discours, paragraphes
[12, 69]	δὲ αὑτῷ πιστεύειν. ~Ὑμεῖς δέ,	ὦ	ἄνδρες Αθηναῖοι, πραττούσης μὲν τῆς
[12, 11]	δὲ οὐχ ὅσον ὡμολόγητο εἶχεν,	ὦ	ἄνδρες δικασταί, ἀλλὰ τρία τάλαντα
[12, 34]	καὶ ὑεῖς; ἀπεψηφίσασθε; Δεῖ γάρ,	ὦ	ἄνδρες δικασταί, Ερατοσθένην δυοῖν θάτερον
[12, 37]	ἐσχάταις ζημίαις κολάζεσθαι; ~Ἐγὼ τοίνυν,	ὦ	ἄνδρες δικασταί, ἠξίουν ἱκανὰ εἶναι
[12, 74]	τῇ ἡμέρα ἠκκλησιάζετε. ~Θηραμένης δέ,	ὦ	ἄνδρες δικασταί, (καὶ τούτων ὑμᾶς
[12, 49]	πολιτῶν βλάβῃ. ~Καὶ μὲν δή,	ὦ	ἄνδρες δικασταί, ὅσοι κακόνοι ἦσαν
[12, 71]	τιμωρίαν κομιεῖσθε. ~Καὶ τὸ τελευταῖον,	ὦ	ἄνδρες δικασταί, οὐ πρότερον εἴασε
[12, 3]	δημοσίων ὀργίζεσθαι. ~Ἐγὼ μὲν οὖν,	ὦ	ἄνδρες δικασταί, οὔτ' ἐμαυτοῦ πώποτε
[12, 1]	ἄρξασθαί μοι δοκεῖ ἄπορον εἶναι,	ὦ	ἄνδρες δικασταί, τῆς κατηγορίας, ἀλλὰ
[12, 24]	~Ἀναβιβασάμενος δ' αὐτὸν βούλομαι ἐρέσθαι,	ὦ	ἄνδρες δικασταί. Τοιαύτην γὰρ γνώμην
[12, 32]	εἶναι ἐξελεγχθῆναι. ~Χρῆν δέ σε,	ὦ	Ερατόσθενες, εἴπερ ἦσθα χρηστός, πολὺ
[12, 26]	πάσχειν ἢ δίκαια; Ἄδικα. ~Εἶτ'	ὦ	σχετλιώτατε πάντων, ἀντέλεγες μὲν ἵνα
[12, 79]	ὑμῖν ἐκεῖνος ὁ καιρός, ἐν	ᾧ	δεῖ συγγνώμην καὶ ἔλεον μὴ
[12, 92]	ἠναγκάζεσθε πολεμεῖν τοιοῦτον πόλεμον, ἐν	ᾧ	ἡττηθέντες μὲν τοῖς νικήσασι τὸ
[12, 13]	δὲ αὐτόθι Θέογνιν ἑτέρους φυλάττοντα·	ᾧ	παραδόντες ἐμὲ πάλιν ᾤχοντο. Ἐν
[12, 69]	Αθηναῖοι, πραττούσης μὲν τῆς ἐν	Αρείπάγῳ	βουλῆς σωτήρια, ἀντιλεγόντων δὲ πολλῶν
[12, 22]	κακὸν οὐδ' αἰσχρὸν εἰργασμένοι εἰσίν.	Ἐγὼ	δ' ἐβουλόμην ἂν αὐτοὺς ἀληθῆ
[12, 9]	ἐργαστήριον ἐλθόντες τὰ ἀνδράποδα ἀπεγράφοντο.	~Ἐγὼ	δὲ Πείσωνα μὲν ἠρώτων εἰ
[12, 3]	ἢ ὑπὲρ τῶν δημοσίων ὀργίζεσθαι.	~Ἐγὼ	μὲν οὖν, ὦ ἄνδρες δικασταί,
[12, 5]	οὐ τοιαῦτα ποιεῖν ἐτόλμων, ὡς	ἐγὼ	περὶ τῶν ἐμαυτοῦ πρῶτον εἰπὼν
[12, 51]	ἐχθροὺς φίλους, ὡς ἀμφότερα ταῦτα	ἐγὼ	πολλοῖς τεκμηρίοις παραστήσω, καὶ τὰς
[12, 61]	δεῖ μάρτυρας παρασχέσθαι· ὅμως δέ·	ἐγώ	τε γὰρ δέομαι ἀναπαύσασθαι, ὑμῶν
[12, 17]	εἰς τὸ δεσμωτήριον ἀπαγάγοι. ~Καὶ	ἐγὼ	τοιαῦτα πεπυσμένος τῆς ἐπιούσης νυκτὸς
[12, 37]	ὑμῶν ταῖς ἐσχάταις ζημίαις κολάζεσθαι;	~Ἐγὼ	τοίνυν, ὦ ἄνδρες δικασταί, ἠξίουν
[12, 95]	ἔτι πολλῶν ὄντων εἰπεῖν τοσαῦτα	λέγω.	Ὅσοι δ' ἐκ Πειραιῶς ἐστε,
[12, 14]	ὑπάρχοντος ἤδη. ~Καλέσας δὲ Δάμνιππον	λέγω	πρὸς αὐτὸν τάδε, ἐπιτήδειος μέν
[12, 47]	πρὸς μὲν οὖν τούτους τοσαῦτα	λέγω,	τοὺς δὲ μάρτυράς μοι κάλει.
[12, 50]	τοίνυν μὴ φανήσεται ἐν τῷ	λόγῳ	τοῖς τριάκοντα ἐναντιούμενος· εἰ δὲ
[12, 34]	~Τοῦτο μέντοι οὐ φεύγω, ἀλλ'	ὁμολογῶ	σοι, εἰ βούλει, ἀντειπεῖν. Θαυμάζω
[12, 77]	τοιούτων τυγχάνοι, πολλὰς πίστεις αὐτοῖς	ἔργῳ	δεδωκὼς καὶ παρ' ἐκείνων ὅρκους
[12, 6]	τιμωρεῖσθαι μὲν δοκεῖν, τῷ δ'	ἔργω	χρηματίζεσθαι· πάντως δὲ τὴν μὲν
[12, 34]	αὑτῶν λέγειν. ~Τοῦτο μέντοι οὐ	φεύγω,	ἀλλ' ὁμολογῶ σοι, εἰ βούλει,
[12, 42]	ἐπὶ τῶν τετρακοσίων ἐν τῷ	στρατοπέδῳ	ὀλιγαρχίαν καθιστὰς ἔφευγεν ἐξ Ελλησπόντου
[12, 16]	ὅτι Ερατοσθένης αὐτὸν ἐν τῇ	ὁδῷ	λαβὼν εἰς τὸ δεσμωτήριον ἀπαγάγοι.
[12, 30]	τῇ οἰκία ἀλλ' ἐν τῇ	ὁδῷ,	σῴζειν τε αὐτὸν καὶ τὰ
[12, 94]	ὧν ὑμεῖς νῦν ἐν τῷ	θαρραλέῳ	ὄντες, καθ' ὅσον δύνασθε, καὶ
[12, 16]	ἀνεῳγμέναι ἔτυχον. Ἀφικόμενος δὲ εἰς	Αρχένεω	τοῦ ναυκλήρου ἐκεῖνον. Πέμπω εἰς
[12, 34]	ὁμολογῶ σοι, εἰ βούλει, ἀντειπεῖν.	Θαυμάζω	δὲ τί ἄν ποτ' ἐποίησας
[12, 49]	ὧν οὐχ οἷόν τ' ἦν	μείζω	κακὰ γενέσθαι τῇ πόλει. Ὁπόσοι
[12, 55]	εἰς τὴν ἀρχὴν κατέστησαν, πολὺ	μείζω	στάσιν καὶ πόλεμον ἐπὶ τοὺς
[12, 24]	περὶ τούτου διαλέγεσθαι ἀσεβὲς εἶναι	νομίζω,	ἐπὶ δὲ τῇ τούτου βλάβῃ
[12, 37]	τὰ κατηγορημένα· μέχρι γὰρ τούτου	νομίζω	χρῆναι κατηγορεῖν, ἕως ἂν θανάτου
[12, 15]	σωθῆναι, ἐνθυμουμένῳ ὅτι, ἐὰν μὲν	λάθω,	σωθήσομαι, ἐὰν δὲ ληφθῶ, ἡγούμην
[12, 41]	λεγόντων ὑπὲρ αὐτοῦ, πλὴν ὅταν	ἐνθυμηθῶ	ὅτι τῶν αὐτῶν ἐστιν αὐτούς
[12, 15]	μὲν λάθω, σωθήσομαι, ἐὰν δὲ	ληφθῶ,	ἡγούμην μέν, εἰ Θέογνις εἴη
[12, 80]	~Μηδ' ὧν φασι μέλλειν πράξειν	πλείω	χάριν αὐτοῖς ἴστε, ἢ ὧν
[12, 16]	ἔδει με ἐκείνων ἐπὶ τῇ	αὐλείῳ	θύρᾳ τὴν φυλακὴν ποιουμένων· τριῶν
[12, 25]	ἐποίουν. Ἦσθα δ' ἐν τῷ	βουλευτηρίῳ,	ὅτε οἱ λόγοι ἐγίγνοντο περὶ
[12, 14]	ἐπιτήδειος μέν μοι τυγχάνεις ὤν,	ἥκω	δ' εἰς τὴν σὴν οἰκίαν,
[12, 14]	δ' εἰς τὴν σὴν οἰκίαν,	ἀδικῶ	δ' οὐδέν, χρημάτων δ' ἕνεκα
[12, 89]	τοσοῦτοι παρασκευάζονται; ~Καὶ μὲν δὴ	πολλῷ	ῥᾷον ἡγοῦμαι εἶναι ὑπὲρ ὧν
[12, 15]	ἐδόκει μοι ταύτῃ πειρᾶσθαι σωθῆναι,	ἐνθυμουμένῳ	ὅτι, ἐὰν μὲν λάθω, σωθήσομαι,
[12, 77]	οὐκ ἐμοὶ δεῖ πιστεῦσαι, ἀλλὰ	ἐκείνῳ·	πάντα γὰρ τὰ ὑπ' ἐμοῦ
[12, 64]	εἰς ἐκεῖνον ἀναφερομένας, τούς τ'	ἐκείνῳ	συνόντας τιμᾶσθαι πειρωμένους, ὥσπερ πολλῶν
[12, 64]	προσαπολωλέναι, πλὴν εἴ τις ἐτύγχανεν	ἐκείνῳ	τἀναντία πράττων· νῦν δὲ ὁρῶ
[12, 62]	γὰρ ταῦτα ἀπολογήσεσθαι αὐτόν, ὅτι	ἐκείνῳ	φίλος ἦν καὶ τῶν αὐτῶν
[12, 26]	ἀπολέσαι, ἐπειδὴ δὲ ἐπὶ σοὶ	μόνῳ	ἐγένετο καὶ σῶσαι Πολέμαρχον καὶ
[12, 2]	ἢ ἐν τῷ πρὸ τοῦ	χρόνῳ.	Πρότερον μὲν γὰρ ἔδει τὴν
[12, 62]	ὡς ἂν δύνωμαι διὰ βραχυτάτων	διδάξω.	Δέομαι δ' ὑμῶν ἀκοῦσαι ὑπέρ
[12, 16]	εἰς Αρχένεω τοῦ ναυκλήρου ἐκεῖνον.	Πέμπω	εἰς ἄστυ, πευσόμενον περὶ τοῦ
[12, 74]	ὅμοια πράττοντας αὑτῷ, δοκοῦντα δὲ	Λυσάνδρῳ	καὶ Λακεδαιμονίοις λέγοι. μετ' ἐκεῖνον
[12, 67]	Αριστοκράτους ἔργων. ~Βουλόμενος δὲ τῷ	ὑμετέρῳ	πλήθει δοκεῖν πιστὸς εἶναι Αντιφῶντα
[12, 49]	δικασταί, ὅσοι κακόνοι ἦσαν τῷ	ὑμετέρῳ	πλήθει, οὐδὲν ἔλαττον εἶχον σιωπῶντες·
[12, 43]	τῶν συνωμοτῶν, ἐναντία δὲ τῷ	ὑμετέρῳ	πλήθει πράττοντες· ὧν Ερατοσθένης καὶ
[12, 42]	~Οὐ γὰρ νῦν πρῶτον τῷ	ὑμετέρῳ	πλήθει τὰ ἐναντία ἔπραξεν, ἀλλὰ
[12, 60]	~Μισθωσάμενοι δὲ πάντας ἀνθρώπους ἐπ'	ὀλέθρῳ	τῆς πόλεως, καὶ πόλεις ἐπάγοντες,
[12, 64]	ἐκείνῳ τἀναντία πράττων· νῦν δὲ	ὁρῶ	τάς τε ἀπολογίας εἰς ἐκεῖνον
[12, 62]	παραστῇ, ὡς Ερατοσθένους κινδυνεύοντος Θηραμένους	κατηγορῶ.	Πυνθάνομαι γὰρ ταῦτα ἀπολογήσεσθαι αὐτόν,
[12, 43]	μὲν τοίνυν μεταξὺ βίον αὐτοῦ	παρήσω·	ἐπειδὴ δὲ ἡ ναυμαχία καὶ
[12, 51]	ἀμφότερα ταῦτα ἐγὼ πολλοῖς τεκμηρίοις	παραστήσω,	καὶ τὰς πρὸς ἀλλήλους διαφορὰς
[12, 12]	με ἔφασκεν, εἰ τὸ σῶμα	σώσω.	Ἐξιοῦσι δ' ἐμοὶ καὶ Πείσωνι
[12, 25]	δεδιὼς ἐποίουν. Ἦσθα δ' ἐν	τῷ	βουλευτηρίῳ, ὅτε οἱ λόγοι ἐγίγνοντο
[12, 6]	εἶναι πρόφασιν τιμωρεῖσθαι μὲν δοκεῖν,	τῷ	δ' ἔργω χρηματίζεσθαι· πάντως δὲ
[12, 31]	ἐλθεῖν καὶ καταλαβοῦσιν ἐξάρνοις γενέσθαι.	τῷ	δὲ Ερατοσθένει ἐξῆν εἰπεῖν ὅτι
[12, 27]	πίστιν παρ' αὐτοῦ ἐλάμβανον. Ἔπειτα	τῷ	ἧττον εἰκὸς ἦν προσταχθῆναι ἢ
[12, 94]	~Ἀνθ' ὧν ὑμεῖς νῦν ἐν	τῷ	θαρραλέῳ ὄντες, καθ' ὅσον δύνασθε,
[12, 78]	τῶν δὲ ἀπόντων ἐπιθυμῶν, καὶ	τῷ	καλλίστῳ ὀνόματι χρώμενος δεινοτάτων ἔργων
[12, 50]	ὅπως τοίνυν μὴ φανήσεται ἐν	τῷ	λόγῳ τοῖς τριάκοντα ἐναντιούμενος· εἰ
[12, 2]	μοι δοκοῦμεν πείσεσθαι ἢ ἐν	τῷ	πρὸ τοῦ χρόνῳ. Πρότερον μὲν
[12, 42]	καὶ ἐπὶ τῶν τετρακοσίων ἐν	τῷ	στρατοπέδῳ ὀλιγαρχίαν καθιστὰς ἔφευγεν ἐξ
[12, 67]	τῶν Αριστοκράτους ἔργων. ~Βουλόμενος δὲ	τῷ	ὑμετέρῳ πλήθει δοκεῖν πιστὸς εἶναι
[12, 49]	ἄνδρες δικασταί, ὅσοι κακόνοι ἦσαν	τῷ	ὑμετέρῳ πλήθει, οὐδὲν ἔλαττον εἶχον
[12, 43]	δὲ τῶν συνωμοτῶν, ἐναντία δὲ	τῷ	ὑμετέρῳ πλήθει πράττοντες· ὧν Ερατοσθένης
[12, 42]	ἐπαινεῖν. ~Οὐ γὰρ νῦν πρῶτον	τῷ	ὑμετέρῳ πλήθει τὰ ἐναντία ἔπραξεν,
[12, 37]	κατηγορεῖν, ἕως ἂν θανάτου δόξῃ	τῷ	φεύγοντι ἄξια εἰργάσθαι. Ταύτην γὰρ
[12, 36]	τοὺς ἐκ τῆς θαλάττης ἀνελέσθαι,	θανάτῳ	ἐζημιώσατε, ἡγούμενοι χρῆναι τῇ τῶν
[12, 78]	δὲ ἀπόντων ἐπιθυμῶν, καὶ τῷ	καλλίστῳ	ὀνόματι χρώμενος δεινοτάτων ἔργων διδάσκαλος
[12, 14]	ὑπέσχετο ταῦτα ποιήσειν. Ἐδόκει δ'	αὐτῷ	βέλτιον εἶναι πρὸς Θέογνιν μνησθῆναι·
[12, 50]	δῆλος ἔσται ὅτι ἐκεῖνά τε	αὐτῷ	ἤρεσκε, καὶ τοσοῦτον ἐδύνατο ὥστε
[12, 74]	μάρτυρας παρέξομαἰ) εἶπεν ὅτι οὐδὲν	αὐτῷ	μέλοι τοῦ ὑμετέρου θορύβου, ἐπειδὴ
[12, 27]	~Καὶ μὴν οὐδὲ τοῦτο εἰκὸς	αὐτῷ	πιστεύειν, εἴπερ ἀληθῆ λέγει φάσκων
[12, 29]	ἀρχὴ ἰσχυροτέρα αὐτῆς, ὑφ' ἧς	αὐτῷ	προσετάττετο παρὰ τὸ δίκαιον ἀνθρώπους
[12, 27]	ἀληθῆ λέγει φάσκων ἀντειπεῖν, ὡς	αὐτῷ	προσετάχθη. Οὐ γὰρ δήπου ἐν
[12, 38]	~Οὐ γὰρ δὴ οὐδὲ τοῦτο	αὐτῷ	προσήκει ποιῆσαι, ὅπερ ἐν τῇδε
[12, 29]	ἀνθρώπους ἀπολλύναι, ἴσως ἂν εἰκότως	αὐτῷ	συγγνώμην εἴχετε· νῦν δὲ παρὰ
[12, 81]	ἀπολογίας ἀνοίσει καὶ μεθ' ὧν	αὐτῷ	ταῦτα πέπρακται. Ὁ μέντοι ἀγὼν
[12, 74]	εἰδείη τοὺς τὰ ὅμοια πράττοντας	αὑτῷ,	δοκοῦντα δὲ Λυσάνδρῳ καὶ Λακεδαιμονίοις
[12, 67]	Αντιφῶντα καὶ Αρχεπτόλεμον φιλτάτους ὄντας	αὑτῷ	κατηγορῶν ἀπέκτεινεν, εἰς τοσοῦτον δὲ
[12, 68]	μὲν οὐδενὶ ἠθέλησεν, ἐκέλευσε δὲ	αὑτῷ	πιστεύειν. ~Ὑμεῖς δέ, ὦ ἄνδρες
[12, 10]	λαβεῖν. ~Ἐπειδὴ δὲ ὤμοσεν, ἐξώλειαν	ἑαυτῷ	καὶ τοῖς παισὶν ἐπαρώμενος, λαβὼν
[12, 40]	ἀλλ' ὅτι ἑαυτοῖς τὴν ἀρχὴν	οὕτω	βεβαιοτέραν ἐνόμιζον εἶναι. ~Πολλάκις οὖν
[12, 76]	δέκα δ' ἐκ τῶν παρόντων·	οὕτω	γὰρ τὴν ὑμετέραν ἀσθένειαν ἑώρων
[12, 73]	ἀπέφαινεν. ὑμεῖς δ' ὅμως καὶ	οὕτω	διακείμενοι ἐθορυβεῖτε ὡς οὐ ποιήσοντες
[12, 17]	εἰπεῖν δι' ἥντινα ἔμελλεν ἀποθανεῖσθαι·	οὕτω	πολλοῦ ἐδέησε κριθῆναι καὶ ἀπολογήσασθαι.
[12, 86]	πονηρίας· ἐβουλόμην μέντ' ἂν αὐτοὺς	οὕτω	προθύμους εἶναι σῴζειν τὴν πόλιν,
[12, 92]	ἐστε, σκέψασθε ὅτι ὑπὸ τούτων	οὕτω	σφόδρα ἤρχεσθε, ὥστε ἀδελφοῖς καὶ
[12, 13]	παραδόντες ἐμὲ πάλιν ᾤχοντο. Ἐν	τοιούτῳ	δ' ὄντι μοι κινδυνεύειν ἐδόκει,
[12, 10]	δύο, καὶ τὰ ἐν τῇ	κιβωτῷ	λαβεῖν ἐκέλευσεν. ~Ἐπεὶ δὲ οὐχ
[12, 24]	ἀπόκριναι, ὅ τι ἄν σε	ἐρωτῶ.	~Ἀπήγαγες Πολέμαρχον ἢ οὔ; Τὰ
[12, 91]	τὴν ὑμετέραν γνώμην ψηφίζεσθαι. Ὥστε	συμβουλεύω	μὴ τούτων ἀποψηφισαμένους ὑμῶν αὐτῶν
[12, 52]	εἰς τὸ δεσμωτήριον, καὶ μιᾷ	ψήφῳ	αὐτῶν ἁπάντων θάνατον κατεψηφίσατο. ~Ἐπειδὴ
[12, 24]	ἄνδρες δικασταί. Τοιαύτην γὰρ γνώμην	ἔχω·	ἐπὶ μὲν τῇ τούτου ὠφελείᾳ
[12, 17]	τῆς ἐπιούσης νυκτὸς διέπλευσα Μέγαράδε.	Πολεμάρχῳ	δὲ παρήγγειλαν οἱ τριάκοντα τοὐπ'

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 18/04/2005