| Ennéade, livre, chap. |
|---|
| [3, 8, 8] |
τὸ
δ᾽
ἄλλο·
πάλιν
γὰρ
|
αὖ |
ἄλλο
ἔσται,
ὃ
οὐκέτι
ἄλλο |
| [3, 8, 4] |
οὐ
πρὸς
τὸ
ἄνω
οὐδ᾽
|
αὖ |
ἔτι
πρὸς
τὸ
κάτω,
στᾶσα |
| [3, 8, 9] |
τι
αὐτὸ
φαντασθησόμεθα;
Καὶ
γὰρ
|
αὖ |
ἢ
νοοῦν
ἔσται
ἢ
ἀνόητόν |
| [3, 8, 8] |
ἐκεῖνό
γε
ἐπισημαντέον,
ὅτι
πάλιν
|
αὖ |
ὁ
λόγος
πάρεργον
ἐνδείκνυται
θεωρίας |
| [3, 8, 6] |
περιπλανώμενοι
ἑλεῖν
ζητοῦσι.
Καὶ
γὰρ
|
αὖ |
ὅταν
τύχωσιν
οὗ
βούλονται,
ὃ |
| [3, 8, 9] |
τὴν
φωνὴν
κομιεῖ
πᾶσαν
καὶ
|
αὖ |
οὐ
πᾶσαν.
Τί
οὖν
ἐστιν |
| [3, 8, 8] |
οὖν
ὂν
τὰ
δύο
πῶς
|
αὖ |
πολλὰ
τοῦτο
τὸ
ἕν;
Ἢ |
| [3, 8, 9] |
τὴν
διάνοιαν
λέγομεν.
Καὶ
γὰρ
|
αὖ |
τῆς
γνώσεως
διὰ
νοῦ
τῶν |
| [3, 8, 8] |
οὗ
καὶ
εἰς
ὅ,
οὐδ᾽
|
αὖ |
τὸ
ἀφ᾽
οὗ
καὶ
εἰς |
| [3, 8, 6] |
ἃ
προφέρει.
Ἃ
μὲν
γὰρ
|
εὖ |
προήνεγκεν,
οὐκέτι
προφέρει,
ἃ
δὲ |
| [3, 8, 9] |
ἀρχὴ
νοῦ
καὶ
τῶν
πάντων.
|
Οὐ |
γὰρ
ἀρχὴ
τὰ
πάντα,
ἀλλ᾽ |
| [3, 8, 2] |
χειρῶν
ποιοῦσαν
καὶ
πᾶσαν
μένειν.
|
Οὐ |
γὰρ
δὴ
δεῖται
τῶν
μὲν |
| [3, 8, 8] |
εἶναι
καὶ
τὸ
νοεῖν
εἶναι.
|
Οὐ |
γὰρ
ἔτι
ἄλλο,
τὸ
δ᾽ |
| [3, 8, 10] |
ὑπὲρ
τὴν
ζωὴν
αἴτιον
ζωῆς·
|
οὐ |
γὰρ
ἡ
τῆς
ζωῆς
ἐνέργεια |
| [3, 8, 10] |
ἦν
ὃ
μὴ
πλῆθος
ἦν.
|
Οὐ |
γὰρ
μερίζεται
εἰς
τὸ
πᾶν |
| [3, 8, 5] |
πράξεως,
πρᾶξις
δὲ
οὔπω
ἦν
|
οὐ |
γὰρ
οἷόν
τε
πρὸ
θεωρίας |
| [3, 8, 5] |
ἐν
πάσῃ
ψυχῇ
τὸ
αὐτό.
|
Οὐ |
γὰρ
περιγέγραπται
μεγέθει.
Οὐ
μὴν |
| [3, 8, 6] |
διατεθῇ,
ὅμως
προφέρει
καὶ
προχειρίζεται
|
οὐ |
γὰρ
πρώτως
εἶχε
καὶ
καταμανθάνει, |
| [3, 8, 2] |
ἡ
μὴ
ποιότητα
ἔχουσα
λογωθεῖσα.
|
Οὐ |
γὰρ
πῦρ
δεῖ
προσελθεῖν,
ἵνα |
| [3, 8, 8] |
ὡς
ἕν·
εἰ
δὲ
μή,
|
οὐ |
γίνεται
νοῦς.
Ἀλλὰ
ἀρξάμενος
ὡς |
| [3, 8, 11] |
τοῦ
ἀγαθοῦ,
τὸ
δ᾽
ἀγαθὸν
|
οὐ |
δεῖται
ἐκείνου·
ὅθεν
καὶ
τυγχάνων |
| [3, 8, 2] |
καὶ
ἐνταῦθα
τὴν
δύναμιν
τὴν
|
οὐ |
διὰ
χειρῶν
ποιοῦσαν
καὶ
πᾶσαν |
| [3, 8, 5] |
μέντοι
ταῦτα
ὥσπερ
ἀμυδρὰ
καὶ
|
οὐ |
δυνάμενα
βοηθεῖν
ἑαυτοῖς
θεάματα
καὶ |
| [3, 8, 4] |
θεωρίας
ὑπ᾽
ἀσθενείας
ψυχῆς,
λαβεῖν
|
οὐ |
δυνάμενοι
τὸ
θέαμα
ἱκανῶς
καὶ |
| [3, 8, 8] |
ζωὴν
ὅ
τι
ποτέ
ἐστιν
|
οὐ |
ζητοῦσιν.
Ἀλλ᾽
ἐκεῖνό
γε
ἐπισημαντέον, |
| [3, 8, 8] |
τοῦτο
δέ
ἐστι
θεωρία
ζῶσα,
|
οὐ |
θεώρημα,
οἷον
τὸ
ἐν
ἄλλῳ. |
| [3, 8, 8] |
ἂν
λέγοιεν
ἄνθρωποι,
νοήσεων
δὲ
|
οὐ |
λέγουσιν,
ἀλλὰ
τὰς
μέν,
τὰς |
| [3, 8, 5] |
αὐτό.
Οὐ
γὰρ
περιγέγραπται
μεγέθει.
|
Οὐ |
μὴν
ὡσαύτως
ἐν
πᾶσιν,
ὥστε |
| [3, 8, 2] |
ἀλλὰ
λόγον·
ὃ
καὶ
σημεῖον
|
οὐ |
μικρὸν
τοῦ
ἐν
τοῖς
ζώιοις |
| [3, 8, 1] |
καὶ
εἰς
τέλος
τοῦτο
βλέπειν,
|
οὐ |
μόνον
ἔλλογα
ἀλλὰ
καὶ
ἄλογα |
| [3, 8, 6] |
ἓν
καὶ
πρὸς
τὸ
ἥσυχον
|
οὐ |
μόνον
τῶν
ἔξω,
ἀλλὰ
καὶ |
| [3, 8, 8] |
τὰς
μέν,
τὰς
δ᾽
ὅλως
|
οὐ |
νοήσεις,
ὅτι
ὅλως
τὴν
ζωὴν |
| [3, 8, 8] |
δὲ
μή,
ἕξει
τι
μέρος
|
οὐ |
νοῦν,
καὶ
συγκείσεται
ἐξ
οὐ |
| [3, 8, 8] |
οὐ
νοῦν,
καὶ
συγκείσεται
ἐξ
|
οὐ |
νῶν,
καὶ
σωρός
τις
συμφορητὸς |
| [3, 8, 5] |
ἂν
ὧν
εἶδον·
ἔλαβον
γὰρ
|
οὐ |
πᾶν.
Ὀρεγόμενοι
δὲ
εἰ
πράττοιεν, |
| [3, 8, 9] |
φωνὴν
κομιεῖ
πᾶσαν
καὶ
αὖ
|
οὐ |
πᾶσαν.
Τί
οὖν
ἐστιν
ὃ |
| [3, 8, 10] |
τὸ
πλῆθος
τῆς
ζωῆς
ἐξ
|
οὐ |
πλήθους
ἦν,
καὶ
οὐκ
ἦν |
| [3, 8, 6] |
ἀλλ᾽
ὁρῶν
ἄλλο.
Ἔστι
γὰρ
|
οὐ |
πλήρης,
ἀλλὰ
ἐλλείπει
τῷ
πρὸ |
| [3, 8, 4] |
θέαμα
ἱκανῶς
καὶ
διὰ
τοῦτο
|
οὐ |
πληρούμενοι,
ἐφιέμενοι
δὲ
αὐτὸ
ἰδεῖν, |
| [3, 8, 10] |
τὴν
πολλήν,
ἔμεινε
δὲ
αὐτὴ
|
οὐ |
πολλὴ
οὖσα,
ἀλλ᾽
ἀρχὴ
τῆς |
| [3, 8, 4] |
ἡσυχῇ
ἐν
ἑαυτῇ
θεωρίαν
ἔχουσα
|
οὐ |
πρὸς
τὸ
ἄνω
οὐδ᾽
αὖ |
| [3, 8, 9] |
~Οὗτος
μὲν
οὖν
τοιοῦτος·
διὸ
|
οὐ |
πρῶτος,
ἀλλὰ
δεῖ
εἶναι
τὸ |
| [3, 8, 10] |
παντὸς
ἐλθοῦσαν
ἀρχῆς
μενούσης
καὶ
|
οὐ |
σκεδασθείσης
περὶ
πᾶν
αὐτῆς
οἷον |
| [3, 8, 7] |
οὖσαι
ποιοῦντα
δείκνυσι
τέλος
ποιούμενα
|
οὐ |
τὰς
ποιήσεις
οὐδὲ
τὰς
πράξεις, |
| [3, 8, 9] |
διεξόδῳ
τῶν
πάντων·
διεξόδῳ
δὲ
|
οὐ |
τῇ
διεξιούσῃ,
ἀλλὰ
τῇ
διεξελθούσῃ. |
| [3, 8, 11] |
οὔτε
τυγχάνων·
οὐδὲ
γὰρ
ἐφίετο.
|
Οὐ |
τοίνυν
οὐδὲ
νοῦς.
Ἔφεσις
γὰρ |
| [3, 8, 8] |
καὶ
νόημα,
δεῖ
αὐτοζωὴν
εἶναι
|
οὐ |
φυτικὴν
οὐδὲ
αἰσθητικὴν
οὐδὲ
ψυχικὴν |
| [3, 8, 6] |
Καὶ
γὰρ
αὖ
ὅταν
τύχωσιν
|
οὗ |
βούλονται,
ὃ
γενέσθαι
ἠθέλησαν,
οὐχ |
| [3, 8, 8] |
ἦν
τοιοῦτον
οἷον
τὸ
ἀφ᾽
|
οὗ |
καὶ
εἰς
ὅ,
οὐδ᾽
αὖ |
| [3, 8, 8] |
ὅ,
οὐδ᾽
αὖ
τὸ
ἀφ᾽
|
οὗ |
καὶ
εἰς
ὃ
οἷον
τὸ |
| [3, 8, 11] |
τὴν
τῶν
ὄντων
περιλαβόντος
φύσιν,
|
οὗ |
καὶ
ὁ
καλὸς
οὗτος
κόσμος |
| [3, 8, 5] |
πρότερον
{τὸ
ἑαυτῆς
πρόσθεν}
μέρος
|
οὗ |
καταλέλοιπε
μένειν·
ἀπολιποῦσα
γὰρ
τὸ |
| [3, 8, 8] |
εἰς
ὃ
οἷον
τὸ
ἀφ᾽
|
οὗ |
μόνον.
Καὶ
ἄλλως
δὲ
ὁ |
| [3, 8, 9] |
εἴη,
τί
ἂν
εἴη;
Ἐξ
|
οὗ |
ὁ
νοῦς
καὶ
τὸ
σὺν |
| [3, 8, 5] |
πᾶν.
Ὀρεγόμενοι
δὲ
εἰ
πράττοιεν,
|
οὗ |
ὀρέγονται
ἕνεκα
πράττουσιν.
Ἦν
δὲ |
| [3, 8, 8] |
αὐτό,
οὔτε
ἐκεῖνος
ὁ
ἐξ
|
οὗ, |
ὅτι
μὴ
σύνθεσις
ἦν
ἐκ |
| [3, 8, 1] |
τις
ἀνάσχοιτο
τὸ
παράδοξον
τοῦ
|
λόγου; |
Ἢ
πρὸς
ἡμᾶς
αὐτοῦ
γινομένου |
| [3, 8, 3] |
λόγος,
θεωρία·
καὶ
ἐπὶ
παντὸς
|
λόγου |
ὁ
μὲν
ἔσχατος
ἐκ
θεωρίας |
| [3, 8, 3] |
λόγον
ἑτέρα
οὖσα
δηλονότι
τοῦ
|
λόγου· |
ὁ
μέντοι
λόγος
καὶ
αὐτὸς |
| [3, 8, 3] |
θεωρίαν;
Τὴν
μὲν
δὴ
ἐκ
|
λόγου |
οὐκ
ἔχει·
λέγω
δ᾽
ἐκ |
| [3, 8, 4] |
τὸ
θεωρεῖν,
σκιὰν
θεωρίας
καὶ
|
λόγου |
τὴν
πρᾶξιν
ποιοῦνται.
Ὅτι
γὰρ |
| [3, 8, 3] |
οὐκ
ἔχει·
λέγω
δ᾽
ἐκ
|
λόγου |
τὸ
σκοπεῖσθαι
περὶ
τῶν
ἐν |
| [3, 8, 9] |
οὐκέτι
ἐν
διεξόδῳ,
ἀλλὰ
ἀρχὴ
|
διεξόδου |
καὶ
ἀρχὴ
ζωῆς
καὶ
ἀρχὴ |
| [3, 8, 11] |
ἐκείνου·
ὅθεν
καὶ
τυγχάνων
τοῦ
|
ἀγαθοῦ |
ἀγαθοειδὲς
γίνεται
καὶ
τελειοῦται
παρὰ |
| [3, 8, 11] |
τοῦ
ἐπ᾽
αὐτῷ
παρὰ
τοῦ
|
ἀγαθοῦ |
ἥκοντος
ἀγαθοειδῆ
ποιοῦντος.
Οἷον
δὲ |
| [3, 8, 11] |
Ὁ
μὲν
γὰρ
νοῦς
τοῦ
|
ἀγαθοῦ, |
τὸ
δ᾽
ἀγαθὸν
οὐ
δεῖται |
| [3, 8, 11] |
ἐνορᾶται
ἐπ᾽
αὐτῷ
ἴχνος
τοῦ
|
ἀγαθοῦ, |
τοιοῦτον
τὸ
ἀρχέτυπον
ἐννοεῖν
προσήκει |
| [3, 8, 11] |
γίνεται
καὶ
τελειοῦται
παρὰ
τοῦ
|
ἀγαθοῦ, |
τοῦ
μὲν
εἴδους
τοῦ
ἐπ᾽ |
| [3, 8, 6] |
ὅτι
κείμενον
θεατόν.
Ἐπεὶ
καὶ
|
ἀγαθοῦ |
χάριν
πράττουσι·
τοῦτο
δὲ
οὐχ |
| [3, 8, 10] |
ἀρχὴ
ἡ
μένουσα
καὶ
τὸ
|
ζώιου |
ἓν
καὶ
τὸ
ψυχῆς
ἓν |
| [3, 8, 11] |
εἶδος
αὐτοῦ.
Τοῦ
δὴ
νοῦ
|
καλοῦ |
ὄντος
καὶ
πάντων
καλλίστου,
ἐν |
| [3, 8, 9] |
καὶ
ἀδιαρθρώτως
ἔχοι
ἔκ
τινος
|
ἄλλου |
αὐτὸν
εἶναι,
ὃ
οὐκέτι
ἐν |
| [3, 8, 7] |
εἰς
ἀποτελεύτησιν
εἴδους
καὶ
θεωρήματος
|
ἄλλου, |
καὶ
ὅλως
μιμήματα
ὄντα
ἕκαστα |
| [3, 8, 4] |
φιλοθεάμονα
ὑπάρχειν.
Καὶ
τὸ
θεωροῦν
|
μου |
θεώρημα
ποιεῖ,
ὥσπερ
οἱ
γεωμέτραι |
| [3, 8, 4] |
οἱ
γεωμέτραι
θεωροῦντες
γράφουσιν·
ἀλλ᾽
|
ἐμοῦ |
μὴ
γραφούσης,
θεωρούσης
δέ,
ὑφίστανται |
| [3, 8, 9] |
καὶ
ἀνθρώπους
ἐν
ὁτῳοῦν
τοῦ
|
ἐρήμου |
στήσας
οὖς
τὴν
φωνὴν
κομιεῖ |
| [3, 8, 9] |
ὕστερον·
καὶ
ἀριθμὸς
δὲ
οὗτος,
|
ἀριθμοῦ |
δὲ
ἀρχὴ
καὶ
τοῦ
τοιούτου |
| [3, 8, 9] |
τῶν
πάντων
ἐκεῖνο
ἔσται
ἢ
|
ὁμοῦ |
πάντα.
Εἰ
μὲν
οὖν
ὁμοῦ |
| [3, 8, 9] |
αὐτὸ
ἔσται
ὁτιοῦν
ὁτῳοῦν,
ἔπειτα
|
ὁμοῦ |
πάντα,
καὶ
οὐδὲν
διακρινεῖ.
Καὶ |
| [3, 8, 9] |
ὁμοῦ
πάντα.
Εἰ
μὲν
οὖν
|
ὁμοῦ |
πάντα
συνηθροισμένα,
ὕστερον
ἔσται
τῶν |
| [3, 8, 10] |
προεληλυθότας
πρὶν
ἄλλον
ἄλλῃ
ῥεῖν
|
ὁμοῦ |
συνόντας
ἔτι,
ἤδη
δὲ
οἷον |
| [3, 8, 8] |
ζῶν
καὶ
ζωὴ
καὶ
ἓν
|
ὁμοῦ |
τὰ
δύο.
Ἓν
οὖν
ὂν |
| [3, 8, 9] |
οὖν
τοῦτο
νοῦν
ἐγέννησεν,
ἁπλούστερον
|
νοῦ |
δεῖ
αὐτὸ
εἶναι.
Εἰ
δέ |
| [3, 8, 9] |
πρότερον
τῶν
δύο
τούτων
ἐπέκεινα
|
νοῦ |
εἶναι.
Τί
οὖν
κωλύει
τὸ |
| [3, 8, 11] |
οὔτε
κόρος,
ἀλλὰ
καὶ
πρὸ
|
νοῦ |
καὶ
κόρου·
μετὰ
γὰρ
αὐτὸν |
| [3, 8, 9] |
καὶ
ἀρχὴ
ζωῆς
καὶ
ἀρχὴ
|
νοῦ |
καὶ
τῶν
πάντων.
Οὐ
γὰρ |
| [3, 8, 11] |
τὸ
εἶδος
αὐτοῦ.
Τοῦ
δὴ
|
νοῦ |
καλοῦ
ὄντος
καὶ
πάντων
καλλίστου, |
| [3, 8, 11] |
οἷον
τελείωσις,
τῇ
δὲ
τοῦ
|
νοῦ |
ὄψει
τὸ
ἀγαθὸν
τὸ
πληροῦν. |
| [3, 8, 9] |
γὰρ
αὖ
τῆς
γνώσεως
διὰ
|
νοῦ |
τῶν
ἄλλων
γινομένης
καὶ
τῷ |
| [3, 8, 9] |
γινώσκειν
δυναμένων
ὑπερβεβηκὸς
τοῦτο
τὴν
|
νοῦ |
φύσιν
τίνι
ἂν
ἁλίσκοιτο
ἐπιβολῇ |
| [3, 8, 10] |
μέντοι,
οἷον,
μηδενὸς
αὐτοῦ
κατηγορεῖσθαι
|
δυναμένου, |
μὴ
ὄντος,
μὴ
οὐσίας,
μὴ |
| [3, 8, 11] |
φωτὶ
καθαρῷ
καὶ
αὐγῇ
καθαρᾶι
|
κειμένου |
καὶ
τὴν
τῶν
ὄντων
περιλαβόντος |
| [3, 8, 11] |
εἰκών,
καὶ
ἐν
πάσῃ
ἀγλαίαι
|
κειμένου, |
ὅτι
μηδὲν
ἀνόητον
μηδὲ
σκοτεινὸν |
| [3, 8, 11] |
ἀνενδεοῦς
καὶ
τοῦ
νοεῖν
οὐδὲν
|
δεομένου, |
πλήρωσιν
δὲ
ἀληθινὴν
καὶ
νόησιν |
| [3, 8, 1] |
λόγου;
Ἢ
πρὸς
ἡμᾶς
αὐτοῦ
|
γινομένου |
κίνδυνος
οὐδεὶς
ἐν
τῷ
παίζειν |
| [3, 8, 11] |
καὶ
ἐνεῖδε
καὶ
ἐθαύμασε
τὸν
|
κἀκείνου |
ποιητὴν
τίς
ἄρα
ὁ
τοιοῦτον |
| [3, 8, 11] |
ἀρχέτυπον
ἐννοεῖν
προσήκει
τὸ
ἀληθινὸν
|
ἐκείνου |
ἐνθυμηθέντα
ἐκ
τοῦ
ἐπὶ
τῷ |
| [3, 8, 11] |
τὸ
δ᾽
ἀγαθὸν
οὐ
δεῖται
|
ἐκείνου· |
ὅθεν
καὶ
τυγχάνων
τοῦ
ἀγαθοῦ |
| [3, 8, 4] |
ἔρχεται
ἐπὶ
τὸ
εἴδωλον
τοῦ
|
ἀληθινοῦ; |
Μαρτυροῦσι
δὲ
καὶ
οἱ
νωθέστεροι |
| [3, 8, 4] |
ἀλλ᾽
οἷον
εἴ
τις
τὴν
|
καθύπνου |
τῇ
ἐγρηγορότος
προσεικάσειε.
Θεωροῦσα
γὰρ |
| [3, 8, 5] |
{ἢ
καὶ
διὰ
τοῦτο}
πανταχοῦ·
|
ποῦ |
γὰρ
οὐχί;
Ἐπεὶ
καὶ
ἐν |
| [3, 8, 2] |
ποιήσει,
καθ᾽
ἣν
ἐνειδοποιεῖ,
παντί
|
που |
δῆλον.
Δεῖ
δὲ
καὶ
τὸ |
| [3, 8, 6] |
τῆς
πράξεως
ἀγαθόν.
Τοῦτο
δὲ
|
ποῦ; |
Ἐν
ψυχῇ.
Ἀνέκαμψεν
οὖν
πάλιν |
| [3, 8, 7] |
δ᾽
ὑπέμνησεν
ὁ
λόγος
δῆλόν
|
που. |
Ἐπεὶ
κἀκεῖνο
δῆλον,
ὡς
ἀναγκαῖον |
| [3, 8, 11] |
ὁ
τοιοῦτον
ὑποστήσας
ζητεῖν,
{ἢ
|
ποῦ} |
ἢ
πῶς,
ὁ
τοιοῦτον
παῖδα |
| [3, 8, 9] |
ἡμῖν
αὐτοῦ·
ἢ
οὐκ
ἔστιν,
|
ὅπου |
μὴ
ἔστιν,
οἷς
ἐστι
μετέχειν |
| [3, 8, 5] |
δεῖ
γίνεσθαι
καὶ
μὴ
εἶναι
|
ὅπου |
μὴ
τὴν
ἐνέργειαν
τὴν
αὐτὴν |
| [3, 8, 5] |
τε
τὸ
πρότερον
ἕτερον
τοῦ
|
ὑστέρου, |
ἥκει
δὲ
ἡ
ἐνέργεια
ἐκ |
| [3, 8, 11] |
ἀλλὰ
καὶ
πρὸ
νοῦ
καὶ
|
κόρου· |
μετὰ
γὰρ
αὐτὸν
νοῦς
καὶ |
| [3, 8, 11] |
δεῖται
ἐκείνου·
ὅθεν
καὶ
τυγχάνων
|
τοῦ |
ἀγαθοῦ
ἀγαθοειδὲς
γίνεται
καὶ
τελειοῦται |
| [3, 8, 11] |
εἴδους
τοῦ
ἐπ᾽
αὐτῷ
παρὰ
|
τοῦ |
ἀγαθοῦ
ἥκοντος
ἀγαθοειδῆ
ποιοῦντος.
Οἷον |
| [3, 8, 11] |
ἀγαθόν.
Ὁ
μὲν
γὰρ
νοῦς
|
τοῦ |
ἀγαθοῦ,
τὸ
δ᾽
ἀγαθὸν
οὐ |
| [3, 8, 11] |
δὲ
ἐνορᾶται
ἐπ᾽
αὐτῷ
ἴχνος
|
τοῦ |
ἀγαθοῦ,
τοιοῦτον
τὸ
ἀρχέτυπον
ἐννοεῖν |
| [3, 8, 11] |
ἀγαθοειδὲς
γίνεται
καὶ
τελειοῦται
παρὰ
|
τοῦ |
ἀγαθοῦ,
τοῦ
μὲν
εἴδους
τοῦ |
| [3, 8, 11] |
οὖν
ὁράσει
ἡ
πλήρωσις
παρὰ
|
τοῦ |
αἰσθητοῦ
καὶ
ἡ
οἷον
τελείωσις, |
| [3, 8, 4] |
προηγουμένως
ἔρχεται
ἐπὶ
τὸ
εἴδωλον
|
τοῦ |
ἀληθινοῦ;
Μαρτυροῦσι
δὲ
καὶ
οἱ |
| [3, 8, 11] |
νενοηκέναι·
ἃ
πλησίον
μέν
ἐστι
|
τοῦ |
ἀνενδεοῦς
καὶ
τοῦ
νοεῖν
οὐδὲν |
| [3, 8, 9] |
ἦ,
ἀλλὰ
τοῦ
πλήθους
ἀρχή·
|
τοῦ |
γὰρ
γεννηθέντος
πανταχοῦ
τὸ
γεννῶν |
| [3, 8, 8] |
ἐσχάτη
νόησις.
Πᾶσα
οὖν
ζωὴ
|
τοῦ |
γένους
τούτου
καὶ
νόησις.
Ἀλλὰ |
| [3, 8, 11] |
σύννευσις
πρὸς
τὸ
εἶδος
αὐτοῦ.
|
Τοῦ |
δὴ
νοῦ
καλοῦ
ὄντος
καὶ |
| [3, 8, 9] |
δὲ
δύο,
δεῖ
τὸ
πρὸ
|
τοῦ |
δύο
λαβεῖν.
Τί
οὖν;
Νοῦς |
| [3, 8, 4] |
αὐτῆς
ἀναπαύεται
γενόμενον
αὐτῇ
ἐκ
|
τοῦ |
ἐν
αὑτῇ
καὶ
σὺν
αὑτῇ |
| [3, 8, 2] |
ὃ
καὶ
σημεῖον
οὐ
μικρὸν
|
τοῦ |
ἐν
τοῖς
ζώιοις
καὶ
ἐν |
| [3, 8, 0] |
~Περὶ
φύσεως
καὶ
θεωρίας
καὶ
|
τοῦ |
ἑνός.
~Παίζοντες
δὴ
τὴν
πρώτην |
| [3, 8, 11] |
τοῦ
ἀγαθοῦ,
τοῦ
μὲν
εἴδους
|
τοῦ |
ἐπ᾽
αὐτῷ
παρὰ
τοῦ
ἀγαθοῦ |
| [3, 8, 11] |
τὸ
ἀληθινὸν
ἐκείνου
ἐνθυμηθέντα
ἐκ
|
τοῦ |
ἐπὶ
τῷ
νῷ
ἐπιθέοντος
ἴχνους. |
| [3, 8, 9] |
ἐρημίας
καὶ
ἀνθρώπους
ἐν
ὁτῳοῦν
|
τοῦ |
ἐρήμου
στήσας
οὖς
τὴν
φωνὴν |
| [3, 8, 4] |
ἔροιτο
τίνος
ἕνεκα
ποιεῖ,
εἰ
|
τοῦ |
ἐρωτῶντος
ἐθέλοι
ἐπαίειν
καὶ
λέγειν, |
| [3, 8, 6] |
τελέως
ἐφιεμένη
μᾶλλον
ἔχειν
τὴν
|
τοῦ |
θεωρηθέντος
καταμάθησιν
καὶ
θεωρίαν
τὴν |
| [3, 8, 7] |
τοῖς
πραττομένοις,
θεωρούντων
εἰσὶν
ἐκ
|
τοῦ |
θεωρητοῦ
παραφορᾶι·
καὶ
ὅ
γε |
| [3, 8, 1] |
ἄν
τις
ἀνάσχοιτο
τὸ
παράδοξον
|
τοῦ |
λόγου;
Ἢ
πρὸς
ἡμᾶς
αὐτοῦ |
| [3, 8, 3] |
κατὰ
λόγον
ἑτέρα
οὖσα
δηλονότι
|
τοῦ |
λόγου·
ὁ
μέντοι
λόγος
καὶ |
| [3, 8, 6] |
εἶναι,
ἀλλ᾽
ἑνωθῆναι
τῇ
ψυχῇ
|
τοῦ |
μανθάνοντος,
ἕως
ἂν
οἰκεῖον
εὕρῃ. |
| [3, 8, 11] |
καὶ
τελειοῦται
παρὰ
τοῦ
ἀγαθοῦ,
|
τοῦ |
μὲν
εἴδους
τοῦ
ἐπ᾽
αὐτῷ |
| [3, 8, 5] |
μένει
ἐκεῖ,
τὸ
δὲ
τῇ
|
τοῦ |
μεταλαβόντος
πρώτῃ
μεταλήψει
μεταλαμβάνον
{πρόεισι} |
| [3, 8, 11] |
μέν
ἐστι
τοῦ
ἀνενδεοῦς
καὶ
|
τοῦ |
νοεῖν
οὐδὲν
δεομένου,
πλήρωσιν
δὲ |
| [3, 8, 11] |
ἡ
οἷον
τελείωσις,
τῇ
δὲ
|
τοῦ |
νοῦ
ὄψει
τὸ
ἀγαθὸν
τὸ |
| [3, 8, 10] |
τὸ
ψυχῆς
ἓν
καὶ
τὸ
|
τοῦ |
παντὸς
ἓν
λαμβάνοι,
λαμβάνει
ἑκασταχοῦ |
| [3, 8, 9] |
ἵνα
μὴ
πλῆθος
ἦ,
ἀλλὰ
|
τοῦ |
πλήθους
ἀρχή·
τοῦ
γὰρ
γεννηθέντος |
| [3, 8, 10] |
πλῆθος,
εἰ
μὴ
τὸ
πρὸ
|
τοῦ |
πλήθους
ἦν
ὃ
μὴ
πλῆθος |
| [3, 8, 4] |
ἔχοι
ἄλλο
πρὸ
τούτου
κρεῖττον
|
τοῦ |
ποιηθέντος
θεωρεῖν.
Τίς
γὰρ
θεωρεῖν |
| [3, 8, 2] |
ὁ
δὲ
ζωὴν
ἔχων
ὁ
|
τοῦ |
ποιήσαντος
τὴν
μορφὴν
ἀδελφὸς
ὢν |
| [3, 8, 7] |
ἐνέργεια
θεωρίας
τοῦτο
καὶ
ὠδὶς
|
τοῦ |
πολλὰ
ποιεῖν
εἴδη
καὶ
πολλὰ |
| [3, 8, 9] |
οὗτος,
ἀριθμοῦ
δὲ
ἀρχὴ
καὶ
|
τοῦ |
τοιούτου
τὸ
ὄντως
ἕν·
καὶ |
| [3, 8, 5] |
ἀεί
τε
τὸ
πρότερον
ἕτερον
|
τοῦ |
ὑστέρου,
ἥκει
δὲ
ἡ
ἐνέργεια |
| [3, 8, 10] |
ἄλλο.
Ἀλλ᾽
εἰ
μὲν
τὸ
|
τοῦ |
φυτοῦ
ἕν
τοῦτο
δὲ
καὶ |
| [3, 8, 11] |
ὁράσει
ἡ
πλήρωσις
παρὰ
τοῦ
|
αἰσθητοῦ |
καὶ
ἡ
οἷον
τελείωσις,
τῇ |
| [3, 8, 7] |
πραττομένοις,
θεωρούντων
εἰσὶν
ἐκ
τοῦ
|
θεωρητοῦ |
παραφορᾶι·
καὶ
ὅ
γε
κακὸς |
| [3, 8, 5] |
πανταχοῦ
φθάνει
καὶ
οὐκ
ἔστιν
|
ὅτου |
ἀποστατεῖ.
Προιοῦσα
μέντοι
ἐᾶι
τὸ |
| [3, 8, 10] |
πανταχοῦ
ἐφ᾽
ἕν.
Καὶ
ἐφ᾽
|
ἑκάστου |
μέν
τι
ἕν,
εἰς
ὃ |
| [3, 8, 10] |
τὰ
ῥεύματα·
ἢ
ζωὴν
φυτοῦ
|
μεγίστου |
διὰ
παντὸς
ἐλθοῦσαν
ἀρχῆς
μενούσης |
| [3, 8, 11] |
νοῦ
καλοῦ
ὄντος
καὶ
πάντων
|
καλλίστου, |
ἐν
φωτὶ
καθαρῷ
καὶ
αὐγῇ |
| [3, 8, 9] |
ἑαυτὸν
ἀφέντα
τοῖς
εἰς
ὄπισθεν
|
αὐτοῦ |
ἀμφίστομον
ὄντα,
κἀκεῖνα,
εἰ
ἐθέλοι |
| [3, 8, 10] |
πρὸς
αὐτὸ
καὶ
τυχὼν
ἐντὸς
|
αὐτοῦ |
ἀναπαυσάμενος
συννόει
μᾶλλον
τῇ
προσβολῇ |
| [3, 8, 11] |
νοῦν,
κόρον
καλὸν
καὶ
παρ᾽
|
αὐτοῦ |
γενόμενον
κόρον.
Πάντως
τοι
οὔτε |
| [3, 8, 6] |
καὶ
τῇ
προχειρίσει
οἷον
ἑτέρα
|
αὐτοῦ |
γίνεται,
καὶ
διανοουμένη
βλέπει
ὡς |
| [3, 8, 1] |
τοῦ
λόγου;
Ἢ
πρὸς
ἡμᾶς
|
αὐτοῦ |
γινομένου
κίνδυνος
οὐδεὶς
ἐν
τῷ |
| [3, 8, 2] |
ὃς
ποιεῖ
λόγον
ἄλλον
γέννημα
|
αὐτοῦ |
δόντα
μέν
τι
τῷ
ὑποκειμένῳ, |
| [3, 8, 8] |
καὶ
πάντων
καὶ
τὸ
μέρος
|
αὐτοῦ |
ἔχειν
πᾶν
καὶ
πάντα·
εἰ |
| [3, 8, 9] |
γάρ
τι
καὶ
παρ᾽
ἡμῖν
|
αὐτοῦ· |
ἢ
οὐκ
ἔστιν,
ὅπου
μὴ |
| [3, 8, 11] |
ἴχνους.
Τὸ
μὲν
οὖν
ἐπ᾽
|
αὐτοῦ |
ἴχνος
αὐτοῦ
τῷ
νῷ
ὁρῶντι |
| [3, 8, 10] |
ἀρχή,
τοιοῦτο
μέντοι,
οἷον,
μηδενὸς
|
αὐτοῦ |
κατηγορεῖσθαι
δυναμένου,
μὴ
ὄντος,
μὴ |
| [3, 8, 11] |
μὲν
ὕλη,
τὸ
δὲ
εἶδος
|
αὐτοῦ |
{οἷον
καὶ
ἡ
κατ᾽
ἐνέργειαν |
| [3, 8, 8] |
οὐκ
ἠλάττωται,
οὔτε
τὸ
ἀπ᾽
|
αὐτοῦ, |
ὅτι
πάντα
καὶ
αὐτό,
οὔτε |
| [3, 8, 8] |
οὕτως
καί,
εἴ
τι
ἀπ᾽
|
αὐτοῦ, |
οὐκ
ἠλάττωται,
οὔτε
τὸ
ἀπ᾽ |
| [3, 8, 9] |
ἀλλὰ
δεῖ
εἶναι
τὸ
ἐπέκεινα
|
αὐτοῦ, |
οὗπερ
χάριν
καὶ
οἱ
πρόσθεν |
| [3, 8, 10] |
πᾶν
εἰς
ἓν
τὸ
πρὸ
|
αὐτοῦ, |
οὐχ
ἁπλῶς
ἕν,
ἕως
τις |
| [3, 8, 9] |
μὴ
ἔστιν,
οἷς
ἐστι
μετέχειν
|
αὐτοῦ. |
Τὸ
γὰρ
πανταχοῦ
παρὸν
στήσας |
| [3, 8, 10] |
συνείς,
συνορῶν
δὲ
τὸ
μέγα
|
αὐτοῦ |
τοῖς
μετ᾽
αὐτὸ
δι᾽
αὐτὸ |
| [3, 8, 11] |
καὶ
σύννευσις
πρὸς
τὸ
εἶδος
|
αὐτοῦ. |
Τοῦ
δὴ
νοῦ
καλοῦ
ὄντος |
| [3, 8, 11] |
μὲν
οὖν
ἐπ᾽
αὐτοῦ
ἴχνος
|
αὐτοῦ |
τῷ
νῷ
ὁρῶντι
ἔδωκεν
ἔχειν· |
| [3, 8, 6] |
λελόγισται
ἤδη
καὶ
τὸ
παρ᾽
|
αὑτοῦ |
πρὸς
ἄλλον
ἀποφαίνει·
πρὸς
δὲ |
| [3, 8, 9] |
ἀριθμοῦ
δὲ
ἀρχὴ
καὶ
τοῦ
|
τοιούτου |
τὸ
ὄντως
ἕν·
καὶ
οὗτος |
| [3, 8, 1] |
ὅσοι
παίζουσι
τοῦτο
ποιοῦσιν
ἢ
|
τούτου |
γε
παίζουσιν
ἐφιέμενοι.
Καὶ
κινδυνεύει, |
| [3, 8, 8] |
ἅτε
εἰς
νοῦν
σπευδόντων,
ἐπὶ
|
τούτου |
δηλονότι
ἤδη
ἓν
ἄμφω
οὐκ |
| [3, 8, 7] |
καὶ
τὰ
ἄλλα
πάντα
ἐφίεσθαι
|
τούτου, |
εἴπερ
τέλος
ἅπασιν
ἡ
ἀρχή. |
| [3, 8, 8] |
Πᾶσα
οὖν
ζωὴ
τοῦ
γένους
|
τούτου |
καὶ
νόησις.
Ἀλλὰ
ζωῆς
μὲν |
| [3, 8, 4] |
δέ,
εἰ
ἔχοι
ἄλλο
πρὸ
|
τούτου |
κρεῖττον
τοῦ
ποιηθέντος
θεωρεῖν.
Τίς |
| [3, 8, 1] |
τὰ
δὲ
μίμησιν
καὶ
εἰκόνα
|
τούτου |
λαμβάνοντα
ἆρ᾽
ἄν
τις
ἀνάσχοιτο |
| [3, 8, 3] |
ὡς
τεθεωρημένος,
ὁ
δὲ
πρὸ
|
τούτου |
πᾶς
ὁ
μὲν
ἄλλος
ἄλλως, |
| [3, 8, 10] |
Ἀλλ᾽
εἰ
μὲν
τὸ
τοῦ
|
φυτοῦ |
ἕν
τοῦτο
δὲ
καὶ
ἡ |
| [3, 8, 10] |
αὐτῶν
τὰ
ῥεύματα·
ἢ
ζωὴν
|
φυτοῦ |
μεγίστου
διὰ
παντὸς
ἐλθοῦσαν
ἀρχῆς |
| [3, 8, 5] |
τὸ
{ἑαυτῆς}
πρόσθεν
οὐκέτι
ἔσται
|
πανταχοῦ, |
ἀλλ᾽
ἐν
ὧι
τελευτᾶι
μόνον. |
| [3, 8, 5] |
προιὸν
τῷ
μείναντι.
Εἰ
οὖν
|
πανταχοῦ |
δεῖ
γίνεσθαι
καὶ
μὴ
εἶναι |
| [3, 8, 4] |
ὡς
οἷόν
τε
πρᾶξις
ἦ.
|
Πανταχοῦ |
δὴ
ἀνευρήσομεν
τὴν
ποίησιν
καὶ |
| [3, 8, 10] |
οὔσης.
Διὸ
καὶ
ἡ
ἀναγωγὴ
|
πανταχοῦ |
ἐφ᾽
ἕν.
Καὶ
ἐφ᾽
ἑκάστου |
| [3, 8, 9] |
ἐστι
μετέχειν
αὐτοῦ.
Τὸ
γὰρ
|
πανταχοῦ |
παρὸν
στήσας
ὁπουοῦν
τὸ
δυνάμενον |
| [3, 8, 5] |
δέ·
{ἢ
καὶ
διὰ
τοῦτο}
|
πανταχοῦ· |
ποῦ
γὰρ
οὐχί;
Ἐπεὶ
καὶ |
| [3, 8, 9] |
πλήθους
ἀρχή·
τοῦ
γὰρ
γεννηθέντος
|
πανταχοῦ |
τὸ
γεννῶν
ἁπλούστερον.
Εἰ
οὖν |
| [3, 8, 5] |
ζωὴ
ἐκ
ζωῆς·
ἐνέργεια
γὰρ
|
πανταχοῦ |
φθάνει
καὶ
οὐκ
ἔστιν
ὅτου |
| [3, 8, 10] |
τοῦ
παντὸς
ἓν
λαμβάνοι,
λαμβάνει
|
ἑκασταχοῦ |
τὸ
δυνατώτατον
καὶ
τὸ
τίμιον· |
