ποιοῦντα, τοῦτον	μάλιστα	τιμᾶσθαί τε, καὶ ὅπερ εἶπον
[2, 8]	τούτων ἓν καὶ ταὐτὸν ὅτι	μάλιστα	~φθέγγοιτ' ἀεὶ διὰ βίου παντὸς
[2, 4]	τοῖς τοιούτοις, τὸν πλείστους καὶ	~μάλιστα	χαίρειν ποιοῦντα, τοῦτον μάλιστα τιμᾶσθαί
[2, 9]	ἐν τῇ πόλει, ᾆδον τὰ	κάλλιστα	μέγιστ' ἂν ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά; ἢ
[2, 10]	ἄλλοις, τῆς ~χάριτος, ἣν δὴ	κάλλιστά	τις ὀνομάσαι ἂν ἡδονήν, ὅταν
[2, 13]	~ὑγιείας τε καὶ ἰσχύος. ~(Κλεινίας)	~Κάλλιστα,	ὦ ξένε, τὸν λόγον ἀπεμνημόνευκας.
[2, 5]	ἀλλ' οὐδέποτε τῶν αὐτῶν. ~(Ἀθηναῖος)	~Ἄριστά	γ' ὦ Κλεινία. Εἰ δ'
[2, 6]	δικαίοις μὲν καὶ ὁσίοις ἀνδράσιν	ἄριστα	κτήματα, ἀδίκοις ~δὲ κάκιστα σύμπαντα,
[2, 13]	ἀτάκτως, καὶ ~ὅταν ἀκταινώσῃ ἑαυτὸ	τάχιστα,	ἀτάκτως αὖ πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν δὲ
[2, 6]	κεκτημένον ~ἀθάνατον εἶναι γενόμενον ὅτι	τάχιστα.	Ὑμεῖς δὲ καὶ ἐγώ που
[2, 5]	οὐκ οἶδα πραττόμενα, καινὰ δὲ	ἄττα	ἀεὶ γιγνόμενα περί τε τὰς
[2, 3]	ἄλλοις ὅσοι σχήματα καὶ ὁποῖ'	ἄττα	ἀπεργάζονται, ~καινοτομεῖν οὐδ' ἐπινοεῖν ἄλλ'
[2, 3]	ταῦτα, ~ἅττα ἐστὶ καὶ ὁποῖ'	ἄττα	ἀπέφηναν ἐν τοῖς ἱεροῖς, (καὶ
[2, 5]	~βούλομαι γίγνεσθαι περὶ μουσικήν, τοιαῦτ'	ἄττα	εἶπον ἴσως ὥστε σοὶ δόξαι
[2, 3]	ἀπεργάζονται, ~καινοτομεῖν οὐδ' ἐπινοεῖν ἄλλ'	ἄττα	ἢ τὰ πάτρια, οὐδὲ νῦν
[2, 3]	πόλεσιν νέους· ταξάμενοι δὲ ταῦτα,	~ἅττα	ἐστὶ καὶ ὁποῖ' ἄττα ἀπέφηναν
[2, 2]	~ἡμῖν πᾶσιν, ἢ τὰ μὲν	αὐτά,	ἀλλ' οὐ δοκεῖ ταὐτὰ εἶναι;
[2, 3]	τούτοις χαίρειν τε καὶ ~ἐπαινεῖν	αὐτὰ	καὶ προσαγορεύειν καλὰ ἀναγκαῖον, οἷς
[2, 5]	τοῖς ἄλλοις γίγνοιθ' οὕτω; Πότερον	αὐτὰ	καλλιόνως οὕτως εἶναι ~φαῖμεν ἂν
[2, 3]	εἰς νόμον ἄγειν καὶ τάξιν	αὐτά·	ὡς ἡ τῆς ~ἡδονῆς καὶ
[2, 3]	μὲν κινεῖσθαι τῷ σώματι τὰ	τοιαῦτα,	αἰσχύνονται δὲ ᾄδειν ὡς ~ἀποφαινόμενοι
[2, 8]	ὀρθότατ' ἂν εἰσίοι πρῶτος τὰ	~τοιαῦτα	εἰς τὸ μέσον ᾀσόμενος ἁπάσῃ
[2, 11]	ποιηταὶ δὲ ἀνθρώπινοι σφόδρα τὰ	τοιαῦτα	~ἐμπλέκοντες καὶ συγκυκῶντες ἀλόγως, γέλωτ'
[2, 5]	τοῖς ἄλλοις ~Ἕλλησιν γίγνεσθαι τὰ	τοιαῦτα;	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Τί
[2, 13]	δεδώρηται. ~Ἐγὼ δὲ τὰ μὲν	τοιαῦτα	τοῖς ἀσφαλὲς ἡγουμένοις εἶναι λέγειν
[2, 9]	αὑτῇ ἐπᾴδουσαν μὴ παύεσθαί ποτε	ταῦτα	ἃ ~διεληλύθαμεν, ἁμῶς γέ πως
[2, 11]	γεγόνασι ~διηναγκασμένοι, (ὅτι δὲ δρῶσιν	ταῦτα	ἀγνοοῦντες αὐτῶν ἕκαστα, οὐ ~συλλογίζονται.
[2, 4]	οὐ δυνάμεθα ἄγειν. ~(Κλεινίας) ~Ἔστι	ταῦτα.	~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ' οὖν οὐχ ἡμῶν
[2, 12]	θεῖον φόβον ὠνομάκαμεν; ~(Κλεινίας) ~Ἔστιν	ταῦτα.	~(Ἀθηναῖος) ~Τούτων δέ γε τῶν
[2, 3]	ταῖς πόλεσιν νέους· ταξάμενοι δὲ	ταῦτα,	~ἅττα ἐστὶ καὶ ὁποῖ' ἄττα
[2, 9]	ἔτι μᾶλλον ~αἰσχύνοιτ' ἄν· καὶ	ταῦτά	γ' εἰ καθάπερ οἱ περὶ
[2, 7]	αὑτῷ; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς ἂν	ταῦτά	γ' ἔτι συγχωροῖμεν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὅπως;
[2, 11]	Ὀρφεὺς λαχεῖν ὥραν τῆς τέρψιος.	Ταῦτά	γε γὰρ ὁρῶσι ~πάντα κυκώμενα,
[2, 11]	ἆρά γε ἀναγκαῖον ἤδη τῷ	ταῦτα	γνόντι καὶ ἐκεῖνο ἑτοίμως ~γιγνώσκειν,
[2, 5]	τε καὶ παιδείᾳ διαφέροντα· διὰ	ταῦτα	δὲ ἀρετῆς ~φαμεν δεῖσθαι τοὺς
[2, 6]	ὀλίγιστον ὁ τοιοῦτος ~χρόνον ἐπιζώῃ.	Ταῦτα	δὴ λέγειν, οἶμαι, τοὺς παρ'
[2, 8]	οὔ μοι φαίνεται πρός γε	ταῦτα	δύνασθαι ἡμῶν ἀμφισβητῆσαί ποτ' ἂν
[2, 7]	βίον ἐστὶν ~μακαριώτατος· εἶτα μετὰ	ταῦτα	ἔγωγ' ἂν φαίην· ὦ πάτερ,
[2, 5]	εἶπον ἴσως ὥστε σοὶ δόξαι	~ταῦτα	ἐμὲ λέγειν. Λοιδορεῖν γὰρ πράγματα
[2, 6]	ἐγώ που τάδε λέγομεν, ὡς	~ταῦτά	ἐστι σύμπαντα δικαίοις μὲν καὶ
[2, 3]	τοὐναντίον. ~(Κλεινίας) ~Φαίνεται οὕτως ἂν	ταῦτα	ἔχειν ἐκ τῶν ὑπὸ σοῦ
[2, 12]	~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν ἔφαμεν, ὅταν γίγνηται	ταῦτα,	καθάπερ τινὰ σίδηρον τὰς ψυχὰς
[2, 1]	τέλεος δ' ~οὖν ἔστ' ἄνθρωπος	ταῦτα	καὶ τὰ ἐν (τούτοις πάντα
[2, 6]	ἁπάσης μακαριότητος εἶναι τὸ πάντα	ταῦτα	κεκτημένον ~ἀθάνατον εἶναι γενόμενον ὅτι
[2, 11]	~θαυματουργία γίγνοιτ' ἂν τῆς χρήσεως.	Ταῦτα	μὲν ἔχει ταύτῃ λόγον· ἡμεῖς
[2, 9]	λέγεις. Λόγου δὴ δεῖ πρὸς	ταῦτα	οἶμαι, ὅπῃ τοῦτο εὔλογον ~οὕτω
[2, 8]	γεγονότας ~ᾄδειν· τοὺς δὲ μετὰ	ταῦτα	οὐ γὰρ ἔτι δυνατοὶ φέρειν
[2, 8]	~πῃ δοκεῖ ἢ ταύτῃ, πρὸς	ταῦτα	οὐδεὶς φθόνος ἀμφισβητῆσαι τῷ λόγῳ.
[2, 9]	δ' οὐχ ὁμολογοῖτ' ἂν δεῖν	ταῦτα	οὕτω πράττεσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Ποῦ δὴ
[2, 7]	ἀλλήλων. Ἐμοὶ γὰρ δὴ φαίνεται	ταῦτα	οὕτως ἀναγκαῖα, ὡς οὐδέ, ~ὦ
[2, 8]	ἐναντιώτατος ὃς ἂν μὴ φῇ	ταῦτα	~οὕτως ἔχειν· οὐδεὶς γὰρ ἂν
[2, 5]	δ' ἐνίοτέ ἐστιν. Ἐπειδὴ δὲ	ταῦτα	~συνδοκεῖ καὶ σοί, φέρε, φῂς
[2, 11]	τε καὶ σχήματα ἢ πάντα	~ταῦτα	τεταραγμένως εἴργασται· μῶν δοκεῖ ταῦτ'
[2, 11]	μέλλοντα ἔμφρονα κριτὴν ἔσεσθαι δεῖ	ταῦτα	τρία ἔχειν, ὅ τέ ἐστι
[2, 2]	μὲν αὐτά, ἀλλ' οὐ δοκεῖ	ταὐτὰ	εἶναι; Οὐ γάρ που ἐρεῖ
[2, 2]	πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι; Πότερον οὐ	ταὐτά	ἐστι καλὰ ~ἡμῖν πᾶσιν, ἢ
[2, 5]	τῶν αὐτῶν εἶναι καὶ κατὰ	ταὐτά,	~ὡς (σὺ κατ' Αἴγυπτον ἀφερμηνεύεις,
[2, 1]	φωνάς. Τὰ μὲν οὖν ἄλλα	ζῷα	οὐκ ἔχειν αἴσθησιν τῶν ἐν