Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 8]	ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν	νῷ	λαμβάνουσι τὸν θεὸν καὶ τοὺς
[2, 9, 18]	ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν	ᾧ	ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο,
[2, 9, 9]	τὸν κόσμον δὲ βλέπει ἐν	ᾧ	εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ ἔξω,
[2, 9, 9]	τοῦ δὲ κόσμου παντὸς ἐν	ᾧ	καὶ αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ;
[2, 9, 7]	ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ ἐν	ᾧ	συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν
[2, 9, 12]	ὕλη περιεγράφετο τύπῳ κόσμου, ἐν	ᾧ	τύπῳ καὶ γῆ καὶ πῦρ
[2, 9, 10]	τῶν φίλων, οἳ τούτῳ τῷ	λόγῳ	ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν φίλοι
[2, 9, 16]	μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ	λόγῳ.	Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ
[2, 9, 14]	θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι καὶ	λόγῳ	ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ τις
[2, 9, 14]	δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν	λόγῳ	φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι
[2, 9, 9]	ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου	θεῷ	γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς ὅσον
[2, 9, 9]	νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ τῷ	θεῷ	καὶ μὴ αὐτὸν μόνον μετ´
[2, 9, 9]	ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν	θεῷ	ὦσι φίλοι, πράως μὲν τὰ
[2, 9, 6]	ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν τῷ	Τιμαίῳ	λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ
[2, 9, 2]	ὅλως νοήσει. ~Οὐ τοίνυν οὔτε	πλείω	τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν
[2, 9, 1]	γὰρ τάξις κατὰ φύσιν μήτε	πλείω	τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ
[2, 9, 1]	ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι, εἰ	πλείω	τῶν τριῶν τούτων, τίνες ἂν
[2, 9, 5]	ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ ἐν	ἡλίῳ	ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον
[2, 9, 14]	καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ	αἰτίῳ	τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ
[2, 9, 17]	μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν	ὄγκῳ.	Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν
[2, 9, 17]	ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι	καλῷ	καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν οἷς
[2, 9, 17]	εἰς τέλος. Τῷ δὲ παντὶ	καλῷ	ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι
[2, 9, 3]	ἕκαστον τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ	ἄλλῳ,	ἢ τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν
[2, 9, 1]	ἄλλῳ, ὅτι πᾶν τὸ ἐν	ἄλλῳ	καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ οὖν
[2, 9, 1]	μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν	ἄλλῳ	μηδὲ σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν
[2, 9, 1]	ἐξ ὧν· καὶ οὐκ ἐν	ἄλλῳ,	ὅτι πᾶν τὸ ἐν ἄλλῳ
[2, 9, 7]	εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν	ἄλλῳ,	παθόντος μὲν τοῦ ἐν ᾧ
[2, 9, 6]	τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν	πολλῷ	ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ
[2, 9, 5]	μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ	πολλῷ	καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας
[2, 9, 13]	τίμιόν τι παρ´ ἄλλα ζῷα,	πολλῷ	μᾶλλον ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα
[2, 9, 18]	τοῦ παντὸς ἐν σώματι τῷ	ὅλῳ.	Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ μὴ
[2, 9, 17]	ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ	ὅλῳ	καὶ πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´
[2, 9, 7]	τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται	δεσμῷ	δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει
[2, 9, 17]	σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ	κόσμῳ	εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει,
[2, 9, 8]	θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα καὶ	κόσμῳ	περιιόντα; Διὰ τί γὰρ οὐκ
[2, 9, 16]	παρέσται καὶ ἔσται ἐν τῷ	κόσμῳ	τῷδε, ὅστις ὁ τρόπος· ὥστε
[2, 9, 9]	θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ	νῷ,	ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις;
[2, 9, 9]	πρὸς τὸ ἀκρότατον καὶ τὸ	ἄνω,	τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ
[2, 9, 14]	πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὰ	ἐπάνω,	τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ
[2, 9, 7]	αὐτῆς πρὸς τὸ θεῖον τὸ	ὑπεράνω	ἀκέραιον μένει καὶ οὐκ ἐμποδίζεται,
[2, 9, 18]	δὲ καὶ τοὺς ἐν τῷ	οὐρανῷ	ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν
[2, 9, 4]	καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ	μετέγνω,	τί ἀναμένει; Εἰ δὲ οὔπω,
[2, 9, 18]	οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι	μαινομένῳ;	Φαύλους μὲν οὖν ὄντας οὐ
[2, 9, 3]	πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ	ἀφωρισμένῳ	τὰ θεῖα ἔσται καὶ οἷον
[2, 9, 7]	ἀνάγκης δέχεται, ὃ δ´ αὐτὸ	ἐκείνῳ	οὐκέτι τὸ αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν
[2, 9, 18]	τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ	ἀμείνω	εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς
[2, 9, 6]	παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ	ἀμείνω	καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς
[2, 9, 9]	προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν οὐχ αὑτῷ	μόνῳ	διδοὺς τὸ δύνασθαι· οὐ γάρ,
[2, 9, 4]	ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ	χρόνῳ	προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ δὲ τὰς
[2, 9, 17]	ὄντως τι καλὸν ὂν τὰ	ἔξω	αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ
[2, 9, 16]	τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ	ἔξω	ἂν τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ
[2, 9, 9]	αὐτοὺς βλέπων διὰ τί οὐκ	ἔξω	βλέπει καὶ πρὸς τὸν κόσμον
[2, 9, 18]	καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται τὰ	ἔξω	βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων φύσιν,
[2, 9, 9]	ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ	ἔξω,	ἵνα μὴ τὸν κόσμον ἐφορᾷ,
[2, 9, 17]	τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ	ἔξω	κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ τις
[2, 9, 9]	δ´ ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν	ἔξω	νοῦ πεσεῖν. Πείθονται δὲ ἄνθρωποι
[2, 9, 18]	κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ	ἔξω	ὅ τι ποτέ ἐστι τοῦτο
[2, 9, 17]	εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ	ἔξω	πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ
[2, 9, 6]	ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα	ἔξω	τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ
[2, 9, 14]	δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς τὸ	ἔξω	τὸ νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου,
[2, 9, 6]	τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά	πω	τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν
[2, 9, 14]	ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´ ἄλλα ὑμῖν	καταλείπω	ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο
[2, 9, 3]	οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι	τόπῳ	ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται καὶ
[2, 9, 9]	ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι οὕτω γὰρ	οὔπω	ἄριστος ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους
[2, 9, 17]	πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς	οὔπω	καὶ ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς
[2, 9, 4]	μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ δὲ	οὔπω,	οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη
[2, 9, 12]	περιεγράφετο τύπῳ κόσμου, ἐν ᾧ	τύπῳ	καὶ γῆ καὶ πῦρ καὶ
[2, 9, 12]	οὐ κἀκεῖ ἡ ὕλη περιεγράφετο	τύπῳ	κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ καὶ
[2, 9, 16]	ὁ μὲν ἰδὼν κάλλος ἐν	προσώπῳ	εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς
[2, 9, 17]	οὐδὲν ἂν παθούσης, δούσης δὲ	ἑτέρῳ,	ὅτι μὴ θέμις φθόνον ἐν
[2, 9, 7]	τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ	δευτέρῳ·	ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει ὅπου
[2, 9, 5]	ὥσπερ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τὸν	χείρω	τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ
[2, 9, 16]	αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ	πόρρω	τοῦ νοητὸν κόσμον ἰδεῖν ὄντος,
[2, 9, 3]	Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν ἐν	μέτρῳ·	ὅταν δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι
[2, 9, 3]	δύναται· ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν	μέσῳ	που κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν
[2, 9, 2]	ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´ ἐν	μέσῳ	τούτων· φύσεως γὰρ οὔσης μιᾶς
[2, 9, 7]	οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ	εἴσω	ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ
[2, 9, 17]	τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως,	ὅσῳ	τὴν σώματος φύσιν οὐ καλὴν
[2, 9, 9]	ὡς οὐ χείρων, πρῶτον μέν,	ὅσῳ	τις ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς
[2, 9, 2]	Ὅσον γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι,	τόσῳ	καλλίων καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα
[2, 9, 9]	Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν	τῷ	ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις
[2, 9, 16]	βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν	τῷ	αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει κειμένου
[2, 9, 14]	γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι	τῷ	αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν.
[2, 9, 17]	ὡς τῷ μεγέθει τοῦ γενομένου	τῷ	ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς
[2, 9, 8]	ὑποκάτω σφαίραις τά τε ἐν	τῷ	ἀνωτάτω διὰ τί οὐ θεοὶ
[2, 9, 2]	ὁτὲ μὲν τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι	τῷ	ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ τοῦ ὄντος,
[2, 9, 17]	κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος.	Τῷ	δὲ παντὶ καλῷ ὄντι τί
[2, 9, 17]	ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι,	τῷ	δὲ παντὶ οὐκ ἦν ποτε
[2, 9, 8]	διὰ τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν	τῷ	διὰ τί ἔστι ψυχὴ καὶ
[2, 9, 11]	ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ μὴ	τῷ	ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ
[2, 9, 4]	μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε,	τῷ	ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ
[2, 9, 9]	ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ	τῷ	θεῷ καὶ μὴ αὐτὸν μόνον
[2, 9, 2]	πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν	τῷ	καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ μείνασα ἡ
[2, 9, 11]	τὸ μὲν ἔκειτό που ἐν	τῷ	κάτω, ἡ δὲ ἦλθε τοπικῶς
[2, 9, 17]	λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ	τῷ	κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν
[2, 9, 16]	οὖν παρέσται καὶ ἔσται ἐν	τῷ	κόσμῳ τῷδε, ὅστις ὁ τρόπος·
[2, 9, 11]	ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ	τῷ	λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη
[2, 9, 10]	τινας τῶν φίλων, οἳ τούτῳ	τῷ	λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν
[2, 9, 17]	νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς	τῷ	μεγέθει τοῦ γενομένου τῷ ἀμερεῖ
[2, 9, 2]	καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι	τῷ	μετ´ αὐτὴν καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα
[2, 9, 6]	ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ	τῷ	μετὰ τὸ πρῶτον τὰ πάντα
[2, 9, 18]	τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι	τῷ	μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει,
[2, 9, 1]	τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν	τῷ	νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ
[2, 9, 4]	εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι	τῷ	νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου.
[2, 9, 1]	μήτε πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν	τῷ	νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ
[2, 9, 6]	οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν	τῷ	ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας
[2, 9, 18]	ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν σώματι	τῷ	ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ
[2, 9, 18]	ἥλιον δὲ καὶ τοὺς ἐν	τῷ	οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ
[2, 9, 7]	Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως	τῷ	παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´
[2, 9, 6]	εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε	τῷ	παντὶ καὶ τὴν πρὸς τὸ
[2, 9, 13]	ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν	τῷ	παντὶ ὄντα, ἀλλὰ κόσμον καὶ
[2, 9, 2]	ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε	τῷ	παντὶ σώματι αὐτῷ τε ἔχειν
[2, 9, 3]	ἀεί, γενητὰ δὲ τὰ ἕτερα	τῷ	παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ τοίνυν
[2, 9, 1]	πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν	τῷ	παρόντι, εἰ πλείω τῶν τριῶν
[2, 9, 11]	δώσει τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς	τῷ	πλάσματι πῶς ἡ ποίησις; Τουτὶ
[2, 9, 6]	οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ	τῷ	Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς
[2, 9, 9]	τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν	τῷ	πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν τὸ
[2, 9, 6]	ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ	τῷ	πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν τῇ
[2, 9, 11]	γενόμενον, εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν	τῷ	ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα
[2, 9, 5]	Εἰ μὲν οὖν ἐν αὐτῷ	τῷ	ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς τοῦ κόσμον
[2, 9, 4]	γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον δοτέον	τῷ	πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ·
[2, 9, 1]	ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν	τῷ	πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ
[2, 9, 10]	μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον	τῷ	σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν
[2, 9, 7]	ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς δίδωσι	τῷ	σώματι ζωὴν οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ
[2, 9, 17]	διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου	τῷ	σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ
[2, 9, 6]	τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν	τῷ	Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ
[2, 9, 14]	περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα	τῷ	τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ δὲ παρὰ
[2, 9, 6]	φθόνος οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν	τῷ	τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν
[2, 9, 3]	ἀεὶ συνέχεται καὶ ἄρδεται τούτῳ	τῷ	φωτὶ καὶ ἀπολαύει τοῦ ζῆν
[2, 9, 4]	μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ	τῷ	χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ δὲ
[2, 9, 14]	ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε	κάτω	εἰς τὸ ἔξω τὸ νόσημα
[2, 9, 11]	μὲν ἔκειτό που ἐν τῷ	κάτω,	ἡ δὲ ἦλθε τοπικῶς πρὸς
[2, 9, 9]	οὐδὲ θέμις αὐτῷ πρὸς τὸ	κάτω·	καὶ πρὸς αὐτοὺς βλέπων διὰ
[2, 9, 10]	λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι	κάτω	καὶ σοφίαν τινά, εἴτε τῆς
[2, 9, 8]	οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ	κάτω,	ὃ τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι.
[2, 9, 8]	δὲ τά τε ἐν ταῖς	ὑποκάτω	σφαίραις τά τε ἐν τῷ
[2, 9, 9]	δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν τῷ	ἀθανάτῳ;	Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ
[2, 9, 18]	οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς	ἐγγυτάτω	εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς
[2, 9, 8]	σφαίραις τά τε ἐν τῷ	ἀνωτάτω	διὰ τί οὐ θεοὶ ἐν
[2, 9, 16]	ὁρῶν σύμπαντα μὲν τὰ ἐν	αἰσθητῷ	κάλλη, σύμπασαν δὲ συμμετρίαν καὶ
[2, 9, 16]	ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν τῷ	αἰσθητῷ	τοῦ ἐν νοήσει κειμένου οἷον
[2, 9, 4]	ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ	νοητῷ,	ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ
[2, 9, 16]	ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν ἐν	νοητῷ	ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ κινήσεται τῆς
[2, 9, 1]	πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ	νοητῷ	μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω,
[2, 9, 10]	νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ	σκότῳ,	εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ
[2, 9, 7]	ὁμοίως τῷ παντὶ καὶ ζῴῳ	ἑκάστῳ·	ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα
[2, 9, 9]	συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς τὸ	ἑκάστῳ	καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ πᾶν
[2, 9, 9]	ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ	ἑκάστῳ	τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ
[2, 9, 9]	ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν	ἑκάστῳ	τὴν προσήκουσαν διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς
[2, 9, 2]	ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ	καλλίστῳ,	ὅπου ψυχὴ μείνασα ἡ μὴ
[2, 9, 2]	μὲν τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ	ἀρίστῳ	αὐτῆς καὶ τοῦ ὄντος, ὁτὲ
[2, 9, 1]	τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ μήτε	ἐλάττω.	Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν
[2, 9, 1]	νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ	ἐλάττω,	ἢ ψυχὴν καὶ νοῦν ταὐτὸν
[2, 9, 8]	ὁποῖα τὰ σμικρότερα τῶν ἐν	αὐτῷ,	ἃ τῇ πολλῇ ζωῇ τῇ
[2, 9, 8]	τῇ πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν	αὐτῷ	ἀεὶ νύκτωρ καὶ μεθ´ ἡμέραν
[2, 9, 4]	κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν	αὐτῷ;	Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον
[2, 9, 4]	δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι ἐν	αὐτῷ	δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν
[2, 9, 4]	γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων	αὐτῷ,	εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι
[2, 9, 12]	οὔτε ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν	αὐτῷ.	Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς
[2, 9, 7]	μὲν ἄλλου πάθημα τὸ ἐν	αὐτῷ	ἐξ ἀνάγκης δέχεται, ὃ δ´
[2, 9, 16]	ἦν; πῶς δὲ οἱ ἐν	αὐτῷ	θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ
[2, 9, 9]	οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν	αὐτῷ	καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν
[2, 9, 8]	τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν	αὐτῷ	καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα
[2, 9, 16]	κόσμου καὶ θεῶν τῶν ἐν	αὐτῷ	καὶ τῶν ἄλλων καλῶν ἀγαθόν
[2, 9, 15]	τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἐν	αὐτῷ	καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ οὐσῶν
[2, 9, 9]	τάξιν αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν	αὐτῷ	ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως
[2, 9, 6]	ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν	αὐτῷ	πάντα τὰ ὄντα, τὸν δὲ
[2, 9, 9]	μὲν γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ	αὐτῷ	πρὸς αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ θέμις
[2, 9, 9]	πρὸς αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ θέμις	αὐτῷ	πρὸς τὸ κάτω· καὶ πρὸς
[2, 9, 17]	ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο	αὐτῷ	προσιόν τι καὶ προσετίθετο εἰς
[2, 9, 2]	μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι	αὐτῷ	τε ἔχειν ὅσον δύναται παρ´
[2, 9, 18]	καὶ μένοντος οὐχ ἧττον ἐν	αὐτῷ,	τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ
[2, 9, 18]	ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς	αὐτῷ.	Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν εἴη,
[2, 9, 16]	ἄλλα μὴ πάντα κακὸς εἴη,	αὐτῷ	τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ
[2, 9, 6]	τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται	αὐτῷ	τῷ πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν
[2, 9, 5]	πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν ἐν	αὐτῷ	τῷ ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς τοῦ
[2, 9, 2]	πατέρα καθ´ ὅσον οἷόν τε	αὐτῷ.	Ψυχῆς δὲ ἡμῶν τὸ μὲν
[2, 9, 9]	τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν οὐχ	αὑτῷ	μόνῳ διδοὺς τὸ δύνασθαι· οὐ
[2, 9, 1]	ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν	ἑαυτῷ,	ἀλλὰ ἕν τι, καὶ τοῦ
[2, 9, 1]	νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ	ἑαυτῷ	ὅτι νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´
[2, 9, 8]	ἔδει διττήν, τὴν μὲν ἐν	ἑαυτῷ,	τὴν δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει
[2, 9, 1]	αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων·	οὕτω	γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ
[2, 9, 9]	αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι	οὕτω	γὰρ οὔπω ἄριστος ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 14]	πάντων· οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον·	οὕτω	γὰρ περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν
[2, 9, 12]	τὰ ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ	οὕτω	κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ
[2, 9, 16]	τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ	οὕτω	τεταγμένος ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων
[2, 9, 1]	διὰ τί οὐκ εἰς ἄπειρον	οὕτω;	Τὸν δὲ λόγον ὅταν τις
[2, 9, 14]	ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα τῷ	τοιούτῳ	παραβάλλειν. Τὸ δὲ παρὰ τῶν
[2, 9, 17]	οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον,	τοσούτῳ	διδόντας τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ
[2, 9, 16]	μὴ πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ	τούτῳ	ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ
[2, 9, 12]	αἴτιος τῶν κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ	τούτῳ,	καὶ τῇ ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν,
[2, 9, 10]	πρός τινας τῶν φίλων, οἳ	τούτῳ	τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ
[2, 9, 3]	δ´ ἀεὶ συνέχεται καὶ ἄρδεται	τούτῳ	τῷ φωτὶ καὶ ἀπολαύει τοῦ
[2, 9, 10]	τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε	ἄμφω	ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν
[2, 9, 7]	σύστασις ὁμοίως τῷ παντὶ καὶ	ζῴῳ	ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010