Ennéade, livre, chap.
[3, 8, 7]	ἰδεῖν θέλουσι καὶ ἔτι πρότερον	αἱ	αἰσθήσεις, αἷς τέλος ἡ γνῶσις,
[3, 8, 7]	ἐστι πάντα πληρῶσαι θεωρίας. Καὶ	αἱ	ἁμαρτίαι δέ, αἵ τε ἐν
[3, 8, 7]	καὶ ἡ ἔφεσις γνώσεως καὶ	αἱ	γεννήσεις ἀπὸ θεωρίας εἰς ἀποτελεύτησιν
[3, 8, 7]	θεωρήματα ποιεῖ καὶ εἴδη, καὶ	αἱ	γινόμεναι ὑποστάσεις μιμήσεις ὄντων οὖσαι
[3, 8, 7]	ἵνα θεωρηθῇ, καὶ τοῦτο καὶ	αἱ	διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι καὶ ἔτι
[3, 8, 7]	δὲ γνώσει ἢ δόξῃ, καὶ	αἱ	πράξεις τὸ τέλος ἔχουσιν εἰς
[3, 8, 4]	μὴ γραφούσης, θεωρούσης δέ, ὑφίστανται	αἱ	τῶν σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι.
[3, 8, 7]	θεωρίας. Καὶ αἱ ἁμαρτίαι δέ,	αἵ	τε ἐν τοῖς γινομένοις αἵ
[3, 8, 7]	αἵ τε ἐν τοῖς γινομένοις	αἵ	τε ἐν τοῖς πραττομένοις, θεωρούντων
[3, 8, 5]	ἔστιν ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα μέντοι	ἐᾶι	τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς πρόσθεν}
[3, 8, 2]	Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ κηροπλάσται {ἢ	κοροπλάθαι}	εἰς οὓς δὴ καὶ βλέποντες
[3, 8, 1]	σπουδάζειν εἰ λέγοιμεν πάντα θεωρίας	ἐφίεσθαι	καὶ εἰς τέλος τοῦτο βλέπειν,
[3, 8, 7]	ὄντων καὶ τὰ ἄλλα πάντα	ἐφίεσθαι	τούτου, εἴπερ τέλος ἅπασιν ἡ
[3, 8, 4]	βούλονται αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ	αἰσθάνεσθαι	καὶ τοὺς ἄλλους, ὅταν ἡ
[3, 8, 5]	ἀσθενέστερον μὴν τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον	γίγνεσθαι.	Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα, ὅτι
[3, 8, 6]	ὅταν τύχωσιν οὗ βούλονται, ὃ	γενέσθαι	ἠθέλησαν, οὐχ ἵνα μὴ γνῶσιν,
[3, 8, 8]	τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων τὸ	γενέσθαι	νοῦς ἐκ πάντων. Διὸ καὶ
[3, 8, 5]	μείναντι. Εἰ οὖν πανταχοῦ δεῖ	γίνεσθαι	καὶ μὴ εἶναι ὅπου μὴ
[3, 8, 11]	νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ	κεκορέσθαι	καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον μέν
[3, 8, 3]	δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι τὸ	σκοπεῖσθαί	ἐστι τὸ μήπω ἔχειν; Ἡ
[3, 8, 3]	λέγω δ᾽ ἐκ λόγου τὸ	σκοπεῖσθαι	περὶ τῶν ἐν αὐτῇ. Διὰ
[3, 8, 10]	τοιοῦτο μέντοι, οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ	κατηγορεῖσθαι	δυναμένου, μὴ ὄντος, μὴ οὐσίας,
[3, 8, 9]	νοητόν· εἰ οὖν δεῖ μὴ	συνεζεῦχθαι	τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς ἔσται.
[3, 8, 11]	καὶ εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ	ἀγλαίαι	κειμένου, ὅτι μηδὲν ἀνόητον μηδὲ
[3, 8, 7]	ἀναγκαῖον ἦν τῶν πρώτων ἐν	θεωρίαι	ὄντων καὶ τὰ ἄλλα πάντα
[3, 8, 8]	τῆς ψυχῆς τῆς ἀρίστης, ἀλλ᾽	οὐσίαι	καὶ τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι
[3, 8, 7]	πάντα πληρῶσαι θεωρίας. Καὶ αἱ	ἁμαρτίαι	δέ, αἵ τε ἐν τοῖς
[3, 8, 1]	θεωρίαν τε ἐν αὐτῇ ἔχει	καὶ	ἃ ποιεῖ διὰ θεωρίαν ποιεῖ,
[3, 8, 11]	ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν	καὶ	ἀγαθόν. Ὁ μὲν γὰρ νοῦς
[3, 8, 6]	δῆλον ὅτι κείμενον θεατόν. Ἐπεὶ	καὶ	ἀγαθοῦ χάριν πράττουσι· τοῦτο δὲ
[3, 8, 9]	ὁλοσχερῶς ἔχει ἀτελῶς γὰρ ἂν	καὶ	ἀδιαρθρώτως ἔχοι ἔκ τινος ἄλλου
[3, 8, 8]	καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν	καὶ	ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν γιγνομένων
[3, 8, 11]	ἡ ἔφεσις καὶ ἐφιέμενος ἀεὶ	καὶ	ἀεὶ τυγχάνων, {ἐκεῖ{ νος} δὲ
[3, 8, 7]	δέ ἐστι πάντα πληρῶσαι θεωρίας.	Καὶ	αἱ ἁμαρτίαι δέ, αἵ τε
[3, 8, 7]	γνῶσιν καὶ ἡ ἔφεσις γνώσεως	καὶ	αἱ γεννήσεις ἀπὸ θεωρίας εἰς
[3, 8, 7]	ποιούντων θεωρήματα ποιεῖ καὶ εἴδη,	καὶ	αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις μιμήσεις ὄντων
[3, 8, 7]	ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ, καὶ τοῦτο	καὶ	αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι καὶ
[3, 8, 7]	τὰ δὲ γνώσει ἢ δόξῃ,	καὶ	αἱ πράξεις τὸ τέλος ἔχουσιν
[3, 8, 4]	ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ θεωρεῖν	καὶ	αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς ἄλλους, ὅταν
[3, 8, 8]	ἄλλην. Νοήσεις μὲν γάρ πως	καὶ	ἄλλαι· ἀλλ᾽ ἡ μὲν φυτικὴ
[3, 8, 8]	ἄλλο ἔσται, ὃ οὐκέτι ἄλλο	καὶ	ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο εἶναι
[3, 8, 11]	οὐδὲ τὸ νοεῖν, ἵνα μὴ	καὶ	ἄλλο, καὶ ποιήσῃς δύο, νοῦν
[3, 8, 8]	οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ μόνον.	Καὶ	ἄλλως δὲ ὁ νοῦς οὐχ
[3, 8, 1]	βλέπειν, οὐ μόνον ἔλλογα ἀλλὰ	καὶ	ἄλογα ζῷα καὶ τὴν ἐν
[3, 8, 1]	ἡ φύσις, ἣν ἀφάνταστόν φασι	καὶ	ἄλογον εἶναι, θεωρίαν τε ἐν
[3, 8, 4]	θεωρία ἀσθενὲς θεώρημα ποιεῖ· ἐπεὶ	καὶ	ἄνθρωποι, ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ
[3, 8, 9]	ἢ καὶ μετὰ τῆς ἐρημίας	καὶ	ἀνθρώπους ἐν ὁτῳοῦν τοῦ ἐρήμου
[3, 8, 8]	γενέσθαι νοῦς ἐκ πάντων. Διὸ	καὶ	ἄπειρος οὕτως καί, εἴ τι
[3, 8, 9]	εἰ λέγοιμεν τὸ ἀγαθὸν εἶναι	καὶ	ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι καὶ
[3, 8, 8]	ἐκ τῆς φύσεως ἐπὶ ψυχὴν	καὶ	ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν καὶ
[3, 8, 6]	καὶ θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως.	Καὶ	ἀπολείπουσα δὲ καὶ ἐν ἄλλοις
[3, 8, 9]	μέν, ὅτι πλῆθος ἑνὸς ὕστερον·	καὶ	ἀριθμὸς δὲ οὗτος, ἀριθμοῦ δὲ
[3, 8, 9]	ἐν διεξόδῳ, ἀλλὰ ἀρχὴ διεξόδου	καὶ	ἀρχὴ ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ
[3, 8, 9]	ἀρχὴ διεξόδου καὶ ἀρχὴ ζωῆς	καὶ	ἀρχὴ νοῦ καὶ τῶν πάντων.
[3, 8, 9]	οὖς τὴν φωνὴν κομιεῖ πᾶσαν	καὶ	αὖ οὐ πᾶσαν. Τί οὖν
[3, 8, 11]	πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ	καὶ	αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου καὶ τὴν
[3, 8, 7]	ἐξ ἐκείνων γενόμενα θεωρούντων ἐκείνων	καὶ	αὐτὰ θεωρήματα, τὰ μὲν αἰσθήσει
[3, 8, 6]	τῷ πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι μέντοι	καὶ	αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει. Ἃ
[3, 8, 1]	ἐπ᾽ ἔλαττον μέν, ὅμως δὲ	καὶ	αὕτη ἐφέσει θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ
[3, 8, 6]	ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο· καίτοι	καὶ	αὕτη λόγος ἦν καὶ οἷον
[3, 8, 9]	τῶν πάντων· εἰ δὲ ἅμα	καὶ	αὐτὸ καὶ τὰ πάντα, οὐκ
[3, 8, 8]	τὸ ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι πάντα	καὶ	αὐτό, οὔτε ἐκεῖνος ὁ ἐξ
[3, 8, 4]	νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν ποιῶσι,	καὶ	αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ
[3, 8, 4]	μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ συνιέναι	καὶ	αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ
[3, 8, 3]	καὶ ἡ φύσις. Ἆρά γε	καὶ	αὐτὸς ἐκ θεωρίας; Πάντως μὲν
[3, 8, 3]	τοῦ λόγου· ὁ μέντοι λόγος	καὶ	αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ πράξει
[3, 8, 3]	μὲν ἐκ θεωρίας. Ἀλλ᾽ εἰ	καὶ	αὐτὸς τεθεωρηκὼς αὑτόν; ἢ πῶς;
[3, 8, 2]	ποιήσαντος τὴν μορφὴν ἀδελφὸς ὢν	καὶ	αὐτὸς τὴν αὐτὴν δύναμιν ἔχων
[3, 8, 2]	τὸ τοιοῦτον ἀνελθεῖν τῆς φύσεως	καὶ	αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν
[3, 8, 11]	ὡς χρὴ εἰς αὐτὸν εἰσδύντα	καὶ	αὐτῷ γενόμενον ἕνα. Ὡς δὴ
[3, 8, 10]	τὸ εἶναι λαμβάνοις, θαῦμα ἕξεις.	Καὶ	βαλὼν πρὸς αὐτὸ καὶ τυχὼν
[3, 8, 2]	{ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς δὴ	καὶ	βλέποντες ὠιήθησαν τὴν τῆς φύσεως
[3, 8, 9]	καὶ ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα;	Καὶ	γὰρ αὖ ἢ νοοῦν ἔσται
[3, 8, 6]	λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν ζητοῦσι.	Καὶ	γὰρ αὖ ὅταν τύχωσιν οὗ
[3, 8, 9]	τί ἐρείδοντες τὴν διάνοιαν λέγομεν.	Καὶ	γὰρ αὖ τῆς γνώσεως διὰ
[3, 8, 2]	ἀκίνητον, τοῦτο καὶ ὁ λόγος.	Καὶ	γὰρ εἶδος αὐτὴν δεῖ εἶναι
[3, 8, 4]	καὶ τῶν γειναμένων ὑπάρχει πάθος·	καὶ	γὰρ ἐκεῖνοί εἰσιν ἐκ θεωρίας
[3, 8, 5]	καὶ θεωρία τὴν θεωρίαν ποιεῖ.	Καὶ	γὰρ οὐκ ἔχει πέρας ἡ
[3, 8, 1]	πῶς τὰ παρ᾽ αὐτῆς ποιούμενα	καὶ	γεννώμενα ἐπὶ τὴν τῆς θεωρίας
[3, 8, 8]	ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον	καὶ	γραμμαὶ καὶ τὰ μὲν ἄνω,
[3, 8, 1]	λέγωμεν περί τε γῆς αὐτῆς	καὶ	δένδρων καὶ ὅλως φυτῶν τίς
[3, 8, 2]	ἢ ψυχρᾶς; Ἡ γὰρ ὑποκειμένη	καὶ	δημιουργουμένη ὕλη ἥκει τοῦτο φέρουσα,
[3, 8, 11]	γὰρ ἄλλα περὶ τὸ ἀγαθὸν	καὶ	διὰ τὸ ἀγαθὸν ἔχει τὴν
[3, 8, 3]	μήπω ἔχειν; Ἡ δὲ ἔχει,	καὶ	διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει καὶ
[3, 8, 4]	οὐ δυνάμενοι τὸ θέαμα ἱκανῶς	καὶ	διὰ τοῦτο οὐ πληρούμενοι, ἐφιέμενοι
[3, 8, 5]	θεώρημα. Διὰ τοῦτο δέ· {ἢ	καὶ	διὰ τοῦτο} πανταχοῦ· ποῦ γὰρ
[3, 8, 6]	προχειρίσει οἷον ἑτέρα αὐτοῦ γίνεται,	καὶ	διανοουμένη βλέπει ὡς ἄλλο ὂν
[3, 8, 6]	μὲν οὖν ψυχή, ὅταν οἰκειωθῇ	καὶ	διατεθῇ, ὅμως προφέρει καὶ προχειρίζεται
[3, 8, 9]	Εἴπερ οὖν καὶ ζωή ἐστι	καὶ	διέξοδός ἐστι καὶ πάντα ἀκριβῶς
[3, 8, 10]	ἕν, τὴν ἀρχὴν καὶ πηγὴν	καὶ	δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν καὶ τὸ
[3, 8, 3]	ζωή τις οὖσα καὶ λόγος	καὶ	δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι τὸ
[3, 8, 9]	οὖν νοῦς, ἀνόητον δὲ ἀγνοήσει	καὶ	ἑαυτό· ὥστε τί σεμνόν; Οὐδὲ
[3, 8, 11]	κόσμον ὃς ἐθεάσατο καὶ ἐνεῖδε	καὶ	ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου ποιητὴν τίς
[3, 8, 8]	πάντων. Διὸ καὶ ἄπειρος οὕτως	καί,	εἴ τι ἀπ᾽ αὐτοῦ, οὐκ
[3, 8, 4]	ἀλλὰ τῷ εἶναι θεωρία ποιησάσης.	~Καὶ	εἴ τις δὲ αὐτὴν ἔροιτο
[3, 8, 7]	ἕκαστα τῶν ποιούντων θεωρήματα ποιεῖ	καὶ	εἴδη, καὶ αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις
[3, 8, 2]	εἶναι καὶ οὐκ ἐξ ὕλης	καὶ	εἴδους· τί γὰρ δεῖ αὐτῇ
[3, 8, 1]	μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ μίμησιν	καὶ	εἰκόνα τούτου λαμβάνοντα ἆρ᾽ ἄν
[3, 8, 11]	ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ	καὶ	εἰκών, καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίαι
[3, 8, 9]	Δεῖ δὲ αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι	καὶ	εἶναι πρὸ πάντων, ἵνα ἦ
[3, 8, 8]	τοιοῦτον οἷον τὸ ἀφ᾽ οὗ	καὶ	εἰς ὅ, οὐδ᾽ αὖ τὸ
[3, 8, 8]	οὐδ᾽ αὖ τὸ ἀφ᾽ οὗ	καὶ	εἰς ὃ οἷον τὸ ἀφ᾽
[3, 8, 1]	εἰ λέγοιμεν πάντα θεωρίας ἐφίεσθαι	καὶ	εἰς τέλος τοῦτο βλέπειν, οὐ
[3, 8, 4]	θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν καὶ χάριεν.	Καὶ	εἴτε τις βούλεται σύνεσίν τινα
[3, 8, 5]	πρὸς τὸ ἄνω ἀεὶ πληρούμενον	καὶ	ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ, τὸ δὲ
[3, 8, 6]	ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ ἀπολείπουσα δὲ	καὶ	ἐν ἄλλοις γινομένη, εἶτ᾽ ἐπανιοῦσα
[3, 8, 3]	ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ μένων ποιεῖ	καὶ	ἐν αὐτῷ μένων καί ἐστι
[3, 8, 11]	οὗτος κόσμος σκιὰ καὶ εἰκών,	καὶ	ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου, ὅτι
[3, 8, 5]	πανταχοῦ· ποῦ γὰρ οὐχί; Ἐπεὶ	καὶ	ἐν πάσῃ ψυχῇ τὸ αὐτό.
[3, 8, 2]	μικρὸν τοῦ ἐν τοῖς ζώιοις	καὶ	ἐν τοῖς φυτοῖς τοὺς λόγους
[3, 8, 11]	τοίνυν οὐδὲ νοῦς. Ἔφεσις γὰρ	καὶ	ἐν τούτῳ καὶ σύννευσις πρὸς
[3, 8, 8]	τὸ τοιοῦτο ζῶν καὶ ζωὴ	καὶ	ἓν ὁμοῦ τὰ δύο. Ἓν
[3, 8, 11]	τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο	καὶ	ἐνεῖδε καὶ ἐθαύμασε τὸν κἀκείνου
[3, 8, 8]	ἀεὶ οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν γιγνομένων	καὶ	ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι καὶ ἐπὶ
[3, 8, 2]	καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν δεῖ	καὶ	ἐνταῦθα τὴν δύναμιν τὴν οὐ
[3, 8, 8]	ἑαυτὸν πολὺς γενόμενος, οἷον βεβαρημένος,	καὶ	ἐξείλιξεν αὑτὸν πάντα ἔχειν θέλων
[3, 8, 3]	μὴ πρᾶξις ἀλλὰ λόγος, θεωρία·	καὶ	ἐπὶ παντὸς λόγου ὁ μὲν
[3, 8, 8]	γιγνομένων καὶ ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι	καὶ	ἐπὶ τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς
[3, 8, 2]	Ἀλλὰ γὰρ ἐχρῆν συννοοῦντας, ὡς	καὶ	ἐπὶ τῶν τὰς τέχνας τὰς
[3, 8, 8]	ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε καὶ σχῆμα	καὶ	ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον
[3, 8, 1]	σπουδὴν ἔχειν, ἡ μὲν ἀναγκαία	καὶ	ἐπιπλέον, τὴν θεωρίαν ἕλκουσα πρὸς
[3, 8, 3]	αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ πράξει	καὶ	ἐπιστατῶν οὐκ ἂν εἴη πρᾶξις.
[3, 8, 3]	ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ μένων	καί	ἐστι λόγος, εἴη ἂν αὐτὸς
[3, 8, 7]	οἱ λόγοι ἔνδον ὄντες κινοῦσι,	καὶ	ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο καὶ
[3, 8, 7]	αἰσθήσεις, αἷς τέλος ἡ γνῶσις,	καὶ	ἔτι πρὸ τούτων ἡ φύσις
[3, 8, 7]	καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι	καὶ	ἔτι πρότερον αἱ αἰσθήσεις, αἷς
[3, 8, 10]	ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽ ἕν.	Καὶ	ἐφ᾽ ἑκάστου μέν τι ἕν,
[3, 8, 11]	μὲν τῷ νῷ ἡ ἔφεσις	καὶ	ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ ἀεὶ τυγχάνων,
[3, 8, 11]	φέγγος ἰδὼν τὸν ποιήσαντα ἐνθυμεῖται	καὶ	ζητεῖ, οὕτω χρὴ καὶ τὸν
[3, 8, 8]	Νόησις οὖν ἡ πρώτη ζωὴ	καὶ	ζωὴ δευτέρα νόησις δευτέρα καὶ
[3, 8, 9]	ἀλλὰ τῇ διεξελθούσῃ. Εἴπερ οὖν	καὶ	ζωή ἐστι καὶ διέξοδός ἐστι
[3, 8, 8]	ἀλλὰ ἄλλη ἄλλης ἀμυδροτέρα, ὥσπερ	καὶ	ζωή. Ἡ δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη
[3, 8, 8]	τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν	καὶ	ζωὴ καὶ ἓν ὁμοῦ τὰ
[3, 8, 10]	ἐφ᾽ ἑαυτῆς ἑτέρας οὔσης. Διὸ	καὶ	ἡ ἀναγωγὴ πανταχοῦ ἐφ᾽ ἕν.
[3, 8, 10]	τοῦ φυτοῦ ἕν τοῦτο δὲ	καὶ	ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα καὶ
[3, 8, 4]	γὰρ ἐκεῖνοί εἰσιν ἐκ θεωρίας	καὶ	ἡ γένεσις ἡ ἐμὴ ἐκείνων
[3, 8, 5]	τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν	καὶ	ἡ ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς
[3, 8, 8]	καὶ ζωὴ δευτέρα νόησις δευτέρα	καὶ	ἡ ἐσχάτη ζωὴ ἐσχάτη νόησις.
[3, 8, 7]	τὸ τέλος ἔχουσιν εἰς γνῶσιν	καὶ	ἡ ἔφεσις γνώσεως καὶ αἱ
[3, 8, 6]	καὶ οὐδὲν ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα,	καὶ	ἡ θεωρία ἡ ἐν τῷ
[3, 8, 6]	ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις, ἡσυχαιτέρα	καὶ	ἡ θεωρία, ἧι μᾶλλον εἰς
[3, 8, 8]	νοήσει, ἡ ἀληθεστάτη νόησις ζῇ	καὶ	ἡ θεωρία καὶ τὸ θεώρημα
[3, 8, 11]	τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ {οἷον	καὶ	ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν ὅρασις} ὕλη
[3, 8, 11]	ἡ πλήρωσις παρὰ τοῦ αἰσθητοῦ	καὶ	ἡ οἷον τελείωσις, τῇ δὲ
[3, 8, 11]	ὕλη δὲ ἐν νοητοῖς· ἐπεὶ	καὶ	ἡ ὅρασις ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν
[3, 8, 3]	ὁ δ᾽ ἐν τῇ φύσει	καὶ	ἡ φύσις. Ἆρά γε καὶ
[3, 8, 1]	ἐν τῷ παρόντι θεωροῦμεν; Ἢ	καὶ	ἡμεῖς καὶ πάντες ὅσοι παίζουσι
[3, 8, 1]	τὰ αὐτῶν γενήσεται. Ἆρ᾽ οὖν	καὶ	ἡμεῖς παίζοντες ἐν τῷ παρόντι
[3, 8, 6]	μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ	καὶ	ἡσυχίαν ἄγει καὶ οὐδὲν ζητεῖ
[3, 8, 10]	οὖσα, ἀλλ᾽ ἀρχὴ τῆς πολλῆς.	Καὶ	θαῦμα οὐδέν. Ἢ καὶ θαῦμα,
[3, 8, 10]	πολλῆς. Καὶ θαῦμα οὐδέν. Ἢ	καὶ	θαῦμα, πῶς τὸ πλῆθος τῆς
[3, 8, 4]	καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ	καὶ	θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι καὶ τοὺς
[3, 8, 1]	φύσιν ἔχοντα, ἄλλα δὲ ἄλλως	καὶ	θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν καὶ τὰ
[3, 8, 4]	αὑτῇ καὶ σὺν αὑτῇ μένειν	καὶ	θεώρημα εἶναι· καὶ θεωρία ἄψοφος,
[3, 8, 3]	γάρ. Τῷ οὖν εἶναι θεωρία	καὶ	θεώρημα καὶ λόγος τούτῳ καὶ
[3, 8, 3]	τὸ ποιοῦν. Ἔστι δὲ θεωρία	καὶ	θεώρημα, λόγος γάρ. Τῷ οὖν
[3, 8, 5]	οὐ δυνάμενα βοηθεῖν ἑαυτοῖς θεάματα	καὶ	θεωρήματα. Τὸ πρῶτον. {Τὸ λογιστικὸν}
[3, 8, 7]	ἀπὸ θεωρίας εἰς ἀποτελεύτησιν εἴδους	καὶ	θεωρήματος ἄλλου, καὶ ὅλως μιμήματα
[3, 8, 6]	~Ἡ ἄρα πρᾶξις ἕνεκα θεωρίας	καὶ	θεωρήματος· ὥστε καὶ τοῖς πράττουσιν
[3, 8, 3]	ἔστι μὲν γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας	καὶ	θεωρήσαντός τινος. Πῶς δὲ αὕτη
[3, 8, 4]	αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα εἶναι·	καὶ	θεωρία ἄψοφος, ἀμυδροτέρα δέ. Ἑτέρα
[3, 8, 5]	ἕνεκα πράττουσιν. Ἦν δὲ θεώρημα	καὶ	θεωρία ἐκεῖνο. ~Ἡ ἄρα πρᾶξις
[3, 8, 7]	ὡς ἀληθῶς ὄντα ἐκ θεωρίας	καὶ	θεωρία, καὶ τὰ ἐξ ἐκείνων
[3, 8, 3]	ὁ μὲν ἔσχατος ἐκ θεωρίας	καὶ	θεωρία οὕτως ὡς τεθεωρημένος, ὁ
[3, 8, 5]	αὐτῆς τὸ μετ᾽ αὐτὴν ποιεῖ·	καὶ	θεωρία τὴν θεωρίαν ποιεῖ. Καὶ
[3, 8, 6]	ἔχειν τὴν τοῦ θεωρηθέντος καταμάθησιν	καὶ	θεωρίαν τὴν ἐξ ἐπισκέψεως. Καὶ
[3, 8, 4]	παίδων, οἳ πρὸς τὰς μαθήσεις	καὶ	θεωρίας ἀδυνάτως ἔχοντες ἐπὶ τὰς
[3, 8, 0]	~Περὶ φύσεως	καὶ	θεωρίας καὶ τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες
[3, 8, 4]	πραξάντων, ἀλλ᾽ ὄντων μειζόνων λόγων	καὶ	θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ γεγέννημαι. Τί
[3, 8, 9]	πάντων, ἵνα γεννήσῃ τὰ πάντα,	καὶ	ἵνα μὴ πλῆθος ἦ, ἀλλὰ
[3, 8, 6]	προχειρίζεται οὐ γὰρ πρώτως εἶχε	καὶ	καταμανθάνει, καὶ τῇ προχειρίσει οἷον
[3, 8, 11]	αὐτὸν νοῦς καὶ κόρος, δεηθέντα	καὶ	κεκορέσθαι καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον
[3, 8, 8]	σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια	καὶ	κέντρον καὶ γραμμαὶ καὶ τὰ
[3, 8, 1]	ἢ τούτου γε παίζουσιν ἐφιέμενοι.	Καὶ	κινδυνεύει, εἴτε τις παῖς εἴτε
[3, 8, 2]	δὲ ἄλλη παρὰ τὸν λόγον	καὶ	κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν
[3, 8, 11]	κόρου· μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς	καὶ	κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ
[3, 8, 11]	κόρος, ἀλλὰ καὶ πρὸ νοῦ	καὶ	κόρου· μετὰ γὰρ αὐτὸν νοῦς
[3, 8, 4]	εἰ τοῦ ἐρωτῶντος ἐθέλοι ἐπαίειν	καὶ	λέγειν, εἴποι ἄν· Ἐχρῆν μὲν
[3, 8, 3]	τί οὖν ζωή τις οὖσα	καὶ	λόγος καὶ δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽
[3, 8, 3]	οὖν εἶναι θεωρία καὶ θεώρημα	καὶ	λόγος τούτῳ καὶ ποιεῖ ἧι
[3, 8, 4]	εἰς τὸ θεωρεῖν, σκιὰν θεωρίας	καὶ	λόγου τὴν πρᾶξιν ποιοῦνται. Ὅτι
[3, 8, 7]	ποιεῖν εἴδη καὶ πολλὰ θεωρήματα	καὶ	λόγων πληρῶσαι πάντα καὶ οἷον
[3, 8, 6]	ἄλλο ἢ λόγος σιωπῶν εἴη;	Καὶ	μᾶλλον, ὅσῳ μᾶλλον. Τότε γὰρ
[3, 8, 9]	εἰ φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν ἢ	καὶ	μετὰ τῆς ἐρημίας καὶ ἀνθρώπους
[3, 8, 5]	Εἰ οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι	καὶ	μὴ εἶναι ὅπου μὴ τὴν
[3, 8, 4]	σιωπώσης, καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα,	καί	μοι γενομένῃ ἐκ θεωρίας τῆς
[3, 8, 4]	τῶν σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι.	Καί	μοι τὸ τῆς μητρὸς καὶ
[3, 8, 2]	μορφὴν τὴν ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη	καὶ	νεκρὸς καὶ οὐκέτι ποιεῖν δύναται
[3, 8, 11]	καὶ κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι	καὶ	νενοηκέναι· ἃ πλησίον μέν ἐστι
[3, 8, 8]	Εἰ οὖν ζήσεταί τι θεώρημα	καὶ	νόημα, δεῖ αὐτοζωὴν εἶναι οὐ
[3, 8, 11]	οὐδὲν δεομένου, πλήρωσιν δὲ ἀληθινὴν	καὶ	νόησιν ἔχει, ὅτι πρώτως ἔχει.
[3, 8, 8]	οὖν ζωὴ τοῦ γένους τούτου	καὶ	νόησις. Ἀλλὰ ζωῆς μὲν ἴσως
[3, 8, 9]	ὄντως ἕν· καὶ οὗτος νοῦς	καὶ	νοητὸν ἅμα, ὥστε δύο ἅμα.
[3, 8, 11]	τῶν ὄντων περιλαβόντος φύσιν, οὗ	καὶ	ὁ καλὸς οὗτος κόσμος σκιὰ
[3, 8, 2]	Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν φήσουσι,	καὶ	ὁ λόγος· εἰ δέ τι
[3, 8, 2]	δέ τι αὐτῆς ἀκίνητον, τοῦτο	καὶ	ὁ λόγος. Καὶ γὰρ εἶδος
[3, 8, 7]	εἰσὶν ἐκ τοῦ θεωρητοῦ παραφορᾶι·	καὶ	ὅ γε κακὸς τεχνίτης ἔοικεν
[3, 8, 7]	τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ εἴδη ποιοῦντι.	Καὶ	οἱ ἐρῶντες δὲ ἰδόντων καὶ
[3, 8, 4]	εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ	καὶ	οἱ νωθέστεροι τῶν παίδων, οἳ
[3, 8, 9]	τὸ ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ χάριν	καὶ	οἱ πρόσθεν λόγοι, πρῶτον μέν,
[3, 8, 7]	θεωρήματα καὶ λόγων πληρῶσαι πάντα	καὶ	οἷον ἀεὶ θεωρεῖν· τὸ γὰρ
[3, 8, 9]	νοῦν οἷον εἰς τοὐπίσω ἀναχωρεῖν	καὶ	οἷον ἑαυτὸν ἀφέντα τοῖς εἰς
[3, 8, 6]	τοῖς πράττουσιν ἡ θεωρία τέλος,	καὶ	οἷον ἐξ εὐθείας ὃ μὴ
[3, 8, 6]	καίτοι καὶ αὕτη λόγος ἦν	καὶ	οἷον νοῦς, ἀλλ᾽ ὁρῶν ἄλλο.
[3, 8, 4]	ἔστιν, ἐν τῇ αὑτῆς στάσει	καὶ	οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ
[3, 8, 7]	ἀποτελεύτησιν εἴδους καὶ θεωρήματος ἄλλου,	καὶ	ὅλως μιμήματα ὄντα ἕκαστα τῶν
[3, 8, 1]	τε γῆς αὐτῆς καὶ δένδρων	καὶ	ὅλως φυτῶν τίς αὐτῶν ἡ
[3, 8, 3]	τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν αὐτῇ	καὶ	ὅσον ἐστὶ τοῦτό ἐστι τὸ
[3, 8, 6]	τῷ πιστεύειν ἔχειν εἴσω κεῖται.	Καὶ	ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις, ἡσυχαιτέρα
[3, 8, 7]	τέλος ἅπασιν ἡ ἀρχή. Ἐπεὶ	καί,	ὅταν τὰ ζῷα γεννᾶι, οἱ
[3, 8, 8]	ὅτι οὐχ ἓν θεωρεῖ. Ἐπεὶ	καὶ	ὅταν τὸ ἓν θεωρῇ, οὐχ
[3, 8, 5]	ἄλλως μέντοι ταῦτα ὥσπερ ἀμυδρὰ	καὶ	οὐ δυνάμενα βοηθεῖν ἑαυτοῖς θεάματα
[3, 8, 10]	διὰ παντὸς ἐλθοῦσαν ἀρχῆς μενούσης	καὶ	οὐ σκεδασθείσης περὶ πᾶν αὐτῆς
[3, 8, 10]	ἀπώλεσεν ἂν καὶ τὸ πᾶν,	καὶ	οὐδ᾽ ἂν ἔτι γένοιτο μὴ
[3, 8, 9]	ὁτιοῦν ὁτῳοῦν, ἔπειτα ὁμοῦ πάντα,	καὶ	οὐδὲν διακρινεῖ. Καὶ οὕτως οὐδὲν
[3, 8, 6]	Τότε γὰρ καὶ ἡσυχίαν ἄγει	καὶ	οὐδὲν ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα, καὶ
[3, 8, 4]	αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ	καὶ	οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί οὖν
[3, 8, 2]	γὰρ εἶδος αὐτὴν δεῖ εἶναι	καὶ	οὐκ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους·
[3, 8, 5]	ζωῆς· ἐνέργεια γὰρ πανταχοῦ φθάνει	καὶ	οὐκ ἔστιν ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα
[3, 8, 10]	ζωῆς ἐξ οὐ πλήθους ἦν,	καὶ	οὐκ ἦν τὸ πλῆθος, εἰ
[3, 8, 4]	εἶδεν ὡς οἷόν τε αὐτῇ	καὶ	οὐκέτι ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα
[3, 8, 2]	ὁρωμένην ἔσχατος ἤδη καὶ νεκρὸς	καὶ	οὐκέτι ποιεῖν δύναται ἄλλον, ὁ
[3, 8, 9]	τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως ἕν·	καὶ	οὗτος νοῦς καὶ νοητὸν ἅμα,
[3, 8, 3]	τῷ γενομένῳ. ~Πῶς οὖν ποιῶν	καὶ	οὕτω ποιῶν θεωρίας τινὸς ἂν
[3, 8, 9]	ὁμοῦ πάντα, καὶ οὐδὲν διακρινεῖ.	Καὶ	οὕτως οὐδὲν τῶν πάντων, ἀλλὰ
[3, 8, 9]	διέξοδός ἐστι καὶ πάντα ἀκριβῶς	καὶ	οὐχ ὁλοσχερῶς ἔχει ἀτελῶς γὰρ
[3, 8, 5]	τὸ οὕτω θεωρῆσαν ἅτε ἐξωτέρω	καὶ	οὐχ ὡσαύτως τῷ πρὸ αὐτῆς
[3, 8, 11]	ὁ νοῦς ἐστιν ὄψις τις	καὶ	ὄψις ὁρῶσα, δύναμις ἔσται εἰς
[3, 8, 9]	ζωή ἐστι καὶ διέξοδός ἐστι	καὶ	πάντα ἀκριβῶς καὶ οὐχ ὁλοσχερῶς
[3, 8, 8]	τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν	καὶ	πάντα· εἰ δὲ μή, ἕξει
[3, 8, 6]	ἔξω, ἀλλὰ καὶ πρὸς αὑτόν,	καὶ	πάντα εἴσω. ~Ὅτι μὲν οὖν
[3, 8, 1]	καὶ τὴν ταῦτα γεννῶσαν γῆν,	καὶ	πάντα τυγχάνειν καθ᾽ ὅσον οἷόν
[3, 8, 1]	παρόντι θεωροῦμεν; Ἢ καὶ ἡμεῖς	καὶ	πάντες ὅσοι παίζουσι τοῦτο ποιοῦσιν
[3, 8, 2]	ἢ τίς μοχλεία χρώματα ποικίλα	καὶ	παντοδαπὰ καὶ σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ
[3, 8, 8]	καὶ πᾶς· πᾶς δὲ ὢν	καὶ	πάντων. Δεῖ οὖν αὐτὸν πάντα
[3, 8, 8]	Δεῖ οὖν αὐτὸν πάντα ὄντα	καὶ	πάντων καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ
[3, 8, 11]	Τοῦ δὴ νοῦ καλοῦ ὄντος	καὶ	πάντων καλλίστου, ἐν φωτὶ καθαρῷ
[3, 8, 11]	παῖδα γεννήσας νοῦν, κόρον καλὸν	καὶ	παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον κόρον. Πάντως
[3, 8, 9]	ὁμοίῳ φήσομεν. Ἔστι γάρ τι	καὶ	παρ᾽ ἡμῖν αὐτοῦ· ἢ οὐκ
[3, 8, 6]	μὴ γνῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα γνῶσι	καὶ	παρὸν ἴδωσιν ἐν ψυχῇ, δῆλον
[3, 8, 8]	οὐχ ἑνός τινος νοῦς, ἀλλὰ	καὶ	πᾶς· πᾶς δὲ ὢν καὶ
[3, 8, 8]	Πῶς οὖν νοήσεις; Ὅτι λόγοι.	Καὶ	πᾶσα ζωὴ νόησίς τις, ἀλλὰ
[3, 8, 10]	ἂν νοῦς ζωὴ ἡ πρώτη	καὶ	πᾶσα. Τὸ δὲ ὑπὲρ τὴν
[3, 8, 2]	τὴν οὐ διὰ χειρῶν ποιοῦσαν	καὶ	πᾶσαν μένειν. Οὐ γὰρ δὴ
[3, 8, 8]	γέγονε καὶ σχῆμα καὶ ἐπίπεδον	καὶ	περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ
[3, 8, 10]	ἀλήθειαν ὄντων ἕν, τὴν ἀρχὴν	καὶ	πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν
[3, 8, 3]	καὶ θεώρημα καὶ λόγος τούτῳ	καὶ	ποιεῖ ἧι ταῦτά ἐστιν. Ἡ
[3, 8, 3]	καὶ διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει	καὶ	ποιεῖ. Τὸ οὖν εἶναι αὐτῇ
[3, 8, 11]	νοεῖν, ἵνα μὴ καὶ ἄλλο,	καὶ	ποιήσῃς δύο, νοῦν καὶ ἀγαθόν.
[3, 8, 9]	νοητὸν φήσομεν. Τί οὖν τοῦτο	καὶ	ποῖόν τι αὐτὸ φαντασθησόμεθα; Καὶ
[3, 8, 7]	ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν εἴδη	καὶ	πολλὰ θεωρήματα καὶ λόγων πληρῶσαι
[3, 8, 1]	μὲν παίζειν, ὁ δὲ σπουδάζειν,	καὶ	πρᾶξις πᾶσα εἰς θεωρίαν τὴν
[3, 8, 11]	νοῦς ἐκεῖνος οὔτε κόρος, ἀλλὰ	καὶ	πρὸ νοῦ καὶ κόρου· μετὰ
[3, 8, 6]	οὐ μόνον τῶν ἔξω, ἀλλὰ	καὶ	πρὸς αὑτόν, καὶ πάντα εἴσω.
[3, 8, 7]	Καὶ οἱ ἐρῶντες δὲ ἰδόντων	καὶ	πρὸς εἶδος σπευδόντων. ~Ταῦτα μὲν
[3, 8, 6]	γὰρ οὗτος πρὸς τὸ ἓν	καὶ	πρὸς τὸ ἥσυχον οὐ μόνον
[3, 8, 6]	οἰκειωθῇ καὶ διατεθῇ, ὅμως προφέρει	καὶ	προχειρίζεται οὐ γὰρ πρώτως εἶχε
[3, 8, 8]	ζωή. Ἡ δὲ ἐναργεστέρα· αὕτη	καὶ	πρώτη ζωὴ καὶ πρῶτος νοῦς
[3, 8, 8]	ἐναργεστέρα· αὕτη καὶ πρώτη ζωὴ	καὶ	πρῶτος νοῦς εἷς. Νόησις οὖν
[3, 8, 1]	τὴν τῆς θεωρίας ἀνάξομεν ἐνέργειαν,	καὶ	πῶς ἡ φύσις, ἣν ἀφάνταστόν
[3, 8, 1]	θεωρίαν ποιεῖ, ἣν οὐκ ἔχει	{καὶ	πῶς} ~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε
[3, 8, 1]	φυτῶν τίς αὐτῶν ἡ θεωρία,	καὶ	πῶς τὰ παρ᾽ αὐτῆς ποιούμενα
[3, 8, 9]	καὶ ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι	καὶ	σαφὲς ἐροῦμεν τὸ ἀληθὲς λέγοντες,
[3, 8, 2]	ὕλη γένηται, ἀλλὰ λόγον· ὃ	καὶ	σημεῖον οὐ μικρὸν τοῦ ἐν
[3, 8, 8]	ἕξει τι μέρος οὐ νοῦν,	καὶ	συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν, καὶ
[3, 8, 4]	αὐτῇ ἐκ τοῦ ἐν αὑτῇ	καὶ	σὺν αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα
[3, 8, 4]	οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ	καὶ	συναισθήσει τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν
[3, 8, 2]	ἀνελθεῖν τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς	καὶ	συνεῖναι, ὡς μένειν δεῖ καὶ
[3, 8, 11]	Ἔφεσις γὰρ καὶ ἐν τούτῳ	καὶ	σύννευσις πρὸς τὸ εἶδος αὐτοῦ.
[3, 8, 8]	γὰρ κύκλος ἐξελίξας αὑτὸν γέγονε	καὶ	σχῆμα καὶ ἐπίπεδον καὶ περιφέρεια
[3, 8, 2]	μοχλεία χρώματα ποικίλα καὶ παντοδαπὰ	καὶ	σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ
[3, 8, 8]	καὶ συγκείσεται ἐξ οὐ νῶν,	καὶ	σωρός τις συμφορητὸς ἔσται ἀναμένων
[3, 8, 7]	τῶν πρώτων ἐν θεωρίαι ὄντων	καὶ	τὰ ἄλλα πάντα ἐφίεσθαι τούτου,
[3, 8, 11]	Τὸ οὖν ἓν δύο γέγονε	καὶ	τὰ δύο ἕν. Τῇ μὲν
[3, 8, 7]	ὄντα ἐκ θεωρίας καὶ θεωρία,	καὶ	τὰ ἐξ ἐκείνων γενόμενα θεωρούντων
[3, 8, 1]	ἄλλως καὶ θεωρεῖν καὶ τυγχάνειν	καὶ	τὰ μὲν ἀληθῶς, τὰ δὲ
[3, 8, 8]	περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ γραμμαὶ	καὶ	τὰ μὲν ἄνω, τὰ δὲ
[3, 8, 9]	τις οἴοιτο αὐτὸ τὸ ἓν	καὶ	τὰ πάντα εἶναι, ἤτοι καθ᾽
[3, 8, 9]	εἰ δὲ ἅμα καὶ αὐτὸ	καὶ	τὰ πάντα, οὐκ ἀρχὴ ἔσται.
[3, 8, 9]	πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽ αὐτὸ	καὶ	τὰ πάντα. Τὸ δὲ καθ᾽
[3, 8, 4]	ἀδυνάτως ἔχοντες ἐπὶ τὰς τέχνας	καὶ	τὰς ἐργασίας καταφέρονται. ~Ἀλλὰ περὶ
[3, 8, 11]	τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται	καὶ	τελειοῦται παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ
[3, 8, 6]	γὰρ πρώτως εἶχε καὶ καταμανθάνει,	καὶ	τῇ προχειρίσει οἷον ἑτέρα αὐτοῦ
[3, 8, 1]	ἔλλογα ἀλλὰ καὶ ἄλογα ζῷα	καὶ	τὴν ἐν φυτοῖς φύσιν καὶ
[3, 8, 4]	Πανταχοῦ δὴ ἀνευρήσομεν τὴν ποίησιν	καὶ	τὴν πρᾶξιν ἢ ἀσθένειαν θεωρίας
[3, 8, 1]	καὶ τὴν ἐν φυτοῖς φύσιν	καὶ	τὴν ταῦτα γεννῶσαν γῆν, καὶ
[3, 8, 11]	καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου	καὶ	τὴν τῶν ὄντων περιλαβόντος φύσιν,
[3, 8, 2]	τοὺς λόγους εἶναι τοὺς ποιοῦντας	καὶ	τὴν φύσιν εἶναι λόγον, ὃς
[3, 8, 5]	δὴ πάντα, ὅτι μηδὲν ἐμφανοῦς	καὶ	τῆς ἔξωθεν θεωρίας ἢ πράξεως
[3, 8, 4]	εἴδωλον θεωρίας ἄλλης. Ταύτῃ δὴ	καὶ	τὸ γεννηθὲν ὑπ᾽ αὐτῆς ἀσθενὲς
[3, 8, 6]	ἧι μᾶλλον εἰς ἓν ἄγει,	καὶ	τὸ γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει ἤδη
[3, 8, 6]	ἄλλο ἔσται· ὥστε οἷον παράκειται,	καὶ	τὸ διπλοῦν τοῦτο οὔπω ὠικείωσεν,
[3, 8, 5]	ταύτης θεωρία καὶ τὸ φιλομαθὲς	καὶ	τὸ ζητητικὸν καὶ ἡ ἐξ
[3, 8, 10]	καὶ ἡ ἀρχὴ ἡ μένουσα	καὶ	τὸ ζώιου ἓν καὶ τὸ
[3, 8, 8]	νόησις ζῇ καὶ ἡ θεωρία	καὶ	τὸ θεώρημα τὸ τοιοῦτο ζῶν
[3, 8, 4]	τὴν φύσιν ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν.	Καὶ	τὸ θεωροῦν μου θεώρημα ποιεῖ,
[3, 8, 8]	αὐτὸν πάντα ὄντα καὶ πάντων	καὶ	τὸ μέρος αὐτοῦ ἔχειν πᾶν
[3, 8, 10]	πηγὴν καὶ δύναμιν, λαμβάνοι, ἀπιστήσομεν	καὶ	τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ ἐστι
[3, 8, 2]	παντί που δῆλον. Δεῖ δὲ	καὶ	τὸ μοχλεύειν ἀφελεῖν ἐκ τῆς
[3, 8, 8]	καὶ τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι	καὶ	τὸ νοεῖν εἶναι. Οὐ γὰρ
[3, 8, 9]	νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ ὅτι	καὶ	τὸ νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ.
[3, 8, 5]	καὶ ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα	καὶ	τὸ οὕτω θεωρῆσαν ἅτε ἐξωτέρω
[3, 8, 10]	ἀρχή· μερισθεῖσα γὰρ ἀπώλεσεν ἂν	καὶ	τὸ πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν
[3, 8, 6]	Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη	καὶ	τὸ παρ᾽ αὑτοῦ πρὸς ἄλλον
[3, 8, 5]	ἡ ἐξ ὧν ἐγνώκει ὠδὶς	καὶ	τὸ πλῆρες πεποίηκεν αὐτὴν θεώρημα
[3, 8, 9]	εἴη; Ἐξ οὗ ὁ νοῦς	καὶ	τὸ σὺν αὐτῷ νοητὸν φήσομεν.
[3, 8, 10]	λαμβάνοι, λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον	καὶ	τὸ τίμιον· εἰ δὲ τὸ
[3, 8, 10]	ἓν καὶ τὸ ψυχῆς ἓν	καὶ	τὸ τοῦ παντὸς ἓν λαμβάνοι,
[3, 8, 11]	ὁ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν	καὶ	τὸ τῶν ἄστρων φέγγος ἰδὼν
[3, 8, 5]	λέγωμεν, ὡς ἡ ταύτης θεωρία	καὶ	τὸ φιλομαθὲς καὶ τὸ ζητητικὸν
[3, 8, 10]	μένουσα καὶ τὸ ζώιου ἓν	καὶ	τὸ ψυχῆς ἓν καὶ τὸ
[3, 8, 10]	τι ἕν, εἰς ὃ ἀνάξεις,	καὶ	τόδε πᾶν εἰς ἓν τὸ
[3, 8, 6]	ἕνεκα θεωρίας καὶ θεωρήματος· ὥστε	καὶ	τοῖς πράττουσιν ἡ θεωρία τέλος,
[3, 8, 7]	τὸ θεώρημα τὸ ἐν αὐτῇ	καὶ	τὸν λόγον ποιεῖ ἄλλον λόγον
[3, 8, 11]	ἐνθυμεῖται καὶ ζητεῖ, οὕτω χρὴ	καὶ	τὸν νοητὸν κόσμον ὃς ἐθεάσατο
[3, 8, 0]	~Περὶ φύσεως καὶ θεωρίας	καὶ	τοῦ ἑνός. ~Παίζοντες δὴ τὴν
[3, 8, 11]	πλησίον μέν ἐστι τοῦ ἀνενδεοῦς	καὶ	τοῦ νοεῖν οὐδὲν δεομένου, πλήρωσιν
[3, 8, 9]	δὲ οὗτος, ἀριθμοῦ δὲ ἀρχὴ	καὶ	τοῦ τοιούτου τὸ ὄντως ἕν·
[3, 8, 4]	αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι	καὶ	τοὺς ἄλλους, ὅταν ἡ πρόθεσις
[3, 8, 7]	ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἵνα θεωρηθῇ,	καὶ	τοῦτο καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν
[3, 8, 11]	μὲν ἂν ἔχοι τὸν ἰδόντα	καὶ	τοῦτον καὶ ὡς χρὴ εἰς
[3, 8, 1]	ἄλλα δὲ ἄλλως καὶ θεωρεῖν	καὶ	τυγχάνειν καὶ τὰ μὲν ἀληθῶς,
[3, 8, 11]	ἀγαθὸν οὐ δεῖται ἐκείνου· ὅθεν	καὶ	τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται
[3, 8, 10]	ἕξεις. Καὶ βαλὼν πρὸς αὐτὸ	καὶ	τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος συννόει
[3, 8, 6]	ἐφαρμόττει ἃ ἔχει τοῖς ἔξω.	Καὶ	τῷ μὲν μᾶλλον ἔχειν ἢ
[3, 8, 9]	διὰ νοῦ τῶν ἄλλων γινομένης	καὶ	τῷ νῷ νοῦν γινώσκειν δυναμένων
[3, 8, 6]	ἔχειν ἢ ἡ φύσις ἡσυχαιτέρα,	καὶ	τῷ πλέον θεωρητικὴ μᾶλλον, τῷ
[3, 8, 8]	ψυχῆς τῆς ἀρίστης, ἀλλ᾽ οὐσίαι	καὶ	τῷ ταὐτὸν τὸ εἶναι καὶ
[3, 8, 4]	Καί μοι τὸ τῆς μητρὸς	καὶ	τῶν γειναμένων ὑπάρχει πάθος· καὶ
[3, 8, 9]	ἀρχὴ ζωῆς καὶ ἀρχὴ νοῦ	καὶ	τῶν πάντων. Οὐ γὰρ ἀρχὴ
[3, 8, 4]	γενόμενόν ἐστι θέαμα ἐμὸν σιωπώσης,	καὶ	φύσει γενόμενον θεώρημα, καί μοι
[3, 8, 4]	ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν	καὶ	χάριεν. Καὶ εἴτε τις βούλεται
[3, 8, 5]	ἔξωθεν θεωρίας ἢ πράξεως δεῖται,	καὶ	ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα καὶ
[3, 8, 11]	δι᾽ αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι δὲ	καὶ	ὧδε· ἐπεὶ γὰρ ὁ νοῦς
[3, 8, 7]	καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο	καὶ	ὠδὶς τοῦ πολλὰ ποιεῖν εἴδη
[3, 8, 11]	ἔχοι τὸν ἰδόντα καὶ τοῦτον	καὶ	ὡς χρὴ εἰς αὐτὸν εἰσδύντα
[3, 8, 8]	Νοήσεις μὲν γάρ πως καὶ	ἄλλαι·	ἀλλ᾽ ἡ μὲν φυτικὴ νόησις,
[3, 8, 4]	λόγων καὶ θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ	γεγέννημαι.	Τί οὖν ταῦτα βούλεται; Ὡς
[3, 8, 8]	καὶ περιφέρεια καὶ κέντρον καὶ	γραμμαὶ	καὶ τὰ μὲν ἄνω, τὰ
[3, 8, 4]	δέ, ὑφίστανται αἱ τῶν σωμάτων	γραμμαὶ	ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί μοι τὸ
[3, 8, 4]	ὥσπερ ἐγὼ σιωπῶ καὶ οὐκ	εἴθισμαι	λέγειν. Τί οὖν συνιέναι; Ὅτι
[3, 8, 4]	Ἐχρῆν μὲν μὴ ἐρωτᾶν, ἀλλὰ	συνιέναι	καὶ αὐτὸν σιωπῇ, ὥσπερ ἐγὼ
[3, 8, 4]	οὐκ εἴθισμαι λέγειν. Τί οὖν	συνιέναι;	Ὅτι τὸ γενόμενόν ἐστι θέαμα
[3, 8, 11]	κόρος, δεηθέντα καὶ κεκορέσθαι καὶ	νενοηκέναι·	ἃ πλησίον μέν ἐστι τοῦ
[3, 8, 7]	ποιεῖ καὶ εἴδη, καὶ αἱ	γινόμεναι	ὑποστάσεις μιμήσεις ὄντων οὖσαι ποιοῦντα
[3, 8, 6]	ἔξωθεν τὸν λόγον εἶναι, ἀλλ᾽	ἑνωθῆναι	τῇ ψυχῇ τοῦ μανθάνοντος, ἕως
[3, 8, 9]	ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς ὃν δεῖ	σημῆναι,	ὅπως οἷόν τε, τῷ ἐν
[3, 8, 6]	δεῖ μὴ ἔξωθεν τὸν λόγον	εἶναι,	ἀλλ᾽ ἑνωθῆναι τῇ ψυχῇ τοῦ
[3, 8, 5]	γὰρ ἀεὶ δεῖ τὸ γεννώμενον	εἶναι,	ἀσθενέστερον μὴν τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον
[3, 8, 3]	ἔχει καὶ ποιεῖ. Τὸ οὖν	εἶναι	αὐτῇ ὅ ἐστι τοῦτό ἐστι
[3, 8, 9]	τὸ ἀγαθὸν εἶναι καὶ ἁπλούστατον	εἶναι,	δῆλόν τι καὶ σαφὲς ἐροῦμεν
[3, 8, 10]	ζωῆς, τὸ ὑπὲρ πάντα αὐτῶν	εἶναι.	Εἰ δὲ ἀφελὼν τὸ εἶναι
[3, 8, 9]	ἐγέννησεν, ἁπλούστερον νοῦ δεῖ αὐτὸ	εἶναι.	Εἰ δέ τις οἴοιτο αὐτὸ
[3, 8, 8]	καὶ ἄλλο. Δεῖ οὖν τοῦτο	εἶναι	ἓν ὄντως ἄμφω· τοῦτο δέ
[3, 8, 9]	ἐκεῖνο ὁρᾶν, μὴ πάντα νοῦν	εἶναι.	Ἔστι μὲν γὰρ αὐτὸς ζωὴ
[3, 8, 9]	οὖν κωλύει τὸ νοητὸν αὐτὸ	εἶναι;	Ἢ ὅτι καὶ τὸ νοητὸν
[3, 8, 9]	τὸ ἓν καὶ τὰ πάντα	εἶναι,	ἤτοι καθ᾽ ἓν ἕκαστον τῶν
[3, 8, 3]	θεώρημα, λόγος γάρ. Τῷ οὖν	εἶναι	θεωρία καὶ θεώρημα καὶ λόγος
[3, 8, 3]	ἄλλο τι πραξάσης, ἀλλὰ τῷ	εἶναι	θεωρία ποιησάσης. ~Καὶ εἴ τις
[3, 8, 1]	ἣν ἀφάνταστόν φασι καὶ ἄλογον	εἶναι,	θεωρίαν τε ἐν αὐτῇ ἔχει
[3, 8, 9]	γάρ, εἰ λέγοιμεν τὸ ἀγαθὸν	εἶναι	καὶ ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν τι
[3, 8, 9]	ἔσται. Δεῖ δὲ αὐτὸ ἀρχὴν	εἶναι	καὶ εἶναι πρὸ πάντων, ἵνα
[3, 8, 4]	σὺν αὑτῇ μένειν καὶ θεώρημα	εἶναι·	καὶ θεωρία ἄψοφος, ἀμυδροτέρα δέ.
[3, 8, 2]	Καὶ γὰρ εἶδος αὐτὴν δεῖ	εἶναι	καὶ οὐκ ἐξ ὕλης καὶ
[3, 8, 8]	οὐσίαι καὶ τῷ ταὐτὸν τὸ	εἶναι	καὶ τὸ νοεῖν εἶναι. Οὐ
[3, 8, 10]	εἶναι. Εἰ δὲ ἀφελὼν τὸ	εἶναι	λαμβάνοις, θαῦμα ἕξεις. Καὶ βαλὼν
[3, 8, 2]	τοὺς ποιοῦντας καὶ τὴν φύσιν	εἶναι	λόγον, ὃς ποιεῖ λόγον ἄλλον
[3, 8, 9]	ἔχοι ἔκ τινος ἄλλου αὐτὸν	εἶναι,	ὃ οὐκέτι ἐν διεξόδῳ, ἀλλὰ
[3, 8, 5]	δοκοῦσαν εἶναι τὴν ἀσθενεστάτην θεωρίαν	εἶναι·	ὁμογενὲς γὰρ ἀεὶ δεῖ τὸ
[3, 8, 5]	πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι καὶ μὴ	εἶναι	ὅπου μὴ τὴν ἐνέργειαν τὴν
[3, 8, 8]	τὸ εἶναι καὶ τὸ νοεῖν	εἶναι.	Οὐ γὰρ ἔτι ἄλλο, τὸ
[3, 8, 8]	θεώρημα καὶ νόημα, δεῖ αὐτοζωὴν	εἶναι	οὐ φυτικὴν οὐδὲ αἰσθητικὴν οὐδὲ
[3, 8, 5]	ἀνάγκη ἀσθενεστέραν μὲν ἑτέραν ἑτέρας	εἶναι,	πᾶσαν δὲ θεωρίαν· ὥστε τὴν
[3, 8, 9]	δὲ αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι καὶ	εἶναι	πρὸ πάντων, ἵνα ἦ μετ᾽
[3, 8, 5]	κατὰ τὴν θεωρίαν πρᾶξιν δοκοῦσαν	εἶναι	τὴν ἀσθενεστάτην θεωρίαν εἶναι· ὁμογενὲς
[3, 8, 7]	ἀεὶ θεωρεῖν· τὸ γὰρ ποιεῖν	εἶναί	τι εἶδός ἐστι ποιεῖν, τοῦτο
[3, 8, 9]	τῶν δύο τούτων ἐπέκεινα νοῦ	εἶναι.	Τί οὖν κωλύει τὸ νοητὸν
[3, 8, 9]	διὸ οὐ πρῶτος, ἀλλὰ δεῖ	εἶναι	τὸ ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ χάριν
[3, 8, 2]	ἐν τοῖς φυτοῖς τοὺς λόγους	εἶναι	τοὺς ποιοῦντας καὶ τὴν φύσιν
[3, 8, 2]	τὴν τῆς φύσεως δημιουργίαν τοιαύτην	εἶναι,	χρώματα δύνανται ποιεῖν μὴ χρώματα
[3, 8, 2]	τῆς φύσεως καὶ αὐτοὺς καὶ	συνεῖναι,	ὡς μένειν δεῖ καὶ ἐνταῦθα
[3, 8, 7]	Ἐπεὶ καί, ὅταν τὰ ζῷα	γεννᾶι,	οἱ λόγοι ἔνδον ὄντες κινοῦσι,
[3, 8, 4]	σύνεσίν τινα ἢ αἴσθησιν αὐτῇ	διδόναι,	οὐχ οἵαν λέγομεν ἐπὶ τῶν
[3, 8, 9]	φύσιν τίνι ἂν ἁλίσκοιτο ἐπιβολῇ	ἀθρόαι;	Πρὸς ὃν δεῖ σημῆναι, ὅπως
[3, 8, 11]	ἐν φωτὶ καθαρῷ καὶ αὐγῇ	καθαρᾶι	κειμένου καὶ τὴν τῶν ὄντων
[3, 8, 6]	ἀλλὰ ἐλλείπει τῷ πρὸ αὐτῆς·	ὁρᾶι	μέντοι καὶ αὐτὴ ἡσύχως ἃ
[3, 8, 7]	θεωρούντων εἰσὶν ἐκ τοῦ θεωρητοῦ	παραφορᾶι·	καὶ ὅ γε κακὸς τεχνίτης
[3, 8, 4]	μου θεώρημα ποιεῖ, ὥσπερ οἱ	γεωμέτραι	θεωροῦντες γράφουσιν· ἀλλ᾽ ἐμοῦ μὴ
[3, 8, 5]	θεώρημα πᾶν γενομένην ἄλλο θεώρημα	ποιῆσαι·	οἷον ἡ τέχνη ποιεῖ· ὅταν
[3, 8, 8]	ὡς βέλτιον ἦν αὐτῷ μὴ	ἐθελῆσαι	τοῦτο, δεύτερον γὰρ ἐγένετο οἷον
[3, 8, 7]	αἱ γινόμεναι ὑποστάσεις μιμήσεις ὄντων	οὖσαι	ποιοῦντα δείκνυσι τέλος ποιούμενα οὐ
[3, 8, 4]	αἱ τῶν σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ	ἐκπίπτουσαι.	Καί μοι τὸ τῆς μητρὸς
[3, 8, 7]	ποιεῖν, τοῦτο δέ ἐστι πάντα	πληρῶσαι	θεωρίας. Καὶ αἱ ἁμαρτίαι δέ,
[3, 8, 7]	καὶ πολλὰ θεωρήματα καὶ λόγων	πληρῶσαι	πάντα καὶ οἷον ἀεὶ θεωρεῖν·
[3, 8, 2]	καὶ νεκρὸς καὶ οὐκέτι ποιεῖν	δύναται	ἄλλον, ὁ δὲ ζωὴν ἔχων
[3, 8, 11]	ἥκοντος ἀγαθοειδῆ ποιοῦντος. Οἷον δὲ	ἐνορᾶται	ἐπ᾽ αὐτῷ ἴχνος τοῦ ἀγαθοῦ,
[3, 8, 10]	μὴ πλῆθος ἦν. Οὐ γὰρ	μερίζεται	εἰς τὸ πᾶν ἡ ἀρχή·
[3, 8, 6]	καὶ διατεθῇ, ὅμως προφέρει καὶ	προχειρίζεται	οὐ γὰρ πρώτως εἶχε καὶ
[3, 8, 4]	καὶ χάριεν. Καὶ εἴτε τις	βούλεται	σύνεσίν τινα ἢ αἴσθησιν αὐτῇ
[3, 8, 4]	ἐγὼ γεγέννημαι. Τί οὖν ταῦτα	βούλεται;	Ὡς ἡ μὲν λεγομένη φύσις
[3, 8, 6]	τῇ προχειρίσει οἷον ἑτέρα αὐτοῦ	γίνεται,	καὶ διανοουμένη βλέπει ὡς ἄλλο
[3, 8, 11]	καὶ τυγχάνων τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς	γίνεται	καὶ τελειοῦται παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ,
[3, 8, 8]	ἕν· εἰ δὲ μή, οὐ	γίνεται	νοῦς. Ἀλλὰ ἀρξάμενος ὡς ἓν
[3, 8, 2]	ὕλη ἥκει τοῦτο φέρουσα, ἢ	γίνεται	τοιαύτη ἡ μὴ ποιότητα ἔχουσα
[3, 8, 9]	Εἰ οὖν μὴ νοῦς, ἀλλ᾽	ἐκφεύξεται	τὰ δύο, τὸ πρότερον τῶν
[3, 8, 8]	ἐκεῖνο, οὐκ αὐτοζῶν. Εἰ οὖν	ζήσεταί	τι θεώρημα καὶ νόημα, δεῖ
[3, 8, 1]	ἐν τῷ παίζειν τὰ αὐτῶν	γενήσεται.	Ἆρ᾽ οὖν καὶ ἡμεῖς παίζοντες
[3, 8, 8]	τι μέρος οὐ νοῦν, καὶ	συγκείσεται	ἐξ οὐ νῶν, καὶ σωρός
[3, 8, 4]	προσεικάσειε. Θεωροῦσα γὰρ θεώρημα αὐτῆς	ἀναπαύεται	γενόμενον αὐτῇ ἐκ τοῦ ἐν
[3, 8, 6]	σπουδαστέον εἰς ἓν τῷ γνωσθέντι	ἔρχεται.	Εἰ γὰρ δύο, τὸ μὲν
[3, 8, 4]	θεωρεῖν τὸ ἀληθινὸν δυνάμενος προηγουμένως	ἔρχεται	ἐπὶ τὸ εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ;
[3, 8, 2]	προσελθεῖν, ἵνα πῦρ ἡ ὕλη	γένηται,	ἀλλὰ λόγον· ὃ καὶ σημεῖον
[3, 8, 11]	ἐνέργειαν, τὸ δὲ ἀγαθὸν οὐδενὸς	δεῖται·	διὸ οὐδέν ἐστιν αὐτῷ ἢ
[3, 8, 11]	ἀγαθοῦ, τὸ δ᾽ ἀγαθὸν οὐ	δεῖται	ἐκείνου· ὅθεν καὶ τυγχάνων τοῦ
[3, 8, 5]	τῆς ἔξωθεν θεωρίας ἢ πράξεως	δεῖται,	καὶ ψυχὴ δὲ ἡ θεωροῦσα
[3, 8, 11]	Τὸ δὲ πρὸ αὐτῶν οὔτε	δεῖται	οὔτε ἔχει· ἢ οὐκ ἂν
[3, 8, 2]	πᾶσαν μένειν. Οὐ γὰρ δὴ	δεῖται	τῶν μὲν ὡς μενόντων, τῶν
[3, 8, 6]	τοιούτῳ τῷ πιστεύειν ἔχειν εἴσω	κεῖται.	Καὶ ὅσῳ ἐναργεστέρα ἡ πίστις,
[3, 8, 6]	δὲ ἄλλο ἔσται· ὥστε οἷον	παράκειται,	καὶ τὸ διπλοῦν τοῦτο οὔπω
[3, 8, 11]	ἄστρων φέγγος ἰδὼν τὸν ποιήσαντα	ἐνθυμεῖται	καὶ ζητεῖ, οὕτω χρὴ καὶ
[3, 8, 9]	Νοῦς μόνον; Ἀλλὰ παντὶ νῷ	συνέζευκται	τὸ νοητόν· εἰ οὖν δεῖ
[3, 8, 2]	φύσεως δημιουργίαν τοιαύτην εἶναι, χρώματα	δύνανται	ποιεῖν μὴ χρώματα ἀλλαχόθεν ἐπάγοντες
[3, 8, 4]	ἐμοῦ μὴ γραφούσης, θεωρούσης δέ,	ὑφίστανται	αἱ τῶν σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ
[3, 8, 3]	Ἡ ποίησις ἄρα θεωρία ἡμῖν	ἀναπέφανται·	ἔστι γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας μενούσης
[3, 8, 5]	Ὀρεγόμενοι δὲ εἰ πράττοιεν, οὗ	ὀρέγονται	ἕνεκα πράττουσιν. Ἦν δὲ θεώρημα
[3, 8, 4]	γοῦν ποιῶσι, καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν	βούλονται	αὐτὸ καὶ θεωρεῖν καὶ αἰσθάνεσθαι
[3, 8, 6]	γὰρ αὖ ὅταν τύχωσιν οὗ	βούλονται,	ὃ γενέσθαι ἠθέλησαν, οὐχ ἵνα
[3, 8, 4]	δὲ αὐτὸ ἰδεῖν, εἰς πρᾶξιν	φέρονται,	ἵνα ἴδωσιν, ὃ μὴ νῷ
[3, 8, 4]	τὰς τέχνας καὶ τὰς ἐργασίας	καταφέρονται.	~Ἀλλὰ περὶ μὲν φύσεως εἰπόντες
[3, 8, 4]	θεωρίας καὶ λόγου τὴν πρᾶξιν	ποιοῦνται.	Ὅτι γὰρ μὴ ἱκανὸν αὐτοῖς
[3, 8, 5]	ψυχῇ τὸ αὐτό. Οὐ γὰρ	περιγέγραπται	μεγέθει. Οὐ μὴν ὡσαύτως ἐν
[3, 8, 2]	σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ	κηροπλάσται	{ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς δὴ
[3, 8, 8]	νῶν, καὶ σωρός τις συμφορητὸς	ἔσται	ἀναμένων τὸ γενέσθαι νοῦς ἐκ
[3, 8, 9]	καὶ τὰ πάντα, οὐκ ἀρχὴ	ἔσται.	Δεῖ δὲ αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι
[3, 8, 9]	συνεζεῦχθαι τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς	ἔσται.	Εἰ οὖν μὴ νοῦς, ἀλλ᾽
[3, 8, 11]	τις καὶ ὄψις ὁρῶσα, δύναμις	ἔσται	εἰς ἐνέργειαν ἐλθοῦσα. Ἔσται τοίνυν
[3, 8, 9]	Καὶ γὰρ αὖ ἢ νοοῦν	ἔσται	ἢ ἀνόητόν τι. Νοοῦν μὲν
[3, 8, 9]	ἓν ἕκαστον τῶν πάντων ἐκεῖνο	ἔσται	ἢ ὁμοῦ πάντα. Εἰ μὲν
[3, 8, 8]	ἄλλο· πάλιν γὰρ αὖ ἄλλο	ἔσται,	ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ ἄλλο.
[3, 8, 9]	πάντων πρῶτον μὲν τὸ αὐτὸ	ἔσται	ὁτιοῦν ὁτῳοῦν, ἔπειτα ὁμοῦ πάντα,
[3, 8, 5]	γὰρ τὸ {ἑαυτῆς} πρόσθεν οὐκέτι	ἔσται	πανταχοῦ, ἀλλ᾽ ἐν ὧι τελευτᾶι
[3, 8, 2]	οὐδὲν κινούμενον ἢ ἐκεῖνο οὐκ	ἔσται	τὸ κινοῦν πρώτως, οὐδὲ ἡ
[3, 8, 11]	δύναμις ἔσται εἰς ἐνέργειαν ἐλθοῦσα.	Ἔσται	τοίνυν τὸ μὲν ὕλη, τὸ
[3, 8, 9]	τὰ πάντα, ἄλλο δὲ αὐτὸ	ἔσται	τῶν πάντων· εἰ δὲ ἅμα
[3, 8, 9]	οὖν ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα, ὕστερον	ἔσται	τῶν πάντων· εἰ δὲ πρότερον
[3, 8, 6]	μὲν ἄλλο, τὸ δὲ ἄλλο	ἔσται·	ὥστε οἷον παράκειται, καὶ τὸ
[3, 8, 6]	τοῦτο ποιεῖ. Διὸ ὁ σπουδαῖος	λελόγισται	ἤδη καὶ τὸ παρ᾽ αὑτοῦ
[3, 8, 5]	ἔσται πανταχοῦ, ἀλλ᾽ ἐν ὧι	τελευτᾶι	μόνον. Οὐκ ἴσον δὲ τὸ
[3, 8, 8]	πάλιν αὖ ὁ λόγος πάρεργον	ἐνδείκνυται	θεωρίας τὰ πάντα ὄντα. Εἰ
[3, 8, 11]	τοῦ ἀγαθοῦ ἀγαθοειδὲς γίνεται καὶ	τελειοῦται	παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ, τοῦ μὲν
[3, 8, 8]	εἴ τι ἀπ᾽ αὐτοῦ, οὐκ	ἠλάττωται,	οὔτε τὸ ἀπ᾽ αὐτοῦ, ὅτι
[3, 8, 10]	μέγα αὐτοῦ τοῖς μετ᾽ αὐτὸ	δι᾽	αὐτὸ οὖσιν. ~Ἔτι δὲ καὶ
[3, 8, 8]	Τὸ γὰρ ἐν ἄλλῳ ζῶν	δι᾽	ἐκεῖνο, οὐκ αὐτοζῶν. Εἰ οὖν
[3, 8, 4]	μοι γενομένῃ ἐκ θεωρίας τῆς	ὡδὶ	τὴν φύσιν ἔχειν φιλοθεάμονα ὑπάρχειν.
[3, 8, 11]	ὄψει τὸ ἀγαθὸν τὸ πληροῦν.	Εἰ	γὰρ αὐτὸς τὸ ἀγαθόν, τί
[3, 8, 6]	εἰς ἓν τῷ γνωσθέντι ἔρχεται.	Εἰ	γὰρ δύο, τὸ μὲν ἄλλο,
[3, 8, 9]	δὲ αὐτὸ ἔσται τῶν πάντων·	εἰ	δὲ ἅμα καὶ αὐτὸ καὶ
[3, 8, 10]	τὸ ὑπὲρ πάντα αὐτῶν εἶναι.	Εἰ	δὲ ἀφελὼν τὸ εἶναι λαμβάνοις,
[3, 8, 9]	νοητὸν ἅμα, ὥστε δύο ἅμα.	Εἰ	δὲ δύο, δεῖ τὸ πρὸ
[3, 8, 8]	αὐτοῦ ἔχειν πᾶν καὶ πάντα·	εἰ	δὲ μή, ἕξει τι μέρος
[3, 8, 8]	ἓν θεωρῇ, οὐχ ὡς ἕν·	εἰ	δὲ μή, οὐ γίνεται νοῦς.
[3, 8, 9]	συνηθροισμένα, ὕστερον ἔσται τῶν πάντων·	εἰ	δὲ πρότερον τῶν πάντων, ἄλλα
[3, 8, 2]	πᾶσαν φήσουσι, καὶ ὁ λόγος·	εἰ	δέ τι αὐτῆς ἀκίνητον, τοῦτο
[3, 8, 9]	ἁπλούστερον νοῦ δεῖ αὐτὸ εἶναι.	Εἰ	δέ τις οἴοιτο αὐτὸ τὸ
[3, 8, 10]	τὸ δυνατώτατον καὶ τὸ τίμιον·	εἰ	δὲ τὸ τῶν κατ᾽ ἀλήθειαν
[3, 8, 9]	ὄπισθεν αὐτοῦ ἀμφίστομον ὄντα, κἀκεῖνα,	εἰ	ἐθέλοι ἐκεῖνο ὁρᾶν, μὴ πάντα
[3, 8, 4]	μετὰ τὸ πραχθέν, παρακολούθημα δέ,	εἰ	ἔχοι ἄλλο πρὸ τούτου κρεῖττον
[3, 8, 3]	Πάντως μὲν ἐκ θεωρίας. Ἀλλ᾽	εἰ	καὶ αὐτὸς τεθεωρηκὼς αὑτόν; ἢ
[3, 8, 1]	τὴν πρώτην πρὶν ἐπιχειρεῖν σπουδάζειν	εἰ	λέγοιμεν πάντα θεωρίας ἐφίεσθαι καὶ
[3, 8, 9]	ὥστε τί σεμνόν; Οὐδὲ γάρ,	εἰ	λέγοιμεν τὸ ἀγαθὸν εἶναι καὶ
[3, 8, 9]	ἐκεῖνο ἔσται ἢ ὁμοῦ πάντα.	Εἰ	μὲν οὖν ὁμοῦ πάντα συνηθροισμένα,
[3, 8, 2]	τὸν λόγον καὶ κινουμένη. Ἀλλ᾽	εἰ	μὲν πᾶσαν φήσουσι, καὶ ὁ
[3, 8, 10]	δὲ οὐκέτι ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽	εἰ	μὲν τὸ τοῦ φυτοῦ ἕν
[3, 8, 3]	θεωρίας τινὸς ἂν ἐφάπτοιτο; Ἤ,	εἰ	μένων ποιεῖ καὶ ἐν αὐτῷ
[3, 8, 10]	καὶ οὐκ ἦν τὸ πλῆθος,	εἰ	μὴ τὸ πρὸ τοῦ πλήθους
[3, 8, 4]	θεωρίας ἢ παρακολούθημα· ἀσθένειαν μέν,	εἰ	μηδέν τις ἔχοι μετὰ τὸ
[3, 8, 9]	παντὶ νῷ συνέζευκται τὸ νοητόν·	εἰ	οὖν δεῖ μὴ συνεζεῦχθαι τὸ
[3, 8, 8]	ζῶν δι᾽ ἐκεῖνο, οὐκ αὐτοζῶν.	Εἰ	οὖν ζήσεταί τι θεώρημα καὶ
[3, 8, 9]	τὸ νοητόν, οὐδὲ νοῦς ἔσται.	Εἰ	οὖν μὴ νοῦς, ἀλλ᾽ ἐκφεύξεται
[3, 8, 3]	ἐπιστατῶν οὐκ ἂν εἴη πρᾶξις.	Εἰ	οὖν μὴ πρᾶξις ἀλλὰ λόγος,
[3, 8, 9]	τὸ νοητὸν συνέζευκτο τῷ νῷ.	Εἰ	οὖν μήτε νοῦς μήτε νοητὸν
[3, 8, 5]	δὲ τὸ προιὸν τῷ μείναντι.	Εἰ	οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι καὶ
[3, 8, 9]	γεννηθέντος πανταχοῦ τὸ γεννῶν ἁπλούστερον.	Εἰ	οὖν τοῦτο νοῦν ἐγέννησεν, ἁπλούστερον
[3, 8, 5]	γὰρ οὐ πᾶν. Ὀρεγόμενοι δὲ	εἰ	πράττοιεν, οὗ ὀρέγονται ἕνεκα πράττουσιν.
[3, 8, 8]	ἐνδείκνυται θεωρίας τὰ πάντα ὄντα.	Εἰ	τοίνυν ἡ ζωὴ ἡ ἀληθεστάτη
[3, 8, 4]	αὐτὴν ἔροιτο τίνος ἕνεκα ποιεῖ,	εἰ	τοῦ ἐρωτῶντος ἐθέλοι ἐπαίειν καὶ
[3, 8, 9]	δυνάμενον ἔχειν ἔχεις ἐκεῖθεν· ὥσπερ	εἰ	φωνῆς κατεχούσης ἐρημίαν ἢ καὶ
[3, 8, 8]	Διὸ καὶ ἄπειρος οὕτως καί,	εἴ	τι ἀπ᾽ αὐτοῦ, οὐκ ἠλάττωται,
[3, 8, 4]	τῷ εἶναι θεωρία ποιησάσης. ~Καὶ	εἴ	τις δὲ αὐτὴν ἔροιτο τίνος
[3, 8, 4]	ἢ τὴν σύνεσιν, ἀλλ᾽ οἷον	εἴ	τις τὴν καθύπνου τῇ ἐγρηγορότος
[3, 8, 5]	ἀσθενεστάτην θεωρίαν εἶναι· ὁμογενὲς γὰρ	ἀεὶ	δεῖ τὸ γεννώμενον εἶναι, ἀσθενέστερον
[3, 8, 5]	μεταλήψει μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι γὰρ	ἀεὶ	ζωὴ ἐκ ζωῆς· ἐνέργεια γὰρ
[3, 8, 7]	λόγων πληρῶσαι πάντα καὶ οἷον	ἀεὶ	θεωρεῖν· τὸ γὰρ ποιεῖν εἶναί
[3, 8, 11]	νῷ ἡ ἔφεσις καὶ ἐφιέμενος	ἀεὶ	καὶ ἀεὶ τυγχάνων, {ἐκεῖ{ νος}
[3, 8, 8]	ἀπὸ ταύτης εἰς νοῦν καὶ	ἀεὶ	οἰκειοτέρων τῶν θεωριῶν γιγνομένων καὶ
[3, 8, 5]	αὐτῆς ἄνω πρὸς τὸ ἄνω	ἀεὶ	πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον μένει ἐκεῖ,
[3, 8, 5]	μὴ τὴν ἐνέργειαν τὴν αὐτὴν	ἀεί	τε τὸ πρότερον ἕτερον τοῦ
[3, 8, 11]	ἔφεσις καὶ ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ	ἀεὶ	τυγχάνων, {ἐκεῖ{ νος} δὲ οὔτε
[3, 8, 6]	μᾶλλον. Τότε γὰρ καὶ ἡσυχίαν	ἄγει	καὶ οὐδὲν ζητεῖ ὡς πληρωθεῖσα,
[3, 8, 6]	θεωρία, ἧι μᾶλλον εἰς ἓν	ἄγει,	καὶ τὸ γινῶσκον ὅσῳ γινώσκει
[3, 8, 2]	ὕλης καὶ εἴδους· τί γὰρ	δεῖ	αὐτῇ ὕλης θερμῆς ἢ ψυχρᾶς;
[3, 8, 9]	τοῦτο νοῦν ἐγέννησεν, ἁπλούστερον νοῦ	δεῖ	αὐτὸ εἶναι. Εἰ δέ τις
[3, 8, 8]	ζήσεταί τι θεώρημα καὶ νόημα,	δεῖ	αὐτοζωὴν εἶναι οὐ φυτικὴν οὐδὲ
[3, 8, 5]	τῷ μείναντι. Εἰ οὖν πανταχοῦ	δεῖ	γίνεσθαι καὶ μὴ εἶναι ὅπου
[3, 8, 9]	τὰ πάντα, οὐκ ἀρχὴ ἔσται.	Δεῖ	δὲ αὐτὸ ἀρχὴν εἶναι καὶ
[3, 8, 2]	ἣν ἐνειδοποιεῖ, παντί που δῆλον.	Δεῖ	δὲ καὶ τὸ μοχλεύειν ἀφελεῖν
[3, 8, 2]	λόγος. Καὶ γὰρ εἶδος αὐτὴν	δεῖ	εἶναι καὶ οὐκ ἐξ ὕλης
[3, 8, 9]	τοιοῦτος· διὸ οὐ πρῶτος, ἀλλὰ	δεῖ	εἶναι τὸ ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ
[3, 8, 2]	ἐπακτὸν ἢ σύμφυτον, ὕλης δὲ	δεῖ,	{ἐφ᾽ ἧς ποιήσει, καθ᾽ ἣν
[3, 8, 2]	αὐτοὺς καὶ συνεῖναι, ὡς μένειν	δεῖ	καὶ ἐνταῦθα τὴν δύναμιν τὴν
[3, 8, 6]	ἐν ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι. Διὸ	δεῖ	μὴ ἔξωθεν τὸν λόγον εἶναι,
[3, 8, 9]	συνέζευκται τὸ νοητόν· εἰ οὖν	δεῖ	μὴ συνεζεῦχθαι τὸ νοητόν, οὐδὲ
[3, 8, 8]	πᾶς δὲ ὢν καὶ πάντων.	Δεῖ	οὖν αὐτὸν πάντα ὄντα καὶ
[3, 8, 8]	ὃ οὐκέτι ἄλλο καὶ ἄλλο.	Δεῖ	οὖν τοῦτο εἶναι ἓν ὄντως
[3, 8, 2]	ἔχουσα λογωθεῖσα. Οὐ γὰρ πῦρ	δεῖ	προσελθεῖν, ἵνα πῦρ ἡ ὕλη
[3, 8, 9]	ἁλίσκοιτο ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς ὃν	δεῖ	σημῆναι, ὅπως οἷόν τε, τῷ
[3, 8, 2]	τέχνας τὰς τοιαύτας μετιόντων {ὅτι}	δεῖ	τι ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽
[3, 8, 5]	θεωρίαν εἶναι· ὁμογενὲς γὰρ ἀεὶ	δεῖ	τὸ γεννώμενον εἶναι, ἀσθενέστερον μὴν
[3, 8, 9]	δύο ἅμα. Εἰ δὲ δύο,	δεῖ	τὸ πρὸ τοῦ δύο λαβεῖν.
[3, 8, 9]	ὃ κομιούμεθα νοῦν παραστησάμενοι; Ἢ	δεῖ	τὸν νοῦν οἷον εἰς τοὐπίσω
[3, 8, 11]	γὰρ αὐτὸς τὸ ἀγαθόν, τί	ἔδει	ὁρᾶν ἢ ἐνεργεῖν ὅλως; Τὰ
[3, 8, 1]	παῖς εἴτε ἀνὴρ παίζει ἢ	σπουδάζει,	θεωρίας ἕνεκεν ὁ μὲν παίζειν,
[3, 8, 1]	εἴτε τις παῖς εἴτε ἀνὴρ	παίζει	ἢ σπουδάζει, θεωρίας ἕνεκεν ὁ
[3, 8, 5]	τὸ αὐτό. Οὐ γὰρ περιγέγραπται	μεγέθει.	Οὐ μὴν ὡσαύτως ἐν πᾶσιν,
[3, 8, 9]	ἐρήμου στήσας οὖς τὴν φωνὴν	κομιεῖ	πᾶσαν καὶ αὖ οὐ πᾶσαν.
[3, 8, 7]	ἐν αὐτῇ καὶ τὸν λόγον	ποιεῖ	ἄλλον λόγον ἀποτελοῦσα τὰ μὲν
[3, 8, 1]	ἐν αὐτῇ ἔχει καὶ ἃ	ποιεῖ	διὰ θεωρίαν ποιεῖ, ἣν οὐκ
[3, 8, 6]	στᾶσα ἐν αὑτῇ ἧττον τοῦτο	ποιεῖ.	Διὸ ὁ σπουδαῖος λελόγισται ἤδη
[3, 8, 4]	δὲ αὐτὴν ἔροιτο τίνος ἕνεκα	ποιεῖ,	εἰ τοῦ ἐρωτῶντος ἐθέλοι ἐπαίειν
[3, 8, 5]	ἦ, ἄλλην οἵαν μικρὰν τέχνην	ποιεῖ	ἐν παιγνίῳ ἴνδαλμα ἔχοντι ἁπάντων·
[3, 8, 2]	αὐτὸς τὴν αὐτὴν δύναμιν ἔχων	ποιεῖ	ἐν τῷ γενομένῳ. ~Πῶς οὖν
[3, 8, 4]	ὅτι ἀσθενοῦσα θεωρία ἀσθενὲς θεώρημα	ποιεῖ·	ἐπεὶ καὶ ἄνθρωποι, ὅταν ἀσθενήσωσιν
[3, 8, 2]	ποικίλα καὶ παντοδαπὰ καὶ σχήματα	ποιεῖ;	Ἐπεὶ οὐδὲ οἱ κηροπλάσται {ἢ
[3, 8, 3]	θεώρημα καὶ λόγος τούτῳ καὶ	ποιεῖ	ἧι ταῦτά ἐστιν. Ἡ ποίησις
[3, 8, 1]	καὶ ἃ ποιεῖ διὰ θεωρίαν	ποιεῖ,	ἣν οὐκ ἔχει {καὶ πῶς}
[3, 8, 5]	ποιεῖ· καὶ θεωρία τὴν θεωρίαν	ποιεῖ.	Καὶ γὰρ οὐκ ἔχει πέρας
[3, 8, 7]	ὄντα ἕκαστα τῶν ποιούντων θεωρήματα	ποιεῖ	καὶ εἴδη, καὶ αἱ γινόμεναι
[3, 8, 3]	ἂν ἐφάπτοιτο; Ἤ, εἰ μένων	ποιεῖ	καὶ ἐν αὐτῷ μένων καί
[3, 8, 5]	πρὸ αὐτῆς τὸ μετ᾽ αὐτὴν	ποιεῖ·	καὶ θεωρία τὴν θεωρίαν ποιεῖ.
[3, 8, 2]	τὴν φύσιν εἶναι λόγον, ὃς	ποιεῖ	λόγον ἄλλον γέννημα αὐτοῦ δόντα
[3, 8, 5]	θεώρημα ποιῆσαι· οἷον ἡ τέχνη	ποιεῖ·	ὅταν ἑκάστη πλήρης ἦ, ἄλλην
[3, 8, 3]	διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει καὶ	ποιεῖ.	Τὸ οὖν εἶναι αὐτῇ ὅ
[3, 8, 4]	Καὶ τὸ θεωροῦν μου θεώρημα	ποιεῖ,	ὥσπερ οἱ γεωμέτραι θεωροῦντες γράφουσιν·
[3, 8, 2]	{ἐφ᾽ ἧς ποιήσει, καθ᾽ ἣν	ἐνειδοποιεῖ,	παντί που δῆλον. Δεῖ δὲ
[3, 8, 11]	ἐφιέμενος ἀεὶ καὶ ἀεὶ τυγχάνων,	{ἐκεῖ{	νος} δὲ οὔτε ἐφιέμενος τίνος
[3, 8, 5]	ἀεὶ πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον μένει	ἐκεῖ,	τὸ δὲ τῇ τοῦ μεταλαβόντος
[3, 8, 5]	τὸ πρότερον ἕτερον τοῦ ὑστέρου,	ἥκει	δὲ ἡ ἐνέργεια ἐκ θεωρίας
[3, 8, 2]	γὰρ ὑποκειμένη καὶ δημιουργουμένη ὕλη	ἥκει	τοῦτο φέρουσα, ἢ γίνεται τοιαύτη
[3, 8, 11]	ἀγαθοῦ, τοιοῦτον τὸ ἀρχέτυπον ἐννοεῖν	προσήκει	τὸ ἀληθινὸν ἐκείνου ἐνθυμηθέντα ἐκ
[3, 8, 6]	ἄγει, καὶ τὸ γινῶσκον ὅσῳ	γινώσκει	ἤδη γὰρ σπουδαστέον εἰς ἓν
[3, 8, 5]	ζητητικὸν καὶ ἡ ἐξ ὧν	ἐγνώκει	ὠδὶς καὶ τὸ πλῆρες πεποίηκεν
[3, 8, 10]	τὸ τοῦ παντὸς ἓν λαμβάνοι,	λαμβάνει	ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον καὶ τὸ
[3, 8, 6]	θεωρίαν· ὃ γὰρ ἐν ψυχῇ	λαμβάνει	λόγῳ οὔσῃ, τί ἂν ἄλλο
[3, 8, 6]	οὐ γὰρ πρώτως εἶχε καὶ	καταμανθάνει,	καὶ τῇ προχειρίσει οἷον ἑτέρα
[3, 8, 5]	ἐκ ζωῆς· ἐνέργεια γὰρ πανταχοῦ	φθάνει	καὶ οὐκ ἔστιν ὅτου ἀποστατεῖ.
[3, 8, 5]	ἄνω ἀεὶ πληρούμενον καὶ ἐλλαμπόμενον	μένει	ἐκεῖ, τὸ δὲ τῇ τοῦ
[3, 8, 6]	τὸ παρ᾽ αὑτοῦ πρὸς ἄλλον	ἀποφαίνει·	πρὸς δὲ αὑτὸν ὄψις. Ἤδη
[3, 8, 9]	ἔπειτα ὁμοῦ πάντα, καὶ οὐδὲν	διακρινεῖ.	Καὶ οὕτως οὐδὲν τῶν πάντων,
[3, 8, 3]	καὶ αὐτὸς ὁ συνὼν τῇ	πράξει	καὶ ἐπιστατῶν οὐκ ἂν εἴη
[3, 8, 8]	καὶ πάντα· εἰ δὲ μή,	ἕξει	τι μέρος οὐ νοῦν, καὶ
[3, 8, 10]	καὶ τυχὼν ἐντὸς αὐτοῦ ἀναπαυσάμενος	συννόει	μᾶλλον τῇ προσβολῇ συνείς, συνορῶν
[3, 8, 11]	οὖν τὸ ἀγαθὸν μηδὲν ἔτι	προσνόει·	ἐὰν γάρ τι προσθῇς, ὧι
[3, 8, 11]	οὖσιν. ~Ἔτι δὲ καὶ ὧδε·	ἐπεὶ	γὰρ ὁ νοῦς ἐστιν ὄψις
[3, 8, 6]	ψυχῇ, δῆλον ὅτι κείμενον θεατόν.	Ἐπεὶ	καὶ ἀγαθοῦ χάριν πράττουσι· τοῦτο
[3, 8, 4]	ἀσθενοῦσα θεωρία ἀσθενὲς θεώρημα ποιεῖ·	ἐπεὶ	καὶ ἄνθρωποι, ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς
[3, 8, 5]	τοῦτο} πανταχοῦ· ποῦ γὰρ οὐχί;	Ἐπεὶ	καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ τὸ
[3, 8, 11]	ὅρασις} ὕλη δὲ ἐν νοητοῖς·	ἐπεὶ	καὶ ἡ ὅρασις ἡ κατ᾽
[3, 8, 7]	εἴπερ τέλος ἅπασιν ἡ ἀρχή.	Ἐπεὶ	καί, ὅταν τὰ ζῷα γεννᾶι,
[3, 8, 8]	Ἢ ὅτι οὐχ ἓν θεωρεῖ.	Ἐπεὶ	καὶ ὅταν τὸ ἓν θεωρῇ,
[3, 8, 7]	ὑπέμνησεν ὁ λόγος δῆλόν που.	Ἐπεὶ	κἀκεῖνο δῆλον, ὡς ἀναγκαῖον ἦν
[3, 8, 2]	καὶ παντοδαπὰ καὶ σχήματα ποιεῖ;	Ἐπεὶ	οὐδὲ οἱ κηροπλάσται {ἢ κοροπλάθαι}
[3, 8, 6]	ἑτέρα αὐτοῦ γίνεται, καὶ διανοουμένη	βλέπει	ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο· καίτοι
[3, 8, 6]	Ἔστι γὰρ οὐ πλήρης, ἀλλὰ	ἐλλείπει	τῷ πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι μέντοι
[3, 8, 6]	προφέρει, ἃ δὲ προφέρει, τῷ	ἐλλιπεῖ	προφέρει εἰς ἐπίσκεψιν καταμανθάνουσα ὃ
[3, 8, 6]	πάλιν, θεωρεῖ τῷ ἀπολειφθέντι αὐτῆς	μέρει·	ἡ δὲ στᾶσα ἐν αὑτῇ
[3, 8, 5]	πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ ἐν παντὶ	μέρει	ψυχῆς ὁμοίως. Διὸ ὁ ἡνίοχος
[3, 8, 6]	μὲν γὰρ εὖ προήνεγκεν, οὐκέτι	προφέρει,	ἃ δὲ προφέρει, τῷ ἐλλιπεῖ
[3, 8, 6]	μέντοι καὶ αὐτὴ ἡσύχως ἃ	προφέρει.	Ἃ μὲν γὰρ εὖ προήνεγκεν,
[3, 8, 6]	ἃ δὲ προφέρει, τῷ ἐλλιπεῖ	προφέρει	εἰς ἐπίσκεψιν καταμανθάνουσα ὃ ἔχει.
[3, 8, 6]	ὅταν οἰκειωθῇ καὶ διατεθῇ, ὅμως	προφέρει	καὶ προχειρίζεται οὐ γὰρ πρώτως
[3, 8, 6]	προήνεγκεν, οὐκέτι προφέρει, ἃ δὲ	προφέρει,	τῷ ἐλλιπεῖ προφέρει εἰς ἐπίσκεψιν
[3, 8, 8]	ἕν; Ἢ ὅτι οὐχ ἓν	θεωρεῖ.	Ἐπεὶ καὶ ὅταν τὸ ἓν
[3, 8, 6]	ἄλλοις γινομένη, εἶτ᾽ ἐπανιοῦσα πάλιν,	θεωρεῖ	τῷ ἀπολειφθέντι αὐτῆς μέρει· ἡ
[3, 8, 11]	δύο ἕν. Τῇ μὲν οὖν	ὁράσει	ἡ πλήρωσις παρὰ τοῦ αἰσθητοῦ
[3, 8, 4]	ὧι ἔστιν, ἐν τῇ αὑτῆς	στάσει	καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ συνέσει
[3, 8, 4]	στάσει καὶ οἷον συναισθήσει, τῇ	συνέσει	ταύτῃ καὶ συναισθήσει τὸ μετ᾽
[3, 8, 1]	μέν, ὅμως δὲ καὶ αὕτη	ἐφέσει	θεωρίας γινομένη. Ἀλλὰ ταῦτα μὲν
[3, 8, 7]	καὶ αὐτὰ θεωρήματα, τὰ μὲν	αἰσθήσει	τὰ δὲ γνώσει ἢ δόξῃ,
[3, 8, 4]	τῇ αὑτῆς στάσει καὶ οἷον	συναισθήσει,	τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ συναισθήσει
[3, 8, 4]	συναισθήσει, τῇ συνέσει ταύτῃ καὶ	συναισθήσει	τὸ μετ᾽ αὐτὴν εἶδεν ὡς
[3, 8, 2]	ὕλης δὲ δεῖ, {ἐφ᾽ ἧς	ποιήσει,	καθ᾽ ἣν ἐνειδοποιεῖ, παντί που
[3, 8, 8]	τοίνυν ἡ ζωὴ ἡ ἀληθεστάτη	νοήσει	ζωή ἐστιν, αὕτη δὲ ταὐτὸν
[3, 8, 8]	αὕτη δὲ ταὐτὸν τῇ ἀληθεστάτῃ	νοήσει,	ἡ ἀληθεστάτη νόησις ζῇ καὶ
[3, 8, 9]	μὲν οὖν νοῦς, ἀνόητον δὲ	ἀγνοήσει	καὶ ἑαυτό· ὥστε τί σεμνόν;
[3, 8, 6]	εἶχε καὶ καταμανθάνει, καὶ τῇ	προχειρίσει	οἷον ἑτέρα αὐτοῦ γίνεται, καὶ
[3, 8, 4]	ἐστι θέαμα ἐμὸν σιωπώσης, καὶ	φύσει	γενόμενον θεώρημα, καί μοι γενομένῃ
[3, 8, 3]	ψυχή, ὁ δ᾽ ἐν τῇ	φύσει	καὶ ἡ φύσις. Ἆρά γε
[3, 8, 8]	δηλονότι ἤδη ἓν ἄμφω οὐκ	οἰκειώσει,	ὥσπερ ἐπὶ τῆς ψυχῆς τῆς
[3, 8, 7]	τὰ μὲν αἰσθήσει τὰ δὲ	γνώσει	ἢ δόξῃ, καὶ αἱ πράξεις
[3, 8, 5]	φθάνει καὶ οὐκ ἔστιν ὅτου	ἀποστατεῖ.	Προιοῦσα μέντοι ἐᾶι τὸ πρότερον
[3, 8, 11]	ἰδὼν τὸν ποιήσαντα ἐνθυμεῖται καὶ	ζητεῖ,	οὕτω χρὴ καὶ τὸν νοητὸν
[3, 8, 6]	καὶ ἡσυχίαν ἄγει καὶ οὐδὲν	ζητεῖ	ὡς πληρωθεῖσα, καὶ ἡ θεωρία
[3, 8, 6]	ἔχει. Ἐν δὲ τοῖς πρακτικοῖς	ἐφαρμόττει	ἃ ἔχει τοῖς ἔξω. Καὶ
[3, 8, 1]	τούτου γε παίζουσιν ἐφιέμενοι. Καὶ	κινδυνεύει,	εἴτε τις παῖς εἴτε ἀνὴρ
[3, 8, 9]	ἐπέκεινα νοῦ εἶναι. Τί οὖν	κωλύει	τὸ νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ
[3, 8, 9]	πάντα ἀκριβῶς καὶ οὐχ ὁλοσχερῶς	ἔχει	ἀτελῶς γὰρ ἂν καὶ ἀδιαρθρώτως
[3, 8, 6]	προφέρει εἰς ἐπίσκεψιν καταμανθάνουσα ὃ	ἔχει.	Ἐν δὲ τοῖς πρακτικοῖς ἐφαρμόττει
[3, 8, 11]	πρὸ αὐτῶν οὔτε δεῖται οὔτε	ἔχει·	ἢ οὐκ ἂν τὸ ἀγαθὸν
[3, 8, 3]	θεωρήσαντός τινος. Πῶς δὲ αὕτη	ἔχει	θεωρίαν; Τὴν μὲν δὴ ἐκ
[3, 8, 1]	εἶναι, θεωρίαν τε ἐν αὐτῇ	ἔχει	καὶ ἃ ποιεῖ διὰ θεωρίαν
[3, 8, 3]	τὸ μήπω ἔχειν; Ἡ δὲ	ἔχει,	καὶ διὰ τοῦτο ὅτι ἔχει
[3, 8, 3]	ἔχει, καὶ διὰ τοῦτο ὅτι	ἔχει	καὶ ποιεῖ. Τὸ οὖν εἶναι
[3, 8, 1]	διὰ θεωρίαν ποιεῖ, ἣν οὐκ	ἔχει	{καὶ πῶς} ~Ὅτι μὲν οὖν
[3, 8, 3]	μὲν δὴ ἐκ λόγου οὐκ	ἔχει·	λέγω δ᾽ ἐκ λόγου τὸ
[3, 8, 11]	πλήρωσιν δὲ ἀληθινὴν καὶ νόησιν	ἔχει,	ὅτι πρώτως ἔχει. Τὸ δὲ
[3, 8, 5]	θεωρίαν ποιεῖ. Καὶ γὰρ οὐκ	ἔχει	πέρας ἡ θεωρία οὐδὲ τὸ
[3, 8, 11]	ὅρασις ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν διττὸν	ἔχει·	πρὶν γοῦν ἰδεῖν ἦν ἕν.
[3, 8, 11]	ἀγαθὸν καὶ διὰ τὸ ἀγαθὸν	ἔχει	τὴν ἐνέργειαν, τὸ δὲ ἀγαθὸν
[3, 8, 11]	καὶ νόησιν ἔχει, ὅτι πρώτως	ἔχει.	Τὸ δὲ πρὸ αὐτῶν οὔτε
[3, 8, 6]	δὲ τοῖς πρακτικοῖς ἐφαρμόττει ἃ	ἔχει	τοῖς ἔξω. Καὶ τῷ μὲν
[3, 8, 4]	τῆς μητρὸς καὶ τῶν γειναμένων	ὑπάρχει	πάθος· καὶ γὰρ ἐκεῖνοί εἰσιν
[3, 8, 5]	δὲ τῇ τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ	μεταλήψει	μεταλαμβάνον {πρόεισι} πρόεισι γὰρ ἀεὶ
[3, 8, 11]	τελείωσις, τῇ δὲ τοῦ νοῦ	ὄψει	τὸ ἀγαθὸν τὸ πληροῦν. Εἰ
[3, 8, 6]	πίστις, ἡσυχαιτέρα καὶ ἡ θεωρία,	ἧι	μᾶλλον εἰς ἓν ἄγει, καὶ
[3, 8, 3]	καὶ λόγος τούτῳ καὶ ποιεῖ	ἧι	ταῦτά ἐστιν. Ἡ ποίησις ἄρα
[3, 8, 9]	ὑπερβεβηκὸς τοῦτο τὴν νοῦ φύσιν	τίνι	ἂν ἁλίσκοιτο ἐπιβολῇ ἀθρόαι; Πρὸς
[3, 8, 4]	θεωροῦν μου θεώρημα ποιεῖ, ὥσπερ	οἱ	γεωμέτραι θεωροῦντες γράφουσιν· ἀλλ᾽ ἐμοῦ
[3, 8, 5]	τοῖς ἵπποις δίδωσιν ὧν εἶδεν,	οἱ	δὲ λαβόντες δηλονότι ὀρέγοιντο ἂν
[3, 8, 7]	ἔοικεν αἰσχρὰ εἴδη ποιοῦντι. Καὶ	οἱ	ἐρῶντες δὲ ἰδόντων καὶ πρὸς
[3, 8, 2]	καὶ σχήματα ποιεῖ; Ἐπεὶ οὐδὲ	οἱ	κηροπλάσται {ἢ κοροπλάθαι} εἰς οὓς
[3, 8, 7]	καί, ὅταν τὰ ζῷα γεννᾶι,	οἱ	λόγοι ἔνδον ὄντες κινοῦσι, καὶ
[3, 8, 4]	τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ καὶ	οἱ	νωθέστεροι τῶν παίδων, οἳ πρὸς
[3, 8, 9]	ἐπέκεινα αὐτοῦ, οὗπερ χάριν καὶ	οἱ	πρόσθεν λόγοι, πρῶτον μέν, ὅτι
[3, 8, 4]	καὶ οἱ νωθέστεροι τῶν παίδων,	οἳ	πρὸς τὰς μαθήσεις καὶ θεωρίας
[3, 8, 10]	ἤδη δὲ οἷον ἑκάστους εἰδότας	οἷ	ἀφήσουσιν αὐτῶν τὰ ῥεύματα· ἢ
[3, 8, 6]	οὔπω ὠικείωσεν, οἷον ὅταν ἐνόντες	λόγοι	ἐν ψυχῇ μηδὲν ποιῶσι. Διὸ
[3, 8, 7]	ὅταν τὰ ζῷα γεννᾶι, οἱ	λόγοι	ἔνδον ὄντες κινοῦσι, καὶ ἔστιν
[3, 8, 8]	ψυχική. Πῶς οὖν νοήσεις; Ὅτι	λόγοι.	Καὶ πᾶσα ζωὴ νόησίς τις,
[3, 8, 9]	οὗπερ χάριν καὶ οἱ πρόσθεν	λόγοι,	πρῶτον μέν, ὅτι πλῆθος ἑνὸς
[3, 8, 9]	αὐτοῦ ἀμφίστομον ὄντα, κἀκεῖνα, εἰ	ἐθέλοι	ἐκεῖνο ὁρᾶν, μὴ πάντα νοῦν
[3, 8, 4]	ἕνεκα ποιεῖ, εἰ τοῦ ἐρωτῶντος	ἐθέλοι	ἐπαίειν καὶ λέγειν, εἴποι ἄν·
[3, 8, 4]	καὶ φύσει γενόμενον θεώρημα, καί	μοι	γενομένῃ ἐκ θεωρίας τῆς ὡδὶ
[3, 8, 4]	σωμάτων γραμμαὶ ὥσπερ ἐκπίπτουσαι. Καί	μοι	τὸ τῆς μητρὸς καὶ τῶν
[3, 8, 10]	ἀρχὴν καὶ πηγὴν καὶ δύναμιν,	λαμβάνοι,	ἀπιστήσομεν καὶ τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν;
[3, 8, 10]	καὶ τὸ τοῦ παντὸς ἓν	λαμβάνοι,	λαμβάνει ἑκασταχοῦ τὸ δυνατώτατον καὶ
[3, 8, 4]	ὑπ᾽ ἀσθενείας ψυχῆς, λαβεῖν οὐ	δυνάμενοι	τὸ θέαμα ἱκανῶς καὶ διὰ
[3, 8, 9]	οὖν ἐστιν ὃ κομιούμεθα νοῦν	παραστησάμενοι;	Ἢ δεῖ τὸν νοῦν οἷον
[3, 8, 4]	καὶ διὰ τοῦτο οὐ πληρούμενοι,	ἐφιέμενοι	δὲ αὐτὸ ἰδεῖν, εἰς πρᾶξιν
[3, 8, 1]	ποιοῦσιν ἢ τούτου γε παίζουσιν	ἐφιέμενοι.	Καὶ κινδυνεύει, εἴτε τις παῖς
[3, 8, 5]	εἶδον· ἔλαβον γὰρ οὐ πᾶν.	Ὀρεγόμενοι	δὲ εἰ πράττοιεν, οὗ ὀρέγονται
[3, 8, 4]	ἱκανῶς καὶ διὰ τοῦτο οὐ	πληρούμενοι,	ἐφιέμενοι δὲ αὐτὸ ἰδεῖν, εἰς
[3, 8, 6]	ὃ μὴ ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο	περιπλανώμενοι	ἑλεῖν ζητοῦσι. Καὶ γὰρ αὖ
[3, 8, 4]	γειναμένων ὑπάρχει πάθος· καὶ γὰρ	ἐκεῖνοί	εἰσιν ἐκ θεωρίας καὶ ἡ
[3, 8, 4]	ἐρωτῶντος ἐθέλοι ἐπαίειν καὶ λέγειν,	εἴποι	ἄν· Ἐχρῆν μὲν μὴ ἐρωτᾶν,
[3, 8, 8]	ἴσως διαφορὰς τάχ᾽ ἂν λέγοιεν	ἄνθρωποι,	νοήσεων δὲ οὐ λέγουσιν, ἀλλὰ
[3, 8, 4]	ἀσθενὲς θεώρημα ποιεῖ· ἐπεὶ καὶ	ἄνθρωποι,	ὅταν ἀσθενήσωσιν εἰς τὸ θεωρεῖν,
[3, 8, 4]	ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι δὲ καὶ οἱ	νωθέστεροι	τῶν παίδων, οἳ πρὸς τὰς
[3, 8, 1]	Ἢ καὶ ἡμεῖς καὶ πάντες	ὅσοι	παίζουσι τοῦτο ποιοῦσιν ἢ τούτου
[3, 8, 11]	παρ᾽ αὐτοῦ γενόμενον κόρον. Πάντως	τοι	οὔτε νοῦς ἐκεῖνος οὔτε κόρος,
[3, 8, 9]	ἓν καὶ τὰ πάντα εἶναι,	ἤτοι	καθ᾽ ἓν ἕκαστον τῶν πάντων
[3, 8, 6]	βλέπει ὡς ἄλλο ὂν ἄλλο·	καίτοι	καὶ αὕτη λόγος ἦν καὶ
[3, 8, 5]	οὐκ ἔστιν ὅτου ἀποστατεῖ. Προιοῦσα	μέντοι	ἐᾶι τὸ πρότερον {τὸ ἑαυτῆς
[3, 8, 6]	ἐλλείπει τῷ πρὸ αὐτῆς· ὁρᾶι	μέντοι	καὶ αὐτὴ ἡσύχως ἃ προφέρει.
[3, 8, 3]	οὖσα δηλονότι τοῦ λόγου· ὁ	μέντοι	λόγος καὶ αὐτὸς ὁ συνὼν
[3, 8, 10]	τούτων ὧν ἐστιν ἀρχή, τοιοῦτο	μέντοι,	οἷον, μηδενὸς αὐτοῦ κατηγορεῖσθαι δυναμένου,
[3, 8, 5]	παιγνίῳ ἴνδαλμα ἔχοντι ἁπάντων· ἄλλως	μέντοι	ταῦτα ὥσπερ ἀμυδρὰ καὶ οὐ
[3, 8, 4]	ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν ποιῶσι, καὶ	αὐτοὶ	ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ καὶ θεωρεῖν
[3, 8, 4]	τὸ πραχθέν, παρακολούθημα δέ, εἰ	ἔχοι	ἄλλο πρὸ τούτου κρεῖττον τοῦ
[3, 8, 9]	ἀτελῶς γὰρ ἂν καὶ ἀδιαρθρώτως	ἔχοι	ἔκ τινος ἄλλου αὐτὸν εἶναι,
[3, 8, 4]	ἀσθένειαν μέν, εἰ μηδέν τις	ἔχοι	μετὰ τὸ πραχθέν, παρακολούθημα δέ,
[3, 8, 11]	ζωὴν μακαρίαν, θάμβος μὲν ἂν	ἔχοι	τὸν ἰδόντα καὶ τοῦτον καὶ
[3, 8, 3]	πρᾶξις ἀλλὰ λόγος, θεωρία· καὶ	ἐπὶ	παντὸς λόγου ὁ μὲν ἔσχατος
[3, 8, 4]	μαθήσεις καὶ θεωρίας ἀδυνάτως ἔχοντες	ἐπὶ	τὰς τέχνας καὶ τὰς ἐργασίας
[3, 8, 1]	παρ᾽ αὐτῆς ποιούμενα καὶ γεννώμενα	ἐπὶ	τὴν τῆς θεωρίας ἀνάξομεν ἐνέργειαν,
[3, 8, 5]	ὃν τρόπον θεωρία ἡ γένεσις,	ἐπὶ	τὴν ψυχὴν τὴν πρὸ ταύτης
[3, 8, 8]	καὶ ἑνουμένων τοῖς θεωροῦσι καὶ	ἐπὶ	τῆς σπουδαίας ψυχῆς πρὸς τὸ
[3, 8, 8]	ἓν ἄμφω οὐκ οἰκειώσει, ὥσπερ	ἐπὶ	τῆς ψυχῆς τῆς ἀρίστης, ἀλλ᾽
[3, 8, 9]	λέγοντες, ἕως ἂν μὴ ἔχωμεν	ἐπὶ	τί ἐρείδοντες τὴν διάνοιαν λέγομεν.
[3, 8, 10]	οὐχ ἁπλῶς ἕν, ἕως τις	ἐπὶ	τὸ ἁπλῶς ἓν ἔλθῃ· τοῦτο
[3, 8, 4]	τὸ ἀληθινὸν δυνάμενος προηγουμένως ἔρχεται	ἐπὶ	τὸ εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ; Μαρτυροῦσι
[3, 8, 2]	χειρῶν ποιήσουσιν ἃ αὐτῶν ἔργα,	ἐπὶ	τὸ τοιοῦτον ἀνελθεῖν τῆς φύσεως
[3, 8, 8]	ἐγνωσμένων ἅτε εἰς νοῦν σπευδόντων,	ἐπὶ	τούτου δηλονότι ἤδη ἓν ἄμφω
[3, 8, 11]	ἀληθινὸν ἐκείνου ἐνθυμηθέντα ἐκ τοῦ	ἐπὶ	τῷ νῷ ἐπιθέοντος ἴχνους. Τὸ
[3, 8, 4]	αὐτῇ διδόναι, οὐχ οἵαν λέγομεν	ἐπὶ	τῶν ἄλλων τὴν αἴσθησιν ἢ
[3, 8, 2]	γὰρ ἐχρῆν συννοοῦντας, ὡς καὶ	ἐπὶ	τῶν τὰς τέχνας τὰς τοιαύτας
[3, 8, 8]	θεωρίας ἀναβαινούσης ἐκ τῆς φύσεως	ἐπὶ	ψυχὴν καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς
[3, 8, 5]	καὶ τὰς ἐργασίας καταφέρονται. ~Ἀλλὰ	περὶ	μὲν φύσεως εἰπόντες ὃν τρόπον
[3, 8, 10]	ἀρχῆς μενούσης καὶ οὐ σκεδασθείσης	περὶ	πᾶν αὐτῆς οἷον ἐν ῥίζῃ
[3, 8, 1]	μὲν ὕστερον· νῦν δὲ λέγωμεν	περί	τε γῆς αὐτῆς καὶ δένδρων
[3, 8, 11]	ὅλως; Τὰ μὲν γὰρ ἄλλα	περὶ	τὸ ἀγαθὸν καὶ διὰ τὸ
[3, 8, 3]	δ᾽ ἐκ λόγου τὸ σκοπεῖσθαι	περὶ	τῶν ἐν αὐτῇ. Διὰ τί
[3, 8, 0]		~Περὶ	φύσεως καὶ θεωρίας καὶ τοῦ
[3, 8, 1]	πῶς ἡ φύσις, ἣν ἀφάνταστόν	φασι	καὶ ἄλογον εἶναι, θεωρίαν τε
[3, 8, 5]	μεταλαβόντος πρώτῃ μεταλήψει μεταλαμβάνον {πρόεισι}	πρόεισι	γὰρ ἀεὶ ζωὴ ἐκ ζωῆς·
[3, 8, 5]	τοῦ μεταλαβόντος πρώτῃ μεταλήψει μεταλαμβάνον	{πρόεισι}	πρόεισι γὰρ ἀεὶ ζωὴ ἐκ
[3, 8, 7]	ὑποστάσεις μιμήσεις ὄντων οὖσαι ποιοῦντα	δείκνυσι	τέλος ποιούμενα οὐ τὰς ποιήσεις
[3, 8, 1]	καὶ ἡμεῖς καὶ πάντες ὅσοι	παίζουσι	τοῦτο ποιοῦσιν ἢ τούτου γε
[3, 8, 7]	τοῦτο καὶ αἱ διανοήσεις ἰδεῖν	θέλουσι	καὶ ἔτι πρότερον αἱ αἰσθήσεις,
[3, 8, 7]	γεννᾶι, οἱ λόγοι ἔνδον ὄντες	κινοῦσι,	καὶ ἔστιν ἐνέργεια θεωρίας τοῦτο
[3, 8, 4]	ἐπὶ τὸ εἴδωλον τοῦ ἀληθινοῦ;	Μαρτυροῦσι	δὲ καὶ οἱ νωθέστεροι τῶν
[3, 8, 8]	θεωριῶν γιγνομένων καὶ ἑνουμένων τοῖς	θεωροῦσι	καὶ ἐπὶ τῆς σπουδαίας ψυχῆς
[3, 8, 2]	κινουμένη. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν πᾶσαν	φήσουσι,	καὶ ὁ λόγος· εἰ δέ
[3, 8, 6]	ἠδυνήθησαν λαβεῖν τοῦτο περιπλανώμενοι ἑλεῖν	ζητοῦσι.	Καὶ γὰρ αὖ ὅταν τύχωσιν
[3, 8, 6]	θεατόν. Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ χάριν	πράττουσι·	τοῦτο δὲ οὐχ ἵνα ἔξω
[3, 8, 6]	ἐνόντες λόγοι ἐν ψυχῇ μηδὲν	ποιῶσι.	Διὸ δεῖ μὴ ἔξωθεν τὸν
[3, 8, 4]	μὴ νῷ ἐδύναντο. Ὅταν γοῦν	ποιῶσι,	καὶ αὐτοὶ ὁρᾶν βούλονται αὐτὸ
[3, 8, 6]	ἵνα μὴ γνῶσιν, ἀλλ᾽ ἵνα	γνῶσι	καὶ παρὸν ἴδωσιν ἐν ψυχῇ,
[3, 8, 6]	ἵνα μὴ ἔχωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα	ἔχωσι	τὸ ἐκ τῆς πράξεως ἀγαθόν.
[3, 8, 6]	ἐν ψυχῇ λαμβάνει λόγῳ οὔσῃ,	τί	ἂν ἄλλο ἢ λόγος σιωπῶν
[3, 8, 9]	μήτε νοῦς μήτε νοητὸν εἴη,	τί	ἂν εἴη; Ἐξ οὗ ὁ
[3, 8, 8]	καὶ ἄπειρος οὕτως καί, εἴ	τι	ἀπ᾽ αὐτοῦ, οὐκ ἠλάττωται, οὔτε
[3, 8, 2]	καὶ ὁ λόγος· εἰ δέ	τι	αὐτῆς ἀκίνητον, τοῦτο καὶ ὁ
[3, 8, 9]	Τί οὖν τοῦτο καὶ ποῖόν	τι	αὐτὸ φαντασθησόμεθα; Καὶ γὰρ αὖ
[3, 8, 2]	οὐκ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους·	τί	γὰρ δεῖ αὐτῇ ὕλης θερμῆς
[3, 8, 10]	πάντων, ἀλλὰ πρὸ τῶν πάντων.	~Τί	δὴ ὄν; Δύναμις τῶν πάντων·
[3, 8, 11]	Εἰ γὰρ αὐτὸς τὸ ἀγαθόν,	τί	ἔδει ὁρᾶν ἢ ἐνεργεῖν ὅλως;
[3, 8, 7]	θεωρεῖν· τὸ γὰρ ποιεῖν εἶναί	τι	εἶδός ἐστι ποιεῖν, τοῦτο δέ
[3, 8, 2]	τὰς τοιαύτας μετιόντων {ὅτι} δεῖ	τι	ἐν αὐτοῖς μένειν, καθ᾽ ὃ
[3, 8, 10]	ἕν. Καὶ ἐφ᾽ ἑκάστου μέν	τι	ἕν, εἰς ὃ ἀνάξεις, καὶ
[3, 8, 9]	ἕως ἂν μὴ ἔχωμεν ἐπὶ	τί	ἐρείδοντες τὴν διάνοιαν λέγομεν. Καὶ
[3, 8, 8]	οὐκ αὐτοζῶν. Εἰ οὖν ζήσεταί	τι	θεώρημα καὶ νόημα, δεῖ αὐτοζωὴν
[3, 8, 9]	ἡμῖν ὁμοίῳ φήσομεν. Ἔστι γάρ	τι	καὶ παρ᾽ ἡμῖν αὐτοῦ· ἢ
[3, 8, 9]	εἶναι καὶ ἁπλούστατον εἶναι, δῆλόν	τι	καὶ σαφὲς ἐροῦμεν τὸ ἀληθὲς
[3, 8, 8]	πάντα· εἰ δὲ μή, ἕξει	τι	μέρος οὐ νοῦν, καὶ συγκείσεται
[3, 8, 9]	ἢ νοοῦν ἔσται ἢ ἀνόητόν	τι.	Νοοῦν μὲν οὖν νοῦς, ἀνόητον
[3, 8, 2]	χεῖρες ἐνταῦθα οὔτε πόδες οὔτε	τι	ὄργανον ἐπακτὸν ἢ σύμφυτον, ὕλης
[3, 8, 9]	πᾶσαν καὶ αὖ οὐ πᾶσαν.	Τί	οὖν ἐστιν ὃ κομιούμεθα νοῦν
[3, 8, 3]	περὶ τῶν ἐν αὐτῇ. Διὰ	τί	οὖν ζωή τις οὖσα καὶ
[3, 8, 9]	δύο τούτων ἐπέκεινα νοῦ εἶναι.	Τί	οὖν κωλύει τὸ νοητὸν αὐτὸ
[3, 8, 9]	τὸ πρὸ τοῦ δύο λαβεῖν.	Τί	οὖν; Νοῦς μόνον; Ἀλλὰ παντὶ
[3, 8, 4]	σιωπῶ καὶ οὐκ εἴθισμαι λέγειν.	Τί	οὖν συνιέναι; Ὅτι τὸ γενόμενόν
[3, 8, 4]	καὶ θεωρούντων αὑτοὺς ἐγὼ γεγέννημαι.	Τί	οὖν ταῦτα βούλεται; Ὡς ἡ
[3, 8, 9]	τὸ σὺν αὐτῷ νοητὸν φήσομεν.	Τί	οὖν τοῦτο καὶ ποῖόν τι
[3, 8, 8]	ὅτι ὅλως τὴν ζωὴν ὅ	τι	ποτέ ἐστιν οὐ ζητοῦσιν. Ἀλλ᾽
[3, 8, 3]	θεωρίας μενούσης θεωρίας οὐκ ἄλλο	τι	πραξάσης, ἀλλὰ τῷ εἶναι θεωρία
[3, 8, 11]	μηδὲν ἔτι προσνόει· ἐὰν γάρ	τι	προσθῇς, ὧι προσέθηκας ὁτιοῦν, ἐνδεὲς
[3, 8, 9]	δὲ ἀγνοήσει καὶ ἑαυτό· ὥστε	τί	σεμνόν; Οὐδὲ γάρ, εἰ λέγοιμεν
[3, 8, 2]	ἄλλον γέννημα αὐτοῦ δόντα μέν	τι	τῷ ὑποκειμένῳ, μένοντα δ᾽ αὐτόν.
[3, 8, 9]	δὲ οὐκέτι τὰ πάντα οὐδέ	τι	τῶν πάντων, ἵνα γεννήσῃ τὰ
[3, 8, 8]	τὸ νοεῖν εἶναι. Οὐ γὰρ	ἔτι	ἄλλο, τὸ δ᾽ ἄλλο· πάλιν
[3, 8, 10]	τὸ πᾶν, καὶ οὐδ᾽ ἂν	ἔτι	γένοιτο μὴ μενούσης τῆς ἀρχῆς
[3, 8, 11]	μετ᾽ αὐτὸ δι᾽ αὐτὸ οὖσιν.	~Ἔτι	δὲ καὶ ὧδε· ἐπεὶ γὰρ
[3, 8, 10]	ἄλλον ἄλλῃ ῥεῖν ὁμοῦ συνόντας	ἔτι,	ἤδη δὲ οἷον ἑκάστους εἰδότας
[3, 8, 7]	αἷς τέλος ἡ γνῶσις, καὶ	ἔτι	πρὸ τούτων ἡ φύσις τὸ
[3, 8, 4]	πρὸς τὸ ἄνω οὐδ᾽ αὖ	ἔτι	πρὸς τὸ κάτω, στᾶσα δὲ
[3, 8, 11]	Φθεγξάμενος οὖν τὸ ἀγαθὸν μηδὲν	ἔτι	προσνόει· ἐὰν γάρ τι προσθῇς,
[3, 8, 7]	αἱ διανοήσεις ἰδεῖν θέλουσι καὶ	ἔτι	πρότερον αἱ αἰσθήσεις, αἷς τέλος
[3, 8, 8]	γὰρ αὖ ἄλλο ἔσται, ὃ	οὐκέτι	ἄλλο καὶ ἄλλο. Δεῖ οὖν
[3, 8, 4]	ὡς οἷόν τε αὐτῇ καὶ	οὐκέτι	ἐζήτησεν ἄλλα θεώρημα ἀποτελέσασα ἀγλαὸν
[3, 8, 9]	τινος ἄλλου αὐτὸν εἶναι, ὃ	οὐκέτι	ἐν διεξόδῳ, ἀλλὰ ἀρχὴ διεξόδου
[3, 8, 10]	ἁπλῶς ἓν ἔλθῃ· τοῦτο δὲ	οὐκέτι	ἐπ᾽ ἄλλο. Ἀλλ᾽ εἰ μὲν
[3, 8, 5]	ἀπολιποῦσα γὰρ τὸ {ἑαυτῆς} πρόσθεν	οὐκέτι	ἔσται πανταχοῦ, ἀλλ᾽ ἐν ὧι
[3, 8, 2]	ἔσχατος ἤδη καὶ νεκρὸς καὶ	οὐκέτι	ποιεῖν δύναται ἄλλον, ὁ δὲ
[3, 8, 6]	Ἃ μὲν γὰρ εὖ προήνεγκεν,	οὐκέτι	προφέρει, ἃ δὲ προφέρει, τῷ
[3, 8, 9]	ἀρχῆς τὰ πάντα, αὕτη δὲ	οὐκέτι	τὰ πάντα οὐδέ τι τῶν
[3, 8, 5]	μὴν τῷ ἐξίτηλον καταβαῖνον γίγνεσθαι.	Ἀψοφητὶ	μὲν δὴ πάντα, ὅτι μηδὲν
[3, 8, 5]	ἴσον δὲ τὸ προιὸν τῷ	μείναντι.	Εἰ οὖν πανταχοῦ δεῖ γίνεσθαι
[3, 8, 5]	ἐν πᾶσιν, ὥστε οὐδὲ ἐν	παντὶ	μέρει ψυχῆς ὁμοίως. Διὸ ὁ
[3, 8, 9]	Τί οὖν; Νοῦς μόνον; Ἀλλὰ	παντὶ	νῷ συνέζευκται τὸ νοητόν· εἰ
[3, 8, 2]	ἧς ποιήσει, καθ᾽ ἣν ἐνειδοποιεῖ,	παντί	που δῆλον. Δεῖ δὲ καὶ
[3, 8, 6]	γὰρ σπουδαστέον εἰς ἓν τῷ	γνωσθέντι	ἔρχεται. Εἰ γὰρ δύο, τὸ
[3, 8, 6]	εἶτ᾽ ἐπανιοῦσα πάλιν, θεωρεῖ τῷ	ἀπολειφθέντι	αὐτῆς μέρει· ἡ δὲ στᾶσα
[3, 8, 1]	καὶ ἡμεῖς παίζοντες ἐν τῷ	παρόντι	θεωροῦμεν; Ἢ καὶ ἡμεῖς καὶ
[3, 8, 5]	τέχνην ποιεῖ ἐν παιγνίῳ ἴνδαλμα	ἔχοντι	ἁπάντων· ἄλλως μέντοι ταῦτα ὥσπερ
[3, 8, 7]	κακὸς τεχνίτης ἔοικεν αἰσχρὰ εἴδη	ποιοῦντι.	Καὶ οἱ ἐρῶντες δὲ ἰδόντων
[3, 8, 11]	αὐτοῦ ἴχνος αὐτοῦ τῷ νῷ	ὁρῶντι	ἔδωκεν ἔχειν· ὥστε ἐν μὲν
[3, 8, 4]	γεννηθὲν ὑπ᾽ αὐτῆς ἀσθενὲς παντάπασιν,	ὅτι	ἀσθενοῦσα θεωρία ἀσθενὲς θεώρημα ποιεῖ·
[3, 8, 4]	καὶ λόγου τὴν πρᾶξιν ποιοῦνται.	Ὅτι	γὰρ μὴ ἱκανὸν αὐτοῖς τὸ
[3, 8, 2]	τὰς τέχνας τὰς τοιαύτας μετιόντων	{ὅτι}	δεῖ τι ἐν αὐτοῖς μένειν,
[3, 8, 3]	δὲ ἔχει, καὶ διὰ τοῦτο	ὅτι	ἔχει καὶ ποιεῖ. Τὸ οὖν
[3, 8, 9]	τὸ νοητὸν αὐτὸ εἶναι; Ἢ	ὅτι	καὶ τὸ νοητὸν συνέζευκτο τῷ
[3, 8, 6]	παρὸν ἴδωσιν ἐν ψυχῇ, δῆλον	ὅτι	κείμενον θεατόν. Ἐπεὶ καὶ ἀγαθοῦ
[3, 8, 8]	δὲ ψυχική. Πῶς οὖν νοήσεις;	Ὅτι	λόγοι. Καὶ πᾶσα ζωὴ νόησίς
[3, 8, 2]	ἣν οὐκ ἔχει {καὶ πῶς}	~Ὅτι	μὲν οὖν οὔτε χεῖρες ἐνταῦθα
[3, 8, 7]	πρὸς αὑτόν, καὶ πάντα εἴσω.	~Ὅτι	μὲν οὖν πάντα τά τε
[3, 8, 8]	οὔτε ἐκεῖνος ὁ ἐξ οὗ,	ὅτι	μὴ σύνθεσις ἦν ἐκ μορίων.
[3, 8, 11]	καὶ ἐν πάσῃ ἀγλαίαι κειμένου,	ὅτι	μηδὲν ἀνόητον μηδὲ σκοτεινὸν μηδ᾽
[3, 8, 5]	γίγνεσθαι. Ἀψοφητὶ μὲν δὴ πάντα,	ὅτι	μηδὲν ἐμφανοῦς καὶ τῆς ἔξωθεν
[3, 8, 8]	τὰς δ᾽ ὅλως οὐ νοήσεις,	ὅτι	ὅλως τὴν ζωὴν ὅ τι
[3, 8, 8]	πολλὰ τοῦτο τὸ ἕν; Ἢ	ὅτι	οὐχ ἓν θεωρεῖ. Ἐπεὶ καὶ
[3, 8, 8]	ζητοῦσιν. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνό γε ἐπισημαντέον,	ὅτι	πάλιν αὖ ὁ λόγος πάρεργον
[3, 8, 8]	ἠλάττωται, οὔτε τὸ ἀπ᾽ αὐτοῦ,	ὅτι	πάντα καὶ αὐτό, οὔτε ἐκεῖνος
[3, 8, 9]	οἱ πρόσθεν λόγοι, πρῶτον μέν,	ὅτι	πλῆθος ἑνὸς ὕστερον· καὶ ἀριθμὸς
[3, 8, 11]	δὲ ἀληθινὴν καὶ νόησιν ἔχει,	ὅτι	πρώτως ἔχει. Τὸ δὲ πρὸ
[3, 8, 4]	εἴθισμαι λέγειν. Τί οὖν συνιέναι;	Ὅτι	τὸ γενόμενόν ἐστι θέαμα ἐμὸν
[3, 8, 3]	λόγος καὶ δύναμις ποιοῦσα; Ἆρ᾽	ὅτι	τὸ σκοπεῖσθαί ἐστι τὸ μήπω
[3, 8, 8]	εἰς νοῦν σπευδόντων, ἐπὶ τούτου	δηλονότι	ἤδη ἓν ἄμφω οὐκ οἰκειώσει,
[3, 8, 5]	ὧν εἶδεν, οἱ δὲ λαβόντες	δηλονότι	ὀρέγοιντο ἂν ὧν εἶδον· ἔλαβον
[3, 8, 3]	ἂν κατὰ λόγον ἑτέρα οὖσα	δηλονότι	τοῦ λόγου· ὁ μέντοι λόγος
[3, 8, 4]	οὖν συνιέναι; Ὅτι τὸ γενόμενόν	ἐστι	θέαμα ἐμὸν σιωπώσης, καὶ φύσει
[3, 8, 8]	ἓν ὄντως ἄμφω· τοῦτο δέ	ἐστι	θεωρία ζῶσα, οὐ θεώρημα, οἷον
[3, 8, 9]	διεξελθούσῃ. Εἴπερ οὖν καὶ ζωή	ἐστι	καὶ διέξοδός ἐστι καὶ πάντα
[3, 8, 9]	καὶ ζωή ἐστι καὶ διέξοδός	ἐστι	καὶ πάντα ἀκριβῶς καὶ οὐχ
[3, 8, 3]	καὶ ἐν αὐτῷ μένων καί	ἐστι	λόγος, εἴη ἂν αὐτὸς θεωρία.
[3, 8, 10]	καὶ τὸ μηδὲν ὑπονοήσομεν; Ἤ	ἐστι	μὲν τὸ μηδὲν τούτων ὧν
[3, 8, 9]	ἔστιν, ὅπου μὴ ἔστιν, οἷς	ἐστι	μετέχειν αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πανταχοῦ
[3, 8, 7]	εἶδός ἐστι ποιεῖν, τοῦτο δέ	ἐστι	πάντα πληρῶσαι θεωρίας. Καὶ αἱ
[3, 8, 7]	γὰρ ποιεῖν εἶναί τι εἶδός	ἐστι	ποιεῖν, τοῦτο δέ ἐστι πάντα
[3, 8, 3]	ποιοῦσα; Ἆρ᾽ ὅτι τὸ σκοπεῖσθαί	ἐστι	τὸ μήπω ἔχειν; Ἡ δὲ
[3, 8, 3]	εἶναι αὐτῇ ὅ ἐστι τοῦτό	ἐστι	τὸ ποιεῖν αὐτῇ καὶ ὅσον
[3, 8, 3]	αὐτῇ καὶ ὅσον ἐστὶ τοῦτό	ἐστι	τὸ ποιοῦν. Ἔστι δὲ θεωρία
[3, 8, 11]	καὶ νενοηκέναι· ἃ πλησίον μέν	ἐστι	τοῦ ἀνενδεοῦς καὶ τοῦ νοεῖν
[3, 8, 3]	Τὸ οὖν εἶναι αὐτῇ ὅ	ἐστι	τοῦτό ἐστι τὸ ποιεῖν αὐτῇ
[3, 8, 3]	τὸ ποιεῖν αὐτῇ καὶ ὅσον	ἐστὶ	τοῦτό ἐστι τὸ ποιοῦν. Ἔστι
[3, 8, 3]	ποίησις ἄρα θεωρία ἡμῖν ἀναπέφανται·	ἔστι	γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας μενούσης θεωρίας
[3, 8, 6]	οἷον νοῦς, ἀλλ᾽ ὁρῶν ἄλλο.	Ἔστι	γὰρ οὐ πλήρης, ἀλλὰ ἐλλείπει
[3, 8, 9]	τῷ ἐν ἡμῖν ὁμοίῳ φήσομεν.	Ἔστι	γάρ τι καὶ παρ᾽ ἡμῖν
[3, 8, 3]	ἐστὶ τοῦτό ἐστι τὸ ποιοῦν.	Ἔστι	δὲ θεωρία καὶ θεώρημα, λόγος
[3, 8, 3]	αὐτὸς τεθεωρηκὼς αὑτόν; ἢ πῶς;	ἔστι	μὲν γὰρ ἀποτέλεσμα θεωρίας καὶ
[3, 8, 9]	ὁρᾶν, μὴ πάντα νοῦν εἶναι.	Ἔστι	μὲν γὰρ αὐτὸς ζωὴ πρώτη,
[3, 8, 11]	ὄντος καὶ πάντων καλλίστου, ἐν	φωτὶ	καθαρῷ καὶ αὐγῇ καθαρᾶι κειμένου
[3, 8, 5]	διὰ τοῦτο} πανταχοῦ· ποῦ γὰρ	οὐχί;	Ἐπεὶ καὶ ἐν πάσῃ ψυχῇ
[3, 8, 4]	τὸ κάτω, στᾶσα δὲ ἐν	ὧι	ἔστιν, ἐν τῇ αὑτῆς στάσει
[3, 8, 11]	προσνόει· ἐὰν γάρ τι προσθῇς,	ὧι	προσέθηκας ὁτιοῦν, ἐνδεὲς ποιήσεις. Διὸ
[3, 8, 5]	οὐκέτι ἔσται πανταχοῦ, ἀλλ᾽ ἐν	ὧι	τελευτᾶι μόνον. Οὐκ ἴσον δὲ