Ennéade, livre, chap.
[3, 8, 3]	ποιῶν θεωρίας τινὸς ἂν ἐφάπτοιτο;	Ἤ,	εἰ μένων ποιεῖ καὶ ἐν
[3, 8, 10]	ἀπιστήσομεν καὶ τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν;	Ἤ	ἐστι μὲν τὸ μηδὲν τούτων
[3, 8, 4]	εἴτε τις βούλεται σύνεσίν τινα	ἢ	αἴσθησιν αὐτῇ διδόναι, οὐχ οἵαν
[3, 8, 9]	γὰρ αὖ ἢ νοοῦν ἔσται	ἢ	ἀνόητόν τι. Νοοῦν μὲν οὖν
[3, 8, 4]	τὴν ποίησιν καὶ τὴν πρᾶξιν	ἢ	ἀσθένειαν θεωρίας ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν
[3, 8, 11]	δεῖται· διὸ οὐδέν ἐστιν αὐτῷ	ἢ	αὐτό. Φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν
[3, 8, 2]	δημιουργουμένη ὕλη ἥκει τοῦτο φέρουσα,	ἢ	γίνεται τοιαύτη ἡ μὴ ποιότητα
[3, 8, 9]	ἐστιν ὃ κομιούμεθα νοῦν παραστησάμενοι;	Ἢ	δεῖ τὸν νοῦν οἷον εἰς
[3, 8, 7]	μὲν αἰσθήσει τὰ δὲ γνώσει	ἢ	δόξῃ, καὶ αἱ πράξεις τὸ
[3, 8, 2]	κινούμενον, αὐτῆς δὲ οὐδὲν κινούμενον	ἢ	ἐκεῖνο οὐκ ἔσται τὸ κινοῦν
[3, 8, 11]	τὸ ἀγαθόν, τί ἔδει ὁρᾶν	ἢ	ἐνεργεῖν ὅλως; Τὰ μὲν γὰρ
[3, 8, 10]	οἷ ἀφήσουσιν αὐτῶν τὰ ῥεύματα·	ἢ	ζωὴν φυτοῦ μεγίστου διὰ παντὸς
[3, 8, 6]	Καὶ τῷ μὲν μᾶλλον ἔχειν	ἢ	ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα, καὶ τῷ
[3, 8, 5]	τὸ θεώρημα. Διὰ τοῦτο δέ·	{ἢ	καὶ διὰ τοῦτο} πανταχοῦ· ποῦ
[3, 8, 1]	παίζοντες ἐν τῷ παρόντι θεωροῦμεν;	Ἢ	καὶ ἡμεῖς καὶ πάντες ὅσοι
[3, 8, 10]	τῆς πολλῆς. Καὶ θαῦμα οὐδέν.	Ἢ	καὶ θαῦμα, πῶς τὸ πλῆθος
[3, 8, 9]	ὥσπερ εἰ φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν	ἢ	καὶ μετὰ τῆς ἐρημίας καὶ
[3, 8, 2]	ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ κηροπλάσται	{ἢ	κοροπλάθαι} εἰς οὓς δὴ καὶ
[3, 8, 6]	λόγῳ οὔσῃ, τί ἂν ἄλλο	ἢ	λόγος σιωπῶν εἴη; Καὶ μᾶλλον,
[3, 8, 9]	αὐτὸ φαντασθησόμεθα; Καὶ γὰρ αὖ	ἢ	νοοῦν ἔσται ἢ ἀνόητόν τι.
[3, 8, 9]	ἕκαστον τῶν πάντων ἐκεῖνο ἔσται	ἢ	ὁμοῦ πάντα. Εἰ μὲν οὖν
[3, 8, 9]	κωλύει τὸ νοητὸν αὐτὸ εἶναι;	Ἢ	ὅτι καὶ τὸ νοητὸν συνέζευκτο
[3, 8, 8]	αὖ πολλὰ τοῦτο τὸ ἕν;	Ἢ	ὅτι οὐχ ἓν θεωρεῖ. Ἐπεὶ
[3, 8, 11]	αὐτῶν οὔτε δεῖται οὔτε ἔχει·	ἢ	οὐκ ἂν τὸ ἀγαθὸν ἦν.
[3, 8, 9]	τι καὶ παρ᾽ ἡμῖν αὐτοῦ·	ἢ	οὐκ ἔστιν, ὅπου μὴ ἔστιν,
[3, 8, 4]	τὴν πρᾶξιν ἢ ἀσθένειαν θεωρίας	ἢ	παρακολούθημα· ἀσθένειαν μέν, εἰ μηδέν
[3, 8, 11]	ἄρα ὁ τοιοῦτον ὑποστήσας ζητεῖν,	{ἢ	ποῦ} ἢ πῶς, ὁ τοιοῦτον
[3, 8, 5]	ἐμφανοῦς καὶ τῆς ἔξωθεν θεωρίας	ἢ	πράξεως δεῖται, καὶ ψυχὴ δὲ
[3, 8, 5]	δὲ ἡ ἐνέργεια ἐκ θεωρίας	ἢ	πράξεως, πρᾶξις δὲ οὔπω ἦν
[3, 8, 1]	ἀνάσχοιτο τὸ παράδοξον τοῦ λόγου;	Ἢ	πρὸς ἡμᾶς αὐτοῦ γινομένου κίνδυνος
[3, 8, 3]	εἰ καὶ αὐτὸς τεθεωρηκὼς αὑτόν;	ἢ	πῶς; ἔστι μὲν γὰρ ἀποτέλεσμα
[3, 8, 11]	τοιοῦτον ὑποστήσας ζητεῖν, {ἢ ποῦ}	ἢ	πῶς, ὁ τοιοῦτον παῖδα γεννήσας
[3, 8, 1]	τις παῖς εἴτε ἀνὴρ παίζει	ἢ	σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν
[3, 8, 2]	πόδες οὔτε τι ὄργανον ἐπακτὸν	ἢ	σύμφυτον, ὕλης δὲ δεῖ, {ἐφ᾽
[3, 8, 4]	ἐπὶ τῶν ἄλλων τὴν αἴσθησιν	ἢ	τὴν σύνεσιν, ἀλλ᾽ οἷον εἴ
[3, 8, 2]	φυσικῆς ποιήσεως. Ποῖος γὰρ ὠθισμὸς	ἢ	τίς μοχλεία χρώματα ποικίλα καὶ
[3, 8, 1]	πάντες ὅσοι παίζουσι τοῦτο ποιοῦσιν	ἢ	τούτου γε παίζουσιν ἐφιέμενοι. Καὶ
[3, 8, 6]	τῷ μὲν μᾶλλον ἔχειν ἢ	ἡ	φύσις ἡσυχαιτέρα, καὶ τῷ πλέον
[3, 8, 2]	γὰρ δεῖ αὐτῇ ὕλης θερμῆς	ἢ	ψυχρᾶς; Ἡ γὰρ ὑποκειμένη καὶ
[3, 8, 9]	πάντα, καὶ ἵνα μὴ πλῆθος	ἦ,	ἀλλὰ τοῦ πλήθους ἀρχή· τοῦ
[3, 8, 5]	τέχνη ποιεῖ· ὅταν ἑκάστη πλήρης	ἦ,	ἄλλην οἵαν μικρὰν τέχνην ποιεῖ
[3, 8, 9]	καὶ εἶναι πρὸ πάντων, ἵνα	ἦ	μετ᾽ αὐτὸ καὶ τὰ πάντα.
[3, 8, 4]	αὐτοῖς ὡς οἷόν τε πρᾶξις	ἦ.	Πανταχοῦ δὴ ἀνευρήσομεν τὴν ποίησιν
[3, 8, 8]	ὄντα. Εἰ τοίνυν ἡ ζωὴ	ἡ	ἀληθεστάτη νοήσει ζωή ἐστιν, αὕτη
[3, 8, 8]	δὲ ταὐτὸν τῇ ἀληθεστάτῃ νοήσει,	ἡ	ἀληθεστάτη νόησις ζῇ καὶ ἡ
[3, 8, 10]	ἑαυτῆς ἑτέρας οὔσης. Διὸ καὶ	ἡ	ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽ ἕν. Καὶ
[3, 8, 6]	δὲ θεώρημα καὶ θεωρία ἐκεῖνο.	~Ἡ	ἄρα πρᾶξις ἕνεκα θεωρίας καὶ
[3, 8, 7]	ἐφίεσθαι τούτου, εἴπερ τέλος ἅπασιν	ἡ	ἀρχή. Ἐπεὶ καί, ὅταν τὰ
[3, 8, 10]	φυτοῦ ἕν τοῦτο δὲ καὶ	ἡ	ἀρχὴ ἡ μένουσα καὶ τὸ
[3, 8, 10]	γὰρ μερίζεται εἰς τὸ πᾶν	ἡ	ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν ἂν
[3, 8, 2]	μενόντων, τῶν δὲ ὡς κινουμένων	ἡ	γὰρ ὕλη τὸ κινούμενον, αὐτῆς
[3, 8, 2]	αὐτῇ ὕλης θερμῆς ἢ ψυχρᾶς;	Ἡ	γὰρ ὑποκειμένη καὶ δημιουργουμένη ὕλη
[3, 8, 5]	φύσεως εἰπόντες ὃν τρόπον θεωρία	ἡ	γένεσις, ἐπὶ τὴν ψυχὴν τὴν
[3, 8, 4]	ἐκεῖνοί εἰσιν ἐκ θεωρίας καὶ	ἡ	γένεσις ἡ ἐμὴ ἐκείνων οὐδὲν
[3, 8, 7]	πρότερον αἱ αἰσθήσεις, αἷς τέλος	ἡ	γνῶσις, καὶ ἔτι πρὸ τούτων
[3, 8, 8]	ἀλλ᾽ ἡ μὲν φυτικὴ νόησις,	ἡ	δὲ αἰσθητική, ἡ δὲ ψυχική.
[3, 8, 4]	γὰρ αὐτῆς εἰς θέαν ἐναργεστέρα,	ἡ	δὲ εἴδωλον θεωρίας ἄλλης. Ταύτῃ
[3, 8, 1]	θεωρίαν ἕλκουσα πρὸς τὸ ἔξω,	ἡ	δὲ ἑκούσιος λεγομένη ἐπ᾽ ἔλαττον
[3, 8, 8]	ἄλλης ἀμυδροτέρα, ὥσπερ καὶ ζωή.	Ἡ	δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη καὶ πρώτη
[3, 8, 3]	σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ μήπω ἔχειν;	Ἡ	δὲ ἔχει, καὶ διὰ τοῦτο
[3, 8, 6]	θεωρεῖ τῷ ἀπολειφθέντι αὐτῆς μέρει·	ἡ	δὲ στᾶσα ἐν αὑτῇ ἧττον
[3, 8, 8]	φυτικὴ νόησις, ἡ δὲ αἰσθητική,	ἡ	δὲ ψυχική. Πῶς οὖν νοήσεις;
[3, 8, 4]	ἐκ θεωρίας καὶ ἡ γένεσις	ἡ	ἐμὴ ἐκείνων οὐδὲν πραξάντων, ἀλλ᾽
[3, 8, 6]	ὡς πληρωθεῖσα, καὶ ἡ θεωρία	ἡ	ἐν τῷ τοιούτῳ τῷ πιστεύειν
[3, 8, 5]	ἕτερον τοῦ ὑστέρου, ἥκει δὲ	ἡ	ἐνέργεια ἐκ θεωρίας ἢ πράξεως,
[3, 8, 5]	φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν καὶ	ἡ	ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς καὶ
[3, 8, 8]	ζωὴ δευτέρα νόησις δευτέρα καὶ	ἡ	ἐσχάτη ζωὴ ἐσχάτη νόησις. Πᾶσα
[3, 8, 7]	τέλος ἔχουσιν εἰς γνῶσιν καὶ	ἡ	ἔφεσις γνώσεως καὶ αἱ γεννήσεις
[3, 8, 11]	ὥστε ἐν μὲν τῷ νῷ	ἡ	ἔφεσις καὶ ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ
[3, 8, 8]	τὰ πάντα ὄντα. Εἰ τοίνυν	ἡ	ζωὴ ἡ ἀληθεστάτη νοήσει ζωή
[3, 8, 6]	οὐδὲν ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα, καὶ	ἡ	θεωρία ἡ ἐν τῷ τοιούτῳ
[3, 8, 6]	ἐναργεστέρα ἡ πίστις, ἡσυχαιτέρα καὶ	ἡ	θεωρία, ἧι μᾶλλον εἰς ἓν
[3, 8, 1]	καὶ ὅλως φυτῶν τίς αὐτῶν	ἡ	θεωρία, καὶ πῶς τὰ παρ᾽
[3, 8, 8]	ἡ ἀληθεστάτη νόησις ζῇ καὶ	ἡ	θεωρία καὶ τὸ θεώρημα τὸ
[3, 8, 5]	Καὶ γὰρ οὐκ ἔχει πέρας	ἡ	θεωρία οὐδὲ τὸ θεώρημα. Διὰ
[3, 8, 6]	θεωρήματος· ὥστε καὶ τοῖς πράττουσιν	ἡ	θεωρία τέλος, καὶ οἷον ἐξ
[3, 8, 5]	πράξεως δεῖται, καὶ ψυχὴ δὲ	ἡ	θεωροῦσα καὶ τὸ οὕτω θεωρῆσαν
[3, 8, 11]	νοητοῖς· ἐπεὶ καὶ ἡ ὅρασις	ἡ	κατ᾽ ἐνέργειαν διττὸν ἔχει· πρὶν
[3, 8, 11]	δὲ εἶδος αὐτοῦ {οἷον καὶ	ἡ	κατ᾽ ἐνέργειαν ὅρασις} ὕλη δὲ
[3, 8, 1]	εἰς θεωρίαν τὴν σπουδὴν ἔχειν,	ἡ	μὲν ἀναγκαία καὶ ἐπιπλέον, τὴν
[3, 8, 3]	λόγος, εἴη ἂν αὐτὸς θεωρία.	Ἡ	μὲν γὰρ πρᾶξις γένοιτ᾽ ἂν
[3, 8, 4]	Τί οὖν ταῦτα βούλεται; Ὡς	ἡ	μὲν λεγομένη φύσις ψυχὴ οὖσα,
[3, 8, 6]	μανθάνοντος, ἕως ἂν οἰκεῖον εὕρῃ.	Ἡ	μὲν οὖν ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ
[3, 8, 8]	γάρ πως καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽	ἡ	μὲν φυτικὴ νόησις, ἡ δὲ
[3, 8, 10]	τοῦτο δὲ καὶ ἡ ἀρχὴ	ἡ	μένουσα καὶ τὸ ζώιου ἓν
[3, 8, 2]	τοῦτο φέρουσα, ἢ γίνεται τοιαύτη	ἡ	μὴ ποιότητα ἔχουσα λογωθεῖσα. Οὐ
[3, 8, 11]	πλήρωσις παρὰ τοῦ αἰσθητοῦ καὶ	ἡ	οἷον τελείωσις, τῇ δὲ τοῦ
[3, 8, 11]	δὲ ἐν νοητοῖς· ἐπεὶ καὶ	ἡ	ὅρασις ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν διττὸν
[3, 8, 6]	εἴσω κεῖται. Καὶ ὅσῳ ἐναργεστέρα	ἡ	πίστις, ἡσυχαιτέρα καὶ ἡ θεωρία,
[3, 8, 11]	ἕν. Τῇ μὲν οὖν ὁράσει	ἡ	πλήρωσις παρὰ τοῦ αἰσθητοῦ καὶ
[3, 8, 3]	καὶ ποιεῖ ἧι ταῦτά ἐστιν.	Ἡ	ποίησις ἄρα θεωρία ἡμῖν ἀναπέφανται·
[3, 8, 6]	Ἐν ψυχῇ. Ἀνέκαμψεν οὖν πάλιν	ἡ	πρᾶξις εἰς θεωρίαν· ὃ γὰρ
[3, 8, 4]	αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους, ὅταν	ἡ	πρόθεσις αὐτοῖς ὡς οἷόν τε
[3, 8, 8]	πρῶτος νοῦς εἷς. Νόησις οὖν	ἡ	πρώτη ζωὴ καὶ ζωὴ δευτέρα
[3, 8, 10]	πάντα, οὐδ᾽ ἂν νοῦς ζωὴ	ἡ	πρώτη καὶ πᾶσα. Τὸ δὲ
[3, 8, 5]	πρὸ ταύτης ἐλθόντες λέγωμεν, ὡς	ἡ	ταύτης θεωρία καὶ τὸ φιλομαθὲς
[3, 8, 5]	γενομένην ἄλλο θεώρημα ποιῆσαι· οἷον	ἡ	τέχνη ποιεῖ· ὅταν ἑκάστη πλήρης
[3, 8, 10]	ζωὴν αἴτιον ζωῆς· οὐ γὰρ	ἡ	τῆς ζωῆς ἐνέργεια τὰ πάντα
[3, 8, 2]	πῦρ δεῖ προσελθεῖν, ἵνα πῦρ	ἡ	ὕλη γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ
[3, 8, 3]	δ᾽ ἐν τῇ φύσει καὶ	ἡ	φύσις. Ἆρά γε καὶ αὐτὸς
[3, 8, 1]	θεωρίας ἀνάξομεν ἐνέργειαν, καὶ πῶς	ἡ	φύσις, ἣν ἀφάνταστόν φασι καὶ
[3, 8, 7]	γνῶσις, καὶ ἔτι πρὸ τούτων	ἡ	φύσις τὸ θεώρημα τὸ ἐν
[3, 8, 2]	ἔσται τὸ κινοῦν πρώτως, οὐδὲ	ἡ	φύσις τοῦτο, ἀλλὰ τὸ ἀκίνητον
[3, 8, 11]	καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ	αὐγῇ	καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν τῶν
[3, 8, 10]	ἑτέρας οὔσης. Διὸ καὶ ἡ	ἀναγωγὴ	πανταχοῦ ἐφ᾽ ἕν. Καὶ ἐφ᾽
[3, 8, 4]	οἷόν τε πρᾶξις ἦ. Πανταχοῦ	δὴ	ἀνευρήσομεν τὴν ποίησιν καὶ τὴν
[3, 8, 2]	καὶ πᾶσαν μένειν. Οὐ γὰρ	δὴ	δεῖται τῶν μὲν ὡς μενόντων,
[3, 8, 3]	αὕτη ἔχει θεωρίαν; Τὴν μὲν	δὴ	ἐκ λόγου οὐκ ἔχει· λέγω
[3, 8, 2]	κηροπλάσται {ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς	δὴ	καὶ βλέποντες ὠιήθησαν τὴν τῆς
[3, 8, 4]	δὲ εἴδωλον θεωρίας ἄλλης. Ταύτῃ	δὴ	καὶ τὸ γεννηθὲν ὑπ᾽ αὐτῆς
[3, 8, 2]	ἐν τῷ ὅλῳ. Ὁ μὲν	δὴ	λόγος, φαίη ἄν τις, ἀκίνητος,
[3, 8, 11]	πρὸς τὸ εἶδος αὐτοῦ. Τοῦ	δὴ	νοῦ καλοῦ ὄντος καὶ πάντων
[3, 8, 11]	καὶ αὐτῷ γενόμενον ἕνα. Ὡς	δὴ	ὁ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν
[3, 8, 10]	ἀλλὰ πρὸ τῶν πάντων. ~Τί	δὴ	ὄν; Δύναμις τῶν πάντων· ἧς
[3, 8, 5]	ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ μὲν	δὴ	πάντα, ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς καὶ
[3, 8, 1]	θεωρίας καὶ τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες	δὴ	τὴν πρώτην πρὶν ἐπιχειρεῖν σπουδάζειν
[3, 8, 6]	ἀποφαίνει· πρὸς δὲ αὑτὸν ὄψις.	Ἤδη	γὰρ οὗτος πρὸς τὸ ἓν
[3, 8, 6]	καὶ τὸ γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει	ἤδη	γὰρ σπουδαστέον εἰς ἓν τῷ
[3, 8, 10]	ἄλλῃ ῥεῖν ὁμοῦ συνόντας ἔτι,	ἤδη	δὲ οἷον ἑκάστους εἰδότας οἷ
[3, 8, 8]	νοῦν σπευδόντων, ἐπὶ τούτου δηλονότι	ἤδη	ἓν ἄμφω οὐκ οἰκειώσει, ὥσπερ
[3, 8, 2]	τὴν μορφὴν τὴν ὁρωμένην ἔσχατος	ἤδη	καὶ νεκρὸς καὶ οὐκέτι ποιεῖν
[3, 8, 6]	ποιεῖ. Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται	ἤδη	καὶ τὸ παρ᾽ αὑτοῦ πρὸς
[3, 8, 7]	τῶν ποιούντων θεωρήματα ποιεῖ καὶ	εἴδη,	καὶ αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις μιμήσεις
[3, 8, 7]	καὶ ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν	εἴδη	καὶ πολλὰ θεωρήματα καὶ λόγων
[3, 8, 7]	γε κακὸς τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ	εἴδη	ποιοῦντι. Καὶ οἱ ἐρῶντες δὲ
[3, 8, 11]	αὐτῷ παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ ἥκοντος	ἀγαθοειδῆ	ποιοῦντος. Οἷον δὲ ἐνορᾶται ἐπ᾽
[3, 8, 8]	ἀληθεστάτῃ νοήσει, ἡ ἀληθεστάτη νόησις	ζῇ	καὶ ἡ θεωρία καὶ τὸ
[3, 8, 10]	περὶ πᾶν αὐτῆς οἷον ἐν	ῥίζῃ	ἱδρυμένης. Αὕτη τοίνυν παρέσχε μὲν
[3, 8, 6]	οὖν ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ καὶ	διατεθῇ,	ὅμως προφέρει καὶ προχειρίζεται οὐ
[3, 8, 7]	πράξεις, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἵνα	θεωρηθῇ,	καὶ τοῦτο καὶ αἱ διανοήσεις
[3, 8, 10]	τις ἐπὶ τὸ ἁπλῶς ἓν	ἔλθῃ·	τοῦτο δὲ οὐκέτι ἐπ᾽ ἄλλο.
[3, 8, 6]	Ἡ μὲν οὖν ψυχή, ὅταν	οἰκειωθῇ	καὶ διατεθῇ, ὅμως προφέρει καὶ
[3, 8, 2]	ὅλῳ. Ὁ μὲν δὴ λόγος,	φαίη	ἄν τις, ἀκίνητος, αὕτη δὲ
[3, 8, 3]	αὐτῷ μένων καί ἐστι λόγος,	εἴη	ἂν αὐτὸς θεωρία. Ἡ μὲν
[3, 8, 9]	μήτε νοητὸν εἴη, τί ἂν	εἴη;	Ἐξ οὗ ὁ νοῦς καὶ
[3, 8, 6]	ἂν ἄλλο ἢ λόγος σιωπῶν	εἴη;	Καὶ μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε
[3, 8, 3]	πράξει καὶ ἐπιστατῶν οὐκ ἂν	εἴη	πρᾶξις. Εἰ οὖν μὴ πρᾶξις
[3, 8, 9]	οὖν μήτε νοῦς μήτε νοητὸν	εἴη,	τί ἂν εἴη; Ἐξ οὗ
[3, 8, 5]	γὰρ οἷόν τε πρὸ θεωρίας	ἀνάγκη	ἀσθενεστέραν μὲν ἑτέραν ἑτέρας εἶναι,
[3, 8, 8]	μὲν φυτικὴ νόησις, ἡ δὲ	αἰσθητική,	ἡ δὲ ψυχική. Πῶς οὖν
[3, 8, 6]	φύσις ἡσυχαιτέρα, καὶ τῷ πλέον	θεωρητικὴ	μᾶλλον, τῷ δὲ μὴ τελέως
[3, 8, 8]	καὶ ἄλλαι· ἀλλ᾽ ἡ μὲν	φυτικὴ	νόησις, ἡ δὲ αἰσθητική, ἡ
[3, 8, 8]	ἡ δὲ αἰσθητική, ἡ δὲ	ψυχική.	Πῶς οὖν νοήσεις; Ὅτι λόγοι.
[3, 8, 8]	πᾶσα ζωὴ νόησίς τις, ἀλλὰ	ἄλλη	ἄλλης ἀμυδροτέρα, ὥσπερ καὶ ζωή.
[3, 8, 2]	ἄν τις, ἀκίνητος, αὕτη δὲ	ἄλλη	παρὰ τὸν λόγον καὶ κινουμένη.
[3, 8, 10]	ἐξ αὐτῆς προεληλυθότας πρὶν ἄλλον	ἄλλῃ	ῥεῖν ὁμοῦ συνόντας ἔτι, ἤδη
[3, 8, 10]	πολλήν, ἔμεινε δὲ αὐτὴ οὐ	πολλὴ	οὖσα, ἀλλ᾽ ἀρχὴ τῆς πολλῆς.
[3, 8, 9]	νοῦ φύσιν τίνι ἂν ἁλίσκοιτο	ἐπιβολῇ	ἀθρόαι; Πρὸς ὃν δεῖ σημῆναι,
[3, 8, 10]	αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει μᾶλλον τῇ	προσβολῇ	συνείς, συνορῶν δὲ τὸ μέγα
[3, 8, 2]	δεῖ προσελθεῖν, ἵνα πῦρ ἡ	ὕλη	γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ καὶ
[3, 8, 11]	καὶ ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν ὅρασις}	ὕλη	δὲ ἐν νοητοῖς· ἐπεὶ καὶ
[3, 8, 2]	Ἡ γὰρ ὑποκειμένη καὶ δημιουργουμένη	ὕλη	ἥκει τοῦτο φέρουσα, ἢ γίνεται
[3, 8, 11]	ἐλθοῦσα. Ἔσται τοίνυν τὸ μὲν	ὕλη,	τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ {οἷον
[3, 8, 2]	δὲ ὡς κινουμένων ἡ γὰρ	ὕλη	τὸ κινούμενον, αὐτῆς δὲ οὐδὲν
[3, 8, 6]	ὃ γενέσθαι ἠθέλησαν, οὐχ ἵνα	μὴ	γνῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι καὶ
[3, 8, 4]	γεωμέτραι θεωροῦντες γράφουσιν· ἀλλ᾽ ἐμοῦ	μὴ	γραφούσης, θεωρούσης δέ, ὑφίστανται αἱ
[3, 8, 8]	θέλων ὡς βέλτιον ἦν αὐτῷ	μὴ	ἐθελῆσαι τοῦτο, δεύτερον γὰρ ἐγένετο
[3, 8, 5]	οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι καὶ	μὴ	εἶναι ὅπου μὴ τὴν ἐνέργειαν
[3, 8, 8]	πᾶν καὶ πάντα· εἰ δὲ	μή,	ἕξει τι μέρος οὐ νοῦν,
[3, 8, 6]	ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι. Διὸ δεῖ	μὴ	ἔξωθεν τὸν λόγον εἶναι, ἀλλ᾽
[3, 8, 4]	λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν	μὴ	ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν
[3, 8, 9]	αὐτοῦ· ἢ οὐκ ἔστιν, ὅπου	μὴ	ἔστιν, οἷς ἐστι μετέχειν αὐτοῦ.
[3, 8, 9]	τὸ ἀληθὲς λέγοντες, ἕως ἂν	μὴ	ἔχωμεν ἐπὶ τί ἐρείδοντες τὴν
[3, 8, 6]	ἵνα ἔξω αὐτῶν, οὐδ᾽ ἵνα	μὴ	ἔχωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα ἔχωσι τὸ
[3, 8, 10]	δυναμένου, μὴ ὄντος, μὴ οὐσίας,	μὴ	ζωῆς, τὸ ὑπὲρ πάντα αὐτῶν
[3, 8, 6]	καὶ οἷον ἐξ εὐθείας ὃ	μὴ	ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν
[3, 8, 4]	τὴν πρᾶξιν ποιοῦνται. Ὅτι γὰρ	μὴ	ἱκανὸν αὐτοῖς τὸ τῆς θεωρίας
[3, 8, 11]	Διὸ οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα	μὴ	καὶ ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο,
[3, 8, 10]	καὶ οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο	μὴ	μενούσης τῆς ἀρχῆς ἐφ᾽ ἑαυτῆς
[3, 8, 9]	οὐδὲ νοῦς ἔσται. Εἰ οὖν	μὴ	νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται τὰ δύο,
[3, 8, 4]	πρᾶξιν φέρονται, ἵνα ἴδωσιν, ὃ	μὴ	νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν ποιῶσι,
[3, 8, 10]	οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου,	μὴ	ὄντος, μὴ οὐσίας, μὴ ζωῆς,
[3, 8, 8]	οὐχ ὡς ἕν· εἰ δὲ	μή,	οὐ γίνεται νοῦς. Ἀλλὰ ἀρξάμενος
[3, 8, 10]	ὄν; Δύναμις τῶν πάντων· ἧς	μὴ	οὔσης οὐδ᾽ ἂν τὰ πάντα,
[3, 8, 10]	αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου, μὴ ὄντος,	μὴ	οὐσίας, μὴ ζωῆς, τὸ ὑπὲρ
[3, 8, 9]	κἀκεῖνα, εἰ ἐθέλοι ἐκεῖνο ὁρᾶν,	μὴ	πάντα νοῦν εἶναι. Ἔστι μὲν
[3, 8, 9]	γεννήσῃ τὰ πάντα, καὶ ἵνα	μὴ	πλῆθος ἦ, ἀλλὰ τοῦ πλήθους
[3, 8, 10]	πρὸ τοῦ πλήθους ἦν ὃ	μὴ	πλῆθος ἦν. Οὐ γὰρ μερίζεται
[3, 8, 2]	φέρουσα, ἢ γίνεται τοιαύτη ἡ	μὴ	ποιότητα ἔχουσα λογωθεῖσα. Οὐ γὰρ
[3, 8, 3]	ἂν εἴη πρᾶξις. Εἰ οὖν	μὴ	πρᾶξις ἀλλὰ λόγος, θεωρία· καὶ
[3, 8, 9]	τὸ νοητόν· εἰ οὖν δεῖ	μὴ	συνεζεῦχθαι τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς
[3, 8, 8]	ἐκεῖνος ὁ ἐξ οὗ, ὅτι	μὴ	σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων. ~Οὗτος
[3, 8, 6]	πλέον θεωρητικὴ μᾶλλον, τῷ δὲ	μὴ	τελέως ἐφιεμένη μᾶλλον ἔχειν τὴν
[3, 8, 5]	γίνεσθαι καὶ μὴ εἶναι ὅπου	μὴ	τὴν ἐνέργειαν τὴν αὐτὴν ἀεί
[3, 8, 10]	οὐκ ἦν τὸ πλῆθος, εἰ	μὴ	τὸ πρὸ τοῦ πλήθους ἦν
[3, 8, 2]	τοιαύτην εἶναι, χρώματα δύνανται ποιεῖν	μὴ	χρώματα ἀλλαχόθεν ἐπάγοντες οἷς ποιοῦσιν.
[3, 8, 3]	ὁ μὲν ἄλλος ἄλλως, ὁ	μὴ	ὡς φύσις ἀλλὰ ψυχή, ὁ
[3, 8, 4]	θεωρίας καὶ ἡ γένεσις ἡ	ἐμὴ	ἐκείνων οὐδὲν πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων
[3, 8, 6]	μᾶλλον, τῷ δὲ μὴ τελέως	ἐφιεμένη	μᾶλλον ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος
[3, 8, 2]	θερμῆς ἢ ψυχρᾶς; Ἡ γὰρ	ὑποκειμένη	καὶ δημιουργουμένη ὕλη ἥκει τοῦτο
[3, 8, 1]	τὸ ἔξω, ἡ δὲ ἑκούσιος	λεγομένη	ἐπ᾽ ἔλαττον μέν, ὅμως δὲ
[3, 8, 4]	ταῦτα βούλεται; Ὡς ἡ μὲν	λεγομένη	φύσις ψυχὴ οὖσα, γέννημα ψυχῆς
[3, 8, 4]	φύσει γενόμενον θεώρημα, καί μοι	γενομένῃ	ἐκ θεωρίας τῆς ὡδὶ τὴν
[3, 8, 1]	δὲ καὶ αὕτη ἐφέσει θεωρίας	γινομένη.	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν ὕστερον· νῦν
[3, 8, 6]	ἀπολείπουσα δὲ καὶ ἐν ἄλλοις	γινομένη,	εἶτ᾽ ἐπανιοῦσα πάλιν, θεωρεῖ τῷ
[3, 8, 2]	ψυχρᾶς; Ἡ γὰρ ὑποκειμένη καὶ	δημιουργουμένη	ὕλη ἥκει τοῦτο φέρουσα, ἢ
[3, 8, 2]	ἄλλη παρὰ τὸν λόγον καὶ	κινουμένη.	Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι,
[3, 8, 6]	οἷον ἑτέρα αὐτοῦ γίνεται, καὶ	διανοουμένη	βλέπει ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο·
[3, 8, 5]	ἄλλο θεώρημα ποιῆσαι· οἷον ἡ	τέχνη	ποιεῖ· ὅταν ἑκάστη πλήρης ἦ,
[3, 8, 7]	αἰσθήσει τὰ δὲ γνώσει ἢ	δόξῃ,	καὶ αἱ πράξεις τὸ τέλος
[3, 8, 4]	ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι καὶ αὐτὸν	σιωπῇ,	ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ καὶ οὐκ
[3, 8, 6]	τοῦ μανθάνοντος, ἕως ἂν οἰκεῖον	εὕρῃ.	Ἡ μὲν οὖν ψυχή, ὅταν
[3, 8, 11]	ἰδόντα καὶ τοῦτον καὶ ὡς	χρὴ	εἰς αὐτὸν εἰσδύντα καὶ αὐτῷ
[3, 8, 11]	ποιήσαντα ἐνθυμεῖται καὶ ζητεῖ, οὕτω	χρὴ	καὶ τὸν νοητὸν κόσμον ὃς
[3, 8, 8]	Ἐπεὶ καὶ ὅταν τὸ ἓν	θεωρῇ,	οὐχ ὡς ἕν· εἰ δὲ
[3, 8, 11]	σκιὰ καὶ εἰκών, καὶ ἐν	πάσῃ	ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον
[3, 8, 5]	γὰρ οὐχί; Ἐπεὶ καὶ ἐν	πάσῃ	ψυχῇ τὸ αὐτό. Οὐ γὰρ
[3, 8, 9]	οὐδέ τι τῶν πάντων, ἵνα	γεννήσῃ	τὰ πάντα, καὶ ἵνα μὴ
[3, 8, 6]	γὰρ ἐν ψυχῇ λαμβάνει λόγῳ	οὔσῃ,	τί ἂν ἄλλο ἢ λόγος
[3, 8, 9]	οὐ τῇ διεξιούσῃ, ἀλλὰ τῇ	διεξελθούσῃ.	Εἴπερ οὖν καὶ ζωή ἐστι
[3, 8, 9]	πάντων· διεξόδῳ δὲ οὐ τῇ	διεξιούσῃ,	ἀλλὰ τῇ διεξελθούσῃ. Εἴπερ οὖν
[3, 8, 8]	ζωή ἐστιν, αὕτη δὲ ταὐτὸν	τῇ	ἀληθεστάτῃ νοήσει, ἡ ἀληθεστάτη νόησις
[3, 8, 4]	δὲ ἐν ὧι ἔστιν, ἐν	τῇ	αὑτῆς στάσει καὶ οἷον συναισθήσει,
[3, 8, 11]	αἰσθητοῦ καὶ ἡ οἷον τελείωσις,	τῇ	δὲ τοῦ νοῦ ὄψει τὸ
[3, 8, 9]	δὲ οὐ τῇ διεξιούσῃ, ἀλλὰ	τῇ	διεξελθούσῃ. Εἴπερ οὖν καὶ ζωή
[3, 8, 9]	τῶν πάντων· διεξόδῳ δὲ οὐ	τῇ	διεξιούσῃ, ἀλλὰ τῇ διεξελθούσῃ. Εἴπερ
[3, 8, 4]	οἷον εἴ τις τὴν καθύπνου	τῇ	ἐγρηγορότος προσεικάσειε. Θεωροῦσα γὰρ θεώρημα
[3, 8, 11]	γέγονε καὶ τὰ δύο ἕν.	Τῇ	μὲν οὖν ὁράσει ἡ πλήρωσις
[3, 8, 3]	λόγος καὶ αὐτὸς ὁ συνὼν	τῇ	πράξει καὶ ἐπιστατῶν οὐκ ἂν
[3, 8, 10]	ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει μᾶλλον	τῇ	προσβολῇ συνείς, συνορῶν δὲ τὸ
[3, 8, 6]	πρώτως εἶχε καὶ καταμανθάνει, καὶ	τῇ	προχειρίσει οἷον ἑτέρα αὐτοῦ γίνεται,
[3, 8, 4]	αὑτῆς στάσει καὶ οἷον συναισθήσει,	τῇ	συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ
[3, 8, 5]	ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ, τὸ δὲ	τῇ	τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ μεταλήψει μεταλαμβάνον
[3, 8, 3]	ἀλλὰ ψυχή, ὁ δ᾽ ἐν	τῇ	φύσει καὶ ἡ φύσις. Ἆρά
[3, 8, 6]	τὸν λόγον εἶναι, ἀλλ᾽ ἑνωθῆναι	τῇ	ψυχῇ τοῦ μανθάνοντος, ἕως ἂν
[3, 8, 8]	Εἰ τοίνυν ἡ ζωὴ ἡ	ἀληθεστάτη	νοήσει ζωή ἐστιν, αὕτη δὲ
[3, 8, 8]	ἐστιν, αὕτη δὲ ταὐτὸν τῇ	ἀληθεστάτῃ	νοήσει, ἡ ἀληθεστάτη νόησις ζῇ
[3, 8, 8]	ταὐτὸν τῇ ἀληθεστάτῃ νοήσει, ἡ	ἀληθεστάτη	νόησις ζῇ καὶ ἡ θεωρία
[3, 8, 8]	δευτέρα νόησις δευτέρα καὶ ἡ	ἐσχάτη	ζωὴ ἐσχάτη νόησις. Πᾶσα οὖν
[3, 8, 8]	δευτέρα καὶ ἡ ἐσχάτη ζωὴ	ἐσχάτη	νόησις. Πᾶσα οὖν ζωὴ τοῦ
[3, 8, 5]	οἷον ἡ τέχνη ποιεῖ· ὅταν	ἑκάστη	πλήρης ἦ, ἄλλην οἵαν μικρὰν
[3, 8, 3]	τὸ σκοπεῖσθαι περὶ τῶν ἐν	αὐτῇ.	Διὰ τί οὖν ζωή τις
[3, 8, 4]	βούλεται σύνεσίν τινα ἢ αἴσθησιν	αὐτῇ	διδόναι, οὐχ οἵαν λέγομεν ἐπὶ
[3, 8, 4]	γὰρ θεώρημα αὐτῆς ἀναπαύεται γενόμενον	αὐτῇ	ἐκ τοῦ ἐν αὑτῇ καὶ
[3, 8, 1]	ἄλογον εἶναι, θεωρίαν τε ἐν	αὐτῇ	ἔχει καὶ ἃ ποιεῖ διὰ
[3, 8, 6]	πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι μέντοι καὶ	αὐτὴ	ἡσύχως ἃ προφέρει. Ἃ μὲν
[3, 8, 3]	ἐστι τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν	αὐτῇ	καὶ ὅσον ἐστὶ τοῦτό ἐστι
[3, 8, 4]	αὐτὴν εἶδεν ὡς οἷόν τε	αὐτῇ	καὶ οὐκέτι ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα
[3, 8, 7]	φύσις τὸ θεώρημα τὸ ἐν	αὐτῇ	καὶ τὸν λόγον ποιεῖ ἄλλον
[3, 8, 3]	καὶ ποιεῖ. Τὸ οὖν εἶναι	αὐτῇ	ὅ ἐστι τοῦτό ἐστι τὸ
[3, 8, 10]	οὖσα πρώτη, ἀλλ᾽ ὥσπερ προχυθεῖσα	αὐτὴ	οἷον ἐκ πηγῆς. Νόησον γὰρ
[3, 8, 10]	φυτῷ τὴν πολλήν, ἔμεινε δὲ	αὐτὴ	οὐ πολλὴ οὖσα, ἀλλ᾽ ἀρχὴ
[3, 8, 2]	καὶ εἴδους· τί γὰρ δεῖ	αὐτῇ	ὕλης θερμῆς ἢ ψυχρᾶς; Ἡ
[3, 8, 6]	μέρει· ἡ δὲ στᾶσα ἐν	αὑτῇ	ἧττον τοῦτο ποιεῖ. Διὸ ὁ
[3, 8, 4]	γενόμενον αὐτῇ ἐκ τοῦ ἐν	αὑτῇ	καὶ σὺν αὑτῇ μένειν καὶ
[3, 8, 4]	τοῦ ἐν αὑτῇ καὶ σὺν	αὑτῇ	μένειν καὶ θεώρημα εἶναι· καὶ
[3, 8, 2]	λόγος, φαίη ἄν τις, ἀκίνητος,	αὕτη	δὲ ἄλλη παρὰ τὸν λόγον
[3, 8, 9]	ἀλλ᾽ ἐξ ἀρχῆς τὰ πάντα,	αὕτη	δὲ οὐκέτι τὰ πάντα οὐδέ
[3, 8, 8]	ἡ ἀληθεστάτη νοήσει ζωή ἐστιν,	αὕτη	δὲ ταὐτὸν τῇ ἀληθεστάτῃ νοήσει,
[3, 8, 1]	ἔλαττον μέν, ὅμως δὲ καὶ	αὕτη	ἐφέσει θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ ταῦτα
[3, 8, 3]	καὶ θεωρήσαντός τινος. Πῶς δὲ	αὕτη	ἔχει θεωρίαν; Τὴν μὲν δὴ
[3, 8, 8]	καὶ ζωή. Ἡ δὲ ἐναργεστέρα·	αὕτη	καὶ πρώτη ζωὴ καὶ πρῶτος
[3, 8, 6]	ἄλλο ὂν ἄλλο· καίτοι καὶ	αὕτη	λόγος ἦν καὶ οἷον νοῦς,
[3, 8, 10]	αὐτῆς οἷον ἐν ῥίζῃ ἱδρυμένης.	Αὕτη	τοίνυν παρέσχε μὲν τὴν πᾶσαν
[3, 8, 4]	προτέρας δυνατώτερον ζώσης, ἡσυχῇ ἐν	ἑαυτῇ	θεωρίαν ἔχουσα οὐ πρὸς τὸ
[3, 8, 2]	ἥκει τοῦτο φέρουσα, ἢ γίνεται	τοιαύτη	ἡ μὴ ποιότητα ἔχουσα λογωθεῖσα.
[3, 8, 4]	ἡ δὲ εἴδωλον θεωρίας ἄλλης.	Ταύτῃ	δὴ καὶ τὸ γεννηθὲν ὑπ᾽
[3, 8, 4]	καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει	ταύτῃ	καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽ αὐτὴν
[3, 8, 10]	ζωῆς ἐνέργεια τὰ πάντα οὖσα	πρώτη,	ἀλλ᾽ ὥσπερ προχυθεῖσα αὐτὴ οἷον
[3, 8, 9]	Ἔστι μὲν γὰρ αὐτὸς ζωὴ	πρώτη,	ἐνέργεια οὖσα ἐν διεξόδῳ τῶν
[3, 8, 8]	νοῦς εἷς. Νόησις οὖν ἡ	πρώτη	ζωὴ καὶ ζωὴ δευτέρα νόησις
[3, 8, 8]	Ἡ δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη καὶ	πρώτη	ζωὴ καὶ πρῶτος νοῦς εἷς.
[3, 8, 10]	οὐδ᾽ ἂν νοῦς ζωὴ ἡ	πρώτη	καὶ πᾶσα. Τὸ δὲ ὑπὲρ
[3, 8, 5]	τὸ δὲ τῇ τοῦ μεταλαβόντος	πρώτῃ	μεταλήψει μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι γὰρ
[3, 8, 9]	ὃ οὐκέτι ἐν διεξόδῳ, ἀλλὰ	ἀρχὴ	διεξόδου καὶ ἀρχὴ ζωῆς καὶ
[3, 8, 7]	τούτου, εἴπερ τέλος ἅπασιν ἡ	ἀρχή.	Ἐπεὶ καί, ὅταν τὰ ζῷα
[3, 8, 9]	αὐτὸ καὶ τὰ πάντα, οὐκ	ἀρχὴ	ἔσται. Δεῖ δὲ αὐτὸ ἀρχὴν
[3, 8, 9]	διεξόδῳ, ἀλλὰ ἀρχὴ διεξόδου καὶ	ἀρχὴ	ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ καὶ
[3, 8, 10]	ἕν τοῦτο δὲ καὶ ἡ	ἀρχὴ	ἡ μένουσα καὶ τὸ ζώιου
[3, 8, 9]	ἀριθμὸς δὲ οὗτος, ἀριθμοῦ δὲ	ἀρχὴ	καὶ τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως
[3, 8, 10]	μερίζεται εἰς τὸ πᾶν ἡ	ἀρχή·	μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν ἂν καὶ
[3, 8, 9]	διεξόδου καὶ ἀρχὴ ζωῆς καὶ	ἀρχὴ	νοῦ καὶ τῶν πάντων. Οὐ
[3, 8, 9]	καὶ τῶν πάντων. Οὐ γὰρ	ἀρχὴ	τὰ πάντα, ἀλλ᾽ ἐξ ἀρχῆς
[3, 8, 10]	αὐτὴ οὐ πολλὴ οὖσα, ἀλλ᾽	ἀρχὴ	τῆς πολλῆς. Καὶ θαῦμα οὐδέν.
[3, 8, 10]	τὸ μηδὲν τούτων ὧν ἐστιν	ἀρχή,	τοιοῦτο μέντοι, οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ
[3, 8, 9]	πλῆθος ἦ, ἀλλὰ τοῦ πλήθους	ἀρχή·	τοῦ γὰρ γεννηθέντος πανταχοῦ τὸ
[3, 8, 4]	γέννημα ψυχῆς προτέρας δυνατώτερον ζώσης,	ἡσυχῇ	ἐν ἑαυτῇ θεωρίαν ἔχουσα οὐ
[3, 8, 6]	ἀγαθόν. Τοῦτο δὲ ποῦ; Ἐν	ψυχῇ.	Ἀνέκαμψεν οὖν πάλιν ἡ πρᾶξις
[3, 8, 5]	θεωρίας ἢ πράξεως δεῖται, καὶ	ψυχὴ	δὲ ἡ θεωροῦσα καὶ τὸ
[3, 8, 6]	γνῶσι καὶ παρὸν ἴδωσιν ἐν	ψυχῇ,	δῆλον ὅτι κείμενον θεατόν. Ἐπεὶ
[3, 8, 6]	εἰς θεωρίαν· ὃ γὰρ ἐν	ψυχῇ	λαμβάνει λόγῳ οὔσῃ, τί ἂν
[3, 8, 6]	οἷον ὅταν ἐνόντες λόγοι ἐν	ψυχῇ	μηδὲν ποιῶσι. Διὸ δεῖ μὴ
[3, 8, 3]	ὁ μὴ ὡς φύσις ἀλλὰ	ψυχή,	ὁ δ᾽ ἐν τῇ φύσει
[3, 8, 6]	οἰκεῖον εὕρῃ. Ἡ μὲν οὖν	ψυχή,	ὅταν οἰκειωθῇ καὶ διατεθῇ, ὅμως
[3, 8, 4]	Ὡς ἡ μὲν λεγομένη φύσις	ψυχὴ	οὖσα, γέννημα ψυχῆς προτέρας δυνατώτερον
[3, 8, 5]	οὐχί; Ἐπεὶ καὶ ἐν πάσῃ	ψυχῇ	τὸ αὐτό. Οὐ γὰρ περιγέγραπται
[3, 8, 6]	λόγον εἶναι, ἀλλ᾽ ἑνωθῆναι τῇ	ψυχῇ	τοῦ μανθάνοντος, ἕως ἂν οἰκεῖον
[3, 8, 8]	οὖν ἡ πρώτη ζωὴ καὶ	ζωὴ	δευτέρα νόησις δευτέρα καὶ ἡ
[3, 8, 5]	μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι γὰρ ἀεὶ	ζωὴ	ἐκ ζωῆς· ἐνέργεια γὰρ πανταχοῦ
[3, 8, 9]	τῇ διεξελθούσῃ. Εἴπερ οὖν καὶ	ζωή	ἐστι καὶ διέξοδός ἐστι καὶ
[3, 8, 8]	ἡ ζωὴ ἡ ἀληθεστάτη νοήσει	ζωή	ἐστιν, αὕτη δὲ ταὐτὸν τῇ
[3, 8, 8]	νόησις δευτέρα καὶ ἡ ἐσχάτη	ζωὴ	ἐσχάτη νόησις. Πᾶσα οὖν ζωὴ
[3, 8, 8]	πάντα ὄντα. Εἰ τοίνυν ἡ	ζωὴ	ἡ ἀληθεστάτη νοήσει ζωή ἐστιν,
[3, 8, 8]	ἄλλη ἄλλης ἀμυδροτέρα, ὥσπερ καὶ	ζωή.	Ἡ δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη καὶ
[3, 8, 10]	τὰ πάντα, οὐδ᾽ ἂν νοῦς	ζωὴ	ἡ πρώτη καὶ πᾶσα. Τὸ
[3, 8, 8]	θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ	ζωὴ	καὶ ἓν ὁμοῦ τὰ δύο.
[3, 8, 8]	εἷς. Νόησις οὖν ἡ πρώτη	ζωὴ	καὶ ζωὴ δευτέρα νόησις δευτέρα
[3, 8, 8]	δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη καὶ πρώτη	ζωὴ	καὶ πρῶτος νοῦς εἷς. Νόησις
[3, 8, 8]	νοήσεις; Ὅτι λόγοι. Καὶ πᾶσα	ζωὴ	νόησίς τις, ἀλλὰ ἄλλη ἄλλης
[3, 8, 9]	εἶναι. Ἔστι μὲν γὰρ αὐτὸς	ζωὴ	πρώτη, ἐνέργεια οὖσα ἐν διεξόδῳ
[3, 8, 3]	ἐν αὐτῇ. Διὰ τί οὖν	ζωή	τις οὖσα καὶ λόγος καὶ
[3, 8, 8]	ζωὴ ἐσχάτη νόησις. Πᾶσα οὖν	ζωὴ	τοῦ γένους τούτου καὶ νόησις.

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 5/05/2010