HODOI ELEKTRONIKAI: Du texte à l'hypertexte

HODOI ELEKTRONIKAI
Du texte à l'hypertexte

PLOTIN, Les Ennéades, III, livre VIII

Liste des contextes (ordre alphabétique inverse)

ο = 35 formes différentes pour 299 occurrences

α β γ δ ε ζ η θ ι κ λ μ ν ξ ο π ρ ς τ υ φ χ ψ ω

Ennéade, livre, chap.

[3, 8, 11]   αὐτῷ γενόμενον ἕνα. Ὡς δὴ ὁ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ

[3, 8, 3]   μὴ ὡς φύσις ἀλλὰ ψυχή, ὁ δ᾽ ἐν τῇ φύσει καὶ

[3, 8, 2]   καὶ οὐκέτι ποιεῖν δύναται ἄλλον, ὁ δὲ ζωὴν ἔχων ὁ τοῦ

[3, 8, 3]   καὶ θεωρία οὕτως ὡς τεθεωρημένος, ὁ δὲ πρὸ τούτου πᾶς ὁ

[3, 8, 1]   θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν, καὶ πρᾶξις πᾶσα

[3, 8, 8]   πάντα καὶ αὐτό, οὔτε ἐκεῖνος ὁ ἐξ οὗ, ὅτι μὴ σύνθεσις

[3, 8, 5]   παντὶ μέρει ψυχῆς ὁμοίως. Διὸ ὁ ἡνίοχος τοῖς ἵπποις δίδωσιν ὧν

[3, 8, 11]   ὄντων περιλαβόντος φύσιν, οὗ καὶ ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ

[3, 8, 2]   αὐτόν. Ὁ μὲν οὖν λόγος ὁ κατὰ τὴν μορφὴν τὴν ὁρωμένην

[3, 8, 7]   αὐτόθεν λαβεῖν, τὰ δ᾽ ὑπέμνησεν ὁ λόγος δῆλόν που. Ἐπεὶ κἀκεῖνο

[3, 8, 2]   εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι, καὶ ὁ λόγος· εἰ δέ τι αὐτῆς

[3, 8, 2]   τι αὐτῆς ἀκίνητον, τοῦτο καὶ ὁ λόγος. Καὶ γὰρ εἶδος αὐτὴν

[3, 8, 8]   γε ἐπισημαντέον, ὅτι πάλιν αὖ ὁ λόγος πάρεργον ἐνδείκνυται θεωρίας τὰ

[3, 8, 3]   ὁ δὲ πρὸ τούτου πᾶς ὁ μὲν ἄλλος ἄλλως, ὁ μὴ

[3, 8, 11]   ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν. Ὁ μὲν γὰρ νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ,

[3, 8, 2]   ἀκίνητον τὸ ἐν τῷ ὅλῳ. Ὁ μὲν δὴ λόγος, φαίη ἄν

[3, 8, 3]   θεωρία· καὶ ἐπὶ παντὸς λόγου ὁ μὲν ἔσχατος ἐκ θεωρίας καὶ

[3, 8, 2]   τῷ ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽ αὐτόν. Ὁ μὲν οὖν λόγος ὁ κατὰ

[3, 8, 1]   παίζει ἢ σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν,

[3, 8, 3]   ἑτέρα οὖσα δηλονότι τοῦ λόγου· ὁ μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς ὁ

[3, 8, 3]   πᾶς ὁ μὲν ἄλλος ἄλλως, ὁ μὴ ὡς φύσις ἀλλὰ ψυχή,

[3, 8, 11]   δὲ καὶ ὧδε· ἐπεὶ γὰρ ὁ νοῦς ἐστιν ὄψις τις καὶ

[3, 8, 9]   τί ἂν εἴη; Ἐξ οὗ ὁ νοῦς καὶ τὸ σὺν αὐτῷ

[3, 8, 8]   οὗ μόνον. Καὶ ἄλλως δὲ ὁ νοῦς οὐχ ἑνός τινος νοῦς,

[3, 8, 6]   αὑτῇ ἧττον τοῦτο ποιεῖ. Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη καὶ τὸ

[3, 8, 3]   ὁ μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ πράξει καὶ ἐπιστατῶν

[3, 8, 11]   ζητεῖν, {ἢ ποῦ} ἢ πῶς, ὁ τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον

[3, 8, 11]   τὸν κἀκείνου ποιητὴν τίς ἄρα ὁ τοιοῦτον ὑποστήσας ζητεῖν, {ἢ ποῦ}

[3, 8, 2]   ἄλλον, ὁ δὲ ζωὴν ἔχων ὁ τοῦ ποιήσαντος τὴν μορφὴν ἀδελφὸς

[3, 8, 7]   ἐκ τοῦ θεωρητοῦ παραφορᾶι· καὶ ὅ γε κακὸς τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ

[3, 8, 3]   ποιεῖ. Τὸ οὖν εἶναι αὐτῇ ὅ ἐστι τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν

[3, 8, 8]   τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὅ, οὐδ᾽ αὖ τὸ ἀφ᾽ οὗ

[3, 8, 8]   νοήσεις, ὅτι ὅλως τὴν ζωὴν ὅ τι ποτέ ἐστιν οὐ ζητοῦσιν.

[3, 8, 8]   μὲν ὅθεν, χείρω δὲ εἰς ὅ. Τὸ γὰρ εἰς ὃ οὐκ

[3, 8, 10]   ἑκάστου μέν τι ἕν, εἰς ὃ ἀνάξεις, καὶ τόδε πᾶν εἰς

[3, 8, 6]   πάλιν ἡ πρᾶξις εἰς θεωρίαν· ὃ γὰρ ἐν ψυχῇ λαμβάνει λόγῳ

[3, 8, 6]   αὖ ὅταν τύχωσιν οὗ βούλονται, ὃ γενέσθαι ἠθέλησαν, οὐχ ἵνα μὴ

[3, 8, 6]   ἐλλιπεῖ προφέρει εἰς ἐπίσκεψιν καταμανθάνουσα ὃ ἔχει. Ἐν δὲ τοῖς πρακτικοῖς

[3, 8, 2]   ἡ ὕλη γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ καὶ σημεῖον οὐ μικρὸν τοῦ

[3, 8, 9]   οὐ πᾶσαν. Τί οὖν ἐστιν ὃ κομιούμεθα νοῦν παραστησάμενοι; Ἢ δεῖ

[3, 8, 2]   τι ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽ ὃ μένον διὰ χειρῶν ποιήσουσιν ἃ

[3, 8, 6]   τέλος, καὶ οἷον ἐξ εὐθείας ὃ μὴ ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι

[3, 8, 4]   εἰς πρᾶξιν φέρονται, ἵνα ἴδωσιν, ὃ μὴ νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν

[3, 8, 10]   τὸ πρὸ τοῦ πλήθους ἦν ὃ μὴ πλῆθος ἦν. Οὐ γὰρ

[3, 8, 8]   τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὃ οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ μόνον.

[3, 8, 8]   εἰς ὅ. Τὸ γὰρ εἰς ὃ οὐκ ἦν τοιοῦτον οἷον τὸ

[3, 8, 8]   πάλιν γὰρ αὖ ἄλλο ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ

[3, 8, 9]   ἔκ τινος ἄλλου αὐτὸν εἶναι, ὃ οὐκέτι ἐν διεξόδῳ, ἀλλὰ ἀρχὴ

[3, 8, 6]   λόγοι ἐν ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι. Διὸ δεῖ μὴ ἔξωθεν τὸν λόγον

[3, 8, 8]   τὸ γενέσθαι νοῦς ἐκ πάντων. Διὸ καὶ ἄπειρος οὕτως καί, εἴ

[3, 8, 10]   ἀρχῆς ἐφ᾽ ἑαυτῆς ἑτέρας οὔσης. Διὸ καὶ ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽

[3, 8, 5]   ἐν παντὶ μέρει ψυχῆς ὁμοίως. Διὸ ὁ ἡνίοχος τοῖς ἵπποις δίδωσιν

[3, 8, 6]   ἐν αὑτῇ ἧττον τοῦτο ποιεῖ. Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη καὶ

[3, 8, 9]   μορίων. ~Οὗτος μὲν οὖν τοιοῦτος· διὸ οὐ πρῶτος, ἀλλὰ δεῖ εἶναι

[3, 8, 11]   ὧι προσέθηκας ὁτιοῦν, ἐνδεὲς ποιήσεις. Διὸ οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ

[3, 8, 11]   τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς δεῖται· διὸ οὐδέν ἐστιν αὐτῷ ἢ αὐτό.

[3, 8, 10]   ἔλθῃ· τοῦτο δὲ οὐκέτι ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν τὸ τοῦ

[3, 8, 9]   πάντων, ἄλλα μὲν τὰ πάντα, ἄλλο δὲ αὐτὸ ἔσται τῶν πάντων·

[3, 8, 8]   ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο εἶναι ἓν

[3, 8, 8]   δ᾽ ἄλλο· πάλιν γὰρ αὖ ἄλλο ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ

[3, 8, 6]   τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο ἔσται· ὥστε οἷον παράκειται, καὶ

[3, 8, 6]   καὶ οἷον νοῦς, ἀλλ᾽ ὁρῶν ἄλλο. Ἔστι γὰρ οὐ πλήρης, ἀλλὰ

[3, 8, 6]   λαμβάνει λόγῳ οὔσῃ, τί ἂν ἄλλο ἢ λόγος σιωπῶν εἴη; Καὶ

[3, 8, 5]   πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα πᾶν γενομένην ἄλλο θεώρημα ποιῆσαι· οἷον ἡ τέχνη

[3, 8, 8]   αὖ ἄλλο ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο

[3, 8, 11]   τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ

[3, 8, 6]   διανοουμένη βλέπει ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο· καίτοι καὶ αὕτη λόγος ἦν

[3, 8, 6]   γίνεται, καὶ διανοουμένη βλέπει ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο· καίτοι καὶ αὕτη

[3, 8, 8]   γὰρ ἔτι ἄλλο, τὸ δ᾽ ἄλλο· πάλιν γὰρ αὖ ἄλλο ἔσται,

[3, 8, 4]   πραχθέν, παρακολούθημα δέ, εἰ ἔχοι ἄλλο πρὸ τούτου κρεῖττον τοῦ ποιηθέντος

[3, 8, 3]   ἀποτέλεσμα θεωρίας μενούσης θεωρίας οὐκ ἄλλο τι πραξάσης, ἀλλὰ τῷ εἶναι

[3, 8, 8]   νοεῖν εἶναι. Οὐ γὰρ ἔτι ἄλλο, τὸ δ᾽ ἄλλο· πάλιν γὰρ

[3, 8, 6]   Εἰ γὰρ δύο, τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο ἔσται· ὥστε

[3, 8, 7]   ὁ λόγος δῆλόν που. Ἐπεὶ κἀκεῖνο δῆλον, ὡς ἀναγκαῖον ἦν τῶν

[3, 8, 8]   ποτέ ἐστιν οὐ ζητοῦσιν. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνό γε ἐπισημαντέον, ὅτι πάλιν αὖ

[3, 8, 9]   καθ᾽ ἓν ἕκαστον τῶν πάντων ἐκεῖνο ἔσται ἢ ὁμοῦ πάντα. Εἰ

[3, 8, 5]   Ἦν δὲ θεώρημα καὶ θεωρία ἐκεῖνο. ~Ἡ ἄρα πρᾶξις ἕνεκα θεωρίας

[3, 8, 9]   ἀμφίστομον ὄντα, κἀκεῖνα, εἰ ἐθέλοι ἐκεῖνο ὁρᾶν, μὴ πάντα νοῦν εἶναι.

[3, 8, 8]   γὰρ ἐν ἄλλῳ ζῶν δι᾽ ἐκεῖνο, οὐκ αὐτοζῶν. Εἰ οὖν ζήσεταί

[3, 8, 2]   αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ κινοῦν πρώτως,

[3, 8, 7]   ἔφεσις γνώσεως καὶ αἱ γεννήσεις ἀπὸ θεωρίας εἰς ἀποτελεύτησιν εἴδους καὶ

[3, 8, 8]   τῆς φύσεως ἐπὶ ψυχὴν καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν καὶ ἀεὶ

[3, 8, 6]   οὐ πλήρης, ἀλλὰ ἐλλείπει τῷ πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι μέντοι καὶ αὐτὴ

[3, 8, 5]   ἐξωτέρω καὶ οὐχ ὡσαύτως τῷ πρὸ αὐτῆς τὸ μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ·

[3, 8, 10]   τόδε πᾶν εἰς ἓν τὸ πρὸ αὐτοῦ, οὐχ ἁπλῶς ἕν, ἕως

[3, 8, 11]   ὅτι πρώτως ἔχει. Τὸ δὲ πρὸ αὐτῶν οὔτε δεῖται οὔτε ἔχει·

[3, 8, 5]   ἦν οὐ γὰρ οἷόν τε πρὸ θεωρίας ἀνάγκη ἀσθενεστέραν μὲν ἑτέραν

[3, 8, 11]   ἐκεῖνος οὔτε κόρος, ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ καὶ κόρου· μετὰ γὰρ

[3, 8, 9]   αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι καὶ εἶναι πρὸ πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽ αὐτὸ

[3, 8, 5]   γένεσις, ἐπὶ τὴν ψυχὴν τὴν πρὸ ταύτης ἐλθόντες λέγωμεν, ὡς ἡ

[3, 8, 9]   Εἰ δὲ δύο, δεῖ τὸ πρὸ τοῦ δύο λαβεῖν. Τί οὖν;

[3, 8, 10]   τὸ πλῆθος, εἰ μὴ τὸ πρὸ τοῦ πλήθους ἦν ὃ μὴ

[3, 8, 4]   παρακολούθημα δέ, εἰ ἔχοι ἄλλο πρὸ τούτου κρεῖττον τοῦ ποιηθέντος θεωρεῖν.

[3, 8, 3]   οὕτως ὡς τεθεωρημένος, ὁ δὲ πρὸ τούτου πᾶς ὁ μὲν ἄλλος

[3, 8, 7]   τέλος ἡ γνῶσις, καὶ ἔτι πρὸ τούτων ἡ φύσις τὸ θεώρημα

[3, 8, 9]   οὕτως οὐδὲν τῶν πάντων, ἀλλὰ πρὸ τῶν πάντων. ~Τί δὴ ὄν;

[3, 8, 9]   σεμνόν; Οὐδὲ γάρ, εἰ λέγοιμεν τὸ ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἁπλούστατον εἶναι,

[3, 8, 11]   περὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὴν ἐνέργειαν, τὸ

[3, 8, 11]   οὔτε ἔχει· ἢ οὐκ ἂν τὸ ἀγαθὸν ἦν.

[3, 8, 11]   Τὰ μὲν γὰρ ἄλλα περὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν

[3, 8, 11]   αὐτῷ ἢ αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν μηδὲν ἔτι προσνόει· ἐὰν

[3, 8, 11]   τὸ πληροῦν. Εἰ γὰρ αὐτὸς τὸ ἀγαθόν, τί ἔδει ὁρᾶν ἢ

[3, 8, 11]   τῇ δὲ τοῦ νοῦ ὄψει τὸ ἀγαθὸν τὸ πληροῦν. Εἰ γὰρ

[3, 8, 2]   οὐδὲ ἡ φύσις τοῦτο, ἀλλὰ τὸ ἀκίνητον τὸ ἐν τῷ ὅλῳ.

[3, 8, 9]   δῆλόν τι καὶ σαφὲς ἐροῦμεν τὸ ἀληθὲς λέγοντες, ἕως ἂν μὴ

[3, 8, 4]   ποιηθέντος θεωρεῖν. Τίς γὰρ θεωρεῖν τὸ ἀληθινὸν δυνάμενος προηγουμένως ἔρχεται ἐπὶ

[3, 8, 11]   τοιοῦτον τὸ ἀρχέτυπον ἐννοεῖν προσήκει τὸ ἀληθινὸν ἐκείνου ἐνθυμηθέντα ἐκ τοῦ

[3, 8, 5]   λογιστικὸν} οὖν αὐτῆς ἄνω πρὸς τὸ ἄνω ἀεὶ πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον

[3, 8, 4]   ἑαυτῇ θεωρίαν ἔχουσα οὐ πρὸς τὸ ἄνω οὐδ᾽ αὖ ἔτι πρὸς

[3, 8, 8]   ἀπ᾽ αὐτοῦ, οὐκ ἠλάττωται, οὔτε τὸ ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι πάντα καὶ

[3, 8, 10]   ἁπλῶς ἕν, ἕως τις ἐπὶ τὸ ἁπλῶς ἓν ἔλθῃ· τοῦτο δὲ

[3, 8, 7]   ποιήσεις οὐδὲ τὰς πράξεις, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ, καὶ τοῦτο

[3, 8, 11]   αὐτῷ ἴχνος τοῦ ἀγαθοῦ, τοιοῦτον τὸ ἀρχέτυπον ἐννοεῖν προσήκει τὸ ἀληθινὸν

[3, 8, 9]   ἕκαστον τῶν πάντων πρῶτον μὲν τὸ αὐτὸ ἔσται ὁτιοῦν ὁτῳοῦν, ἔπειτα

[3, 8, 5]   Ἐπεὶ καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ τὸ αὐτό. Οὐ γὰρ περιγέγραπται μεγέθει.

[3, 8, 8]   ἐπὶ τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς τὸ αὐτὸ τῷ ὑποκειμένῳ ἰόντων τῶν

[3, 8, 8]   ὃ οὐκ ἦν τοιοῦτον οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὅ,

[3, 8, 8]   καὶ εἰς ὅ, οὐδ᾽ αὖ τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὃ

[3, 8, 8]   οὗ καὶ εἰς ὃ οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ μόνον. Καὶ ἄλλως

[3, 8, 8]   ὅθεν, χείρω δὲ εἰς ὅ. Τὸ γὰρ εἰς ὃ οὐκ ἦν

[3, 8, 8]   θεώρημα, οἷον τὸ ἐν ἄλλῳ. Τὸ γὰρ ἐν ἄλλῳ ζῶν δι᾽

[3, 8, 9]   ἔστιν, οἷς ἐστι μετέχειν αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πανταχοῦ παρὸν στήσας ὁπουοῦν

[3, 8, 7]   πάντα καὶ οἷον ἀεὶ θεωρεῖν· τὸ γὰρ ποιεῖν εἶναί τι εἶδός

[3, 8, 8]   σωρός τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων τὸ γενέσθαι νοῦς ἐκ πάντων. Διὸ

[3, 8, 4]   θεωρίας ἄλλης. Ταύτῃ δὴ καὶ τὸ γεννηθὲν ὑπ᾽ αὐτῆς ἀσθενὲς παντάπασιν,

[3, 8, 5]   εἶναι· ὁμογενὲς γὰρ ἀεὶ δεῖ τὸ γεννώμενον εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν τῷ

[3, 8, 9]   ἀρχή· τοῦ γὰρ γεννηθέντος πανταχοῦ τὸ γεννῶν ἁπλούστερον. Εἰ οὖν τοῦτο

[3, 8, 4]   λέγειν. Τί οὖν συνιέναι; Ὅτι τὸ γενόμενόν ἐστι θέαμα ἐμὸν σιωπώσης,

[3, 8, 6]   μᾶλλον εἰς ἓν ἄγει, καὶ τὸ γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει ἤδη γὰρ

[3, 8, 11]   μὲν γὰρ νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ, τὸ δ᾽ ἀγαθὸν οὐ δεῖται ἐκείνου·

[3, 8, 8]   εἶναι. Οὐ γὰρ ἔτι ἄλλο, τὸ δ᾽ ἄλλο· πάλιν γὰρ αὖ

[3, 8, 11]   τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς δεῖται· διὸ

[3, 8, 6]   γὰρ δύο, τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο ἔσται· ὥστε οἷον

[3, 8, 11]   Ἔσται τοίνυν τὸ μὲν ὕλη, τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ {οἷον καὶ

[3, 8, 9]   μετ᾽ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα. Τὸ δὲ καθ᾽ ἕκαστον τῶν πάντων

[3, 8, 11]   νόησιν ἔχει, ὅτι πρώτως ἔχει. Τὸ δὲ πρὸ αὐτῶν οὔτε δεῖται

[3, 8, 5]   πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ, τὸ δὲ τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ

[3, 8, 10]   ζωὴ ἡ πρώτη καὶ πᾶσα. Τὸ δὲ ὑπὲρ τὴν ζωὴν αἴτιον

[3, 8, 6]   ἔσται· ὥστε οἷον παράκειται, καὶ τὸ διπλοῦν τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν, οἷον

[3, 8, 9]   γὰρ πανταχοῦ παρὸν στήσας ὁπουοῦν τὸ δυνάμενον ἔχειν ἔχεις ἐκεῖθεν· ὥσπερ

[3, 8, 10]   παντὸς ἓν λαμβάνοι, λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον καὶ τὸ τίμιον· εἰ

[3, 8, 5]   Προιοῦσα μέντοι ἐᾶι τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ καταλέλοιπε

[3, 8, 5]   οὗ καταλέλοιπε μένειν· ἀπολιποῦσα γὰρ τὸ {ἑαυτῆς} πρόσθεν οὐκέτι ἔσται πανταχοῦ,

[3, 8, 11]   ἐν τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς τὸ εἶδος αὐτοῦ. Τοῦ δὴ νοῦ

[3, 8, 4]   ἀληθινὸν δυνάμενος προηγουμένως ἔρχεται ἐπὶ τὸ εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ

[3, 8, 8]   ἀλλ᾽ οὐσίαι καὶ τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ τὸ νοεῖν εἶναι.

[3, 8, 10]   αὐτῶν εἶναι. Εἰ δὲ ἀφελὼν τὸ εἶναι λαμβάνοις, θαῦμα ἕξεις. Καὶ

[3, 8, 6]   μὴ ἔχωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα ἔχωσι τὸ ἐκ τῆς πράξεως ἀγαθόν. Τοῦτο

[3, 8, 8]   θεωρία ζῶσα, οὐ θεώρημα, οἷον τὸ ἐν ἄλλῳ. Τὸ γὰρ ἐν

[3, 8, 7]   τούτων ἡ φύσις τὸ θεώρημα τὸ ἐν αὐτῇ καὶ τὸν λόγον

[3, 8, 2]   φύσις τοῦτο, ἀλλὰ τὸ ἀκίνητον τὸ ἐν τῷ ὅλῳ. Ὁ μὲν

[3, 8, 8]   δύο πῶς αὖ πολλὰ τοῦτο τὸ ἕν; Ἢ ὅτι οὐχ ἓν

[3, 8, 8]   ἓν θεωρεῖ. Ἐπεὶ καὶ ὅταν τὸ ἓν θεωρῇ, οὐχ ὡς ἕν·

[3, 8, 6]   ὄψις. Ἤδη γὰρ οὗτος πρὸς τὸ ἓν καὶ πρὸς τὸ ἥσυχον

[3, 8, 9]   Εἰ δέ τις οἴοιτο αὐτὸ τὸ ἓν καὶ τὰ πάντα εἶναι,

[3, 8, 1]   ἐπιπλέον, τὴν θεωρίαν ἕλκουσα πρὸς τὸ ἔξω, ἡ δὲ ἑκούσιος λεγομένη

[3, 8, 9]   οὐ πρῶτος, ἀλλὰ δεῖ εἶναι τὸ ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ χάριν καὶ

[3, 8, 5]   θεωρία καὶ τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν καὶ ἡ ἐξ ὧν

[3, 8, 10]   ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα καὶ τὸ ζώιου ἓν καὶ τὸ ψυχῆς

[3, 8, 6]   πρὸς τὸ ἓν καὶ πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ μόνον τῶν ἔξω,

[3, 8, 4]   ἀσθενείας ψυχῆς, λαβεῖν οὐ δυνάμενοι τὸ θέαμα ἱκανῶς καὶ διὰ τοῦτο

[3, 8, 4]   καὶ ἄνθρωποι, ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας καὶ λόγου

[3, 8, 5]   ἔχει πέρας ἡ θεωρία οὐδὲ τὸ θεώρημα. Διὰ τοῦτο δέ· {ἢ

[3, 8, 7]   ἔτι πρὸ τούτων ἡ φύσις τὸ θεώρημα τὸ ἐν αὐτῇ καὶ

[3, 8, 8]   ζῇ καὶ ἡ θεωρία καὶ τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ

[3, 8, 4]   φύσιν ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ τὸ θεωροῦν μου θεώρημα ποιεῖ, ὥσπερ

[3, 8, 4]   ἄνω οὐδ᾽ αὖ ἔτι πρὸς τὸ κάτω, στᾶσα δὲ ἐν ὧι

[3, 8, 2]   ὡς κινουμένων ἡ γὰρ ὕλη τὸ κινούμενον, αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον

[3, 8, 2]   κινούμενον ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ κινοῦν πρώτως, οὐδὲ ἡ φύσις

[3, 8, 5]   θεάματα καὶ θεωρήματα. Τὸ πρῶτον. {Τὸ λογιστικὸν} οὖν αὐτῆς ἄνω πρὸς

[3, 8, 10]   τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ

[3, 8, 6]   γνωσθέντι ἔρχεται. Εἰ γὰρ δύο, τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο

[3, 8, 11]   ἐπὶ τῷ νῷ ἐπιθέοντος ἴχνους. Τὸ μὲν οὖν ἐπ᾽ αὐτοῦ ἴχνος

[3, 8, 11]   εἰς ἐνέργειαν ἐλθοῦσα. Ἔσται τοίνυν τὸ μὲν ὕλη, τὸ δὲ εἶδος

[3, 8, 8]   πάντα ὄντα καὶ πάντων καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν καὶ

[3, 8, 4]   τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν ὡς οἷόν

[3, 8, 5]   οὐχ ὡσαύτως τῷ πρὸ αὐτῆς τὸ μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ· καὶ θεωρία

[3, 8, 10]   μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν τὸ μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή,

[3, 8, 10]   καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν

[3, 8, 3]   Ἆρ᾽ ὅτι τὸ σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ μήπω ἔχειν; Ἡ δὲ ἔχει,

[3, 8, 2]   που δῆλον. Δεῖ δὲ καὶ τὸ μοχλεύειν ἀφελεῖν ἐκ τῆς φυσικῆς

[3, 8, 8]   τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ τὸ νοεῖν εἶναι. Οὐ γὰρ ἔτι

[3, 8, 11]   ὁτιοῦν, ἐνδεὲς ποιήσεις. Διὸ οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ ἄλλο,

[3, 8, 9]   νοῦ εἶναι. Τί οὖν κωλύει τὸ νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι

[3, 8, 9]   μόνον; Ἀλλὰ παντὶ νῷ συνέζευκται τὸ νοητόν· εἰ οὖν δεῖ μὴ

[3, 8, 9]   εἰ οὖν δεῖ μὴ συνεζεῦχθαι τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς ἔσται. Εἰ

[3, 8, 9]   αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι καὶ τὸ νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ. Εἰ

[3, 8, 9]   δὲ ἀρχὴ καὶ τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως ἕν· καὶ οὗτος νοῦς

[3, 8, 3]   τοῦτο ὅτι ἔχει καὶ ποιεῖ. Τὸ οὖν εἶναι αὐτῇ ὅ ἐστι

[3, 8, 11]   πρὶν γοῦν ἰδεῖν ἦν ἕν. Τὸ οὖν ἓν δύο γέγονε καὶ

[3, 8, 5]   ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα καὶ τὸ οὕτω θεωρῆσαν ἅτε ἐξωτέρω καὶ

[3, 8, 10]   ἦν. Οὐ γὰρ μερίζεται εἰς τὸ πᾶν ἡ ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ

[3, 8, 10]   μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν ἂν καὶ τὸ πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι

[3, 8, 6]   ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη καὶ τὸ παρ᾽ αὑτοῦ πρὸς ἄλλον ἀποφαίνει·

[3, 8, 1]   λαμβάνοντα ἆρ᾽ ἄν τις ἀνάσχοιτο τὸ παράδοξον τοῦ λόγου; Ἢ πρὸς

[3, 8, 10]   πλήθους ἦν, καὶ οὐκ ἦν τὸ πλῆθος, εἰ μὴ τὸ πρὸ

[3, 8, 10]   οὐδέν. Ἢ καὶ θαῦμα, πῶς τὸ πλῆθος τῆς ζωῆς ἐξ οὐ

[3, 8, 5]   ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς καὶ τὸ πλῆρες πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα πᾶν

[3, 8, 11]   τοῦ νοῦ ὄψει τὸ ἀγαθὸν τὸ πληροῦν. Εἰ γὰρ αὐτὸς τὸ

[3, 8, 3]   αὐτῇ ὅ ἐστι τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν αὐτῇ καὶ ὅσον ἐστὶ

[3, 8, 3]   καὶ ὅσον ἐστὶ τοῦτό ἐστι τὸ ποιοῦν. Ἔστι δὲ θεωρία καὶ

[3, 8, 4]   εἰ μηδέν τις ἔχοι μετὰ τὸ πραχθέν, παρακολούθημα δέ, εἰ ἔχοι

[3, 8, 10]   καὶ τόδε πᾶν εἰς ἓν τὸ πρὸ αὐτοῦ, οὐχ ἁπλῶς ἕν,

[3, 8, 9]   ἅμα. Εἰ δὲ δύο, δεῖ τὸ πρὸ τοῦ δύο λαβεῖν. Τί

[3, 8, 10]   ἦν τὸ πλῆθος, εἰ μὴ τὸ πρὸ τοῦ πλήθους ἦν ὃ

[3, 8, 5]   τελευτᾶι μόνον. Οὐκ ἴσον δὲ τὸ προιὸν τῷ μείναντι. Εἰ οὖν

[3, 8, 5]   ἐνέργειαν τὴν αὐτὴν ἀεί τε τὸ πρότερον ἕτερον τοῦ ὑστέρου, ἥκει

[3, 8, 5]   ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα μέντοι ἐᾶι τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος

[3, 8, 9]   νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ δύο, τὸ πρότερον τῶν δύο τούτων ἐπέκεινα

[3, 8, 5]   βοηθεῖν ἑαυτοῖς θεάματα καὶ θεωρήματα. Τὸ πρῶτον. {Τὸ λογιστικὸν} οὖν αὐτῆς

[3, 8, 3]   καὶ δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι τὸ σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ μήπω ἔχειν;

[3, 8, 3]   ἔχει· λέγω δ᾽ ἐκ λόγου τὸ σκοπεῖσθαι περὶ τῶν ἐν αὐτῇ.

[3, 8, 9]   Ἐξ οὗ ὁ νοῦς καὶ τὸ σὺν αὐτῷ νοητὸν φήσομεν. Τί

[3, 8, 7]   ἢ δόξῃ, καὶ αἱ πράξεις τὸ τέλος ἔχουσιν εἰς γνῶσιν καὶ

[3, 8, 4]   Ὅτι γὰρ μὴ ἱκανὸν αὐτοῖς τὸ τῆς θεωρίας ὑπ᾽ ἀσθενείας ψυχῆς,

[3, 8, 4]   γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί μοι τὸ τῆς μητρὸς καὶ τῶν γειναμένων

[3, 8, 10]   λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον καὶ τὸ τίμιον· εἰ δὲ τὸ τῶν

[3, 8, 8]   ἡ θεωρία καὶ τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ ζωὴ καὶ

[3, 8, 2]   ποιήσουσιν ἃ αὐτῶν ἔργα, ἐπὶ τὸ τοιοῦτον ἀνελθεῖν τῆς φύσεως καὶ

[3, 8, 10]   καὶ τὸ ψυχῆς ἓν καὶ τὸ τοῦ παντὸς ἓν λαμβάνοι, λαμβάνει

[3, 8, 10]   ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν τὸ τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο δὲ

[3, 8, 11]   ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ τῶν ἄστρων φέγγος ἰδὼν τὸν

[3, 8, 10]   καὶ τὸ τίμιον· εἰ δὲ τὸ τῶν κατ᾽ ἀλήθειαν ὄντων ἕν,

[3, 8, 10]   ὄντος, μὴ οὐσίας, μὴ ζωῆς, τὸ ὑπὲρ πάντα αὐτῶν εἶναι. Εἰ

[3, 8, 5]   ὡς ἡ ταύτης θεωρία καὶ τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν καὶ

[3, 8, 10]   καὶ τὸ ζώιου ἓν καὶ τὸ ψυχῆς ἓν καὶ τὸ τοῦ

[3, 8, 8]   ἀρξάμενος ὡς ἓν οὐχ ὡς ἤρξατο ἔμεινεν, ἀλλ᾽ ἔλαθεν ἑαυτὸν πολὺς

[3, 8, 11]   καὶ τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν

[3, 8, 11]   γάρ; οὔτε τυγχάνων· οὐδὲ γὰρ ἐφίετο. Οὐ τοίνυν οὐδὲ νοῦς. Ἔφεσις

[3, 8, 8]   μὴ ἐθελῆσαι τοῦτο, δεύτερον γὰρ ἐγένετο οἷον γὰρ κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν

[3, 8, 9]   αὐτὸ εἶναι. Εἰ δέ τις οἴοιτο αὐτὸ τὸ ἓν καὶ τὰ

[3, 8, 9]   τὴν νοῦ φύσιν τίνι ἂν ἁλίσκοιτο ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς ὃν δεῖ

[3, 8, 10]   πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο μὴ μενούσης τῆς ἀρχῆς ἐφ᾽

[3, 8, 4]   ~Καὶ εἴ τις δὲ αὐτὴν ἔροιτο τίνος ἕνεκα ποιεῖ, εἰ τοῦ

[3, 8, 3]   οὕτω ποιῶν θεωρίας τινὸς ἂν ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ μένων ποιεῖ καὶ

[3, 8, 1]   τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽ ἄν τις ἀνάσχοιτο τὸ παράδοξον τοῦ λόγου; Ἢ

[3, 8, 9]   Ἢ ὅτι καὶ τὸ νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ. Εἰ οὖν μήτε

[3, 8, 4]   ἵνα ἴδωσιν, ὃ μὴ νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ

[3, 8, 5]   εἶδεν, οἱ δὲ λαβόντες δηλονότι ὀρέγοιντο ἂν ὧν εἶδον· ἔλαβον γὰρ

[3, 8, 9]   οὐκ ἀρχὴ ἔσται. Δεῖ δὲ αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι καὶ εἶναι πρὸ

[3, 8, 10]   τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ δι᾽ αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι δὲ

[3, 8, 9]   νοῦν ἐγέννησεν, ἁπλούστερον νοῦ δεῖ αὐτὸ εἶναι. Εἰ δέ τις οἴοιτο

[3, 8, 9]   Τί οὖν κωλύει τὸ νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι καὶ τὸ

[3, 8, 9]   τῶν πάντων πρῶτον μὲν τὸ αὐτὸ ἔσται ὁτιοῦν ὁτῳοῦν, ἔπειτα ὁμοῦ

[3, 8, 9]   μὲν τὰ πάντα, ἄλλο δὲ αὐτὸ ἔσται τῶν πάντων· εἰ δὲ

[3, 8, 4]   τοῦτο οὐ πληρούμενοι, ἐφιέμενοι δὲ αὐτὸ ἰδεῖν, εἰς πρᾶξιν φέρονται, ἵνα

[3, 8, 4]   ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ

[3, 8, 9]   πάντων· εἰ δὲ ἅμα καὶ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα, οὐκ ἀρχὴ

[3, 8, 9]   πρὸ πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα. Τὸ δὲ

[3, 8, 10]   θαῦμα ἕξεις. Καὶ βαλὼν πρὸς αὐτὸ καὶ τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος

[3, 8, 5]   καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ τὸ αὐτό. Οὐ γὰρ περιγέγραπται μεγέθει. Οὐ

[3, 8, 10]   αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ δι᾽ αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι δὲ καὶ ὧδε·

[3, 8, 8]   ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι πάντα καὶ αὐτό, οὔτε ἐκεῖνος ὁ ἐξ οὗ,

[3, 8, 9]   εἶναι. Εἰ δέ τις οἴοιτο αὐτὸ τὸ ἓν καὶ τὰ πάντα

[3, 8, 8]   τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς τὸ αὐτὸ τῷ ὑποκειμένῳ ἰόντων τῶν ἐγνωσμένων

[3, 8, 9]   οὖν τοῦτο καὶ ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα; Καὶ γὰρ αὖ ἢ

[3, 8, 11]   διὸ οὐδέν ἐστιν αὐτῷ ἢ αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν μηδὲν

[3, 8, 9]   νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει καὶ ἑαυτό· ὥστε τί σεμνόν; Οὐδὲ γάρ,

[3, 8, 8]   θεωρία καὶ τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ ζωὴ καὶ ἓν

[3, 8, 10]   μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο μέντοι, οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι

[3, 8, 2]   κινοῦν πρώτως, οὐδὲ ἡ φύσις τοῦτο, ἀλλὰ τὸ ἀκίνητον τὸ ἐν

[3, 8, 1]   θεωρίας ἐφίεσθαι καὶ εἰς τέλος τοῦτο βλέπειν, οὐ μόνον ἔλλογα ἀλλὰ

[3, 8, 8]   τοῦτο εἶναι ἓν ὄντως ἄμφω· τοῦτο δέ ἐστι θεωρία ζῶσα, οὐ

[3, 8, 7]   εἶναί τι εἶδός ἐστι ποιεῖν, τοῦτο δέ ἐστι πάντα πληρῶσαι θεωρίας.

[3, 8, 5]   θεωρία οὐδὲ τὸ θεώρημα. Διὰ τοῦτο δέ· {ἢ καὶ διὰ τοῦτο}

[3, 8, 10]   μὲν τὸ τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο δὲ καὶ ἡ ἀρχὴ ἡ

[3, 8, 10]   ἐπὶ τὸ ἁπλῶς ἓν ἔλθῃ· τοῦτο δὲ οὐκέτι ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽

[3, 8, 6]   Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ χάριν πράττουσι· τοῦτο δὲ οὐχ ἵνα ἔξω αὐτῶν,

[3, 8, 6]   τὸ ἐκ τῆς πράξεως ἀγαθόν. Τοῦτο δὲ ποῦ; Ἐν ψυχῇ. Ἀνέκαμψεν

[3, 8, 8]   βέλτιον ἦν αὐτῷ μὴ ἐθελῆσαι τοῦτο, δεύτερον γὰρ ἐγένετο οἷον γὰρ

[3, 8, 8]   ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο εἶναι ἓν ὄντως ἄμφω· τοῦτο

[3, 8, 3]   οὖν εἶναι αὐτῇ ὅ ἐστι τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν αὐτῇ καὶ

[3, 8, 3]   ποιεῖν αὐτῇ καὶ ὅσον ἐστὶ τοῦτό ἐστι τὸ ποιοῦν. Ἔστι δὲ

[3, 8, 7]   τὸ ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ, καὶ τοῦτο καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι

[3, 8, 2]   εἰ δέ τι αὐτῆς ἀκίνητον, τοῦτο καὶ ὁ λόγος. Καὶ γὰρ

[3, 8, 9]   αὐτῷ νοητὸν φήσομεν. Τί οὖν τοῦτο καὶ ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα;

[3, 8, 7]   κινοῦσι, καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο καὶ ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν

[3, 8, 9]   τὸ γεννῶν ἁπλούστερον. Εἰ οὖν τοῦτο νοῦν ἐγέννησεν, ἁπλούστερον νοῦ δεῖ

[3, 8, 3]   Ἡ δὲ ἔχει, καὶ διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει καὶ ποιεῖ. Τὸ

[3, 8, 4]   τὸ θέαμα ἱκανῶς καὶ διὰ τοῦτο οὐ πληρούμενοι, ἐφιέμενοι δὲ αὐτὸ

[3, 8, 6]   οἷον παράκειται, καὶ τὸ διπλοῦν τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν, οἷον ὅταν ἐνόντες

[3, 8, 5]   τοῦτο δέ· {ἢ καὶ διὰ τοῦτο} πανταχοῦ· ποῦ γὰρ οὐχί; Ἐπεὶ

[3, 8, 6]   εὐθείας ὃ μὴ ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν ζητοῦσι. Καὶ γὰρ

[3, 8, 6]   δὲ στᾶσα ἐν αὑτῇ ἧττον τοῦτο ποιεῖ. Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται

[3, 8, 1]   ἡμεῖς καὶ πάντες ὅσοι παίζουσι τοῦτο ποιοῦσιν ἢ τούτου γε παίζουσιν

[3, 8, 9]   νῷ νοῦν γινώσκειν δυναμένων ὑπερβεβηκὸς τοῦτο τὴν νοῦ φύσιν τίνι ἂν

[3, 8, 8]   τὰ δύο πῶς αὖ πολλὰ τοῦτο τὸ ἕν; Ἢ ὅτι οὐχ

[3, 8, 2]   ὑποκειμένη καὶ δημιουργουμένη ὕλη ἥκει τοῦτο φέρουσα, ἢ γίνεται τοιαύτη ἡ

[3, 8, 9]   νοῦς καὶ νοητὸν ἅμα, ὥστε δύο ἅμα. Εἰ δὲ δύο, δεῖ

[3, 8, 11]   ἦν ἕν. Τὸ οὖν ἓν δύο γέγονε καὶ τὰ δύο ἕν.

[3, 8, 9]   ὥστε δύο ἅμα. Εἰ δὲ δύο, δεῖ τὸ πρὸ τοῦ δύο

[3, 8, 11]   ἓν δύο γέγονε καὶ τὰ δύο ἕν. Τῇ μὲν οὖν ὁράσει

[3, 8, 8]   ζωὴ καὶ ἓν ὁμοῦ τὰ δύο. Ἓν οὖν ὂν τὰ δύο

[3, 8, 9]   δύο, δεῖ τὸ πρὸ τοῦ δύο λαβεῖν. Τί οὖν; Νοῦς μόνον;

[3, 8, 11]   μὴ καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν. Ὁ μὲν

[3, 8, 8]   δύο. Ἓν οὖν ὂν τὰ δύο πῶς αὖ πολλὰ τοῦτο τὸ

[3, 8, 6]   τῷ γνωσθέντι ἔρχεται. Εἰ γὰρ δύο, τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δὲ

[3, 8, 9]   μὴ νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ δύο, τὸ πρότερον τῶν δύο τούτων

[3, 8, 9]   τὰ δύο, τὸ πρότερον τῶν δύο τούτων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Τί

Ennéade, livre, chap.
[3, 8, 11]	αὐτῷ γενόμενον ἕνα. Ὡς δὴ	ὁ	ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ
[3, 8, 3]	μὴ ὡς φύσις ἀλλὰ ψυχή,	ὁ	δ᾽ ἐν τῇ φύσει καὶ
[3, 8, 2]	καὶ οὐκέτι ποιεῖν δύναται ἄλλον,	ὁ	δὲ ζωὴν ἔχων ὁ τοῦ
[3, 8, 3]	καὶ θεωρία οὕτως ὡς τεθεωρημένος,	ὁ	δὲ πρὸ τούτου πᾶς ὁ
[3, 8, 1]	θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν παίζειν,	ὁ	δὲ σπουδάζειν, καὶ πρᾶξις πᾶσα
[3, 8, 8]	πάντα καὶ αὐτό, οὔτε ἐκεῖνος	ὁ	ἐξ οὗ, ὅτι μὴ σύνθεσις
[3, 8, 5]	παντὶ μέρει ψυχῆς ὁμοίως. Διὸ	ὁ	ἡνίοχος τοῖς ἵπποις δίδωσιν ὧν
[3, 8, 11]	ὄντων περιλαβόντος φύσιν, οὗ καὶ	ὁ	καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ
[3, 8, 2]	αὐτόν. Ὁ μὲν οὖν λόγος	ὁ	κατὰ τὴν μορφὴν τὴν ὁρωμένην
[3, 8, 7]	αὐτόθεν λαβεῖν, τὰ δ᾽ ὑπέμνησεν	ὁ	λόγος δῆλόν που. Ἐπεὶ κἀκεῖνο
[3, 8, 2]	εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι, καὶ	ὁ	λόγος· εἰ δέ τι αὐτῆς
[3, 8, 2]	τι αὐτῆς ἀκίνητον, τοῦτο καὶ	ὁ	λόγος. Καὶ γὰρ εἶδος αὐτὴν
[3, 8, 8]	γε ἐπισημαντέον, ὅτι πάλιν αὖ	ὁ	λόγος πάρεργον ἐνδείκνυται θεωρίας τὰ
[3, 8, 3]	ὁ δὲ πρὸ τούτου πᾶς	ὁ	μὲν ἄλλος ἄλλως, ὁ μὴ
[3, 8, 11]	ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν.	Ὁ	μὲν γὰρ νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ,
[3, 8, 2]	ἀκίνητον τὸ ἐν τῷ ὅλῳ.	Ὁ	μὲν δὴ λόγος, φαίη ἄν
[3, 8, 3]	θεωρία· καὶ ἐπὶ παντὸς λόγου	ὁ	μὲν ἔσχατος ἐκ θεωρίας καὶ
[3, 8, 2]	τῷ ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽ αὐτόν.	Ὁ	μὲν οὖν λόγος ὁ κατὰ
[3, 8, 1]	παίζει ἢ σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν	ὁ	μὲν παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν,
[3, 8, 3]	ἑτέρα οὖσα δηλονότι τοῦ λόγου·	ὁ	μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς ὁ
[3, 8, 3]	πᾶς ὁ μὲν ἄλλος ἄλλως,	ὁ	μὴ ὡς φύσις ἀλλὰ ψυχή,
[3, 8, 11]	δὲ καὶ ὧδε· ἐπεὶ γὰρ	ὁ	νοῦς ἐστιν ὄψις τις καὶ
[3, 8, 9]	τί ἂν εἴη; Ἐξ οὗ	ὁ	νοῦς καὶ τὸ σὺν αὐτῷ
[3, 8, 8]	οὗ μόνον. Καὶ ἄλλως δὲ	ὁ	νοῦς οὐχ ἑνός τινος νοῦς,
[3, 8, 6]	αὑτῇ ἧττον τοῦτο ποιεῖ. Διὸ	ὁ	σπουδαῖος λελόγισται ἤδη καὶ τὸ
[3, 8, 3]	ὁ μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς	ὁ	συνὼν τῇ πράξει καὶ ἐπιστατῶν
[3, 8, 11]	ζητεῖν, {ἢ ποῦ} ἢ πῶς,	ὁ	τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον
[3, 8, 11]	τὸν κἀκείνου ποιητὴν τίς ἄρα	ὁ	τοιοῦτον ὑποστήσας ζητεῖν, {ἢ ποῦ}
[3, 8, 2]	ἄλλον, ὁ δὲ ζωὴν ἔχων	ὁ	τοῦ ποιήσαντος τὴν μορφὴν ἀδελφὸς
[3, 8, 7]	ἐκ τοῦ θεωρητοῦ παραφορᾶι· καὶ	ὅ	γε κακὸς τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ
[3, 8, 3]	ποιεῖ. Τὸ οὖν εἶναι αὐτῇ	ὅ	ἐστι τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν
[3, 8, 8]	τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς	ὅ,	οὐδ᾽ αὖ τὸ ἀφ᾽ οὗ
[3, 8, 8]	νοήσεις, ὅτι ὅλως τὴν ζωὴν	ὅ	τι ποτέ ἐστιν οὐ ζητοῦσιν.
[3, 8, 8]	μὲν ὅθεν, χείρω δὲ εἰς	ὅ.	Τὸ γὰρ εἰς ὃ οὐκ
[3, 8, 10]	ἑκάστου μέν τι ἕν, εἰς	ὃ	ἀνάξεις, καὶ τόδε πᾶν εἰς
[3, 8, 6]	πάλιν ἡ πρᾶξις εἰς θεωρίαν·	ὃ	γὰρ ἐν ψυχῇ λαμβάνει λόγῳ
[3, 8, 6]	αὖ ὅταν τύχωσιν οὗ βούλονται,	ὃ	γενέσθαι ἠθέλησαν, οὐχ ἵνα μὴ
[3, 8, 6]	ἐλλιπεῖ προφέρει εἰς ἐπίσκεψιν καταμανθάνουσα	ὃ	ἔχει. Ἐν δὲ τοῖς πρακτικοῖς
[3, 8, 2]	ἡ ὕλη γένηται, ἀλλὰ λόγον·	ὃ	καὶ σημεῖον οὐ μικρὸν τοῦ
[3, 8, 9]	οὐ πᾶσαν. Τί οὖν ἐστιν	ὃ	κομιούμεθα νοῦν παραστησάμενοι; Ἢ δεῖ
[3, 8, 2]	τι ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽	ὃ	μένον διὰ χειρῶν ποιήσουσιν ἃ
[3, 8, 6]	τέλος, καὶ οἷον ἐξ εὐθείας	ὃ	μὴ ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι
[3, 8, 4]	εἰς πρᾶξιν φέρονται, ἵνα ἴδωσιν,	ὃ	μὴ νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν
[3, 8, 10]	τὸ πρὸ τοῦ πλήθους ἦν	ὃ	μὴ πλῆθος ἦν. Οὐ γὰρ
[3, 8, 8]	τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς	ὃ	οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ μόνον.
[3, 8, 8]	εἰς ὅ. Τὸ γὰρ εἰς	ὃ	οὐκ ἦν τοιοῦτον οἷον τὸ
[3, 8, 8]	πάλιν γὰρ αὖ ἄλλο ἔσται,	ὃ	οὐκέτι ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ
[3, 8, 9]	ἔκ τινος ἄλλου αὐτὸν εἶναι,	ὃ	οὐκέτι ἐν διεξόδῳ, ἀλλὰ ἀρχὴ
[3, 8, 6]	λόγοι ἐν ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι.	Διὸ	δεῖ μὴ ἔξωθεν τὸν λόγον
[3, 8, 8]	τὸ γενέσθαι νοῦς ἐκ πάντων.	Διὸ	καὶ ἄπειρος οὕτως καί, εἴ
[3, 8, 10]	ἀρχῆς ἐφ᾽ ἑαυτῆς ἑτέρας οὔσης.	Διὸ	καὶ ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽
[3, 8, 5]	ἐν παντὶ μέρει ψυχῆς ὁμοίως.	Διὸ	ὁ ἡνίοχος τοῖς ἵπποις δίδωσιν
[3, 8, 6]	ἐν αὑτῇ ἧττον τοῦτο ποιεῖ.	Διὸ	ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη καὶ
[3, 8, 9]	μορίων. ~Οὗτος μὲν οὖν τοιοῦτος·	διὸ	οὐ πρῶτος, ἀλλὰ δεῖ εἶναι
[3, 8, 11]	ὧι προσέθηκας ὁτιοῦν, ἐνδεὲς ποιήσεις.	Διὸ	οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ
[3, 8, 11]	τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς δεῖται·	διὸ	οὐδέν ἐστιν αὐτῷ ἢ αὐτό.
[3, 8, 10]	ἔλθῃ· τοῦτο δὲ οὐκέτι ἐπ᾽	ἄλλο.	Ἀλλ᾽ εἰ μὲν τὸ τοῦ
[3, 8, 9]	πάντων, ἄλλα μὲν τὰ πάντα,	ἄλλο	δὲ αὐτὸ ἔσται τῶν πάντων·
[3, 8, 8]	ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ	ἄλλο.	Δεῖ οὖν τοῦτο εἶναι ἓν
[3, 8, 8]	δ᾽ ἄλλο· πάλιν γὰρ αὖ	ἄλλο	ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ
[3, 8, 6]	τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δὲ	ἄλλο	ἔσται· ὥστε οἷον παράκειται, καὶ
[3, 8, 6]	καὶ οἷον νοῦς, ἀλλ᾽ ὁρῶν	ἄλλο.	Ἔστι γὰρ οὐ πλήρης, ἀλλὰ
[3, 8, 6]	λαμβάνει λόγῳ οὔσῃ, τί ἂν	ἄλλο	ἢ λόγος σιωπῶν εἴη; Καὶ
[3, 8, 5]	πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα πᾶν γενομένην	ἄλλο	θεώρημα ποιῆσαι· οἷον ἡ τέχνη
[3, 8, 8]	αὖ ἄλλο ἔσται, ὃ οὐκέτι	ἄλλο	καὶ ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο
[3, 8, 11]	τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ	ἄλλο,	καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ
[3, 8, 6]	διανοουμένη βλέπει ὡς ἄλλο ὂν	ἄλλο·	καίτοι καὶ αὕτη λόγος ἦν
[3, 8, 6]	γίνεται, καὶ διανοουμένη βλέπει ὡς	ἄλλο	ὂν ἄλλο· καίτοι καὶ αὕτη
[3, 8, 8]	γὰρ ἔτι ἄλλο, τὸ δ᾽	ἄλλο·	πάλιν γὰρ αὖ ἄλλο ἔσται,
[3, 8, 4]	πραχθέν, παρακολούθημα δέ, εἰ ἔχοι	ἄλλο	πρὸ τούτου κρεῖττον τοῦ ποιηθέντος
[3, 8, 3]	ἀποτέλεσμα θεωρίας μενούσης θεωρίας οὐκ	ἄλλο	τι πραξάσης, ἀλλὰ τῷ εἶναι
[3, 8, 8]	νοεῖν εἶναι. Οὐ γὰρ ἔτι	ἄλλο,	τὸ δ᾽ ἄλλο· πάλιν γὰρ
[3, 8, 6]	Εἰ γὰρ δύο, τὸ μὲν	ἄλλο,	τὸ δὲ ἄλλο ἔσται· ὥστε
[3, 8, 7]	ὁ λόγος δῆλόν που. Ἐπεὶ	κἀκεῖνο	δῆλον, ὡς ἀναγκαῖον ἦν τῶν
[3, 8, 8]	ποτέ ἐστιν οὐ ζητοῦσιν. Ἀλλ᾽	ἐκεῖνό	γε ἐπισημαντέον, ὅτι πάλιν αὖ
[3, 8, 9]	καθ᾽ ἓν ἕκαστον τῶν πάντων	ἐκεῖνο	ἔσται ἢ ὁμοῦ πάντα. Εἰ
[3, 8, 5]	Ἦν δὲ θεώρημα καὶ θεωρία	ἐκεῖνο.	~Ἡ ἄρα πρᾶξις ἕνεκα θεωρίας
[3, 8, 9]	ἀμφίστομον ὄντα, κἀκεῖνα, εἰ ἐθέλοι	ἐκεῖνο	ὁρᾶν, μὴ πάντα νοῦν εἶναι.
[3, 8, 8]	γὰρ ἐν ἄλλῳ ζῶν δι᾽	ἐκεῖνο,	οὐκ αὐτοζῶν. Εἰ οὖν ζήσεταί
[3, 8, 2]	αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον ἢ	ἐκεῖνο	οὐκ ἔσται τὸ κινοῦν πρώτως,
[3, 8, 7]	ἔφεσις γνώσεως καὶ αἱ γεννήσεις	ἀπὸ	θεωρίας εἰς ἀποτελεύτησιν εἴδους καὶ
[3, 8, 8]	τῆς φύσεως ἐπὶ ψυχὴν καὶ	ἀπὸ	ταύτης εἰς νοῦν καὶ ἀεὶ
[3, 8, 6]	οὐ πλήρης, ἀλλὰ ἐλλείπει τῷ	πρὸ	αὐτῆς· ὁρᾶι μέντοι καὶ αὐτὴ
[3, 8, 5]	ἐξωτέρω καὶ οὐχ ὡσαύτως τῷ	πρὸ	αὐτῆς τὸ μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ·
[3, 8, 10]	τόδε πᾶν εἰς ἓν τὸ	πρὸ	αὐτοῦ, οὐχ ἁπλῶς ἕν, ἕως
[3, 8, 11]	ὅτι πρώτως ἔχει. Τὸ δὲ	πρὸ	αὐτῶν οὔτε δεῖται οὔτε ἔχει·
[3, 8, 5]	ἦν οὐ γὰρ οἷόν τε	πρὸ	θεωρίας ἀνάγκη ἀσθενεστέραν μὲν ἑτέραν
[3, 8, 11]	ἐκεῖνος οὔτε κόρος, ἀλλὰ καὶ	πρὸ	νοῦ καὶ κόρου· μετὰ γὰρ
[3, 8, 9]	αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι καὶ εἶναι	πρὸ	πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽ αὐτὸ
[3, 8, 5]	γένεσις, ἐπὶ τὴν ψυχὴν τὴν	πρὸ	ταύτης ἐλθόντες λέγωμεν, ὡς ἡ
[3, 8, 9]	Εἰ δὲ δύο, δεῖ τὸ	πρὸ	τοῦ δύο λαβεῖν. Τί οὖν;
[3, 8, 10]	τὸ πλῆθος, εἰ μὴ τὸ	πρὸ	τοῦ πλήθους ἦν ὃ μὴ
[3, 8, 4]	παρακολούθημα δέ, εἰ ἔχοι ἄλλο	πρὸ	τούτου κρεῖττον τοῦ ποιηθέντος θεωρεῖν.
[3, 8, 3]	οὕτως ὡς τεθεωρημένος, ὁ δὲ	πρὸ	τούτου πᾶς ὁ μὲν ἄλλος
[3, 8, 7]	τέλος ἡ γνῶσις, καὶ ἔτι	πρὸ	τούτων ἡ φύσις τὸ θεώρημα
[3, 8, 9]	οὕτως οὐδὲν τῶν πάντων, ἀλλὰ	πρὸ	τῶν πάντων. ~Τί δὴ ὄν;
[3, 8, 9]	σεμνόν; Οὐδὲ γάρ, εἰ λέγοιμεν	τὸ	ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἁπλούστατον εἶναι,
[3, 8, 11]	περὶ τὸ ἀγαθὸν καὶ διὰ	τὸ	ἀγαθὸν ἔχει τὴν ἐνέργειαν, τὸ
[3, 8, 11]	οὔτε ἔχει· ἢ οὐκ ἂν	τὸ	ἀγαθὸν ἦν.
[3, 8, 11]	Τὰ μὲν γὰρ ἄλλα περὶ	τὸ	ἀγαθὸν καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν
[3, 8, 11]	αὐτῷ ἢ αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν	τὸ	ἀγαθὸν μηδὲν ἔτι προσνόει· ἐὰν
[3, 8, 11]	τὸ πληροῦν. Εἰ γὰρ αὐτὸς	τὸ	ἀγαθόν, τί ἔδει ὁρᾶν ἢ
[3, 8, 11]	τῇ δὲ τοῦ νοῦ ὄψει	τὸ	ἀγαθὸν τὸ πληροῦν. Εἰ γὰρ
[3, 8, 2]	οὐδὲ ἡ φύσις τοῦτο, ἀλλὰ	τὸ	ἀκίνητον τὸ ἐν τῷ ὅλῳ.
[3, 8, 9]	δῆλόν τι καὶ σαφὲς ἐροῦμεν	τὸ	ἀληθὲς λέγοντες, ἕως ἂν μὴ
[3, 8, 4]	ποιηθέντος θεωρεῖν. Τίς γὰρ θεωρεῖν	τὸ	ἀληθινὸν δυνάμενος προηγουμένως ἔρχεται ἐπὶ
[3, 8, 11]	τοιοῦτον τὸ ἀρχέτυπον ἐννοεῖν προσήκει	τὸ	ἀληθινὸν ἐκείνου ἐνθυμηθέντα ἐκ τοῦ
[3, 8, 5]	λογιστικὸν} οὖν αὐτῆς ἄνω πρὸς	τὸ	ἄνω ἀεὶ πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον
[3, 8, 4]	ἑαυτῇ θεωρίαν ἔχουσα οὐ πρὸς	τὸ	ἄνω οὐδ᾽ αὖ ἔτι πρὸς
[3, 8, 8]	ἀπ᾽ αὐτοῦ, οὐκ ἠλάττωται, οὔτε	τὸ	ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι πάντα καὶ
[3, 8, 10]	ἁπλῶς ἕν, ἕως τις ἐπὶ	τὸ	ἁπλῶς ἓν ἔλθῃ· τοῦτο δὲ
[3, 8, 7]	ποιήσεις οὐδὲ τὰς πράξεις, ἀλλὰ	τὸ	ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ, καὶ τοῦτο
[3, 8, 11]	αὐτῷ ἴχνος τοῦ ἀγαθοῦ, τοιοῦτον	τὸ	ἀρχέτυπον ἐννοεῖν προσήκει τὸ ἀληθινὸν
[3, 8, 9]	ἕκαστον τῶν πάντων πρῶτον μὲν	τὸ	αὐτὸ ἔσται ὁτιοῦν ὁτῳοῦν, ἔπειτα
[3, 8, 5]	Ἐπεὶ καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ	τὸ	αὐτό. Οὐ γὰρ περιγέγραπται μεγέθει.
[3, 8, 8]	ἐπὶ τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς	τὸ	αὐτὸ τῷ ὑποκειμένῳ ἰόντων τῶν
[3, 8, 8]	ὃ οὐκ ἦν τοιοῦτον οἷον	τὸ	ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὅ,
[3, 8, 8]	καὶ εἰς ὅ, οὐδ᾽ αὖ	τὸ	ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὃ
[3, 8, 8]	οὗ καὶ εἰς ὃ οἷον	τὸ	ἀφ᾽ οὗ μόνον. Καὶ ἄλλως
[3, 8, 8]	ὅθεν, χείρω δὲ εἰς ὅ.	Τὸ	γὰρ εἰς ὃ οὐκ ἦν
[3, 8, 8]	θεώρημα, οἷον τὸ ἐν ἄλλῳ.	Τὸ	γὰρ ἐν ἄλλῳ ζῶν δι᾽
[3, 8, 9]	ἔστιν, οἷς ἐστι μετέχειν αὐτοῦ.	Τὸ	γὰρ πανταχοῦ παρὸν στήσας ὁπουοῦν
[3, 8, 7]	πάντα καὶ οἷον ἀεὶ θεωρεῖν·	τὸ	γὰρ ποιεῖν εἶναί τι εἶδός
[3, 8, 8]	σωρός τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων	τὸ	γενέσθαι νοῦς ἐκ πάντων. Διὸ
[3, 8, 4]	θεωρίας ἄλλης. Ταύτῃ δὴ καὶ	τὸ	γεννηθὲν ὑπ᾽ αὐτῆς ἀσθενὲς παντάπασιν,
[3, 8, 5]	εἶναι· ὁμογενὲς γὰρ ἀεὶ δεῖ	τὸ	γεννώμενον εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν τῷ
[3, 8, 9]	ἀρχή· τοῦ γὰρ γεννηθέντος πανταχοῦ	τὸ	γεννῶν ἁπλούστερον. Εἰ οὖν τοῦτο
[3, 8, 4]	λέγειν. Τί οὖν συνιέναι; Ὅτι	τὸ	γενόμενόν ἐστι θέαμα ἐμὸν σιωπώσης,
[3, 8, 6]	μᾶλλον εἰς ἓν ἄγει, καὶ	τὸ	γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει ἤδη γὰρ
[3, 8, 11]	μὲν γὰρ νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ,	τὸ	δ᾽ ἀγαθὸν οὐ δεῖται ἐκείνου·
[3, 8, 8]	εἶναι. Οὐ γὰρ ἔτι ἄλλο,	τὸ	δ᾽ ἄλλο· πάλιν γὰρ αὖ
[3, 8, 11]	τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὴν ἐνέργειαν,	τὸ	δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς δεῖται· διὸ
[3, 8, 6]	γὰρ δύο, τὸ μὲν ἄλλο,	τὸ	δὲ ἄλλο ἔσται· ὥστε οἷον
[3, 8, 11]	Ἔσται τοίνυν τὸ μὲν ὕλη,	τὸ	δὲ εἶδος αὐτοῦ {οἷον καὶ
[3, 8, 9]	μετ᾽ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα.	Τὸ	δὲ καθ᾽ ἕκαστον τῶν πάντων
[3, 8, 11]	νόησιν ἔχει, ὅτι πρώτως ἔχει.	Τὸ	δὲ πρὸ αὐτῶν οὔτε δεῖται
[3, 8, 5]	πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ,	τὸ	δὲ τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ
[3, 8, 10]	ζωὴ ἡ πρώτη καὶ πᾶσα.	Τὸ	δὲ ὑπὲρ τὴν ζωὴν αἴτιον
[3, 8, 6]	ἔσται· ὥστε οἷον παράκειται, καὶ	τὸ	διπλοῦν τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν, οἷον
[3, 8, 9]	γὰρ πανταχοῦ παρὸν στήσας ὁπουοῦν	τὸ	δυνάμενον ἔχειν ἔχεις ἐκεῖθεν· ὥσπερ
[3, 8, 10]	παντὸς ἓν λαμβάνοι, λαμβάνει ἑκασταχοῦ	τὸ	δυνατώτατον καὶ τὸ τίμιον· εἰ
[3, 8, 5]	Προιοῦσα μέντοι ἐᾶι τὸ πρότερον	{τὸ	ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ καταλέλοιπε
[3, 8, 5]	οὗ καταλέλοιπε μένειν· ἀπολιποῦσα γὰρ	τὸ	{ἑαυτῆς} πρόσθεν οὐκέτι ἔσται πανταχοῦ,
[3, 8, 11]	ἐν τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς	τὸ	εἶδος αὐτοῦ. Τοῦ δὴ νοῦ
[3, 8, 4]	ἀληθινὸν δυνάμενος προηγουμένως ἔρχεται ἐπὶ	τὸ	εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ
[3, 8, 8]	ἀλλ᾽ οὐσίαι καὶ τῷ ταὐτὸν	τὸ	εἶναι καὶ τὸ νοεῖν εἶναι.
[3, 8, 10]	αὐτῶν εἶναι. Εἰ δὲ ἀφελὼν	τὸ	εἶναι λαμβάνοις, θαῦμα ἕξεις. Καὶ
[3, 8, 6]	μὴ ἔχωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα ἔχωσι	τὸ	ἐκ τῆς πράξεως ἀγαθόν. Τοῦτο
[3, 8, 8]	θεωρία ζῶσα, οὐ θεώρημα, οἷον	τὸ	ἐν ἄλλῳ. Τὸ γὰρ ἐν
[3, 8, 7]	τούτων ἡ φύσις τὸ θεώρημα	τὸ	ἐν αὐτῇ καὶ τὸν λόγον
[3, 8, 2]	φύσις τοῦτο, ἀλλὰ τὸ ἀκίνητον	τὸ	ἐν τῷ ὅλῳ. Ὁ μὲν
[3, 8, 8]	δύο πῶς αὖ πολλὰ τοῦτο	τὸ	ἕν; Ἢ ὅτι οὐχ ἓν
[3, 8, 8]	ἓν θεωρεῖ. Ἐπεὶ καὶ ὅταν	τὸ	ἓν θεωρῇ, οὐχ ὡς ἕν·
[3, 8, 6]	ὄψις. Ἤδη γὰρ οὗτος πρὸς	τὸ	ἓν καὶ πρὸς τὸ ἥσυχον
[3, 8, 9]	Εἰ δέ τις οἴοιτο αὐτὸ	τὸ	ἓν καὶ τὰ πάντα εἶναι,
[3, 8, 1]	ἐπιπλέον, τὴν θεωρίαν ἕλκουσα πρὸς	τὸ	ἔξω, ἡ δὲ ἑκούσιος λεγομένη
[3, 8, 9]	οὐ πρῶτος, ἀλλὰ δεῖ εἶναι	τὸ	ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ χάριν καὶ
[3, 8, 5]	θεωρία καὶ τὸ φιλομαθὲς καὶ	τὸ	ζητητικὸν καὶ ἡ ἐξ ὧν
[3, 8, 10]	ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα καὶ	τὸ	ζώιου ἓν καὶ τὸ ψυχῆς
[3, 8, 6]	πρὸς τὸ ἓν καὶ πρὸς	τὸ	ἥσυχον οὐ μόνον τῶν ἔξω,
[3, 8, 4]	ἀσθενείας ψυχῆς, λαβεῖν οὐ δυνάμενοι	τὸ	θέαμα ἱκανῶς καὶ διὰ τοῦτο
[3, 8, 4]	καὶ ἄνθρωποι, ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς	τὸ	θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας καὶ λόγου
[3, 8, 5]	ἔχει πέρας ἡ θεωρία οὐδὲ	τὸ	θεώρημα. Διὰ τοῦτο δέ· {ἢ
[3, 8, 7]	ἔτι πρὸ τούτων ἡ φύσις	τὸ	θεώρημα τὸ ἐν αὐτῇ καὶ
[3, 8, 8]	ζῇ καὶ ἡ θεωρία καὶ	τὸ	θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ
[3, 8, 4]	φύσιν ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ	τὸ	θεωροῦν μου θεώρημα ποιεῖ, ὥσπερ
[3, 8, 4]	ἄνω οὐδ᾽ αὖ ἔτι πρὸς	τὸ	κάτω, στᾶσα δὲ ἐν ὧι
[3, 8, 2]	ὡς κινουμένων ἡ γὰρ ὕλη	τὸ	κινούμενον, αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον
[3, 8, 2]	κινούμενον ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται	τὸ	κινοῦν πρώτως, οὐδὲ ἡ φύσις
[3, 8, 5]	θεάματα καὶ θεωρήματα. Τὸ πρῶτον.	{Τὸ	λογιστικὸν} οὖν αὐτῆς ἄνω πρὸς
[3, 8, 10]	τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ	τὸ	μέγα αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ
[3, 8, 6]	γνωσθέντι ἔρχεται. Εἰ γὰρ δύο,	τὸ	μὲν ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο
[3, 8, 11]	ἐπὶ τῷ νῷ ἐπιθέοντος ἴχνους.	Τὸ	μὲν οὖν ἐπ᾽ αὐτοῦ ἴχνος
[3, 8, 11]	εἰς ἐνέργειαν ἐλθοῦσα. Ἔσται τοίνυν	τὸ	μὲν ὕλη, τὸ δὲ εἶδος
[3, 8, 8]	πάντα ὄντα καὶ πάντων καὶ	τὸ	μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν καὶ
[3, 8, 4]	τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει	τὸ	μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν ὡς οἷόν
[3, 8, 5]	οὐχ ὡσαύτως τῷ πρὸ αὐτῆς	τὸ	μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ· καὶ θεωρία
[3, 8, 10]	μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν	τὸ	μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή,
[3, 8, 10]	καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ	τὸ	μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν
[3, 8, 3]	Ἆρ᾽ ὅτι τὸ σκοπεῖσθαί ἐστι	τὸ	μήπω ἔχειν; Ἡ δὲ ἔχει,
[3, 8, 2]	που δῆλον. Δεῖ δὲ καὶ	τὸ	μοχλεύειν ἀφελεῖν ἐκ τῆς φυσικῆς
[3, 8, 8]	τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ	τὸ	νοεῖν εἶναι. Οὐ γὰρ ἔτι
[3, 8, 11]	ὁτιοῦν, ἐνδεὲς ποιήσεις. Διὸ οὐδὲ	τὸ	νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ ἄλλο,
[3, 8, 9]	νοῦ εἶναι. Τί οὖν κωλύει	τὸ	νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι
[3, 8, 9]	μόνον; Ἀλλὰ παντὶ νῷ συνέζευκται	τὸ	νοητόν· εἰ οὖν δεῖ μὴ
[3, 8, 9]	εἰ οὖν δεῖ μὴ συνεζεῦχθαι	τὸ	νοητόν, οὐδὲ νοῦς ἔσται. Εἰ
[3, 8, 9]	αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι καὶ	τὸ	νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ. Εἰ
[3, 8, 9]	δὲ ἀρχὴ καὶ τοῦ τοιούτου	τὸ	ὄντως ἕν· καὶ οὗτος νοῦς
[3, 8, 3]	τοῦτο ὅτι ἔχει καὶ ποιεῖ.	Τὸ	οὖν εἶναι αὐτῇ ὅ ἐστι
[3, 8, 11]	πρὶν γοῦν ἰδεῖν ἦν ἕν.	Τὸ	οὖν ἓν δύο γέγονε καὶ
[3, 8, 5]	ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα καὶ	τὸ	οὕτω θεωρῆσαν ἅτε ἐξωτέρω καὶ
[3, 8, 10]	ἦν. Οὐ γὰρ μερίζεται εἰς	τὸ	πᾶν ἡ ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ
[3, 8, 10]	μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν ἂν καὶ	τὸ	πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι
[3, 8, 6]	ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη καὶ	τὸ	παρ᾽ αὑτοῦ πρὸς ἄλλον ἀποφαίνει·
[3, 8, 1]	λαμβάνοντα ἆρ᾽ ἄν τις ἀνάσχοιτο	τὸ	παράδοξον τοῦ λόγου; Ἢ πρὸς
[3, 8, 10]	πλήθους ἦν, καὶ οὐκ ἦν	τὸ	πλῆθος, εἰ μὴ τὸ πρὸ
[3, 8, 10]	οὐδέν. Ἢ καὶ θαῦμα, πῶς	τὸ	πλῆθος τῆς ζωῆς ἐξ οὐ
[3, 8, 5]	ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς καὶ	τὸ	πλῆρες πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα πᾶν
[3, 8, 11]	τοῦ νοῦ ὄψει τὸ ἀγαθὸν	τὸ	πληροῦν. Εἰ γὰρ αὐτὸς τὸ
[3, 8, 3]	αὐτῇ ὅ ἐστι τοῦτό ἐστι	τὸ	ποιεῖν αὐτῇ καὶ ὅσον ἐστὶ
[3, 8, 3]	καὶ ὅσον ἐστὶ τοῦτό ἐστι	τὸ	ποιοῦν. Ἔστι δὲ θεωρία καὶ
[3, 8, 4]	εἰ μηδέν τις ἔχοι μετὰ	τὸ	πραχθέν, παρακολούθημα δέ, εἰ ἔχοι
[3, 8, 10]	καὶ τόδε πᾶν εἰς ἓν	τὸ	πρὸ αὐτοῦ, οὐχ ἁπλῶς ἕν,
[3, 8, 9]	ἅμα. Εἰ δὲ δύο, δεῖ	τὸ	πρὸ τοῦ δύο λαβεῖν. Τί
[3, 8, 10]	ἦν τὸ πλῆθος, εἰ μὴ	τὸ	πρὸ τοῦ πλήθους ἦν ὃ
[3, 8, 5]	τελευτᾶι μόνον. Οὐκ ἴσον δὲ	τὸ	προιὸν τῷ μείναντι. Εἰ οὖν
[3, 8, 5]	ἐνέργειαν τὴν αὐτὴν ἀεί τε	τὸ	πρότερον ἕτερον τοῦ ὑστέρου, ἥκει
[3, 8, 5]	ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα μέντοι ἐᾶι	τὸ	πρότερον {τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος
[3, 8, 9]	νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ δύο,	τὸ	πρότερον τῶν δύο τούτων ἐπέκεινα
[3, 8, 5]	βοηθεῖν ἑαυτοῖς θεάματα καὶ θεωρήματα.	Τὸ	πρῶτον. {Τὸ λογιστικὸν} οὖν αὐτῆς
[3, 8, 3]	καὶ δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι	τὸ	σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ μήπω ἔχειν;
[3, 8, 3]	ἔχει· λέγω δ᾽ ἐκ λόγου	τὸ	σκοπεῖσθαι περὶ τῶν ἐν αὐτῇ.
[3, 8, 9]	Ἐξ οὗ ὁ νοῦς καὶ	τὸ	σὺν αὐτῷ νοητὸν φήσομεν. Τί
[3, 8, 7]	ἢ δόξῃ, καὶ αἱ πράξεις	τὸ	τέλος ἔχουσιν εἰς γνῶσιν καὶ
[3, 8, 4]	Ὅτι γὰρ μὴ ἱκανὸν αὐτοῖς	τὸ	τῆς θεωρίας ὑπ᾽ ἀσθενείας ψυχῆς,
[3, 8, 4]	γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί μοι	τὸ	τῆς μητρὸς καὶ τῶν γειναμένων
[3, 8, 10]	λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον καὶ	τὸ	τίμιον· εἰ δὲ τὸ τῶν
[3, 8, 8]	ἡ θεωρία καὶ τὸ θεώρημα	τὸ	τοιοῦτο ζῶν καὶ ζωὴ καὶ
[3, 8, 2]	ποιήσουσιν ἃ αὐτῶν ἔργα, ἐπὶ	τὸ	τοιοῦτον ἀνελθεῖν τῆς φύσεως καὶ
[3, 8, 10]	καὶ τὸ ψυχῆς ἓν καὶ	τὸ	τοῦ παντὸς ἓν λαμβάνοι, λαμβάνει
[3, 8, 10]	ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν	τὸ	τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο δὲ
[3, 8, 11]	ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ	τὸ	τῶν ἄστρων φέγγος ἰδὼν τὸν
[3, 8, 10]	καὶ τὸ τίμιον· εἰ δὲ	τὸ	τῶν κατ᾽ ἀλήθειαν ὄντων ἕν,
[3, 8, 10]	ὄντος, μὴ οὐσίας, μὴ ζωῆς,	τὸ	ὑπὲρ πάντα αὐτῶν εἶναι. Εἰ
[3, 8, 5]	ὡς ἡ ταύτης θεωρία καὶ	τὸ	φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν καὶ
[3, 8, 10]	καὶ τὸ ζώιου ἓν καὶ	τὸ	ψυχῆς ἓν καὶ τὸ τοῦ
[3, 8, 8]	ἀρξάμενος ὡς ἓν οὐχ ὡς	ἤρξατο	ἔμεινεν, ἀλλ᾽ ἔλαθεν ἑαυτὸν πολὺς
[3, 8, 11]	καὶ τὸν νοητὸν κόσμον ὃς	ἐθεάσατο	καὶ ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν
[3, 8, 11]	γάρ; οὔτε τυγχάνων· οὐδὲ γὰρ	ἐφίετο.	Οὐ τοίνυν οὐδὲ νοῦς. Ἔφεσις
[3, 8, 8]	μὴ ἐθελῆσαι τοῦτο, δεύτερον γὰρ	ἐγένετο	οἷον γὰρ κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν
[3, 8, 9]	αὐτὸ εἶναι. Εἰ δέ τις	οἴοιτο	αὐτὸ τὸ ἓν καὶ τὰ
[3, 8, 9]	τὴν νοῦ φύσιν τίνι ἂν	ἁλίσκοιτο	ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς ὃν δεῖ
[3, 8, 10]	πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι	γένοιτο	μὴ μενούσης τῆς ἀρχῆς ἐφ᾽
[3, 8, 4]	~Καὶ εἴ τις δὲ αὐτὴν	ἔροιτο	τίνος ἕνεκα ποιεῖ, εἰ τοῦ
[3, 8, 3]	οὕτω ποιῶν θεωρίας τινὸς ἂν	ἐφάπτοιτο;	Ἤ, εἰ μένων ποιεῖ καὶ
[3, 8, 1]	τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽ ἄν τις	ἀνάσχοιτο	τὸ παράδοξον τοῦ λόγου; Ἢ
[3, 8, 9]	Ἢ ὅτι καὶ τὸ νοητὸν	συνέζευκτο	τῷ νῷ. Εἰ οὖν μήτε
[3, 8, 4]	ἵνα ἴδωσιν, ὃ μὴ νῷ	ἐδύναντο.	Ὅταν γοῦν ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ
[3, 8, 5]	εἶδεν, οἱ δὲ λαβόντες δηλονότι	ὀρέγοιντο	ἂν ὧν εἶδον· ἔλαβον γὰρ
[3, 8, 9]	οὐκ ἀρχὴ ἔσται. Δεῖ δὲ	αὐτὸ	ἀρχὴν εἶναι καὶ εἶναι πρὸ
[3, 8, 10]	τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς μετ᾽	αὐτὸ	δι᾽ αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι δὲ
[3, 8, 9]	νοῦν ἐγέννησεν, ἁπλούστερον νοῦ δεῖ	αὐτὸ	εἶναι. Εἰ δέ τις οἴοιτο
[3, 8, 9]	Τί οὖν κωλύει τὸ νοητὸν	αὐτὸ	εἶναι; Ἢ ὅτι καὶ τὸ
[3, 8, 9]	τῶν πάντων πρῶτον μὲν τὸ	αὐτὸ	ἔσται ὁτιοῦν ὁτῳοῦν, ἔπειτα ὁμοῦ
[3, 8, 9]	μὲν τὰ πάντα, ἄλλο δὲ	αὐτὸ	ἔσται τῶν πάντων· εἰ δὲ
[3, 8, 4]	τοῦτο οὐ πληρούμενοι, ἐφιέμενοι δὲ	αὐτὸ	ἰδεῖν, εἰς πρᾶξιν φέρονται, ἵνα
[3, 8, 4]	ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται	αὐτὸ	καὶ θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ
[3, 8, 9]	πάντων· εἰ δὲ ἅμα καὶ	αὐτὸ	καὶ τὰ πάντα, οὐκ ἀρχὴ
[3, 8, 9]	πρὸ πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽	αὐτὸ	καὶ τὰ πάντα. Τὸ δὲ
[3, 8, 10]	θαῦμα ἕξεις. Καὶ βαλὼν πρὸς	αὐτὸ	καὶ τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος
[3, 8, 5]	καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ τὸ	αὐτό.	Οὐ γὰρ περιγέγραπται μεγέθει. Οὐ
[3, 8, 10]	αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ δι᾽	αὐτὸ	οὖσιν. ~Ἔτι δὲ καὶ ὧδε·
[3, 8, 8]	ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι πάντα καὶ	αὐτό,	οὔτε ἐκεῖνος ὁ ἐξ οὗ,
[3, 8, 9]	εἶναι. Εἰ δέ τις οἴοιτο	αὐτὸ	τὸ ἓν καὶ τὰ πάντα
[3, 8, 8]	τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς τὸ	αὐτὸ	τῷ ὑποκειμένῳ ἰόντων τῶν ἐγνωσμένων
[3, 8, 9]	οὖν τοῦτο καὶ ποῖόν τι	αὐτὸ	φαντασθησόμεθα; Καὶ γὰρ αὖ ἢ
[3, 8, 11]	διὸ οὐδέν ἐστιν αὐτῷ ἢ	αὐτό.	Φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν μηδὲν
[3, 8, 9]	νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει καὶ	ἑαυτό·	ὥστε τί σεμνόν; Οὐδὲ γάρ,
[3, 8, 8]	θεωρία καὶ τὸ θεώρημα τὸ	τοιοῦτο	ζῶν καὶ ζωὴ καὶ ἓν
[3, 8, 10]	μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή,	τοιοῦτο	μέντοι, οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι
[3, 8, 2]	κινοῦν πρώτως, οὐδὲ ἡ φύσις	τοῦτο,	ἀλλὰ τὸ ἀκίνητον τὸ ἐν
[3, 8, 1]	θεωρίας ἐφίεσθαι καὶ εἰς τέλος	τοῦτο	βλέπειν, οὐ μόνον ἔλλογα ἀλλὰ
[3, 8, 8]	τοῦτο εἶναι ἓν ὄντως ἄμφω·	τοῦτο	δέ ἐστι θεωρία ζῶσα, οὐ
[3, 8, 7]	εἶναί τι εἶδός ἐστι ποιεῖν,	τοῦτο	δέ ἐστι πάντα πληρῶσαι θεωρίας.
[3, 8, 5]	θεωρία οὐδὲ τὸ θεώρημα. Διὰ	τοῦτο	δέ· {ἢ καὶ διὰ τοῦτο}
[3, 8, 10]	μὲν τὸ τοῦ φυτοῦ ἕν	τοῦτο	δὲ καὶ ἡ ἀρχὴ ἡ
[3, 8, 10]	ἐπὶ τὸ ἁπλῶς ἓν ἔλθῃ·	τοῦτο	δὲ οὐκέτι ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽
[3, 8, 6]	Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ χάριν πράττουσι·	τοῦτο	δὲ οὐχ ἵνα ἔξω αὐτῶν,
[3, 8, 6]	τὸ ἐκ τῆς πράξεως ἀγαθόν.	Τοῦτο	δὲ ποῦ; Ἐν ψυχῇ. Ἀνέκαμψεν
[3, 8, 8]	βέλτιον ἦν αὐτῷ μὴ ἐθελῆσαι	τοῦτο,	δεύτερον γὰρ ἐγένετο οἷον γὰρ
[3, 8, 8]	ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ οὖν	τοῦτο	εἶναι ἓν ὄντως ἄμφω· τοῦτο
[3, 8, 3]	οὖν εἶναι αὐτῇ ὅ ἐστι	τοῦτό	ἐστι τὸ ποιεῖν αὐτῇ καὶ
[3, 8, 3]	ποιεῖν αὐτῇ καὶ ὅσον ἐστὶ	τοῦτό	ἐστι τὸ ποιοῦν. Ἔστι δὲ
[3, 8, 7]	τὸ ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ, καὶ	τοῦτο	καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι
[3, 8, 2]	εἰ δέ τι αὐτῆς ἀκίνητον,	τοῦτο	καὶ ὁ λόγος. Καὶ γὰρ
[3, 8, 9]	αὐτῷ νοητὸν φήσομεν. Τί οὖν	τοῦτο	καὶ ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα;
[3, 8, 7]	κινοῦσι, καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας	τοῦτο	καὶ ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν
[3, 8, 9]	τὸ γεννῶν ἁπλούστερον. Εἰ οὖν	τοῦτο	νοῦν ἐγέννησεν, ἁπλούστερον νοῦ δεῖ
[3, 8, 3]	Ἡ δὲ ἔχει, καὶ διὰ	τοῦτο	ὅτι ἔχει καὶ ποιεῖ. Τὸ
[3, 8, 4]	τὸ θέαμα ἱκανῶς καὶ διὰ	τοῦτο	οὐ πληρούμενοι, ἐφιέμενοι δὲ αὐτὸ
[3, 8, 6]	οἷον παράκειται, καὶ τὸ διπλοῦν	τοῦτο	οὔπω ὠικείωσεν, οἷον ὅταν ἐνόντες
[3, 8, 5]	τοῦτο δέ· {ἢ καὶ διὰ	τοῦτο}	πανταχοῦ· ποῦ γὰρ οὐχί; Ἐπεὶ
[3, 8, 6]	εὐθείας ὃ μὴ ἠδυνήθησαν λαβεῖν	τοῦτο	περιπλανώμενοι ἑλεῖν ζητοῦσι. Καὶ γὰρ
[3, 8, 6]	δὲ στᾶσα ἐν αὑτῇ ἧττον	τοῦτο	ποιεῖ. Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται
[3, 8, 1]	ἡμεῖς καὶ πάντες ὅσοι παίζουσι	τοῦτο	ποιοῦσιν ἢ τούτου γε παίζουσιν
[3, 8, 9]	νῷ νοῦν γινώσκειν δυναμένων ὑπερβεβηκὸς	τοῦτο	τὴν νοῦ φύσιν τίνι ἂν
[3, 8, 8]	τὰ δύο πῶς αὖ πολλὰ	τοῦτο	τὸ ἕν; Ἢ ὅτι οὐχ
[3, 8, 2]	ὑποκειμένη καὶ δημιουργουμένη ὕλη ἥκει	τοῦτο	φέρουσα, ἢ γίνεται τοιαύτη ἡ
[3, 8, 9]	νοῦς καὶ νοητὸν ἅμα, ὥστε	δύο	ἅμα. Εἰ δὲ δύο, δεῖ
[3, 8, 11]	ἦν ἕν. Τὸ οὖν ἓν	δύο	γέγονε καὶ τὰ δύο ἕν.
[3, 8, 9]	ὥστε δύο ἅμα. Εἰ δὲ	δύο,	δεῖ τὸ πρὸ τοῦ δύο
[3, 8, 11]	ἓν δύο γέγονε καὶ τὰ	δύο	ἕν. Τῇ μὲν οὖν ὁράσει
[3, 8, 8]	ζωὴ καὶ ἓν ὁμοῦ τὰ	δύο.	Ἓν οὖν ὂν τὰ δύο
[3, 8, 9]	δύο, δεῖ τὸ πρὸ τοῦ	δύο	λαβεῖν. Τί οὖν; Νοῦς μόνον;
[3, 8, 11]	μὴ καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς	δύο,	νοῦν καὶ ἀγαθόν. Ὁ μὲν
[3, 8, 8]	δύο. Ἓν οὖν ὂν τὰ	δύο	πῶς αὖ πολλὰ τοῦτο τὸ
[3, 8, 6]	τῷ γνωσθέντι ἔρχεται. Εἰ γὰρ	δύο,	τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δὲ
[3, 8, 9]	μὴ νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ	δύο,	τὸ πρότερον τῶν δύο τούτων
[3, 8, 9]	τὰ δύο, τὸ πρότερον τῶν	δύο	τούτων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Τί

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) |
Responsable académique : Alain Meurant
Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher
Dernière mise à jour : 5/05/2010