Livre, chapitre
[2, 7]	εἶναι, ζητοῖ που πᾶς ἂν	ὁ	~ἀκούων, οἶμαι, τί ποτ' ἐν
[2, 5]	λυπουμένη τοῖς αὐτοῖς τούτοις οἷσπερ	ὁ	~(γέρων, τούτων ἕνεκα, ἃς ᾠδὰς
[2, 7]	πατέρα τε ~καὶ νομοθέτην ἠρωτήσθω,	ὁ	δ' εἰπέτω ὡς ὁ ζῶν
[2, 13]	~τιμωρίᾳ τῇ τῶν ἀνθρώπων δεδόσθαι·	ὁ	δὲ νῦν λεγόμενος ὑφ' ἡμῶν
[2, 10]	~Σχολῇ· πῶς δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ	δὲ τὸ ὀρθῶς μὴ γιγνώσκων
[2, 7]	αὐτοὺς ~τούτους ἐροίμεθα θεούς· (ἆρ'	ὁ	δικαιότατός ἐστιν βίος ἥδιστος, ἢ
[2, 7]	ἠρωτήσθω, ὁ δ' εἰπέτω ὡς	ὁ	ζῶν τὸν ἥδιστον βίον ἐστὶν
[2, 13]	καὶ φήμη ὑπορρεῖ πως ὡς	ὁ	θεὸς οὗτος ὑπὸ τῆς μητρυᾶς
[2, 2]	σύνολόν ἐστιν. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ	καλῶς ἄρα πεπαιδευμένος ᾄδειν τε
[2, 5]	γε τὸ δίκαιον, θεατῶν μᾶλλον	ὁ	κριτὴς καθίζει, καὶ ~ἐναντιωσόμενος τοῖς
[2, 7]	τοὺς τὸν ἥδιστον, ἄτοπος αὐτῶν	ὁ	λόγος ἂν ~γίγνοιτο. Βούλομαι δέ
[2, 5]	~Δοκεῖ μοι τρίτον ἢ τέταρτον	ὁ	λόγος εἰς ταὐτὸν (περιφερόμενος ἥκειν,
[2, 12]	νέοις πρὸς ἀρετήν. Καὶ ὅπερ	ὁ	λόγος ἐν ἀρχαῖς ἐβουλήθη, τὴν
[2, 1]	οὖν δὴ ~λέγομεν; ἔνεσθ' ὡς	ὁ	λόγος ἔοικεν βούλεσθαι σημαίνειν· ὅπῃ
[2, 8]	ὡς καὶ ~νῦν αὐτὸ ᾕρηχ'	ὁ	λόγος ἔχειν, εἴπερ τι καὶ
[2, 11]	τόδε μὲν οὖν ἐκ ~τούτων	ὁ	λόγος ἡμῖν δοκεῖ μοι σημαίνειν
[2, 3]	ἔοικεν, ἐγνώσθη παρ' αὐτοῖς οὗτος	ὁ	~λόγος ὃν τὰ νῦν λέγομεν
[2, 10]	νοῦν δρῶ τοῦτο, εἴπερ· ἀλλ'	ὁ	λόγος ὅπῃ φέρει, ~ταύτῃ πορευώμεθα,
[2, 1]	~πότερον ἀληθὴς ἡμῖν κατὰ φύσιν	ὁ	λόγος ὑμνεῖται τὰ νῦν, ἢ
[2, 6]	Τοὺς ποιητὰς ἀναγκάζετε λέγειν ὡς	ὁ	μὲν ~ἀγαθὸς ἀνὴρ σώφρων ὢν
[2, 2]	πῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὕτως. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	ὁ	μὲν ἀπαίδευτος ἀχόρευτος ἡμῖν ἔσται,
[2, 7]	δύ' ἐστόν ~τινε βίω, οἷν	ὁ	μὲν ἥδιστος ὢν τυγχάνει, δικαιότατος
[2, 8]	~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς; ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν	ὁ	μὲν μὴ χωρίζων λόγος ἡδύ
[2, 9]	~πῶς δ' οὐ μεμνήμεθα; ~(Ἀθηναῖος)	~Ὁ	μὲν τοίνυν τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ
[2, 2]	ταῦθ' ἡμᾶς διαφυγόντα οἰχήσεται, ~μάταιος	ὁ	μετὰ ταῦθ' ἡμῖν περὶ παιδείας
[2, 8]	ὅλῃ τῇ πόλει, δεύτερος δὲ	ὁ	~μέχρι τριάκοντα ἐτῶν, τόν τε
[2, 11]	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί οὖν	ὁ	μηδ' ὅτι ποτ' ἔχει γιγνώσκων;
[2, 8]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Πρῶτον μὲν τοίνυν	ὁ	Μουσῶν χορὸς ὁ παιδικὸς ὀρθότατ'
[2, 7]	(κρεῖττον ἀγαθόν τε καὶ καλὸν	~ὁ	νόμος ἐνὸν ἐπαινεῖ. Τί γὰρ
[2, 5]	Ταὐτὸν δὴ καὶ τὸν ποιητικὸν	ὁ	~ὀρθὸς νομοθέτης ἐν τοῖς καλοῖς
[2, 8]	μὲν τοίνυν ὁ Μουσῶν χορὸς	ὁ	παιδικὸς ὀρθότατ' ἂν εἰσίοι πρῶτος
[2, 11]	δωριστί, καὶ τοῦ ῥυθμοῦ ὃν	ὁ	ποιητὴς αὐτῷ ~προσῆψεν, ὀρθῶς ἢ
[2, 6]	οὔτ' ἂν μνησαίμην, φησὶν ὑμῖν	ὁ	ποιητής, εἴπερ ὀρθῶς λέγει, οὔτ'
[2, 5]	τε καὶ Ἑλληνικῷ νόμῳ, καθάπερ	ὁ	Σικελικός τε ~καὶ Ἰταλικὸς νόμος
[2, 12]	οὕτω γέγονεν. Θορυβώδης μέν που	ὁ	σύλλογος ὁ τοιοῦτος ~ἐξ ἀνάγκης
[2, 7]	~ὡς δικαιότατα. Ταύτῃ μὲν οὖν	ὁ	τιθέμενος εἴτε νομοθέτης εἴτε καὶ
[2, 12]	Θορυβώδης μέν που ὁ σύλλογος	ὁ	τοιοῦτος ~ἐξ ἀνάγκης προϊούσης τῆς
[2, 2]	αἰσχρὰ οὕτως αὐτοῖς ~χρῆται; βέλτιον	ὁ	τοιοῦτος πεπαιδευμένος ἡμῖν ἔσται τὴν
[2, 6]	ἔλαττον δέ, ἂν ὡς ὀλίγιστον	ὁ	τοιοῦτος ~χρόνον ἐπιζώῃ. Ταῦτα δὴ
[2, 9]	αὐτοὺς μετέχειν ἡμῖν ᾠδῆς οὗτος	ὁ	τρόπος οὐκ ἂν ~παντάπασιν ἀσχήμων
[2, 13]	τὸν οἶνόν γε, ὡς ἔοικεν,	ὁ	τῶν ἄλλων λόγος, ἵνα μανῶμεν,
[2, 11]	ὡς οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Γελοῖος γὰρ	ὅ	γε πολὺς ὄχλος ἡγούμενος ἱκανῶς
[2, 11]	ἔσεσθαι δεῖ ταῦτα τρία ἔχειν,	ὅ	τέ ἐστι ~(πρῶτον γιγνώσκειν, ἔπειτα
[2, 13]	~ἐπεὶ καὶ τὸ μέγιστον ἀγαθὸν	ὃ	δωρεῖται λέγειν μὲν ὄκνος εἰς
[2, 9]	ἢ τοῦτο ἀνοήτως οὕτως ἀφήσομεν,	ὃ	κυριώτατον ἂν εἴη τῶν καλλίστων
[2, 10]	κρίνοιτ' ἂν μόνον ἐκεῖνο ὀρθῶς,	ὃ	μήτε τινὰ ὠφελίαν μήτε ~ἀλήθειαν
[2, 13]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὲ τῆς μουσικῆς,	ὃ	νυνδὴ σχεδὸν ἥμισυ διεληλυθέναι τῆς
[2, 4]	ἡμῖν ἡμᾶς ἐλαφρὸν ἐκλείπει νῦν,	~ὃ	ποθοῦντες καὶ ἀσπαζόμενοι τίθεμεν οὕτως
[2, 9]	ἐν οἰκείοις, ᾄδειν τε καὶ	ὃ	πολλάκις εἰρήκαμεν ἐπᾴδειν; ~(Κλεινίας) ~Καὶ
[2, 13]	~διεφορήθη τῆς ψυχῆς τὴν γνώμην,	διὸ	τάς τε βακχείας καὶ πᾶσαν
[2, 8]	τῶν νέων ~ψυχάς, ὥστε οὐδὲν	ἄλλο	αὐτὸν δεῖ σκοποῦντα ἀνευρίσκειν ἢ
[2, 6]	νικῷ θέων ~Θρηίκιον Βορέην, μήτε	ἄλλο	αὐτῷ μηδὲν τῶν λεγομένων ἀγαθῶν
[2, 7]	ἀνδρείαν μετ' ἀθανασίας, καὶ ~μηδὲν	ἄλλο	αὐτῷ τῶν λεγομένων κακῶν εἶναι
[2, 8]	λόγος ἔχειν, εἴπερ τι καὶ	ἄλλο	ἐτόλμησεν ἂν ἐπ' ἀγαθῷ ~ψεύδεσθαι
[2, 6]	~Φέρε δή, συνομολογησώμεθα τὰ νῦν.	Ἄλλο	τι παρ' (ὑμῖν ἐν πάσῃ
[2, 13]	νῦν λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν	ἐκεῖνό	γ' ἔτι τῆς τοῦ Διονύσου
[2, 11]	ἤδη τῷ ταῦτα γνόντι καὶ	ἐκεῖνο	ἑτοίμως ~γιγνώσκειν, εἴτε καλὸν εἴτε
[2, 10]	~Οὐκοῦν ἡδονῇ κρίνοιτ' ἂν μόνον	ἐκεῖνο	ὀρθῶς, ὃ μήτε τινὰ ὠφελίαν
[2, 1]	μετὰ τοῦτο, ὡς ἔοικε, σκεπτέον	ἐκεῖνο	περὶ αὐτῶν, πότερα τοῦτο μόνον
[2, 6]	ἀδίκοις ~δὲ κάκιστα σύμπαντα, ἀρξάμενα	ἀπὸ	τῆς ὑγιείας· καὶ δὴ καὶ
[2, 8]	αὐτὸν ἥδιστόν τε καὶ ἄριστον	ὑπὸ	θεῶν βίον ~λέγεσθαι φάσκοντες, (ἀληθέστατα
[2, 5]	~κριτὴν κρίνειν μανθάνοντα, καὶ ἐκπληττόμενον	ὑπὸ	θορύβου τῶν πολλῶν καὶ ~τῆς
[2, 5]	τὴν ἄλλην μουσικὴν σύμπασαν, οὐχ	ὑπὸ	νόμων μεταβαλλόμενα ἀλλ' ~ὑπό τινων
[2, 11]	χρῆσθαι καὶ (κιθαρίσει ~πλὴν ὅσον	ὑπὸ	ὄρχησίν τε καὶ ᾠδήν, ψιλῷ
[2, 3]	ἂν ταῦτα ἔχειν ἐκ τῶν	ὑπὸ	σοῦ τὰ νῦν λεχθέντων. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 7]	ἂν παρὰ τὰ νῦν λεγόμενα	ὑπό	τε ~Κρητῶν καὶ Λακεδαιμονίων, ὡς
[2, 13]	πως ὡς ὁ θεὸς οὗτος	ὑπὸ	τῆς μητρυᾶς Ἥρας ~διεφορήθη τῆς
[2, 11]	χρώματα ἅμα καὶ σχήματα ἀπείληφεν	ὑπὸ	~τῆς τέχνης; ἆρά γε ἀναγκαῖον
[2, 7]	τὸ μήτε τινὰ ἀδικεῖν μήτε	ὑπό	τινος ἀδικεῖσθαι μῶν ἀηδὲς μέν,
[2, 5]	οὐχ ὑπὸ νόμων μεταβαλλόμενα ἀλλ'	~ὑπό	τινων ἀτάκτων ἡδονῶν, πολλοῦ δεουσῶν
[2, 5]	τε καὶ ἀγωγὴ πρὸς τὸν	ὑπὸ	τοῦ νόμου λόγον ~ὀρθὸν εἰρημένον,
[2, 5]	ἐθίζηται τῷ νόμῳ καὶ τοῖς	ὑπὸ	τοῦ νόμου πεπεισμένοις, ~ἀλλὰ συνέπηται
[2, 4]	ὑμῖν ἀναγκαῖόν ἐστιν φάναι τοὺς	ὑπὸ	τῶν ἡμετέρων ~ἡλικιωτῶν κριθέντας ὀρθῶς
[2, 6]	ἀγαθῶν γίγνοιτό ~ποτε. Τὰ γὰρ	ὑπὸ	τῶν πολλῶν λεγόμεν' ἀγαθὰ οὐκ
[2, 1]	συμφωνήσωσι τῷ λόγῳ ὀρθῶς ~εἰθίσθαι	ὑπὸ	τῶν προσηκόντων ἐθῶν, αὕτη σθ'
[2, 6]	δὴ καὶ τὸ ὁρᾶν (καὶ	τὸ	~ἀκούειν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τὸ
[2, 9]	~(Ἀθηναῖος) ~Ποῦ δὴ τοῦθ' ἡμῖν	τὸ	ἄριστον τῆς πόλεως, ἡλικίαις τε
[2, 4]	~ἡλικιωτῶν κριθέντας ὀρθῶς ἂν νικᾶν.	Τὸ	γὰρ ἔθος ἡμῖν τῶν νῦν
[2, 12]	τῆς περὶ τοὺς ποιητὰς αὐτούς.	Τὸ	~γὰρ τρίτον οὐδεμία ἀνάγκη ποιητῇ
[2, 7]	τοῦτο μὲν ~ἴσως ἂν συγχωρήσαιτε,	τό	γε αἰσχρῶς; ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν
[2, 10]	μὴ γιγνώσκων ἆρ' ἄν ποτε	τό	γε εὖ καὶ τὸ κακῶς
[2, 11]	τῶν ~σωμάτων; Ἆρ' ἄν ποτε	τό	γε ὀρθῶς αὐτῶν εἰργασμένον γνοίη;
[2, 10]	καὶ τῇ μαθήσει παρακολουθεῖν μὲν	τό	γε τῆς χάριτος, τὴν ἡδονήν,
[2, 5]	~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Συγχωρῶ δὴ	τό	γε τοσοῦτον καὶ ἐγὼ τοῖς
[2, 11]	~Τί δ' εἰ γιγνώσκοιμεν ὅτι	τὸ	γεγραμμένον ἢ τὸ πεπλασμένον ἐστὶν
[2, 1]	βεβαίους εὐτυχὲς ὅτῳ καὶ πρὸς	τὸ	γῆρας παρεγένετο· τέλεος δ' ~οὖν
[2, 13]	~διαπεπεράνθαι, καὶ νῦν οὕτως εἰρήσθω·	τὸ	δ' ἥμισυ λέγωμεν, ἢ πῶς
[2, 14]	(φύσιν πηδᾶν εἰθίσθαι ~πᾶν ζῷον,	τὸ	δὲ ἀνθρώπινον, ὡς ἔφαμεν, αἴσθησιν
[2, 12]	εἴτε μὴ καλὸν τὸ ~μίμημα,	τὸ	δὲ ἁρμονίας καὶ ῥυθμοῦ σχεδὸν
[2, 13]	τὴν φωνήν. ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ	δέ γε κατὰ τὴν τοῦ
[2, 8]	τε καὶ ἔτι διέλθοιμεν ἄν,	τὸ	δὲ ~κεφάλαιον αὐτῶν τοῦτο ἔστω·
[2, 14]	μέν, φαμέν, ἤδη διεληλύθαμεν αὐτοῦ,	τὸ	δὲ πειρασόμεθα ἐφεξῆς διελθεῖν. ~(Κλεινίας)
[2, 1]	ἡ συμφωνία σύμπασα μὲν ἀρετή,	~τὸ	δὲ περὶ τὰς ἡδονὰς καὶ
[2, 11]	ἀγνοοῦντες αὐτῶν ἕκαστα, οὐ ~συλλογίζονται.	Τὸ	δέ που προσήκοντα μὲν ἔχον
[2, 13]	~γυμναστικὴν προσείπωμεν. ~(Κλεινίας) ~Ὀρθότατα. ~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ	δὲ τῆς μουσικῆς, ὃ νυνδὴ
[2, 13]	λέγειν περὶ θεῶν ἀφίημι ~λέγειν,	τὸ	δὲ τοσόνδε (οἶδα, ὅτι πᾶν
[2, 2]	οἱ χοροδιδάσκαλοι ~ἀπεικάζουσιν, ὀρθῶς φθέγγεσθαι·	τὸ	δὲ τοῦ δειλοῦ τε καὶ
[2, 4]	μὲν νέοι αὐτοὶ χορεύειν ἕτοιμοι,	τὸ	δὲ τῶν πρεσβυτέρων ~ἡμῶν ἐκείνους
[2, 9]	ὁμολογεῖται; ~(Κλεινίας) ~τοῦ πέρι; ~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ	δεῖν πάντ' ἄνδρα καὶ παῖδα,
[2, 1]	~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ	δὴ μετὰ τοῦτο, ὡς ἔοικε,
[2, 6]	τυραννοῦντα ὅτι ἂν ἐπιθυμῇ, ~καὶ	τὸ	δὴ τέλος ἁπάσης μακαριότητος εἶναι
[2, 2]	μὲν σώματι καὶ τῇ φωνῇ	τὸ	διανοηθὲν εἶναι καλὸν ἱκανῶς ~ὑπηρετεῖν
[2, 5]	γίγνεται γιγνόμενα; ~(Κλεινίας) ~Πολύ που	τὸ	διαφέρον, εἰ καθάπερ παρά τε
[2, 2]	ὁπόσα μὴ καλά; ~(Κλεινίας) ~Πολὺ	τὸ	διαφέρον, ὦ ξένε, λέγεις τῆς
[2, 3]	~μεγάλην τινὰ δύναμιν ἔχει πρὸς	τὸ	διαφθεῖραι τὴν καθιερωθεῖσαν χορείαν ~ἐπικαλοῦσα
[2, 5]	μαθητὴς ἀλλὰ ~διδάσκαλος, ὥς γε	τὸ	δίκαιον, θεατῶν μᾶλλον ὁ κριτὴς
[2, 10]	~ὀρθότητα καὶ τὴν ὠφελίαν καὶ	τὸ	εὖ καὶ τὸ καλῶς τὴν
[2, 7]	τοῦθ' ὁμοίως. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ;	τὸ	καὶ ἀηδῶς καὶ μὴ συμφερόντως
[2, 7]	μὲν οὖν. ~(Ἀθηναῖος) ~Τί δέ;	τὸ	καὶ κακῶς; ~(Κλεινίας) ~Οὐκ ἂν
[2, 10]	ποτε τό γε εὖ καὶ	τὸ	κακῶς δυνατὸς εἴη ~διαγνῶναι; Λέγω
[2, 13]	ὄκνος εἰς τοὺς πολλοὺς διὰ	τὸ	~κακῶς τοὺς ἀνθρώπους αὐτὸ ὑπολαβεῖν
[2, 2]	~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί δὲ δὴ	τὸ	καλὸν χρὴ φάναι σχῆμα ἢ
[2, 2]	παιδείας. ~(Ἀθηναῖος) ~Οὐκοῦν εἰ μὲν	τὸ	καλὸν ᾠδῆς τε καὶ ὀρχήσεως
[2, 10]	ὠφελίαν καὶ τὸ εὖ καὶ	τὸ	καλῶς τὴν ἀλήθειαν εἶναι τὴν
[2, 12]	~καὶ οὐκ ἐθέλοντα τάξιν καὶ	τὸ	κατὰ μέρος σιγῆς καὶ λόγου
[2, 13]	μὲν ῥυθμοί τε καὶ ~ἁρμονίαι,	τὸ	κατὰ τὴν φωνήν. ~(Κλεινίας) ~Ναί.
[2, 14]	ταύτης ἀρχὴ μὲν τῆς παιδιᾶς	τὸ	κατὰ (φύσιν πηδᾶν εἰθίσθαι ~πᾶν
[2, 1]	πότερα τοῦτο μόνον ~ἀγαθὸν ἔχει,	τὸ	κατιδεῖν πῶς ἔχομεν τὰς φύσεις,
[2, 13]	ἂν ἐπεξέλθοι λέγων· ~ἐπεὶ καὶ	τὸ	μέγιστον ἀγαθὸν ὃ δωρεῖται λέγειν
[2, 9]	ὠφελιμωτάτων ᾠδῶν; ~(Κλεινίας) ~Ἀλλὰ ἀδύνατον	τὸ	μεθιέναι, ὥς γε τὰ νῦν
[2, 11]	~παράπαν ἀγνοῶν ὅτι ποτ' ἐστὶ	τὸ	μεμιμημένον ζῷον; ~(Κλεινίας) ~Καὶ πῶς;
[2, 10]	(Ἆρ' οὐκ, ἂν τοῦτο ~ἐξεργάζωνται,	τὸ	μὲν ἡδονὴν ἐν αὐτοῖς γίγνεσθαι
[2, 13]	ἦν ἡμῖν, τούτου δ' αὖ	τὸ	μὲν ῥυθμοί τε καὶ ~ἁρμονίαι,
[2, 8]	ῥᾴδιον εἶναι πείθειν. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν·	τὸ	μὲν τοῦ Σιδωνίου μυθολόγημα ῥᾴδιον
[2, 14]	ἐτεκέτην. ~(Κλεινίας) ~Ἀληθέστατα. ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ	τὸ	μέν, φαμέν, ἤδη διεληλύθαμεν αὐτοῦ,
[2, 8]	εἰσίοι πρῶτος τὰ ~τοιαῦτα εἰς	τὸ	μέσον ᾀσόμενος ἁπάσῃ σπουδῇ καὶ
[2, 7]	λέγεις. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἶεν· τί οὖν	τὸ	μετὰ τοῦτ' εἰπεῖν ἡμᾶς χρεών;
[2, 8]	ἀμφισβητῆσαί ποτ' ἂν ~οὐδέτερος. ~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ	μετὰ τοῦτο τοίνυν ἐμὸν ἂν
[2, 7]	ὦ φίλε νομοθέτα, φήσομεν. ~Ἀλλὰ	τὸ	μήτε τινὰ ἀδικεῖν μήτε ὑπό
[2, 10]	ἦν, ὥς φαμεν, ὀρθότης, εἰ	τὸ	~μιμηθὲν ὅσον τε καὶ οἷον
[2, 12]	εἴτε καλὸν εἴτε μὴ καλὸν	τὸ	~μίμημα, τὸ δὲ ἁρμονίας καὶ
[2, 1]	νῦν, ἢ πῶς. Φησὶν δὲ	τὸ	~νέον ἅπαν ὡς ἔπος εἰπεῖν
[2, 2]	~Ἴδωμεν δὴ τί ποτ' ἐστὶ	τὸ	νῦν αὖ λεγόμενον. ~(Κλεινίας) ~Τὸ
[2, 6]	τῆς ὑγιείας· καὶ δὴ καὶ	τὸ	ὁρᾶν (καὶ τὸ ~ἀκούειν καὶ
[2, 10]	αὐτὸ εἶναι ἐν αὐτοῖς ~καὶ	τὸ	ὀρθότατον. ~(Κλεινίας) ~Πάνυ μὲν οὖν.
[2, 10]	δ' οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Ὁ δὲ	τὸ	ὀρθῶς μὴ γιγνώσκων ἆρ' ἄν
[2, 10]	ἡ ἰσότης ἄν, ὡς ἐπὶ	τὸ	πᾶν εἰπεῖν, ~ἐξεργάζοιτο τοῦ τε
[2, 6]	δὴ τέλος ἁπάσης μακαριότητος εἶναι	τὸ	πάντα ταῦτα κεκτημένον ~ἀθάνατον εἶναι
[2, 4]	παιδιᾷ τε καὶ ἑορτάσει, ἐπειδὴ	τὸ	παρ' ἡμῖν ἡμᾶς ἐλαφρὸν ἐκλείπει
[2, 11]	ταῦτ' ἄν ποτε διαγνῶναί τις	τὸ	~παράπαν ἀγνοῶν ὅτι ποτ' ἐστὶ
[2, 14]	μηδέ γε μεθ' ἡμέραν μηδένα	τὸ	παράπαν εἰ μὴ ~σωμασκίας ἢ
[2, 6]	τὸ ~ἀκούειν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ	τὸ	παράπαν ζῆν μέγιστον μὲν κακὸν
[2, 14]	δικαστὰς ἐνεργοὺς ~ὄντας οἴνου γεύεσθαι	τὸ	παράπαν, μηδ' ὅστις βουλευσόμενος εἰς
[2, 9]	τοὺς παῖδας μέχρι ἐτῶν ὀκτωκαίδεκα	τὸ	παράπαν ~οἴνου μὴ γεύεσθαι, διδάσκοντες
[2, 9]	ἐτῶν, μέθης δὲ καὶ πολυοινίας	τὸ	παράπαν τὸν νέον ~ἀπέχεσθαι· τετταράκοντα
[2, 2]	μὲν οὔτε ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον	τὸ	παράπαν ~φθέγγεσθαι, τόδε δὲ μᾶλλον
[2, 12]	καὶ ᾄδοντες αὐτοί τε ἡδονὰς	τὸ	παραχρῆμα ἀσινεῖς ἥδωνται καὶ ~τοῖς
[2, 2]	~Τί ποτ' ἂν οὖν λέγομεν	τὸ	πεπλανηκὸς ἡμᾶς εἶναι; Πότερον οὐ
[2, 11]	γιγνώσκοιμεν ὅτι τὸ γεγραμμένον ἢ	τὸ	πεπλασμένον ἐστὶν ἄνθρωπος, καὶ ~τὰ
[2, 3]	εὕροις ~αὐτόθι· τοῦτο δ' οὖν	τὸ	περὶ μουσικὴν ἀληθές τε καὶ
[2, 11]	~(Ἀθηναῖος) ~Μὴ τοίνυν ἀπείπωμεν λέγοντες	τὸ	περὶ τὴν μουσικὴν ᾗ χαλεπόν·
[2, 4]	νέα μειράκια καὶ σχεδὸν ἴσως	τὸ	πλῆθος πάντων. ~(Κλεινίας) ~Ἴσως δῆτα.
[2, 12]	ἀκριβεστέραν ἂν παιδείαν τῆς ἐπὶ	τὸ	~πλῆθος φερούσης εἶεν μετακεχειρισμένοι καὶ
[2, 6]	εὐαισθήτως ἔχειν, ἔτι δὲ καὶ	τὸ	ποιεῖν τυραννοῦντα ὅτι ἂν ἐπιθυμῇ,
[2, 5]	βούλεται; σκοπεῖσθ' εἰ τόδε. ~(Κλεινίας)	~Τὸ	ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Δοκεῖ μοι τρίτον
[2, 3]	μᾶλλον εἰκὸς πλανᾶν ἡμᾶς. ~(Κλεινίας)	~Τὸ	ποῖον; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἐπειδὴ μιμήματα τρόπων
[2, 2]	τὸ νῦν αὖ λεγόμενον. ~(Κλεινίας)	~Τὸ	ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Καλῶς ᾄδει,
[2, 13]	ὑπολαβεῖν (καὶ γνῶναι λεχθέν. ~(Κλεινίας)	~Τὸ	ποῖον δή; ~(Ἀθηναῖος) ~Λόγος τις
[2, 8]	λυπεῖσθαι πλέον ἕπεται. Σκοτοδινιᾶν δὲ	τὸ	πόρρωθεν ὁρώμενον ~πᾶσίν τε ὡς
[2, 9]	γε. ~(Ἀθηναῖος) ~Εἰς μέν γε	τὸ	προάγειν τοίνυν αὐτοὺς μετέχειν ἡμῖν
[2, 8]	δόξαν εἰς ~τοὐναντίον τούτου καταστήσει,	τὸ	σκότος (ἀφελών, καὶ πείσει ἁμῶς
[2, 8]	ἄλλα μυρία; ~(Κλεινίας) ~Ποῖα; ~(Ἀθηναῖος)	~Τὸ	σπαρέντων ποτὲ ὀδόντων ὁπλίτας ἐξ
[2, 10]	~ἢ τοῦτο αὐτὸ μόνον αὐτοῦ	τὸ	σπουδαιότατον εἶναι, ἤ τινα ὀρθότητα,
[2, 5]	λέγομεν συμφωνίαν ἐσπουδασμέναι, διὰ δὲ	~τὸ	σπουδὴν μὴ δύνασθαι φέρειν τὰς
[2, 10]	τό γε ἴσον ἴσον οὐδὲ	τὸ	σύμμετρον ἂν εἴη ~σύμμετρον ὅλως
[2, 9]	ἁρμονία ὄνομα ~προσαγορεύοιτο, χορεία δὲ	τὸ	συναμφότερον κληθείη. Θεοὺς δὲ ἔφαμεν
[2, 2]	μὴν ὄρχησίς τε καὶ ᾠδὴ	τὸ	σύνολόν ἐστιν. ~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαῖον. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	ἐπὶ πῦρ ὀχετεύειν εἴς τε	τὸ	σῶμα ~καὶ τὴν ψυχήν, πρὶν
[2, 9]	οἵα τε ἄγειν οὔτε κατὰ	τὸ	σῶμα οὔτε κατὰ τὴν ~φωνὴν
[2, 11]	πολὺς ὄχλος ἡγούμενος ἱκανῶς γιγνώσκειν	τό	τε εὐάρμοστον ~καὶ εὔρυθμον καὶ
[2, 7]	οἶμαι, τί ποτ' ἐν αὐτῷ	τὸ	τῆς ἡδονῆς (κρεῖττον ἀγαθόν τε
[2, 1]	συνείροντας, χορούς τε ~ὠνομακέναι παρὰ	τὸ	τῆς χαρᾶς ἔμφυτον ὄνομα. ~Πρῶτον
[2, 9]	λήθῃ γίγνεσθαι μαλακώτερον ἐκ (σκληροτέρου	τὸ	τῆς ψυχῆς ~ἦθος, καθάπερ εἰς
[2, 8]	γ' εἰ μηδὲν ἕτερον, πρὸς	τό	τινα ἐθέλειν ζῆν τὸν ὅσιον
[2, 11]	αὐτῶν εἰργασμένον γνοίη; Λέγω δὲ	τὸ	~τοιόνδε, οἷον τοὺς ἀριθμοὺς τοῦ
[2, 7]	μοι μὴ ἐπὶ θεῶν λέγεσθαι	τὸ	(τοιοῦτον, ἀλλ' ἐπὶ ~πατέρων καὶ
[2, 13]	γίγνηται, τὴν ἔντεχνον ἀγωγὴν ἐπὶ	τὸ	τοιοῦτον αὐτοῦ ~γυμναστικὴν προσείπωμεν. ~(Κλεινίας)
[2, 11]	μιμημάτων· ἀλλὰ ὑπολαβεῖν ἀναγκαῖον ὅτι	τὸ	~τοιοῦτόν γε πολλῆς ἀγροικίας μεστὸν
[2, 4]	~Ἀλλ' ὦ μακάριε, μὴ ταχὺ	τὸ	τοιοῦτον κρίνωμεν, ἀλλὰ διαιροῦντες αὐτὸ
[2, 3]	~Ἐν Αἰγύπτῳ δὲ δὴ πῶς	τὸ	τοιοῦτον φῂς νενομοθετῆσθαι; ~(Ἀθηναῖος) ~Θαῦμα
[2, 11]	φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν τε αἰσθέσθαι διὰ	τὸ	τοὺς ποιητὰς ~φαυλοτέρους εἶναι ποιητὰς
[2, 11]	ὡς ὀρθῶς, ἔπειθ' ὡς εὖ,	τὸ	τρίτον, εἴργασται ~τῶν εἰκόνων ἡτισοῦν
[2, 10]	εἶναι, ἤ τινα ὀρθότητα, ἢ	τὸ	τρίτον ~ὠφελίαν; Οἷον δὴ λέγω
[2, 1]	τῷ ~βίῳ, θεοὶ (δὲ οἰκτίραντες	τὸ	τῶν ἀνθρώπων ἐπίπονον πεφυκὸς γένος,
[2, 8]	πείθεσθαι πράττειν τοῦτο ὅτῳ μὴ	τὸ	~χαίρειν τοῦ λυπεῖσθαι πλέον ἕπεται.
[2, 11]	τοσοῦτον ὥστε ῥήματα ἀνδρῶν ποιήσασαι	τὸ	χρῶμα γυναικῶν ~καὶ μέλος ἀποδοῦναι,
[2, 5]	ταὐτοῦ ~στόματος οὗπερ τοὺς θεοὺς	(ἐπεκαλέσατο	μέλλων κρίνειν, ἐκ τούτου ~ψευδόμενον
[2, 9]	ἐπίκουρον τῆς τοῦ ~γήρως αὐστηρότητος	ἐδωρήσατο	τὸν οἶνον φάρμακον, ὥστε ἀνηβᾶν
[2, 8]	ὅτι τούτου ψεῦδος λυσιτελέστερον ἂν	~(ἐψεύσατό	ποτε καὶ δυνάμενον μᾶλλον ποιεῖν
[2, 8]	μὲν τοῦ Σιδωνίου μυθολόγημα ῥᾴδιον	ἐγένετο	πείθειν, οὕτως ἀπίθανον ~ὄν, καὶ
[2, 1]	ὅτῳ καὶ πρὸς τὸ γῆρας	παρεγένετο·	τέλεος δ' ~οὖν ἔστ' ἄνθρωπος
[2, 3]	γεγονέναι. Ὥσθ' ὅπερ ἔλεγον, εἰ	δύναιτό	τις ἑλεῖν αὐτῶν καὶ ~ὁπωσοῦν
[2, 7]	εἴ τις ἐν τῇ χώρᾳ	φθέγξαιτο	ὡς εἰσίν τινες ~(ἄνθρωποί ποτε
[2, 8]	ἢ τί πείσας μέγιστον ~ἀγαθὸν	ἐργάσαιτο	ἂν πόλιν, τούτου δὲ πέρι
[2, 9]	οὔτε κατὰ τὴν ~φωνὴν εἴη,	φθέγγοιτο	δ' ἀεὶ ἀτάκτως καὶ πηδῷ,
[2, 6]	(καὶ δηΐ ων” τοιοῦτος ὢν	ὀρέγοιτο	ἐγγύθεν ~ἱστάμενος, ἄδικος δὲ ὢν
[2, 4]	(θαύματα ἐπιδεικνὺς μάλιστ' ἂν νικᾶν	ἡγοῖτο·	τούτων δὴ τοιούτων καὶ ~ἑτέρων
[2, 9]	ᾆδον τὰ κάλλιστα μέγιστ' ἂν	ἐξεργάζοιτο	~ἀγαθά; ἢ τοῦτο ἀνοήτως οὕτως
[2, 10]	ὡς ἐπὶ τὸ πᾶν εἰπεῖν,	~ἐξεργάζοιτο	τοῦ τε τοσούτου καὶ τοῦ
[2, 10]	ὅσον τε καὶ οἷον ἦν	ἀποτελοῖτο.	~(Κλεινίας) ~Πῶς γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος)
[2, 5]	~εἶπες σὺ νυνδὴ δεῖν εἶναι,	γίγνοιτο.	~(Ἀθηναῖος) ~Φέρε δή, συνομολογησώμεθα τὰ
[2, 10]	εἴ τις ἄρα που καὶ	~γίγνοιτο,	ἀλλ' ἐκείνην τὴν ἔχουσαν τὴν
[2, 7]	ἄτοπος αὐτῶν ὁ λόγος ἂν	~γίγνοιτο.	Βούλομαι δέ μοι μὴ ἐπὶ
[2, 9]	τρόπος οὐκ ἂν ~παντάπασιν ἀσχήμων	(γίγνοιτο.	~(Κλεινίας) ~Οὐδαμῶς. ~(Ἀθηναῖος) ~Ποίαν δὲ
[2, 4]	καὶ πράττοιτ' ἄν, εἰ ~ταύτῃ	γίγνοιτο;	~(Κλεινίας) ~Τάχ' ἄν. ~(Ἀθηναῖος) ~Ἀλλ'
[2, 9]	τοῦτο εὔλογον ~οὕτω γιγνόμενον ἂν	γίγνοιτο.	~(Κλεινίας) ~Τί μήν; ~(Ἀθηναῖος) ~Ἆρ'
[2, 6]	αὐτῷ μηδὲν τῶν λεγομένων ἀγαθῶν	γίγνοιτό	~ποτε. Τὰ γὰρ ὑπὸ τῶν
[2, 10]	~ἀλλ' αὐτοῦ τούτου μόνου ἕνεκα	γίγνοιτο	τοῦ συμπαρεπομένου τοῖς ἄλλοις, τῆς
[2, 7]	δικαίῳ χωριζόμενον ἡδονῆς ἀγαθὸν ἂν	γίγνοιτο;	~φέρε, κλέος τε καὶ ἔπαινος
[2, 7]	ἄτοπος ~ἂν οἶμαι καὶ ἄπορος	φαίνοιτο	τοῦ συμφωνούντως ἑαυτῷ λέγειν· εἰ
[2, 7]	δ' αὖ τὸν ~δικαιότατον εὐδαιμονέστατον	ἀποφαίνοιτο	βίον εἶναι, ζητοῖ που πᾶς
[2, 4]	~Ἄτοπον ἤρου· τίς γὰρ ἂν	ἀποκρίνοιτό	σοι τοῦτο ὡς γνοὺς ἄν
[2, 11]	τε γάρ τις μέγιστ' ἂν	βλάπτοιτο,	(ἤθη ~κακὰ φιλοφρονούμενος, χαλεπώτατόν τε
[2, 9]	τῶν ἄλλων μὲν ζῴων οὐδὲν	ἐφάπτοιτο,	ἡ δὲ ἀνθρώπου φύσις ἔχοι
[2, 9]	καὶ βαρέος συγκεραννυμένων, ἁρμονία ὄνομα	~προσαγορεύοιτο,	χορεία δὲ τὸ συναμφότερον κληθείη.
[2, 1]	~ἀναπαύλας τε αὐτοῖς τῶν πόνων	ἐτάξαντο	τὰς τῶν ἑορτῶν ἀμοιβὰς τοῖς
[2, 12]	συνουσίαν ~συγγενόμενοι καὶ ἀκολουθήσαντες, ὁπότε	ἀφηγοῖντο	οἱ νήφοντες τοῖς μὴ ~νήφουσιν;
[2, 9]	αἰσχυντηλῶς ᾄδοντες ἀπροθύμως ἂν τοῦτ'	~ἐργάζοιντο;	~(Κλεινίας) ~Ἀναγκαιότατα μέντοι λέγεις. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 9]	~πεφωνασκηκότες ἰσχνοί τε καὶ ἄσιτοι	ἀναγκάζοιντο	ᾄδειν οἱ τοιοῦτοι, ~παντάπασίν που
[2, 12]	καὶ μᾶλλον φίλοι ἢ πρότερον	ἀπαλλάττοιντο	ἀλλήλων, ~ἀλλ' οὐχ (ὥσπερ τὰ
[2, 1]	δὲ ἃ χρὴ στέργειν, τοῦτ'	~αὐτὸ	ἀποτεμὼν τῷ λόγῳ καὶ παιδείαν
[2, 13]	καὶ τὸν οἶνον ἐπὶ τοῦτ'	αὐτὸ	δεδώρηται. ~Ἐγὼ δὲ τὰ μὲν
[2, 10]	γίγνεσθαι παρεπόμενον, ἐὰν γίγνηται, ~χάριν	αὐτὸ	δικαιότατον ἂν εἴη προσαγορεύειν; ~(Κλεινίας)
[2, 10]	τῶν προσφερομένων λέγομεν ἑκάστοτε, τοῦτ'	αὐτὸ	εἶναι ἐν αὐτοῖς ~καὶ τὸ
[2, 11]	ὅπερ εἴπομεν, ὡς ὀρθῶς γε	αὐτὸ	ἔχει, ~γνώσεταί ποτε ἐν ὁτῳοῦν;
[2, 8]	οὕτως ἔχον, ὡς καὶ ~νῦν	αὐτὸ	ᾕρηχ' ὁ λόγος ἔχειν, εἴπερ
[2, 4]	τὸ τοιοῦτον κρίνωμεν, ἀλλὰ διαιροῦντες	αὐτὸ	κατὰ ~μέρη σκοπώμεθα τοιῷδέ τινι
[2, 10]	συμπαρέπεταί τις χάρις, ~ἢ τοῦτο	αὐτὸ	μόνον αὐτοῦ τὸ σπουδαιότατον εἶναι,
[2, 4]	ἐπιταττόμενος ᾧτινι τρόπῳ, νικήσῃ δὲ	αὐτὸ	τοῦτο ὅτι μάλιστα ~ἀπεργασάμενος καὶ
[2, 13]	διὰ τὸ ~κακῶς τοὺς ἀνθρώπους	αὐτὸ	ὑπολαβεῖν (καὶ γνῶναι λεχθέν. ~(Κλεινίας)
[2, 3]	ἄν; ~(Ἀθηναῖος) ~Νῦν δέ γε	αὐτὸ	ὡς ἔπος εἰπεῖν ἐν πάσαις
[2, 13]	βοᾷ ἀτάκτως, καὶ ~ὅταν ἀκταινώσῃ	ἑαυτὸ	τάχιστα, ἀτάκτως αὖ πηδᾷ. Ἀναμνησθῶμεν
[2, 9]	μέγιστ' ἂν ἐξεργάζοιτο ~ἀγαθά; ἢ	τοῦτο	ἀνοήτως οὕτως ἀφήσομεν, ὃ κυριώτατον
[2, 2]	χαρᾶς ἔμφυτον ὄνομα. ~Πρῶτον δὴ	τοῦτο	ἀποδεξώμεθα; Θῶμεν παιδείαν εἶναι πρώτην
[2, 10]	ὅσοις συμπαρέπεταί τις χάρις, ~ἢ	τοῦτο	αὐτὸ μόνον αὐτοῦ τὸ σπουδαιότατον
[2, 3]	ἢ μοχθηρίαν; ~(Κλεινίας) ~Οὔτοι δὴ	τοῦτό	γε λόγον ἔχει· πῶς γὰρ
[2, 10]	μίμησίς τε (καὶ ἀπεικασία· καὶ	τοῦτό	γε μῶν οὐκ ἂν ~σύμπαντες
[2, 10]	γὰρ οὔ; ~(Ἀθηναῖος) ~Καὶ μὴν	τοῦτό	γε πᾶς ἂν ὁμολογοῖ περὶ
[2, 3]	ἕτερα φαῦλ' ἂν εὕροις ~αὐτόθι·	τοῦτο	δ' οὖν τὸ περὶ μουσικὴν
[2, 3]	τὰ τὴν ~ὀρθότητα φύσει παρεχόμενα.	Τοῦτο	δὲ θεοῦ ἢ θείου τινὸς
[2, 3]	ἢ μέλους ἢ ῥήματος ἐχόμενον,	~τοῦτο	διδάσκοντα καὶ τοὺς τῶν εὐνόμων
[2, 10]	προσέχων τούτῳ τὸν νοῦν δρῶ	τοῦτο,	εἴπερ· ἀλλ' ὁ λόγος ὅπῃ
[2, 10]	τέχναι εἰκαστικαί; (Ἆρ' οὐκ, ἂν	τοῦτο	~ἐξεργάζωνται, τὸ μὲν ἡδονὴν ἐν
[2, 5]	μὴ σαφῶς λέγων ἃ διανοοῦμαι	τοῦτο	ἐποίησα καὶ ἔπαθον· ἀλλ' ἃ
[2, 8]	ἄν, τὸ δὲ ~κεφάλαιον αὐτῶν	τοῦτο	ἔστω· τὸν αὐτὸν ἥδιστόν τε
[2, 9]	δεῖ πρὸς ταῦτα οἶμαι, ὅπῃ	τοῦτο	εὔλογον ~οὕτω γιγνόμενον ἂν γίγνοιτο.
[2, 4]	ἂν νενικηκὼς εἴη; τοῦτο μετὰ	τοῦτο·	ἦ γάρ; ~(Κλεινίας) ~Ναί. ~(Ἀθηναῖος)
[2, 8]	σμικρὸν ὄφελος, εἰ καὶ μὴ	τοῦτο	ἦν οὕτως ἔχον, ὡς καὶ
[2, 9]	καὶ χαίρει ~τε ἧττον πράττων	τοῦτο	καὶ ἀνάγκης γιγνομένης αἰσχύνοιτ' ἂν
[2, 4]	(Ἆρ' οὐκ ὀρθῶς λέγεταί τε	τοῦτο	καὶ πράττοιτ' ἄν, εἰ ~ταύτῃ
[2, 7]	ἀνάγκης αἰσχρῶς ἂν ζῆν; Ἢ	τοῦτο	μὲν ~ἴσως ἂν συγχωρήσαιτε, τό
[2, 2]	ταῖς ψυχαῖς ~πορίζουσαν δύναμιν. Ἀλλὰ	τοῦτο	μὲν οὔτε ἀνεκτὸν οὔτε ὅσιον
[2, 4]	οὖν ~ὀρθῶς ἂν νενικηκὼς εἴη;	τοῦτο	μετὰ τοῦτο· ἦ γάρ; ~(Κλεινίας)
[2, 1]	σκεπτέον ἐκεῖνο περὶ αὐτῶν, πότερα	τοῦτο	μόνον ~ἀγαθὸν ἔχει, τὸ κατιδεῖν
[2, 9]	ἕξιν τῶν νέων· μετὰ δὲ	τοῦτο	οἴνου μὲν δὴ γεύεσθαι τοῦ
[2, 9]	~Πῶς οὖν πρέπον ἂν εἴη	τοῦτο;	ὁρᾶτε εἰ τῇδε. ~(Κλεινίας) ~Πῇ
[2, 4]	ᾧτινι τρόπῳ, νικήσῃ δὲ αὐτὸ	τοῦτο	ὅτι μάλιστα ~ἀπεργασάμενος καὶ κριθῇ
[2, 8]	ἂν ἑκὼν ἐθέλοι πείθεσθαι πράττειν	τοῦτο	ὅτῳ μὴ τὸ ~χαίρειν τοῦ
[2, 2]	ὀρθῶς· εἰ δὲ ἀγνοοῦμέν γε	τοῦτο,	~οὐδ' εἴ τις παιδείας ἐστὶν
[2, 9]	δὲ ἀνθρώπου φύσις ἔχοι ~μόνη	τοῦτο·	τῇ δὴ τῆς κινήσεως (τάξει
[2, 8]	ἂν ~οὐδέτερος. ~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ μετὰ	τοῦτο	τοίνυν ἐμὸν ἂν εἴη λέγειν.
[2, 4]	τίς γὰρ ἂν ἀποκρίνοιτό σοι	τοῦτο	ὡς γνοὺς ἄν ποτε πρὶν
[2, 1]	~(Ἀθηναῖος) ~Τὸ δὴ μετὰ	τοῦτο,	ὡς ἔοικε, σκεπτέον ἐκεῖνο περὶ
[2, 6]	καλὰ μετὰ δικαιοσύνης ~πράττοι καὶ	κτῷτο,	καὶ δὴ (καὶ δηΐ ων”
[2, 7]	δικαιότατος δ' ἕτερος; Εἰ δὴ	δύο	φαῖεν, ~ἐροίμεθ' ἂν ἴσως αὐτοὺς
[2, 10]	ἢ μή τις χαίρει τῳ,	τό	γε ἴσον ἴσον οὐδὲ τὸ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 13/06/2006