Ennéade, livre, chap.
[3, 8, 4]	ἐθέλοι ἐπαίειν καὶ λέγειν, εἴποι	ἄν·	Ἐχρῆν μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ
[3, 8, 2]	Ὁ μὲν δὴ λόγος, φαίη	ἄν	τις, ἀκίνητος, αὕτη δὲ ἄλλη
[3, 8, 1]	καὶ εἰκόνα τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽	ἄν	τις ἀνάσχοιτο τὸ παράδοξον τοῦ
[3, 8, 9]	τοῦτο τὴν νοῦ φύσιν τίνι	ἂν	ἁλίσκοιτο ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς ὃν
[3, 8, 6]	ψυχῇ λαμβάνει λόγῳ οὔσῃ, τί	ἂν	ἄλλο ἢ λόγος σιωπῶν εἴη;
[3, 8, 3]	μένων καί ἐστι λόγος, εἴη	ἂν	αὐτὸς θεωρία. Ἡ μὲν γὰρ
[3, 8, 5]	δὲ λαβόντες δηλονότι ὀρέγοιντο ἂν	ὧν	εἶδον· ἔλαβον γὰρ οὐ πᾶν.
[3, 8, 9]	νοῦς μήτε νοητὸν εἴη, τί	ἂν	εἴη; Ἐξ οὗ ὁ νοῦς
[3, 8, 3]	τῇ πράξει καὶ ἐπιστατῶν οὐκ	ἂν	εἴη πρᾶξις. Εἰ οὖν μὴ
[3, 8, 10]	καὶ τὸ πᾶν, καὶ οὐδ᾽	ἂν	ἔτι γένοιτο μὴ μενούσης τῆς
[3, 8, 3]	καὶ οὕτω ποιῶν θεωρίας τινὸς	ἂν	ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ μένων ποιεῖ
[3, 8, 11]	ζῶντος ζωὴν μακαρίαν, θάμβος μὲν	ἂν	ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ τοῦτον
[3, 8, 9]	οὐχ ὁλοσχερῶς ἔχει ἀτελῶς γὰρ	ἂν	καὶ ἀδιαρθρώτως ἔχοι ἔκ τινος
[3, 8, 10]	ἡ ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν	ἂν	καὶ τὸ πᾶν, καὶ οὐδ᾽
[3, 8, 3]	Ἡ μὲν γὰρ πρᾶξις γένοιτ᾽	ἂν	κατὰ λόγον ἑτέρα οὖσα δηλονότι
[3, 8, 8]	ζωῆς μὲν ἴσως διαφορὰς τάχ᾽	ἂν	λέγοιεν ἄνθρωποι, νοήσεων δὲ οὐ
[3, 8, 9]	ἐροῦμεν τὸ ἀληθὲς λέγοντες, ἕως	ἂν	μὴ ἔχωμεν ἐπὶ τί ἐρείδοντες
[3, 8, 10]	οὐδ᾽ ἂν τὰ πάντα, οὐδ᾽	ἂν	νοῦς ζωὴ ἡ πρώτη καὶ
[3, 8, 6]	τῇ ψυχῇ τοῦ μανθάνοντος, ἕως	ἂν	οἰκεῖον εὕρῃ. Ἡ μὲν οὖν
[3, 8, 10]	πάντων· ἧς μὴ οὔσης οὐδ᾽	ἂν	τὰ πάντα, οὐδ᾽ ἂν νοῦς
[3, 8, 11]	δεῖται οὔτε ἔχει· ἢ οὐκ	ἂν	τὸ ἀγαθὸν ἦν.
[3, 8, 5]	οἱ δὲ λαβόντες δηλονότι ὀρέγοιντο	ἂν	ὧν εἶδον· ἔλαβον γὰρ οὐ
[3, 8, 11]	τὸ ἀγαθὸν μηδὲν ἔτι προσνόει·	ἐὰν	γάρ τι προσθῇς, ὧι προσέθηκας
[3, 8, 4]	δέ. Ἑτέρα γὰρ αὐτῆς εἰς	θέαν	ἐναργεστέρα, ἡ δὲ εἴδωλον θεωρίας
[3, 8, 2]	βλέποντες ὠιήθησαν τὴν τῆς φύσεως	δημιουργίαν	τοιαύτην εἶναι, χρώματα δύνανται ποιεῖν
[3, 8, 11]	καὶ ἡ ὅρασις ἡ κατ᾽	ἐνέργειαν	διττὸν ἔχει· πρὶν γοῦν ἰδεῖν
[3, 8, 11]	ὄψις ὁρῶσα, δύναμις ἔσται εἰς	ἐνέργειαν	ἐλθοῦσα. Ἔσται τοίνυν τὸ μὲν
[3, 8, 1]	ἐπὶ τὴν τῆς θεωρίας ἀνάξομεν	ἐνέργειαν,	καὶ πῶς ἡ φύσις, ἣν
[3, 8, 11]	αὐτοῦ {οἷον καὶ ἡ κατ᾽	ἐνέργειαν	ὅρασις} ὕλη δὲ ἐν νοητοῖς·
[3, 8, 5]	μὴ εἶναι ὅπου μὴ τὴν	ἐνέργειαν	τὴν αὐτὴν ἀεί τε τὸ
[3, 8, 11]	διὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὴν	ἐνέργειαν,	τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς δεῖται·
[3, 8, 10]	εἰ δὲ τὸ τῶν κατ᾽	ἀλήθειαν	ὄντων ἕν, τὴν ἀρχὴν καὶ
[3, 8, 4]	ποίησιν καὶ τὴν πρᾶξιν ἢ	ἀσθένειαν	θεωρίας ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν μέν,
[3, 8, 4]	ἢ ἀσθένειαν θεωρίας ἢ παρακολούθημα·	ἀσθένειαν	μέν, εἰ μηδέν τις ἔχοι
[3, 8, 4]	ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ θεωρεῖν,	σκιὰν	θεωρίας καὶ λόγου τὴν πρᾶξιν
[3, 8, 9]	ἐκεῖθεν· ὥσπερ εἰ φωνῆς κατεχούσης	ἐρημίαν	ἢ καὶ μετὰ τῆς ἐρημίας
[3, 8, 4]	ἢ αἴσθησιν αὐτῇ διδόναι, οὐχ	οἵαν	λέγομεν ἐπὶ τῶν ἄλλων τὴν
[3, 8, 5]	ὅταν ἑκάστη πλήρης ἦ, ἄλλην	οἵαν	μικρὰν τέχνην ποιεῖ ἐν παιγνίῳ
[3, 8, 9]	ἔχωμεν ἐπὶ τί ἐρείδοντες τὴν	διάνοιαν	λέγομεν. Καὶ γὰρ αὖ τῆς
[3, 8, 11]	ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν	μακαρίαν,	θάμβος μὲν ἂν ἔχοι τὸν
[3, 8, 5]	πρᾶξιν δοκοῦσαν εἶναι τὴν ἀσθενεστάτην	θεωρίαν	εἶναι· ὁμογενὲς γὰρ ἀεὶ δεῖ
[3, 8, 1]	μὲν ἀναγκαία καὶ ἐπιπλέον, τὴν	θεωρίαν	ἕλκουσα πρὸς τὸ ἔξω, ἡ
[3, 8, 4]	δυνατώτερον ζώσης, ἡσυχῇ ἐν ἑαυτῇ	θεωρίαν	ἔχουσα οὐ πρὸς τὸ ἄνω
[3, 8, 6]	οὖν πάλιν ἡ πρᾶξις εἰς	θεωρίαν·	ὃ γὰρ ἐν ψυχῇ λαμβάνει
[3, 8, 1]	ἔχει καὶ ἃ ποιεῖ διὰ	θεωρίαν	ποιεῖ, ἣν οὐκ ἔχει {καὶ
[3, 8, 5]	αὐτὴν ποιεῖ· καὶ θεωρία τὴν	θεωρίαν	ποιεῖ. Καὶ γὰρ οὐκ ἔχει
[3, 8, 5]	θεωρίαν· ὥστε τὴν κατὰ τὴν	θεωρίαν	πρᾶξιν δοκοῦσαν εἶναι τὴν ἀσθενεστάτην
[3, 8, 1]	ἀφάνταστόν φασι καὶ ἄλογον εἶναι,	θεωρίαν	τε ἐν αὐτῇ ἔχει καὶ
[3, 8, 6]	τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν καὶ	θεωρίαν	τὴν ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ ἀπολείπουσα
[3, 8, 3]	τινος. Πῶς δὲ αὕτη ἔχει	θεωρίαν;	Τὴν μὲν δὴ ἐκ λόγου
[3, 8, 1]	σπουδάζειν, καὶ πρᾶξις πᾶσα εἰς	θεωρίαν	τὴν σπουδὴν ἔχειν, ἡ μὲν
[3, 8, 5]	ἑτέραν ἑτέρας εἶναι, πᾶσαν δὲ	θεωρίαν·	ὥστε τὴν κατὰ τὴν θεωρίαν
[3, 8, 6]	ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ καὶ	ἡσυχίαν	ἄγει καὶ οὐδὲν ζητεῖ ὡς
[3, 8, 10]	μενούσης καὶ οὐ σκεδασθείσης περὶ	πᾶν	αὐτῆς οἷον ἐν ῥίζῃ ἱδρυμένης.
[3, 8, 5]	τὸ πλῆρες πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα	πᾶν	γενομένην ἄλλο θεώρημα ποιῆσαι· οἷον
[3, 8, 10]	εἰς ὃ ἀνάξεις, καὶ τόδε	πᾶν	εἰς ἓν τὸ πρὸ αὐτοῦ,
[3, 8, 10]	Οὐ γὰρ μερίζεται εἰς τὸ	πᾶν	ἡ ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν
[3, 8, 10]	γὰρ ἀπώλεσεν ἂν καὶ τὸ	πᾶν,	καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο
[3, 8, 8]	καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν	πᾶν	καὶ πάντα· εἰ δὲ μή,
[3, 8, 5]	ὧν εἶδον· ἔλαβον γὰρ οὐ	πᾶν.	Ὀρεγόμενοι δὲ εἰ πράττοιεν, οὗ
[3, 8, 5]	πρὸ θεωρίας ἀνάγκη ἀσθενεστέραν μὲν	ἑτέραν	ἑτέρας εἶναι, πᾶσαν δὲ θεωρίαν·
[3, 8, 5]	οἷόν τε πρὸ θεωρίας ἀνάγκη	ἀσθενεστέραν	μὲν ἑτέραν ἑτέρας εἶναι, πᾶσαν
[3, 8, 5]	ἑκάστη πλήρης ἦ, ἄλλην οἵαν	μικρὰν	τέχνην ποιεῖ ἐν παιγνίῳ ἴνδαλμα
[3, 8, 4]	Ὅταν γοῦν ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ	ὁρᾶν	βούλονται αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ
[3, 8, 11]	αὐτὸς τὸ ἀγαθόν, τί ἔδει	ὁρᾶν	ἢ ἐνεργεῖν ὅλως; Τὰ μὲν
[3, 8, 9]	ὄντα, κἀκεῖνα, εἰ ἐθέλοι ἐκεῖνο	ὁρᾶν,	μὴ πάντα νοῦν εἶναι. Ἔστι
[3, 8, 10]	οὐκ ἔχουσαν, δοῦσαν δὲ ποταμοῖς	πᾶσαν	αὑτήν, οὐκ ἀναλωθεῖσαν τοῖς ποταμοῖς,
[3, 8, 5]	ἀσθενεστέραν μὲν ἑτέραν ἑτέρας εἶναι,	πᾶσαν	δὲ θεωρίαν· ὥστε τὴν κατὰ
[3, 8, 10]	Αὕτη τοίνυν παρέσχε μὲν τὴν	πᾶσαν	ζωὴν τῷ φυτῷ τὴν πολλήν,
[3, 8, 9]	στήσας οὖς τὴν φωνὴν κομιεῖ	πᾶσαν	καὶ αὖ οὐ πᾶσαν. Τί
[3, 8, 2]	οὐ διὰ χειρῶν ποιοῦσαν καὶ	πᾶσαν	μένειν. Οὐ γὰρ δὴ δεῖται
[3, 8, 9]	κομιεῖ πᾶσαν καὶ αὖ οὐ	πᾶσαν.	Τί οὖν ἐστιν ὃ κομιούμεθα
[3, 8, 2]	καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν	πᾶσαν	φήσουσι, καὶ ὁ λόγος· εἰ
[3, 8, 2]	εἰς οὓς δὴ καὶ βλέποντες	ὠιήθησαν	τὴν τῆς φύσεως δημιουργίαν τοιαύτην
[3, 8, 6]	οἷον ἐξ εὐθείας ὃ μὴ	ἠδυνήθησαν	λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν ζητοῦσι.
[3, 8, 6]	τύχωσιν οὗ βούλονται, ὃ γενέσθαι	ἠθέλησαν,	οὐχ ἵνα μὴ γνῶσιν, ἀλλ᾽
[3, 8, 5]	ἡ θεωροῦσα καὶ τὸ οὕτω	θεωρῆσαν	ἅτε ἐξωτέρω καὶ οὐχ ὡσαύτως
[3, 8, 10]	δὲ ποταμοῖς πᾶσαν αὑτήν, οὐκ	ἀναλωθεῖσαν	τοῖς ποταμοῖς, ἀλλὰ μένουσαν αὐτὴν
[3, 8, 10]	πηγὴν ἀρχὴν ἄλλην οὐκ ἔχουσαν,	δοῦσαν	δὲ ποταμοῖς πᾶσαν αὑτήν, οὐκ
[3, 8, 10]	ζωὴν φυτοῦ μεγίστου διὰ παντὸς	ἐλθοῦσαν	ἀρχῆς μενούσης καὶ οὐ σκεδασθείσης
[3, 8, 2]	δύναμιν τὴν οὐ διὰ χειρῶν	ποιοῦσαν	καὶ πᾶσαν μένειν. Οὐ γὰρ
[3, 8, 5]	τὴν κατὰ τὴν θεωρίαν πρᾶξιν	δοκοῦσαν	εἶναι τὴν ἀσθενεστάτην θεωρίαν εἶναι·
[3, 8, 10]	οὐκ ἀναλωθεῖσαν τοῖς ποταμοῖς, ἀλλὰ	μένουσαν	αὐτὴν ἡσύχως, τοὺς δὲ ἐξ
[3, 8, 10]	γὰρ πηγὴν ἀρχὴν ἄλλην οὐκ	ἔχουσαν,	δοῦσαν δὲ ποταμοῖς πᾶσαν αὑτήν,
[3, 8, 1]	φυτοῖς φύσιν καὶ τὴν ταῦτα	γεννῶσαν	γῆν, καὶ πάντα τυγχάνειν καθ᾽
[3, 8, 4]	θεώρημα ποιεῖ· ἐπεὶ καὶ ἄνθρωποι,	ὅταν	ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ θεωρεῖν, σκιὰν
[3, 8, 4]	ἴδωσιν, ὃ μὴ νῷ ἐδύναντο.	Ὅταν	γοῦν ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν
[3, 8, 5]	ποιῆσαι· οἷον ἡ τέχνη ποιεῖ·	ὅταν	ἑκάστη πλήρης ἦ, ἄλλην οἵαν
[3, 8, 6]	διπλοῦν τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν, οἷον	ὅταν	ἐνόντες λόγοι ἐν ψυχῇ μηδὲν
[3, 8, 4]	καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους,	ὅταν	ἡ πρόθεσις αὐτοῖς ὡς οἷόν
[3, 8, 6]	εὕρῃ. Ἡ μὲν οὖν ψυχή,	ὅταν	οἰκειωθῇ καὶ διατεθῇ, ὅμως προφέρει
[3, 8, 7]	ἅπασιν ἡ ἀρχή. Ἐπεὶ καί,	ὅταν	τὰ ζῷα γεννᾶι, οἱ λόγοι
[3, 8, 8]	οὐχ ἓν θεωρεῖ. Ἐπεὶ καὶ	ὅταν	τὸ ἓν θεωρῇ, οὐχ ὡς
[3, 8, 6]	ἑλεῖν ζητοῦσι. Καὶ γὰρ αὖ	ὅταν	τύχωσιν οὗ βούλονται, ὃ γενέσθαι
[3, 8, 4]	εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν μὴ	ἐρωτᾶν,	ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν σιωπῇ,
[3, 8, 6]	ἐπισκέψεως. Καὶ ἀπολείπουσα δὲ καὶ	ἐν	ἄλλοις γινομένη, εἶτ᾽ ἐπανιοῦσα πάλιν,
[3, 8, 8]	τὸ ἐν ἄλλῳ. Τὸ γὰρ	ἐν	ἄλλῳ ζῶν δι᾽ ἐκεῖνο, οὐκ
[3, 8, 8]	ζῶσα, οὐ θεώρημα, οἷον τὸ	ἐν	ἄλλῳ. Τὸ γὰρ ἐν ἄλλῳ
[3, 8, 3]	λόγου τὸ σκοπεῖσθαι περὶ τῶν	ἐν	αὐτῇ. Διὰ τί οὖν ζωή
[3, 8, 1]	καὶ ἄλογον εἶναι, θεωρίαν τε	ἐν	αὐτῇ ἔχει καὶ ἃ ποιεῖ
[3, 8, 7]	ἡ φύσις τὸ θεώρημα τὸ	ἐν	αὐτῇ καὶ τὸν λόγον ποιεῖ
[3, 8, 6]	αὐτῆς μέρει· ἡ δὲ στᾶσα	ἐν	αὑτῇ ἧττον τοῦτο ποιεῖ. Διὸ
[3, 8, 4]	ἀναπαύεται γενόμενον αὐτῇ ἐκ τοῦ	ἐν	αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ μένειν
[3, 8, 2]	τοιαύτας μετιόντων {ὅτι} δεῖ τι	ἐν	αὐτοῖς μένειν, καθ᾽ ὃ μένον
[3, 8, 11]	ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον	ἐν	αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν μακαρίαν, θάμβος
[3, 8, 3]	Ἤ, εἰ μένων ποιεῖ καὶ	ἐν	αὐτῷ μένων καί ἐστι λόγος,
[3, 8, 6]	εἰς ἐπίσκεψιν καταμανθάνουσα ὃ ἔχει.	Ἐν	δὲ τοῖς πρακτικοῖς ἐφαρμόττει ἃ
[3, 8, 9]	ἄλλου αὐτὸν εἶναι, ὃ οὐκέτι	ἐν	διεξόδῳ, ἀλλὰ ἀρχὴ διεξόδου καὶ
[3, 8, 9]	αὐτὸς ζωὴ πρώτη, ἐνέργεια οὖσα	ἐν	διεξόδῳ τῶν πάντων· διεξόδῳ δὲ
[3, 8, 4]	ψυχῆς προτέρας δυνατώτερον ζώσης, ἡσυχῇ	ἐν	ἑαυτῇ θεωρίαν ἔχουσα οὐ πρὸς
[3, 8, 9]	σημῆναι, ὅπως οἷόν τε, τῷ	ἐν	ἡμῖν ὁμοίῳ φήσομεν. Ἔστι γάρ
[3, 8, 7]	ὡς ἀναγκαῖον ἦν τῶν πρώτων	ἐν	θεωρίαι ὄντων καὶ τὰ ἄλλα
[3, 8, 11]	νῷ ὁρῶντι ἔδωκεν ἔχειν· ὥστε	ἐν	μὲν τῷ νῷ ἡ ἔφεσις
[3, 8, 11]	κατ᾽ ἐνέργειαν ὅρασις} ὕλη δὲ	ἐν	νοητοῖς· ἐπεὶ καὶ ἡ ὅρασις
[3, 8, 9]	μετὰ τῆς ἐρημίας καὶ ἀνθρώπους	ἐν	ὁτῳοῦν τοῦ ἐρήμου στήσας οὖς
[3, 8, 5]	ἄλλην οἵαν μικρὰν τέχνην ποιεῖ	ἐν	παιγνίῳ ἴνδαλμα ἔχοντι ἁπάντων· ἄλλως
[3, 8, 5]	ὡσαύτως ἐν πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ	ἐν	παντὶ μέρει ψυχῆς ὁμοίως. Διὸ
[3, 8, 11]	κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών, καὶ	ἐν	πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι μηδὲν
[3, 8, 5]	ποῦ γὰρ οὐχί; Ἐπεὶ καὶ	ἐν	πάσῃ ψυχῇ τὸ αὐτό. Οὐ
[3, 8, 5]	περιγέγραπται μεγέθει. Οὐ μὴν ὡσαύτως	ἐν	πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ ἐν παντὶ
[3, 8, 10]	σκεδασθείσης περὶ πᾶν αὐτῆς οἷον	ἐν	ῥίζῃ ἱδρυμένης. Αὕτη τοίνυν παρέσχε
[3, 8, 4]	στᾶσα δὲ ἐν ὧι ἔστιν,	ἐν	τῇ αὑτῆς στάσει καὶ οἷον
[3, 8, 3]	φύσις ἀλλὰ ψυχή, ὁ δ᾽	ἐν	τῇ φύσει καὶ ἡ φύσις.
[3, 8, 7]	αἱ ἁμαρτίαι δέ, αἵ τε	ἐν	τοῖς γινομένοις αἵ τε ἐν
[3, 8, 2]	καὶ σημεῖον οὐ μικρὸν τοῦ	ἐν	τοῖς ζώιοις καὶ ἐν τοῖς
[3, 8, 7]	ἐν τοῖς γινομένοις αἵ τε	ἐν	τοῖς πραττομένοις, θεωρούντων εἰσὶν ἐκ
[3, 8, 2]	τοῦ ἐν τοῖς ζώιοις καὶ	ἐν	τοῖς φυτοῖς τοὺς λόγους εἶναι
[3, 8, 11]	οὐδὲ νοῦς. Ἔφεσις γὰρ καὶ	ἐν	τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς τὸ
[3, 8, 2]	τὴν αὐτὴν δύναμιν ἔχων ποιεῖ	ἐν	τῷ γενομένῳ. ~Πῶς οὖν ποιῶν
[3, 8, 2]	τοῦτο, ἀλλὰ τὸ ἀκίνητον τὸ	ἐν	τῷ ὅλῳ. Ὁ μὲν δὴ
[3, 8, 1]	ἡμᾶς αὐτοῦ γινομένου κίνδυνος οὐδεὶς	ἐν	τῷ παίζειν τὰ αὐτῶν γενήσεται.
[3, 8, 1]	Ἆρ᾽ οὖν καὶ ἡμεῖς παίζοντες	ἐν	τῷ παρόντι θεωροῦμεν; Ἢ καὶ
[3, 8, 6]	πληρωθεῖσα, καὶ ἡ θεωρία ἡ	ἐν	τῷ τοιούτῳ τῷ πιστεύειν ἔχειν
[3, 8, 1]	καὶ ἄλογα ζῷα καὶ τὴν	ἐν	φυτοῖς φύσιν καὶ τὴν ταῦτα
[3, 8, 11]	καλοῦ ὄντος καὶ πάντων καλλίστου,	ἐν	φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι
[3, 8, 6]	πράξεως ἀγαθόν. Τοῦτο δὲ ποῦ;	Ἐν	ψυχῇ. Ἀνέκαμψεν οὖν πάλιν ἡ
[3, 8, 6]	ἵνα γνῶσι καὶ παρὸν ἴδωσιν	ἐν	ψυχῇ, δῆλον ὅτι κείμενον θεατόν.
[3, 8, 6]	πρᾶξις εἰς θεωρίαν· ὃ γὰρ	ἐν	ψυχῇ λαμβάνει λόγῳ οὔσῃ, τί
[3, 8, 6]	ὠικείωσεν, οἷον ὅταν ἐνόντες λόγοι	ἐν	ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι. Διὸ δεῖ
[3, 8, 4]	πρὸς τὸ κάτω, στᾶσα δὲ	ἐν	ὧι ἔστιν, ἐν τῇ αὑτῆς
[3, 8, 5]	πρόσθεν οὐκέτι ἔσται πανταχοῦ, ἀλλ᾽	ἐν	ὧι τελευτᾶι μόνον. Οὐκ ἴσον
[3, 8, 8]	τὸ ἓν θεωρῇ, οὐχ ὡς	ἕν·	εἰ δὲ μή, οὐ γίνεται
[3, 8, 10]	Καὶ ἐφ᾽ ἑκάστου μέν τι	ἕν,	εἰς ὃ ἀνάξεις, καὶ τόδε
[3, 8, 10]	τὸ πρὸ αὐτοῦ, οὐχ ἁπλῶς	ἕν,	ἕως τις ἐπὶ τὸ ἁπλῶς
[3, 8, 8]	πῶς αὖ πολλὰ τοῦτο τὸ	ἕν;	Ἢ ὅτι οὐχ ἓν θεωρεῖ.
[3, 8, 10]	καὶ ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽	ἕν.	Καὶ ἐφ᾽ ἑκάστου μέν τι
[3, 8, 9]	καὶ τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως	ἕν·	καὶ οὗτος νοῦς καὶ νοητὸν
[3, 8, 11]	δύο γέγονε καὶ τὰ δύο	ἕν.	Τῇ μὲν οὖν ὁράσει ἡ
[3, 8, 10]	τὸ τῶν κατ᾽ ἀλήθειαν ὄντων	ἕν,	τὴν ἀρχὴν καὶ πηγὴν καὶ
[3, 8, 10]	εἰ μὲν τὸ τοῦ φυτοῦ	ἕν	τοῦτο δὲ καὶ ἡ ἀρχὴ
[3, 8, 6]	ἡ θεωρία, ἧι μᾶλλον εἰς	ἓν	ἄγει, καὶ τὸ γινῶσκον ὅσῳ
[3, 8, 8]	σπευδόντων, ἐπὶ τούτου δηλονότι ἤδη	ἓν	ἄμφω οὐκ οἰκειώσει, ὥσπερ ἐπὶ
[3, 8, 11]	ἰδεῖν ἦν ἕν. Τὸ οὖν	ἓν	δύο γέγονε καὶ τὰ δύο
[3, 8, 9]	τὰ πάντα εἶναι, ἤτοι καθ᾽	ἓν	ἕκαστον τῶν πάντων ἐκεῖνο ἔσται
[3, 8, 10]	ἕως τις ἐπὶ τὸ ἁπλῶς	ἓν	ἔλθῃ· τοῦτο δὲ οὐκέτι ἐπ᾽
[3, 8, 8]	τὸ ἕν; Ἢ ὅτι οὐχ	ἓν	θεωρεῖ. Ἐπεὶ καὶ ὅταν τὸ
[3, 8, 8]	θεωρεῖ. Ἐπεὶ καὶ ὅταν τὸ	ἓν	θεωρῇ, οὐχ ὡς ἕν· εἰ
[3, 8, 6]	Ἤδη γὰρ οὗτος πρὸς τὸ	ἓν	καὶ πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ
[3, 8, 9]	δέ τις οἴοιτο αὐτὸ τὸ	ἓν	καὶ τὰ πάντα εἶναι, ἤτοι
[3, 8, 10]	ζώιου ἓν καὶ τὸ ψυχῆς	ἓν	καὶ τὸ τοῦ παντὸς ἓν
[3, 8, 10]	ἡ μένουσα καὶ τὸ ζώιου	ἓν	καὶ τὸ ψυχῆς ἓν καὶ
[3, 8, 10]	ἓν καὶ τὸ τοῦ παντὸς	ἓν	λαμβάνοι, λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον
[3, 8, 8]	τοιοῦτο ζῶν καὶ ζωὴ καὶ	ἓν	ὁμοῦ τὰ δύο. Ἓν οὖν
[3, 8, 8]	ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο εἶναι	ἓν	ὄντως ἄμφω· τοῦτο δέ ἐστι
[3, 8, 8]	καὶ ἓν ὁμοῦ τὰ δύο.	Ἓν	οὖν ὂν τὰ δύο πῶς
[3, 8, 8]	γίνεται νοῦς. Ἀλλὰ ἀρξάμενος ὡς	ἓν	οὐχ ὡς ἤρξατο ἔμεινεν, ἀλλ᾽
[3, 8, 10]	ἀνάξεις, καὶ τόδε πᾶν εἰς	ἓν	τὸ πρὸ αὐτοῦ, οὐχ ἁπλῶς
[3, 8, 6]	γινώσκει ἤδη γὰρ σπουδαστέον εἰς	ἓν	τῷ γνωσθέντι ἔρχεται. Εἰ γὰρ
[3, 8, 11]	ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι	μηδὲν	ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον
[3, 8, 5]	Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα, ὅτι	μηδὲν	ἐμφανοῦς καὶ τῆς ἔξωθεν θεωρίας
[3, 8, 11]	αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν	μηδὲν	ἔτι προσνόει· ἐὰν γάρ τι
[3, 8, 6]	ὅταν ἐνόντες λόγοι ἐν ψυχῇ	μηδὲν	ποιῶσι. Διὸ δεῖ μὴ ἔξωθεν
[3, 8, 4]	ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν μέν, εἰ	μηδέν	τις ἔχοι μετὰ τὸ πραχθέν,
[3, 8, 10]	ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν τὸ	μηδὲν	τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο
[3, 8, 10]	δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ	μηδὲν	ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι μὲν τὸ
[3, 8, 5]	ἡνίοχος τοῖς ἵπποις δίδωσιν ὧν	εἶδεν,	οἱ δὲ λαβόντες δηλονότι ὀρέγοιντο
[3, 8, 4]	καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽ αὐτὴν	εἶδεν	ὡς οἷόν τε αὐτῇ καὶ
[3, 8, 11]	τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ τοῦ νοεῖν	οὐδὲν	δεομένου, πλήρωσιν δὲ ἀληθινὴν καὶ
[3, 8, 9]	ὁτῳοῦν, ἔπειτα ὁμοῦ πάντα, καὶ	οὐδὲν	διακρινεῖ. Καὶ οὕτως οὐδὲν τῶν
[3, 8, 11]	δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς δεῖται· διὸ	οὐδέν	ἐστιν αὐτῷ ἢ αὐτό. Φθεγξάμενος
[3, 8, 6]	γὰρ καὶ ἡσυχίαν ἄγει καὶ	οὐδὲν	ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα, καὶ ἡ
[3, 8, 10]	ἀρχὴ τῆς πολλῆς. Καὶ θαῦμα	οὐδέν.	Ἢ καὶ θαῦμα, πῶς τὸ
[3, 8, 2]	ὕλη τὸ κινούμενον, αὐτῆς δὲ	οὐδὲν	κινούμενον ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται
[3, 8, 4]	ἡ γένεσις ἡ ἐμὴ ἐκείνων	οὐδὲν	πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων λόγων
[3, 8, 9]	καὶ οὐδὲν διακρινεῖ. Καὶ οὕτως	οὐδὲν	τῶν πάντων, ἀλλὰ πρὸ τῶν
[3, 8, 8]	οὐχ ὡς ἤρξατο ἔμεινεν, ἀλλ᾽	ἔλαθεν	ἑαυτὸν πολὺς γενόμενος, οἷον βεβαρημένος,
[3, 8, 4]	ἄλλης. Ταύτῃ δὴ καὶ τὸ	γεννηθὲν	ὑπ᾽ αὐτῆς ἀσθενὲς παντάπασιν, ὅτι
[3, 8, 9]	ὁπουοῦν τὸ δυνάμενον ἔχειν ἔχεις	ἐκεῖθεν·	ὥσπερ εἰ φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν
[3, 8, 11]	δ᾽ ἀγαθὸν οὐ δεῖται ἐκείνου·	ὅθεν	καὶ τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς
[3, 8, 8]	τὰ δὲ κάτω· βελτίω μὲν	ὅθεν,	χείρω δὲ εἰς ὅ. Τὸ
[3, 8, 7]	λόγον ἀποτελοῦσα τὰ μὲν ἦν	αὐτόθεν	λαβεῖν, τὰ δ᾽ ὑπέμνησεν ὁ
[3, 8, 2]	χρώματα δύνανται ποιεῖν μὴ χρώματα	ἀλλαχόθεν	ἐπάγοντες οἷς ποιοῦσιν. Ἀλλὰ γὰρ
[3, 8, 9]	οἷον ἑαυτὸν ἀφέντα τοῖς εἰς	ὄπισθεν	αὐτοῦ ἀμφίστομον ὄντα, κἀκεῖνα, εἰ
[3, 8, 9]	αὐτοῦ, οὗπερ χάριν καὶ οἱ	πρόσθεν	λόγοι, πρῶτον μέν, ὅτι πλῆθος
[3, 8, 5]	ἐᾶι τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς	πρόσθεν}	μέρος οὗ καταλέλοιπε μένειν· ἀπολιποῦσα
[3, 8, 5]	μένειν· ἀπολιποῦσα γὰρ τὸ {ἑαυτῆς}	πρόσθεν	οὐκέτι ἔσται πανταχοῦ, ἀλλ᾽ ἐν
[3, 8, 4]	μηδέν τις ἔχοι μετὰ τὸ	πραχθέν,	παρακολούθημα δέ, εἰ ἔχοι ἄλλο
[3, 8, 5]	ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς καὶ τῆς	ἔξωθεν	θεωρίας ἢ πράξεως δεῖται, καὶ
[3, 8, 6]	μηδὲν ποιῶσι. Διὸ δεῖ μὴ	ἔξωθεν	τὸν λόγον εἶναι, ἀλλ᾽ ἑνωθῆναι
[3, 8, 8]	μὲν ἴσως διαφορὰς τάχ᾽ ἂν	λέγοιεν	ἄνθρωποι, νοήσεων δὲ οὐ λέγουσιν,
[3, 8, 5]	οὐ πᾶν. Ὀρεγόμενοι δὲ εἰ	πράττοιεν,	οὗ ὀρέγονται ἕνεκα πράττουσιν. Ἦν
[3, 8, 4]	ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν καὶ	χάριεν.	Καὶ εἴτε τις βούλεται σύνεσίν
[3, 8, 6]	προφέρει. Ἃ μὲν γὰρ εὖ	προήνεγκεν,	οὐκέτι προφέρει, ἃ δὲ προφέρει,
[3, 8, 1]	ἀνὴρ παίζει ἢ σπουδάζει, θεωρίας	ἕνεκεν	ὁ μὲν παίζειν, ὁ δὲ
[3, 8, 5]	ἐγνώκει ὠδὶς καὶ τὸ πλῆρες	πεποίηκεν	αὐτὴν θεώρημα πᾶν γενομένην ἄλλο
[3, 8, 7]	καὶ ὅ γε κακὸς τεχνίτης	ἔοικεν	αἰσχρὰ εἴδη ποιοῦντι. Καὶ οἱ
[3, 8, 11]	ἴχνος αὐτοῦ τῷ νῷ ὁρῶντι	ἔδωκεν	ἔχειν· ὥστε ἐν μὲν τῷ
[3, 8, 7]	ἐκείνων καὶ αὐτὰ θεωρήματα, τὰ	μὲν	αἰσθήσει τὰ δὲ γνώσει ἢ
[3, 8, 1]	θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ	μὲν	ἀληθῶς, τὰ δὲ μίμησιν καὶ
[3, 8, 6]	ἔρχεται. Εἰ γὰρ δύο, τὸ	μὲν	ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο ἔσται·
[3, 8, 3]	δὲ πρὸ τούτου πᾶς ὁ	μὲν	ἄλλος ἄλλως, ὁ μὴ ὡς
[3, 8, 11]	αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν μακαρίαν, θάμβος	μὲν	ἂν ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ
[3, 8, 1]	θεωρίαν τὴν σπουδὴν ἔχειν, ἡ	μὲν	ἀναγκαία καὶ ἐπιπλέον, τὴν θεωρίαν
[3, 8, 8]	κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ	μὲν	ἄνω, τὰ δὲ κάτω· βελτίω
[3, 8, 11]	ὁρᾶν ἢ ἐνεργεῖν ὅλως; Τὰ	μὲν	γὰρ ἄλλα περὶ τὸ ἀγαθὸν
[3, 8, 3]	τεθεωρηκὼς αὑτόν; ἢ πῶς; ἔστι	μὲν	γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας καὶ θεωρήσαντός
[3, 8, 9]	μὴ πάντα νοῦν εἶναι. Ἔστι	μὲν	γὰρ αὐτὸς ζωὴ πρώτη, ἐνέργεια
[3, 8, 6]	αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει. Ἃ	μὲν	γὰρ εὖ προήνεγκεν, οὐκέτι προφέρει,
[3, 8, 11]	δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν. Ὁ	μὲν	γὰρ νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ, τὸ
[3, 8, 3]	εἴη ἂν αὐτὸς θεωρία. Ἡ	μὲν	γὰρ πρᾶξις γένοιτ᾽ ἂν κατὰ
[3, 8, 8]	οὐδὲ ψυχικὴν τὴν ἄλλην. Νοήσεις	μὲν	γάρ πως καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽
[3, 8, 3]	δὲ αὕτη ἔχει θεωρίαν; Τὴν	μὲν	δὴ ἐκ λόγου οὐκ ἔχει·
[3, 8, 2]	τὸ ἐν τῷ ὅλῳ. Ὁ	μὲν	δὴ λόγος, φαίη ἄν τις,
[3, 8, 5]	τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ	μὲν	δὴ πάντα, ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς
[3, 8, 4]	ἀσθένειαν θεωρίας ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν	μέν,	εἰ μηδέν τις ἔχοι μετὰ
[3, 8, 11]	τελειοῦται παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ	μὲν	εἴδους τοῦ ἐπ᾽ αὐτῷ παρὰ
[3, 8, 3]	καὶ αὐτὸς ἐκ θεωρίας; Πάντως	μὲν	ἐκ θεωρίας. Ἀλλ᾽ εἰ καὶ
[3, 8, 11]	κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον	μέν	ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ τοῦ
[3, 8, 3]	καὶ ἐπὶ παντὸς λόγου ὁ	μὲν	ἔσχατος ἐκ θεωρίας καὶ θεωρία
[3, 8, 5]	τε πρὸ θεωρίας ἀνάγκη ἀσθενεστέραν	μὲν	ἑτέραν ἑτέρας εἶναι, πᾶσαν δὲ
[3, 8, 7]	ποιεῖ ἄλλον λόγον ἀποτελοῦσα τὰ	μὲν	ἦν αὐτόθεν λαβεῖν, τὰ δ᾽
[3, 8, 8]	τούτου καὶ νόησις. Ἀλλὰ ζωῆς	μὲν	ἴσως διαφορὰς τάχ᾽ ἂν λέγοιεν
[3, 8, 4]	οὖν ταῦτα βούλεται; Ὡς ἡ	μὲν	λεγομένη φύσις ψυχὴ οὖσα, γέννημα
[3, 8, 6]	ἔχει τοῖς ἔξω. Καὶ τῷ	μὲν	μᾶλλον ἔχειν ἢ ἡ φύσις
[3, 8, 4]	καὶ λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν	μὲν	μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ
[3, 8, 8]	ἄνω, τὰ δὲ κάτω· βελτίω	μὲν	ὅθεν, χείρω δὲ εἰς ὅ.
[3, 8, 1]	δὲ ἑκούσιος λεγομένη ἐπ᾽ ἔλαττον	μέν,	ὅμως δὲ καὶ αὕτη ἐφέσει
[3, 8, 9]	καὶ οἱ πρόσθεν λόγοι, πρῶτον	μέν,	ὅτι πλῆθος ἑνὸς ὕστερον· καὶ
[3, 8, 11]	τῷ νῷ ἐπιθέοντος ἴχνους. Τὸ	μὲν	οὖν ἐπ᾽ αὐτοῦ ἴχνος αὐτοῦ
[3, 8, 2]	ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽ αὐτόν. Ὁ	μὲν	οὖν λόγος ὁ κατὰ τὴν
[3, 8, 9]	ἔσται ἢ ἀνόητόν τι. Νοοῦν	μὲν	οὖν νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει
[3, 8, 9]	ἔσται ἢ ὁμοῦ πάντα. Εἰ	μὲν	οὖν ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα, ὕστερον
[3, 8, 11]	καὶ τὰ δύο ἕν. Τῇ	μὲν	οὖν ὁράσει ἡ πλήρωσις παρὰ
[3, 8, 2]	οὐκ ἔχει {καὶ πῶς} ~Ὅτι	μὲν	οὖν οὔτε χεῖρες ἐνταῦθα οὔτε
[3, 8, 7]	αὑτόν, καὶ πάντα εἴσω. ~Ὅτι	μὲν	οὖν πάντα τά τε ὡς
[3, 8, 9]	σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος	μὲν	οὖν τοιοῦτος· διὸ οὐ πρῶτος,
[3, 8, 6]	ἕως ἂν οἰκεῖον εὕρῃ. Ἡ	μὲν	οὖν ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ καὶ
[3, 8, 8]	καὶ πρὸς εἶδος σπευδόντων. ~Ταῦτα	μὲν	οὕτω. Τῆς δὲ θεωρίας ἀναβαινούσης
[3, 8, 1]	ἢ σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν ὁ	μὲν	παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν, καὶ
[3, 8, 2]	λόγον καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ	μὲν	πᾶσαν φήσουσι, καὶ ὁ λόγος·
[3, 8, 9]	δὲ πρότερον τῶν πάντων, ἄλλα	μὲν	τὰ πάντα, ἄλλο δὲ αὐτὸ
[3, 8, 8]	δὲ οὐ λέγουσιν, ἀλλὰ τὰς	μέν,	τὰς δ᾽ ὅλως οὐ νοήσεις,
[3, 8, 10]	ῥίζῃ ἱδρυμένης. Αὕτη τοίνυν παρέσχε	μὲν	τὴν πᾶσαν ζωὴν τῷ φυτῷ
[3, 8, 10]	ἐφ᾽ ἕν. Καὶ ἐφ᾽ ἑκάστου	μέν	τι ἕν, εἰς ὃ ἀνάξεις,
[3, 8, 2]	λόγον ἄλλον γέννημα αὐτοῦ δόντα	μέν	τι τῷ ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽
[3, 8, 9]	καθ᾽ ἕκαστον τῶν πάντων πρῶτον	μὲν	τὸ αὐτὸ ἔσται ὁτιοῦν ὁτῳοῦν,
[3, 8, 10]	τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι	μὲν	τὸ μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν
[3, 8, 10]	οὐκέτι ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽ εἰ	μὲν	τὸ τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο
[3, 8, 11]	ὁρῶντι ἔδωκεν ἔχειν· ὥστε ἐν	μὲν	τῷ νῷ ἡ ἔφεσις καὶ
[3, 8, 11]	ἐνέργειαν ἐλθοῦσα. Ἔσται τοίνυν τὸ	μὲν	ὕλη, τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ
[3, 8, 1]	ἐφέσει θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	ὕστερον· νῦν δὲ λέγωμεν περί
[3, 8, 5]	τὰς ἐργασίας καταφέρονται. ~Ἀλλὰ περὶ	μὲν	φύσεως εἰπόντες ὃν τρόπον θεωρία
[3, 8, 8]	πως καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽ ἡ	μὲν	φυτικὴ νόησις, ἡ δὲ αἰσθητική,
[3, 8, 2]	Οὐ γὰρ δὴ δεῖται τῶν	μὲν	ὡς μενόντων, τῶν δὲ ὡς
[3, 8, 1]	πρώτην πρὶν ἐπιχειρεῖν σπουδάζειν εἰ	λέγοιμεν	πάντα θεωρίας ἐφίεσθαι καὶ εἰς
[3, 8, 9]	τί σεμνόν; Οὐδὲ γάρ, εἰ	λέγοιμεν	τὸ ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἁπλούστατον
[3, 8, 4]	αἴσθησιν αὐτῇ διδόναι, οὐχ οἵαν	λέγομεν	ἐπὶ τῶν ἄλλων τὴν αἴσθησιν
[3, 8, 9]	ἐπὶ τί ἐρείδοντες τὴν διάνοιαν	λέγομεν.	Καὶ γὰρ αὖ τῆς γνώσεως
[3, 8, 1]	γεννώμενα ἐπὶ τὴν τῆς θεωρίας	ἀνάξομεν	ἐνέργειαν, καὶ πῶς ἡ φύσις,
[3, 8, 10]	λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ μηδὲν	ὑπονοήσομεν;	Ἤ ἐστι μὲν τὸ μηδὲν
[3, 8, 4]	τε πρᾶξις ἦ. Πανταχοῦ δὴ	ἀνευρήσομεν	τὴν ποίησιν καὶ τὴν πρᾶξιν
[3, 8, 10]	καὶ πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι,	ἀπιστήσομεν	καὶ τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ
[3, 8, 9]	τε, τῷ ἐν ἡμῖν ὁμοίῳ	φήσομεν.	Ἔστι γάρ τι καὶ παρ᾽
[3, 8, 9]	καὶ τὸ σὺν αὐτῷ νοητὸν	φήσομεν.	Τί οὖν τοῦτο καὶ ποῖόν
[3, 8, 9]	εἶναι, δῆλόν τι καὶ σαφὲς	ἐροῦμεν	τὸ ἀληθὲς λέγοντες, ἕως ἂν
[3, 8, 1]	ἡμεῖς παίζοντες ἐν τῷ παρόντι	θεωροῦμεν;	Ἢ καὶ ἡμεῖς καὶ πάντες
[3, 8, 1]	ταῦτα μὲν ὕστερον· νῦν δὲ	λέγωμεν	περί τε γῆς αὐτῆς καὶ
[3, 8, 5]	ψυχὴν τὴν πρὸ ταύτης ἐλθόντες	λέγωμεν,	ὡς ἡ ταύτης θεωρία καὶ
[3, 8, 9]	ἀληθὲς λέγοντες, ἕως ἂν μὴ	ἔχωμεν	ἐπὶ τί ἐρείδοντες τὴν διάνοιαν
[3, 8, 8]	ὡς ἓν οὐχ ὡς ἤρξατο	ἔμεινεν,	ἀλλ᾽ ἔλαθεν ἑαυτὸν πολὺς γενόμενος,
[3, 8, 8]	πολὺς γενόμενος, οἷον βεβαρημένος, καὶ	ἐξείλιξεν	αὑτὸν πάντα ἔχειν θέλων ὡς
[3, 8, 10]	πᾶν ἡ ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ	ἀπώλεσεν	ἂν καὶ τὸ πᾶν, καὶ
[3, 8, 7]	ἦν αὐτόθεν λαβεῖν, τὰ δ᾽	ὑπέμνησεν	ὁ λόγος δῆλόν που. Ἐπεὶ
[3, 8, 9]	ἁπλούστερον. Εἰ οὖν τοῦτο νοῦν	ἐγέννησεν,	ἁπλούστερον νοῦ δεῖ αὐτὸ εἶναι.
[3, 8, 4]	οἷόν τε αὐτῇ καὶ οὐκέτι	ἐζήτησεν	ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν καὶ
[3, 8, 6]	καὶ τὸ διπλοῦν τοῦτο οὔπω	ὠικείωσεν,	οἷον ὅταν ἐνόντες λόγοι ἐν
[3, 8, 6]	Τοῦτο δὲ ποῦ; Ἐν ψυχῇ.	Ἀνέκαμψεν	οὖν πάλιν ἡ πρᾶξις εἰς
[3, 8, 11]	ἢ οὐκ ἂν τὸ ἀγαθὸν	ἦν.
[3, 8, 7]	ἄλλον λόγον ἀποτελοῦσα τὰ μὲν	ἦν	αὐτόθεν λαβεῖν, τὰ δ᾽ ὑπέμνησεν
[3, 8, 8]	πάντα ἔχειν θέλων ὡς βέλτιον	ἦν	αὐτῷ μὴ ἐθελῆσαι τοῦτο, δεύτερον
[3, 8, 5]	πράττοιεν, οὗ ὀρέγονται ἕνεκα πράττουσιν.	Ἦν	δὲ θεώρημα καὶ θεωρία ἐκεῖνο.
[3, 8, 8]	ἐξ οὗ, ὅτι μὴ σύνθεσις	ἦν	ἐκ μορίων. ~Οὗτος μὲν οὖν
[3, 8, 11]	διττὸν ἔχει· πρὶν γοῦν ἰδεῖν	ἦν	ἕν. Τὸ οὖν ἓν δύο
[3, 8, 6]	ἄλλο· καίτοι καὶ αὕτη λόγος	ἦν	καὶ οἷον νοῦς, ἀλλ᾽ ὁρῶν
[3, 8, 10]	τῆς ζωῆς ἐξ οὐ πλήθους	ἦν,	καὶ οὐκ ἦν τὸ πλῆθος,
[3, 8, 10]	μὴ τὸ πρὸ τοῦ πλήθους	ἦν	ὃ μὴ πλῆθος ἦν. Οὐ
[3, 8, 10]	πλήθους ἦν ὃ μὴ πλῆθος	ἦν.	Οὐ γὰρ μερίζεται εἰς τὸ
[3, 8, 5]	ἢ πράξεως, πρᾶξις δὲ οὔπω	ἦν	οὐ γὰρ οἷόν τε πρὸ
[3, 8, 11]	ἔχει· πρὶν γοῦν ἰδεῖν ἦν	ἕν.	Τὸ οὖν ἓν δύο γέγονε
[3, 8, 10]	οὐ πλήθους ἦν, καὶ οὐκ	ἦν	τὸ πλῆθος, εἰ μὴ τὸ
[3, 8, 8]	Τὸ γὰρ εἰς ὃ οὐκ	ἦν	τοιοῦτον οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ
[3, 8, 7]	Ἐπεὶ κἀκεῖνο δῆλον, ὡς ἀναγκαῖον	ἦν	τῶν πρώτων ἐν θεωρίαι ὄντων
[3, 8, 1]	ἐνέργειαν, καὶ πῶς ἡ φύσις,	ἣν	ἀφάνταστόν φασι καὶ ἄλογον εἶναι,
[3, 8, 2]	δεῖ, {ἐφ᾽ ἧς ποιήσει, καθ᾽	ἣν	ἐνειδοποιεῖ, παντί που δῆλον. Δεῖ
[3, 8, 1]	ἃ ποιεῖ διὰ θεωρίαν ποιεῖ,	ἣν	οὐκ ἔχει {καὶ πῶς} ~Ὅτι
[3, 8, 1]	φύσιν καὶ τὴν ταῦτα γεννῶσαν	γῆν,	καὶ πάντα τυγχάνειν καθ᾽ ὅσον
[3, 8, 10]	οἷον ἐκ πηγῆς. Νόησον γὰρ	πηγὴν	ἀρχὴν ἄλλην οὐκ ἔχουσαν, δοῦσαν
[3, 8, 10]	ὄντων ἕν, τὴν ἀρχὴν καὶ	πηγὴν	καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ
[3, 8, 1]	πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν τὴν	σπουδὴν	ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία καὶ
[3, 8, 8]	αὐτοζωὴν εἶναι οὐ φυτικὴν οὐδὲ	αἰσθητικὴν	οὐδὲ ψυχικὴν τὴν ἄλλην. Νοήσεις
[3, 8, 8]	νόημα, δεῖ αὐτοζωὴν εἶναι οὐ	φυτικὴν	οὐδὲ αἰσθητικὴν οὐδὲ ψυχικὴν τὴν
[3, 8, 8]	οὐ φυτικὴν οὐδὲ αἰσθητικὴν οὐδὲ	ψυχικὴν	τὴν ἄλλην. Νοήσεις μὲν γάρ
[3, 8, 8]	οὐδὲ αἰσθητικὴν οὐδὲ ψυχικὴν τὴν	ἄλλην.	Νοήσεις μὲν γάρ πως καὶ
[3, 8, 5]	ποιεῖ· ὅταν ἑκάστη πλήρης ἦ,	ἄλλην	οἵαν μικρὰν τέχνην ποιεῖ ἐν
[3, 8, 10]	πηγῆς. Νόησον γὰρ πηγὴν ἀρχὴν	ἄλλην	οὐκ ἔχουσαν, δοῦσαν δὲ ποταμοῖς
[3, 8, 10]	πᾶσαν ζωὴν τῷ φυτῷ τὴν	πολλήν,	ἔμεινε δὲ αὐτὴ οὐ πολλὴ
[3, 8, 5]	δεῖ τὸ γεννώμενον εἶναι, ἀσθενέστερον	μὴν	τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ
[3, 8, 5]	Οὐ γὰρ περιγέγραπται μεγέθει. Οὐ	μὴν	ὡσαύτως ἐν πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ
[3, 8, 5]	πλῆρες πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα πᾶν	γενομένην	ἄλλο θεώρημα ποιῆσαι· οἷον ἡ
[3, 8, 2]	ὁ κατὰ τὴν μορφὴν τὴν	ὁρωμένην	ἔσχατος ἤδη καὶ νεκρὸς καὶ
[3, 8, 11]	νοεῖν οὐδὲν δεομένου, πλήρωσιν δὲ	ἀληθινὴν	καὶ νόησιν ἔχει, ὅτι πρώτως
[3, 8, 5]	πλήρης ἦ, ἄλλην οἵαν μικρὰν	τέχνην	ποιεῖ ἐν παιγνίῳ ἴνδαλμα ἔχοντι
[3, 8, 9]	τοῦ ἐρήμου στήσας οὖς τὴν	φωνὴν	κομιεῖ πᾶσαν καὶ αὖ οὐ
[3, 8, 4]	ἐπαίειν καὶ λέγειν, εἴποι ἄν·	Ἐχρῆν	μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι
[3, 8, 2]	ἐπάγοντες οἷς ποιοῦσιν. Ἀλλὰ γὰρ	ἐχρῆν	συννοοῦντας, ὡς καὶ ἐπὶ τῶν
[3, 8, 4]	οἵαν λέγομεν ἐπὶ τῶν ἄλλων	τὴν	αἴσθησιν ἢ τὴν σύνεσιν, ἀλλ᾽
[3, 8, 8]	φυτικὴν οὐδὲ αἰσθητικὴν οὐδὲ ψυχικὴν	τὴν	ἄλλην. Νοήσεις μὲν γάρ πως
[3, 8, 10]	τῶν κατ᾽ ἀλήθειαν ὄντων ἕν,	τὴν	ἀρχὴν καὶ πηγὴν καὶ δύναμιν,
[3, 8, 5]	τὴν θεωρίαν πρᾶξιν δοκοῦσαν εἶναι	τὴν	ἀσθενεστάτην θεωρίαν εἶναι· ὁμογενὲς γὰρ
[3, 8, 5]	εἶναι ὅπου μὴ τὴν ἐνέργειαν	τὴν	αὐτὴν ἀεί τε τὸ πρότερον
[3, 8, 2]	μορφὴν ἀδελφὸς ὢν καὶ αὐτὸς	τὴν	αὐτὴν δύναμιν ἔχων ποιεῖ ἐν
[3, 8, 9]	μὴ ἔχωμεν ἐπὶ τί ἐρείδοντες	τὴν	διάνοιαν λέγομεν. Καὶ γὰρ αὖ
[3, 8, 2]	ὡς μένειν δεῖ καὶ ἐνταῦθα	τὴν	δύναμιν τὴν οὐ διὰ χειρῶν
[3, 8, 1]	ἀλλὰ καὶ ἄλογα ζῷα καὶ	τὴν	ἐν φυτοῖς φύσιν καὶ τὴν
[3, 8, 5]	καὶ μὴ εἶναι ὅπου μὴ	τὴν	ἐνέργειαν τὴν αὐτὴν ἀεί τε
[3, 8, 11]	καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει	τὴν	ἐνέργειαν, τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς
[3, 8, 6]	τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν καὶ θεωρίαν	τὴν	ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ ἀπολείπουσα δὲ
[3, 8, 10]	καὶ πᾶσα. Τὸ δὲ ὑπὲρ	τὴν	ζωὴν αἴτιον ζωῆς· οὐ γὰρ
[3, 8, 8]	ὅλως οὐ νοήσεις, ὅτι ὅλως	τὴν	ζωὴν ὅ τι ποτέ ἐστιν
[3, 8, 1]	ἡ μὲν ἀναγκαία καὶ ἐπιπλέον,	τὴν	θεωρίαν ἕλκουσα πρὸς τὸ ἔξω,
[3, 8, 5]	μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ· καὶ θεωρία	τὴν	θεωρίαν ποιεῖ. Καὶ γὰρ οὐκ
[3, 8, 5]	δὲ θεωρίαν· ὥστε τὴν κατὰ	τὴν	θεωρίαν πρᾶξιν δοκοῦσαν εἶναι τὴν
[3, 8, 4]	σύνεσιν, ἀλλ᾽ οἷον εἴ τις	τὴν	καθύπνου τῇ ἐγρηγορότος προσεικάσειε. Θεωροῦσα
[3, 8, 5]	εἶναι, πᾶσαν δὲ θεωρίαν· ὥστε	τὴν	κατὰ τὴν θεωρίαν πρᾶξιν δοκοῦσαν
[3, 8, 3]	Πῶς δὲ αὕτη ἔχει θεωρίαν;	Τὴν	μὲν δὴ ἐκ λόγου οὐκ
[3, 8, 2]	ζωὴν ἔχων ὁ τοῦ ποιήσαντος	τὴν	μορφὴν ἀδελφὸς ὢν καὶ αὐτὸς
[3, 8, 2]	μὲν οὖν λόγος ὁ κατὰ	τὴν	μορφὴν τὴν ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη
[3, 8, 9]	νοῦν γινώσκειν δυναμένων ὑπερβεβηκὸς τοῦτο	τὴν	νοῦ φύσιν τίνι ἂν ἁλίσκοιτο
[3, 8, 11]	αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν	τῶν	ὄντων περιλαβόντος φύσιν, οὗ καὶ
[3, 8, 2]	λόγος ὁ κατὰ τὴν μορφὴν	τὴν	ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη καὶ νεκρὸς
[3, 8, 2]	δεῖ καὶ ἐνταῦθα τὴν δύναμιν	τὴν	οὐ διὰ χειρῶν ποιοῦσαν καὶ
[3, 8, 10]	ἱδρυμένης. Αὕτη τοίνυν παρέσχε μὲν	τὴν	πᾶσαν ζωὴν τῷ φυτῷ τὴν
[3, 8, 4]	πρᾶξις ἦ. Πανταχοῦ δὴ ἀνευρήσομεν	τὴν	ποίησιν καὶ τὴν πρᾶξιν ἢ
[3, 8, 10]	τὴν πᾶσαν ζωὴν τῷ φυτῷ	τὴν	πολλήν, ἔμεινε δὲ αὐτὴ οὐ
[3, 8, 4]	δὴ ἀνευρήσομεν τὴν ποίησιν καὶ	τὴν	πρᾶξιν ἢ ἀσθένειαν θεωρίας ἢ
[3, 8, 4]	θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας καὶ λόγου	τὴν	πρᾶξιν ποιοῦνται. Ὅτι γὰρ μὴ
[3, 8, 5]	ἡ γένεσις, ἐπὶ τὴν ψυχὴν	τὴν	πρὸ ταύτης ἐλθόντες λέγωμεν, ὡς
[3, 8, 1]	καὶ τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες δὴ	τὴν	πρώτην πρὶν ἐπιχειρεῖν σπουδάζειν εἰ
[3, 8, 1]	καὶ πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν	τὴν	σπουδὴν ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία
[3, 8, 4]	τῶν ἄλλων τὴν αἴσθησιν ἢ	τὴν	σύνεσιν, ἀλλ᾽ οἷον εἴ τις
[3, 8, 1]	τὴν ἐν φυτοῖς φύσιν καὶ	τὴν	ταῦτα γεννῶσαν γῆν, καὶ πάντα
[3, 8, 1]	αὐτῆς ποιούμενα καὶ γεννώμενα ἐπὶ	τὴν	τῆς θεωρίας ἀνάξομεν ἐνέργειαν, καὶ
[3, 8, 2]	οὓς δὴ καὶ βλέποντες ὠιήθησαν	τὴν	τῆς φύσεως δημιουργίαν τοιαύτην εἶναι,
[3, 8, 6]	μὴ τελέως ἐφιεμένη μᾶλλον ἔχειν	τὴν	τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν καὶ θεωρίαν
[3, 8, 11]	καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ	τὴν	τῶν ὄντων περιλαβόντος φύσιν, οὗ
[3, 8, 2]	λόγους εἶναι τοὺς ποιοῦντας καὶ	τὴν	φύσιν εἶναι λόγον, ὃς ποιεῖ
[3, 8, 4]	γενομένῃ ἐκ θεωρίας τῆς ὡδὶ	τὴν	φύσιν ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ
[3, 8, 9]	ὁτῳοῦν τοῦ ἐρήμου στήσας οὖς	τὴν	φωνὴν κομιεῖ πᾶσαν καὶ αὖ
[3, 8, 5]	τρόπον θεωρία ἡ γένεσις, ἐπὶ	τὴν	ψυχὴν τὴν πρὸ ταύτης ἐλθόντες
[3, 8, 5]	θεωρίαν πρᾶξιν δοκοῦσαν εἶναι τὴν	ἀσθενεστάτην	θεωρίαν εἶναι· ὁμογενὲς γὰρ ἀεὶ
[3, 8, 11]	ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου	ποιητὴν	τίς ἄρα ὁ τοιοῦτον ὑποστήσας
[3, 8, 5]	ὅπου μὴ τὴν ἐνέργειαν τὴν	αὐτὴν	ἀεί τε τὸ πρότερον ἕτερον
[3, 8, 2]	ὁ λόγος. Καὶ γὰρ εἶδος	αὐτὴν	δεῖ εἶναι καὶ οὐκ ἐξ
[3, 8, 2]	ἀδελφὸς ὢν καὶ αὐτὸς τὴν	αὐτὴν	δύναμιν ἔχων ποιεῖ ἐν τῷ
[3, 8, 4]	ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽	αὐτὴν	εἶδεν ὡς οἷόν τε αὐτῇ
[3, 8, 4]	ποιησάσης. ~Καὶ εἴ τις δὲ	αὐτὴν	ἔροιτο τίνος ἕνεκα ποιεῖ, εἰ
[3, 8, 10]	ἀναλωθεῖσαν τοῖς ποταμοῖς, ἀλλὰ μένουσαν	αὐτὴν	ἡσύχως, τοὺς δὲ ἐξ αὐτῆς
[3, 8, 5]	ὠδὶς καὶ τὸ πλῆρες πεποίηκεν	αὐτὴν	θεώρημα πᾶν γενομένην ἄλλο θεώρημα
[3, 8, 5]	τῷ πρὸ αὐτῆς τὸ μετ᾽	αὐτὴν	ποιεῖ· καὶ θεωρία τὴν θεωρίαν
[3, 8, 10]	ἔχουσαν, δοῦσαν δὲ ποταμοῖς πᾶσαν	αὑτήν,	οὐκ ἀναλωθεῖσαν τοῖς ποταμοῖς, ἀλλὰ
[3, 8, 2]	ὠιήθησαν τὴν τῆς φύσεως δημιουργίαν	τοιαύτην	εἶναι, χρώματα δύνανται ποιεῖν μὴ
[3, 8, 1]	τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες δὴ τὴν	πρώτην	πρὶν ἐπιχειρεῖν σπουδάζειν εἰ λέγοιμεν
[3, 8, 2]	ἔχων ὁ τοῦ ποιήσαντος τὴν	μορφὴν	ἀδελφὸς ὢν καὶ αὐτὸς τὴν
[3, 8, 2]	οὖν λόγος ὁ κατὰ τὴν	μορφὴν	τὴν ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη καὶ
[3, 8, 10]	ἐκ πηγῆς. Νόησον γὰρ πηγὴν	ἀρχὴν	ἄλλην οὐκ ἔχουσαν, δοῦσαν δὲ
[3, 8, 9]	ἀρχὴ ἔσται. Δεῖ δὲ αὐτὸ	ἀρχὴν	εἶναι καὶ εἶναι πρὸ πάντων,
[3, 8, 10]	κατ᾽ ἀλήθειαν ὄντων ἕν, τὴν	ἀρχὴν	καὶ πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι,
[3, 8, 8]	ἀναβαινούσης ἐκ τῆς φύσεως ἐπὶ	ψυχὴν	καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν
[3, 8, 5]	θεωρία ἡ γένεσις, ἐπὶ τὴν	ψυχὴν	τὴν πρὸ ταύτης ἐλθόντες λέγωμεν,
[3, 8, 10]	πᾶσα. Τὸ δὲ ὑπὲρ τὴν	ζωὴν	αἴτιον ζωῆς· οὐ γὰρ ἡ
[3, 8, 2]	ποιεῖν δύναται ἄλλον, ὁ δὲ	ζωὴν	ἔχων ὁ τοῦ ποιήσαντος τὴν
[3, 8, 11]	μηδ᾽ ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος	ζωὴν	μακαρίαν, θάμβος μὲν ἂν ἔχοι
[3, 8, 8]	οὐ νοήσεις, ὅτι ὅλως τὴν	ζωὴν	ὅ τι ποτέ ἐστιν οὐ
[3, 8, 10]	τοίνυν παρέσχε μὲν τὴν πᾶσαν	ζωὴν	τῷ φυτῷ τὴν πολλήν, ἔμεινε
[3, 8, 10]	ἀφήσουσιν αὐτῶν τὰ ῥεύματα· ἢ	ζωὴν	φυτοῦ μεγίστου διὰ παντὸς ἐλθοῦσαν
[3, 8, 8]	τι θεώρημα καὶ νόημα, δεῖ	αὐτοζωὴν	εἶναι οὐ φυτικὴν οὐδὲ αἰσθητικὴν
[3, 8, 4]	τῆς θεωρίας ὑπ᾽ ἀσθενείας ψυχῆς,	λαβεῖν	οὐ δυνάμενοι τὸ θέαμα ἱκανῶς
[3, 8, 7]	ἀποτελοῦσα τὰ μὲν ἦν αὐτόθεν	λαβεῖν,	τὰ δ᾽ ὑπέμνησεν ὁ λόγος
[3, 8, 9]	δεῖ τὸ πρὸ τοῦ δύο	λαβεῖν.	Τί οὖν; Νοῦς μόνον; Ἀλλὰ
[3, 8, 6]	ἐξ εὐθείας ὃ μὴ ἠδυνήθησαν	λαβεῖν	τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν ζητοῦσι. Καὶ
[3, 8, 4]	τοῦ ἐρωτῶντος ἐθέλοι ἐπαίειν καὶ	λέγειν,	εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν μὴ
[3, 8, 4]	ἐγὼ σιωπῶ καὶ οὐκ εἴθισμαι	λέγειν.	Τί οὖν συνιέναι; Ὅτι τὸ
[3, 8, 11]	ἀγαθόν, τί ἔδει ὁρᾶν ἢ	ἐνεργεῖν	ὅλως; Τὰ μὲν γὰρ ἄλλα
[3, 8, 4]	οὐ πληρούμενοι, ἐφιέμενοι δὲ αὐτὸ	ἰδεῖν,	εἰς πρᾶξιν φέρονται, ἵνα ἴδωσιν,
[3, 8, 11]	ἐνέργειαν διττὸν ἔχει· πρὶν γοῦν	ἰδεῖν	ἦν ἕν. Τὸ οὖν ἓν
[3, 8, 7]	καὶ τοῦτο καὶ αἱ διανοήσεις	ἰδεῖν	θέλουσι καὶ ἔτι πρότερον αἱ
[3, 8, 1]	δὴ τὴν πρώτην πρὶν ἐπιχειρεῖν	σπουδάζειν	εἰ λέγοιμεν πάντα θεωρίας ἐφίεσθαι
[3, 8, 1]	ὁ μὲν παίζειν, ὁ δὲ	σπουδάζειν,	καὶ πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν
[3, 8, 1]	σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν	παίζειν,	ὁ δὲ σπουδάζειν, καὶ πρᾶξις
[3, 8, 1]	γινομένου κίνδυνος οὐδεὶς ἐν τῷ	παίζειν	τὰ αὐτῶν γενήσεται. Ἆρ᾽ οὖν
[3, 8, 5]	ὥσπερ ἀμυδρὰ καὶ οὐ δυνάμενα	βοηθεῖν	ἑαυτοῖς θεάματα καὶ θεωρήματα. Τὸ
[3, 8, 2]	αὐτῶν ἔργα, ἐπὶ τὸ τοιοῦτον	ἀνελθεῖν	τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς καὶ
[3, 8, 2]	λογωθεῖσα. Οὐ γὰρ πῦρ δεῖ	προσελθεῖν,	ἵνα πῦρ ἡ ὕλη γένηται,
[3, 8, 4]	ποιεῖ, εἰ τοῦ ἐρωτῶντος ἐθέλοι	ἐπαίειν	καὶ λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν
[3, 8, 3]	ὅ ἐστι τοῦτό ἐστι τὸ	ποιεῖν	αὐτῇ καὶ ὅσον ἐστὶ τοῦτό
[3, 8, 2]	ἤδη καὶ νεκρὸς καὶ οὐκέτι	ποιεῖν	δύναται ἄλλον, ὁ δὲ ζωὴν
[3, 8, 7]	τοῦτο καὶ ὠδὶς τοῦ πολλὰ	ποιεῖν	εἴδη καὶ πολλὰ θεωρήματα καὶ
[3, 8, 7]	οἷον ἀεὶ θεωρεῖν· τὸ γὰρ	ποιεῖν	εἶναί τι εἶδός ἐστι ποιεῖν,
[3, 8, 2]	δημιουργίαν τοιαύτην εἶναι, χρώματα δύνανται	ποιεῖν	μὴ χρώματα ἀλλαχόθεν ἐπάγοντες οἷς
[3, 8, 7]	ποιεῖν εἶναί τι εἶδός ἐστι	ποιεῖν,	τοῦτο δέ ἐστι πάντα πληρῶσαι
[3, 8, 9]	γινομένης καὶ τῷ νῷ νοῦν	γινώσκειν	δυναμένων ὑπερβεβηκὸς τοῦτο τὴν νοῦ
[3, 8, 6]	μὴ ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι	ἑλεῖν	ζητοῦσι. Καὶ γὰρ αὖ ὅταν
[3, 8, 2]	Δεῖ δὲ καὶ τὸ μοχλεύειν	ἀφελεῖν	ἐκ τῆς φυσικῆς ποιήσεως. Ποῖος
[3, 8, 1]	ταῦτα γεννῶσαν γῆν, καὶ πάντα	τυγχάνειν	καθ᾽ ὅσον οἷόν τε αὐτοῖς
[3, 8, 1]	δὲ ἄλλως καὶ θεωρεῖν καὶ	τυγχάνειν	καὶ τὰ μὲν ἀληθῶς, τὰ
[3, 8, 5]	ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ καταλέλοιπε	μένειν·	ἀπολιποῦσα γὰρ τὸ {ἑαυτῆς} πρόσθεν
[3, 8, 2]	καὶ αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς	μένειν	δεῖ καὶ ἐνταῦθα τὴν δύναμιν
[3, 8, 2]	{ὅτι} δεῖ τι ἐν αὐτοῖς	μένειν,	καθ᾽ ὃ μένον διὰ χειρῶν
[3, 8, 4]	ἐν αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ	μένειν	καὶ θεώρημα εἶναι· καὶ θεωρία
[3, 8, 2]	διὰ χειρῶν ποιοῦσαν καὶ πᾶσαν	μένειν.	Οὐ γὰρ δὴ δεῖται τῶν
[3, 8, 8]	ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ τὸ	νοεῖν	εἶναι. Οὐ γὰρ ἔτι ἄλλο,
[3, 8, 11]	ἐνδεὲς ποιήσεις. Διὸ οὐδὲ τὸ	νοεῖν,	ἵνα μὴ καὶ ἄλλο, καὶ
[3, 8, 11]	ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ τοῦ	νοεῖν	οὐδὲν δεομένου, πλήρωσιν δὲ ἀληθινὴν
[3, 8, 11]	τοῦ ἀγαθοῦ, τοιοῦτον τὸ ἀρχέτυπον	ἐννοεῖν	προσήκει τὸ ἀληθινὸν ἐκείνου ἐνθυμηθέντα
[3, 8, 1]	ἐφίεσθαι καὶ εἰς τέλος τοῦτο	βλέπειν,	οὐ μόνον ἔλλογα ἀλλὰ καὶ
[3, 8, 10]	αὐτῆς προεληλυθότας πρὶν ἄλλον ἄλλῃ	ῥεῖν	ὁμοῦ συνόντας ἔτι, ἤδη δὲ
[3, 8, 1]	~Παίζοντες δὴ τὴν πρώτην πρὶν	ἐπιχειρεῖν	σπουδάζειν εἰ λέγοιμεν πάντα θεωρίας
[3, 8, 4]	αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ	θεωρεῖν	καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους,
[3, 8, 1]	ἔχοντα, ἄλλα δὲ ἄλλως καὶ	θεωρεῖν	καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ μὲν
[3, 8, 4]	ἄνθρωποι, ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ	θεωρεῖν,	σκιὰν θεωρίας καὶ λόγου τὴν
[3, 8, 4]	πρὸ τούτου κρεῖττον τοῦ ποιηθέντος	θεωρεῖν.	Τίς γὰρ θεωρεῖν τὸ ἀληθινὸν
[3, 8, 4]	τοῦ ποιηθέντος θεωρεῖν. Τίς γὰρ	θεωρεῖν	τὸ ἀληθινὸν δυνάμενος προηγουμένως ἔρχεται
[3, 8, 7]	πληρῶσαι πάντα καὶ οἷον ἀεὶ	θεωρεῖν·	τὸ γὰρ ποιεῖν εἶναί τι
[3, 8, 9]	τὸν νοῦν οἷον εἰς τοὐπίσω	ἀναχωρεῖν	καὶ οἷον ἑαυτὸν ἀφέντα τοῖς
[3, 8, 11]	τίς ἄρα ὁ τοιοῦτον ὑποστήσας	ζητεῖν,	{ἢ ποῦ} ἢ πῶς, ὁ
[3, 8, 2]	δῆλον. Δεῖ δὲ καὶ τὸ	μοχλεύειν	ἀφελεῖν ἐκ τῆς φυσικῆς ποιήσεως.
[3, 8, 6]	ἡ ἐν τῷ τοιούτῳ τῷ	πιστεύειν	ἔχειν εἴσω κεῖται. Καὶ ὅσῳ
[3, 8, 6]	ἐν τῷ τοιούτῳ τῷ πιστεύειν	ἔχειν	εἴσω κεῖται. Καὶ ὅσῳ ἐναργεστέρα
[3, 8, 9]	παρὸν στήσας ὁπουοῦν τὸ δυνάμενον	ἔχειν	ἔχεις ἐκεῖθεν· ὥσπερ εἰ φωνῆς
[3, 8, 6]	ἔξω. Καὶ τῷ μὲν μᾶλλον	ἔχειν	ἢ ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα, καὶ
[3, 8, 3]	τὸ σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ μήπω	ἔχειν;	Ἡ δὲ ἔχει, καὶ διὰ
[3, 8, 1]	πᾶσα εἰς θεωρίαν τὴν σπουδὴν	ἔχειν,	ἡ μὲν ἀναγκαία καὶ ἐπιπλέον,
[3, 8, 8]	βεβαρημένος, καὶ ἐξείλιξεν αὑτὸν πάντα	ἔχειν	θέλων ὡς βέλτιον ἦν αὐτῷ
[3, 8, 8]	πάντων καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ	ἔχειν	πᾶν καὶ πάντα· εἰ δὲ
[3, 8, 6]	δὲ μὴ τελέως ἐφιεμένη μᾶλλον	ἔχειν	τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν καὶ
[3, 8, 4]	θεωρίας τῆς ὡδὶ τὴν φύσιν	ἔχειν	φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ τὸ θεωροῦν
[3, 8, 11]	αὐτοῦ τῷ νῷ ὁρῶντι ἔδωκεν	ἔχειν·	ὥστε ἐν μὲν τῷ νῷ
[3, 8, 9]	ὅπου μὴ ἔστιν, οἷς ἐστι	μετέχειν	αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πανταχοῦ παρὸν
[3, 8, 4]	ὡδὶ τὴν φύσιν ἔχειν φιλοθεάμονα	ὑπάρχειν.	Καὶ τὸ θεωροῦν μου θεώρημα
[3, 8, 8]	Ἀλλ᾽ ἐκεῖνό γε ἐπισημαντέον, ὅτι	πάλιν	αὖ ὁ λόγος πάρεργον ἐνδείκνυται
[3, 8, 8]	ἔτι ἄλλο, τὸ δ᾽ ἄλλο·	πάλιν	γὰρ αὖ ἄλλο ἔσται, ὃ
[3, 8, 6]	ποῦ; Ἐν ψυχῇ. Ἀνέκαμψεν οὖν	πάλιν	ἡ πρᾶξις εἰς θεωρίαν· ὃ
[3, 8, 6]	ἐν ἄλλοις γινομένη, εἶτ᾽ ἐπανιοῦσα	πάλιν,	θεωρεῖ τῷ ἀπολειφθέντι αὐτῆς μέρει·
[3, 8, 2]	ὢν καὶ αὐτὸς τὴν αὐτὴν	δύναμιν	ἔχων ποιεῖ ἐν τῷ γενομένῳ.
[3, 8, 10]	τὴν ἀρχὴν καὶ πηγὴν καὶ	δύναμιν,	λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ μηδὲν
[3, 8, 2]	μένειν δεῖ καὶ ἐνταῦθα τὴν	δύναμιν	τὴν οὐ διὰ χειρῶν ποιοῦσαν
[3, 8, 3]	ἐστιν. Ἡ ποίησις ἄρα θεωρία	ἡμῖν	ἀναπέφανται· ἔστι γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας
[3, 8, 9]	Ἔστι γάρ τι καὶ παρ᾽	ἡμῖν	αὐτοῦ· ἢ οὐκ ἔστιν, ὅπου
[3, 8, 9]	ὅπως οἷόν τε, τῷ ἐν	ἡμῖν	ὁμοίῳ φήσομεν. Ἔστι γάρ τι
[3, 8, 5]	ὥστε τὴν κατὰ τὴν θεωρίαν	πρᾶξιν	δοκοῦσαν εἶναι τὴν ἀσθενεστάτην θεωρίαν
[3, 8, 4]	ἀνευρήσομεν τὴν ποίησιν καὶ τὴν	πρᾶξιν	ἢ ἀσθένειαν θεωρίας ἢ παρακολούθημα·
[3, 8, 4]	σκιὰν θεωρίας καὶ λόγου τὴν	πρᾶξιν	ποιοῦνται. Ὅτι γὰρ μὴ ἱκανὸν
[3, 8, 4]	ἐφιέμενοι δὲ αὐτὸ ἰδεῖν, εἰς	πρᾶξιν	φέρονται, ἵνα ἴδωσιν, ὃ μὴ
[3, 8, 9]	εἶναι τὸ ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ	χάριν	καὶ οἱ πρόσθεν λόγοι, πρῶτον
[3, 8, 6]	κείμενον θεατόν. Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ	χάριν	πράττουσι· τοῦτο δὲ οὐχ ἵνα
[3, 8, 10]	τοὺς δὲ ἐξ αὐτῆς προεληλυθότας	πρὶν	ἄλλον ἄλλῃ ῥεῖν ὁμοῦ συνόντας
[3, 8, 11]	ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν διττὸν ἔχει·	πρὶν	γοῦν ἰδεῖν ἦν ἕν. Τὸ
[3, 8, 1]	ἑνός. ~Παίζοντες δὴ τὴν πρώτην	πρὶν	ἐπιχειρεῖν σπουδάζειν εἰ λέγοιμεν πάντα
[3, 8, 5]	μεγέθει. Οὐ μὴν ὡσαύτως ἐν	πᾶσιν,	ὥστε οὐδὲ ἐν παντὶ μέρει
[3, 8, 7]	πάντα ἐφίεσθαι τούτου, εἴπερ τέλος	ἅπασιν	ἡ ἀρχή. Ἐπεὶ καί, ὅταν
[3, 8, 4]	τὸ γεννηθὲν ὑπ᾽ αὐτῆς ἀσθενὲς	παντάπασιν,	ὅτι ἀσθενοῦσα θεωρία ἀσθενὲς θεώρημα
[3, 8, 4]	ἄλλων τὴν αἴσθησιν ἢ τὴν	σύνεσιν,	ἀλλ᾽ οἷον εἴ τις τὴν
[3, 8, 4]	χάριεν. Καὶ εἴτε τις βούλεται	σύνεσίν	τινα ἢ αἴσθησιν αὐτῇ διδόναι,
[3, 8, 6]	μᾶλλον ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος	καταμάθησιν	καὶ θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως.
[3, 8, 4]	τις βούλεται σύνεσίν τινα ἢ	αἴσθησιν	αὐτῇ διδόναι, οὐχ οἵαν λέγομεν
[3, 8, 4]	λέγομεν ἐπὶ τῶν ἄλλων τὴν	αἴσθησιν	ἢ τὴν σύνεσιν, ἀλλ᾽ οἷον
[3, 8, 4]	ἦ. Πανταχοῦ δὴ ἀνευρήσομεν τὴν	ποίησιν	καὶ τὴν πρᾶξιν ἢ ἀσθένειαν
[3, 8, 1]	τὰ μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ	μίμησιν	καὶ εἰκόνα τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽
[3, 8, 11]	δεομένου, πλήρωσιν δὲ ἀληθινὴν καὶ	νόησιν	ἔχει, ὅτι πρώτως ἔχει. Τὸ
[3, 8, 7]	αἱ γεννήσεις ἀπὸ θεωρίας εἰς	ἀποτελεύτησιν	εἴδους καὶ θεωρήματος ἄλλου, καὶ
[3, 8, 4]	ὑπάρχει πάθος· καὶ γὰρ ἐκεῖνοί	εἰσιν	ἐκ θεωρίας καὶ ἡ γένεσις
[3, 8, 7]	τε ἐν τοῖς πραττομένοις, θεωρούντων	εἰσὶν	ἐκ τοῦ θεωρητοῦ παραφορᾶι· καὶ
[3, 8, 10]	τοῖς μετ᾽ αὐτὸ δι᾽ αὐτὸ	οὖσιν.	~Ἔτι δὲ καὶ ὧδε· ἐπεὶ
[3, 8, 8]	λέγοιεν ἄνθρωποι, νοήσεων δὲ οὐ	λέγουσιν,	ἀλλὰ τὰς μέν, τὰς δ᾽
[3, 8, 1]	τοῦτο ποιοῦσιν ἢ τούτου γε	παίζουσιν	ἐφιέμενοι. Καὶ κινδυνεύει, εἴτε τις
[3, 8, 2]	μὴ χρώματα ἀλλαχόθεν ἐπάγοντες οἷς	ποιοῦσιν.	Ἀλλὰ γὰρ ἐχρῆν συννοοῦντας, ὡς
[3, 8, 1]	καὶ πάντες ὅσοι παίζουσι τοῦτο	ποιοῦσιν	ἢ τούτου γε παίζουσιν ἐφιέμενοι.
[3, 8, 2]	καθ᾽ ὃ μένον διὰ χειρῶν	ποιήσουσιν	ἃ αὐτῶν ἔργα, ἐπὶ τὸ
[3, 8, 10]	δὲ οἷον ἑκάστους εἰδότας οἷ	ἀφήσουσιν	αὐτῶν τὰ ῥεύματα· ἢ ζωὴν
[3, 8, 8]	ὅ τι ποτέ ἐστιν οὐ	ζητοῦσιν.	Ἀλλ᾽ ἐκεῖνό γε ἐπισημαντέον, ὅτι
[3, 8, 6]	καὶ θεωρήματος· ὥστε καὶ τοῖς	πράττουσιν	ἡ θεωρία τέλος, καὶ οἷον
[3, 8, 5]	εἰ πράττοιεν, οὗ ὀρέγονται ἕνεκα	πράττουσιν.	Ἦν δὲ θεώρημα καὶ θεωρία
[3, 8, 4]	ποιεῖ, ὥσπερ οἱ γεωμέτραι θεωροῦντες	γράφουσιν·	ἀλλ᾽ ἐμοῦ μὴ γραφούσης, θεωρούσης
[3, 8, 7]	καὶ αἱ πράξεις τὸ τέλος	ἔχουσιν	εἰς γνῶσιν καὶ ἡ ἔφεσις
[3, 8, 2]	εἶναι τοὺς ποιοῦντας καὶ τὴν	φύσιν	εἶναι λόγον, ὃς ποιεῖ λόγον
[3, 8, 4]	ἐκ θεωρίας τῆς ὡδὶ τὴν	φύσιν	ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ τὸ
[3, 8, 1]	ὅσον οἷόν τε αὐτοῖς κατὰ	φύσιν	ἔχοντα, ἄλλα δὲ ἄλλως καὶ
[3, 8, 1]	ζῷα καὶ τὴν ἐν φυτοῖς	φύσιν	καὶ τὴν ταῦτα γεννῶσαν γῆν,
[3, 8, 11]	καὶ τὴν τῶν ὄντων περιλαβόντος	φύσιν,	οὗ καὶ ὁ καλὸς οὗτος
[3, 8, 9]	δυναμένων ὑπερβεβηκὸς τοῦτο τὴν νοῦ	φύσιν	τίνι ἂν ἁλίσκοιτο ἐπιβολῇ ἀθρόαι;
[3, 8, 6]	ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι καὶ παρὸν	ἴδωσιν	ἐν ψυχῇ, δῆλον ὅτι κείμενον
[3, 8, 4]	ἰδεῖν, εἰς πρᾶξιν φέρονται, ἵνα	ἴδωσιν,	ὃ μὴ νῷ ἐδύναντο. Ὅταν
[3, 8, 5]	Διὸ ὁ ἡνίοχος τοῖς ἵπποις	δίδωσιν	ὧν εἶδεν, οἱ δὲ λαβόντες
[3, 8, 6]	γενέσθαι ἠθέλησαν, οὐχ ἵνα μὴ	γνῶσιν,	ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι καὶ παρὸν
[3, 8, 7]	πράξεις τὸ τέλος ἔχουσιν εἰς	γνῶσιν	καὶ ἡ ἔφεσις γνώσεως καὶ
[3, 8, 11]	καὶ τοῦ νοεῖν οὐδὲν δεομένου,	πλήρωσιν	δὲ ἀληθινὴν καὶ νόησιν ἔχει,
[3, 8, 4]	ποιεῖ· ἐπεὶ καὶ ἄνθρωποι, ὅταν	ἀσθενήσωσιν	εἰς τὸ θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας
[3, 8, 6]	ἔξω αὐτῶν, οὐδ᾽ ἵνα μὴ	ἔχωσιν,	ἀλλ᾽ ἵνα ἔχωσι τὸ ἐκ
[3, 8, 6]	ζητοῦσι. Καὶ γὰρ αὖ ὅταν	τύχωσιν	οὗ βούλονται, ὃ γενέσθαι ἠθέλησαν,
[3, 8, 10]	μὲν τὸ μηδὲν τούτων ὧν	ἐστιν	ἀρχή, τοιοῦτο μέντοι, οἷον, μηδενὸς
[3, 8, 8]	ζωὴ ἡ ἀληθεστάτη νοήσει ζωή	ἐστιν,	αὕτη δὲ ταὐτὸν τῇ ἀληθεστάτῃ
[3, 8, 11]	ἀγαθὸν οὐδενὸς δεῖται· διὸ οὐδέν	ἐστιν	αὐτῷ ἢ αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν
[3, 8, 3]	τούτῳ καὶ ποιεῖ ἧι ταῦτά	ἐστιν.	Ἡ ποίησις ἄρα θεωρία ἡμῖν
[3, 8, 9]	αὖ οὐ πᾶσαν. Τί οὖν	ἐστιν	ὃ κομιούμεθα νοῦν παραστησάμενοι; Ἢ
[3, 8, 8]	τὴν ζωὴν ὅ τι ποτέ	ἐστιν	οὐ ζητοῦσιν. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνό γε
[3, 8, 11]	ὧδε· ἐπεὶ γὰρ ὁ νοῦς	ἐστιν	ὄψις τις καὶ ὄψις ὁρῶσα,
[3, 8, 4]	κάτω, στᾶσα δὲ ἐν ὧι	ἔστιν,	ἐν τῇ αὑτῆς στάσει καὶ
[3, 8, 7]	λόγοι ἔνδον ὄντες κινοῦσι, καὶ	ἔστιν	ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο καὶ ὠδὶς
[3, 8, 9]	ἢ οὐκ ἔστιν, ὅπου μὴ	ἔστιν,	οἷς ἐστι μετέχειν αὐτοῦ. Τὸ
[3, 8, 9]	παρ᾽ ἡμῖν αὐτοῦ· ἢ οὐκ	ἔστιν,	ὅπου μὴ ἔστιν, οἷς ἐστι
[3, 8, 5]	γὰρ πανταχοῦ φθάνει καὶ οὐκ	ἔστιν	ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα μέντοι ἐᾶι
[3, 8, 6]	προφέρει, τῷ ἐλλιπεῖ προφέρει εἰς	ἐπίσκεψιν	καταμανθάνουσα ὃ ἔχει. Ἐν δὲ
[3, 8, 10]	πρὸ τῶν πάντων. ~Τί δὴ	ὄν;	Δύναμις τῶν πάντων· ἧς μὴ
[3, 8, 6]	καὶ διανοουμένη βλέπει ὡς ἄλλο	ὂν	ἄλλο· καίτοι καὶ αὕτη λόγος
[3, 8, 8]	ὁμοῦ τὰ δύο. Ἓν οὖν	ὂν	τὰ δύο πῶς αὖ πολλὰ
[3, 8, 9]	ἂν ἁλίσκοιτο ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς	ὃν	δεῖ σημῆναι, ὅπως οἷόν τε,
[3, 8, 5]	~Ἀλλὰ περὶ μὲν φύσεως εἰπόντες	ὃν	τρόπον θεωρία ἡ γένεσις, ἐπὶ
[3, 8, 4]	οὐκέτι ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα	ἀγλαὸν	καὶ χάριεν. Καὶ εἴτε τις
[3, 8, 5]	δηλονότι ὀρέγοιντο ἂν ὧν εἶδον·	ἔλαβον	γὰρ οὐ πᾶν. Ὀρεγόμενοι δὲ
[3, 8, 2]	φύσιν εἶναι λόγον, ὃς ποιεῖ	λόγον	ἄλλον γέννημα αὐτοῦ δόντα μέν
[3, 8, 7]	καὶ τὸν λόγον ποιεῖ ἄλλον	λόγον	ἀποτελοῦσα τὰ μὲν ἦν αὐτόθεν
[3, 8, 6]	Διὸ δεῖ μὴ ἔξωθεν τὸν	λόγον	εἶναι, ἀλλ᾽ ἑνωθῆναι τῇ ψυχῇ
[3, 8, 3]	γὰρ πρᾶξις γένοιτ᾽ ἂν κατὰ	λόγον	ἑτέρα οὖσα δηλονότι τοῦ λόγου·
[3, 8, 2]	αὕτη δὲ ἄλλη παρὰ τὸν	λόγον	καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν
[3, 8, 2]	πῦρ ἡ ὕλη γένηται, ἀλλὰ	λόγον·	ὃ καὶ σημεῖον οὐ μικρὸν
[3, 8, 2]	ποιοῦντας καὶ τὴν φύσιν εἶναι	λόγον,	ὃς ποιεῖ λόγον ἄλλον γέννημα
[3, 8, 7]	τὸ ἐν αὐτῇ καὶ τὸν	λόγον	ποιεῖ ἄλλον λόγον ἀποτελοῦσα τὰ
[3, 8, 1]	φύσις, ἣν ἀφάνταστόν φασι καὶ	ἄλογον	εἶναι, θεωρίαν τε ἐν αὐτῇ
[3, 8, 8]	ὅτι πάλιν αὖ ὁ λόγος	πάρεργον	ἐνδείκνυται θεωρίας τὰ πάντα ὄντα.
[3, 8, 8]	αὑτὸν γέγονε καὶ σχῆμα καὶ	ἐπίπεδον	καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ
[3, 8, 5]	λαβόντες δηλονότι ὀρέγοιντο ἂν ὧν	εἶδον·	ἔλαβον γὰρ οὐ πᾶν. Ὀρεγόμενοι
[3, 8, 7]	τὰ ζῷα γεννᾶι, οἱ λόγοι	ἔνδον	ὄντες κινοῦσι, καὶ ἔστιν ἐνέργεια
[3, 8, 6]	ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα, καὶ τῷ	πλέον	θεωρητικὴ μᾶλλον, τῷ δὲ μὴ
[3, 8, 1]	ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία καὶ	ἐπιπλέον,	τὴν θεωρίαν ἕλκουσα πρὸς τὸ
[3, 8, 8]	οὐ ζητοῦσιν. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνό γε	ἐπισημαντέον,	ὅτι πάλιν αὖ ὁ λόγος
[3, 8, 6]	γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει ἤδη γὰρ	σπουδαστέον	εἰς ἓν τῷ γνωσθέντι ἔρχεται.
[3, 8, 9]	Οὐδὲ γάρ, εἰ λέγοιμεν τὸ	ἀγαθὸν	εἶναι καὶ ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν
[3, 8, 11]	τὸ ἀγαθὸν καὶ διὰ τὸ	ἀγαθὸν	ἔχει τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ
[3, 8, 11]	ἔχει· ἢ οὐκ ἂν τὸ	ἀγαθὸν	ἦν.
[3, 8, 11]	μὲν γὰρ ἄλλα περὶ τὸ	ἀγαθὸν	καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει
[3, 8, 11]	ἢ αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν τὸ	ἀγαθὸν	μηδὲν ἔτι προσνόει· ἐὰν γάρ
[3, 8, 11]	καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ	ἀγαθόν.	Ὁ μὲν γὰρ νοῦς τοῦ
[3, 8, 11]	νοῦς τοῦ ἀγαθοῦ, τὸ δ᾽	ἀγαθὸν	οὐ δεῖται ἐκείνου· ὅθεν καὶ
[3, 8, 11]	ἔχει τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ	ἀγαθὸν	οὐδενὸς δεῖται· διὸ οὐδέν ἐστιν
[3, 8, 11]	πληροῦν. Εἰ γὰρ αὐτὸς τὸ	ἀγαθόν,	τί ἔδει ὁρᾶν ἢ ἐνεργεῖν
[3, 8, 11]	δὲ τοῦ νοῦ ὄψει τὸ	ἀγαθὸν	τὸ πληροῦν. Εἰ γὰρ αὐτὸς
[3, 8, 6]	ἔχωσι τὸ ἐκ τῆς πράξεως	ἀγαθόν.	Τοῦτο δὲ ποῦ; Ἐν ψυχῇ.
[3, 8, 7]	που. Ἐπεὶ κἀκεῖνο δῆλον, ὡς	ἀναγκαῖον	ἦν τῶν πρώτων ἐν θεωρίαι
[3, 8, 6]	ψυχῇ τοῦ μανθάνοντος, ἕως ἂν	οἰκεῖον	εὕρῃ. Ἡ μὲν οὖν ψυχή,
[3, 8, 2]	γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ καὶ	σημεῖον	οὐ μικρὸν τοῦ ἐν τοῖς
[3, 8, 10]	ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον καὶ τὸ	τίμιον·	εἰ δὲ τὸ τῶν κατ᾽
[3, 8, 7]	καὶ λόγων πληρῶσαι πάντα καὶ	οἷον	ἀεὶ θεωρεῖν· τὸ γὰρ ποιεῖν
[3, 8, 8]	ἀλλ᾽ ἔλαθεν ἑαυτὸν πολὺς γενόμενος,	οἷον	βεβαρημένος, καὶ ἐξείλιξεν αὑτὸν πάντα
[3, 8, 8]	ἐθελῆσαι τοῦτο, δεύτερον γὰρ ἐγένετο	οἷον	γὰρ κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε
[3, 8, 11]	τοῦ ἀγαθοῦ ἥκοντος ἀγαθοειδῆ ποιοῦντος.	Οἷον	δὲ ἐνορᾶται ἐπ᾽ αὐτῷ ἴχνος
[3, 8, 9]	οἷον εἰς τοὐπίσω ἀναχωρεῖν καὶ	οἷον	ἑαυτὸν ἀφέντα τοῖς εἰς ὄπισθεν
[3, 8, 4]	αἴσθησιν ἢ τὴν σύνεσιν, ἀλλ᾽	οἷον	εἴ τις τὴν καθύπνου τῇ
[3, 8, 9]	παραστησάμενοι; Ἢ δεῖ τὸν νοῦν	οἷον	εἰς τοὐπίσω ἀναχωρεῖν καὶ οἷον
[3, 8, 10]	πρώτη, ἀλλ᾽ ὥσπερ προχυθεῖσα αὐτὴ	οἷον	ἐκ πηγῆς. Νόησον γὰρ πηγὴν
[3, 8, 10]	ὁμοῦ συνόντας ἔτι, ἤδη δὲ	οἷον	ἑκάστους εἰδότας οἷ ἀφήσουσιν αὐτῶν
[3, 8, 10]	οὐ σκεδασθείσης περὶ πᾶν αὐτῆς	οἷον	ἐν ῥίζῃ ἱδρυμένης. Αὕτη τοίνυν
[3, 8, 6]	πράττουσιν ἡ θεωρία τέλος, καὶ	οἷον	ἐξ εὐθείας ὃ μὴ ἠδυνήθησαν
[3, 8, 6]	καὶ καταμανθάνει, καὶ τῇ προχειρίσει	οἷον	ἑτέρα αὐτοῦ γίνεται, καὶ διανοουμένη
[3, 8, 5]	πᾶν γενομένην ἄλλο θεώρημα ποιῆσαι·	οἷον	ἡ τέχνη ποιεῖ· ὅταν ἑκάστη
[3, 8, 11]	ὕλη, τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ	{οἷον	καὶ ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν ὅρασις}
[3, 8, 10]	ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο μέντοι,	οἷον,	μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου, μὴ
[3, 8, 6]	καὶ αὕτη λόγος ἦν καὶ	οἷον	νοῦς, ἀλλ᾽ ὁρῶν ἄλλο. Ἔστι
[3, 8, 6]	τὸ διπλοῦν τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν,	οἷον	ὅταν ἐνόντες λόγοι ἐν ψυχῇ
[3, 8, 6]	τὸ δὲ ἄλλο ἔσται· ὥστε	οἷον	παράκειται, καὶ τὸ διπλοῦν τοῦτο
[3, 8, 4]	ἐν τῇ αὑτῆς στάσει καὶ	οἷον	συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ
[3, 8, 4]	τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν ὡς	οἷόν	τε αὐτῇ καὶ οὐκέτι ἐζήτησεν
[3, 8, 1]	καὶ πάντα τυγχάνειν καθ᾽ ὅσον	οἷόν	τε αὐτοῖς κατὰ φύσιν ἔχοντα,
[3, 8, 4]	ὅταν ἡ πρόθεσις αὐτοῖς ὡς	οἷόν	τε πρᾶξις ἦ. Πανταχοῦ δὴ
[3, 8, 5]	δὲ οὔπω ἦν οὐ γὰρ	οἷόν	τε πρὸ θεωρίας ἀνάγκη ἀσθενεστέραν
[3, 8, 9]	Πρὸς ὃν δεῖ σημῆναι, ὅπως	οἷόν	τε, τῷ ἐν ἡμῖν ὁμοίῳ
[3, 8, 11]	παρὰ τοῦ αἰσθητοῦ καὶ ἡ	οἷον	τελείωσις, τῇ δὲ τοῦ νοῦ
[3, 8, 8]	εἰς ὃ οὐκ ἦν τοιοῦτον	οἷον	τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς
[3, 8, 8]	ἀφ᾽ οὗ καὶ εἰς ὃ	οἷον	τὸ ἀφ᾽ οὗ μόνον. Καὶ
[3, 8, 8]	ἐστι θεωρία ζῶσα, οὐ θεώρημα,	οἷον	τὸ ἐν ἄλλῳ. Τὸ γὰρ
[3, 8, 9]	φήσομεν. Τί οὖν τοῦτο καὶ	ποῖόν	τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα; Καὶ γὰρ
[3, 8, 5]	μόνον. Οὐκ ἴσον δὲ τὸ	προιὸν	τῷ μείναντι. Εἰ οὖν πανταχοῦ
[3, 8, 11]	καὶ κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ	πλησίον	μέν ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ
[3, 8, 10]	Τὸ δὲ ὑπὲρ τὴν ζωὴν	αἴτιον	ζωῆς· οὐ γὰρ ἡ τῆς
[3, 8, 8]	αὑτὸν πάντα ἔχειν θέλων ὡς	βέλτιον	ἦν αὐτῷ μὴ ἐθελῆσαι τοῦτο,
[3, 8, 5]	καὶ τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ	ζητητικὸν	καὶ ἡ ἐξ ὧν ἐγνώκει
[3, 8, 5]	καὶ θεωρήματα. Τὸ πρῶτον. {Τὸ	λογιστικὸν}	οὖν αὐτῆς ἄνω πρὸς τὸ
[3, 8, 6]	εἰς ἓν ἄγει, καὶ τὸ	γινῶσκον	ὅσῳ γινώσκει ἤδη γὰρ σπουδαστέον
[3, 8, 11]	τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον	καλὸν	καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον κόρον.
[3, 8, 2]	καθ᾽ ἣν ἐνειδοποιεῖ, παντί που	δῆλον.	Δεῖ δὲ καὶ τὸ μοχλεύειν
[3, 8, 6]	καὶ παρὸν ἴδωσιν ἐν ψυχῇ,	δῆλον	ὅτι κείμενον θεατόν. Ἐπεὶ καὶ
[3, 8, 7]	τὰ δ᾽ ὑπέμνησεν ὁ λόγος	δῆλόν	που. Ἐπεὶ κἀκεῖνο δῆλον, ὡς
[3, 8, 9]	ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἁπλούστατον εἶναι,	δῆλόν	τι καὶ σαφὲς ἐροῦμεν τὸ
[3, 8, 7]	λόγος δῆλόν που. Ἐπεὶ κἀκεῖνο	δῆλον,	ὡς ἀναγκαῖον ἦν τῶν πρώτων
[3, 8, 5]	γεννώμενον εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν τῷ	ἐξίτηλον	καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ μὲν δὴ
[3, 8, 10]	δὲ ἐξ αὐτῆς προεληλυθότας πρὶν	ἄλλον	ἄλλῃ ῥεῖν ὁμοῦ συνόντας ἔτι,
[3, 8, 6]	καὶ τὸ παρ᾽ αὑτοῦ πρὸς	ἄλλον	ἀποφαίνει· πρὸς δὲ αὑτὸν ὄψις.
[3, 8, 2]	εἶναι λόγον, ὃς ποιεῖ λόγον	ἄλλον	γέννημα αὐτοῦ δόντα μέν τι
[3, 8, 7]	αὐτῇ καὶ τὸν λόγον ποιεῖ	ἄλλον	λόγον ἀποτελοῦσα τὰ μὲν ἦν
[3, 8, 2]	νεκρὸς καὶ οὐκέτι ποιεῖν δύναται	ἄλλον,	ὁ δὲ ζωὴν ἔχων ὁ
[3, 8, 6]	ἡσυχαιτέρα καὶ ἡ θεωρία, ἧι	μᾶλλον	εἰς ἓν ἄγει, καὶ τὸ
[3, 8, 6]	τοῖς ἔξω. Καὶ τῷ μὲν	μᾶλλον	ἔχειν ἢ ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα,
[3, 8, 6]	τῷ δὲ μὴ τελέως ἐφιεμένη	μᾶλλον	ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν
[3, 8, 6]	ἢ λόγος σιωπῶν εἴη; Καὶ	μᾶλλον,	ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ καὶ
[3, 8, 10]	τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει	μᾶλλον	τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ
[3, 8, 6]	σιωπῶν εἴη; Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ	μᾶλλον.	Τότε γὰρ καὶ ἡσυχίαν ἄγει
[3, 8, 6]	ἡσυχαιτέρα, καὶ τῷ πλέον θεωρητικὴ	μᾶλλον,	τῷ δὲ μὴ τελέως ἐφιεμένη
[3, 8, 4]	εἰς θέαν ἐναργεστέρα, ἡ δὲ	εἴδωλον	θεωρίας ἄλλης. Ταύτῃ δὴ καὶ
[3, 8, 4]	δυνάμενος προηγουμένως ἔρχεται ἐπὶ τὸ	εἴδωλον	τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ καὶ
[3, 8, 4]	Ὅτι τὸ γενόμενόν ἐστι θέαμα	ἐμὸν	σιωπώσης, καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα,
[3, 8, 9]	ἀφέντα τοῖς εἰς ὄπισθεν αὐτοῦ	ἀμφίστομον	ὄντα, κἀκεῖνα, εἰ ἐθέλοι ἐκεῖνο
[3, 8, 11]	οὕτω χρὴ καὶ τὸν νοητὸν	κόσμον	ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε καὶ
[3, 8, 5]	τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ μεταλήψει	μεταλαμβάνον	{πρόεισι} πρόεισι γὰρ ἀεὶ ζωὴ
[3, 8, 2]	ἐνταῦθα οὔτε πόδες οὔτε τι	ὄργανον	ἐπακτὸν ἢ σύμφυτον, ὕλης δὲ
[3, 8, 4]	πρᾶξιν ποιοῦνται. Ὅτι γὰρ μὴ	ἱκανὸν	αὐτοῖς τὸ τῆς θεωρίας ὑπ᾽
[3, 8, 11]	δὴ ὁ ἀναβλέψας εἰς τὸν	οὐρανὸν	καὶ τὸ τῶν ἄστρων φέγγος
[3, 8, 2]	ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽ ὃ	μένον	διὰ χειρῶν ποιήσουσιν ἃ αὐτῶν
[3, 8, 9]	πανταχοῦ παρὸν στήσας ὁπουοῦν τὸ	δυνάμενον	ἔχειν ἔχεις ἐκεῖθεν· ὥσπερ εἰ
[3, 8, 6]	ἴδωσιν ἐν ψυχῇ, δῆλον ὅτι	κείμενον	θεατόν. Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ χάριν
[3, 8, 4]	Θεωροῦσα γὰρ θεώρημα αὐτῆς ἀναπαύεται	γενόμενον	αὐτῇ ἐκ τοῦ ἐν αὑτῇ
[3, 8, 11]	εἰς αὐτὸν εἰσδύντα καὶ αὐτῷ	γενόμενον	ἕνα. Ὡς δὴ ὁ ἀναβλέψας
[3, 8, 4]	Τί οὖν συνιέναι; Ὅτι τὸ	γενόμενόν	ἐστι θέαμα ἐμὸν σιωπώσης, καὶ
[3, 8, 4]	θέαμα ἐμὸν σιωπώσης, καὶ φύσει	γενόμενον	θεώρημα, καί μοι γενομένῃ ἐκ
[3, 8, 11]	κόρον καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ	γενόμενον	κόρον. Πάντως τοι οὔτε νοῦς
[3, 8, 5]	τὸ ἄνω ἀεὶ πληρούμενον καὶ	ἐλλαμπόμενον	μένει ἐκεῖ, τὸ δὲ τῇ
[3, 8, 2]	κινουμένων ἡ γὰρ ὕλη τὸ	κινούμενον,	αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον ἢ
[3, 8, 2]	τὸ κινούμενον, αὐτῆς δὲ οὐδὲν	κινούμενον	ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ
[3, 8, 5]	ἄνω πρὸς τὸ ἄνω ἀεὶ	πληρούμενον	καὶ ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ, τὸ
[3, 8, 5]	ὁμογενὲς γὰρ ἀεὶ δεῖ τὸ	γεννώμενον	εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν τῷ ἐξίτηλον
[3, 8, 5]	εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν τῷ ἐξίτηλον	καταβαῖνον	γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα,
[3, 8, 11]	κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ	σκοτεινὸν	μηδ᾽ ἄμετρον ἐν αὐτῷ, ζῶντος
[3, 8, 4]	θεωρεῖν. Τίς γὰρ θεωρεῖν τὸ	ἀληθινὸν	δυνάμενος προηγουμένως ἔρχεται ἐπὶ τὸ
[3, 8, 11]	τὸ ἀρχέτυπον ἐννοεῖν προσήκει τὸ	ἀληθινὸν	ἐκείνου ἐνθυμηθέντα ἐκ τοῦ ἐπὶ
[3, 8, 9]	ἀγνοήσει καὶ ἑαυτό· ὥστε τί	σεμνόν;	Οὐδὲ γάρ, εἰ λέγοιμεν τὸ
[3, 8, 9]	δύο λαβεῖν. Τί οὖν; Νοῦς	μόνον;	Ἀλλὰ παντὶ νῷ συνέζευκται τὸ
[3, 8, 1]	εἰς τέλος τοῦτο βλέπειν, οὐ	μόνον	ἔλλογα ἀλλὰ καὶ ἄλογα ζῷα
[3, 8, 8]	ὃ οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ	μόνον.	Καὶ ἄλλως δὲ ὁ νοῦς
[3, 8, 5]	πανταχοῦ, ἀλλ᾽ ἐν ὧι τελευτᾶι	μόνον.	Οὐκ ἴσον δὲ τὸ προιὸν
[3, 8, 6]	καὶ πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ	μόνον	τῶν ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς
[3, 8, 1]	ἆρ᾽ ἄν τις ἀνάσχοιτο τὸ	παράδοξον	τοῦ λόγου; Ἢ πρὸς ἡμᾶς
[3, 8, 5]	περὶ μὲν φύσεως εἰπόντες ὃν	τρόπον	θεωρία ἡ γένεσις, ἐπὶ τὴν
[3, 8, 11]	ἴχνος τοῦ ἀγαθοῦ, τοιοῦτον τὸ	ἀρχέτυπον	ἐννοεῖν προσήκει τὸ ἀληθινὸν ἐκείνου
[3, 8, 6]	γνῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι καὶ	παρὸν	ἴδωσιν ἐν ψυχῇ, δῆλον ὅτι
[3, 8, 9]	μετέχειν αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πανταχοῦ	παρὸν	στήσας ὁπουοῦν τὸ δυνάμενον ἔχειν
[3, 8, 5]	αὐτὴν ἀεί τε τὸ πρότερον	ἕτερον	τοῦ ὑστέρου, ἥκει δὲ ἡ
[3, 8, 7]	διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι καὶ ἔτι	πρότερον	αἱ αἰσθήσεις, αἷς τέλος ἡ
[3, 8, 5]	τὴν αὐτὴν ἀεί τε τὸ	πρότερον	ἕτερον τοῦ ὑστέρου, ἥκει δὲ
[3, 8, 5]	ἀποστατεῖ. Προιοῦσα μέντοι ἐᾶι τὸ	πρότερον	{τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν} μέρος οὗ
[3, 8, 9]	ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ δύο, τὸ	πρότερον	τῶν δύο τούτων ἐπέκεινα νοῦ
[3, 8, 9]	ἔσται τῶν πάντων· εἰ δὲ	πρότερον	τῶν πάντων, ἄλλα μὲν τὰ
[3, 8, 5]	ἀεὶ δεῖ τὸ γεννώμενον εἶναι,	ἀσθενέστερον	μὴν τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι.
[3, 8, 9]	μὲν οὖν ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα,	ὕστερον	ἔσται τῶν πάντων· εἰ δὲ
[3, 8, 9]	πρῶτον μέν, ὅτι πλῆθος ἑνὸς	ὕστερον·	καὶ ἀριθμὸς δὲ οὗτος, ἀριθμοῦ
[3, 8, 1]	θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν	ὕστερον·	νῦν δὲ λέγωμεν περί τε
[3, 8, 9]	γὰρ γεννηθέντος πανταχοῦ τὸ γεννῶν	ἁπλούστερον.	Εἰ οὖν τοῦτο νοῦν ἐγέννησεν,
[3, 8, 9]	Εἰ οὖν τοῦτο νοῦν ἐγέννησεν,	ἁπλούστερον	νοῦ δεῖ αὐτὸ εἶναι. Εἰ
[3, 8, 8]	ἦν αὐτῷ μὴ ἐθελῆσαι τοῦτο,	δεύτερον	γὰρ ἐγένετο οἷον γὰρ κύκλος
[3, 8, 4]	ψυχὴ οὖσα, γέννημα ψυχῆς προτέρας	δυνατώτερον	ζώσης, ἡσυχῇ ἐν ἑαυτῇ θεωρίαν
[3, 8, 2]	λόγον· ὃ καὶ σημεῖον οὐ	μικρὸν	τοῦ ἐν τοῖς ζώιοις καὶ
[3, 8, 11]	ὁ τοιοῦτον παῖδα γεννήσας νοῦν,	κόρον	καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον
[3, 8, 11]	καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον	κόρον.	Πάντως τοι οὔτε νοῦς ἐκεῖνος
[3, 8, 11]	μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽	ἄμετρον	ἐν αὐτῷ, ζῶντος ζωὴν μακαρίαν,
[3, 8, 8]	καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ	κέντρον	καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ μὲν
[3, 8, 10]	προχυθεῖσα αὐτὴ οἷον ἐκ πηγῆς.	Νόησον	γὰρ πηγὴν ἀρχὴν ἄλλην οὐκ
[3, 8, 5]	ἐν ὧι τελευτᾶι μόνον. Οὐκ	ἴσον	δὲ τὸ προιὸν τῷ μείναντι.
[3, 8, 3]	ἐστι τὸ ποιεῖν αὐτῇ καὶ	ὅσον	ἐστὶ τοῦτό ἐστι τὸ ποιοῦν.
[3, 8, 1]	γῆν, καὶ πάντα τυγχάνειν καθ᾽	ὅσον	οἷόν τε αὐτοῖς κατὰ φύσιν
[3, 8, 11]	μακαρίαν, θάμβος μὲν ἂν ἔχοι	τὸν	ἰδόντα καὶ τοῦτον καὶ ὡς
[3, 8, 11]	ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε	τὸν	κἀκείνου ποιητὴν τίς ἄρα ὁ
[3, 8, 6]	ποιῶσι. Διὸ δεῖ μὴ ἔξωθεν	τὸν	λόγον εἶναι, ἀλλ᾽ ἑνωθῆναι τῇ
[3, 8, 2]	ἀκίνητος, αὕτη δὲ ἄλλη παρὰ	τὸν	λόγον καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ
[3, 8, 7]	θεώρημα τὸ ἐν αὐτῇ καὶ	τὸν	λόγον ποιεῖ ἄλλον λόγον ἀποτελοῦσα
[3, 8, 11]	καὶ ζητεῖ, οὕτω χρὴ καὶ	τὸν	νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ
[3, 8, 9]	κομιούμεθα νοῦν παραστησάμενοι; Ἢ δεῖ	τὸν	νοῦν οἷον εἰς τοὐπίσω ἀναχωρεῖν
[3, 8, 11]	Ὡς δὴ ὁ ἀναβλέψας εἰς	τὸν	οὐρανὸν καὶ τὸ τῶν ἄστρων
[3, 8, 11]	τὸ τῶν ἄστρων φέγγος ἰδὼν	τὸν	ποιήσαντα ἐνθυμεῖται καὶ ζητεῖ, οὕτω
[3, 8, 6]	ἐν ψυχῇ, δῆλον ὅτι κείμενον	θεατόν.	Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ χάριν πράττουσι·
[3, 8, 9]	λέγοιμεν τὸ ἀγαθὸν εἶναι καὶ	ἁπλούστατον	εἶναι, δῆλόν τι καὶ σαφὲς
[3, 8, 10]	ἓν λαμβάνοι, λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ	δυνατώτατον	καὶ τὸ τίμιον· εἰ δὲ
[3, 8, 2]	ἡ φύσις τοῦτο, ἀλλὰ τὸ	ἀκίνητον	τὸ ἐν τῷ ὅλῳ. Ὁ
[3, 8, 2]	λόγος· εἰ δέ τι αὐτῆς	ἀκίνητον,	τοῦτο καὶ ὁ λόγος. Καὶ
[3, 8, 9]	ἕν· καὶ οὗτος νοῦς καὶ	νοητὸν	ἅμα, ὥστε δύο ἅμα. Εἰ
[3, 8, 9]	εἶναι. Τί οὖν κωλύει τὸ	νοητὸν	αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι καὶ
[3, 8, 9]	Ἀλλὰ παντὶ νῷ συνέζευκται τὸ	νοητόν·	εἰ οὖν δεῖ μὴ συνεζεῦχθαι
[3, 8, 9]	Εἰ οὖν μήτε νοῦς μήτε	νοητὸν	εἴη, τί ἂν εἴη; Ἐξ
[3, 8, 11]	ζητεῖ, οὕτω χρὴ καὶ τὸν	νοητὸν	κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε
[3, 8, 9]	οὖν δεῖ μὴ συνεζεῦχθαι τὸ	νοητόν,	οὐδὲ νοῦς ἔσται. Εἰ οὖν
[3, 8, 9]	εἶναι; Ἢ ὅτι καὶ τὸ	νοητὸν	συνέζευκτο τῷ νῷ. Εἰ οὖν
[3, 8, 9]	νοῦς καὶ τὸ σὺν αὐτῷ	νοητὸν	φήσομεν. Τί οὖν τοῦτο καὶ
[3, 8, 9]	τι. Νοοῦν μὲν οὖν νοῦς,	ἀνόητον	δὲ ἀγνοήσει καὶ ἑαυτό· ὥστε
[3, 8, 11]	πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι μηδὲν	ἀνόητον	μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽ ἄμετρον ἐν
[3, 8, 9]	αὖ ἢ νοοῦν ἔσται ἢ	ἀνόητόν	τι. Νοοῦν μὲν οὖν νοῦς,
[3, 8, 2]	οὔτε πόδες οὔτε τι ὄργανον	ἐπακτὸν	ἢ σύμφυτον, ὕλης δὲ δεῖ,
[3, 8, 9]	πάντα εἶναι, ἤτοι καθ᾽ ἓν	ἕκαστον	τῶν πάντων ἐκεῖνο ἔσται ἢ
[3, 8, 9]	τὰ πάντα. Τὸ δὲ καθ᾽	ἕκαστον	τῶν πάντων πρῶτον μὲν τὸ
[3, 8, 1]	καὶ πῶς ἡ φύσις, ἣν	ἀφάνταστόν	φασι καὶ ἄλογον εἶναι, θεωρίαν
[3, 8, 1]	ἡ δὲ ἑκούσιος λεγομένη ἐπ᾽	ἔλαττον	μέν, ὅμως δὲ καὶ αὕτη
[3, 8, 6]	ἡ δὲ στᾶσα ἐν αὑτῇ	ἧττον	τοῦτο ποιεῖ. Διὸ ὁ σπουδαῖος
[3, 8, 11]	ἡ ὅρασις ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν	διττὸν	ἔχει· πρὶν γοῦν ἰδεῖν ἦν
[3, 8, 4]	εἰ ἔχοι ἄλλο πρὸ τούτου	κρεῖττον	τοῦ ποιηθέντος θεωρεῖν. Τίς γὰρ
[3, 8, 9]	ἀδιαρθρώτως ἔχοι ἔκ τινος ἄλλου	αὐτὸν	εἶναι, ὃ οὐκέτι ἐν διεξόδῳ,
[3, 8, 11]	τοῦτον καὶ ὡς χρὴ εἰς	αὐτὸν	εἰσδύντα καὶ αὐτῷ γενόμενον ἕνα.
[3, 8, 11]	νοῦ καὶ κόρου· μετὰ γὰρ	αὐτὸν	νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ
[3, 8, 2]	τι τῷ ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽	αὐτόν.	Ὁ μὲν οὖν λόγος ὁ
[3, 8, 8]	ὢν καὶ πάντων. Δεῖ οὖν	αὐτὸν	πάντα ὄντα καὶ πάντων καὶ
[3, 8, 4]	μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ	αὐτὸν	σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ καὶ
[3, 8, 8]	ἐγένετο οἷον γὰρ κύκλος ἐξελίξας	αὑτὸν	γέγονε καὶ σχῆμα καὶ ἐπίπεδον
[3, 8, 3]	Ἀλλ᾽ εἰ καὶ αὐτὸς τεθεωρηκὼς	αὑτόν;	ἢ πῶς; ἔστι μὲν γὰρ
[3, 8, 6]	τῶν ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς	αὑτόν,	καὶ πάντα εἴσω. ~Ὅτι μὲν
[3, 8, 6]	πρὸς ἄλλον ἀποφαίνει· πρὸς δὲ	αὑτὸν	ὄψις. Ἤδη γὰρ οὗτος πρὸς
[3, 8, 8]	γενόμενος, οἷον βεβαρημένος, καὶ ἐξείλιξεν	αὑτὸν	πάντα ἔχειν θέλων ὡς βέλτιον
[3, 8, 9]	εἰς τοὐπίσω ἀναχωρεῖν καὶ οἷον	ἑαυτὸν	ἀφέντα τοῖς εἰς ὄπισθεν αὐτοῦ
[3, 8, 8]	ὡς ἤρξατο ἔμεινεν, ἀλλ᾽ ἔλαθεν	ἑαυτὸν	πολὺς γενόμενος, οἷον βεβαρημένος, καὶ
[3, 8, 8]	νοήσει ζωή ἐστιν, αὕτη δὲ	ταὐτὸν	τῇ ἀληθεστάτῃ νοήσει, ἡ ἀληθεστάτη
[3, 8, 8]	ἀρίστης, ἀλλ᾽ οὐσίαι καὶ τῷ	ταὐτὸν	τὸ εἶναι καὶ τὸ νοεῖν
[3, 8, 2]	ἃ αὐτῶν ἔργα, ἐπὶ τὸ	τοιοῦτον	ἀνελθεῖν τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς
[3, 8, 8]	γὰρ εἰς ὃ οὐκ ἦν	τοιοῦτον	οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ καὶ
[3, 8, 11]	{ἢ ποῦ} ἢ πῶς, ὁ	τοιοῦτον	παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον καλὸν
[3, 8, 11]	ἐπ᾽ αὐτῷ ἴχνος τοῦ ἀγαθοῦ,	τοιοῦτον	τὸ ἀρχέτυπον ἐννοεῖν προσήκει τὸ
[3, 8, 11]	κἀκείνου ποιητὴν τίς ἄρα ὁ	τοιοῦτον	ὑποστήσας ζητεῖν, {ἢ ποῦ} ἢ
[3, 8, 11]	ἂν ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ	τοῦτον	καὶ ὡς χρὴ εἰς αὐτὸν
[3, 8, 2]	οὔτε τι ὄργανον ἐπακτὸν ἢ	σύμφυτον,	ὕλης δὲ δεῖ, {ἐφ᾽ ἧς
[3, 8, 9]	χάριν καὶ οἱ πρόσθεν λόγοι,	πρῶτον	μέν, ὅτι πλῆθος ἑνὸς ὕστερον·
[3, 8, 9]	δὲ καθ᾽ ἕκαστον τῶν πάντων	πρῶτον	μὲν τὸ αὐτὸ ἔσται ὁτιοῦν
[3, 8, 5]	ἑαυτοῖς θεάματα καὶ θεωρήματα. Τὸ	πρῶτον.	{Τὸ λογιστικὸν} οὖν αὐτῆς ἄνω
[3, 8, 6]	τὸ ἓν καὶ πρὸς τὸ	ἥσυχον	οὐ μόνον τῶν ἔξω, ἀλλὰ
[3, 8, 1]	γινομένη. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον·	νῦν	δὲ λέγωμεν περί τε γῆς
[3, 8, 8]	θεωρίας τὰ πάντα ὄντα. Εἰ	τοίνυν	ἡ ζωὴ ἡ ἀληθεστάτη νοήσει
[3, 8, 11]	τυγχάνων· οὐδὲ γὰρ ἐφίετο. Οὐ	τοίνυν	οὐδὲ νοῦς. Ἔφεσις γὰρ καὶ
[3, 8, 10]	οἷον ἐν ῥίζῃ ἱδρυμένης. Αὕτη	τοίνυν	παρέσχε μὲν τὴν πᾶσαν ζωὴν
[3, 8, 11]	ἔσται εἰς ἐνέργειαν ἐλθοῦσα. Ἔσται	τοίνυν	τὸ μὲν ὕλη, τὸ δὲ
[3, 8, 5]	θεωρήματα. Τὸ πρῶτον. {Τὸ λογιστικὸν}	οὖν	αὐτῆς ἄνω πρὸς τὸ ἄνω
[3, 8, 8]	δὲ ὢν καὶ πάντων. Δεῖ	οὖν	αὐτὸν πάντα ὄντα καὶ πάντων
[3, 8, 9]	νῷ συνέζευκται τὸ νοητόν· εἰ	οὖν	δεῖ μὴ συνεζεῦχθαι τὸ νοητόν,
[3, 8, 3]	ὅτι ἔχει καὶ ποιεῖ. Τὸ	οὖν	εἶναι αὐτῇ ὅ ἐστι τοῦτό
[3, 8, 3]	καὶ θεώρημα, λόγος γάρ. Τῷ	οὖν	εἶναι θεωρία καὶ θεώρημα καὶ
[3, 8, 11]	γοῦν ἰδεῖν ἦν ἕν. Τὸ	οὖν	ἓν δύο γέγονε καὶ τὰ
[3, 8, 11]	νῷ ἐπιθέοντος ἴχνους. Τὸ μὲν	οὖν	ἐπ᾽ αὐτοῦ ἴχνος αὐτοῦ τῷ
[3, 8, 9]	καὶ αὖ οὐ πᾶσαν. Τί	οὖν	ἐστιν ὃ κομιούμεθα νοῦν παραστησάμενοι;
[3, 8, 8]	δι᾽ ἐκεῖνο, οὐκ αὐτοζῶν. Εἰ	οὖν	ζήσεταί τι θεώρημα καὶ νόημα,
[3, 8, 3]	τῶν ἐν αὐτῇ. Διὰ τί	οὖν	ζωή τις οὖσα καὶ λόγος
[3, 8, 8]	ἐσχάτη ζωὴ ἐσχάτη νόησις. Πᾶσα	οὖν	ζωὴ τοῦ γένους τούτου καὶ
[3, 8, 8]	καὶ πρῶτος νοῦς εἷς. Νόησις	οὖν	ἡ πρώτη ζωὴ καὶ ζωὴ
[3, 8, 9]	διεξιούσῃ, ἀλλὰ τῇ διεξελθούσῃ. Εἴπερ	οὖν	καὶ ζωή ἐστι καὶ διέξοδός
[3, 8, 1]	παίζειν τὰ αὐτῶν γενήσεται. Ἆρ᾽	οὖν	καὶ ἡμεῖς παίζοντες ἐν τῷ
[3, 8, 9]	τούτων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Τί	οὖν	κωλύει τὸ νοητὸν αὐτὸ εἶναι;
[3, 8, 2]	μένοντα δ᾽ αὐτόν. Ὁ μὲν	οὖν	λόγος ὁ κατὰ τὴν μορφὴν
[3, 8, 9]	νοητόν, οὐδὲ νοῦς ἔσται. Εἰ	οὖν	μὴ νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ
[3, 8, 3]	οὐκ ἂν εἴη πρᾶξις. Εἰ	οὖν	μὴ πρᾶξις ἀλλὰ λόγος, θεωρία·
[3, 8, 9]	νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ. Εἰ	οὖν	μήτε νοῦς μήτε νοητὸν εἴη,
[3, 8, 8]	αἰσθητική, ἡ δὲ ψυχική. Πῶς	οὖν	νοήσεις; Ὅτι λόγοι. Καὶ πᾶσα
[3, 8, 9]	ἢ ἀνόητόν τι. Νοοῦν μὲν	οὖν	νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει καὶ
[3, 8, 9]	πρὸ τοῦ δύο λαβεῖν. Τί	οὖν;	Νοῦς μόνον; Ἀλλὰ παντὶ νῷ
[3, 8, 9]	ἢ ὁμοῦ πάντα. Εἰ μὲν	οὖν	ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα, ὕστερον ἔσται
[3, 8, 8]	ἓν ὁμοῦ τὰ δύο. Ἓν	οὖν	ὂν τὰ δύο πῶς αὖ
[3, 8, 11]	τὰ δύο ἕν. Τῇ μὲν	οὖν	ὁράσει ἡ πλήρωσις παρὰ τοῦ
[3, 8, 2]	ἔχει {καὶ πῶς} ~Ὅτι μὲν	οὖν	οὔτε χεῖρες ἐνταῦθα οὔτε πόδες
[3, 8, 6]	δὲ ποῦ; Ἐν ψυχῇ. Ἀνέκαμψεν	οὖν	πάλιν ἡ πρᾶξις εἰς θεωρίαν·
[3, 8, 7]	καὶ πάντα εἴσω. ~Ὅτι μὲν	οὖν	πάντα τά τε ὡς ἀληθῶς
[3, 8, 5]	τὸ προιὸν τῷ μείναντι. Εἰ	οὖν	πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι καὶ μὴ
[3, 8, 3]	ποιεῖ ἐν τῷ γενομένῳ. ~Πῶς	οὖν	ποιῶν καὶ οὕτω ποιῶν θεωρίας
[3, 8, 4]	καὶ οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί	οὖν	συνιέναι; Ὅτι τὸ γενόμενόν ἐστι
[3, 8, 4]	θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ γεγέννημαι. Τί	οὖν	ταῦτα βούλεται; Ὡς ἡ μὲν
[3, 8, 11]	ἐστιν αὐτῷ ἢ αὐτό. Φθεγξάμενος	οὖν	τὸ ἀγαθὸν μηδὲν ἔτι προσνόει·
[3, 8, 9]	ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος μὲν	οὖν	τοιοῦτος· διὸ οὐ πρῶτος, ἀλλὰ
[3, 8, 8]	οὐκέτι ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ	οὖν	τοῦτο εἶναι ἓν ὄντως ἄμφω·
[3, 8, 9]	σὺν αὐτῷ νοητὸν φήσομεν. Τί	οὖν	τοῦτο καὶ ποῖόν τι αὐτὸ
[3, 8, 9]	πανταχοῦ τὸ γεννῶν ἁπλούστερον. Εἰ	οὖν	τοῦτο νοῦν ἐγέννησεν, ἁπλούστερον νοῦ
[3, 8, 6]	ἂν οἰκεῖον εὕρῃ. Ἡ μὲν	οὖν	ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ καὶ διατεθῇ,
[3, 8, 11]	κατ᾽ ἐνέργειαν διττὸν ἔχει· πρὶν	γοῦν	ἰδεῖν ἦν ἕν. Τὸ οὖν
[3, 8, 4]	ὃ μὴ νῷ ἐδύναντο. Ὅταν	γοῦν	ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται
[3, 8, 3]	ὅσον ἐστὶ τοῦτό ἐστι τὸ	ποιοῦν.	Ἔστι δὲ θεωρία καὶ θεώρημα,
[3, 8, 11]	γάρ τι προσθῇς, ὧι προσέθηκας	ὁτιοῦν,	ἐνδεὲς ποιήσεις. Διὸ οὐδὲ τὸ
[3, 8, 9]	πρῶτον μὲν τὸ αὐτὸ ἔσται	ὁτιοῦν	ὁτῳοῦν, ἔπειτα ὁμοῦ πάντα, καὶ
[3, 8, 6]	ὥστε οἷον παράκειται, καὶ τὸ	διπλοῦν	τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν, οἷον ὅταν
[3, 8, 9]	ἄλλων γινομένης καὶ τῷ νῷ	νοῦν	γινώσκειν δυναμένων ὑπερβεβηκὸς τοῦτο τὴν
[3, 8, 9]	γεννῶν ἁπλούστερον. Εἰ οὖν τοῦτο	νοῦν	ἐγέννησεν, ἁπλούστερον νοῦ δεῖ αὐτὸ
[3, 8, 9]	ἐθέλοι ἐκεῖνο ὁρᾶν, μὴ πάντα	νοῦν	εἶναι. Ἔστι μὲν γὰρ αὐτὸς
[3, 8, 11]	καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο,	νοῦν	καὶ ἀγαθόν. Ὁ μὲν γὰρ
[3, 8, 8]	ψυχὴν καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς	νοῦν	καὶ ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν
[3, 8, 8]	μή, ἕξει τι μέρος οὐ	νοῦν,	καὶ συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν,
[3, 8, 11]	πῶς, ὁ τοιοῦτον παῖδα γεννήσας	νοῦν,	κόρον καλὸν καὶ παρ᾽ αὐτοῦ
[3, 8, 9]	νοῦν παραστησάμενοι; Ἢ δεῖ τὸν	νοῦν	οἷον εἰς τοὐπίσω ἀναχωρεῖν καὶ
[3, 8, 9]	Τί οὖν ἐστιν ὃ κομιούμεθα	νοῦν	παραστησάμενοι; Ἢ δεῖ τὸν νοῦν
[3, 8, 8]	ἰόντων τῶν ἐγνωσμένων ἅτε εἰς	νοῦν	σπευδόντων, ἐπὶ τούτου δηλονότι ἤδη
[3, 8, 2]	ἢ ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ	κινοῦν	πρώτως, οὐδὲ ἡ φύσις τοῦτο,
[3, 8, 9]	φαντασθησόμεθα; Καὶ γὰρ αὖ ἢ	νοοῦν	ἔσται ἢ ἀνόητόν τι. Νοοῦν
[3, 8, 9]	νοοῦν ἔσται ἢ ἀνόητόν τι.	Νοοῦν	μὲν οὖν νοῦς, ἀνόητον δὲ
[3, 8, 11]	νοῦ ὄψει τὸ ἀγαθὸν τὸ	πληροῦν.	Εἰ γὰρ αὐτὸς τὸ ἀγαθόν,
[3, 8, 4]	ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν. Καὶ τὸ	θεωροῦν	μου θεώρημα ποιεῖ, ὥσπερ οἱ
[3, 8, 9]	Τὸ γὰρ πανταχοῦ παρὸν στήσας	ὁπουοῦν	τὸ δυνάμενον ἔχειν ἔχεις ἐκεῖθεν·
[3, 8, 9]	μὲν τὸ αὐτὸ ἔσται ὁτιοῦν	ὁτῳοῦν,	ἔπειτα ὁμοῦ πάντα, καὶ οὐδὲν
[3, 8, 9]	τῆς ἐρημίας καὶ ἀνθρώπους ἐν	ὁτῳοῦν	τοῦ ἐρήμου στήσας οὖς τὴν
[3, 8, 4]	ἐκ τοῦ ἐν αὑτῇ καὶ	σὺν	αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα εἶναι·
[3, 8, 9]	οὗ ὁ νοῦς καὶ τὸ	σὺν	αὐτῷ νοητὸν φήσομεν. Τί οὖν
[3, 8, 2]	τοῦ ποιήσαντος τὴν μορφὴν ἀδελφὸς	ὢν	καὶ αὐτὸς τὴν αὐτὴν δύναμιν
[3, 8, 8]	ἀλλὰ καὶ πᾶς· πᾶς δὲ	ὢν	καὶ πάντων. Δεῖ οὖν αὐτὸν
[3, 8, 5]	τὸ ζητητικὸν καὶ ἡ ἐξ	ὧν	ἐγνώκει ὠδὶς καὶ τὸ πλῆρες
[3, 8, 5]	ὁ ἡνίοχος τοῖς ἵπποις δίδωσιν	ὧν	εἶδεν, οἱ δὲ λαβόντες δηλονότι
[3, 8, 10]	ἐστι μὲν τὸ μηδὲν τούτων	ὧν	ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο μέντοι, οἷον,
[3, 8, 4]	οὐδὲν πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων	λόγων	καὶ θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ γεγέννημαι.
[3, 8, 7]	εἴδη καὶ πολλὰ θεωρήματα καὶ	λόγων	πληρῶσαι πάντα καὶ οἷον ἀεὶ
[3, 8, 11]	καὶ τὸ τῶν ἄστρων φέγγος	ἰδὼν	τὸν ποιήσαντα ἐνθυμεῖται καὶ ζητεῖ,
[3, 8, 4]	δὲ καὶ οἱ νωθέστεροι τῶν	παίδων,	οἳ πρὸς τὰς μαθήσεις καὶ
[3, 8, 8]	διαφορὰς τάχ᾽ ἂν λέγοιεν ἄνθρωποι,	νοήσεων	δὲ οὐ λέγουσιν, ἀλλὰ τὰς
[3, 8, 8]	ἄλλῳ. Τὸ γὰρ ἐν ἄλλῳ	ζῶν	δι᾽ ἐκεῖνο, οὐκ αὐτοζῶν. Εἰ
[3, 8, 8]	καὶ τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο	ζῶν	καὶ ζωὴ καὶ ἓν ὁμοῦ
[3, 8, 8]	ἄλλῳ ζῶν δι᾽ ἐκεῖνο, οὐκ	αὐτοζῶν.	Εἰ οὖν ζήσεταί τι θεώρημα
[3, 8, 3]	~Πῶς οὖν ποιῶν καὶ οὕτω	ποιῶν	θεωρίας τινὸς ἂν ἐφάπτοιτο; Ἤ,
[3, 8, 3]	ἐν τῷ γενομένῳ. ~Πῶς οὖν	ποιῶν	καὶ οὕτω ποιῶν θεωρίας τινὸς
[3, 8, 8]	ὅτι μὴ σύνθεσις ἦν ἐκ	μορίων.	~Οὗτος μὲν οὖν τοιοῦτος· διὸ
[3, 8, 8]	νοῦν καὶ ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν	θεωριῶν	γιγνομένων καὶ ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι
[3, 8, 11]	καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ	εἰκών,	καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου,
[3, 8, 10]	εἶναι λαμβάνοις, θαῦμα ἕξεις. Καὶ	βαλὼν	πρὸς αὐτὸ καὶ τυχὼν ἐντὸς
[3, 8, 8]	καὶ ἐξείλιξεν αὑτὸν πάντα ἔχειν	θέλων	ὡς βέλτιον ἦν αὐτῷ μὴ
[3, 8, 10]	πάντα αὐτῶν εἶναι. Εἰ δὲ	ἀφελὼν	τὸ εἶναι λαμβάνοις, θαῦμα ἕξεις.
[3, 8, 9]	τῆς γνώσεως διὰ νοῦ τῶν	ἄλλων	γινομένης καὶ τῷ νῷ νοῦν
[3, 8, 4]	οὐχ οἵαν λέγομεν ἐπὶ τῶν	ἄλλων	τὴν αἴσθησιν ἢ τὴν σύνεσιν,
[3, 8, 8]	νοῦν, καὶ συγκείσεται ἐξ οὐ	νῶν,	καὶ σωρός τις συμφορητὸς ἔσται
[3, 8, 11]	καὶ ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ ἀεὶ	τυγχάνων,	{ἐκεῖ{ νος} δὲ οὔτε ἐφιέμενος
[3, 8, 11]	οὔτε ἐφιέμενος τίνος γάρ; οὔτε	τυγχάνων·	οὐδὲ γὰρ ἐφίετο. Οὐ τοίνυν
[3, 8, 11]	οὐ δεῖται ἐκείνου· ὅθεν καὶ	τυγχάνων	τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται καὶ
[3, 8, 3]	μένων ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ	μένων	καί ἐστι λόγος, εἴη ἂν
[3, 8, 3]	τινὸς ἂν ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ	μένων	ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ μένων
[3, 8, 8]	καὶ σωρός τις συμφορητὸς ἔσται	ἀναμένων	τὸ γενέσθαι νοῦς ἐκ πάντων.
[3, 8, 4]	τὸ τῆς μητρὸς καὶ τῶν	γειναμένων	ὑπάρχει πάθος· καὶ γὰρ ἐκεῖνοί
[3, 8, 9]	καὶ τῷ νῷ νοῦν γινώσκειν	δυναμένων	ὑπερβεβηκὸς τοῦτο τὴν νοῦ φύσιν
[3, 8, 8]	καὶ ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν	γιγνομένων	καὶ ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι καὶ
[3, 8, 8]	αὐτὸ τῷ ὑποκειμένῳ ἰόντων τῶν	ἐγνωσμένων	ἅτε εἰς νοῦν σπευδόντων, ἐπὶ
[3, 8, 8]	οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν γιγνομένων καὶ	ἑνουμένων	τοῖς θεωροῦσι καὶ ἐπὶ τῆς
[3, 8, 2]	ὡς μενόντων, τῶν δὲ ὡς	κινουμένων	ἡ γὰρ ὕλη τὸ κινούμενον,
[3, 8, 7]	καὶ θεωρία, καὶ τὰ ἐξ	ἐκείνων	γενόμενα θεωρούντων ἐκείνων καὶ αὐτὰ
[3, 8, 7]	τὰ ἐξ ἐκείνων γενόμενα θεωρούντων	ἐκείνων	καὶ αὐτὰ θεωρήματα, τὰ μὲν
[3, 8, 4]	καὶ ἡ γένεσις ἡ ἐμὴ	ἐκείνων	οὐδὲν πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων
[3, 8, 9]	τοῦ γὰρ γεννηθέντος πανταχοῦ τὸ	γεννῶν	ἁπλούστερον. Εἰ οὖν τοῦτο νοῦν
[3, 8, 4]	ἐκείνων οὐδὲν πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων	μειζόνων	λόγων καὶ θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ
[3, 8, 3]	μέντοι λόγος καὶ αὐτὸς ὁ	συνὼν	τῇ πράξει καὶ ἐπιστατῶν οὐκ
[3, 8, 6]	τί ἂν ἄλλο ἢ λόγος	σιωπῶν	εἴη; Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον.
[3, 8, 1]	περί τε γῆς αὐτῆς καὶ	δένδρων	καὶ ὅλως φυτῶν τίς αὐτῶν
[3, 8, 8]	ταύτης εἰς νοῦν καὶ ἀεὶ	οἰκειοτέρων	τῶν θεωριῶν γιγνομένων καὶ ἑνουμένων
[3, 8, 2]	μένειν, καθ᾽ ὃ μένον διὰ	χειρῶν	ποιήσουσιν ἃ αὐτῶν ἔργα, ἐπὶ
[3, 8, 2]	τὴν δύναμιν τὴν οὐ διὰ	χειρῶν	ποιοῦσαν καὶ πᾶσαν μένειν. Οὐ
[3, 8, 6]	ἦν καὶ οἷον νοῦς, ἀλλ᾽	ὁρῶν	ἄλλο. Ἔστι γὰρ οὐ πλήρης,
[3, 8, 10]	συννόει μᾶλλον τῇ προσβολῇ συνείς,	συνορῶν	δὲ τὸ μέγα αὐτοῦ τοῖς
[3, 8, 11]	τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ τῶν	ἄστρων	φέγγος ἰδὼν τὸν ποιήσαντα ἐνθυμεῖται
[3, 8, 9]	αὖ τῆς γνώσεως διὰ νοῦ	τῶν	ἄλλων γινομένης καὶ τῷ νῷ
[3, 8, 4]	διδόναι, οὐχ οἵαν λέγομεν ἐπὶ	τῶν	ἄλλων τὴν αἴσθησιν ἢ τὴν
[3, 8, 11]	εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ	τῶν	ἄστρων φέγγος ἰδὼν τὸν ποιήσαντα
[3, 8, 4]	μοι τὸ τῆς μητρὸς καὶ	τῶν	γειναμένων ὑπάρχει πάθος· καὶ γὰρ
[3, 8, 2]	δεῖται τῶν μὲν ὡς μενόντων,	τῶν	δὲ ὡς κινουμένων ἡ γὰρ
[3, 8, 9]	ἐκφεύξεται τὰ δύο, τὸ πρότερον	τῶν	δύο τούτων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι.
[3, 8, 8]	τὸ αὐτὸ τῷ ὑποκειμένῳ ἰόντων	τῶν	ἐγνωσμένων ἅτε εἰς νοῦν σπευδόντων,
[3, 8, 3]	ἐκ λόγου τὸ σκοπεῖσθαι περὶ	τῶν	ἐν αὐτῇ. Διὰ τί οὖν
[3, 8, 6]	πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ μόνον	τῶν	ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς αὑτόν,
[3, 8, 8]	εἰς νοῦν καὶ ἀεὶ οἰκειοτέρων	τῶν	θεωριῶν γιγνομένων καὶ ἑνουμένων τοῖς
[3, 8, 10]	τὸ τίμιον· εἰ δὲ τὸ	τῶν	κατ᾽ ἀλήθειαν ὄντων ἕν, τὴν
[3, 8, 2]	μένειν. Οὐ γὰρ δὴ δεῖται	τῶν	μὲν ὡς μενόντων, τῶν δὲ
[3, 8, 4]	Μαρτυροῦσι δὲ καὶ οἱ νωθέστεροι	τῶν	παίδων, οἳ πρὸς τὰς μαθήσεις
[3, 8, 9]	οὐδὲν διακρινεῖ. Καὶ οὕτως οὐδὲν	τῶν	πάντων, ἀλλὰ πρὸ τῶν πάντων.
[3, 8, 9]	τῶν πάντων· εἰ δὲ πρότερον	τῶν	πάντων, ἄλλα μὲν τὰ πάντα,
[3, 8, 9]	πρώτη, ἐνέργεια οὖσα ἐν διεξόδῳ	τῶν	πάντων· διεξόδῳ δὲ οὐ τῇ
[3, 8, 9]	πάντα, ἄλλο δὲ αὐτὸ ἔσται	τῶν	πάντων· εἰ δὲ ἅμα καὶ
[3, 8, 9]	ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα, ὕστερον ἔσται	τῶν	πάντων· εἰ δὲ πρότερον τῶν
[3, 8, 9]	εἶναι, ἤτοι καθ᾽ ἓν ἕκαστον	τῶν	πάντων ἐκεῖνο ἔσται ἢ ὁμοῦ
[3, 8, 10]	πάντων. ~Τί δὴ ὄν; Δύναμις	τῶν	πάντων· ἧς μὴ οὔσης οὐδ᾽
[3, 8, 9]	οὐκέτι τὰ πάντα οὐδέ τι	τῶν	πάντων, ἵνα γεννήσῃ τὰ πάντα,
[3, 8, 9]	ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ καὶ	τῶν	πάντων. Οὐ γὰρ ἀρχὴ τὰ
[3, 8, 9]	πάντα. Τὸ δὲ καθ᾽ ἕκαστον	τῶν	πάντων πρῶτον μὲν τὸ αὐτὸ
[3, 8, 9]	οὐδὲν τῶν πάντων, ἀλλὰ πρὸ	τῶν	πάντων. ~Τί δὴ ὄν; Δύναμις
[3, 8, 7]	καὶ ὅλως μιμήματα ὄντα ἕκαστα	τῶν	ποιούντων θεωρήματα ποιεῖ καὶ εἴδη,
[3, 8, 7]	κἀκεῖνο δῆλον, ὡς ἀναγκαῖον ἦν	τῶν	πρώτων ἐν θεωρίαι ὄντων καὶ
[3, 8, 4]	γραφούσης, θεωρούσης δέ, ὑφίστανται αἱ	τῶν	σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί
[3, 8, 2]	ἐχρῆν συννοοῦντας, ὡς καὶ ἐπὶ	τῶν	τὰς τέχνας τὰς τοιαύτας μετιόντων
[3, 8, 4]	θεωρούσης δέ, ὑφίστανται αἱ τῶν	σωμάτων	γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί μοι
[3, 8, 3]	ὁ συνὼν τῇ πράξει καὶ	ἐπιστατῶν	οὐκ ἂν εἴη πρᾶξις. Εἰ
[3, 8, 4]	γένεσις ἡ ἐμὴ ἐκείνων οὐδὲν	πραξάντων,	ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων λόγων καὶ
[3, 8, 9]	διακρινεῖ. Καὶ οὕτως οὐδὲν τῶν	πάντων,	ἀλλὰ πρὸ τῶν πάντων. ~Τί
[3, 8, 9]	πάντων· εἰ δὲ πρότερον τῶν	πάντων,	ἄλλα μὲν τὰ πάντα, ἄλλο
[3, 8, 8]	πᾶς· πᾶς δὲ ὢν καὶ	πάντων.	Δεῖ οὖν αὐτὸν πάντα ὄντα
[3, 8, 9]	ἐνέργεια οὖσα ἐν διεξόδῳ τῶν	πάντων·	διεξόδῳ δὲ οὐ τῇ διεξιούσῃ,
[3, 8, 8]	ἀναμένων τὸ γενέσθαι νοῦς ἐκ	πάντων.	Διὸ καὶ ἄπειρος οὕτως καί,
[3, 8, 9]	ἄλλο δὲ αὐτὸ ἔσται τῶν	πάντων·	εἰ δὲ ἅμα καὶ αὐτὸ
[3, 8, 9]	πάντα συνηθροισμένα, ὕστερον ἔσται τῶν	πάντων·	εἰ δὲ πρότερον τῶν πάντων,
[3, 8, 9]	ἤτοι καθ᾽ ἓν ἕκαστον τῶν	πάντων	ἐκεῖνο ἔσται ἢ ὁμοῦ πάντα.
[3, 8, 10]	~Τί δὴ ὄν; Δύναμις τῶν	πάντων·	ἧς μὴ οὔσης οὐδ᾽ ἂν
[3, 8, 9]	τὰ πάντα οὐδέ τι τῶν	πάντων,	ἵνα γεννήσῃ τὰ πάντα, καὶ
[3, 8, 9]	ἀρχὴν εἶναι καὶ εἶναι πρὸ	πάντων,	ἵνα ἦ μετ᾽ αὐτὸ καὶ
[3, 8, 8]	οὖν αὐτὸν πάντα ὄντα καὶ	πάντων	καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν
[3, 8, 11]	δὴ νοῦ καλοῦ ὄντος καὶ	πάντων	καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ
[3, 8, 9]	καὶ ἀρχὴ νοῦ καὶ τῶν	πάντων.	Οὐ γὰρ ἀρχὴ τὰ πάντα,
[3, 8, 9]	Τὸ δὲ καθ᾽ ἕκαστον τῶν	πάντων	πρῶτον μὲν τὸ αὐτὸ ἔσται
[3, 8, 9]	τῶν πάντων, ἀλλὰ πρὸ τῶν	πάντων.	~Τί δὴ ὄν; Δύναμις τῶν
[3, 8, 5]	ποιεῖ ἐν παιγνίῳ ἴνδαλμα ἔχοντι	ἁπάντων·	ἄλλως μέντοι ταῦτα ὥσπερ ἀμυδρὰ
[3, 8, 10]	δὲ τὸ τῶν κατ᾽ ἀλήθειαν	ὄντων	ἕν, τὴν ἀρχὴν καὶ πηγὴν
[3, 8, 7]	ἦν τῶν πρώτων ἐν θεωρίαι	ὄντων	καὶ τὰ ἄλλα πάντα ἐφίεσθαι
[3, 8, 4]	ἐμὴ ἐκείνων οὐδὲν πραξάντων, ἀλλ᾽	ὄντων	μειζόνων λόγων καὶ θεωρούντων αὑτοὺς
[3, 8, 7]	καὶ αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις μιμήσεις	ὄντων	οὖσαι ποιοῦντα δείκνυσι τέλος ποιούμενα
[3, 8, 11]	καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν τῶν	ὄντων	περιλαβόντος φύσιν, οὗ καὶ ὁ
[3, 8, 7]	ποιοῦντι. Καὶ οἱ ἐρῶντες δὲ	ἰδόντων	καὶ πρὸς εἶδος σπευδόντων. ~Ταῦτα
[3, 8, 8]	τῶν ἐγνωσμένων ἅτε εἰς νοῦν	σπευδόντων,	ἐπὶ τούτου δηλονότι ἤδη ἓν
[3, 8, 7]	δὲ ἰδόντων καὶ πρὸς εἶδος	σπευδόντων.	~Ταῦτα μὲν οὕτω. Τῆς δὲ
[3, 8, 8]	πρὸς τὸ αὐτὸ τῷ ὑποκειμένῳ	ἰόντων	τῶν ἐγνωσμένων ἅτε εἰς νοῦν
[3, 8, 2]	τῶν τὰς τέχνας τὰς τοιαύτας	μετιόντων	{ὅτι} δεῖ τι ἐν αὐτοῖς
[3, 8, 2]	δὴ δεῖται τῶν μὲν ὡς	μενόντων,	τῶν δὲ ὡς κινουμένων ἡ
[3, 8, 7]	ὅλως μιμήματα ὄντα ἕκαστα τῶν	ποιούντων	θεωρήματα ποιεῖ καὶ εἴδη, καὶ
[3, 8, 4]	ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων λόγων καὶ	θεωρούντων	αὑτοὺς ἐγὼ γεγέννημαι. Τί οὖν
[3, 8, 7]	αἵ τε ἐν τοῖς πραττομένοις,	θεωρούντων	εἰσὶν ἐκ τοῦ θεωρητοῦ παραφορᾶι·
[3, 8, 7]	καὶ τὰ ἐξ ἐκείνων γενόμενα	θεωρούντων	ἐκείνων καὶ αὐτὰ θεωρήματα, τὰ
[3, 8, 1]	οὐδεὶς ἐν τῷ παίζειν τὰ	αὐτῶν	γενήσεται. Ἆρ᾽ οὖν καὶ ἡμεῖς
[3, 8, 10]	μὴ ζωῆς, τὸ ὑπὲρ πάντα	αὐτῶν	εἶναι. Εἰ δὲ ἀφελὼν τὸ
[3, 8, 2]	μένον διὰ χειρῶν ποιήσουσιν ἃ	αὐτῶν	ἔργα, ἐπὶ τὸ τοιοῦτον ἀνελθεῖν
[3, 8, 1]	δένδρων καὶ ὅλως φυτῶν τίς	αὐτῶν	ἡ θεωρία, καὶ πῶς τὰ
[3, 8, 6]	τοῦτο δὲ οὐχ ἵνα ἔξω	αὐτῶν,	οὐδ᾽ ἵνα μὴ ἔχωσιν, ἀλλ᾽
[3, 8, 11]	πρώτως ἔχει. Τὸ δὲ πρὸ	αὐτῶν	οὔτε δεῖται οὔτε ἔχει· ἢ
[3, 8, 10]	οἷον ἑκάστους εἰδότας οἷ ἀφήσουσιν	αὐτῶν	τὰ ῥεύματα· ἢ ζωὴν φυτοῦ
[3, 8, 9]	δύο, τὸ πρότερον τῶν δύο	τούτων	ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Τί οὖν
[3, 8, 7]	ἡ γνῶσις, καὶ ἔτι πρὸ	τούτων	ἡ φύσις τὸ θεώρημα τὸ
[3, 8, 10]	Ἤ ἐστι μὲν τὸ μηδὲν	τούτων	ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο μέντοι,
[3, 8, 1]	αὐτῆς καὶ δένδρων καὶ ὅλως	φυτῶν	τίς αὐτῶν ἡ θεωρία, καὶ
[3, 8, 7]	δῆλον, ὡς ἀναγκαῖον ἦν τῶν	πρώτων	ἐν θεωρίαι ὄντων καὶ τὰ
[3, 8, 2]	δύναται ἄλλον, ὁ δὲ ζωὴν	ἔχων	ὁ τοῦ ποιήσαντος τὴν μορφὴν
[3, 8, 2]	καὶ αὐτὸς τὴν αὐτὴν δύναμιν	ἔχων	ποιεῖ ἐν τῷ γενομένῳ. ~Πῶς
[3, 8, 10]	Καὶ βαλὼν πρὸς αὐτὸ καὶ	τυχὼν	ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει μᾶλλον