Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 6]	ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά	γε	εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν
[2, 9, 16]	ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ	γε	κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ
[2, 9, 16]	τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ	γε	μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων
[2, 9, 1]	νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως	γε	ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει
[2, 9, 6]	τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν	γε	οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ
[2, 9, 14]	τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ	δὲ	ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον;
[2, 9, 14]	καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ	δὲ	ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ
[2, 9, 6]	τὸ καινὸν τοῦ λόγου; ~Τὰς	δὲ	ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν
[2, 9, 3]	ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ	δὲ	ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ
[2, 9, 8]	τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ	δὲ	ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ
[2, 9, 9]	ἀκρότατον καὶ τὸ ἄνω, τοῖς	δὲ	ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ ὢν ὁ
[2, 9, 9]	ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται	δὲ	ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις τῶν
[2, 9, 8]	γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ	δὲ	ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ
[2, 9, 15]	μὲν ὀνόματος τοῦ θεός» συνεχόμενον	δὲ	ἅπασι πάθεσι, μηδὲν δὲ αὐτῶν
[2, 9, 7]	οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ· τὸ	δὲ	ἀπὸ τῆς ἡμετέρας καὶ τὴν
[2, 9, 15]	μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ	δὲ	ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος ὄνομά
[2, 9, 15]	ἡδονὴν τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς	δὲ	ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν
[2, 9, 7]	μένει καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον	δὲ	αὐτῆς δίδωσι τῷ σώματι ζωὴν
[2, 9, 14]	καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα	δὲ	αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ
[2, 9, 6]	θεωροῦντα, τὸν δὲ διανοούμενον πολλάκις	δὲ	αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή
[2, 9, 15]	παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ	δὲ	αὐτοῖς καὶ τόδε τὸ μηδένα
[2, 9, 9]	αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον	δὲ	αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι
[2, 9, 3]	οἷόν τε εἶναι μέν, μηδὲν	δὲ	αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον
[2, 9, 15]	συνεχόμενον δὲ ἅπασι πάθεσι, μηδὲν	δὲ	αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν
[2, 9, 9]	βλέπει καὶ πρὸς τὸν κόσμον	δὲ	βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ
[2, 9, 18]	πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς	δὲ	γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν
[2, 9, 14]	τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ	δὲ	γενομένου αἰτίου, τί δεῖ τοῦ
[2, 9, 18]	θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς	δὲ	γενομένους καὶ μὴ σώματα ὄντας,
[2, 9, 16]	αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ	δὲ	γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους κακούς,
[2, 9, 9]	ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ	δὲ	γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων,
[2, 9, 1]	τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ	δὲ	δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις
[2, 9, 12]	κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ	δὲ	δή, καὶ ἡ ὕλη, ὅθεν
[2, 9, 8]	εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ	δὲ	δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε
[2, 9, 1]	αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν	δὲ	δὴ ὁ νοῦς ὁ ἀληθινὸς
[2, 9, 8]	τούτων οὐδ´ αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ	δὲ	διὰ τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν
[2, 9, 6]	ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν	δὲ	διανοούμενον πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ
[2, 9, 3]	πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν	δὲ	δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ
[2, 9, 1]	νοῦν νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα	δὲ	ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ· ὃ καὶ
[2, 9, 6]	μετὰ τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς	δὲ	εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν
[2, 9, 11]	ἀλλ´ οὐ σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς	δὲ	εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο σκότους
[2, 9, 12]	λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον, τὸ	δὲ	εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς,
[2, 9, 9]	πάντα σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ	δὲ	εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα}
[2, 9, 10]	ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο	δὲ	εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον, ὃ
[2, 9, 8]	τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν	δὲ	εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί
[2, 9, 9]	ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται	δὲ	εἰς ὅσον νοῦς ἄγει· τὸ
[2, 9, 9]	τὸ πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν	δὲ	ἑκάστους κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´
[2, 9, 16]	αὐτῶν προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα	δὲ	ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε
[2, 9, 4]	ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ	δὲ	ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως
[2, 9, 15]	θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς	δὲ	ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ μὲν
[2, 9, 5]	νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι	δὲ	ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν
[2, 9, 1]	δὴ τὴν μὲν δυνάμει, τὴν	δὲ	ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν
[2, 9, 4]	ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ	δὲ	ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν
[2, 9, 18]	γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς	δὲ	ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς πληγὰς
[2, 9, 16]	γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ	δὲ	ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε;
[2, 9, 18]	παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς	δὲ	ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ δή,
[2, 9, 14]	ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ	δὲ	ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί γὰρ
[2, 9, 4]	ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ	δὲ	ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ
[2, 9, 1]	ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν	δὲ	ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι, εἰ
[2, 9, 4]	σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν. Πότε	δὲ	ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ ἐξ
[2, 9, 17]	ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης, δούσης	δὲ	ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις φθόνον
[2, 9, 7]	συνδεῖ ὃ ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ	δὲ	ἡ τοῦ παντὸς ψυχὴ οὐκ
[2, 9, 17]	τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας	δὲ	ἤδη καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ,
[2, 9, 9]	τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν	δὲ	ἤδη καὶ τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν
[2, 9, 9]	φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ	δὲ	ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ
[2, 9, 9]	νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι	δὲ	ἤδη τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ
[2, 9, 11]	που ἐν τῷ κάτω, ἡ	δὲ	ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ
[2, 9, 4]	νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος	δὲ	ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου
[2, 9, 18]	σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς	δὲ	ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς
[2, 9, 1]	οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας	δὲ	ἡμῖν αὐτοῖς ὡς οἷόν τε.
[2, 9, 2]	ὅσον οἷόν τε αὐτῷ. Ψυχῆς	δὲ	ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς
[2, 9, 4]	τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ	δὲ	ἤρξατο, διὰ τί οὐ πρὸ
[2, 9, 8]	τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις	δὲ	θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ
[2, 9, 14]	καὶ αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια	δὲ	ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου
[2, 9, 1]	τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ	δὲ	καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ
[2, 9, 14]	ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι	δὲ	καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς
[2, 9, 9]	πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται	δὲ	καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ
[2, 9, 16]	δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ	δὲ	καὶ ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ
[2, 9, 5]	τῇ θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος	δὲ	καὶ ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς
[2, 9, 9]	μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους	δὲ	καὶ πενίας εἴ τις μέμφοιτο
[2, 9, 3]	οὐ καὶ τὴν ὕλην; Εἰ	δὲ	καὶ τὴν ὕλην φήσει, τίς
[2, 9, 16]	τῆς ψυχῆς πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ	δὲ	καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ
[2, 9, 18]	τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον	δὲ	καὶ τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ
[2, 9, 6]	τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου	δὲ	καὶ τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων
[2, 9, 4]	ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε	δὲ	καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ
[2, 9, 7]	κατὰ φύσιν, ταῦτα πάσχει, αὐτὰ	δὲ	καλῶς φέρεται ὡς τοῦ ὅλου·
[2, 9, 9]	ὑμῶν προνοεῖ ὁ θεός, τοῦ	δὲ	κόσμου παντὸς ἐν ᾧ καὶ
[2, 9, 9]	τιμῶσιν ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ	δὲ	κρείττων καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν
[2, 9, 13]	κόσμον καὶ τάξιν παρέχοντα. Ἃ	δὲ	λέγεται γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν, σημεῖα
[2, 9, 17]	κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ	δὲ	λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος
[2, 9, 5]	ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο	δὲ	λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι τί
[2, 9, 1]	οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν	δὲ	λόγον ὅταν τις ἀπὸ τοῦ
[2, 9, 15]	λοιπόν, τοῦτο διώκειν παρακελεύεται· ὁ	δὲ	λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν
[2, 9, 15]	λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο	δὲ	μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν ἡμᾶς,
[2, 9, 9]	τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων	δὲ	μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ
[2, 9, 9]	καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ	δὲ	μᾶλλον θεοὺς τούς τε ἐν
[2, 9, 18]	τὸ κάλλος τῶν λίθων. Δεῖ	δὲ	μένειν μὲν ἐν οἴκοις σῶμα
[2, 9, 11]	ποίησις; Τουτὶ μὲν πρῶτον, ἄλλο	δὲ	μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´
[2, 9, 5]	ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ	δὲ	μετὰ τὸν κόσμον ἐκ τοῦ
[2, 9, 18]	φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς	δὲ	μή, ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν·
[2, 9, 14]	ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ	δὲ	μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ
[2, 9, 9]	βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ	δὲ	μὴ ἔξω, ἵνα μὴ τὸν
[2, 9, 3]	ὅσα ἔχει εἰς ἅ· ὃ	δὲ	μὴ ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ
[2, 9, 13]	αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος. Εἰ	δὲ	μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται
[2, 9, 1]	ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ	δὲ	μή, ὁ μὲν ἔσται νοῶν
[2, 9, 9]	χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ	δὲ	μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός
[2, 9, 18]	οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ, τοῦ	δὲ	μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα
[2, 9, 8]	τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ	δὲ	μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ
[2, 9, 3]	παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ	δὲ	μόνη καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´
[2, 9, 1]	εἰ ὁ μὲν νοεῖ, ὁ	δὲ	νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ
[2, 9, 14]	τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι	δὲ	νόσων λέγοντες αὐτούς, λέγοντες μὲν
[2, 9, 6]	αὐτῷ πάντα τὰ ὄντα, τὸν	δὲ	νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα,
[2, 9, 7]	τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ	δὲ	ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ
[2, 9, 9]	ἐκείνου ὄντας. Καὶ ὁ κόσμος	δὲ	ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ
[2, 9, 16]	ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς	δὲ	οἱ ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ
[2, 9, 1]	νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν	δὲ	οἷον κινούμενον. Τίς γὰρ ἂν
[2, 9, 4]	οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ	δὲ	οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν φήσουσι
[2, 9, 18]	τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο	δὲ	ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν
[2, 9, 18]	τὴν τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα	δὲ	ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς
[2, 9, 6]	παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ	δέ,	ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν
[2, 9, 16]	γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς	δέ,	ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο
[2, 9, 16]	ταῦτα μὲν καὶ πρότερον· νῦν	δέ,	ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις
[2, 9, 1]	μὲν ἔσται νοῶν μόνον, ὁ	δὲ	ὅτι νοεῖ νοῶν ἄλλου ὄντος,
[2, 9, 13]	θράσος αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο	δέ,	ὅτι οὐκ ἴσασι τάξιν τῶν
[2, 9, 16]	πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς	δὲ	οὐ καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε;
[2, 9, 4]	τί οὐ πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς	δὲ	οὐ νεῦσίν φαμεν τὴν ποιοῦσαν,
[2, 9, 6]	τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν» Οἱ	δὲ	οὐ συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον
[2, 9, 8]	ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί	δὲ	οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ
[2, 9, 17]	φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε	δὲ	οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι καλὸν
[2, 9, 18]	γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς	δὲ	οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας.
[2, 9, 8]	Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος	δὲ	οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ
[2, 9, 7]	ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ	δὲ	οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε
[2, 9, 4]	γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ	δὲ	οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι
[2, 9, 5]	τὴν τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν	δὲ	οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ
[2, 9, 12]	ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος	δὲ	οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν
[2, 9, 1]	οἷόν τε. Καὶ τὸ πρῶτον	δὲ	οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον, καὶ τὸ
[2, 9, 3]	ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ	δὲ	οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ
[2, 9, 10]	μὲν οὖν καὶ ἄλλα, μᾶλλον	δὲ	πάντα ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν
[2, 9, 15]	λόγον περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι	δὲ	παντάπασι τὸν περὶ τούτων λόγον,
[2, 9, 17]	εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ	δὲ	παντὶ καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον
[2, 9, 17]	καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ	δὲ	παντὶ οὐκ ἦν ποτε παιδὶ
[2, 9, 14]	ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ	δὲ	παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται
[2, 9, 12]	κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ	δὲ	παρὰ φύσιν, καὶ ἐν τοῖς
[2, 9, 16]	ὧν τὸν πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ	δὲ	πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ
[2, 9, 6]	ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν	δὲ	πλῆθος ποιῆσαι, τὸ ὂν καὶ
[2, 9, 7]	αὐτῆς ἡ φύσις μένει. Ἐὰν	δέ	πού τι αὐτῶν κατὰ φύσιν
[2, 9, 1]	ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις	δὲ	πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ αὐτὸν
[2, 9, 2]	μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ	δὲ	πρὸς ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´
[2, 9, 7]	ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν	δὲ	πρὸς τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ
[2, 9, 5]	ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν; Ὅταν	δὲ	προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ
[2, 9, 15]	ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας	δὲ	πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας
[2, 9, 11]	ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ τί	δὲ	πρῶτον πῦρ; ~Καὶ ἄρτι γενόμενον
[2, 9, 18]	οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο, ὁ	δὲ	σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος
[2, 9, 16]	τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν	δὲ	συμμετρίαν καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν
[2, 9, 16]	εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς	δὲ	σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν
[2, 9, 5]	ἢ μῖγμα ἐκ τούτων. Πῶς	δὲ	συνοχὴ τῶν τεσσάρων ὑστέρα γενομένη
[2, 9, 4]	μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς	δὲ	σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα ἢ
[2, 9, 4]	τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ	δὲ	σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ σφάλματος
[2, 9, 13]	νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι	δὲ	τὰ γινόμενα διάφορα καὶ τύχαις
[2, 9, 3]	πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ	δὲ	τὰ ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων
[2, 9, 8]	μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ πάντα· ἄστρα	δὲ	τά τε ἐν ταῖς ὑποκάτω
[2, 9, 17]	ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς	δὲ	τἄνδον, οἶμαι μὲν αὐτὸν μὴ
[2, 9, 17]	σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ	δὲ	τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι.
[2, 9, 7]	οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ	δὲ	τὰς διαφορὰς λαμβάνειν τὰς τῆς
[2, 9, 4]	τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ	δὲ	τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει,
[2, 9, 13]	πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς	δὲ	τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν, αἷς
[2, 9, 12]	αὐτὴ ἡ ψυχῆς φύσις. Τοῦτο	δὲ	ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε
[2, 9, 15]	τοῦ σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας	δὲ	τῆς τὸ καλὸν καὶ τὴν
[2, 9, 6]	τούτοις παρ´ ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας	δέ	τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν
[2, 9, 3]	εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ	δέ	τις εἰς ὕλην λέγοι, διὰ
[2, 9, 16]	εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς	δὲ	τίς οὕτως ἔσται τὴν γνώμην
[2, 9, 17]	τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ	δέ	τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως
[2, 9, 14]	πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον	δὲ	τὸ ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι
[2, 9, 1]	τὸ ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο	δὲ	τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ, ἀλλ´
[2, 9, 13]	ἂν ᾖ τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα	δὲ	τὸ πᾶν καὶ μεγάλα μέρη
[2, 9, 5]	παραδείγματι κόσμου, ὃν μισοῦσι; Πόθεν	δὲ	τὸ παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο γὰρ
[2, 9, 2]	αὐτῆς καὶ τοῦ ὄντος, ὁτὲ	δὲ	τὸ χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι
[2, 9, 9]	ὁ μὲν τοῖς σπουδαίοις, ὁ	δὲ	τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῖς
[2, 9, 12]	προιδεῖν καὶ μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον	δὲ	τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν λόξωσιν
[2, 9, 5]	χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι	δὲ	τοῦ βελτίονος τῇ θνητῇ ψυχῇ
[2, 9, 11]	φυτικὴ καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ	δὲ	τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι, ἵνα
[2, 9, 18]	ἐν σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι	δὲ	τοῦτο τὸ μὴ κρούειν, μηδὲ
[2, 9, 17]	ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον	δὲ	τούτοις· καὶ εἰ μὲν καὶ
[2, 9, 7]	καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς	δὲ	τούτων οὐ κύριοι· τὸ δ´
[2, 9, 11]	αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ	δὲ	τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ κόσμου
[2, 9, 14]	καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν	δὲ	ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι
[2, 9, 9]	πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον	δὲ	φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς
[2, 9, 9]	ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι; μόνον	δὲ	φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς
[2, 9, 9]	ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ τινος, ὁ	δὲ	φαῦλος ὄχλος οἷον χειροτέχνης τῶν
[2, 9, 7]	φέρεται ὡς τοῦ ὅλου· τὰ	δὲ	φθείρεται οὐ δυνάμενα τὴν τοῦ
[2, 9, 9]	πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ	δὲ	φονεύει τις ἢ ἡττᾶται τῶν
[2, 9, 10]	σώματα, οἷον τὰ ἀνθρώπων· ἧς	δὲ	χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην
[2, 9, 18]	ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν	δὲ	χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ,
[2, 9, 6]	Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς	δὲ	ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ ἐν
[2, 9, 9]	τὰ μὲν τυγχάνοντα μακάρια, τὰ	δὲ	ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν
[2, 9, 7]	οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα	δὲ	ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν
[2, 9, 9]	καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς ὁ	ἐνθάδε	βίος, ὁ μὲν τοῖς σπουδαίοις,
[2, 9, 12]	αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν	ἐνθάδε	ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον τόνδε,
[2, 9, 9]	Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας εἶναι	ἐνθάδε	καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν ὀρθῶς
[2, 9, 18]	ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς δὲ	ἐνθάδε	ὄντες ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´
[2, 9, 16]	εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι	ἐνθάδε	ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ
[2, 9, 16]	δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ	ἐνθάδε	ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ,
[2, 9, 16]	δὲ οὐ καὶ αὐτός ἐστιν	ἐνθάδε;	Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν
[2, 9, 16]	Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν	ἐνθάδε;	Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες
[2, 9, 16]	δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν	ἐνθάδε;	Πῶς δὲ οὐ καὶ αὐτός
[2, 9, 16]	ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ	ἐνθάδε,	πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς
[2, 9, 17]	τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ γὰρ	ἐνθάδε	τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς
[2, 9, 17]	ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι,	μηδὲ	διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ὁρᾶν
[2, 9, 16]	τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι}	μηδὲ	ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ.
[2, 9, 1]	Εἰ οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου	μηδὲ	ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις μηδεμία,
[2, 9, 2]	ψυχὴ μείνασα ἡ μὴ μέρος,	μηδὲ	ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε
[2, 9, 1]	καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ οὖν	μηδὲ	παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν ἄλλῳ
[2, 9, 1]	παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν ἄλλῳ	μηδὲ	σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ
[2, 9, 18]	μὴ φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι,	μηδὲ	τὸ αὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις
[2, 9, 18]	δὲ τοῦτο τὸ μὴ κρούειν,	μηδὲ	ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν
[2, 9, 16]	πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ	τῇδε	ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές;
[2, 9, 4]	ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν	τῇδε	κακῶν· ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον
[2, 9, 17]	Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ	τῇδε	κάλλους, καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ
[2, 9, 5]	αὐτοὺς νενευκότος ἤδη πρὸς τὰ	τῇδε	τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ
[2, 9, 12]	ἤδη ὂν τὸ σκότος, φασίν,	εἶδε	καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο;
[2, 9, 18]	εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι	οἶδε	λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς
[2, 9, 9]	ἀλλ´ ὁ κόσμος δεῖται καὶ	οἶδε	τὴν τάξιν αὐτοῦ καὶ οἱ
[2, 9, 5]	τιμῶντες ταύτην τὴν δημιουργίαν οὐδὲ	τήνδε	τὴν γῆν καινὴν αὐτοῖς γῆν
[2, 9, 12]	ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον	τόνδε,	ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις καὶ
[2, 9, 4]	ποιοῦσα ἦν, πῶς ἂν κόσμον	τόνδε	ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ φθερεῖ
[2, 9, 4]	ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι	τόνδε	τὸν κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ
[2, 9, 9]	ὄντας. Καὶ ὁ κόσμος δὲ	ὅδε	δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει,
[2, 9, 16]	ἡμῶν. Πῶς γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς	ὅδε	ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς
[2, 9, 7]	παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ	ὅδε	ὁ κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα
[2, 9, 6]	ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας καὶ ὁ	τόδε	ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν»
[2, 9, 15]	ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ	τόδε	τὸ μηδένα λόγον περὶ ἀρετῆς
[2, 9, 6]	ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα	τόδε	τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς
[2, 9, 17]	ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς	τόδε	τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας
[2, 9, 8]	δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι	τόδε	τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν
[2, 9, 9]	ἵνα μὴ τὸν κόσμον ἐφορᾷ,	οὐδὲ	αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται
[2, 9, 4]	μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν,	οὐδὲ	γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ
[2, 9, 1]	καὶ ψυχῆς φύσιν. Οὐ μὴν	οὐδὲ	διὰ τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν,
[2, 9, 17]	καλὰ ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´ οὕτως	οὐδὲ	διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα
[2, 9, 17]	γάρ; Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´	οὐδὲ	εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις.
[2, 9, 17]	ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ ταῦτα,	οὐδὲ	ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα
[2, 9, 1]	διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´	οὐδὲ	ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα· οὐδ´
[2, 9, 17]	τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ	οὐδὲ	ἔστιν ὄντως τι καλὸν ὂν
[2, 9, 7]	τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ	οὐδὲ	ἡ σύστασις ὁμοίως τῷ παντὶ
[2, 9, 9]	σχολὴ αὐτῷ πρὸς αὐτὸν βλέπειν,	οὐδὲ	θέμις αὐτῷ πρὸς τὸ κάτω·
[2, 9, 17]	καλὰ μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας τοίνυν·	οὐδὲ	θεὸν τοίνυν. Καὶ γὰρ διὰ
[2, 9, 17]	καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα,	οὐδὲ	θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ θεὸν τοίνυν.
[2, 9, 17]	διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα	οὐδὲ	καλὰ μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας τοίνυν·
[2, 9, 4]	Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ,	οὐδὲ	ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ
[2, 9, 1]	καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν	οὐδὲ	ὅλως νοήσει. ~Οὐ τοίνυν οὔτε
[2, 9, 18]	τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ	οὐδὲ	πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς
[2, 9, 17]	ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι	οὐδὲ	προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι καὶ
[2, 9, 1]	νοεῖ ὡς ἓν ὄν· καὶ	οὐδὲ	τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ
[2, 9, 18]	τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν	οὐδὲ	τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ;
[2, 9, 5]	ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν·	οὐδὲ	τὴν μὲν αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον
[2, 9, 5]	οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν δημιουργίαν	οὐδὲ	τήνδε τὴν γῆν καινὴν αὐτοῖς
[2, 9, 2]	αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα	οὐδέ	τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς
[2, 9, 9]	τούτοις τὸ ἴσον οὐ ζητεῖ,	οὐδέ	τι νομίζει τοὺς πολλὰ κεκτημένους
[2, 9, 16]	ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο·	οὐδὲ	τὸ ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος,
[2, 9, 4]	ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι.	Οὐδὲ	τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν
[2, 9, 8]	προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ	οὐδὲ	τοῦ παντὸς τὴν διοίκησιν ὀρθῶς
[2, 9, 9]	τοὺς πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν,	οὐδὲ	τοὺς δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ
[2, 9, 1]	αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν,	οὐδὲ	τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν
[2, 9, 16]	ἔχοιτέ τι λέγειν περὶ αὐτοῦ	οὐδὲ	τῶν μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε
[2, 9, 3]	καὶ γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται·	οὐδὲ	φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει
[2, 9, 3]	δὲ μὴ ἔχει εἰς ὅ,	οὐδὲ	φθαρήσεται. Εἰ δέ τις εἰς
[2, 9, 5]	οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν,	οὐδὲ	φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν
[2, 9, 12]	τὰ κακὰ πρὸ τοῦ κόσμου	τοῦδε,	καὶ οὐχ ὁ κόσμος αἴτιος
[2, 9, 9]	πάντων δὲ μάλιστα τὸν ἡγεμόνα	τοῦδε	τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν
[2, 9, 9]	μᾶλλον θεοὺς τούς τε ἐν	τῷδε	ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ
[2, 9, 16]	καὶ ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ	τῷδε,	ὅστις ὁ τρόπος· ὥστε καὶ
[2, 9, 6]	φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι	τῷδε	τῷ παντὶ καὶ τὴν πρὸς
[2, 9, 11]	ἐν τῷ κάτω, ἡ δὲ	ἦλθε	τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς
[2, 9, 16]	ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ τι	βούλεσθε,	ἀλλ´ ὅ γε κόσμος ἐκεῖθεν
[2, 9, 8]	κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί	μέμφεσθε	εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος
[2, 9, 14]	οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ	ἐξελήλυθε,	διὰ τί; Τί γὰρ αὐτὸ
[2, 9, 9]	μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ	ἀκούσειε·	σὺ εἶ θεοῦ παῖς, οἱ
[2, 9, 2]	μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος,	ἔδωκε	τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ τε
[2, 9, 15]	καλὸν ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον,	ἀνεῖλε	τὸ σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν
[2, 9, 11]	ἐλλάμψασα καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´	ἔμεινε	τὴν τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα
[2, 9, 6]	ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς	ἔδοξε	παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν,
[2, 9, 15]	Οὐ γὰρ δὴ τὸ εἰπεῖν	βλέπε	πρὸς θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται,
[2, 9, 17]	καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν	εἶπε	χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ
[2, 9, 8]	πάθοι. ~Τὸ δὲ διὰ τί	ἐποίησε	κόσμον ταὐτὸν τῷ διὰ τί
[2, 9, 4]	ἦν, πῶς ἂν κόσμον τόνδε	ἐποίησε;	Πότε δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν;
[2, 9, 14]	γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος	διεχώρησε	κάτω εἰς τὸ ἔξω τὸ
[2, 9, 4]	μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ	ἔνευσε,	τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ·
[2, 9, 2]	δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει	τε	ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας
[2, 9, 2]	τὸν πατέρα καθ´ ὅσον οἷόν	τε	αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ ἡμῶν τὸ
[2, 9, 1]	εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς	τε	γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς
[2, 9, 7]	σώματος σύστασις, καὶ εἰ οἷόν	τε	εἴη διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον
[2, 9, 3]	ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν	τε	εἶναι μέν, μηδὲν δὲ αὐτῶν
[2, 9, 3]	ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ οἷόν	τε,	ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν
[2, 9, 8]	μεστὰ πάντα· ἄστρα δὲ τά	τε	ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις τά
[2, 9, 8]	ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις τά	τε	ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ τί
[2, 9, 9]	πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς	τε	ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας,
[2, 9, 2]	ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ	τε	ἔχειν ὅσον δύναται παρ´ αὐτῆς
[2, 9, 8]	τὸ μίμημα· οὐ γὰρ οἷόν	τε	ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι.
[2, 9, 8]	οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται ὧν οἷόν	τε	ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν.
[2, 9, 13]	καὶ τύχαις οὐ γὰρ οἷόν	τε	ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν
[2, 9, 1]	δὲ ἡμῖν αὐτοῖς ὡς οἷόν	τε.	Καὶ τὸ πρῶτον δὲ οὕτως,
[2, 9, 3]	που κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν	τε.	Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν ἐν
[2, 9, 13]	μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό	τε	κακὸν μὴ νομίζειν ἄλλο τι
[2, 9, 15]	παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό	τε	σωφρονεῖν τοῦτο ἐν γέλωτι θέμενος,
[2, 9, 18]	ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη	ἅτε	καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι
[2, 9, 8]	τί μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες	ἤλθετε	διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις
[2, 9, 1]	τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ	μήτε	ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ
[2, 9, 15]	καλὰ τοῖς τῶν παλαιῶν λόγοις,	μήτε	ἐξ ὧν περιέσται καὶ κτήσεται,
[2, 9, 15]	τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα	μήτε	ὅσα τεθεώρηται πολλὰ καὶ καλὰ
[2, 9, 1]	αὕτη γὰρ τάξις κατὰ φύσιν	μήτε	πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν τῷ
[2, 9, 15]	καὶ μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν	μήτε	πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται πολλὰ
[2, 9, 15]	τὸν περὶ τούτων λόγον, καὶ	μήτε	τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα
[2, 9, 15]	ἐξ ὧν περιέσται καὶ κτήσεται,	μήτε	ὡς θεραπεύεται ψυχὴ μήτε ὡς
[2, 9, 15]	κτήσεται, μήτε ὡς θεραπεύεται ψυχὴ	μήτε	ὡς καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ
[2, 9, 10]	τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας,	εἴτε	ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς
[2, 9, 1]	ἐν τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω.	Εἴτε	γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ
[2, 9, 17]	καὶ τέλος τῆς πάσης ἔχοντος,	εἴτε	ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ ἄλλο
[2, 9, 17]	δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ	εἴτε	κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο
[2, 9, 16]	ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν,	εἴτε	ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ
[2, 9, 10]	τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης,	εἴτε	τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας,
[2, 9, 10]	νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν τινά,	εἴτε	τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς
[2, 9, 16]	οὐδὲ τῶν μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´	εἴτε	ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν,
[2, 9, 16]	ὑμῶν ἀπέσται, καὶ οὐδ´ ἂν	ἔχοιτέ	τι λέγειν περὶ αὐτοῦ οὐδὲ
[2, 9, 2]	ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ τοῦ ὄντος,	ὁτὲ	δὲ τὸ χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν
[2, 9, 2]	οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν	ὁτὲ	μὲν τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ
[2, 9, 14]	καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι,	ποτὲ	δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ μένοντος
[2, 9, 4]	τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν.	Πότε	δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ
[2, 9, 4]	πῶς ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε;	Πότε	δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ
[2, 9, 12]	ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν	ποτε	εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο,
[2, 9, 13]	ἃ οὐκ ἂν οὐ γένοιτό	ποτε	ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ πρῶτα,
[2, 9, 18]	ἂν τοῦ ἔξω ὅ τι	ποτέ	ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ
[2, 9, 15]	καλόν, ἀλλὰ ἄλλο τι, ὅ	ποτε	μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη
[2, 9, 17]	τῷ δὲ παντὶ οὐκ ἦν	ποτε	παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ
[2, 9, 15]	δεῖ μὴ λανθάνειν ἡμᾶς, τί	ποτε	ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι εἰς
[2, 9, 17]	τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι.	Μήποτε	δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι
[2, 9, 15]	ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν γένοιτο.	Ὥστε	αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν καὶ
[2, 9, 1]	οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ.	Ὥστε	ἐν τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι
[2, 9, 12]	δὲ ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις·	ὥστε	ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ αἰτία.
[2, 9, 4]	προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε κακῶν·	ὥστε	ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ
[2, 9, 8]	Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ·	ὥστε	καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ
[2, 9, 16]	κόσμῳ τῷδε, ὅστις ὁ τρόπος·	ὥστε	καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ κόσμος.
[2, 9, 17]	οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο,	ὥστε	καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ
[2, 9, 5]	ψυχαί. Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο,	ὥστε	μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ
[2, 9, 14]	ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα;	Ὥστε	οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς λόγους
[2, 9, 16]	καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται,	ὥστε	ὁρῶν σύμπαντα μὲν τὰ ἐν
[2, 9, 16]	ἀλλὰ τυφλοῦ τινος καὶ παντάπασιν	οὔτε	αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ
[2, 9, 12]	ἦν, ἵνα ἂν καὶ εἶδεν,	οὔτε	αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ, ἣν
[2, 9, 16]	Οὐκ ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν,	οὔτε	ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ
[2, 9, 7]	Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν	οὔτε	ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω
[2, 9, 2]	~Οὐ τοίνυν οὔτε πλείω τούτων	οὔτε	ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς
[2, 9, 12]	ἂν καὶ εἶδεν, οὔτε αὐτὸς	οὔτε	ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ.
[2, 9, 7]	ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν οὖν	οὔτε	ἤρξατο οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν
[2, 9, 16]	τινος καὶ παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν	οὔτε	νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ
[2, 9, 7]	δὲ οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ.	Οὔτε	οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε
[2, 9, 7]	~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε ἤρξατο	οὔτε	παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ
[2, 9, 2]	οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ τοίνυν	οὔτε	πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς
[2, 9, 16]	οἷα ἀφ´ οἵων; Οὐκ ἄρα	οὔτε	ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν.
[2, 9, 11]	Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα	ἐνέλαμψε	μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ
[2, 9, 11]	οὖν, εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´	ἐνέλαμψε	τὸ σκότος, πῶς ἂν ὀρθῶς
[2, 9, 12]	τὸ σκότος, φασίν, εἶδε καὶ	κατέλαμψε.	Πόθεν οὖν τοῦτο; Εἰ δ´

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010