Chapitre
[36]	ἐπὶ μισθῷ παιδεύετε, πάλιν τε	αὖ	τὴν ἡδονὴν μισοῦντες καὶ τῶν
[37]	καρτερῶς ἀντεχόμενος. ~καὶ ὁ Ἕρμων,	Εὖ	γε, ἔφη, ὦ Κλεόδημε, εἰπάτωσαν
[29]	ὅμως πίνειν ἡμᾶς καὶ ἐπειρᾶτο	εὖ	διατίθεσθαι τὸ γεγονὸς ὑπομειδιῶν ἅμα,
[16]	θεοῦ τοῦ Ἡρακλέους; καὶ μὴν	εὖ	εἰδέναι χρὴ ὡς, ἢν μὴ
[45]	τὸν προστυχόντα· καὶ πολλοὶ ἄν,	εὖ	ἴσθι, ἔπεσον εἰ μὴ κατέαξε
[20]	ἑαυτὸν ἐδείπνει ὅσα λοιπά, οὐκ	ἄνευ	θεοῦ τινος ἡμῖν ἐπιπαρών, ἀλλὰ
[20]	Διόνικος ἐπεισῆλθεν ὁ ἰατρὸς οὐ	πολὺ	κατόπιν τοῦ ἀγῶνος· ἐβεβραδύκει δέ,
[4]	οὕτως ποιεῖν ἐχρῆν, ὃς ἀκριβῶς	πολὺ	πλέον ἐπιθυμοῦντά σε εἰπεῖν οἶδα
[11]	ἐδεόμην δείξοντός μοι τοῦ Ἴωνος,	πολὺ	πρότερον αὐτὰ ἐκ περιωπῆς ἑωρακώς.
[22]	γε ὁσημέραι πολλῶν ἐνοχλούντων παρὰ	πολὺ	σοῦ πλουσιωτέρων ὅμως οὐδὲ πώποτε
[7]	τις ἰδεῖν καὶ θεοπρεπὴς καὶ	πολὺ	τὸ κόσμιον ἐπιφαίνων τῷ προσώπῳ·
[37]	οὖν, ἀλλὰ σύ. καὶ ἐπὶ	πολὺ	τὸ τοιοῦτον ἦν, ἄχρι δὴ
[16]	συμπόται, καὶ ὃς ἀγανακτήσας ἐπανίστατο	δριμὺ	καὶ παράφορον βλέπων καὶ δῆλος
[8]	καὶ ἐν αὐταῖς ἡ νύμφη	πάνυ	ἀκριβῶς ἐγκεκαλυμμένη, ὑπὸ τῶν γυναικῶν
[35]	καὶ οἱ μὲν ἰδιῶται κοσμίως	πάνυ	ἑστιώμενοι οὔτε παροινοῦντες οὔτε ἀσχημονοῦντες
[5]	γε μὴν ἔτι καὶ οὐ	πάνυ	καθ´ ὥραν γάμων. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Ἀλλ´
[9]	εἰ καὶ τοῦ Ἐπικούρου τοῦ〉	πάνυ	καταπεφρόνηκας. Ἐγέλασα, ἦ δ´ ὃς
[15]	οὖν καὶ παρώφθη τοῦτο οὐ	πάνυ	πολλῶν ἰδόντων πλὴν μόνου, ὡς
[43]	Ζηνόθεμις— καί μοι, ὦ Φίλων,	πάνυ	πρόσεχε τὸν νοῦν, ὁμοῦ γάρ
[15]	ἀλλὰ μὴ κατέσβη αὐτίκα, δεξιῶς	πάνυ	τοῦ Ἀρισταινέτου τὴν παροινίαν ἐνέγκαντος.
[20]	τινος ἡμῖν ἐπιπαρών, ἀλλὰ καὶ	πάνυ	~χρήσιμος τοῖς μετὰ ταῦτα γεγενημένος.
[14]	ἦν ἀρετῆς πέρι καὶ κακίας	μεταξὺ	διεξιὼν καὶ ἐς τὸν χρυσὸν
[28]	πεπομφέναι. ~Τούτων, ὦ ἑταῖρε, ἀναγινωσκομένων	μεταξὺ	ἱδρώς τέ μοι περιεχεῖτο ὑπ´
[33]	οἷα ἐπεπόνθει. ὁ Κλεόδημος δέ—	οὐ	γὰρ εἶχε κύλικα— ἐπιστραφεὶς προσέπτυσέν
[36]	μείω τῆς Ἰλιάδος κακὰ ἐξεργάσασθαι.	~Οὐ	γὰρ ἐπαύσαντο οἱ ἀμφὶ τὸν
[47]	ὁ μέντοι Ἀλκιδάμας αὐτοῦ ἔμεινεν·	οὐ	γὰρ ἠδυνήθησαν ἐκβαλεῖν τὸν ἄνδρα,
[35]	τῆς Ἔριδος οἱ ποιηταὶ λέγουσιν·	οὐ	γὰρ κληθεῖσαν αὐτὴν ἐς τοῦ
[1]	ὦ Φίλων, ἠπίστατο Χαρῖνος ταῦτα;	οὐ	γὰρ συνεδείπνει μεθ´ ἡμῶν. (ΦΙΛΩΝ)
[32]	οὖν τοιαῦτα συνεπιστάμενοι αὑτοῖς; Ἀλλ´	οὐ	μαστροπὸς ἐγὼ τῆς ἐμαυτοῦ γυναικός,
[20]	προσώπου. Καὶ ὁ μὲν Διόνικος	οὐ	μεῖον εὐδοκιμήσας τοῦ γελωτοποιοῦ ἐπὶ
[35]	τὸ μέσον ὥσπερ τι μῆλον	οὐ	μείω τῆς Ἰλιάδος κακὰ ἐξεργάσασθαι.
[11]	ὀρέγει λανθάνειν οἰόμενος τοὺς ἄλλους,	οὐ	μεμνημένος τῶν μεθ´ αὑτόν; δεῖξον
[37]	οὐκ ἀδιάφορον ἡγῇ τὸν πλοῦτον.	Οὐ	μὲν οὖν, ἀλλὰ σύ. καὶ
[44]	ἐνίους βοηθεῖν αὐτοῖς ἐπιχειροῦντας κατέτρωσεν·	οὐ	μὴν ἀπετράποντο ἐκεῖνοι, ἀλλ´ ὁ
[1]	συνδείπνων ἦν. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Καὶ μάλα·	οὐ	μὴν ἐξ ἀρχῆς γε οὐδ´
[15]	τὸν δάκτυλον θλιβόμενον αὖθις ἐμειδίασεν,	οὐ	μὴν συνεῖδεν, οἶμαι, τὸ νόμισμα,
[5]	προείλετο νυμφίον ἐξ ἁπάντων. (ΦΙΛΩΝ)	Οὐ	μικρὰν λέγεις αἰτίαν τὸ πλουτεῖν
[5]	ἁπαλῷ γε μὴν ἔτι καὶ	οὐ	πάνυ καθ´ ὥραν γάμων. (ΛΥΚΙΝΟΣ)
[15]	ἠμελήθη οὖν καὶ παρώφθη τοῦτο	οὐ	πάνυ πολλῶν ἰδόντων πλὴν μόνου,
[2]	αὐτὸν εἰπεῖν ὡς αὐτὸς μὲν	οὐ	παραγένοιτο ἅπασι, σὲ δὲ ἀκριβῶς
[25]	Ἄρτεμιν ἀγανακτοῦσαν, ὅτι μόνην αὐτὴν	οὐ	παρέλαβεν ἐκεῖνος ἐπὶ τὴν θυσίαν
[20]	~Ἐνταῦθα Διόνικος ἐπεισῆλθεν ὁ ἰατρὸς	οὐ	πολὺ κατόπιν τοῦ ἀγῶνος· ἐβεβραδύκει
[46]	μακρῷ χαλεπώτερον ἐγεγένητο· καὶ γὰρ	οὐ	ῥᾳδίως εὐπόρησαν φωτὸς ἄλλου, ἀλλὰ
[32]	καὶ καταληφθεὶς τὰ αἴσχιστα ἔπαθες;	οὐ	σιωπήσεσθε οὖν τοιαῦτα συνεπιστάμενοι αὑτοῖς;
[1]	λόγους φιλοσόφους εἰρῆσθαι καὶ ἔριν	οὐ	σμικρὰν συστῆναι ἐπ´ αὐτοῖς, εἰ
[32]	καὶ ὄντες ὑμεῖς ἐρεῖτε ταῦτα;	οὐ	σὺ μὲν τῶν Διοσκούρων ἤδη,
[26]	μάθοις ἂν ἀληθὲς ὄν. ἀλλ´	οὐ	χρὴ ταράττειν ἐν γάμοις οὐδὲ
[10]	οὐχὶ τοὺς μέν, τοὺς δὲ	οὔ,	ἀλλὰ ἀναμὶξ ἅπαντας. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Ἔστι
[47]	ἐπὶ τὸ ζεῦγος ἀνατεθεὶς ἐφ´	οὗ	τὴν νύμφην ἀπάξειν ἔμελλε, πικροὺς
[35]	μῆλον εἰς τὸ σύνδειπνον, ἀφ´	οὗ	τοσοῦτον πόλεμον ἐπ´ Ἰλίῳ γεγενῆσθαι.
[29]	ὁ Ἀρισταίνετος δὲ ἐτετάρακτο καὶ	θορύβου	μεστὸς ἦν, ἐκέλευε δ´ ὅμως
[28]	καὶ τοῦτο δὴ τὸ τοῦ	λόγου,	χανεῖν μοι τὴν γῆν ηὐχόμην
[26]	εἰ θέλεις, παρὰ Ζωπύρου τοῦ	παιδαγωγοῦ	αὐτοῦ μάθοις ἂν ἀληθὲς ὄν.
[29]	ὁ Ζήνων ὑπεξανέστη ἀφανῶς, τοῦ	παιδαγωγοῦ	νεύσαντος ἀπαλλάττεσθαι: ὡς κελεύσαντος τοῦ
[20]	ξιφίδιον ἀπορρῖψαι τάχιστα διὰ τῆς	φωταγωγοῦ	ἐς τὸ ὕπαιθρον τῆς αὐλῆς,
[5]	(ΛΥΚΙΝΟΣ) Οὔκ, ἀλλὰ τὴν θυγατέρα	ἐξεδίδου	αὐτὸς τὴν Κλεανθίδα τῷ Εὐκρίτου
[17]	τὸ αὐτὸ τὰ Πινδάρου καὶ	Ἡσιόδου	καὶ Ἀνακρέοντος, ὡς ἐξ ἁπάντων
[7]	τινα τῶν κρειττόνων, καὶ ὅλως	θεοῦ	ἐπιδημία τὸ πρᾶγμα ἦν Ἴων
[3]	αὐτῶν καὶ νομίζειν ἐκεῖνα πάντα	θεοῦ	ἔργα τοῦ Διονύσου εἶναι, ὃς
[20]	ἐδείπνει ὅσα λοιπά, οὐκ ἄνευ	θεοῦ	τινος ἡμῖν ἐπιπαρών, ἀλλὰ καὶ
[16]	νύμφῃ προὔπιον ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου	θεοῦ	τοῦ Ἡρακλέους; καὶ μὴν εὖ
[23]	θαυμαστῶν σου φιλοσόφων, Ζηνοθέμιδος καὶ	Λαβυρίνθου,	ὧν— ἀπείη δὲ ἡ Ἀδράστεια—
[45]	οὐκ ἀναμιγνὺς ἑαυτὸν ὑπὸ τοῦ	Ἱστιαίου	διδαχθείς, ὡς ἔστιν ἐπισφαλὲς διαλύειν
[20]	ἐπὶ τῇ διηγήσει πλησίον τοῦ	Ἱστιαίου	παραβύσας ἑαυτὸν ἐδείπνει ὅσα λοιπά,
[10]	αὐτῷ καὶ τὸ πλεῖστον τοῦ	βίου	τούτοις ξύνεστιν. ~Εἱστιώμεθα οὖν ἐν
[39]	ἀρετήν· εἰ δὲ δεῖ καὶ	γυναικείου	γάμου, κατὰ τὰ Πλάτωνι δοκοῦντα
[9]	ἵνα μηδὲν ἄλλο κακὸν εἴπω,	Ἐπικουρείου,	ἄπειμι ὅλον σοι τὸ συμπόσιον
[44]	καὶ μάλιστα ἡ μήτηρ τοῦ	μειρακίου,	ἐπεὶ τὸ αἷμα εἶδε· καὶ
[31]	οὐκ ἄκαιρον ᾤετο μεμνῆσθαι τοῦ	Καλυδωνίου.	ἀλλὰ πρὸς τῆς Ἑστίας, ὦ
[28]	ὥστε οὐδὲ τὴν ἀρχὴν πειρᾶσθαι	ἠξίου.	~ἐπεὶ δ´ οὖν ἐπαύσατό ποτε
[42]	ὁ Κλεόδημος. ὁ δὲ Δίφιλος	ἠξίου	καὶ τὰ τῷ Ζήνωνι δὴ
[20]	Διόνικος οὐ μεῖον εὐδοκιμήσας τοῦ	γελωτοποιοῦ	ἐπὶ τῇ διηγήσει πλησίον τοῦ
[22]	ἡ εὐδαιμονία οὐκ ἐν ὑὸς	ἀγρίου	μοίρᾳ ἢ λαγωοῦ ἢ πλακοῦντος,
[48]	ὦ καλὲ Φίλων, ἐγένετο τοῦ	συμποσίου,	ἢ ἄμεινον τὸ τραγικὸν ἐκεῖνο
[44]	ἐτράπετ´ ἄλλῃ, διεῖλε δὲ τοῦ	νυμφίου	τὸ κρανίον ἐς δύο χρηστῷ
[47]	δὲ ἀκεσαμένου τὸ τραῦμα τοῦ	Διονίκου	ἀπήγετο ἐς τὴν οἰκίαν ταινίαις
[1]	γὰρ συνεδείπνει μεθ´ ἡμῶν. (ΦΙΛΩΝ)	Διονίκου	ἔφη τοῦ ἰατροῦ ἀκοῦσαι. Διόνικος
[5]	τὴν Κλεανθίδα τῷ Εὐκρίτου τοῦ	δανειστικοῦ,	τῷ φιλοσοφοῦντι. (ΦΙΛΩΝ) Παγκάλῳ νὴ
[21]	παρ´ Ἑτοιμοκλέους ἥκειν λέγων τοῦ	Στωϊκοῦ	γραμματίδιον ἔχων κελεῦσαί οἱ ἔφη
[19]	παιόμενος ὁ Ἀλκιδάμας ὑπὸ συγκεκροτημένου	ἀνθρωπίσκου	καταγωνισθείς. γέλως οὖν πολὺς ἐξεχύθη
[39]	ἐχρῆν τὰς γυναῖκας, ὡς ἔξω	ζήλου	εἴημεν. ~Γέλως ἐπὶ τούτοις ἐγένετο
[42]	τῆς ὄρνιθος ἀντεπειλημμένοι ὥσπερ τὸν	Πατρόκλου	νεκρὸν ἀνθέλκοντες, καὶ τέλος ἐνικήθη
[46]	γὰρ οὐ ῥᾳδίως εὐπόρησαν φωτὸς	ἄλλου,	ἀλλὰ πολλὰ ἐπράχθη καὶ δεινὰ
[4]	καί, εἴ γε δοκεῖ, ἀπίωμεν	ἄλλου	αὐτὰ πευσόμενοι, σὺ δὲ μὴ
[26]	Δίφιλος ἄξιος δύο ἤδη μαθητάς	μου	περισπάσας, ἀλλ´ ἔγωγε φιλοσοφίας αὐτῆς
[39]	εἰ δὲ δεῖ καὶ γυναικείου	γάμου,	κατὰ τὰ Πλάτωνι δοκοῦντα κοινὰς
[4]	φθάσεις εἰπὼν ἅπασιν, ὥστε οὐδὲν	ἐμοῦ	δεήσῃ. ~ἀλλ´ ἐκεῖνό μοι πρῶτον
[22]	δοκῶ, ὃς τοσοῦτον χρόνον ὑπ´	ἐμοῦ	λιπαρῶς τεθεραπευμένος οὐκ ἠξίωσας ἐναριθμῆσαι
[16]	ὡς, ἢν μὴ λάβῃ παρ´	ἐμοῦ	τὸν σκύφον, οὔποτε τοιοῦτος ἂν
[45]	εἰς τοὺς ὀδόντας ὑπὸ τοῦ	Κλεοδήμου	Δίφιλον εἶναι οἰηθέντος. ἔκειτο οὖν
[15]	ἀρνουμένου μὴ ἀποβεβληκέναι, τοῦ δὲ	Κλεοδήμου,	καθ´ ὃν ὁ ψόφος ἐγένετο,
[44]	καὶ πατάξας τῇ βακτηρίᾳ τοῦ	Κλεοδήμου	μὲν τὸ κρανίον, τοῦ Ἕρμωνος
[15]	προσῆλθεν ὡς ἀποληψόμενος παρὰ τοῦ	Κλεοδήμου	τὴν φιάλην, ὁ δὲ τόν
[31]	καὶ φθάσῃ ὁ πρεσβύτης ὑπὸ	λιμοῦ	ὥσπερ ὁ Μελέαγρος ἀπομαρανθείς. καίτοι
[47]	τῆς ῥινός, τῇ δὲ τοῦ	ὀφθαλμοῦ	ἐπειλημμένος, βοῶν ἀπόλλυσθαι ὑπ´ ἀλγηδόνων,
[43]	Φίλων, πάνυ πρόσεχε τὸν νοῦν,	ὁμοῦ	γάρ ἐσμεν ἤδη τῷ κεφαλαίῳ
[16]	ἡμερώτερος ἐγένετο καὶ ἔληξε τοῦ	θυμοῦ	καὶ ἐνεφορεῖτο συμπεριιών. ~καὶ οἱ
[11]	ἐμφορεῖται τῶν ὄψων καὶ ἀναπέπλησται	ζωμοῦ	τὸ ἱμάτιον καὶ ὅσα τῷ
[15]	οἶμαι, τὸ νόμισμα, ὥστε μὴ	δεξαμένου	ψόφον αἱ δύο δραχμαὶ παρέσχον
[47]	πόνον. καὶ ὁ νυμφίος δὲ	ἀκεσαμένου	τὸ τραῦμα τοῦ Διονίκου ἀπήγετο
[19]	ἀπηγόρευσε παιόμενος ὁ Ἀλκιδάμας ὑπὸ	συγκεκροτημένου	ἀνθρωπίσκου καταγωνισθείς. γέλως οὖν πολὺς
[42]	ἐπὶ τούτοις, ὡς τὸ εἰκός,	γενομένου	ἀρέσθαι ἤδη τὰ παρακείμενα ἔδει,
[15]	ὃν ὁ ψόφος ἐγένετο, μὴ	προσποιουμένου	τὴν ἀπόρριψιν. ἠμελήθη οὖν καὶ
[15]	τὰ νομίσματα, τοῦ μὲν παιδὸς	ἀρνουμένου	μὴ ἀποβεβληκέναι, τοῦ δὲ Κλεοδήμου,
[32]	Κλεόδημος, ὥσπερ σύ, οὐδὲ τοῦ	ξένου	μαθητοῦ λαβὼν τοὐφόδιον παρακαταθήκας ἔπειτα
[38]	καὶ λαγῷα καὶ ἰχθὺς ἐκ	ταγήνου	καὶ σησαμοῦντες καὶ ὅσα ἐντραγεῖν,
[44]	Ἀρισταινέτου ῥίπτει ἐπὶ τὸν Ἕρμωνα,	κἀκείνου	μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ
[4]	Εἰ μὴ παντάπασιν ἐγὼ ἐπιλέλησμαι	Λυκίνου,	αὐτὸς σὺ ἄμεινον ποιήσεις αὐτὸ
[16]	δὲ οὕτω καρτερός· καὶ ἅμα	παρεγύμνου	ἑαυτὸν μᾶλλον ἄχρι πρὸς τὸ
[22]	καὶ παροινίας. ἐπὶ σοῦ δὲ	μόνου	εἰκότως ἀγανακτῆσαί μοι δοκῶ, ὃς
[43]	οἱ δ´ ὡς ἐκεῖνον πλὴν	μόνου	τοῦ Ἴωνος· ἐκεῖνος δὲ μέσον
[15]	οὐ πάνυ πολλῶν ἰδόντων πλὴν	μόνου,	ὡς ἐμοὶ ἔδοξε, τοῦ Ἀρισταινέτου·
[13]	γυναικεῖον λέγεις καὶ μαλθακὸν ἐπὶ	θρόνου	καθίζεσθαι ἢ σκίμποδος, ὥσπερ ὑμεῖς
[27]	ἐμοὶ διακομίσειεν καὶ ἀντὶ τοῦ	δείπνου	ἀπολογία γένοιτο, μὴ λαβεῖν, μὴ
[25]	τοῖς παροῦσιν ἀπολελόγημαι. ~Εἰ δὲ	δείπνου	ἕνεκα ὀργίζεσθαί σοι δοκῶ, τὸ
[40]	Παῦσαι, ἔφη, βαρβαρικὰ ἡμῖν ᾄδων·	ποῦ	γὰρ εὑρίσκοιμεν τὸν ζῆλον ἐπὶ
[21]	τὸν λύχνον ἀνεγίνωσκεν. (ΦΙΛΩΝ) Ἦ	που,	ὦ Λυκῖνε, τῆς νύμφης ἐγκώμιον
[46]	σκύφος γὰρ ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ	κόλπου	ἐξαναστάντος αὐτοῦ. εἶτ´ ἀπολογούμενος Ἴωνα
[32]	Χρύσιππος τὰ τοιαῦτα ἡγεῖτο εἶναι.	Χρυσίππου	γὰρ μέμνησθε ὑμεῖς, ἔφη ὁ
[28]	τῷ πώγωνι καὶ τῇ τοῦ	προσώπου	ἐντάσει. ὁ γὰρ Ἀρισταίνετος ἐδόκει
[20]	καὶ ἀμυχάς τινας ἐπὶ τοῦ	προσώπου.	Καὶ ὁ μὲν Διόνικος οὐ
[17]	συνέφερεν ἐς τὸ αὐτὸ τὰ	Πινδάρου	καὶ Ἡσιόδου καὶ Ἀνακρέοντος, ὡς
[16]	τῇ νύμφῃ προὔπιον ἐπὶ τοῦ	ἡμετέρου	θεοῦ τοῦ Ἡρακλέους; καὶ μὴν
[13]	ὑμεῖς ἐπὶ μαλακῆς ταύτης εὐνῆς	μικροῦ	δεῖν ὕπτιοι κατακείμενοι ἑστιᾶσθε πορφυρίδας
[1]	ἡμῶν. (ΦΙΛΩΝ) Διονίκου ἔφη τοῦ	ἰατροῦ	ἀκοῦσαι. Διόνικος δὲ καὶ αὐτός,
[9]	καλῶς εἶχεν, εἰ καὶ τοῦ	Ἐπικούρου	τοῦ〉 πάνυ καταπεφρόνηκας. Ἐγέλασα, ἦ
[26]	ὅπερ σύ, εἰ θέλεις, παρὰ	Ζωπύρου	τοῦ παιδαγωγοῦ αὐτοῦ μάθοις ἂν
[22]	συμποσίοις θορύβους καὶ παροινίας. ἐπὶ	σοῦ	δὲ μόνου εἰκότως ἀγανακτῆσαί μοι
[22]	ὁσημέραι πολλῶν ἐνοχλούντων παρὰ πολὺ	σοῦ	πλουσιωτέρων ὅμως οὐδὲ πώποτε φέρων
[23]	μοι ταῦτα, παρὰ τῶν θαυμαστῶν	σου	φιλοσόφων, Ζηνοθέμιδος καὶ Λαβυρίνθου, ὧν—
[3]	ἐκεῖνα πάντα θεοῦ ἔργα τοῦ	Διονύσου	εἶναι, ὃς οὐκ οἶδα εἴ
[20]	ὁ ἰατρὸς οὐ πολὺ κατόπιν	τοῦ	ἀγῶνος· ἐβεβραδύκει δέ, ὡς ἔφασκε,
[2]	τε ὅσα ἥκιστα ἐχρῆν ὑπὸ	τοῦ	ἀκράτου προαχθέντες καὶ πρᾶξαι. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ)
[15]	πλὴν μόνου, ὡς ἐμοὶ ἔδοξε,	τοῦ	Ἀρισταινέτου· μετέστησε γὰρ τὸν παῖδα
[21]	ὀπίσω αὖθις ἀπαλλάττεσθαι. ἐφέντος οὖν	τοῦ	Ἀρισταινέτου προσελθὼν πρὸς τὸν λύχνον
[44]	ἀπὸ τῆς τραπέζης κείμενον πρὸ	τοῦ	Ἀρισταινέτου ῥίπτει ἐπὶ τὸν Ἕρμωνα,
[15]	μὴ κατέσβη αὐτίκα, δεξιῶς πάνυ	τοῦ	Ἀρισταινέτου τὴν παροινίαν ἐνέγκαντος. ~Ὁ
[6]	Λαβύρινθος ἐπίκλην, διδάσκαλος οὗτος ὢν	τοῦ	Ἀρισταινέτου υἱέος τοῦ Ζήνωνος· τῶν
[10]	μέλει αὐτῷ καὶ τὸ πλεῖστον	τοῦ	βίου τούτοις ξύνεστιν. ~Εἱστιώμεθα οὖν
[20]	μὲν Διόνικος οὐ μεῖον εὐδοκιμήσας	τοῦ	γελωτοποιοῦ ἐπὶ τῇ διηγήσει πλησίον
[32]	ἀνδρὸς οὐκ ἐννόμως φιλοσοφοῦντος, Ἑτοιμοκλέους	τοῦ	γόητος, μετρεῖτε τὸν Κλεάνθην καὶ
[5]	αὐτὸς τὴν Κλεανθίδα τῷ Εὐκρίτου	τοῦ	δανειστικοῦ, τῷ φιλοσοφοῦντι. (ΦΙΛΩΝ) Παγκάλῳ
[15]	μὲν παιδὸς ἀρνουμένου μὴ ἀποβεβληκέναι,	τοῦ	δὲ Κλεοδήμου, καθ´ ὃν ὁ
[27]	ὡς ἐμοὶ διακομίσειεν καὶ ἀντὶ	τοῦ	δείπνου ἀπολογία γένοιτο, μὴ λαβεῖν,
[47]	νυμφίος δὲ ἀκεσαμένου τὸ τραῦμα	τοῦ	Διονίκου ἀπήγετο ἐς τὴν οἰκίαν
[3]	νομίζειν ἐκεῖνα πάντα θεοῦ ἔργα	τοῦ	Διονύσου εἶναι, ὃς οὐκ οἶδα
[9]	ὑπεξίστασθαι καλῶς εἶχεν, εἰ καὶ	τοῦ	Ἐπικούρου τοῦ〉 πάνυ καταπεφρόνηκας. Ἐγέλασα,
[43]	παρ´ αὑτῷ ἀφεὶς τὴν πρὸ	τοῦ	Ἕρμωνος ἀνείλετο πιοτέραν, ὡς ἔφην,
[44]	τοῦ Κλεοδήμου μὲν τὸ κρανίον,	τοῦ	Ἕρμωνος δὲ τὴν σιαγόνα ἐπέτριψεν
[43]	ἡ δὲ ὄρνις ἡ πρὸ	τοῦ	Ἕρμωνος〉 πιμελεστέρα, οὕτως, οἶμαι, τυχόν.
[29]	τῶν προσώπων ἐπαληθεύοντας τὰ ὑπὸ	τοῦ	Ἑτοιμοκλέους κατηγορηθέντα· ὁ Ἀρισταίνετος δὲ
[44]	τὸν Δίφιλον ἐπὶ ξυμμαχίαν ἥκοντα	τοῦ	Ζηνοθέμιδος ἀφῆκεν ἐπὶ κεφαλὴν ἀπὸ
[44]	ὀρθῷ τῷ δακτύλῳ τὸν ὀφθαλμὸν	τοῦ	Ζηνοθέμιδος ἐξώρυττε καὶ τὴν ῥῖνα
[36]	ἐπεχείρει, ἣν ὁ παῖς εἶχε	τοῦ	Ζηνοθέμιδος, μεστὴν οὖσαν παντοδαπῶν κρεῶν,
[6]	οὗτος ὢν τοῦ Ἀρισταινέτου υἱέος	τοῦ	Ζήνωνος· τῶν δὲ ἀπὸ τοῦ
[16]	εἰ τῇ νύμφῃ προὔπιον ἐπὶ	τοῦ	ἡμετέρου θεοῦ τοῦ Ἡρακλέους; καὶ
[16]	προὔπιον ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου θεοῦ	τοῦ	Ἡρακλέους; καὶ μὴν εὖ εἰδέναι
[16]	ἀποβλέψας ἡμερώτερος ἐγένετο καὶ ἔληξε	τοῦ	θυμοῦ καὶ ἐνεφορεῖτο συμπεριιών. ~καὶ
[1]	μεθ´ ἡμῶν. (ΦΙΛΩΝ) Διονίκου ἔφη	τοῦ	ἰατροῦ ἀκοῦσαι. Διόνικος δὲ καὶ
[45]	ἕκαστα οὐκ ἀναμιγνὺς ἑαυτὸν ὑπὸ	τοῦ	Ἱστιαίου διδαχθείς, ὡς ἔστιν ἐπισφαλὲς
[20]	γελωτοποιοῦ ἐπὶ τῇ διηγήσει πλησίον	τοῦ	Ἱστιαίου παραβύσας ἑαυτὸν ἐδείπνει ὅσα
[43]	δ´ ὡς ἐκεῖνον πλὴν μόνου	τοῦ	Ἴωνος· ἐκεῖνος δὲ μέσον ἑαυτὸν
[11]	δὲ οὐδὲν ἐδεόμην δείξοντός μοι	τοῦ	Ἴωνος, πολὺ πρότερον αὐτὰ ἐκ
[31]	ὥστε οὐκ ἄκαιρον ᾤετο μεμνῆσθαι	τοῦ	Καλυδωνίου. ἀλλὰ πρὸς τῆς Ἑστίας,
[45]	οἶμαι, εἰς τοὺς ὀδόντας ὑπὸ	τοῦ	Κλεοδήμου Δίφιλον εἶναι οἰηθέντος. ἔκειτο
[44]	συμμαχῶν, καὶ πατάξας τῇ βακτηρίᾳ	τοῦ	Κλεοδήμου μὲν τὸ κρανίον, τοῦ
[15]	μὲν προσῆλθεν ὡς ἀποληψόμενος παρὰ	τοῦ	Κλεοδήμου τὴν φιάλην, ὁ δὲ
[44]	Ζηνοθέμιδος ἀφῆκεν ἐπὶ κεφαλὴν ἀπὸ	τοῦ	κλιντῆρος. ~ἐτρώθη δὲ καὶ Ἱστιαῖος
[46]	πεποιηκώς· σκύφος γὰρ ἐξέπεσεν ἐκ	τοῦ	κόλπου ἐξαναστάντος αὐτοῦ. εἶτ´ ἀπολογούμενος
[28]	αἰδοῦς, καὶ τοῦτο δὴ τὸ	τοῦ	λόγου, χανεῖν μοι τὴν γῆν
[32]	σὺ δὲ τὴν Σωστράτου γυναῖκα	τοῦ	μαθητοῦ ἐμοίχευες, ὦ Κλεόδημε, καὶ
[44]	πολλαί, καὶ μάλιστα ἡ μήτηρ	τοῦ	μειρακίου, ἐπεὶ τὸ αἷμα εἶδε·
[15]	πλησίον οὗτινος εἴη τὰ νομίσματα,	τοῦ	μὲν παιδὸς ἀρνουμένου μὴ ἀποβεβληκέναι,
[44]	οἱ ἐτράπετ´ ἄλλῃ, διεῖλε δὲ	τοῦ	νυμφίου τὸ κρανίον ἐς δύο
[32]	ὁ Κλεόδημος, ὥσπερ σύ, οὐδὲ	τοῦ	ξένου μαθητοῦ λαβὼν τοὐφόδιον παρακαταθήκας
[47]	μὲν τῆς ῥινός, τῇ δὲ	τοῦ	ὀφθαλμοῦ ἐπειλημμένος, βοῶν ἀπόλλυσθαι ὑπ´
[26]	σύ, εἰ θέλεις, παρὰ Ζωπύρου	τοῦ	παιδαγωγοῦ αὐτοῦ μάθοις ἂν ἀληθὲς
[29]	καὶ ὁ Ζήνων ὑπεξανέστη ἀφανῶς,	τοῦ	παιδαγωγοῦ νεύσαντος ἀπαλλάττεσθαι: ὡς κελεύσαντος
[17]	ὁ Ζηνόθεμις δ´ ἀνεγίνωσκε παρὰ	τοῦ	παιδὸς λαβὼν λεπτόγραμμόν τι βιβλίον.
[9]	εἶχεν, εἰ καὶ τοῦ Ἐπικούρου	τοῦ〉	πάνυ καταπεφρόνηκας. Ἐγέλασα, ἦ δ´
[29]	παιδαγωγοῦ νεύσαντος ἀπαλλάττεσθαι: ὡς κελεύσαντος	τοῦ	πατρός. ~Ὁ Κλεόδημος δὲ καὶ
[6]	τοῦ Ζήνωνος· τῶν δὲ ἀπὸ	τοῦ	περιπάτου Κλεόδημος, οἶσθα τὸν στωμύλον,
[35]	οὐ γὰρ κληθεῖσαν αὐτὴν ἐς	τοῦ	Πηλέως τὸν γάμον ῥῖψαι τὸ
[28]	ἐξαπατωμένους τῷ πώγωνι καὶ τῇ	τοῦ	προσώπου ἐντάσει. ὁ γὰρ Ἀρισταίνετος
[20]	πληγῶν καὶ ἀμυχάς τινας ἐπὶ	τοῦ	προσώπου. Καὶ ὁ μὲν Διόνικος
[9]	ἦν τοῖν ἀνάκοιν καὶ γένους	τοῦ	πρώτου ἐν τῇ πόλει. ἀλλὰ
[33]	τὸν Ζηνόθεμιν καὶ τῇ ἀριστερᾷ	τοῦ	πώγωνος λαβόμενος ἔμελλε παίσειν κατὰ
[21]	οἰκέτης παρ´ Ἑτοιμοκλέους ἥκειν λέγων	τοῦ	Στωϊκοῦ γραμματίδιον ἔχων κελεῦσαί οἱ
[48]	τέλος, ὦ καλὲ Φίλων, ἐγένετο	τοῦ	συμποσίου, ἢ ἄμεινον τὸ τραγικὸν
[6]	Ζήνωνος· τῶν δὲ ἀπὸ τοῦ	περιπάτου	Κλεόδημος, οἶσθα τὸν στωμύλον, τὸν
[2]	ὅσα ἥκιστα ἐχρῆν ὑπὸ τοῦ	ἀκράτου	προαχθέντες καὶ πρᾶξαι. ~(ΛΥΚΙΝΟΣ) Νεανικώτερα
[32]	τῷ δημίῳ, σὺ δὲ τὴν	Σωστράτου	γυναῖκα τοῦ μαθητοῦ ἐμοίχευες, ὦ
[16]	σοι, ἔφη, ὦ Κλεανθί, Ἡρακλέους	ἀρχηγέτου.	ὡς δ´ ἐγέλασαν ἐπὶ τούτῳ
[41]	οἵη ποτ´ ἄρ´ ἥ γ´	Ἀρισταινέτου	ἐν μεγάροισι δῖα Κλεανθὶς ἄνασς´
[15]	μόνου, ὡς ἐμοὶ ἔδοξε, τοῦ	Ἀρισταινέτου·	μετέστησε γὰρ τὸν παῖδα μικρὸν
[1]	φασι γεγενῆσθαι ὑμῖν χθὲς ἐν	Ἀρισταινέτου	παρὰ τὸ δεῖπνον καί τινας
[21]	αὖθις ἀπαλλάττεσθαι. ἐφέντος οὖν τοῦ	Ἀρισταινέτου	προσελθὼν πρὸς τὸν λύχνον ἀνεγίνωσκεν.
[44]	τῆς τραπέζης κείμενον πρὸ τοῦ	Ἀρισταινέτου	ῥίπτει ἐπὶ τὸν Ἕρμωνα, κἀκείνου
[15]	κατέσβη αὐτίκα, δεξιῶς πάνυ τοῦ	Ἀρισταινέτου	τὴν παροινίαν ἐνέγκαντος. ~Ὁ Κυνικὸς
[6]	ἐπίκλην, διδάσκαλος οὗτος ὢν τοῦ	Ἀρισταινέτου	υἱέος τοῦ Ζήνωνος· τῶν δὲ
[6]	ἐναγῆ μυσαττόμενοι. οὗτοι μὲν αὐτοῦ	Ἀρισταινέτου	φίλοι καὶ συνήθεις ὄντες παρεκέκληντο
[32]	δὲ τὴν Σωστράτου γυναῖκα τοῦ	μαθητοῦ	ἐμοίχευες, ὦ Κλεόδημε, καὶ καταληφθεὶς
[32]	ὥσπερ σύ, οὐδὲ τοῦ ξένου	μαθητοῦ	λαβὼν τοὐφόδιον παρακαταθήκας ἔπειτα ὤμοσα
[5]	ἐξεδίδου αὐτὸς τὴν Κλεανθίδα τῷ	Εὐκρίτου	τοῦ δανειστικοῦ, τῷ φιλοσοφοῦντι. (ΦΙΛΩΝ)
[6]	καὶ ἐναγῆ μυσαττόμενοι. οὗτοι μὲν	αὐτοῦ	Ἀρισταινέτου φίλοι καὶ συνήθεις ὄντες
[46]	ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ κόλπου ἐξαναστάντος	αὐτοῦ.	εἶτ´ ἀπολογούμενος Ἴωνα ἔφη ἀνελόμενον
[47]	ταῖς ὁδοῖς. ὁ μέντοι Ἀλκιδάμας	αὐτοῦ	ἔμεινεν· οὐ γὰρ ἠδυνήθησαν ἐκβαλεῖν
[44]	νύμφη δὲ ἀνεπήδησε φοβηθεῖσα περὶ	αὐτοῦ.	ἐν τοσούτῳ δὲ ὁ Ἀλκιδάμας
[19]	παγκρατιάζειν, εἰς δὲ μή, κατοίσειν	αὐτοῦ	ἔφη τὴν βακτηρίαν. οὕτω δὴ
[15]	δὲ τόν τε δάκτυλον ἀπέθλιψεν	αὐτοῦ	καὶ δραχμὰς δύο, οἶμαι, συνανέδωκε
[26]	θέλεις, παρὰ Ζωπύρου τοῦ παιδαγωγοῦ	αὐτοῦ	μάθοις ἂν ἀληθὲς ὄν. ἀλλ´
[20]	τοὺς αὐλοὺς ἐκείνῳ δέξασθαι παρ´	αὐτοῦ	τὸ σκῦτος· καὶ τὸ ξιφίδιον
[7]	Ἴων ὁ Πλατωνικὸς συνειστιᾶτο διδάσκαλος	αὐτοῦ	ὤν, σεμνός τις ἰδεῖν καὶ
[42]	Ἀρισταίνετον καὶ Εὔκριτον τὰ πρὸ	αὑτοῦ	ἑκάτερος κἀγὼ τἀμὰ καὶ ὁ
[45]	ἔκειτο οὖν ἄθλιος κατὰ τὸν	αὑτοῦ	Ὅμηρον αἷμ´ ἐμέων" πλὴν ταραχῆς
[3]	οὐκ οἶδα εἴ τινα τῶν	αὑτοῦ	ὀργίων ἀτέλεστον καὶ ἀβάκχευτον περιεῖδεν.
[17]	μὲν γὰρ Διονυσόδωρος ὁ ῥήτωρ	αὑτοῦ	ῥήσεις τινὰς ἐν μέρει διεξῄει
[37]	τε ὁ Ἀρισταίνετος ἐπὶ τὸν	αὑτοῦ	τόπον εἰρήνην γεγενῆσθαι ἐλπίσας, ~καὶ
[43]	δὲ καὶ ταύτας ἀναιρεῖσθαι τὴν	ἑαυτοῦ	ἑκάτερον. ἐν τούτῳ τοίνυν ὁ
[32]	Ἀλλ´ οὐ μαστροπὸς ἐγὼ τῆς	ἐμαυτοῦ	γυναικός, ἦ δ´ ὃς ὁ
[20]	τῆς αὐλῆς, καὶ τὸ ἀπὸ	τούτου	ἀσφαλέστερος ἤδη προσπαλαίων αὐτῷ ἐπικαλεῖσθαι
[21]	ᾠήθημεν, ἀλλ´ οὐδ´ ἐγγὺς ἦν	τούτου·	ἐνεγέγραπτο γάρ· ~Ἑτοιμοκλῆς φιλόσοφος Ἀρισταινέτῳ.
[40]	γὰρ εὑρίσκοιμεν τὸν ζῆλον ἐπὶ	τούτου	καὶ παρὰ τίνι; Καὶ σὺ
[13]	σοι ἥδιον. καὶ τὸ ἀπὸ	τούτου	περιιὼν ἐν κύκλῳ ὁ Ἀλκιδάμας
[9]	τοῖν ἀνάκοιν καὶ γένους τοῦ	πρώτου	ἐν τῇ πόλει. ἀλλὰ ὁ
[27]	μοῖράν τινα ἢ συὸς ἢ	ἐλάφου	ἢ σησαμοῦντος, ὡς ἐμοὶ διακομίσειεν
[22]	ἐν ὑὸς ἀγρίου μοίρᾳ ἢ	λαγωοῦ	ἢ πλακοῦντος, ἃ παρ´ ἄλλοις
[9]	πληθύς, ὡς ἕκαστος ἀξίας εἶχε.	~καταντικρὺ	δὲ τῶν γυναικῶν πρῶτος ὁ
[4]	παντάπασιν ἐγὼ ἐπιλέλησμαι Λυκίνου, αὐτὸς	σὺ	ἄμεινον ποιήσεις αὐτὸ καὶ φθάσεις
[40]	τούτου καὶ παρὰ τίνι; Καὶ	σὺ	γὰρ φθέγγῃ, κάθαρμα; εἶπεν ὁ
[23]	σοὶ ὁ ἀνόητος ἐμαυτὸν φυλάττων.	~σὺ	δὲ ἡμᾶς παραλιπὼν ἄλλους εὐωχεῖς,
[4]	δοκεῖ, ἀπίωμεν ἄλλου αὐτὰ πευσόμενοι,	σὺ	δὲ μὴ λέγε. (ΛΥΚΙΝΟΣ) Μηδὲν
[32]	δώσεις δίκην παραδοθεὶς τῷ δημίῳ,	σὺ	δὲ τὴν Σωστράτου γυναῖκα τοῦ
[41]	ἠδ´ αὐτῆς Ἑλένης. νυμφίε, καὶ	σὺ	δὲ χαῖρε, κρατερῶν κράτιστε ἐφήβων
[26]	τοιαῦτα, κἄν τι προσέθηκα, ὅπερ	σύ,	εἰ θέλεις, παρὰ Ζωπύρου τοῦ
[36]	μοι οὖν, ὦ Ζηνόθεμι, ἢ	σὺ	ἢ ὁ κοσμιώτατος Δίφιλος, καθ´
[37]	τοὺς ἄλλους ἀξιοῦντες. Οὔκ, ἀλλὰ	σύ,	ἦ δ´ ὃς ὁ Ζηνόθεμις,
[37]	πλοῦτον. Οὐ μὲν οὖν, ἀλλὰ	σύ.	καὶ ἐπὶ πολὺ τὸ τοιοῦτον
[23]	σωρείτην ἢ θερίζοντα λόγον. Ἀλλὰ	σὺ	μὲν ὄναιο αὐτῶν. ἐγὼ δὲ
[32]	ὄντες ὑμεῖς ἐρεῖτε ταῦτα; οὐ	σὺ	μὲν τῶν Διοσκούρων ἤδη, ὦ
[32]	δ´ ὃς ὁ Κλεόδημος, ὥσπερ	σύ,	οὐδὲ τοῦ ξένου μαθητοῦ λαβὼν
[33]	λοιπὸν ἐν τῇ κύλικι, περὶ	ἥμισυ	σχεδόν, κατεσκέδασεν αὐτοῖν. ἀπέλαυσε δὲ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 11/04/2005