Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 8]	παντὸς ψυχῆς ἦλθον, πῶς βελτίους	αἱ	βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ ψυχαῖς τὸ
[2, 9, 6]	τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ	αἱ	δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ
[2, 9, 1]	ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ	αἱ	ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν
[2, 9, 16]	τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ	αἱ	ἡμῶν. Πῶς γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς
[2, 9, 14]	ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ καὶ	αἱ	θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης
[2, 9, 6]	ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου καὶ	αἱ	μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν
[2, 9, 14]	οὐκ ἂν πείθοιεν, ὡς οὐχ	αἱ	νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ
[2, 9, 12]	τῆς φύσεως καὶ τοῦ κόσμου	αἱ	τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ
[2, 9, 12]	γὰρ πάντως, ἀλλ´ οὐχ ὡς	αἱ	τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς
[2, 9, 8]	ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ	αἱ	ψυχαὶ εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ
[2, 9, 5]	κόσμου, ἵνα τί; Ἵνα φυλάξωνται	αἱ	ψυχαί. Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο,
[2, 9, 13]	ἐν ταῖς τοῦ κόσμου σφαίραις,	αἳ	δὴ πάντα μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς·
[2, 9, 7]	γὰρ αὖ ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς,	αἳ	μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο
[2, 9, 16]	ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ καὶ	ἀγαθαὶ	καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ
[2, 9, 9]	μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον	δύνασθαι	γενέσθαι οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος
[2, 9, 14]	καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες	δύνασθαι	καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν
[2, 9, 9]	οὐχ αὑτῷ μόνῳ διδοὺς τὸ	δύνασθαι·	οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ
[2, 9, 18]	δή, εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν	δύνασθαι,	πλέον ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο,
[2, 9, 5]	ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ	φυλάξασθαι.	Εἰ δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς
[2, 9, 9]	χρὴ ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν	πειρᾶσθαι	γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ αὐτὸν
[2, 9, 14]	αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν	ἐργάσασθαι.	Γελοῖον δὲ τὸ ἅμα τὸ
[2, 9, 8]	ἡ φύσις τούτων, ὡς αὐτοὺς	παύσασθαι	τῆς εἰς τὰ τίμια λοιδορίας
[2, 9, 2]	δὲ τὸ χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν	συνεφελκύσασθαι	τὸ μέσον· τὸ γὰρ πᾶν
[2, 9, 17]	καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν	ἡττᾶσθαι.	Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι οὐκ
[2, 9, 1]	ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ	ἐπισκέψασθαι	ἐν τῷ παρόντι, εἰ πλείω
[2, 9, 14]	λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ	ἄγεσθαι,	εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν
[2, 9, 15]	ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ	ἥδεσθαι,	ὅπερ ἦν λοιπόν, τοῦτο διώκειν
[2, 9, 11]	φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ	λογίζεσθαι	ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι ἔδει
[2, 9, 1]	κατὰ φύσιν μήτε πλείω τούτων	τίθεσθαι	ἐν τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω.
[2, 9, 14]	δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος	τήκεσθαι,	ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ
[2, 9, 9]	ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ	γενέσθαι·	δύναται δὲ εἰς ὅσον νοῦς
[2, 9, 3]	φήσει, τίς ἦν ἀνάγκη, φήσομεν,	γενέσθαι;	Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι
[2, 9, 4]	γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο	γενέσθαι	ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ
[2, 9, 5]	Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ	γενέσθαι	ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν μισοῦσι;
[2, 9, 16]	τῶν ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι	γενέσθαι.	Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς καὶ
[2, 9, 14]	δὲ τὸ ἅμα τὸ αἴτιον	γενέσθαι	καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ
[2, 9, 10]	ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν φίλοι	γενέσθαι	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ
[2, 9, 9]	δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι	γενέσθαι	οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος ἀλλὰ
[2, 9, 17]	γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι	γενέσθαι,	τῷ δὲ παντὶ οὐκ ἦν
[2, 9, 14]	σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι	φαίνεσθαι,	τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν
[2, 9, 13]	σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι,	γίνεσθαι	δὲ τὰ γινόμενα διάφορα καὶ
[2, 9, 1]	νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου	γίνεσθαι	ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ
[2, 9, 18]	καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς	γίνεσθαι	καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ
[2, 9, 9]	ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι	γίνεσθαι,	μὴ μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν
[2, 9, 13]	τάξιν παρέχοντα. Ἃ δὲ λέγεται	γίνεσθαι	παρ´ αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν τῶν
[2, 9, 17]	οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ	καλλύνεσθαι,	μετέχειν κάλλους· ὃ καὶ αὐτὸ
[2, 9, 15]	ἄνθρωπος ἂν γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς	καταλείπεσθαι	τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ περὶ
[2, 9, 2]	πλείοσιν ὁτὲ μὲν τὴν πᾶσαν	συμφέρεσθαι	τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ τοῦ
[2, 9, 14]	αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι.	Καθαίρεσθαι	δὲ νόσων λέγοντες αὐτούς, λέγοντες
[2, 9, 9]	μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι	πέτεσθαι	ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ
[2, 9, 5]	αὐτοῖς δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´	ἐφάπτεσθαι	τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ
[2, 9, 8]	ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ	ἀπαλλάττεσθαι,	εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ
[2, 9, 18]	ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι σκληρόν,	ταράττεσθαι.	Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ πλήττεται·
[2, 9, 9]	θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ,	πολιτεύεσθαι	ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ
[2, 9, 9]	κολάσεις. Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει	μέμφεσθαι	πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν;
[2, 9, 13]	οὐδ´ ὅτι μὴ τοῦτο δυνατόν,	μέμφεσθαι	προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν
[2, 9, 17]	τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις	ἐνδέχεσθαι	γενέσθαι, τῷ δὲ παντὶ οὐκ
[2, 9, 15]	τις ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς	ἀπέχεσθαι	ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι
[2, 9, 15]	τὸ μηδένα λόγον περὶ ἀρετῆς	πεποιῆσθαι,	ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν περὶ
[2, 9, 4]	νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ	ἐπιλελῆσθαι	δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ
[2, 9, 8]	ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ ἀνομοίως	μεμιμῆσθαι	ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται ὧν
[2, 9, 8]	κατ´ ἐκεῖνα, πῶς οὐ μαρτυρεῖ	ἐξηρτῆσθαι	τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ
[2, 9, 13]	εἰ πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν,	φοβεῖσθαι	δεῖ συμμέτρως πρὸς τὸ πᾶν
[2, 9, 1]	δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις	ποιεῖσθαι	πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς
[2, 9, 7]	μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο	ἐνθυμεῖσθαι	ἔδει ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ
[2, 9, 17]	μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ	κινεῖσθαι,	μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ
[2, 9, 16]	Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ	διικνεῖσθαι	εἰς τὰ τῇδε ἢ εἰς
[2, 9, 17]	δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς	διανοεῖσθαι	κατὰ κόσμον, τοσούτῳ διδόντας τῇ
[2, 9, 14]	δ´ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν	ἐπισκοπεῖσθαι	καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς
[2, 9, 6]	προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε οἷς	ἐναντιοῦσθαι	θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες
[2, 9, 17]	δὲ τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν	ἠλαττῶσθαι.	Μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως
[2, 9, 6]	τὸ πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας	ἀπηλλάχθαι,	ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος καὶ
[2, 9, 14]	λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ	θεραπεῖαι	αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ
[2, 9, 1]	δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ	ἐπίνοιαι	χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα
[2, 9, 7]	αὖ ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ	μυρίαι	εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι
[2, 9, 6]	δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων	καὶ	ἃ καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων
[2, 9, 16]	καὶ ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ	καὶ	ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ
[2, 9, 12]	τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις	καὶ	ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο αὐτῶν
[2, 9, 14]	πείσεις λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν	καὶ	ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος
[2, 9, 3]	τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις	καὶ	ἀεί, γενητὰ δὲ τὰ ἕτερα
[2, 9, 13]	πρώτων καὶ δευτέρων καὶ τρίτων	καὶ	ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ
[2, 9, 1]	ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ	καὶ	ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι,
[2, 9, 13]	εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν	καὶ	ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον
[2, 9, 8]	δὴ πᾶσα ζῴων ποικίλων πλήρης	καὶ	ἀθανάτων καὶ μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ
[2, 9, 6]	ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ	καὶ	αἱ δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ
[2, 9, 1]	ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ	καὶ	αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν
[2, 9, 14]	ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ	καὶ	αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ
[2, 9, 6]	οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου	καὶ	αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ
[2, 9, 8]	μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ	καὶ	αἱ ψυχαὶ εἰ μὲν βιασθεῖσαι
[2, 9, 14]	εἰς τὸ ἔξω τὸ νόσημα	καὶ	αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια δὲ
[2, 9, 10]	οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν	καὶ	ἄλλα, μᾶλλον δὲ πάντα ἄν
[2, 9, 5]	καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ βούλευσιν	καὶ	ἄλλα μυρία, τί ἄν τις
[2, 9, 6]	ὅλως τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας	καὶ	ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ
[2, 9, 17]	ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω	καὶ	ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς ἂν
[2, 9, 3]	ἀνάγκη ἕκαστον τὸ αὑτοῦ διδόναι	καὶ	ἄλλῳ, ἢ τὸ ἀγαθὸν οὐκ
[2, 9, 14]	ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ	καὶ	ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ
[2, 9, 9]	ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν	καὶ	ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ
[2, 9, 12]	τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ	καὶ	ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν
[2, 9, 16]	ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον	καὶ	ἀνάλογον καὶ τεταγμένον ἰδὼν δι´
[2, 9, 9]	ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ,	καὶ	ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ ὦσι
[2, 9, 9]	οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος ἀλλὰ	καὶ	ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ
[2, 9, 5]	ἐξ αὐτῶν; Ὅταν δὲ προστιθῶσι	καὶ	ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ βούλευσιν καὶ
[2, 9, 6]	χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις	καὶ	ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν
[2, 9, 6]	πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ,	καὶ	ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν
[2, 9, 7]	δεδεμένων· ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ	καὶ	ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ
[2, 9, 8]	εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος	καὶ	ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο;
[2, 9, 3]	καὶ ἄρδεται τούτῳ τῷ φωτὶ	καὶ	ἀπολαύει τοῦ ζῆν καθ´ ὅσον
[2, 9, 10]	λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι	καὶ	ἀποστάντα τῆς μητρὸς ποιήσαντες τὸν
[2, 9, 3]	ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ συνέχεται	καὶ	ἄρδεται τούτῳ τῷ φωτὶ καὶ
[2, 9, 9]	διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ	καὶ	ἀρετὴ τετίμηται, καὶ κακία τὴν
[2, 9, 16]	αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ τίς γεωμετρίας	καὶ	ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον
[2, 9, 12]	Διὰ τί δὲ πρῶτον πῦρ;	~Καὶ	ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ
[2, 9, 15]	δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου	καὶ	ἀσκήσεως καὶ ὅλως καθ´ ἃ
[2, 9, 1]	γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι	καὶ	ἀύλοις τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ
[2, 9, 10]	τὰ ἀνθρώπων· ἧς δὲ χάριν	καὶ	αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν
[2, 9, 15]	νεανικώτερον τὸν τῆς προνοίας κύριον	καὶ	αὐτὴν τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ
[2, 9, 17]	αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους· ὃ	καὶ	αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας οὔσας
[2, 9, 12]	ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ	καὶ	αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ
[2, 9, 9]	θεῶν οὐ μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ	καὶ	αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως
[2, 9, 13]	τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν, αἷς	καὶ	αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι.
[2, 9, 9]	δὲ κόσμου παντὸς ἐν ᾧ	καὶ	αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ
[2, 9, 18]	αὐτὰ λέγει. Διὰ τοῦτο γὰρ	καὶ	αὐτοὶ οὐκ οἴονται τὰ ἔξω
[2, 9, 18]	καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς	καὶ	αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις·
[2, 9, 16]	εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ	καὶ	αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ
[2, 9, 15]	τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς	καὶ	βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ κωλύει,
[2, 9, 5]	δὲ προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ	καὶ	βούλευσιν καὶ ἄλλα μυρία, τί
[2, 9, 16]	αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη.	Καὶ	γὰρ ἂν καὶ ἡ πρὸς
[2, 9, 1]	λεγομένου ἡ φύσις ἡ αὐτή	καὶ	γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα
[2, 9, 17]	θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ θεὸν τοίνυν.	Καὶ	γὰρ διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα.
[2, 9, 1]	ὁ δὲ νοεῖ ὅτι νοεῖ.	Καὶ	γὰρ εἰ ἄλλο τὸ ἐν
[2, 9, 13]	τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι·	καὶ	γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ
[2, 9, 16]	ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι.	Καὶ	γὰρ πᾶς κακὸς καὶ πρὸ
[2, 9, 10]	Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν·	καὶ	γὰρ τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι
[2, 9, 16]	ὡς τὸ πᾶν; Ἢ παραβάλλειν	καὶ	γελοῖον καὶ πολλὴν τὴν ἀτοπίαν
[2, 9, 3]	Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο	καὶ	γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται· οὐδὲ
[2, 9, 11]	ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ	καὶ	γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο,
[2, 9, 12]	τύπῳ κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ	καὶ	γῆ καὶ πῦρ καὶ τὰ
[2, 9, 17]	ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ	καὶ	γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς
[2, 9, 9]	καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι	καὶ	δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ
[2, 9, 13]	ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς πρώτων	καὶ	δευτέρων καὶ τρίτων καὶ ἀεὶ
[2, 9, 3]	μετὰ τοῦ πρώτως ζῆν ζῴη	καὶ	δευτέρως ἕως ἔστι τὸ πρώτως.
[2, 9, 9]	ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους	καὶ	δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου
[2, 9, 8]	τῷ διὰ τί ἔστι ψυχὴ	καὶ	διὰ τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν.
[2, 9, 1]	ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ ἄτοπον.	Καὶ	διὰ τί οὐκ εἰς ἄπειρον
[2, 9, 5]	ἀμείνονα ἡμῶν τῶν ἄρτι γενομένων	καὶ	διὰ τοσούτων κωλυομένων τῶν ἀπατώντων
[2, 9, 13]	γενέσεων καὶ τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι	καὶ	διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον
[2, 9, 3]	ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη	καὶ	διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν
[2, 9, 9]	ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ	καὶ	δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις.
[2, 9, 18]	τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν	καὶ	διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς
[2, 9, 2]	πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων	καὶ	δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι τῷ
[2, 9, 11]	δὲ ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ	καὶ	ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´
[2, 9, 16]	ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ	καὶ	ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει
[2, 9, 4]	τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ	καὶ	εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ
[2, 9, 17]	ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις·	καὶ	εἰ μὲν καὶ τὰ ἔνδον
[2, 9, 5]	ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί ἔδει;	καὶ	εἰ μὲν πρὸ τοῦ κόσμου,
[2, 9, 7]	ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος σύστασις,	καὶ	εἰ οἷόν τε εἴη διὰ
[2, 9, 16]	μὴ πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας,	καὶ	εἰ τὰ ἄλλα μὴ πάντα
[2, 9, 9]	ἀδικεῖ, τί δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ;	Καὶ	εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις.
[2, 9, 12]	ὅλως οὐκ ἦν, ἵνα ἂν	καὶ	εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ
[2, 9, 1]	ἄλλου τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον·	καὶ	εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον
[2, 9, 11]	ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης	καὶ	εἰδώλου τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´
[2, 9, 8]	δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε	καὶ	εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ ἄλλος
[2, 9, 16]	ἐν νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται	καὶ	εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς·
[2, 9, 15]	αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ θεοῦ	καὶ	εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις,
[2, 9, 16]	τίς οὕτως ἔσται τὴν γνώμην	καὶ	εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε
[2, 9, 6]	διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες	καὶ	εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν
[2, 9, 17]	ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ.	Καὶ	εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν
[2, 9, 15]	καὶ τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς	καὶ	ἐκ θεοῦ καὶ εἰς θεὸν
[2, 9, 13]	ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν	καὶ	ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ πρὸς
[2, 9, 6]	τὴν νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητικῇ	καὶ	ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον
[2, 9, 12]	αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι	καὶ〉	ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν
[2, 9, 4]	ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ	καὶ	ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι;
[2, 9, 13]	ἀπείρους λόγων καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους	καὶ	ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ
[2, 9, 17]	εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη	καὶ	ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν
[2, 9, 8]	οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ	καὶ	ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν θεὸν
[2, 9, 12]	οὕτως· εἰ δὲ παρὰ φύσιν,	καὶ	ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ
[2, 9, 16]	πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ	καὶ	ἐν τούτοις καὶ νοεραὶ καὶ
[2, 9, 9]	τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα	καὶ	ἐν τῷ πλήθει μάλιστα τῶν
[2, 9, 15]	μὲν οὖν εἰς τέλος προιοῦσα	καὶ	ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως
[2, 9, 8]	ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς	καὶ	ἐναργὴς καὶ πολλὴ καὶ πανταχοῦ
[2, 9, 14]	τὸ νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου,	καὶ	ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος
[2, 9, 1]	οὖσι καὶ ἀύλοις τὸ δυνάμει	καὶ	ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι πλείους.
[2, 9, 16]	Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ	καὶ	ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ
[2, 9, 8]	ἡ τοῦ σώματος κακία ἐνοχλουμένη	καὶ	ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ οὐ
[2, 9, 8]	ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν	καὶ	ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα,
[2, 9, 17]	πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν,	καὶ	ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος
[2, 9, 14]	ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι	καὶ	ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι
[2, 9, 6]	Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν.	Καὶ	ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος
[2, 9, 5]	σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι,	καὶ	ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ ὀργὰς
[2, 9, 18]	καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι	καὶ	ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς
[2, 9, 8]	ἦν εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας	καὶ	ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ γὰρ
[2, 9, 16]	ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν οὖν παρέσται	καὶ	ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε,
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ	καὶ	ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι
[2, 9, 11]	Καὶ ὅλως τὸ διὰ φαντασίας	καὶ	ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται.
[2, 9, 18]	ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι	καὶ	ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν
[2, 9, 14]	τὸ ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι	καὶ	εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ
[2, 9, 14]	λόγου καὶ μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς	καὶ	εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα·
[2, 9, 5]	ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον	καὶ	εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα
[2, 9, 5]	μὲν τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον	καὶ	εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα
[2, 9, 1]	δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ· ὃ	καὶ	ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ γίγνοιτο
[2, 9, 7]	ἡ σύστασις ὁμοίως τῷ παντὶ	καὶ	ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον
[2, 9, 4]	τῇ φύσει ἦν τὸ ποιεῖν	καὶ	ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν,
[2, 9, 16]	ἢ τῶν μερῶν ἡ πρόνοια	καὶ	ἡ μέθεξις κἀκείνης τῆς ψυχῆς
[2, 9, 5]	θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ	καὶ	ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας
[2, 9, 16]	γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ ἂν	καὶ	ἡ πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς
[2, 9, 12]	τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ δή,	καὶ	ἡ ὕλη, ὅθεν φανείη. Ἡ
[2, 9, 18]	τὰ αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ	καὶ	ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς καὶ
[2, 9, 12]	ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα·	καὶ	ἥξει ὁ λόγος ἀναφέρων τὸν
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων	καὶ	ἡττωμένων, πῶς οὐ καὶ ταύτῃ
[2, 9, 14]	εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη	καὶ	ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς
[2, 9, 5]	τὴν μὲν αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον	καὶ	θείαν λέγειν καὶ τὴν τῶν
[2, 9, 10]	τοὺς διασύρειν τὰ τῶν παλαιῶν	καὶ	θείων ἀνδρῶν καλῶς καὶ τῆς
[2, 9, 14]	ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας	καὶ	θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι καὶ
[2, 9, 9]	ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς	καὶ	θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου
[2, 9, 9]	κακία τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει,	καὶ	θεῶν οὐ μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ
[2, 9, 9]	ἁπάντων οὐ μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ	καὶ	θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις
[2, 9, 16]	~Οὐδ´ αὖ τὸ καταφρονῆσαι κόσμου	καὶ	θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ καὶ
[2, 9, 14]	ἄλλα ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι	καὶ	θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς τὸ
[2, 9, 9]	ὁ πρότερον ταπεινὸς καὶ μέτριος	καὶ	ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ
[2, 9, 18]	Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν	καὶ	καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου
[2, 9, 5]	ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων	καὶ	καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν
[2, 9, 13]	ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν	καὶ	καιροῖς γενέσεων καὶ τόποις πλεῖστον
[2, 9, 9]	ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ τετίμηται,	καὶ	κακία τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει,
[2, 9, 17]	ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ	καὶ	καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα,
[2, 9, 17]	μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ	καὶ	καλὰ ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´ οὕτως
[2, 9, 15]	πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται πολλὰ	καὶ	καλὰ τοῖς τῶν παλαιῶν λόγοις,
[2, 9, 13]	καὶ τὰ σώματα αὐτῶν μεγέθει	καὶ	κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα
[2, 9, 8]	οὐκ ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς	καὶ	καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι;
[2, 9, 6]	λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου	καὶ	κατὰ βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν
[2, 9, 6]	διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα	καὶ	κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι
[2, 9, 9]	τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν,	καὶ	καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς ὁ ἐνθάδε
[2, 9, 12]	ὂν τὸ σκότος, φασίν, εἶδε	καὶ	κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο; Εἰ
[2, 9, 16]	ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ πάθους	καὶ	κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ
[2, 9, 9]	δὲ καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε	καὶ	κολάσεις. Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει
[2, 9, 14]	αὐτούς, λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ	καὶ	κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς,
[2, 9, 11]	διὰ τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα	καὶ	κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν
[2, 9, 12]	καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν	καὶ	{κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ μαθεῖν
[2, 9, 12]	καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα	καὶ	κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ
[2, 9, 8]	οὐ θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα	καὶ	κόσμῳ περιιόντα; Διὰ τί γὰρ
[2, 9, 15]	λόγοις, μήτε ἐξ ὧν περιέσται	καὶ	κτήσεται, μήτε ὡς θεραπεύεται ψυχὴ
[2, 9, 1]	περὶ αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον	καὶ	λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν
[2, 9, 14]	καὶ θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι	καὶ	λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ
[2, 9, 5]	οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν	καὶ	λύπας καὶ ὀργὰς τὴν παρ´
[2, 9, 12]	ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ	καὶ	μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν γένοιτο;
[2, 9, 5]	τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον	καὶ	μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν
[2, 9, 6]	βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον	καὶ	μᾶλλον προιούσας. Ὅλως γὰρ τὰ
[2, 9, 13]	πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ τὸ πᾶν	καὶ	μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ παντός.
[2, 9, 12]	οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν	καὶ	μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον
[2, 9, 8]	τῇ ἐν αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ	καὶ	μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι
[2, 9, 16]	τῷδε, ὅστις ὁ τρόπος· ὥστε	καὶ	μεθέξει αὐτοῦ ὁ κόσμος. Εἰ
[2, 9, 10]	μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες	καὶ	μέλη τῆς σοφίας ταύτας μὲν
[2, 9, 6]	γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς	καὶ	μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ καὶ
[2, 9, 18]	τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα	καὶ	μένοντος οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ,
[2, 9, 17]	περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν	καὶ	μέσα καὶ τέλος τῆς πάσης
[2, 9, 14]	μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον μετὰ λόγου	καὶ	μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας
[2, 9, 8]	τραπέντα ἔκ τινος εἴς τι	καὶ	μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς δημιουργίας γεγονέναι.
[2, 9, 6]	ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους	καὶ	μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς
[2, 9, 4]	Γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο,	καὶ	μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν
[2, 9, 9]	αὐθάδεια καὶ ὁ πρότερον ταπεινὸς	καὶ	μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ
[2, 9, 1]	ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ	καὶ	μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν
[2, 9, 8]	ζῴων ποικίλων πλήρης καὶ ἀθανάτων	καὶ	μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ πάντα· ἄστρα
[2, 9, 9]	εἶναι χώραν παρὰ τῷ θεῷ	καὶ	μὴ αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον
[2, 9, 4]	Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει	καὶ	μὴ ἐν τῇ φύσει ἦν
[2, 9, 1]	ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ	καὶ	μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ νοητὸν
[2, 9, 12]	τὴν μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν,	καὶ	μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ
[2, 9, 18]	φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ	καὶ	μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ
[2, 9, 16]	πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν,	καὶ	μὴ πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας,
[2, 9, 18]	συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους	καὶ	μὴ σώματα ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς
[2, 9, 18]	ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν	καὶ	μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι
[2, 9, 15]	κωλύει, εἴποι τις ἄν, βλέπειν	καὶ	μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ
[2, 9, 17]	ἦν εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον;	Καὶ	μὴν οἷς μὴ τὸ τέλειον
[2, 9, 15]	παντάπασι τὸν περὶ τούτων λόγον,	καὶ	μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε
[2, 9, 1]	αὐτὴν δεῖ νομίζειν τὴν φύσιν	καὶ	μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης
[2, 9, 17]	οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ	καὶ	μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ
[2, 9, 9]	ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες	καὶ	μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι
[2, 9, 16]	Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν τούτοις	καὶ	νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς
[2, 9, 1]	τοῦ λόγου, ἵνα μεταξὺ ψυχῆς	καὶ	νοῦ ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει τὴν
[2, 9, 6]	ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος	καὶ	νοῦ τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας
[2, 9, 1]	Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν	καὶ	νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ νοῦν
[2, 9, 3]	δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν,	καὶ	νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη
[2, 9, 12]	τοῦ κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ	καὶ	νῦν καὶ τὰ κατὰ μέρος
[2, 9, 18]	ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους	καὶ	ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ δεῖν
[2, 9, 9]	ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας.	Καὶ	ὁ κόσμος δὲ ὅδε δι´
[2, 9, 11]	τὴν τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα	καὶ	ὁ λογισμὸς ὁ τοῦ κόσμου,
[2, 9, 9]	γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια	καὶ	ὁ πρότερον ταπεινὸς καὶ μέτριος
[2, 9, 6]	ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας	καὶ	ὁ τόδε ποιῶν τὸ πᾶν
[2, 9, 16]	καὶ πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει,	καὶ	ὅ γε μὴ τοῦ λόγου
[2, 9, 7]	οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ	καὶ	ὅδε ὁ κόσμος, ἕως ἂν
[2, 9, 9]	καὶ οἶδε τὴν τάξιν αὐτοῦ	καὶ	οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν
[2, 9, 6]	εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι	καὶ	οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου
[2, 9, 9]	αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ κόσμος δεῖται	καὶ	οἶδε τὴν τάξιν αὐτοῦ καὶ
[2, 9, 10]	δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ	καὶ	οἰόμενοι τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν
[2, 9, 3]	τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται	καὶ	οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ
[2, 9, 6]	αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν	καὶ	οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς τὸ
[2, 9, 17]	οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει	καὶ	ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ παντί·
[2, 9, 15]	τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως	καὶ	ὅλως καθ´ ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος
[2, 9, 14]	πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι	καὶ	ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν
[2, 9, 1]	λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει,	καὶ	ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ
[2, 9, 11]	δι´ ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν ποιεῖ;	Καὶ	ὅλως τὸ διὰ φαντασίας καὶ
[2, 9, 6]	τοῦ εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός.	Καὶ	ὅλως τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας
[2, 9, 9]	ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ	καὶ	ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ
[2, 9, 1]	ἐν τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν	καὶ	ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν
[2, 9, 5]	ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας	καὶ	ὀργὰς τὴν παρ´ αὐτοῖς δύναμιν
[2, 9, 6]	νοῦ τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας	καὶ	ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν
[2, 9, 9]	ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν	καὶ	ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου
[2, 9, 1]	ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν,	καὶ	ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν
[2, 9, 14]	ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς	καὶ	ὅτου χάριν, δῆλον· τούτου γὰρ
[2, 9, 16]	τοῦ κόσμου, καὶ ὑμῶν ἀπέσται,	καὶ	οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι λέγειν
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ ὡς ἓν ὄν·	καὶ	οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν.
[2, 9, 1]	τὸ οὐ πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν	καὶ	οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ
[2, 9, 13]	πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι ψυχῶν.	Καὶ	οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς πάντας,
[2, 9, 16]	ὅ γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει	καὶ	οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ
[2, 9, 7]	θεῖον τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον μένει	καὶ	οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς
[2, 9, 5]	ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον	καὶ	οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν,
[2, 9, 1]	ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ ὧν·	καὶ	οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν
[2, 9, 6]	ὄντος καὶ νοῦ τοῦ πρώτου	καὶ	οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ
[2, 9, 13]	γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ	καὶ	οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ
[2, 9, 18]	ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι	καὶ	οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς,
[2, 9, 14]	τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ	καὶ	οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους καὶ
[2, 9, 12]	κακὰ πρὸ τοῦ κόσμου τοῦδε,	καὶ	οὐχ ὁ κόσμος αἴτιος τῶν
[2, 9, 10]	ἐατέον τὸν λόγον, ὃ δὴ	καὶ	πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ
[2, 9, 16]	τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος	καὶ	παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν οὔτε νοῦν
[2, 9, 15]	καὶ αὐτὴν τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος	καὶ	πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας
[2, 9, 8]	συνεχὴς καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ	καὶ	πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη,
[2, 9, 17]	μέρει καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι	καὶ	παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα
[2, 9, 1]	ὅτι πᾶν τὸ ἐν ἄλλῳ	καὶ	παρ´ ἄλλου. Εἰ οὖν μηδὲ
[2, 9, 9]	αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον	καὶ	παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ ὁ
[2, 9, 9]	δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει,	καὶ	πᾶς καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ
[2, 9, 17]	οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ	καὶ	πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε
[2, 9, 17]	κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ	καὶ	πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι
[2, 9, 14]	ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ θέλξεις	καὶ	πείσεις λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν
[2, 9, 9]	ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ	καὶ	πενίας εἴ τις μέμφοιτο καὶ
[2, 9, 13]	ὡς φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους λόγων	καὶ	πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως;
[2, 9, 6]	περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω	καὶ	πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ
[2, 9, 1]	ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς αὐτὸν	καὶ	περὶ αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον
[2, 9, 10]	λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται	καὶ	περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως
[2, 9, 12]	εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ	καὶ	περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις
[2, 9, 17]	δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα	καὶ	πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν
[2, 9, 14]	μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας	καὶ	πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ
[2, 9, 6]	ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή.	Καὶ	πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς
[2, 9, 10]	ἄλλο, τὸ δ´ ἄλλο λέγοντες,	καὶ	πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ
[2, 9, 8]	ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς	καὶ	πολλὴ καὶ πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν
[2, 9, 16]	πᾶν; Ἢ παραβάλλειν καὶ γελοῖον	καὶ	πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ
[2, 9, 18]	τοὺς τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι	καὶ	πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως,
[2, 9, 16]	οὔτε αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος	καὶ	πόρρω τοῦ νοητὸν κόσμον ἰδεῖν
[2, 9, 16]	ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος	καὶ	πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται,
[2, 9, 16]	γενέσθαι. Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς	καὶ	πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν,
[2, 9, 9]	ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει	καὶ	πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ
[2, 9, 9]	θέμις αὐτῷ πρὸς τὸ κάτω·	καὶ	πρὸς αὐτοὺς βλέπων διὰ τί
[2, 9, 13]	δεῖ συμμέτρως πρὸς τὸ πᾶν	καὶ	πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς
[2, 9, 6]	καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ	καὶ	πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς
[2, 9, 9]	διὰ τί οὐκ ἔξω βλέπει	καὶ	πρὸς τὸν κόσμον δὲ βλέπει
[2, 9, 17]	οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι	καὶ	προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ;
[2, 9, 14]	καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους	καὶ	προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς
[2, 9, 16]	αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν	καὶ	πρότερον· νῦν δέ, ὅτι καὶ
[2, 9, 1]	ἡσυχία νοῦ καὶ τίς κίνησις	καὶ	προφορὰ ἂν εἴη ἢ τίς
[2, 9, 1]	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις	καὶ	πρώτη πᾶν γὰρ τὸ οὐ
[2, 9, 12]	ὧν ἂν γένοιτο; Πόθεν δὴ	καὶ	πρῶτον πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν
[2, 9, 12]	ἐν ᾧ τύπῳ καὶ γῆ	καὶ	πῦρ καὶ τὰ ἄλλα; Ἀλλ´
[2, 9, 11]	πῶς ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο,	καὶ	πῶς δι´ ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν
[2, 9, 17]	ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλόν·	καὶ	πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ
[2, 9, 6]	οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων	καὶ	σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων
[2, 9, 16]	πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται,	καὶ	σέβας αὐτὸν λαμβάνει, οἷα ἀφ´
[2, 9, 4]	γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα	καὶ	σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ
[2, 9, 9]	ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις	καὶ	σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ χείρων,
[2, 9, 14]	μέλη καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις	καὶ	σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ τὰ
[2, 9, 8]	πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ	καὶ	σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα ὄντας
[2, 9, 10]	Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω	καὶ	σοφίαν τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς
[2, 9, 16]	τούτοις καὶ νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ	καὶ	συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον
[2, 9, 9]	τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα	καὶ	συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν
[2, 9, 13]	μεγέθει καὶ κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα	καὶ	συνεργοῦντα τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις,
[2, 9, 11]	γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι	καὶ	συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία
[2, 9, 12]	τύπῳ καὶ γῆ καὶ πῦρ	καὶ	τὰ ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ
[2, 9, 14]	προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς	καὶ	τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν
[2, 9, 18]	γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν	καὶ	τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν
[2, 9, 18]	σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ	καὶ	τὰ αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ
[2, 9, 6]	ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ	καὶ	τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες, ἅπερ
[2, 9, 5]	ἀνθρώπων, τὸν δὲ οὐρανὸν πάντα	καὶ	τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς
[2, 9, 9]	καὶ πᾶς καὶ θεῶν ἕκαστος	καὶ	τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ
[2, 9, 17]	δὲ τούτοις· καὶ εἰ μὲν	καὶ	τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις
[2, 9, 14]	οὐ μόνον πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ	καὶ	τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ
[2, 9, 12]	ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ φύσιν,	καὶ	τὰ κακὰ πρὸ τοῦ κόσμου
[2, 9, 12]	αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν	καὶ	τὰ κατὰ μέρος γινόμενα ὑπὸ
[2, 9, 9]	εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα}	καὶ	τὰ μὲν τυγχάνοντα μακάρια, τὰ
[2, 9, 13]	δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι	καὶ	τὰ σώματα αὐτῶν μεγέθει καὶ
[2, 9, 1]	τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς	καὶ	ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως
[2, 9, 17]	τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ	καὶ	τἄνδον; Καὶ μὴν οἷς μὴ
[2, 9, 13]	τῷ παντὶ ὄντα, ἀλλὰ κόσμον	καὶ	τάξιν παρέχοντα. Ἃ δὲ λέγεται
[2, 9, 14]	ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ, ὅπως	καὶ	ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου
[2, 9, 14]	ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι	καὶ	ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι
[2, 9, 9]	νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ	καὶ	ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ δ´
[2, 9, 17]	θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν καὶ μέσα	καὶ	τέλος τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε
[2, 9, 16]	ὃς τὸ σύμμετρον καὶ ἀνάλογον	καὶ	τεταγμένον ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ
[2, 9, 12]	τῶν κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ,	καὶ	τῇ ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ
[2, 9, 14]	πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς	καὶ	τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ
[2, 9, 15]	ἑτέρας δὲ τῆς τὸ καλὸν	καὶ	τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ
[2, 9, 15]	πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας	καὶ	τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς
[2, 9, 12]	τῶν ὑπ´ αὐτὸν τὴν φορὰν	καὶ	τὴν γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν
[2, 9, 15]	ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν	καὶ	τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον
[2, 9, 12]	οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι,	καὶ	τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων καὶ
[2, 9, 16]	αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν δὲ συμμετρίαν	καὶ	τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ
[2, 9, 12]	ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ	καὶ	τὴν μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν,
[2, 9, 6]	καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ	καὶ	τὴν πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν
[2, 9, 7]	τὸ δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας	καὶ	τὴν τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον,
[2, 9, 18]	ἂν τὴν τοῦ σύμπαντος ψυχὴν	καὶ	τὴν τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα
[2, 9, 5]	ψυχὴν ἀθάνατον καὶ θείαν λέγειν	καὶ	τὴν τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν
[2, 9, 3]	ὕλην λέγοι, διὰ τί οὐ	καὶ	τὴν ὕλην; Εἰ δὲ καὶ
[2, 9, 3]	καὶ τὴν ὕλην; Εἰ δὲ	καὶ	τὴν ὕλην φήσει, τίς ἦν
[2, 9, 6]	νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον	καὶ	τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν
[2, 9, 10]	παλαιῶν καὶ θείων ἀνδρῶν καλῶς	καὶ	τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας.
[2, 9, 5]	νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι	καὶ	τί ἔδει; καὶ εἰ μὲν
[2, 9, 1]	Τίς γὰρ ἂν ἡσυχία νοῦ	καὶ	τίς κίνησις καὶ προφορὰ ἂν
[2, 9, 13]	λέγοι, ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι,	καὶ	τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος.
[2, 9, 9]	μὲν σπουδαίοις πρὸς τὸ ἀκρότατον	καὶ	τὸ ἄνω, τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις
[2, 9, 1]	πρῶτον δὲ οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον,	καὶ	τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ
[2, 9, 16]	ψυχῆς πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ δὲ	καὶ	τὸ εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως
[2, 9, 16]	καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην	καὶ	τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις
[2, 9, 16]	δηλοῖ δὲ καὶ τὸ εἶναι	καὶ	τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ
[2, 9, 17]	λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος	καὶ	τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ
[2, 9, 15]	τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν	καὶ	τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν λοιπόν,
[2, 9, 1]	τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν	καὶ	τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ ὡς
[2, 9, 1]	νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ	καὶ	τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν
[2, 9, 1]	προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ	καὶ	τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν
[2, 9, 15]	ἡδονὴν καὶ τὸ περὶ αὐτοὺς	καὶ	τὸ οὐ κοινὸν πρὸς ἄλλους
[2, 9, 9]	καὶ πενίας εἴ τις μέμφοιτο	καὶ	τὸ οὐκ ἴσον ἐν τοῖς
[2, 9, 15]	Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν	καὶ	τὸ περὶ αὐτοὺς καὶ τὸ
[2, 9, 16]	ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ	καὶ	τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς
[2, 9, 1]	νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ νοῦν	καὶ	τὸ πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα
[2, 9, 1]	ἡμῖν αὐτοῖς ὡς οἷόν τε.	Καὶ	τὸ πρῶτον δὲ οὕτως, ὅτι
[2, 9, 16]	τὸ φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων	καὶ	τὸ συγγενὲς πᾶν οὗ φιλεῖ
[2, 9, 17]	ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη	καὶ	τὸ σῶμα αὐτῇ, ὡς οὐδὲν
[2, 9, 15]	οὐ κοινὸν πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους	καὶ	τὸ τῆς χρείας μόνον, εἰ
[2, 9, 15]	πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς	καὶ	τόδε τὸ μηδένα λόγον περὶ
[2, 9, 8]	μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ	καὶ	τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ πᾶν,
[2, 9, 18]	τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν	καὶ	τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν
[2, 9, 17]	τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς	καὶ	τοῖς ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων,
[2, 9, 6]	τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες, ἅπερ	καὶ	τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν
[2, 9, 6]	πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται,	καὶ	τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν
[2, 9, 11]	τιμῷτο, καὶ πῶς δι´ ἀλαζονείαν	καὶ	τόλμαν ποιεῖ; Καὶ ὅλως τὸ
[2, 9, 6]	τὸ ὂν καὶ τὸν νοῦν	καὶ	τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν
[2, 9, 6]	σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι	καὶ	τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν
[2, 9, 6]	δὲ πλῆθος ποιῆσαι, τὸ ὂν	καὶ	τὸν νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν
[2, 9, 18]	τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν	καὶ	τὸν ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ
[2, 9, 13]	ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων	καὶ	τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι
[2, 9, 1]	ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι,	καὶ	τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις
[2, 9, 1]	ἂν εἴη ἢ τίς ἀργία	καὶ	τοῦ ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι
[2, 9, 18]	μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι	καὶ	τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ
[2, 9, 12]	ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς φύσεως	καὶ	τοῦ κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ
[2, 9, 15]	εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων	καὶ	τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἐν
[2, 9, 18]	ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν	καὶ	τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς
[2, 9, 2]	πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς	καὶ	τοῦ ὄντος, ὁτὲ δὲ τὸ
[2, 9, 9]	πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων	καὶ	τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα
[2, 9, 14]	ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου	καὶ	τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ
[2, 9, 8]	ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν θεὸν	καὶ	τοὺς ἄλλους τοὺς νοητοὺς θεούς,
[2, 9, 16]	γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους κακούς,	καὶ	τοὺς γενομένους γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ
[2, 9, 18]	φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον δὲ	καὶ	τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν
[2, 9, 9]	ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη	καὶ	τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´
[2, 9, 16]	συγγενὲς πᾶν οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται	καὶ	τοὺς παῖδας ὧν τὸν πατέρα
[2, 9, 18]	ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν	καὶ	τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον
[2, 9, 2]	αὐτῆς οὐκ ἦν θέμις καθελκύσαι.	Καὶ	τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ τὸ πάθος,
[2, 9, 14]	τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον	καὶ	τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ
[2, 9, 13]	τῶν ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων	καὶ	τρίτων καὶ ἀεὶ μέχρι τῶν
[2, 9, 13]	γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα διάφορα	καὶ	τύχαις οὐ γὰρ οἷόν τε
[2, 9, 6]	μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν	καὶ	τῷ μετὰ τὸ πρῶτον τὰ
[2, 9, 4]	ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη	καὶ	τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ
[2, 9, 16]	καὶ θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ	καὶ	τῶν ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι
[2, 9, 6]	νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ	καὶ	τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν
[2, 9, 15]	τῶν ἀκουόντων καὶ τοῦ κόσμου	καὶ	τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων.
[2, 9, 16]	καὶ πρότερον· νῦν δέ, ὅτι	καὶ	τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι}
[2, 9, 12]	καὶ τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων	καὶ	τῶν ὑπ´ αὐτὸν τὴν φορὰν
[2, 9, 6]	ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας διασύρειν	καὶ	ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν συστάσει
[2, 9, 16]	Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ κόσμου,	καὶ	ὑμῶν ἀπέσται, καὶ οὐδ´ ἂν
[2, 9, 17]	ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε	καὶ	φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ
[2, 9, 4]	κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ	καὶ	φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω,
[2, 9, 6]	γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις	καὶ	φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι
[2, 9, 6]	τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς	καὶ	φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας
[2, 9, 9]	καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις	καὶ	χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ
[2, 9, 1]	οὐκ ἄλλην τινὰ μεταξὺ νοῦ	καὶ	ψυχῆς φύσιν. Οὐ μὴν οὐδὲ
[2, 9, 13]	καὶ ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων,	καὶ	ὡς οὐ λοιδορητέον τοῖς χείροσι
[2, 9, 2]	ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´ αὐτὴν	καὶ	ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ
[2, 9, 6]	ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ	δίκαι	καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν
[2, 9, 9]	αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ	συστεῖλαι	εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι
[2, 9, 17]	ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς δὲ τἄνδον,	οἶμαι	μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´
[2, 9, 18]	θεῖν, ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις	ἑστάναι	αὐτὰ λέγει. Διὰ τοῦτο γὰρ
[2, 9, 18]	ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ ξύλων	συνεστάναι	καὶ πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς
[2, 9, 17]	μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´	εἰδέναι	δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο,
[2, 9, 10]	τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει	εἰδέναι·	ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν
[2, 9, 18]	θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω	εἰδέναι	κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις
[2, 9, 6]	εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ	εἰδέναι	τίς ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως
[2, 9, 10]	εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς	συγκατεληλυθέναι	λέγοντες καὶ μέλη τῆς σοφίας
[2, 9, 1]	τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς	ἰέναι,	ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους, εἶτα νοῦν
[2, 9, 9]	ὅσον ἡ φύσις δύναται ἡμῶν,	ἀνιέναι,	τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι
[2, 9, 17]	τἄνδον, οἶμαι μὲν αὐτὸν μὴ	ἑωρακέναι,	ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς
[2, 9, 17]	ἔχουσιν. Εἰ δέ τις φήσει	ἑωρακέναι	καλοὺς ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς δὲ
[2, 9, 18]	ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα	πεποιηκέναι	λέγοντος, τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος
[2, 9, 4]	οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν φήσουσι	πεποιηκέναι,	οὐχ ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο
[2, 9, 5]	ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου	κεκοινωνηκέναι	ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων
[2, 9, 6]	πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς	ἐξευρηκέναι	δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει
[2, 9, 11]	αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον φῶς, ἤδη	νενευκέναι	αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ μή
[2, 9, 11]	σκότος, πῶς ἂν ὀρθῶς λέγοιτο	νενευκέναι;	Οὐ γάρ, εἴ τι παρ´
[2, 9, 3]	μὴ ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν	ἀνῃρημέναι,	πῶς οἷόν τε εἶναι μέν,
[2, 9, 8]	καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς δημιουργίας	γεγονέναι.	Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως
[2, 9, 5]	γῆν καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι	γεγονέναι,	εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται·
[2, 9, 10]	ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ	γεγονέναι.	Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες
[2, 9, 4]	ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ κακῶς	γεγονέναι	τόνδε τὸν κόσμον δοτέον τῷ
[2, 9, 15]	μηδένα λόγον περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι,	ἐκλελοιπέναι	δὲ παντάπασι τὸν περὶ τούτων
[2, 9, 12]	λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον	ἐνθυμηθῆναι	ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν μητέρα
[2, 9, 12]	εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον	ἐνθυμηθῆναι	ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν
[2, 9, 12]	κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει	ἐνθυμηθῆναι	τὸ ὅλον οὐ κόσμον ἀθρόως
[2, 9, 12]	δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου	κινηθῆναι	καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις
[2, 9, 17]	τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν	ἐξισωθῆναι·	τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν
[2, 9, 14]	αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ	παρυποστῆναι	τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον
[2, 9, 9]	ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων	εἶναι	ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς
[2, 9, 9]	νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις;	{εἶναι	ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς
[2, 9, 10]	ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν	εἶναι	ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι
[2, 9, 8]	τίς οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη	εἶναι,	ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός
[2, 9, 8]	ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι.	Εἶναι	γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν,
[2, 9, 13]	αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων	εἶναι,	γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα διάφορα
[2, 9, 5]	τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ	εἶναι	δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν
[2, 9, 14]	καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν	εἶναι	δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ
[2, 9, 8]	τε ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν	εἶναι.	Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει
[2, 9, 17]	πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα	εἶναι	ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ δὲ
[2, 9, 4]	τὸν κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ	εἶναι	ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ
[2, 9, 9]	ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας	εἶναι	ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν
[2, 9, 18]	γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν	εἶναι	ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή,
[2, 9, 6]	ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους	εἶναι.	Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα τοῖς
[2, 9, 17]	θέμις φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς	εἶναι,	ἔχειν, εἴ τι δύναται λαμβάνειν
[2, 9, 13]	κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν	εἶναι·	καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον
[2, 9, 18]	δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο	εἶναι	καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε
[2, 9, 14]	δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια	εἶναι	καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες
[2, 9, 12]	μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον	εἶναι,	καὶ τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων
[2, 9, 16]	μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ	εἶναι	καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς
[2, 9, 13]	καὶ αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι	εἶναι.	Καίτοι καὶ τὰ σώματα αὐτῶν
[2, 9, 17]	ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον	εἶναι	καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ
[2, 9, 17]	καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν	εἶναι	καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν
[2, 9, 5]	ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον	εἶναι	κόσμου. Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς
[2, 9, 17]	τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις	εἶναι	λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα,
[2, 9, 15]	ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ	εἶναι	μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ θεός»
[2, 9, 3]	ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε	εἶναι	μέν, μηδὲν δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν;
[2, 9, 17]	αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους	εἶναι	νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ δ´
[2, 9, 9]	μέγας〉 τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς	εἶναι	νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις;
[2, 9, 18]	δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω	εἶναι	οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν
[2, 9, 9]	ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας	εἶναι	οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ
[2, 9, 1]	μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ	εἶναι.	Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας
[2, 9, 3]	τὰ ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων	εἶναι.	Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο
[2, 9, 17]	ἦν ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ	εἶναι	οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι
[2, 9, 7]	διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ	εἶναι,	οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ
[2, 9, 8]	ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν	εἶναι	οὐκ ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως
[2, 9, 3]	τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς	εἶναι	πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ
[2, 9, 9]	ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς	εἶναι,	πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς
[2, 9, 9]	σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ	εἶναι	τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ
[2, 9, 17]	καλὸν ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν	εἶναι	τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ ἔξω
[2, 9, 10]	σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν	εἶναι,	τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι
[2, 9, 8]	δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν	εἶναί	τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ
[2, 9, 16]	τὸ εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως	εἶναι.	Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ
[2, 9, 6]	καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται	εἶναι	τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι
[2, 9, 4]	αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν	εἶναι	τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα
[2, 9, 3]	φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον	εἶναι	φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη.
[2, 9, 9]	ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν	εἶναι	χώραν παρὰ τῷ θεῷ καὶ
[2, 9, 6]	οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς	εἶναι	ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους
[2, 9, 8]	ἐστι τόδε τὸ πᾶν, ὡς	ἐξεῖναι	ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν
[2, 9, 5]	ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ λέγειν	ἐξεῖναι,	μὴ εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ
[2, 9, 3]	Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ αὑτοῦ	διδόναι	καὶ ἄλλῳ, ἢ τὸ ἀγαθὸν
[2, 9, 10]	μέλη τῆς σοφίας ταύτας μὲν	ἐνδῦναι	λέγουσι σώματα, οἷον τὰ ἀνθρώπων·
[2, 9, 6]	ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ παρ´ αὐτῶν	δεικνύναι	ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς
[2, 9, 12]	φύσεως καὶ τοῦ κόσμου αἱ	τέχναι.	Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ τὰ
[2, 9, 12]	πάντως, ἀλλ´ οὐχ ὡς αἱ	τέχναι	ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς φύσεως
[2, 9, 9]	συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ	δεῖξαι	πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν
[2, 9, 16]	δὲ καὶ ἐν τούτοις καὶ	νοεραὶ	καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς
[2, 9, 12]	οὐχ ὡς αἱ τέχναι ἐποίει·	ὕστεραι	γὰρ τῆς φύσεως καὶ τοῦ
[2, 9, 17]	ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων, ὡς	θαυμάσαι	τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς
[2, 9, 5]	τὸν νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον	ποιῆσαι	καὶ τί ἔδει; καὶ εἰ
[2, 9, 12]	χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει	ποιῆσαι.	Καίτοι προιδεῖν καὶ μέγεθος οὐρανοῦ,
[2, 9, 12]	τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι	ποιῆσαι	νεύσασαν, οὐκ ἦν δηλονότι ὅπου
[2, 9, 12]	Πόθεν δὴ καὶ πρῶτον πῦρ	ποιῆσαι;	Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο πρῶτον; Διὰ
[2, 9, 6]	ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος	ποιῆσαι,	τὸ ὂν καὶ τὸν νοῦν
[2, 9, 4]	καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ	κοσμοποιῆσαι;	Γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο,
[2, 9, 16]	ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ	καταφρονῆσαι	κόσμου καὶ θεῶν τῶν ἐν
[2, 9, 5]	τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης,	παραχωρῆσαι	δὲ τοῦ βελτίονος τῇ θνητῇ
[2, 9, 3]	μέτρῳ· ὅταν δὲ δυνάμεις μὴ	μετρηθεῖσαι	μὴ ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν
[2, 9, 8]	ψυχῆς ἦλθον, πῶς βελτίους αἱ	βιασθεῖσαι;	Ἐν γὰρ ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν
[2, 9, 8]	καὶ αἱ ψυχαὶ εἰ μὲν	βιασθεῖσαι	ὑπὸ τῆς τοῦ παντὸς ψυχῆς
[2, 9, 10]	αὖ μὴ κατελθεῖν, οἷον μὴ	νεῦσαι,	ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ,
[2, 9, 10]	τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες	νεῦσαι	κάτω καὶ σοφίαν τινά, εἴτε
[2, 9, 17]	ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ	πιστεῦσαι,	ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον
[2, 9, 2]	πᾶν αὐτῆς οὐκ ἦν θέμις	καθελκύσαι.	Καὶ τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ τὸ
[2, 9, 4]	κακῶν· ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον	ἰοῦσαι.	Οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε
[2, 9, 8]	τὸ κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´	ἑκοῦσαι,	τί μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες
[2, 9, 8]	ἀεὶ νύκτωρ καὶ μεθ´ ἡμέραν	γεννᾶται	ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς
[2, 9, 9]	δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι·	δύναται	δὲ εἰς ὅσον νοῦς ἄγει·
[2, 9, 9]	ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ φύσις	δύναται	ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις
[2, 9, 17]	θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ τι	δύναται	λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι
[2, 9, 2]	σώματι αὐτῷ τε ἔχειν ὅσον	δύναται	παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει τε
[2, 9, 3]	ἀπολαύει τοῦ ζῆν καθ´ ὅσον	δύναται·	ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ φονεύει τις ἢ	ἡττᾶται	τῶν ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας, τί
[2, 9, 13]	καὶ τάξιν παρέχοντα. Ἃ δὲ	λέγεται	γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν
[2, 9, 3]	ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα γενητὰ	λέγεται·	οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα
[2, 9, 7]	εἰς τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν	δέδεται	δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ
[2, 9, 3]	τὰ δ´ ἀεὶ συνέχεται καὶ	ἄρδεται	τούτῳ τῷ φωτὶ καὶ ἀπολαύει
[2, 9, 15]	βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου τι	ἐργάζεται,	ἐὰν μὴ πῶς καὶ βλέψῃ
[2, 9, 16]	τὸ συγγενὲς πᾶν οὗ φιλεῖ	ἀσπάζεται	καὶ τοὺς παῖδας ὧν τὸν
[2, 9, 7]	ὑπεράνω ἀκέραιον μένει καὶ οὐκ	ἐμποδίζεται,	ὅσον δὲ αὐτῆς δίδωσι τῷ
[2, 9, 11]	ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ	γίνεται,	παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι καὶ
[2, 9, 18]	ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ	ἀπαλλάξεται,	οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο, ὁ
[2, 9, 2]	αὐτὴν καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ	ἐλλάμπεται.	~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς
[2, 9, 16]	κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον	φέρεται	ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς οὕτως
[2, 9, 7]	ταῦτα πάσχει, αὐτὰ δὲ καλῶς	φέρεται	ὡς τοῦ ὅλου· τὰ δὲ
[2, 9, 15]	ὡς θεραπεύεται ψυχὴ μήτε ὡς	καθαίρεται.	Οὐ γὰρ δὴ τὸ εἰπεῖν
[2, 9, 7]	ὡς τοῦ ὅλου· τὰ δὲ	φθείρεται	οὐ δυνάμενα τὴν τοῦ ὅλου
[2, 9, 1]	οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ	ἀναρτηθήσεται	εἰς τὰ ἐξ ὧν· καὶ
[2, 9, 16]	τεταγμένον ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ	ἡσθήσεται;	Εἴπερ οὐχ ὁμοίως τὰ αὐτὰ
[2, 9, 6]	ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως	γνωσθήσεται	τάδ´ ὕστερον τούτοις παρ´ ἐκείνων
[2, 9, 3]	νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη	καταλειφθήσεται,	οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι
[2, 9, 16]	ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´	ἀπολειφθήσεται.	Πολὺ γὰρ μᾶλλον τῶν ὅλων
[2, 9, 3]	εἰ δὲ οὐχ οἷόν τε,	ἐλλαμφθήσεται.	~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν
[2, 9, 3]	τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ	γενήσεται,	ὅσα γενητὰ λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται,
[2, 9, 16]	ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ	κινήσεται	τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων;
[2, 9, 16]	γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο	κινήσεται,	ὥστε ὁρῶν σύμπαντα μὲν τὰ
[2, 9, 3]	γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται· οὐδὲ	φθαρήσεται,	ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει εἰς
[2, 9, 3]	μὴ ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ	φθαρήσεται.	Εἰ δέ τις εἰς ὕλην
[2, 9, 15]	μήτε ἐξ ὧν περιέσται καὶ	κτήσεται,	μήτε ὡς θεραπεύεται ψυχὴ μήτε
[2, 9, 7]	μὲν οὖν οὔτε ἤρξατο οὔτε	παύσεται,	ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ ὅδε
[2, 9, 16]	αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ	γνώσεται,	ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ,
[2, 9, 18]	ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ	πλήττεται·	οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ·
[2, 9, 15]	ὅπερ ἦν λοιπόν, τοῦτο διώκειν	παρακελεύεται·	ὁ δὲ λόγος οὗτος ἔτι
[2, 9, 15]	περιέσται καὶ κτήσεται, μήτε ὡς	θεραπεύεται	ψυχὴ μήτε ὡς καθαίρεται. Οὐ
[2, 9, 7]	τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης	δέχεται,	ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι
[2, 9, 3]	τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ	συνέχεται	καὶ ἄρδεται τούτῳ τῷ φωτὶ
[2, 9, 16]	Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις	ἔρχεται	ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ τι βούλεσθε,
[2, 9, 9]	τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ	τετίμηται,	καὶ κακία τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν
[2, 9, 11]	καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι	ἀνῄρηται.	Τί δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν
[2, 9, 14]	Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα	εἴρηται	αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν, δῆλον·
[2, 9, 6]	νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως	εἴρηται,	καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν
[2, 9, 7]	κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ,	εἴρηται.	Τὴν δὲ πρὸς τὸ σῶμα
[2, 9, 7]	κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν	εἴρηται	ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ·
[2, 9, 6]	θῶνται, ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας	εὕρηται.	Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι καὶ
[2, 9, 15]	εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε ὅσα	τεθεώρηται	πολλὰ καὶ καλὰ τοῖς τῶν
[2, 9, 10]	ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα	λοιδορήσηται	ὁ τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν
[2, 9, 15]	ἐκ θεοῦ καὶ εἰς θεὸν	ἀνήρτηται	ἡ ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν
[2, 9, 9]	μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις.	Ὁμολογεῖται	δὲ καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε
[2, 9, 9]	δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ κόσμος	δεῖται	καὶ οἶδε τὴν τάξιν αὐτοῦ
[2, 9, 1]	εἰ μὴ παρὰ τοῦ νοῦ	κομιεῖται,	ἀλλὰ παρὰ ἄλλου τοῦ μεταξὺ
[2, 9, 18]	ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ	ποιεῖται	δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος
[2, 9, 18]	τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς	ἐπιμελεῖται	ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν
[2, 9, 16]	καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν	ἐνθυμεῖται,	καὶ σέβας αὐτὸν λαμβάνει, οἷα
[2, 9, 7]	ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι	εἴρηνται	ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει
[2, 9, 6]	τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ	καταψεύδονται	αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ χεῖρον
[2, 9, 9]	οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν	δέονται	αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ κόσμος δεῖται
[2, 9, 9]	ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν.	Πείθονται	δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις
[2, 9, 6]	ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν	οἴονται	αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν νοητὴν
[2, 9, 6]	δημιουργοῦσα καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον	οἴονται	εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ
[2, 9, 13]	τῆς τραγῳδίας τῶν φοβερῶν, ὡς	οἴονται,	ἐν ταῖς τοῦ κόσμου σφαίραις,
[2, 9, 9]	ὃ λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ	οἴονται	ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι
[2, 9, 18]	τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ	οἴονται	τὰ ἔξω βλέπειν τὴν τῶν
[2, 9, 8]	λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα	οἴονται	τραπέντα ἔκ τινος εἴς τι
[2, 9, 14]	μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ	βούλονται	τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ πῶς φωναῖς
[2, 9, 9]	ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας, φησίν,	ἀποφεύξονται	πρὸς ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες τάξει
[2, 9, 13]	δὲ μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ	ἀναγκασθήσονται	λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ
[2, 9, 1]	πρῶτον μὲν τῶν πλειόνων ὑποστάσεων	ἀποστήσονται·	ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ
[2, 9, 5]	γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν	ἀπελεύσονται·	τοῦτο δὲ λόγον εἶναι κόσμου.
[2, 9, 2]	περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ	δέχονται,	θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν
[2, 9, 16]	οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν	ἔρχονται	τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ
[2, 9, 16]	τοῦ ἐν νοήσει κειμένου οἷον	θορυβοῦνται	καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ
[2, 9, 8]	τὰ τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς	ποιοῦνται	ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως ἂν γενομένης
[2, 9, 6]	δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς	ἐναντιοῦνται	δικαίως, πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας,
[2, 9, 16]	ἐξ οὗ δὴ πάθους καὶ	κινοῦνται	οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ μὲν
[2, 9, 6]	ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα	σκευωροῦνται	εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων
[2, 9, 6]	ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν	θῶνται,	ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται.
[2, 9, 5]	τοῦ κόσμου, ἵνα τί; Ἵνα	φυλάξωνται	αἱ ψυχαί. Πῶς οὖν; οὐκ
[2, 9, 14]	τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν	γέγραπται.	Εἰ δὲ μὴ βούλονται τοῦτο
[2, 9, 6]	τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων	εἴληπται·	εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν
[2, 9, 6]	μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος	εἴληπται,	τὰ δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα
[2, 9, 8]	ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ	παραλέλειπται	ὧν οἷόν τε ἦν καλὴν
[2, 9, 16]	κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ	ἀπολέλειπται	οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ μᾶλλον
[2, 9, 14]	δὲ παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα	κατεσκεύασται	διὰ πάντων· οὐδὲν γὰρ ἂν
[2, 9, 16]	αὐτούς. Πᾶσιν οὖν παρέσται καὶ	ἔσται	ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε, ὅστις
[2, 9, 11]	ἂν τῷ ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον	ἔσται.	Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο ἤ,
[2, 9, 3]	ἢ τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν	ἔσται,	ἢ ὁ νοῦς οὐ νοῦς,
[2, 9, 3]	τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα	ἔσται	καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ
[2, 9, 10]	ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα	ἔσται	καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων
[2, 9, 1]	Εἰ δὲ μή, ὁ μὲν	ἔσται	νοῶν μόνον, ὁ δὲ ὅτι
[2, 9, 1]	ἀλλὰ πάντως γε ὁ αὐτὸς	ἔσται	ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι
[2, 9, 16]	ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς οὕτως	ἔσται	τὴν γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν
[2, 9, 12]	φύσιν, καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ	ἔσται	τὸ παρὰ φύσιν, καὶ τὰ
[2, 9, 8]	θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν σοφία βελτίων	ἔσται	τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν
[2, 9, 15]	παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ ὧν	περιέσται	καὶ κτήσεται, μήτε ὡς θεραπεύεται
[2, 9, 16]	ἄπεστι τοῦ κόσμου, καὶ ὑμῶν	ἀπέσται,	καὶ οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι
[2, 9, 16]	ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν οὖν	παρέσται	καὶ ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ
[2, 9, 10]	ἀνθρώπων· ἧς δὲ χάριν καὶ	αὐταὶ	κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ
[2, 9, 13]	αὐτοῖς· τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν	αὗται,	ὡς φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους λόγων
[2, 9, 14]	ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς	ἐνδείκνυται,	τὸ σεμνόν, οὐ τὸ αὔθαδες
[2, 9, 16]	ψυχὴ δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου.	Ψυχαὶ	δὲ καὶ ἐν τούτοις καὶ
[2, 9, 8]	γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ	ψυχαὶ	εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς
[2, 9, 5]	ἵνα τί; Ἵνα φυλάξωνται αἱ	ψυχαί.	Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε
[2, 9, 11]	λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη	ἐλλάμψαι	ἐκ τοῦ λογισμοῦ, διὰ τί
[2, 9, 10]	κατελθεῖν, οἷον μὴ νεῦσαι, ἀλλ´	ἐλλάμψαι	μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν
[2, 9, 14]	εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν	ταδὶ	καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους
[2, 9, 17]	δὲ παντὶ οὐκ ἦν ποτε	παιδὶ	ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο
[2, 9, 17]	δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο,	εἰ	αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι
[2, 9, 9]	καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ,	εἰ	ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ παῖς,
[2, 9, 1]	νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ	εἰ	ἄλλο τὸ ἐν τούτοις νοεῖν,
[2, 9, 4]	οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ	εἰ	ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει
[2, 9, 4]	ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ,	εἰ	ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ
[2, 9, 4]	Πότε δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν;	εἰ	γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ
[2, 9, 8]	τῆς νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος.	Εἰ	γὰρ οὕτως εἰς τὸ ζῆν
[2, 9, 1]	ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν	εἰ	γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς
[2, 9, 11]	σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον,	εἰ	γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι
[2, 9, 9]	οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει;	Εἰ	δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν τῷ
[2, 9, 11]	διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´ οὗ;	Εἰ	δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ
[2, 9, 13]	μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ παντός.	Εἰ	δ´ ἄνθρωποι τίμιόν τι παρ´
[2, 9, 16]	καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ κόσμος.	Εἰ	δ´ ἄπεστι τοῦ κόσμου, καὶ
[2, 9, 17]	ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς·	εἰ	δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς
[2, 9, 17]	εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις.	Εἰ	δ´ ἄρα τοῦτό τις αὐτοῖς
[2, 9, 12]	καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν τοῦτο;	Εἰ	δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν,
[2, 9, 8]	γὰρ ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν κρεῖττον.	Εἰ	δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς
[2, 9, 5]	πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ φυλάξασθαι.	Εἰ	δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν
[2, 9, 11]	ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν ποιήσαντα;	Εἰ	δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα
[2, 9, 11]	αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν.	Εἰ	δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε
[2, 9, 9]	αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει.	Εἰ	δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις
[2, 9, 3]	τίς ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι;	Εἰ	δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν,
[2, 9, 8]	ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος;	Εἰ	δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ
[2, 9, 14]	διὰ τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ;	Εἰ	δὲ γενομένου αἰτίου, τί δεῖ
[2, 9, 16]	ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί;	Εἰ	δὲ γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους
[2, 9, 9]	ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις;	Εἰ	δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ
[2, 9, 1]	ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ;	Εἰ	δὲ δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν
[2, 9, 12]	τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα.	Εἰ	δὲ δή, καὶ ἡ ὕλη,
[2, 9, 8]	ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ ἀρέσκοιτο;	Εἰ	δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι
[2, 9, 4]	ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ;	Εἰ	δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ
[2, 9, 4]	ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν.	Εἰ	δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι
[2, 9, 16]	μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον;	Εἰ	δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν
[2, 9, 14]	ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι;	Εἰ	δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί
[2, 9, 4]	τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν ἐκεῖ·	εἰ	δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν
[2, 9, 9]	εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις.	Εἰ	δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην
[2, 9, 4]	κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη·	εἰ	δὲ ἤρξατο, διὰ τί οὐ
[2, 9, 1]	οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν.	Εἰ	δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη,
[2, 9, 3]	τί οὐ καὶ τὴν ὕλην;	Εἰ	δὲ καὶ τὴν ὕλην φήσει,
[2, 9, 5]	οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο.	Εἰ	δὲ μετὰ τὸν κόσμον ἐκ
[2, 9, 14]	ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται.	Εἰ	δὲ μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν,
[2, 9, 9]	δὲ βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν;	Εἰ	δὲ μὴ ἔξω, ἵνα μὴ
[2, 9, 13]	τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος.	Εἰ	δὲ μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ
[2, 9, 1]	ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ.	Εἰ	δὲ μή, ὁ μὲν ἔσται
[2, 9, 9]	καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα.	Εἰ	δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ
[2, 9, 8]	καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι;	Εἰ	δὲ μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο,
[2, 9, 3]	φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη.	Εἰ	δὲ μόνη καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ,
[2, 9, 4]	δὲ οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται.	~Εἰ	δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν
[2, 9, 4]	εἰ γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει;	Εἰ	δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη
[2, 9, 3]	θεῖα ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα·	εἰ	δὲ οὐχ οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται.
[2, 9, 12]	μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως·	εἰ	δὲ παρὰ φύσιν, καὶ ἐν
[2, 9, 4]	ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει·	εἰ	δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ
[2, 9, 17]	καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν·	εἰ	δὲ τἄνδον φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν
[2, 9, 4]	καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη.	Εἰ	δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς
[2, 9, 3]	ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται.	Εἰ	δέ τις εἰς ὕλην λέγοι,
[2, 9, 17]	καὶ τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν.	Εἰ	δέ τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς
[2, 9, 11]	ἂν φυτικὴ καὶ γεννητικὴ αὕτη·	εἰ	δὲ τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι,
[2, 9, 11]	δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν;	Εἰ	δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ
[2, 9, 9]	τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις.	Εἰ	δὲ φονεύει τις ἢ ἡττᾶται
[2, 9, 10]	δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ,	εἰ	δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν
[2, 9, 4]	ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ	εἰ	διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ ἐν
[2, 9, 18]	ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν	εἰ	δύο οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν
[2, 9, 7]	δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον	εἰ	ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν ἄλλῳ,
[2, 9, 12]	τί γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´	εἰ	ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ
[2, 9, 11]	Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς,	εἰ	ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ
[2, 9, 9]	εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον	εἰ	ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν
[2, 9, 1]	οὐκ αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´	εἰ	ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν τῶν
[2, 9, 8]	δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς,	εἰ	εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις
[2, 9, 1]	ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν,	εἰ	καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι
[2, 9, 12]	εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο,	εἰ	καὶ ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´
[2, 9, 1]	ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν,	εἰ	καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν
[2, 9, 17]	κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι,	εἰ	καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν
[2, 9, 8]	ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ	εἰ	μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ
[2, 9, 16]	γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων;	Εἰ	μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον;
[2, 9, 4]	τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη;	Εἰ	μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει
[2, 9, 9]	καὶ αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ;	Εἰ	μὲν γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ
[2, 9, 11]	τοῦτο ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα;	Εἰ	μὲν γὰρ οὐσία, τίς ἡ
[2, 9, 6]	παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας;	Εἰ	μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι
[2, 9, 8]	ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο.	Εἰ	μὲν δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι
[2, 9, 14]	ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´	εἰ	μὲν ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον
[2, 9, 17]	μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις· καὶ	εἰ	μὲν καὶ τὰ ἔνδον καλά,
[2, 9, 12]	ἢ παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´	εἰ	μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως·
[2, 9, 5]	τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος.	Εἰ	μὲν οὖν ἐν αὐτῷ τῷ
[2, 9, 5]	ποιῆσαι καὶ τί ἔδει; καὶ	εἰ	μὲν πρὸ τοῦ κόσμου, ἵνα
[2, 9, 7]	φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ·	εἰ	μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν,
[2, 9, 17]	τὰς ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ.	Εἰ	μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ
[2, 9, 11]	τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν,	εἰ	μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ
[2, 9, 12]	αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει,	εἰ	μὴ πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ
[2, 9, 1]	ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν,	εἰ	μὴ παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται,
[2, 9, 11]	ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει·	εἰ	μή που τὸ μὲν ἔκειτό
[2, 9, 3]	νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο,	εἰ	μή τι μετὰ τοῦ πρώτως
[2, 9, 15]	καὶ τὸ τῆς χρείας μόνον,	εἰ	μή τις τῇ φύσει τῇ
[2, 9, 11]	ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν,	εἰ	μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ
[2, 9, 18]	ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ δή,	εἰ	μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον
[2, 9, 1]	διὰ τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν,	εἰ	ὁ μὲν νοεῖ, ὁ δὲ
[2, 9, 7]	ἡ τοῦ σώματος σύστασις, καὶ	εἰ	οἷόν τε εἴη διὰ τῶν
[2, 9, 14]	ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα,	εἰ	οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ
[2, 9, 17]	γὰρ διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα.	Εἰ	οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα·
[2, 9, 1]	ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου.	Εἰ	οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ
[2, 9, 1]	δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι,	εἰ	πλείω τῶν τριῶν τούτων, τίνες
[2, 9, 13]	καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ,	εἰ	πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι
[2, 9, 3]	ζῆν καθ´ ὅσον δύναται· ὥσπερ	εἰ	πυρὸς ἐν μέσῳ που κειμένου
[2, 9, 16]	πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ	εἰ	τὰ ἄλλα μὴ πάντα κακὸς
[2, 9, 7]	ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´	εἰ	τὸ πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι
[2, 9, 9]	τί δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ	εἰ	φονεύει, ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ
[2, 9, 9]	χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν,	εἰ	χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉
[2, 9, 7]	τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον	εἰ	χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει φερομένου
[2, 9, 17]	ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν,	εἴ	τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως
[2, 9, 9]	τὰ παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες,	εἴ	τι ἐκ τῆς τῶν πάντων
[2, 9, 11]	ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ,	εἴ	τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον
[2, 9, 18]	προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´	εἴ	τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν
[2, 9, 14]	καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι,	εἴ	τις ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ
[2, 9, 9]	ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ πενίας	εἴ	τις μέμφοιτο καὶ τὸ οὐκ
[2, 9, 8]	ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι,	εἴ	τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ
[2, 9, 13]	ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον	εἴ	τις τὴν φύσιν κακὸν λέγοι,
[2, 9, 7]	τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς	εἴ	τις τὸ τῶν χυτρέων ἢ
[2, 9, 9]	ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ	εἶ	θεοῦ παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι,
[2, 9, 3]	ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ	ἀεί,	γενητὰ δὲ τὰ ἕτερα τῷ
[2, 9, 2]	μετ´ αὐτὴν καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα	ἀεὶ	ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ
[2, 9, 8]	μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ	ἀεί·	ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ τινος
[2, 9, 1]	ἡμῶν αὐτῶν εἰ γίγνοιτο τῶν	ἀεὶ	ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς
[2, 9, 8]	δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς	ἀεὶ	καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν
[2, 9, 7]	ἤρξατο οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν	ἀεὶ	καὶ ὅδε ὁ κόσμος, ἕως
[2, 9, 13]	καὶ δευτέρων καὶ τρίτων καὶ	ἀεὶ	μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς
[2, 9, 18]	τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν	ἀεὶ	μὴ φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι,
[2, 9, 14]	αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί οὐκ	ἀεὶ	νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου,
[2, 9, 1]	ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ	ἀεὶ	νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς
[2, 9, 8]	πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ	ἀεὶ	νύκτωρ καὶ μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται
[2, 9, 9]	ἑκάστους κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´	ἀεὶ	οὗ πάντα σπεύδει τὰ δυνάμενα
[2, 9, 3]	καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται.	~Ἀεὶ	οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα
[2, 9, 12]	Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ φύσιν,	ἀεὶ	οὕτως· εἰ δὲ παρὰ φύσιν,
[2, 9, 2]	Ψυχῆς δὲ ἡμῶν τὸ μὲν	ἀεὶ	πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς
[2, 9, 13]	φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ	ἀεὶ	πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον εἴ
[2, 9, 3]	εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´	ἀεὶ	συνέχεται καὶ ἄρδεται τούτῳ τῷ
[2, 9, 18]	ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή,	ἀεὶ	τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ
[2, 9, 1]	Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι νοῦς	ἀεὶ	ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις
[2, 9, 9]	δύναται δὲ εἰς ὅσον νοῦς	ἄγει·	τὸ δ´ ὑπὲρ νοῦν ἤδη
[2, 9, 18]	αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ	λέγει.	Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 9]	ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ	λέγει	τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν
[2, 9, 4]	ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς	δημιουργεῖ;	Πόθεν γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ
[2, 9, 10]	καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ	δεῖ	ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ
[2, 9, 5]	λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι τί	δεῖ	αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι
[2, 9, 9]	καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ πᾶν	δεῖ	βλέπειν· τιμῶν δὲ ἑκάστους κατ´
[2, 9, 18]	ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν λίθων.	Δεῖ	δὲ μένειν μὲν ἐν οἴκοις
[2, 9, 7]	εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν ψέγοι.	Δεῖ	δὲ τὰς διαφορὰς λαμβάνειν τὰς
[2, 9, 9]	καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν	δεῖ	εἰς μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας,
[2, 9, 1]	ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ τοίνυν	δεῖ	ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ
[2, 9, 7]	ὅπου φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς	δεῖ	κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς
[2, 9, 15]	ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα	δεῖ	μὴ λανθάνειν ἡμᾶς, τί ποτε
[2, 9, 1]	ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν	δεῖ	νομίζειν τὴν φύσιν καὶ μίαν
[2, 9, 17]	εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι	δεῖ,	ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ
[2, 9, 1]	τῶν πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα	δεῖ	σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι
[2, 9, 13]	πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι	δεῖ	συμμέτρως πρὸς τὸ πᾶν καὶ
[2, 9, 14]	Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου, τί	δεῖ	τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν;
[2, 9, 8]	εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν	ἔδει	διττήν, τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ,
[2, 9, 12]	κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν	ἔδει,	εἰ μὴ πάντως ἔδει; Ἢ
[2, 9, 11]	λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι	ἔδει	ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ	ἔδει	ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ κόσμον
[2, 9, 12]	ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ πάντως	ἔδει;	Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν ἢ
[2, 9, 5]	ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί	ἔδει;	καὶ εἰ μὲν πρὸ τοῦ
[2, 9, 4]	καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη	ἔδει	μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν
[2, 9, 7]	εἴρηνται ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι	ἔδει	ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ
[2, 9, 8]	ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς ἄλλο.	Ἔδει	οὖν εἶναί τι μετ´ αὐτό·
[2, 9, 7]	τοῦ σώματος φύσις δεδεμένη ἤδη	συνδεῖ	ὃ ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ
[2, 9, 9]	σπεύδων δ´ ἀεὶ οὗ πάντα	σπεύδει	τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι
[2, 9, 9]	ἴσον οὐ ζητεῖ, οὐδέ τι	νομίζει	τοὺς πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν,
[2, 9, 17]	~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς	ἐπῄει	τὴν τοῦ σώματος φύσιν, διότι
[2, 9, 8]	ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ	θεῖ·	ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν
[2, 9, 13]	Καίτοι καὶ τὰ σώματα αὐτῶν	μεγέθει	καὶ κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα καὶ
[2, 9, 17]	εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ	μεγέθει	τοῦ γενομένου τῷ ἀμερεῖ τὸ
[2, 9, 9]	ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν τῷ	πλήθει	μάλιστα τῶν θεῶν τὸ μέγα
[2, 9, 6]	ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ	πλήθει	τὴν νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητικῇ
[2, 9, 7]	ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον	ἐπιθεῖ	κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς
[2, 9, 11]	ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ	ποιεῖ,	ἀλλ´ οὐ σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς
[2, 9, 4]	ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ	ποιεῖ	ἢ ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ;
[2, 9, 5]	θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ μικτὸν	ποιεῖ,	ἢ ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ
[2, 9, 11]	πῶς δι´ ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν	ποιεῖ;	Καὶ ὅλως τὸ διὰ φαντασίας
[2, 9, 8]	ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα	ποιεῖ	κακούς, οὐδ´ ἡ τοῦ σώματος
[2, 9, 13]	φύσει οὐκ οἶδεν ὅ τι	ποιεῖ,	οὐδ´ ὅπου τὸ θράσος αὐτοῦ
[2, 9, 4]	ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη	ποιεῖ,	οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ
[2, 9, 12]	τὸ ὅλον οὐ κόσμον ἀθρόως	ἐποίει;	Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ
[2, 9, 4]	ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ	ἐποίει	καὶ μὴ ἐν τῇ φύσει
[2, 9, 12]	ἀλλ´ οὐχ ὡς αἱ τέχναι	ἐποίει·	ὕστεραι γὰρ τῆς φύσεως καὶ
[2, 9, 9]	δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι	κἀκεῖ	βλέπει, καὶ πᾶς καὶ θεῶν
[2, 9, 9]	τούς τε ἐν τῷδε ὄντας	κἀκεῖ	βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα τὸν
[2, 9, 12]	ζῴου. Διὰ τί οὖν οὐ	κἀκεῖ	ἡ ὕλη περιεγράφετο τύπῳ κόσμου,
[2, 9, 13]	μὴ λόγος. Εἰ δὲ μή,	κἀκεῖ	τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι·
[2, 9, 12]	κόσμος αἴτιος τῶν κακῶν, ἀλλὰ	τἀκεῖ	τούτῳ, καὶ τῇ ψυχῇ οὐκ
[2, 9, 7]	ἄν τι ἡ ψυχὴ ἡ	ἐκεῖ,	ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος σύστασις,
[2, 9, 8]	Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν	ἐκεῖ,	ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς,
[2, 9, 16]	ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται	ἐκεῖ,	ἀργὸς δὲ τίς οὕτως ἔσται
[2, 9, 5]	δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ	ἐκεῖ	ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι
[2, 9, 9]	δὲ ἤδη τὸν μέγαν τὸν	ἐκεῖ	βασιλέα καὶ ἐν τῷ πλήθει
[2, 9, 5]	κόσμου. Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς	ἐκεῖ	γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν
[2, 9, 16]	προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα δὲ	ἐκεῖ	γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων;
[2, 9, 4]	ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ τὴν	ἐκεῖ	γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα
[2, 9, 7]	τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ·	ἐκεῖ	δὲ οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ.
[2, 9, 1]	ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ	ἐκεῖ	διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ
[2, 9, 4]	ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν εἶδεν	ἐκεῖ;	Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ,
[2, 9, 4]	ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι τῶν	ἐκεῖ·	εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ;
[2, 9, 7]	ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ	ἐκεῖ.	Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως
[2, 9, 12]	παρὰ φύσιν, καὶ ἐν τοῖς	ἐκεῖ	ἔσται τὸ παρὰ φύσιν, καὶ
[2, 9, 8]	ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ	ἐκεῖ	θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ
[2, 9, 4]	ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει	ἐκεῖ,	ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ
[2, 9, 9]	ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως	ἐκεῖ,	καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ
[2, 9, 17]	ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ	ἐκεῖ	κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων,
[2, 9, 14]	φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα	ἐκεῖ	μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ
[2, 9, 17]	εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ	ἐκεῖ	μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν
[2, 9, 5]	καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας	ἐκεῖ	μὲν τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον
[2, 9, 7]	παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´	ἐκεῖ	οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα
[2, 9, 14]	ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ	ἐκεῖ.	Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς
[2, 9, 9]	πολλὰ δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα	ἐκεῖ	{πάντα} καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα
[2, 9, 8]	πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν	ἐκεῖ;	~Πλούτους δὲ καὶ πενίας εἴ
[2, 9, 16]	καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς	ἐκεῖ	πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν.
[2, 9, 4]	γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ	ἐκεῖ	πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ;
[2, 9, 16]	ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ	ἐκεῖ,	πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε,
[2, 9, 8]	ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται τῶν	ἐκεῖ;	Ταῦτα τίς ἂν μὴ ἔκφρων
[2, 9, 6]	ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον	ἐκεῖ	τὸ ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον
[2, 9, 4]	εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ τὴν	ἐκεῖ	τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν
[2, 9, 13]	ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ	ἐκεῖ	ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος
[2, 9, 11]	φῶς, ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν	προσήκει·	εἰ μή που τὸ μὲν
[2, 9, 9]	ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ δ´	ἀδικεῖ,	τί δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ
[2, 9, 7]	λαμβάνειν τὰς τῆς ὅλης ὅπως	διοικεῖ,	ὅτι μὴ ὁ αὐτὸς τρόπος
[2, 9, 5]	ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ εἶδος,	ἤρκει	ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς
[2, 9, 16]	γενομένους κακούς, καὶ τοὺς γενομένους	γινώσκει,	ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς.
[2, 9, 16]	καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ	γινώσκει	τοὺς μὴ γενομένους κακούς, καὶ
[2, 9, 9]	ᾧ καὶ αὐτοὶ διὰ τί	ἀμελεῖ;	Εἰ μὲν γάρ, ὅτι οὐ
[2, 9, 17]	οὐκ ἦν ποτε παιδὶ ὣς	ἀτελεῖ	εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν
[2, 9, 16]	καὶ τὸ συγγενὲς πᾶν οὗ	φιλεῖ	ἀσπάζεται καὶ τοὺς παῖδας ὧν
[2, 9, 13]	τὰ σώματα αὐτῶν μεγέθει καὶ	κάλλει	διαφέροντα συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα τοῖς
[2, 9, 9]	τὸ δύνασθαι· οὐ γάρ, ᾗ	ἐπαγγέλλει,	τὸ ἔχειν, ὃ λέγει τις
[2, 9, 9]	Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι	πόλει	διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ
[2, 9, 7]	ἢ χαλκέων λαβὼν γένος ἐν	πόλει	εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν ψέγοι.
[2, 9, 17]	τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν	δυνάμει	ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε
[2, 9, 2]	τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα	δυνάμει	θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ πρὸς αὐτῇ
[2, 9, 1]	ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις τὸ	δυνάμει	καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι
[2, 9, 1]	Οὐ γὰρ δὴ τὴν μὲν	δυνάμει,	τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον
[2, 9, 16]	ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν	λαμβάνει,	οἷα ἀφ´ οἵων; Οὐκ ἄρα
[2, 9, 7]	σώματι ζωὴν οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ	προσλαμβάνει.	Ὅλως γὰρ τὸ μὲν ἄλλου
[2, 9, 7]	ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ φύσις	μένει.	Ἐὰν δέ πού τι αὐτῶν
[2, 9, 7]	τὸ θεῖον τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον	μένει	καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ
[2, 9, 4]	Εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου,	μένει	κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη·
[2, 9, 2]	ὅσον δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν,	μένει	τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ
[2, 9, 4]	αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω, τί	ἀναμένει;	Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν
[2, 9, 4]	δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς	ἀναμένει,	ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς
[2, 9, 2]	ἦν θέμις καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο	συμβαίνει	αὐτῇ τὸ πάθος, ὅτι μὴ
[2, 9, 9]	τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς	συμβαίνει·	οὐ γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ
[2, 9, 17]	αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας οὔσας	κινεῖ.	Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν
[2, 9, 17]	κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν	τάξει,	ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας
[2, 9, 9]	ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες	τάξει	ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν
[2, 9, 5]	ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν	τάξει	μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει
[2, 9, 8]	διὰ τί οὐ θεοὶ ἐν	τάξει	φερόμενα καὶ κόσμῳ περιιόντα; Διὰ
[2, 9, 7]	οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν	τάξει	φερομένου ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ
[2, 9, 1]	εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον	ἕξει,	καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν
[2, 9, 16]	ὅστις ὁ τρόπος· ὥστε καὶ	μεθέξει	αὐτοῦ ὁ κόσμος. Εἰ δ´
[2, 9, 12]	ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ	ἥξει	ὁ λόγος ἀναφέρων τὸν κόσμον
[2, 9, 1]	ἄλλο δὲ τὸ νοεῖν ὅτι	νοεῖ,	ἀλλ´ οὖν μία προσβολὴ οὐκ
[2, 9, 1]	νοεῖν ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι	νοεῖ;	Εἰ δὲ δὴ καὶ ἑτέραν
[2, 9, 1]	ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι	νοεῖ.	Εἰ δὲ μή, ὁ μὲν
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ ὅτι	νοεῖ,	ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ ἄτοπον.
[2, 9, 1]	νοεῖ, ὁ δὲ νοεῖ ὅτι	νοεῖ.	Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο τὸ
[2, 9, 1]	νοῶν μόνον, ὁ δὲ ὅτι	νοεῖ	νοῶν ἄλλου ὄντος, ἀλλ´ οὐκ
[2, 9, 1]	νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν	νοεῖ,	ὁ δὲ νοεῖ ὅτι νοεῖ.
[2, 9, 1]	μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι	νοεῖ·	ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν
[2, 9, 1]	τὴν λέγουσαν ὅτι νοεῖ ὅτι	νοεῖ	ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς
[2, 9, 1]	ὁ μὲν νοεῖ, ὁ δὲ	νοεῖ	ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ, τὴν λέγουσαν ὅτι	νοεῖ	ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι
[2, 9, 1]	δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ νοεῖν ὅτι	νοεῖ,	τὴν λέγουσαν ὅτι νοεῖ ὅτι
[2, 9, 1]	ἂν καὶ τὸ νοεῖν ὅτι	νοεῖ	ὡς ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ
[2, 9, 9]	τοῖς τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον μὲν	ἀγνοεῖ,	ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν τούτοις
[2, 9, 12]	ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως	ἠγνόει	ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν καὶ μέγεθος
[2, 9, 1]	γε ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ	ἐνόει	ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ
[2, 9, 9]	μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν	προνοεῖ	ὁ θεός, τοῦ δὲ κόσμου
[2, 9, 6]	ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται.	Ἐπεὶ	καὶ αἱ δίκαι καὶ οἱ
[2, 9, 8]	ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο;	Ἐπεὶ	καὶ αἱ ψυχαὶ εἰ μὲν
[2, 9, 4]	ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα.	Ἐπεὶ	καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ
[2, 9, 12]	καὶ τοῦ κόσμου αἱ τέχναι.	Ἐπεὶ	καὶ νῦν καὶ τὰ κατὰ
[2, 9, 16]	ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ.	Ἐπεὶ	καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι
[2, 9, 7]	ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν.	Ἐπεὶ	οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν σοὶ
[2, 9, 7]	πυρὸς τὸ ὅλον πῦρ ἀπέσβη·	ἐπεὶ	οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν πῦρ
[2, 9, 7]	μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ.	Ἐπεὶ	οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως τῷ
[2, 9, 8]	πολλῆς προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας.	Ἐπεὶ	οὐδὲ τοῦ παντὸς τὴν διοίκησιν
[2, 9, 6]	λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι.	Ἐπεὶ	τά γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς
[2, 9, 9]	τὸν κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς	βλέπει.	Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´
[2, 9, 9]	καὶ πρὸς τὸν κόσμον δὲ	βλέπει	ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ
[2, 9, 9]	ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ	βλέπει,	καὶ πᾶς καὶ θεῶν ἕκαστος
[2, 9, 9]	βλέπων διὰ τί οὐκ ἔξω	βλέπει	καὶ πρὸς τὸν κόσμον δὲ
[2, 9, 16]	ἰδεῖν ὄντος, ὃς τοῦτον οὐ	βλέπει.	Τίς γὰρ ἂν μουσικὸς ἀνὴρ
[2, 9, 4]	τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ	φθερεῖ	αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω, τί
[2, 9, 17]	ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ	μέρει	καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ
[2, 9, 17]	ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν	μέρει,	οἷα δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι τὸν
[2, 9, 6]	διδόντες, ἅπερ καὶ τοῖς ἐν	μέρει.	~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε ἤρξατο
[2, 9, 17]	τῷ μεγέθει τοῦ γενομένου τῷ	ἀμερεῖ	τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν
[2, 9, 18]	τῷ μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα	διαφέρει,	εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν
[2, 9, 12]	πῦρ; ~Καὶ ἄρτι γενόμενον πῶς	ἐπιχειρεῖ;	Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως
[2, 9, 15]	τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα.	Μαρτυρεῖ	δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε τὸ
[2, 9, 8]	βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς οὐ	μαρτυρεῖ	ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ
[2, 9, 13]	ὅπου τὸ θράσος αὐτοῦ τοῦτο	χωρεῖ.	Τοῦτο δέ, ὅτι οὐκ ἴσασι
[2, 9, 6]	καὶ ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν	συστάσει	παρὰ τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´
[2, 9, 4]	πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ	γενέσει	τῶν τῇδε κακῶν· ὥστε ἤδη
[2, 9, 1]	λόγον ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ	εἰδήσει	νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ
[2, 9, 12]	ἡ εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα	ποιήσει	ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς τοῦ κόσμου
[2, 9, 12]	Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ	ἐνθυμήσει.	Φυσικώτερον γὰρ πάντως, ἀλλ´ οὐχ
[2, 9, 16]	ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν	νοήσει	κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς
[2, 9, 1]	οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως	νοήσει.	~Οὐ τοίνυν οὔτε πλείω τούτων
[2, 9, 1]	ψυχῆς καὶ νοῦ ᾖ οὗτος,	ἀποστερήσει	τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ
[2, 9, 17]	κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ τις	φήσει	ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς
[2, 9, 3]	Εἰ δὲ καὶ τὴν ὕλην	φήσει,	τίς ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι;
[2, 9, 14]	εἴσεισι, διὰ τί οὐκ ἀεὶ	νοσεῖ;	Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου, τί
[2, 9, 14]	μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος οὐ	νοσεῖ	ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ
[2, 9, 13]	ἀλλὰ πράως συγχωρητέον τῇ πάντων	φύσει	αὐτὸν θέοντα πρὸς τὰ πρῶτα
[2, 9, 4]	ἐποίει καὶ μὴ ἐν τῇ	φύσει	ἦν τὸ ποιεῖν καὶ ἡ
[2, 9, 6]	ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ ἐν	φύσει	ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους ἄνδρας
[2, 9, 13]	ἄρα μεμφόμενος τῇ τοῦ κόσμου	φύσει	οὐκ οἶδεν ὅ τι ποιεῖ,
[2, 9, 15]	μόνον, εἰ μή τις τῇ	φύσει	τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν
[2, 9, 11]	ἐστιν, εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι	δώσει	τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς τῷ
[2, 9, 5]	τάξει μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν	ἀλλοιώσει	μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν
[2, 9, 9]	ἐν τούτοις τὸ ἴσον οὐ	ζητεῖ,	οὐδέ τι νομίζει τοὺς πολλὰ
[2, 9, 3]	ἄρδεται τούτῳ τῷ φωτὶ καὶ	ἀπολαύει	τοῦ ζῆν καθ´ ὅσον δύναται·
[2, 9, 4]	εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον	νεύει	ἐκεῖ, ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ;
[2, 9, 9]	δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ	φονεύει,	ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ δὲ
[2, 9, 9]	ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ	φονεύει	τις ἢ ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν
[2, 9, 9]	θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου	προφητεύει	ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις
[2, 9, 15]	καὶ βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ	κωλύει,	εἴποι τις ἄν, βλέπειν καὶ
[2, 9, 10]	καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς ὡς	ἔχει.	Αἰδὼς γάρ τις ἡμᾶς ἔχει
[2, 9, 5]	τὸν κόσμον τὸν νοητὸν ὃν	ἔχει	ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί ἔδει;
[2, 9, 1]	ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν	ἔχει	ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν
[2, 9, 9]	πῶς οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς	ἔχει;	Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί δεινὸν
[2, 9, 9]	ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν	ἔχει.	Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ
[2, 9, 10]	περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως	ἔχει	εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον
[2, 9, 3]	οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα	ἔχει	εἰς ἅ· ὃ δὲ μὴ
[2, 9, 3]	εἰς ἅ· ὃ δὲ μὴ	ἔχει	εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ
[2, 9, 9]	καὶ κακία τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν	ἔχει,	καὶ θεῶν οὐ μόνον ἀγάλματα,
[2, 9, 16]	γελοῖον καὶ πολλὴν τὴν ἀτοπίαν	ἔχει,	καὶ ὅ γε μὴ τοῦ
[2, 9, 16]	ἀλλ´ ὅ γε κόσμος ἐκεῖθεν	ἔχει	καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται.
[2, 9, 9]	τις ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς	ἔχει	καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν
[2, 9, 9]	καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν ὀρθῶς	ἔχει	μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν
[2, 9, 7]	δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ	ἔχει	ὅπου φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς
[2, 9, 8]	ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν	ἔχει·	οὐ γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον.
[2, 9, 4]	ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς	ἔχει.	Οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα
[2, 9, 10]	ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις ἡμᾶς	ἔχει	πρός τινας τῶν φίλων, οἳ
[2, 9, 9]	μακάρια, τὰ δὲ ὡς δυνατὸν	ἔχει	τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν οὐχ
[2, 9, 18]	οὖν οὐ πλήττεται· οὐ γὰρ	ἔχει	ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε
[2, 9, 17]	μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια	παρέχει	τῇ ψυχῇ καὶ πᾶσαν τὴν
[2, 9, 7]	ὑπὸ τῶν ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων·	ἄρχει	γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς
[2, 9, 18]	ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς	ὑπάρχει.	Οὐ δή, εἰ μόνοι λέγοιεν
[2, 9, 7]	οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα	πάσχει,	αὐτὰ δὲ καλῶς φέρεται ὡς
[2, 9, 4]	οὐχ ἡ τοῦ παντὸς τοῦτο	πάσχει·	εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι,
[2, 9, 9]	ὢν ὁ μὲν μεμνημένος ἀρετῆς	μετίσχει	ἀγαθοῦ τινος, ὁ δὲ φαῦλος
[2, 9, 1]	μέν τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ	τινί,	τὸν δὲ οἷον κινούμενον. Τίς
[2, 9, 3]	καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν	τινι	τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται
[2, 9, 6]	νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ	ἐλάττονι	εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ
[2, 9, 6]	ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ τῷ	Πλάτωνι	σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν.
[2, 9, 17]	ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ καὶ	γυναιξὶ	καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν
[2, 9, 9]	ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ παῖς,	οἱ	δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες, οὐ
[2, 9, 17]	καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον.	Οἱ	δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ
[2, 9, 6]	ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν»	Οἱ	δὲ οὐ συνέντες τὸν μὲν
[2, 9, 16]	βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς γραφαῖς	οἱ	δι´ ὀμμάτων τὰ τῆς τέχνης
[2, 9, 6]	αἱ δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ	οἱ	ἐν Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις
[2, 9, 16]	κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ	οἱ	ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα
[2, 9, 9]	οἶδε τὴν τάξιν αὐτοῦ καὶ	οἱ	ἐν αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ
[2, 9, 16]	οὗ δὴ πάθους καὶ κινοῦνται	οἱ	ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ μὲν ἰδὼν
[2, 9, 15]	ἡμᾶς, τί ποτε ποιοῦσιν οὗτοι	οἱ	λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς τῶν
[2, 9, 6]	Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι καὶ	οἱ	ποταμοὶ οἱ ἐν Ἅιδου καὶ
[2, 9, 14]	διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ	οἱ	φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν δὲ ὑποστησάμενοι
[2, 9, 9]	καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν	οἳ	ἂν θεῷ ὦσι φίλοι, πράως
[2, 9, 9]	ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες,	οἳ	ῥηιδίως αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς
[2, 9, 14]	πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα; Ὥστε	οἳ	σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι
[2, 9, 14]	εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς,	οἳ	τὰς παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις
[2, 9, 10]	ἔχει πρός τινας τῶν φίλων,	οἳ	τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον
[2, 9, 1]	καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην	ἐπεισάγοι	τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ
[2, 9, 3]	Εἰ δέ τις εἰς ὕλην	λέγοι,	διὰ τί οὐ καὶ τὴν
[2, 9, 13]	εἴ τις τὴν φύσιν κακὸν	λέγοι,	ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ
[2, 9, 7]	πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν	ψέγοι.	Δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς λαμβάνειν
[2, 9, 15]	τί ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ	λόγοι	εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων
[2, 9, 16]	πῶς δὲ οἱ ἐν αὐτῷ	θεοί;	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ πρότερον·
[2, 9, 8]	τῷ ἀνωτάτω διὰ τί οὐ	θεοὶ	ἐν τάξει φερόμενα καὶ κόσμῳ
[2, 9, 9]	τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι	νομίζοι,	τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι
[2, 9, 7]	εἰ τὸ πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο,	πάθοι	ἄν τι ἡ ψυχὴ ἡ
[2, 9, 7]	ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´ αὐτὴ	πάθοι.	~Τὸ δὲ διὰ τί ἐποίησε
[2, 9, 11]	ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ γίνεται,	παρακολουθοῖ	ἂν τῷ ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον
[2, 9, 1]	ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως	σπουδαῖοι	εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν.
[2, 9, 13]	αἷς καὶ αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι	τίμιοι	εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ σώματα
[2, 9, 7]	αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ τούτων οὐ	κύριοι·	τὸ δ´ ὅσον αὐτῆς πρὸς
[2, 9, 16]	οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο	κακοί;	Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς μὴ
[2, 9, 17]	τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι	καλοὶ	τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ
[2, 9, 7]	κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν	μέλοι	τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ
[2, 9, 16]	κἀκείνης τῆς ψυχῆς πολὺ μᾶλλον·	δηλοῖ	δὲ καὶ τὸ εἶναι καὶ
[2, 9, 10]	λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ ἡμῖν	φίλοι	γενέσθαι οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´
[2, 9, 9]	ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ ὦσι	φίλοι,	πράως μὲν τὰ παρὰ τοῦ
[2, 9, 9]	οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν	ἄλλοι;	Οἷον εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν
[2, 9, 9]	εἶ θεοῦ παῖς, οἱ δ´	ἄλλοι,	οὓς ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´
[2, 9, 6]	καὶ αἱ δίκαι καὶ οἱ	ποταμοὶ	οἱ ἐν Ἅιδου καὶ αἱ
[2, 9, 14]	οἱ φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν δὲ	ὑποστησάμενοι	τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ
[2, 9, 17]	ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ	λεγόμενοι	καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ
[2, 9, 10]	εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ	οἰόμενοι	τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν
[2, 9, 14]	ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ	ἐπαγγελλόμενοι	σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν
[2, 9, 18]	ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς δὲ	γενόμενοι	τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν τὴν
[2, 9, 6]	γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ	ἁπτόμενοι	ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς
[2, 9, 6]	καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ	μεμφόμενοι	τῷδε τῷ παντὶ καὶ τὴν
[2, 9, 14]	λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων	ἀφαιρούμενοι.	Καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες αὐτούς,
[2, 9, 6]	τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ	αἰτιώμενοι	καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ
[2, 9, 12]	ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ	χρώμενοι,	ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι.
[2, 9, 9]	οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ	μόνοι	ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι οὐκ
[2, 9, 18]	ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ δή, εἰ	μόνοι	λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον ἂν
[2, 9, 9]	καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ	μόνοι	οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν
[2, 9, 14]	περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν	πρέποι.	~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ μὴ
[2, 9, 5]	ἄλλα μυρία, τί ἄν τις	εἴποι;	Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν
[2, 9, 8]	καὶ καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν	εἴποι;	Εἰ δὲ μιμούμενον μή ἐστιν
[2, 9, 15]	βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ κωλύει,	εἴποι	τις ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς
[2, 9, 9]	ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται δὲ	ἄνθρωποι	ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων
[2, 9, 5]	μὲν σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν	ἄνθρωποι,	καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ
[2, 9, 13]	ὄντα τοῦ παντός. Εἰ δ´	ἄνθρωποι	τίμιόν τι παρ´ ἄλλα ζῷα,
[2, 9, 14]	λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι	σεμνότεροι	μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ
[2, 9, 1]	ἀρχῆς τῆς πάντων οὐδεὶς ἂν	εὕροι	ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ
[2, 9, 17]	Οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον	αἰσχροὶ	ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω κάλλος
[2, 9, 7]	Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν	σοὶ	πυρὸς τὸ ὅλον πῦρ ἀπέσβη·
[2, 9, 14]	ἂν πείθοιεν, ὡς οὐχ αἱ	νόσοι	τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις
[2, 9, 9]	νοῦ πεσεῖν. Πείθονται δὲ ἄνθρωποι	ἀνόητοι	τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης
[2, 9, 10]	οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι.	Καίτοι	αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν
[2, 9, 17]	ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν.	~Καίτοι,	εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει
[2, 9, 15]	ἄλλο τι, ὅ ποτε μεταδιώξουσι.	Καίτοι	ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν
[2, 9, 13]	αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι.	Καίτοι	καὶ τὰ σώματα αὐτῶν μεγέθει
[2, 9, 12]	ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι.	Καίτοι	προιδεῖν καὶ μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον
[2, 9, 5]	τοῦτο δὲ λόγον εἶναι κόσμου.	Καίτοι	τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι
[2, 9, 3]	κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν τε.	Καίτοι	τὸ πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ·
[2, 9, 14]	τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς	μέντοι	εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν πείθοιεν,
[2, 9, 7]	τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ· εἰ	μέντοι	μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν
[2, 9, 12]	τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ	αὐτοὶ	ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις
[2, 9, 9]	οὐ μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ	αὐτοὶ	ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας,
[2, 9, 13]	ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν, αἷς καὶ	αὐτοὶ	δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι
[2, 9, 9]	κόσμου παντὸς ἐν ᾧ καὶ	αὐτοὶ	διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν
[2, 9, 14]	οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ	αὐτοὶ	καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα
[2, 9, 6]	τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς	αὐτοὶ	μὲν τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες,
[2, 9, 9]	ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ	αὐτοὶ	μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν
[2, 9, 11]	ὑπὸ τῶν μειζόνων, ὡς λέγουσιν	αὐτοί,	οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς
[2, 9, 18]	λέγει. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ	αὐτοὶ	οὐκ οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν
[2, 9, 10]	ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι	αὐτοὶ	οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες
[2, 9, 12]	καὶ τὰ ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως	αὐτοὶ	οὕτω κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν
[2, 9, 17]	οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα	αὐτοὶ	φαῖεν μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως
[2, 9, 4]	τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν	αὐτοὶ	φήσουσι, τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν
[2, 9, 15]	λανθάνειν ἡμᾶς, τί ποτε ποιοῦσιν	οὗτοι	οἱ λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς
[2, 9, 9]	τοὺς δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι	ἀκούοι;	μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ
[2, 9, 9]	οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι	ἀκούοι,	μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ
[2, 9, 14]	ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ οἱ	φιλόσοφοι	λέγουσι· νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς
[2, 9, 10]	πάντα ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν	ἔχοι	ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς
[2, 9, 1]	Ὥστε ἐν τῷ πρώτως νοεῖν	ἔχοι	ἂν καὶ τὸ νοεῖν ὅτι
[2, 9, 5]	πῶς γὰρ ἂν ζωὴν ἡντινοῦν	ἔχοι	ἡ ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις;
[2, 9, 17]	Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος	ἐπὶ	μέρει καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι
[2, 9, 8]	Διὰ τί δὲ οὐ συνιᾶσιν	ἐπὶ	σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν νῷ
[2, 9, 12]	ὁ λόγος ἀναφέρων τὸν κόσμον	ἐπὶ	τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ δή,
[2, 9, 12]	ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε	ἐπὶ	τὰ πρῶτα ἡ αἰτία. ~Ὁ
[2, 9, 1]	ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν	ἐπὶ	τῇ δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ νοεῖν
[2, 9, 5]	διὰ τοσούτων κωλυομένων τῶν ἀπατώντων	ἐπὶ	τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν
[2, 9, 12]	ἀλλὰ περιβολὴ καὶ περιγραφὴ τυποῦσα	ἐπὶ	τοῖς καταμηνίοις παντὸς τοῦ ζῴου.
[2, 9, 9]	εἰς μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας,	ἐπὶ	τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ
[2, 9, 1]	τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ	ἐπὶ	τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν,
[2, 9, 9]	τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´	ἐπὶ	τούτοις ὑμῶν προνοεῖ ὁ θεός,
[2, 9, 17]	τὸ λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν τὸ	ἐπὶ	τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς
[2, 9, 6]	καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ	ἐπὶ	τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι,
[2, 9, 15]	καὶ τόδε τὸ μηδένα λόγον	περὶ	ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι
[2, 9, 1]	κίνησις δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ	περὶ	αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον καὶ
[2, 9, 16]	οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι λέγειν	περὶ	αὐτοῦ οὐδὲ τῶν μετ´ αὐτόν.
[2, 9, 15]	καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ	περὶ	αὐτοὺς καὶ τὸ οὐ κοινὸν
[2, 9, 14]	γὰρ ἂν πλέον· οὕτω γὰρ	περὶ	αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι.
[2, 9, 5]	εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα	περὶ	γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ
[2, 9, 13]	γὰρ οἷόν τε ἦν ταὐτὰ	περὶ	ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων
[2, 9, 9]	ἣν ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων	περὶ	πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ
[2, 9, 16]	ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ τὸ ζητεῖν	περὶ	τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος
[2, 9, 15]	πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν	περὶ	τούτων λόγον, καὶ μήτε τί
[2, 9, 10]	τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ	περὶ	τῶν ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει
[2, 9, 6]	τά γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς	περὶ	τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ
[2, 9, 13]	δευτέρων καὶ τρίτων καὶ ἀεὶ	μέχρι	τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ
[2, 9, 18]	σώματα ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν	σώμασι	καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν
[2, 9, 17]	τὴν τοῦ σώματος φύσιν, διότι	ἀκηκόασι	Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι
[2, 9, 17]	ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ καὶ	πᾶσι	καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ
[2, 9, 9]	τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´	ἅπασι	δὲ ἤδη τὸν μέγαν τὸν
[2, 9, 15]	ὀνόματος τοῦ θεός» συνεχόμενον δὲ	ἅπασι	πάθεσι, μηδὲν δὲ αὐτῶν πειρώμενον
[2, 9, 9]	οὐκ ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις	ἅπασι,	πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ, ὡς ὁ
[2, 9, 15]	περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ	παντάπασι	τὸν περὶ τούτων λόγον, καὶ
[2, 9, 9]	μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ	ὀνείρασι	πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον
[2, 9, 13]	χωρεῖ. Τοῦτο δέ, ὅτι οὐκ	ἴσασι	τάξιν τῶν ἐφεξῆς πρώτων καὶ
[2, 9, 5]	ταύτης, ἣν ἐκ τῶν στοιχείων	συνιστᾶσι·	πῶς γὰρ ἂν ζωὴν ἡντινοῦν
[2, 9, 5]	τὴν γῆν καινὴν αὐτοῖς γῆν	φασι	γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν
[2, 9, 15]	τοῦ θεός» συνεχόμενον δὲ ἅπασι	πάθεσι,	μηδὲν δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν;
[2, 9, 15]	σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν τοῖς	ἤθεσι	σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ
[2, 9, 2]	φύσεως γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν	δυνάμεσι	πλείοσιν ὁτὲ μὲν τὴν πᾶσαν
[2, 9, 13]	καὶ τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ	διαθέσεσι	ψυχῶν. Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν
[2, 9, 18]	ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις	φύσεσι	καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ
[2, 9, 14]	ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ	σήψεσι	καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν
[2, 9, 17]	καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν	παισὶ	καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ
[2, 9, 14]	Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου	εἴσεισι,	διὰ τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ;
[2, 9, 13]	καιροῖς γενέσεων καὶ τόποις πλεῖστον	ἀφεστηκόσι	καὶ διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ οὐκ
[2, 9, 13]	καὶ ὡς οὐ λοιδορητέον τοῖς	χείροσι	τῶν πρώτων, ἀλλὰ πράως συγχωρητέον
[2, 9, 1]	γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ	οὖσι	καὶ ἀύλοις τὸ δυνάμει καὶ
[2, 9, 17]	ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν	οὖσι·	πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα
[2, 9, 10]	καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς	λαβοῦσι	τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ
[2, 9, 13]	γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς	φοβοῦσι	τοὺς ἀπείρους λόγων καὶ πεπαιδευμένης
[2, 9, 6]	ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν ἃς	εἰσάγουσι,	παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας;
[2, 9, 16]	εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς;	Λέγουσι	γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ μόνων.
[2, 9, 14]	γοητείας καὶ θέλξεις καὶ πείσεις	λέγουσι	καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι,
[2, 9, 14]	ἂν ὀρθῶς, καθάπερ οἱ φιλόσοφοι	λέγουσι·	νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους
[2, 9, 6]	Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα	λέγουσι	πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ,
[2, 9, 10]	χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην	λέγουσι	πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν, οἷον
[2, 9, 6]	ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ καλῶς	λέγουσι	παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν,
[2, 9, 10]	τῆς σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι	λέγουσι	σώματα, οἷον τὰ ἀνθρώπων· ἧς
[2, 9, 14]	τὰς παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις	θαυμάζουσι,	τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ
[2, 9, 13]	τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως πάλιν	ἀξιοῦσι	μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό
[2, 9, 18]	ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους	ἀξιοῦσι	προσεννέπειν, ἥλιον δὲ καὶ τοὺς
[2, 9, 13]	βλέπειν, αἷς καὶ αὐτοὶ δήπουθεν	ἀξιοῦσι	τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ
[2, 9, 4]	μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ	ἀξιοῦσι	τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ,
[2, 9, 5]	δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν	ἀξιοῦσι	τοῦ κόσμου τὸ εἶδος, τί
[2, 9, 14]	οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς λόγους	ποιοῦσι	φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ
[2, 9, 6]	αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ χεῖρον	ἕλκουσι	τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς
[2, 9, 18]	ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς οὐ	διώκουσι,	μηδὲ τὸ αὐτὸ πάσχειν τοῖς
[2, 9, 6]	εἰληφότα, ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι	θέλουσι	γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς
[2, 9, 6]	οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς	θέλουσι	διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´
[2, 9, 10]	ὑλότητος ἢ ὅ τι ὀνομάζειν	θέλουσι,	τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δ´
[2, 9, 14]	τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις.	Δηλοῦσι	δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν.
[2, 9, 8]	σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν νῷ	λαμβάνουσι	τὸν θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους
[2, 9, 18]	ὅτι αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν	ἀποθανοῦσι,	τοῖς δὲ μή, ἀεὶ τὸν
[2, 9, 10]	οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ	μένουσι.	Καίτοι αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ
[2, 9, 10]	αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ οὐκ	ὀκνοῦσι	τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι
[2, 9, 17]	εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι	καταφρονοῦσι	πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς
[2, 9, 15]	ἀλλὰ ἄλλο τι, ὅ ποτε	μεταδιώξουσι.	Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας
[2, 9, 1]	μὲν δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ	φήσουσι·	γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ
[2, 9, 3]	γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι	φήσουσι	παρακολουθεῖν, καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ
[2, 9, 4]	δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν	φήσουσι	πεποιηκέναι, οὐχ ἡ τοῦ παντὸς
[2, 9, 12]	οὖν τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν	φήσουσι	ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ ἦν δηλονότι
[2, 9, 1]	τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ	φήσουσι,	πρῶτον μὲν τῶν πλειόνων ὑποστάσεων
[2, 9, 4]	πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ	φήσουσι,	τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν.
[2, 9, 5]	γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν	μισοῦσι;	Πόθεν δὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο;
[2, 9, 6]	αὐτῶν ἐν συστάσει παρὰ τοῖς	ἀκούουσι	ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ παρ´ αὐτῶν
[2, 9, 1]	εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν	ἔχουσι	λαβεῖν νοῦν νοοῦντα μόνον, μὴ
[2, 9, 9]	ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι οὐκ	ἔχουσι.	~Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα,
[2, 9, 9]	καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν θεῷ	ὦσι	φίλοι, πράως μὲν τὰ παρὰ
[2, 9, 17]	τοίνυν ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν	λέγωσι	καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους, καλῶς
[2, 9, 2]	καλλίων καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα	δίδωσι	τῷ μετ´ αὐτὴν καὶ ὥσπερ
[2, 9, 7]	οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς	δίδωσι	τῷ σώματι ζωὴν οὐδὲν παρ´
[2, 9, 5]	γενομένη ἐξ αὐτῶν; Ὅταν δὲ	προστιθῶσι	καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ βούλευσιν
[2, 9, 10]	τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν	γεννῶσι	καὶ ἀποστάντα τῆς μητρὸς ποιήσαντες
[2, 9, 18]	τῶν ἄστρων φύσιν, ὅτι οὐχ	ὁρῶσι	τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν οὖσαν.
[2, 9, 6]	κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς	οὑτωσὶ	λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι
[2, 9, 14]	ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ	οὑτωσὶ	μέλη καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις
[2, 9, 17]	αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ κακόν	τι.	~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν
[2, 9, 9]	ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ διὰ	τί	ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ, ὅτι
[2, 9, 9]	ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας〉	τί	ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι,
[2, 9, 5]	καὶ βούλευσιν καὶ ἄλλα μυρία,	τί	ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ
[2, 9, 4]	φθερεῖ αὐτόν; εἰ γὰρ μετέγνω,	τί	ἀναμένει; Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´
[2, 9, 7]	φύσις μένει. Ἐὰν δέ πού	τι	αὐτῶν κατὰ φύσιν κινηθῇ, οἷς
[2, 9, 16]	τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ	τι	βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε κόσμος
[2, 9, 4]	ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου;	Τί	γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ
[2, 9, 4]	ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν;	Τί	γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο
[2, 9, 4]	ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ	τί	γὰρ ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα
[2, 9, 14]	Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί;	Τί	γὰρ αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ ὅτι
[2, 9, 12]	τὰς ἀληθεῖς τοῦ κόσμου αἰτίας.	Τί	γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ
[2, 9, 15]	μὴ πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ.	Τί	γὰρ κωλύει, εἴποι τις ἄν,
[2, 9, 12]	Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο πρῶτον; Διὰ	τί	γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ
[2, 9, 8]	φερόμενα καὶ κόσμῳ περιιόντα; Διὰ	τί	γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ
[2, 9, 13]	δὴ πάντα μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς·	τί	γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς
[2, 9, 11]	ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται.	Τί	δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ
[2, 9, 8]	κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ	τί	δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς
[2, 9, 11]	ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ	τί	δὲ πρῶτον πῦρ; ~Καὶ ἄρτι
[2, 9, 5]	δὲ λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι	τί	δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν
[2, 9, 14]	νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου αἰτίου,	τί	δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ
[2, 9, 9]	καλῶς ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ,	τί	δεινὸν τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ
[2, 9, 17]	ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ ἄλλο	τι	διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν εἰς
[2, 9, 2]	οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ	τι	διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ
[2, 9, 17]	τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ	τι	δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς
[2, 9, 5]	ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ	τί	ἔδει; καὶ εἰ μὲν πρὸ
[2, 9, 7]	ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν	τι	εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν
[2, 9, 9]	παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ	τι	ἐκ τῆς τῶν πάντων φορᾶς
[2, 9, 17]	Τῷ δὲ παντὶ καλῷ ὄντι	τί	ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ καὶ
[2, 9, 12]	ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ	τί	ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ
[2, 9, 8]	αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ δὲ διὰ	τί	ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ διὰ
[2, 9, 15]	εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου	τι	ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς καὶ
[2, 9, 1]	τίς ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου	τί	ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι
[2, 9, 8]	ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ διὰ	τί	ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ τί
[2, 9, 15]	περὶ τούτων λόγον, καὶ μήτε	τί	ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε
[2, 9, 13]	τε κακὸν μὴ νομίζειν ἄλλο	τι	ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν
[2, 9, 7]	πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν	τι	ἡ ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´
[2, 9, 9]	ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας,	τί	θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ
[2, 9, 5]	μὲν πρὸ τοῦ κόσμου, ἵνα	τί;	Ἵνα φυλάξωνται αἱ ψυχαί. Πῶς
[2, 9, 8]	οἴονται τραπέντα ἔκ τινος εἴς	τι	καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς δημιουργίας
[2, 9, 17]	εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν	τι	καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν
[2, 9, 1]	ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν	τι,	καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ
[2, 9, 17]	Μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως	τι	καλὸν ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν
[2, 9, 8]	γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ	τί	κώλυμα πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς;
[2, 9, 16]	ἀπέσται, καὶ οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ	τι	λέγειν περὶ αὐτοῦ οὐδὲ τῶν
[2, 9, 8]	κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι,	τί	μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε
[2, 9, 8]	εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί	τι	μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ μόνου
[2, 9, 3]	ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ μή	τι	μετὰ τοῦ πρώτως ζῆν ζῴη
[2, 9, 11]	μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ	τί	μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ
[2, 9, 9]	τὸ ἴσον οὐ ζητεῖ, οὐδέ	τι	νομίζει τοὺς πολλὰ κεκτημένους πλέον
[2, 9, 8]	τί ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ	τί	ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον
[2, 9, 15]	οὐδὲν αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ ἄλλο	τι,	ὅ ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν
[2, 9, 10]	ὕλης ἢ ὑλότητος ἢ ὅ	τι	ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ μὲν ἄλλο,
[2, 9, 8]	τε ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ	τί	οὐ θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα
[2, 9, 3]	τις εἰς ὕλην λέγοι, διὰ	τί	οὐ καὶ τὴν ὕλην; Εἰ
[2, 9, 4]	ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ	τί	οὐ πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς δὲ
[2, 9, 14]	οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ	τί	οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ
[2, 9, 1]	καταφανὲς τὸ ἄτοπον. Καὶ διὰ	τί	οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν
[2, 9, 9]	καὶ πρὸς αὐτοὺς βλέπων διὰ	τί	οὐκ ἔξω βλέπει καὶ πρὸς
[2, 9, 12]	καταμηνίοις παντὸς τοῦ ζῴου. Διὰ	τί	οὖν οὐ κἀκεῖ ἡ ὕλη
[2, 9, 11]	ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ, διὰ	τί	οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ κόσμον
[2, 9, 13]	παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι τίμιόν	τι	παρ´ ἄλλα ζῷα, πολλῷ μᾶλλον
[2, 9, 11]	λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ, εἴ	τι	παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον φῶς,
[2, 9, 13]	κόσμου φύσει οὐκ οἶδεν ὅ	τι	ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου τὸ θράσος
[2, 9, 14]	ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω,	τί	ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ θέλξεις
[2, 9, 18]	γὰρ ἂν τοῦ ἔξω ὅ	τι	ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν
[2, 9, 15]	μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν ἡμᾶς,	τί	ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι
[2, 9, 18]	ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ	τι	σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν
[2, 9, 14]	ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ	τί;	Τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ
[2, 9, 5]	ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ εἶδος,	τί	τὸ καινὸν τοῦ λόγου; ~Τὰς
[2, 9, 6]	λόγου; ~Τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις	τί	χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις
[2, 9, 5]	δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν	παραδείγματι	κόσμου, ὃν μισοῦσι; Πόθεν δὲ
[2, 9, 11]	πῶς ἐστιν, εἰ μὴ τῷ	ἐννοήματι	δώσει τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς
[2, 9, 18]	λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν	στόματι	μαινομένῳ; Φαύλους μὲν οὖν ὄντας
[2, 9, 11]	τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς τῷ	πλάσματι	πῶς ἡ ποίησις; Τουτὶ μὲν
[2, 9, 2]	ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ	σώματι	αὐτῷ τε ἔχειν ὅσον δύναται
[2, 9, 7]	ὅσον δὲ αὐτῆς δίδωσι τῷ	σώματι	ζωὴν οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει.
[2, 9, 17]	ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ	σώματι	οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ
[2, 9, 18]	οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν	σώματι	τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο
[2, 9, 11]	τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´	ἔτι	ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ
[2, 9, 14]	πῶς ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ	ἔτι;	Εἰ δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί;
[2, 9, 16]	ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς	ἔτι	εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ
[2, 9, 4]	δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη	ἔτι	ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ
[2, 9, 11]	εἰ δὲ τοῦτο, πῶς ἂν	ἔτι,	ἵνα τιμῷτο, καὶ πῶς δι´
[2, 9, 9]	ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους,	ἔτι	καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ
[2, 9, 1]	νοεῖ ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ,	ἔτι	μᾶλλον καταφανὲς τὸ ἄτοπον. Καὶ
[2, 9, 11]	ὅλως τὸ διὰ φαντασίας καὶ	ἔτι	μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί
[2, 9, 14]	μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν	ἔτι	μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος οὐ
[2, 9, 2]	μὴ μέρος, μηδὲ ἧς ἡμεῖς	ἔτι	μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι
[2, 9, 8]	φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ ἦν	ἔτι	μιμούμενον. Τὸ δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι
[2, 9, 15]	παρακελεύεται· ὁ δὲ λόγος οὗτος	ἔτι	νεανικώτερον τὸν τῆς προνοίας κύριον
[2, 9, 8]	ἐκείνου γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν	ἔτι	πρὸς τὸ κάτω, ὃ τῶν
[2, 9, 4]	ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει	μηκέτι	ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας
[2, 9, 18]	ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ	μηκέτι	οἴκου δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος
[2, 9, 7]	δέχεται, ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ	οὐκέτι	τὸ αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν
[2, 9, 8]	τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται	ἀντὶ	πολλῆς προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας.
[2, 9, 6]	δὲ διανοούμενον πολλάκις δὲ αὐτοῖς	ἀντὶ	τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ
[2, 9, 17]	καὶ ὅλῳ καὶ πᾶσι καὶ	παντί·	εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη
[2, 9, 7]	οὐδὲ ἡ σύστασις ὁμοίως τῷ	παντὶ	καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ
[2, 9, 6]	παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ	παντὶ	καὶ τὴν πρὸς τὸ σῶμα
[2, 9, 17]	ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ δὲ	παντὶ	καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον ἦν
[2, 9, 13]	οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ	παντὶ	ὄντα, ἀλλὰ κόσμον καὶ τάξιν
[2, 9, 17]	φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ	παντὶ	οὐκ ἦν ποτε παιδὶ ὣς
[2, 9, 2]	ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ	παντὶ	σώματι αὐτῷ τε ἔχειν ὅσον
[2, 9, 11]	εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ	ποιήσαντι	καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον
[2, 9, 5]	μὲν οὖν ἐν αὐτῷ τῷ	ποιήσαντι	πολλὴ φροντὶς τοῦ κόσμον μετὰ
[2, 9, 17]	τέλος. Τῷ δὲ παντὶ καλῷ	ὄντι	τί ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ
[2, 9, 1]	Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ	παρόντι,	εἰ πλείω τῶν τριῶν τούτων,
[2, 9, 7]	τὸ αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν	ἔχοντι·	οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη
[2, 9, 1]	Καὶ τὸ πρῶτον δὲ οὕτως,	ὅτι	ἁπλούστατον, καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι
[2, 9, 18]	οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ θεῖν,	ὅτι	αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ
[2, 9, 18]	ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´	ὅτι	αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι,
[2, 9, 16]	ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται,	ὅτι	εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι
[2, 9, 16]	ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δέ,	ὅτι	ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ
[2, 9, 17]	καὶ πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´	ὅτι	ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν
[2, 9, 1]	νοῦν καὶ τὸ πρῶτον· ἀλλ´	ὅτι	ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν
[2, 9, 14]	Τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ	ὅτι	ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου. Ἦν
[2, 9, 7]	ἐν ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει	ὅτι	ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ σώματος
[2, 9, 16]	μὲν καὶ πρότερον· νῦν δέ,	ὅτι	καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες,
[2, 9, 17]	σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´	ὅτι	καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ
[2, 9, 6]	ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ ὡς	ὅτι	μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν
[2, 9, 7]	ἅπερ καὶ τοῖς ἐν μέρει.	~Ὅτι	μὲν οὖν οὔτε ἤρξατο οὔτε
[2, 9, 13]	τις τὴν φύσιν κακὸν λέγοι,	ὅτι	μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ
[2, 9, 2]	τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ τὸ πάθος,	ὅτι	μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ,
[2, 9, 17]	ἂν παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ,	ὅτι	μὴ θέμις φθόνον ἐν τοῖς
[2, 9, 13]	αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν,	ὅτι	μὴ λόγος. Εἰ δὲ μή,
[2, 9, 7]	τὰς τῆς ὅλης ὅπως διοικεῖ,	ὅτι	μὴ ὁ αὐτὸς τρόπος μηδ´
[2, 9, 13]	ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´	ὅτι	μὴ τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως
[2, 9, 16]	καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες,	{ὅτι}	μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ
[2, 9, 1]	νοεῖν, ἄλλο δὲ τὸ νοεῖν	ὅτι	νοεῖ, ἀλλ´ οὖν μία προσβολὴ
[2, 9, 1]	τὸ νοεῖν ἀπὸ τοῦ νοεῖν	ὅτι	νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ καὶ
[2, 9, 1]	ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν	ὅτι	νοεῖ. Εἰ δὲ μή, ὁ
[2, 9, 1]	λέγουσαν ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ	ὅτι	νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ
[2, 9, 1]	μὲν νοεῖ, ὁ δὲ νοεῖ	ὅτι	νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο
[2, 9, 1]	ἔσται νοῶν μόνον, ὁ δὲ	ὅτι	νοεῖ νοῶν ἄλλου ὄντος, ἀλλ´
[2, 9, 1]	μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ	ὅτι	νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν
[2, 9, 1]	νοεῖ, τὴν λέγουσαν ὅτι νοεῖ	ὅτι	νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον
[2, 9, 1]	νοεῖν ὅτι νοεῖ, τὴν λέγουσαν	ὅτι	νοεῖ ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ,
[2, 9, 1]	τῇ δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ νοεῖν	ὅτι	νοεῖ, τὴν λέγουσαν ὅτι νοεῖ
[2, 9, 1]	ἔχοι ἂν καὶ τὸ νοεῖν	ὅτι	νοεῖ ὡς ἓν ὄν· καὶ
[2, 9, 18]	οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν,	ὅτι	οἶδε λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων
[2, 9, 9]	τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ,	ὅτι	οὐ σχολὴ αὐτῷ πρὸς αὐτὸν
[2, 9, 17]	καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα,	ὅτι	οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει
[2, 9, 17]	ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ,	ὅτι	οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ
[2, 9, 1]	ὅτι ἁπλούστατον, καὶ τὸ αὔταρκες,	ὅτι	οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ
[2, 9, 13]	αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο δέ,	ὅτι	οὐκ ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς
[2, 9, 18]	βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων φύσιν,	ὅτι	οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν αὐτῶν
[2, 9, 1]	ὧν· καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ,	ὅτι	πᾶν τὸ ἐν ἄλλῳ καὶ
[2, 9, 18]	δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν	ὅτι	τῷ μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα
[2, 9, 17]	ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος φύσιν,	διότι	ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ
[2, 9, 12]	φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ ἦν	δηλονότι	ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ
[2, 9, 4]	Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι	δηλονότι	τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο,
[2, 9, 12]	ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν	ἄρτι	γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ
[2, 9, 12]	τί δὲ πρῶτον πῦρ; ~Καὶ	ἄρτι	γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν
[2, 9, 5]	φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν	ἄρτι	γενομένων καὶ διὰ τοσούτων κωλυομένων
[2, 9, 16]	καὶ τῶν ἄλλων καλῶν ἀγαθόν	ἐστι	γενέσθαι. Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς
[2, 9, 9]	θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό	ἐστι	δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων
[2, 9, 8]	κάτω, ὃ τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν	ἐστι.	Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ·
[2, 9, 9]	πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον	ἐστὶ	δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι·
[2, 9, 13]	κακὸν λέγοι, ὅτι μὴ αἴσθησίς	ἐστι,	καὶ τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ
[2, 9, 9]	κόσμος δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν	ἐστι	κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς καὶ
[2, 9, 4]	δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν	ἐστι	περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν
[2, 9, 9]	θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων ὅς	ἐστι	πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν
[2, 9, 8]	Εἰ δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν	ἐστι	τόδε τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι
[2, 9, 17]	πᾶσι καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι	ἐστὶ	τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς
[2, 9, 2]	θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ πρὸς αὐτῇ	ἐστι,	τόσῳ καλλίων καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν
[2, 9, 8]	Ὃ πρῶτον μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων	ἐστὶ	τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα
[2, 9, 17]	τὸ ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός	ἐστι	τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι
[2, 9, 18]	τοῦ ἔξω ὅ τι ποτέ	ἐστι	τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ
[2, 9, 1]	καὶ τοῦ ἑτέρου τί ἔργον;	Ἔστι	γὰρ ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ
[2, 9, 18]	παντὸς ἐν σώματι τῷ ὅλῳ.	Ἔστι	δὲ τοῦτο τὸ μὴ κρούειν,
[2, 9, 6]	ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ ὃ	ἔστι	ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας καὶ ὁ
[2, 9, 7]	κατὰ φύσιν κινηθῇ, οἷς οὐκ	ἔστι	κατὰ φύσιν, ταῦτα πάσχει, αὐτὰ
[2, 9, 1]	τί ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς	ἔστι	νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος
[2, 9, 8]	καὶ μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´	ἔστι	συνεχὴς καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ
[2, 9, 1]	καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ	ἔστι,	τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ
[2, 9, 3]	ζῆν ζῴη καὶ δευτέρως ἕως	ἔστι	τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς
[2, 9, 8]	Εἰ μὲν δὴ ἄλλος κόσμος	ἔστι	τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ
[2, 9, 8]	κόσμον ταὐτὸν τῷ διὰ τί	ἔστι	ψυχὴ καὶ διὰ τί ὁ
[2, 9, 16]	αὐτοῦ ὁ κόσμος. Εἰ δ´	ἄπεστι	τοῦ κόσμου, καὶ ὑμῶν ἀπέσται,
[2, 9, 11]	τῷ πλάσματι πῶς ἡ ποίησις;	Τουτὶ	μὲν πρῶτον, ἄλλο δὲ μετ´
[2, 9, 15]	τό τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν	γέλωτι	θέμενος, ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα
[2, 9, 3]	συνέχεται καὶ ἄρδεται τούτῳ τῷ	φωτὶ	καὶ ἀπολαύει τοῦ ζῆν καθ´