Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 15]	Τί γὰρ κωλύει, εἴποι τις	ἄν,	βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς,
[2, 9, 9]	τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί	ἄν,	εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς
[2, 9, 7]	τὸ πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι	ἄν	τι ἡ ψυχὴ ἡ ἐκεῖ,
[2, 9, 8]	σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ	ἄν	τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν
[2, 9, 17]	Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν	ἄν	τις. Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό
[2, 9, 5]	βούλευσιν καὶ ἄλλα μυρία, τί	ἄν	τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες
[2, 9, 10]	καὶ ἄλλα, μᾶλλον δὲ πάντα	ἄν	τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν
[2, 9, 8]	τοῦ παντὸς τὴν διοίκησιν ὀρθῶς	ἄν	τις μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην
[2, 9, 12]	αὐτοὶ οὕτω κόσμον ἐποίησαν ὡς	ἂν	ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ
[2, 9, 16]	ἢ αἱ ἡμῶν. Πῶς γὰρ	ἂν	ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου
[2, 9, 1]	καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν	ἂν	ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ
[2, 9, 16]	πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ	ἂν	γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ ἂν
[2, 9, 16]	θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς	ἂν	γένοιτο· ὁ γὰρ τὸ φιλεῖν
[2, 9, 15]	ὅλως καθ´ ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος	ἂν	γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν
[2, 9, 8]	εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως	ἂν	γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ
[2, 9, 10]	αὐτοὺς λέγοντες πλέον γὰρ οὐδὲν	ἂν	γίγνοιτο πρὸς τὸ πείθειν αὐτούς
[2, 9, 11]	φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν	ἂν	δέοιτο σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ
[2, 9, 7]	ἡ τοῦ παντὸς ψυχὴ οὐκ	ἂν	δέοιτο ὑπὸ τῶν ὑπ´ αὐτῆς
[2, 9, 4]	ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ	ἂν	ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ
[2, 9, 4]	μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς	ἂν	ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου;
[2, 9, 18]	δὲ ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ	ἂν	εἰ δύο οἶκον καλὸν τὸν
[2, 9, 15]	δὲ ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ	ἂν	εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς
[2, 9, 1]	καὶ τίς κίνησις καὶ προφορὰ	ἂν	εἴη ἢ τίς ἀργία καὶ
[2, 9, 18]	πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον	ἂν	εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ δύο
[2, 9, 14]	δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν	ἂν	εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς,
[2, 9, 17]	καὶ ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς	ἂν	εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε
[2, 9, 7]	καὶ ὅδε ὁ κόσμος, ἕως	ἂν	ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ
[2, 9, 18]	τὸ αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ	ἂν	ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη
[2, 9, 12]	νεύσασαν, οὐκ ἦν δηλονότι ὅπου	ἂν	ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ σκότος
[2, 9, 4]	τῶν τῇδε κακῶν· ὥστε ἤδη	ἂν	ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ κακῶς
[2, 9, 11]	αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο, πῶς	ἂν	ἔτι, ἵνα τιμῷτο, καὶ πῶς
[2, 9, 1]	ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων οὐδεὶς	ἂν	εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν.
[2, 9, 16]	καὶ ὑμῶν ἀπέσται, καὶ οὐδ´	ἂν	ἔχοιτέ τι λέγειν περὶ αὐτοῦ
[2, 9, 5]	τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς γὰρ	ἂν	ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ
[2, 9, 13]	ἂν οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´	ἂν	ᾖ τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ
[2, 9, 18]	ὄντες ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´	ἂν	ἤδη ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς
[2, 9, 18]	τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως	ἂν	ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ
[2, 9, 1]	δὲ οἷον κινούμενον. Τίς γὰρ	ἂν	ἡσυχία νοῦ καὶ τίς κίνησις
[2, 9, 18]	αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ ἂν	ἐν	θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε
[2, 9, 9]	ὅπως ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ	ἂν	θεῷ ὦσι φίλοι, πράως μὲν
[2, 9, 16]	κακὸς καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν	ἂν	θεῶν, καὶ μὴ πρότερον {πᾶς
[2, 9, 18]	μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον	ἂν	θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι
[2, 9, 10]	ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι	ἂν	καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς ὡς
[2, 9, 12]	Ἀλλ´ ὅλως οὐκ ἦν, ἵνα	ἂν	καὶ εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε
[2, 9, 16]	ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ γὰρ	ἂν	καὶ ἡ πρὸς τοὺς νοητοὺς
[2, 9, 1]	ἐν τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι	ἂν	καὶ τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ
[2, 9, 4]	δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν, πῶς	ἂν	κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ
[2, 9, 18]	ὅ τι ποτέ ἐστι τοῦτο	ἂν	λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν τρόπον
[2, 9, 7]	λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν	ἂν	μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ ἐκεῖ.
[2, 9, 4]	ἀναμένει; Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´	ἂν	μεταγνοίη ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ
[2, 9, 8]	ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα τίς	ἂν	μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ
[2, 9, 16]	τοῦτον οὐ βλέπει. Τίς γὰρ	ἂν	μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν
[2, 9, 14]	σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον	ἂν	ὀρθῶς, καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι·
[2, 9, 11]	ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος, πῶς	ἂν	ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ,
[2, 9, 13]	κατὰ φύσιν γιγνομένοις, ἃ οὐκ	ἂν	οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν
[2, 9, 17]	ἀρχῆς ἡ φύσις, τούτοις τάχ´	ἂν	οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο,
[2, 9, 4]	ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ τί γὰρ	ἂν	οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην
[2, 9, 1]	πλείω τῶν τριῶν τούτων, τίνες	ἂν	οὖν εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς.
[2, 9, 17]	τὸ σῶμα αὐτῇ, ὡς οὐδὲν	ἂν	παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι
[2, 9, 14]	τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ	ἂν	πείθοιεν, ὡς οὐχ αἱ νόσοι
[2, 9, 7]	φύσις δεδεμένη ἤδη συνδεῖ ὃ	ἂν	περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ
[2, 9, 14]	κατεσκεύασται διὰ πάντων· οὐδὲν γὰρ	ἂν	πλέον· οὕτω γὰρ περὶ αὐτῶν
[2, 9, 17]	καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους, καλῶς	ἂν	ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ καὶ
[2, 9, 14]	γὰρ περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν	ἂν	πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ
[2, 9, 18]	ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν	ἂν	πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ τὰ
[2, 9, 17]	Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι οὐκ	ἂν	σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´
[2, 9, 14]	νόσων λέγοντες αὐτούς, λέγοντες μὲν	ἂν	σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον
[2, 9, 18]	δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´	ἂν	τὴν τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ
[2, 9, 16]	λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω	ἂν	τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ τὸ
[2, 9, 18]	τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ	ἂν	τοῦ ἔξω ὅ τι ποτέ
[2, 9, 11]	ἀλλὰ γενόμενον, εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ	ἂν	τῷ ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται.
[2, 9, 7]	μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν	ἂν	ὑπὸ τούτων οὐδ´ αὐτὴ πάθοι.
[2, 9, 11]	ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´	ἂν	φυτικὴ καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ
[2, 9, 9]	ἐφ´ ἅπασι δὲ ἤδη τὸν	μέγαν	τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν
[2, 9, 7]	ἀρχῆς αὐτῆς ἡ φύσις μένει.	Ἐὰν	δέ πού τι αὐτῶν κατὰ
[2, 9, 15]	πρὸς θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται,	ἐὰν	μὴ πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ.
[2, 9, 6]	σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ εἰς	θέαν	ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας.
[2, 9, 5]	Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν	δημιουργίαν	οὐδὲ τήνδε τὴν γῆν καινὴν
[2, 9, 6]	τὰ δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα	ἰδίαν	φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα ἔξω τῆς
[2, 9, 8]	νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ	ἐνέργειαν	ἔδει διττήν, τὴν μὲν ἐν
[2, 9, 5]	μὲν αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον καὶ	θείαν	λέγειν καὶ τὴν τῶν φαυλοτάτων
[2, 9, 5]	κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν	ἀλήθειαν	ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν αὐτῶν
[2, 9, 7]	ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ αὐτοῦ δίδωσιν	οἰκείαν	ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν
[2, 9, 18]	οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς	συγγένειαν	συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ
[2, 9, 11]	ἵνα τιμῷτο, καὶ πῶς δι´	ἀλαζονείαν	καὶ τόλμαν ποιεῖ; Καὶ ὅλως
[2, 9, 6]	φεύγειν τὴν πρὸς τὸ σῶμα	ὁμιλίαν,	τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ,
[2, 9, 1]	δεῖ νομίζειν τὴν φύσιν καὶ	μίαν	λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν,
[2, 9, 9]	τετίμηται, καὶ κακία τὴν προσήκουσαν	ἀτιμίαν	ἔχει, καὶ θεῶν οὐ μόνον
[2, 9, 5]	ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ	ἐπιθυμίαν	καὶ λύπας καὶ ὀργὰς τὴν
[2, 9, 10]	δὲ πάντα ἄν τις ἐξετάζων	ἀφθονίαν	ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον
[2, 9, 16]	εἴη, ὃς τὴν ἐν νοητῷ	ἁρμονίαν	ἰδὼν οὐ κινήσεται τῆς ἐν
[2, 9, 7]	πρὸς τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ	κοινωνίαν	τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται
[2, 9, 6]	καὶ τὴν πρὸς τὸ σῶμα	κοινωνίαν	τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν
[2, 9, 9]	μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν	ἀξίαν;	Οὗ καὶ ἀρετὴ τετίμηται, καὶ
[2, 9, 9]	βλέπειν· τιμῶν δὲ ἑκάστους κατ´	ἀξίαν,	σπεύδων δ´ ἀεὶ οὗ πάντα
[2, 9, 5]	μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν	ἀταξίαν	αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς ἀθανάτου
[2, 9, 16]	δὲ συμμετρίαν καὶ τὴν μεγάλην	εὐταξίαν	ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν
[2, 9, 1]	Εἰ δὲ δὴ καὶ ἑτέραν	ἐπίνοιάν	τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ
[2, 9, 12]	ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν	ἔννοιαν	καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 17]	διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν εἰς	ἔννοιαν	τῆς τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς
[2, 9, 15]	θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν	πρόνοιαν	ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ
[2, 9, 15]	προνοίας κύριον καὶ αὐτὴν τὴν	πρόνοιαν	μεμψάμενος καὶ πάντας νόμους τοὺς
[2, 9, 16]	ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ τὸ	πρόνοιαν	μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε
[2, 9, 16]	καὶ γελοῖον καὶ πολλὴν τὴν	ἀτοπίαν	ἔχει, καὶ ὅ γε μὴ
[2, 9, 10]	πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ	ἀτοπίαν	τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες
[2, 9, 16]	ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν δὲ	συμμετρίαν	καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην
[2, 9, 17]	γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ εἰς	ἀκολασίαν	ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι
[2, 9, 6]	λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς	ἀθανασίαν,	νοητὸν κόσμον, θεὸν τὸν πρῶτον,
[2, 9, 6]	τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς	οὐσίαν·	ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ τῷ
[2, 9, 1]	εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν,	αἰτίαν	ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ
[2, 9, 4]	φήσουσι, τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν τὴν	αἰτίαν.	Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν
[2, 9, 1]	οὐδεὶς ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´	ἐπαναβεβηκυῖαν	ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ δὴ τὴν
[2, 9, 8]	καὶ πολλὴ καὶ πανταχοῦ ζωὴ	σοφίαν	ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν
[2, 9, 8]	ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ	σοφίαν	ἔχειν καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν
[2, 9, 10]	γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ	σοφίαν	τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης,
[2, 9, 6]	δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν	φιλοσοφίαν	θῶνται, ταῦτα ἔξω τῆς ἀληθείας
[2, 9, 11]	καὶ πῶς δι´ ἀλαζονείαν καὶ	τόλμαν	ποιεῖ; Καὶ ὅλως τὸ διὰ
[2, 9, 6]	αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων	δόξαν	λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς
[2, 9, 2]	συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον· τὸ γὰρ	πᾶν	αὐτῆς οὐκ ἦν θέμις καθελκύσαι.
[2, 9, 1]	ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις καὶ πρώτη	πᾶν	γὰρ τὸ οὐ πρῶτον οὐχ
[2, 9, 9]	ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ	πᾶν	δεῖ βλέπειν· τιμῶν δὲ ἑκάστους
[2, 9, 6]	καὶ ὁ τόδε ποιῶν τὸ	πᾶν	διενοήθη σχεῖν» Οἱ δὲ οὐ
[2, 9, 16]	τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς τὸ	πᾶν;	Ἢ παραβάλλειν καὶ γελοῖον καὶ
[2, 9, 13]	τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ τὸ	πᾶν	καὶ μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ
[2, 9, 13]	φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως πρὸς τὸ	πᾶν	καὶ πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα,
[2, 9, 17]	τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ ἔξω	πᾶν	καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον.
[2, 9, 16]	ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς	πᾶν	οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ τοὺς
[2, 9, 7]	ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ	πᾶν	πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν τι
[2, 9, 1]	καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι	πᾶν	τὸ ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´
[2, 9, 6]	καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ	πᾶν	ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες
[2, 9, 17]	εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ	πᾶν	ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη
[2, 9, 8]	καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ	πᾶν,	ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ
[2, 9, 15]	μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν τὸ	παράπαν	κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ
[2, 9, 8]	αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ καὶ μεθ´	ἡμέραν	γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ
[2, 9, 1]	ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν ψυχὴν	νοερὰν	ποιῶν, οὐκ ἄλλην τινὰ μεταξὺ
[2, 9, 1]	νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ καὶ	ἑτέραν	ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν
[2, 9, 5]	εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης	ἀπαθεστέραν	ἐν τάξει μᾶλλον καὶ οὐκ
[2, 9, 6]	καὶ κατὰ βραχὺ εἰς θέαν	ἀληθεστέραν	μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας. Ὅλως
[2, 9, 1]	τῆς πάντων οὐδεὶς ἂν εὕροι	ἁπλουστέραν	οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ
[2, 9, 17]	Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν	σφαῖραν	ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ
[2, 9, 17]	τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν,	σφαῖραν	νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ
[2, 9, 9]	τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος	μοῖραν	ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες κατὰ
[2, 9, 9]	δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς	μοῖραν	οὐχ αὑτῷ μόνῳ διδοὺς τὸ
[2, 9, 17]	μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ	ὁρᾶν	σώματα· ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ διαφόρως
[2, 9, 9]	κατὰ φύσιν ἔχει. Εἰ δ´	ὑπερορᾶν	θέλεις καὶ σεμνύνεις σαυτὸν ὡς
[2, 9, 12]	καὶ τῶν ὑπ´ αὐτὸν τὴν	φορὰν	καὶ τὴν γῆν οὕτως, ὡς
[2, 9, 1]	σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι	χώραν	ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα μόνον,
[2, 9, 9]	τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι	χώραν	παρὰ τῷ θεῷ καὶ μὴ
[2, 9, 2]	δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ μὲν τὴν	πᾶσαν	συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ
[2, 9, 17]	ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ	πᾶσαν	τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα
[2, 9, 7]	ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν	ἅπασαν	ψέγοι. Δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς
[2, 9, 16]	μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη,	σύμπασαν	δὲ συμμετρίαν καὶ τὴν μεγάλην
[2, 9, 4]	τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον	πτερορρυήσασαν	τὴν ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ
[2, 9, 12]	Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι	νεύσασαν,	οὐκ ἦν δηλονότι ὅπου ἂν
[2, 9, 12]	Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ οὕτω κόσμον	ἐποίησαν	ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι,
[2, 9, 8]	βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ ψυχαῖς τὸ	κρατῆσαν	κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί
[2, 9, 4]	παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ	σφαλεῖσαν	αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν
[2, 9, 18]	ὁρῶσι τὴν ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν	οὖσαν.
[2, 9, 17]	τὴν σώματος φύσιν οὐ καλὴν	οὖσαν	ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι,
[2, 9, 5]	καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον	οὖσαν,	οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν
[2, 9, 1]	λεγούσῃ νοεῖν ὅτι νοεῖ, τὴν	λέγουσαν	ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ ὅτι
[2, 9, 6]	καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν	ἐπιθέουσαν	εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται
[2, 9, 7]	ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν	πιέζουσαν	εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´
[2, 9, 4]	δὲ οὐ νεῦσίν φαμεν τὴν	ποιοῦσαν,	ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ
[2, 9, 9]	ἀρετὴ τετίμηται, καὶ κακία τὴν	προσήκουσαν	ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν οὐ
[2, 9, 9]	δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν	προσήκουσαν	αὐτοῖς μοῖραν οὐχ αὑτῷ μόνῳ
[2, 9, 9]	εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν	προσήκουσαν	διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς βίων τοῖς
[2, 9, 17]	τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος	ἐμπεριέχουσαν,	ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ τῶν
[2, 9, 4]	σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ σφάλματος	λεγέτωσαν	τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη;
[2, 9, 17]	τέλος τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε	ἑστῶσαν	ὡς οὔπω καὶ ἄλλο τι
[2, 9, 14]	ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ.	Ὅταν	γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς
[2, 9, 1]	εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν.	Ὅταν	δὲ δὴ ὁ νοῦς ὁ
[2, 9, 3]	τὸ πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ·	ὅταν	δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ
[2, 9, 5]	τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν;	Ὅταν	δὲ προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ
[2, 9, 6]	γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη,	ὅταν	ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ ἀντιτύπους,
[2, 9, 1]	ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ	ὅταν	λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν δεῖ
[2, 9, 1]	οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν	ὅταν	λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ ὅταν
[2, 9, 17]	ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά. Ἀλλ´	ὅταν	λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους,
[2, 9, 9]	τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων,	ὅταν	μένων ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ
[2, 9, 6]	ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ ἀντιτύπους,	ὅταν	οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ
[2, 9, 1]	ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ λόγον	ὅταν	τις ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ,
[2, 9, 6]	δίκαι καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ	ἐν	Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν.
[2, 9, 17]	ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ	ἐν	αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν μέρει,
[2, 9, 16]	ὥστε ὁρῶν σύμπαντα μὲν τὰ	ἐν	αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν δὲ συμμετρίαν
[2, 9, 15]	ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς δὲ	ἐν	ἄλλοις θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος
[2, 9, 7]	ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται	ἐν	ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι
[2, 9, 5]	ἐν τάξει μᾶλλον καὶ οὐκ	ἐν	ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν
[2, 9, 1]	ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν τὸ	ἐν	ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ
[2, 9, 1]	οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ	ἐν	ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη
[2, 9, 1]	τὰ ἐξ ὧν· καὶ οὐκ	ἐν	ἄλλῳ, ὅτι πᾶν τὸ ἐν
[2, 9, 7]	οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη	ἐν	ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ ἐν
[2, 9, 9]	ἀλλὰ καὶ θεῶν πολλὴ γὰρ	ἐν	ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια καὶ ὁ
[2, 9, 18]	σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους	ἐν	αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως
[2, 9, 8]	ἔχειν ὁποῖα τὰ σμικρότερα τῶν	ἐν	αὐτῷ, ἃ τῇ πολλῇ ζωῇ
[2, 9, 8]	ἃ τῇ πολλῇ ζωῇ τῇ	ἐν	αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ καὶ μεθ´
[2, 9, 4]	τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν	ἐν	αὐτῷ; Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´
[2, 9, 4]	κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι	ἐν	αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα
[2, 9, 7]	τὸ μὲν ἄλλου πάθημα τὸ	ἐν	αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης δέχεται, ὃ
[2, 9, 16]	ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ οἱ	ἐν	αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν
[2, 9, 9]	καὶ οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως	ἐν	αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ
[2, 9, 8]	τόδε τὸ πᾶν, ὡς ἐξεῖναι	ἐν	αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ
[2, 9, 16]	καταφρονῆσαι κόσμου καὶ θεῶν τῶν	ἐν	αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων καλῶν
[2, 9, 15]	καὶ τοῦ κόσμου καὶ τῶν	ἐν	αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ
[2, 9, 9]	τὴν τάξιν αὐτοῦ καὶ οἱ	ἐν	αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ
[2, 9, 6]	μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα	ἐν	αὐτῷ πάντα τὰ ὄντα, τὸν
[2, 9, 18]	ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ ἧττον	ἐν	αὐτῷ, τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος,
[2, 9, 5]	παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν	ἐν	αὐτῷ τῷ ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς
[2, 9, 7]	σώματος δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου.	Ἐν	γὰρ τῇ πάσῃ ψυχῇ ἡ
[2, 9, 8]	ἦλθον, πῶς βελτίους αἱ βιασθεῖσαι;	Ἐν	γὰρ ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν κρεῖττον.
[2, 9, 15]	ἀνηυρημένην τό τε σωφρονεῖν τοῦτο	ἐν	γέλωτι θέμενος, ἵνα μηδὲν καλὸν
[2, 9, 17]	ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα	ἐν	δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ
[2, 9, 2]	τούτων· φύσεως γὰρ οὔσης μιᾶς	ἐν	δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ μὲν τὴν
[2, 9, 1]	οὐχ ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον	ἐν	ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι, καὶ
[2, 9, 8]	ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν μὲν	ἐν	ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς ἄλλο.
[2, 9, 2]	πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς	ἐν	ἐκείνοις, ἃς οὐ δέχονται, θετέον,
[2, 9, 5]	λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ	ἐν	ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει
[2, 9, 6]	οὐ συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον	ἐν	ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα
[2, 9, 1]	ἐπινοεῖν τὸν μέν τινα νοῦν	ἐν	ἡσυχίᾳ τινί, τὸν δὲ οἷον
[2, 9, 17]	καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς	ἐν	μέρει, οἷα δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι
[2, 9, 6]	πάθη διδόντες, ἅπερ καὶ τοῖς	ἐν	μέρει. ~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε
[2, 9, 7]	χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει φερομένου	ἐν	μέσῃ τῇ πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη
[2, 9, 3]	ὅσον δύναται· ὥσπερ εἰ πυρὸς	ἐν	μέσῳ που κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς
[2, 9, 2]	πρὸς ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´	ἐν	μέσῳ τούτων· φύσεως γὰρ οὔσης
[2, 9, 6]	ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη, ὅταν	ἐν	μετανοίᾳ ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν
[2, 9, 3]	τε. Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν	ἐν	μέτρῳ· ὅταν δὲ δυνάμεις μὴ
[2, 9, 16]	μίμημα ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ	ἐν	νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ
[2, 9, 16]	μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν	ἐν	νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ κινήσεται
[2, 9, 8]	συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ	ἐν	νῷ λαμβάνουσι τὸν θεὸν καὶ
[2, 9, 17]	ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα	ἐν	ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην
[2, 9, 18]	λίθων. Δεῖ δὲ μένειν μὲν	ἐν	οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ
[2, 9, 6]	εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν	ἐν	πάθεσιν ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν
[2, 9, 17]	κάλλους, καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ	ἐν	παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς
[2, 9, 5]	τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι	ἐν	παραδείγματι κόσμου, ὃν μισοῦσι; Πόθεν
[2, 9, 9]	καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ	ἐν	πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν
[2, 9, 7]	χυτρέων ἢ χαλκέων λαβὼν γένος	ἐν	πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν
[2, 9, 16]	Ἀλλ´ ὁ μὲν ἰδὼν κάλλος	ἐν	προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ,
[2, 9, 7]	ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ	ἐν	σοὶ πυρὸς τὸ ὅλον πῦρ
[2, 9, 6]	διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν	ἐν	συστάσει παρὰ τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν,
[2, 9, 18]	μὴ σώματα ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς	ἐν	σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους
[2, 9, 18]	εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ παντὸς	ἐν	σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ
[2, 9, 16]	ὁμοίως τὰ αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´	ἐν	ταῖς γραφαῖς οἱ δι´ ὀμμάτων
[2, 9, 1]	δὴ ὁ νοῦς ὁ ἀληθινὸς	ἐν	ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ καὶ
[2, 9, 13]	τραγῳδίας τῶν φοβερῶν, ὡς οἴονται,	ἐν	ταῖς τοῦ κόσμου σφαίραις, αἳ
[2, 9, 8]	πάντα· ἄστρα δὲ τά τε	ἐν	ταῖς ὑποκάτω σφαίραις τά τε
[2, 9, 5]	πρὸς τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´	ἐν	ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ
[2, 9, 17]	τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς	ἐν	τάξει, ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος
[2, 9, 5]	δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν	ἐν	τάξει μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν
[2, 9, 8]	ἀνωτάτω διὰ τί οὐ θεοὶ	ἐν	τάξει φερόμενα καὶ κόσμῳ περιιόντα;
[2, 9, 7]	φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου	ἐν	τάξει φερομένου ἐν μέσῃ τῇ
[2, 9, 12]	ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα	ἐν	τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ πάντως,
[2, 9, 4]	ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας	ἐν	τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε
[2, 9, 10]	τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον	ἐν	τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ
[2, 9, 4]	εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ	ἐν	τῇ φύσει ἦν τὸ ποιεῖν
[2, 9, 16]	εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον	ἐν	τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν
[2, 9, 12]	εἰ δὲ παρὰ φύσιν, καὶ	ἐν	τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ
[2, 9, 1]	δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ	ἐν	τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις
[2, 9, 15]	ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν καὶ τὴν	ἐν	τοῖς ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν
[2, 9, 17]	ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις φθόνον	ἐν	τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ
[2, 9, 1]	φύσεις ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ	ἐν	τοῖς μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν
[2, 9, 11]	ἀλλ´ οὐ τὰ δυνατώτερα αὐτῆς	ἐν	τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ
[2, 9, 9]	μέμφοιτο καὶ τὸ οὐκ ἴσον	ἐν	τοῖς τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον μὲν
[2, 9, 16]	πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ	ἐν	τούτοις καὶ νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ
[2, 9, 1]	Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο τὸ	ἐν	τούτοις νοεῖν, ἄλλο δὲ τὸ
[2, 9, 9]	μὲν ἀγνοεῖ, ὡς ὁ σπουδαῖος	ἐν	τούτοις τὸ ἴσον οὐ ζητεῖ,
[2, 9, 16]	τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα	ἐν	τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει
[2, 9, 8]	ταῖς ὑποκάτω σφαίραις τά τε	ἐν	τῷ ἀνωτάτω διὰ τί οὐ
[2, 9, 2]	τὸ πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν	ἐν	τῷ καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ μείνασα
[2, 9, 11]	που τὸ μὲν ἔκειτό που	ἐν	τῷ κάτω, ἡ δὲ ἦλθε
[2, 9, 16]	Πᾶσιν οὖν παρέσται καὶ ἔσται	ἐν	τῷ κόσμῳ τῷδε, ὅστις ὁ
[2, 9, 1]	καὶ τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης	ἐν	τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ
[2, 9, 1]	φύσιν μήτε πλείω τούτων τίθεσθαι	ἐν	τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε
[2, 9, 6]	ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας	ἐν	τῷ ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ,
[2, 9, 18]	προσεννέπειν, ἥλιον δὲ καὶ τοὺς	ἐν	τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν
[2, 9, 13]	μᾶλλον ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα	ἐν	τῷ παντὶ ὄντα, ἀλλὰ κόσμον
[2, 9, 1]	ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι	ἐν	τῷ παρόντι, εἰ πλείω τῶν
[2, 9, 9]	μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ	ἐν	τῷ πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν
[2, 9, 1]	ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε	ἐν	τῷ πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν
[2, 9, 6]	καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν	ἐν	τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος
[2, 9, 6]	διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´	ἐν	τῷ τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ
[2, 9, 9]	δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς τε	ἐν	τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων
[2, 9, 16]	ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ κινήσεται τῆς	ἐν	φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ τίς
[2, 9, 6]	δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ	ἐν	φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους
[2, 9, 1]	ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι	ἐν	ψυχῇ ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ
[2, 9, 15]	οὖν εἰς τέλος προιοῦσα καὶ	ἐν	ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν
[2, 9, 18]	χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ,	ἐν	ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι οἴκου
[2, 9, 9]	πρὸς τὸν κόσμον δὲ βλέπει	ἐν	ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ
[2, 9, 9]	θεός, τοῦ δὲ κόσμου παντὸς	ἐν	ᾧ καὶ αὐτοὶ διὰ τί
[2, 9, 7]	ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ	ἐν	ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν
[2, 9, 12]	ἡ ὕλη περιεγράφετο τύπῳ κόσμου,	ἐν	ᾧ τύπῳ καὶ γῆ καὶ
[2, 9, 6]	δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα,	ἔν	γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις
[2, 9, 3]	μόνη καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´	ἔν	τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα
[2, 9, 9]	οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς	ἕν,	ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ
[2, 9, 1]	εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ	ἕν,	καὶ ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν
[2, 9, 1]	γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα	ἕν,	οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν
[2, 9, 1]	οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ	ἕν	τι, καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου
[2, 9, 1]	νοεῖν ὅτι νοεῖ ὡς ἓν	ὄν·	καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ
[2, 9, 1]	τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ ὡς	ἓν	ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ
[2, 9, 11]	μειζόνων, ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ	κατήγαγεν	εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα
[2, 9, 3]	πῶς οἷόν τε εἶναι μέν,	μηδὲν	δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη
[2, 9, 15]	θεός» συνεχόμενον δὲ ἅπασι πάθεσι,	μηδὲν	δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ
[2, 9, 13]	δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι	μηδὲν	διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό τε
[2, 9, 11]	δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε	μηδὲν	εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί
[2, 9, 15]	τοῦτο ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα	μηδὲν	καλὸν ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον,
[2, 9, 6]	πάθεσιν ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν	μηδὲν	τοὺς θείους ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´
[2, 9, 1]	ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη	μηδὲν	ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ τοίνυν
[2, 9, 12]	γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν	εἶδεν.	Ἀλλ´ ὅλως οὐκ ἦν, ἵνα
[2, 9, 4]	γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν	εἶδεν	ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων μεμνημένη
[2, 9, 16]	οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα	εἶδεν.	~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς
[2, 9, 12]	οὐκ ἦν, ἵνα ἂν καὶ	εἶδεν,	οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ,
[2, 9, 13]	τῇ τοῦ κόσμου φύσει οὐκ	οἶδεν	ὅ τι ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου
[2, 9, 16]	ἔσται τὴν γνώμην καὶ εἰς	οὐδὲν	ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν σύμπαντα
[2, 9, 10]	πρὸς αὐτοὺς λέγοντες πλέον γὰρ	οὐδὲν	ἂν γίγνοιτο πρὸς τὸ πείθειν
[2, 9, 11]	σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον	οὐδὲν	ἂν δέοιτο σκότους ἢ ὕλης,
[2, 9, 7]	τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι,	οὐδὲν	ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ τῇ
[2, 9, 17]	καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ, ὡς	οὐδὲν	ἂν παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ,
[2, 9, 7]	μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν,	οὐδὲν	ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´ αὐτὴ
[2, 9, 15]	τῶν λόγων τούτων· τούτων γὰρ	οὐδὲν	αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ ἄλλο τι,
[2, 9, 14]	ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων·	οὐδὲν	γὰρ ἂν πλέον· οὕτω γὰρ
[2, 9, 8]	Τὸ δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος·	οὐδὲν	γὰρ παραλέλειπται ὧν οἷόν τε
[2, 9, 9]	ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´	οὐδὲν	δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ κόσμος
[2, 9, 1]	μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης	οὐδέν,	δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς ὡς
[2, 9, 8]	μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ μόνου	οὐδέν	ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ κάτω,
[2, 9, 1]	οὐ πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν καὶ	οὐδὲν	ἔχον ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν
[2, 9, 7]	αὐτῆς δίδωσι τῷ σώματι ζωὴν	οὐδὲν	παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ
[2, 9, 9]	δὲ κρείττων καὶ τοῦ οὐρανοῦ	οὐδὲν	πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι;
[2, 9, 6]	ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας δέ τινας	οὐδὲν	προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε οἷς
[2, 9, 2]	ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ δυνατωτέρα·	κἀκεῖθεν	ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´ αὐτὴν
[2, 9, 10]	ἐλλάμψαι μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´	ἐκεῖθεν	εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι.
[2, 9, 16]	εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις ἔρχεται	ἐκεῖθεν,	εἴτε ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´
[2, 9, 16]	βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε κόσμος	ἐκεῖθεν	ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´
[2, 9, 17]	τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς	ἐκεῖθεν,	καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ
[2, 9, 6]	ἐν Ἅιδου καὶ αἱ μετενσωματώσεις	ἐκεῖθεν.	Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ
[2, 9, 11]	~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ μὴ	κατῆλθεν,	ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος, πῶς
[2, 9, 7]	ἐν ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ	ξηρανθὲν	εἴασεν ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν
[2, 9, 14]	διὰ τί; Τί γὰρ αὐτὸ	πέπονθεν;	Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς
[2, 9, 7]	παθόντος μὲν τοῦ ἐν ᾧ	συμπέπονθεν,	αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο
[2, 9, 11]	ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον	ὅθεν·	ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ μὴ
[2, 9, 12]	δὲ δή, καὶ ἡ ὕλη,	ὅθεν	φανείη. Ἡ γὰρ ψυχὴ ἡ
[2, 9, 14]	ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ	ἔνδοθεν	λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ
[2, 9, 16]	οὐ καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε;	Πόθεν	γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε;
[2, 9, 17]	τι καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα.	Πόθεν	γάρ; Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´
[2, 9, 4]	εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ;	Πόθεν	γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν
[2, 9, 5]	ἐν παραδείγματι κόσμου, ὃν μισοῦσι;	Πόθεν	δὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο
[2, 9, 12]	μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν γένοιτο;	Πόθεν	δὴ καὶ πρῶτον πῦρ ποιῆσαι;
[2, 9, 12]	σκότος, φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε.	Πόθεν	οὖν τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν
[2, 9, 7]	οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ	ἐγκεντρισθέν	τι εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος
[2, 9, 2]	ὁτὲ δὲ τὸ χεῖρον αὐτῆς	καθελκυσθὲν	συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον· τὸ γὰρ
[2, 9, 12]	τούτῳ, καὶ τῇ ψυχῇ οὐκ	ἐντεῦθεν,	ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ
[2, 9, 17]	καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ	ἐντεῦθεν	ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν,
[2, 9, 5]	φασι γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ	ἐντεῦθεν	ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον εἶναι
[2, 9, 9]	τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην·	ἐντεῦθεν	δὲ ἤδη καὶ τοὺς νοητοὺς
[2, 9, 15]	Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας	ἐντεῦθεν	διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν
[2, 9, 16]	εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ	ἐντεῦθεν	ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν λαμβάνει,
[2, 9, 8]	γὰρ οὕτως εἰς τὸ ζῆν	παρελήλυθεν,	ὡς μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν
[2, 9, 13]	αὐτῶν βλέπειν, αἷς καὶ αὐτοὶ	δήπουθεν	ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ
[2, 9, 9]	μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ	ἄνωθεν	ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας, φησίν,
[2, 9, 1]	νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ καὶ μὴ	ἔξωθεν	ᾖ τὸ νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´
[2, 9, 18]	οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν αὐτῶν	ἔξωθεν	οὖσαν.
[2, 9, 7]	οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε	ἔξωθεν	πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν,
[2, 9, 18]	μὴ κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν τοῖς	ἔξωθεν	προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´
[2, 9, 14]	σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ	ἔξωθεν	τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις.
[2, 9, 18]	τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν	πόρρωθεν	μισοῦντας, τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν
[2, 9, 16]	ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ	πόρρωθεν	οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ
[2, 9, 14]	ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι	δόξαιεν	παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ τὰς
[2, 9, 17]	κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ	φαῖεν	μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ
[2, 9, 1]	διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι	εἶεν,	αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν
[2, 9, 15]	ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν	εἶεν	τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα.
[2, 9, 1]	τριῶν τούτων, τίνες ἂν οὖν	εἶεν	φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς τε
[2, 9, 7]	χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης	τάξειεν	ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ τούτων
[2, 9, 17]	εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν	πλάσειεν	ἄν τις. Εἰ δ´ ἄρα
[2, 9, 16]	πᾶς κακὸς καὶ πρὸ τοῦ	καταφρονήσειεν	ἂν θεῶν, καὶ μὴ πρότερον
[2, 9, 18]	ὑπάρχει. Οὐ δή, εἰ μόνοι	λέγοιεν	θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον ἂν θεωρεῖν
[2, 9, 18]	τι ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν	λέγοιεν	καὶ τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ
[2, 9, 14]	μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν	πείθοιεν,	ὡς οὐχ αἱ νόσοι τὰς
[2, 9, 17]	τοῦ τῇδε κάλλους, καλῶς ἂν	ποιοῖεν	τοῦ ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ
[2, 9, 17]	οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ	καταφρονοῖεν,	ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες
[2, 9, 1]	σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης	ἔχοιεν.	Ὅταν δὲ δὴ ὁ νοῦς
[2, 9, 9]	σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ	καταμεμάθηκεν	ὡς διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος,
[2, 9, 10]	λόγον, ὃ δὴ καὶ πάντα	ὑπερβέβληκεν	ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο
[2, 9, 17]	μὴν οἷς μὴ τὸ τέλειον	ἀπέδωκεν	ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις, τούτοις
[2, 9, 9]	ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον	μὲν	ἀγνοεῖ, ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν
[2, 9, 2]	αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ ἡμῶν τὸ	μὲν	ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ
[2, 9, 10]	ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς	μὲν	ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ
[2, 9, 10]	ὅ τι ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ	μὲν	ἄλλο, τὸ δ´ ἄλλο λέγοντες,
[2, 9, 7]	αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ τὸ	μὲν	ἄλλου πάθημα τὸ ἐν αὐτῷ
[2, 9, 14]	φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι	μὲν	ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς
[2, 9, 14]	δὲ νόσων λέγοντες αὐτούς, λέγοντες	μὲν	ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ,
[2, 9, 8]	ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον	μὲν	ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί·
[2, 9, 6]	μᾶλλον προιούσας. Ὅλως γὰρ τὰ	μὲν	αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται,
[2, 9, 17]	ὄντας, αἰσχροὺς δὲ τἄνδον, οἶμαι	μὲν	αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους
[2, 9, 9]	ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον	μὲν	αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον
[2, 9, 5]	τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν	μὲν	αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον καὶ θείαν
[2, 9, 8]	Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ εἰ	μὲν	βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ παντὸς
[2, 9, 12]	διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον	μὲν	γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον
[2, 9, 16]	ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ	μὲν	γὰρ ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ
[2, 9, 4]	αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ	μὲν	γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ
[2, 9, 8]	καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον	μὲν	γὰρ ἦν εἶναι οὐκ ἐκ
[2, 9, 9]	αὐτοὶ διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ	μὲν	γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ
[2, 9, 11]	ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ	μὲν	γὰρ οὐσία, τίς ἡ διαφορὰ
[2, 9, 6]	καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ	μὲν	γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη,
[2, 9, 8]	θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ	μὲν	δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου
[2, 9, 8]	τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ	μὲν	δὴ πᾶσα ζῴων ποικίλων πλήρης
[2, 9, 1]	ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ δὴ τὴν	μὲν	δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι·
[2, 9, 11]	προσήκει· εἰ μή που τὸ	μὲν	ἔκειτό που ἐν τῷ κάτω,
[2, 9, 6]	Οἱ δὲ οὐ συνέντες τὸν	μὲν	ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν
[2, 9, 18]	ἤδη ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς	μὲν	ἐλάττους, τὰς δὲ οὐδὲ πληττούσας
[2, 9, 8]	αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν	μὲν	ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς
[2, 9, 18]	τῶν λίθων. Δεῖ δὲ μένειν	μὲν	ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν
[2, 9, 8]	ὀρθῶς ἄν τις μέμψαιτο πρῶτον	μὲν	ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως τὸ
[2, 9, 10]	καὶ μέλη τῆς σοφίας ταύτας	μὲν	ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον τὰ
[2, 9, 15]	δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ	μὲν	Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν
[2, 9, 1]	νοεῖ. Εἰ δὲ μή, ὁ	μὲν	ἔσται νοῶν μόνον, ὁ δὲ
[2, 9, 14]	ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ	μὲν	ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος
[2, 9, 16]	κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ	μὲν	ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ
[2, 9, 16]	ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα	μὲν	καὶ πρότερον· νῦν δέ, ὅτι
[2, 9, 17]	λοιδορούμενον δὲ τούτοις· καὶ εἰ	μὲν	καὶ τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα
[2, 9, 18]	δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς	μὲν	καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν,
[2, 9, 12]	παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ	μὲν	κατὰ φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ
[2, 9, 9]	ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ ὢν ὁ	μὲν	μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ τινος,
[2, 9, 3]	ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε εἶναι	μέν,	μηδὲν δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´
[2, 9, 1]	πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ	μὲν	νοεῖ, ὁ δὲ νοεῖ ὅτι
[2, 9, 15]	ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον	μὲν	ὀνόματος τοῦ θεός» συνεχόμενον δὲ
[2, 9, 9]	σαυτὸν ὡς οὐ χείρων, πρῶτον	μέν,	ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς πάντας
[2, 9, 12]	Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς	μὲν	οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας
[2, 9, 10]	ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως	μὲν	οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ
[2, 9, 11]	λοιδορήσηται ὁ τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον	μὲν	οὖν, εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´
[2, 9, 15]	δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ	μὲν	οὖν εἰς τέλος προιοῦσα καὶ
[2, 9, 5]	τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ	μὲν	οὖν ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι
[2, 9, 10]	αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ	μὲν	οὖν καὶ ἄλλα, μᾶλλον δὲ
[2, 9, 18]	κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ; Φαύλους	μὲν	οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς
[2, 9, 18]	εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη	μὲν	οὖν οὐ πλήττεται· οὐ γὰρ
[2, 9, 7]	καὶ τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι	μὲν	οὖν οὔτε ἤρξατο οὔτε παύσεται,
[2, 9, 14]	θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς τὸ	μὲν	παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον
[2, 9, 5]	καὶ τί ἔδει; καὶ εἰ	μὲν	πρὸ τοῦ κόσμου, ἵνα τί;
[2, 9, 11]	πλάσματι πῶς ἡ ποίησις; Τουτὶ	μὲν	πρῶτον, ἄλλο δὲ μετ´ ἐκεῖνο,
[2, 9, 9]	τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῖς	μὲν	σπουδαίοις πρὸς τὸ ἀκρότατον καὶ
[2, 9, 5]	τοῦ ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς	μὲν	σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι,
[2, 9, 16]	ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν σύμπαντα	μὲν	τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν
[2, 9, 9]	ἂν θεῷ ὦσι φίλοι, πράως	μὲν	τὰ παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες,
[2, 9, 6]	δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ	μὲν	τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου
[2, 9, 2]	μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ	μὲν	τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ
[2, 9, 15]	τοῦ τυχεῖν τοῦ τέλους, μιᾶς	μὲν	τῆς ἡδονὴν τὴν τοῦ σώματος
[2, 9, 1]	μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν	μέν	τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί,
[2, 9, 5]	καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ	μὲν	τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ
[2, 9, 9]	διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ	μὲν	τοῖς σπουδαίοις, ὁ δὲ τοῖς
[2, 9, 7]	τι εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος	μὲν	τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ
[2, 9, 18]	τι. ~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους	μὲν	τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν
[2, 9, 9]	σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ	μὲν	τυγχάνοντα μακάρια, τὰ δὲ ὡς
[2, 9, 1]	Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον	μὲν	τῶν πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα
[2, 9, 7]	κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς	μὲν	ὑπὸ τοῦ σώματος δεδέμεθα ἤδη
[2, 9, 18]	καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ	μὲν	ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν
[2, 9, 10]	πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα	εἰρήκαμεν,	ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν
[2, 9, 4]	τοῦ; Ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσίν	φαμεν	τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ
[2, 9, 14]	ἧττον καὶ τούτων τῶν δαιμονίων	ἐμνήσθημεν.	Τὰ δ´ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω
[2, 9, 18]	εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες	σπεύδοιμεν	ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ
[2, 9, 3]	ὕλην φήσει, τίς ἦν ἀνάγκη,	φήσομεν,	γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι
[2, 9, 1]	λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ ὅταν	λέγωμεν	τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν
[2, 9, 1]	τοῦτο ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν	λέγωμεν	τὸ ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν
[2, 9, 2]	αὐτῇ τὸ πάθος, ὅτι μὴ	ἔμεινεν	ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ
[2, 9, 9]	δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον	ἔδειξεν	αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ
[2, 9, 7]	ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν	εἴασεν	ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν.
[2, 9, 11]	οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ κόσμον	ἐποίησεν,	ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων
[2, 9, 8]	καὶ διὰ τί ὁ δημιουργὸς	ἐποίησεν.	Ὃ πρῶτον μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων
[2, 9, 17]	σώματος φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν	ἐποίησεν,	ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν
[2, 9, 7]	τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου	ἠθέλησεν	ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ φύσις
[2, 9, 4]	Διὰ τί γὰρ ἂν οὐκ	ἠθέλησεν	ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί
[2, 9, 16]	οἵων; Οὐκ ἄρα οὔτε ταῦτα	κατενόησεν,	οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ
[2, 9, 12]	οὐκ ἦν δηλονότι ὅπου ἂν	ἔνευσεν,	οὐδ´ αὐτὸ τὸ σκότος αἴτιον
[2, 9, 4]	ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως	ἔνευσεν,	οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει.
[2, 9, 11]	γάρ, εἴ τι παρ´ αὐτῆς	ἔρρευσεν	οἷον φῶς, ἤδη νενευκέναι αὐτὴν
[2, 9, 17]	σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ	εἶχεν.	Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν
[2, 9, 17]	ἄλλο τι διοικούσης, καλῶς ἂν	εἶχεν	εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ
[2, 9, 11]	ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη αὐτὴ	ἐνέλαμψεν,	ἀλλ´ οὐ τὰ δυνατώτερα αὐτῆς
[2, 9, 11]	πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη	ἐνέλαμψεν.	Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς μένουσα
[2, 9, 12]	δι´ ἃς οὕτως, οὐκ εἰδώλου	ἦν,	ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν ἀρίστων
[2, 9, 3]	καὶ τὴν ὕλην φήσει, τίς	ἦν	ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ
[2, 9, 14]	ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου.	Ἦν	ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα
[2, 9, 17]	οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον	ἦν	αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους· ὃ
[2, 9, 12]	αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ	ἦν	δηλονότι ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´
[2, 9, 17]	παντὶ καλῷ ὄντι τί ἐμπόδιον	ἦν	εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ
[2, 9, 8]	φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ	ἦν	εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας καὶ
[2, 9, 8]	μίμημα· οὐ γὰρ οἷόν τε	ἦν	ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι
[2, 9, 8]	κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ	ἦν	ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ ἀνομοίως
[2, 9, 2]	τὸ γὰρ πᾶν αὐτῆς οὐκ	ἦν	θέμις καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο συμβαίνει
[2, 9, 12]	ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως οὐκ	ἦν,	ἵνα ἂν καὶ εἶδεν, οὔτε
[2, 9, 8]	γὰρ παραλέλειπται ὧν οἷόν τε	ἦν	καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον
[2, 9, 15]	ἡδονὴν καὶ τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ	ἦν	λοιπόν, τοῦτο διώκειν παρακελεύεται· ὁ
[2, 9, 17]	γενέσθαι, τῷ δὲ παντὶ οὐκ	ἦν	ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι
[2, 9, 4]	καὶ ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα	ἦν,	πῶς ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε;
[2, 9, 16]	ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου	ἦν;	πῶς δὲ οἱ ἐν αὐτῷ
[2, 9, 13]	τύχαις οὐ γὰρ οἷόν τε	ἦν	ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ
[2, 9, 4]	καὶ μὴ ἐν τῇ φύσει	ἦν	τὸ ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις
[2, 9, 5]	αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι, εἰς	ἣν	δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ
[2, 9, 12]	οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ,	ἣν	διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ
[2, 9, 5]	αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης,	ἣν	ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς
[2, 9, 8]	τῆς εἰς τὰ τίμια λοιδορίας	ἣν	εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως
[2, 9, 9]	ἀμοιβὰς βίων τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον·	ἣν	ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ
[2, 9, 5]	καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ	γῆν	ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς
[2, 9, 13]	τὸ πᾶν καὶ πρὸς τὴν	γῆν	ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς ψυχὰς
[2, 9, 5]	τὴν δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε τὴν	γῆν	καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι,
[2, 9, 12]	αὐτὸν τὴν φορὰν καὶ τὴν	γῆν	οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας
[2, 9, 4]	παρὰ ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ	γῆν;	Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ
[2, 9, 5]	τήνδε τὴν γῆν καινὴν αὐτοῖς	γῆν	φασι γεγονέναι, εἰς ἣν δὴ
[2, 9, 9]	τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην	σπουδὴν	ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν
[2, 9, 3]	μή τι μετὰ τοῦ πρώτως	ζῆν	ζῴη καὶ δευτέρως ἕως ἔστι
[2, 9, 3]	τῷ φωτὶ καὶ ἀπολαύει τοῦ	ζῆν	καθ´ ὅσον δύναται· ὥσπερ εἰ
[2, 9, 8]	Εἰ γὰρ οὕτως εἰς τὸ	ζῆν	παρελήλυθεν, ὡς μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι	ἀνάγκην	οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ
[2, 9, 9]	ὄχλος οἷον χειροτέχνης τῶν πρὸς	ἀνάγκην	τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει
[2, 9, 8]	οἷόν τε ἦν καλὴν εἰκόνα	φυσικὴν	ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν
[2, 9, 17]	τῇ ψυχῇ καὶ πᾶσαν τὴν	σωματικὴν	φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην
[2, 9, 16]	σύμπασαν δὲ συμμετρίαν καὶ τὴν	μεγάλην	εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον
[2, 9, 8]	παραλέλειπται ὧν οἷόν τε ἦν	καλὴν	εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν
[2, 9, 17]	ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν οὐ	καλὴν	οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ
[2, 9, 1]	ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ	ἄλλην	τινὰ μεταξὺ νοῦ καὶ ψυχῆς
[2, 9, 18]	κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς	πολλὴν	δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως
[2, 9, 16]	Ἢ παραβάλλειν καὶ γελοῖον καὶ	πολλὴν	τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ
[2, 9, 3]	διὰ τί οὐ καὶ τὴν	ὕλην;	Εἰ δὲ καὶ τὴν ὕλην
[2, 9, 3]	φθαρήσεται. Εἰ δέ τις εἰς	ὕλην	λέγοι, διὰ τί οὐ καὶ
[2, 9, 3]	ὕλην; Εἰ δὲ καὶ τὴν	ὕλην	φήσει, τίς ἦν ἀνάγκη, φήσομεν,
[2, 9, 17]	εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ	μὴν	οἷς μὴ τὸ τέλειον ἀπέδωκεν
[2, 9, 1]	νοῦ καὶ ψυχῆς φύσιν. Οὐ	μὴν	οὐδὲ διὰ τοῦτο πλείους νοῦς
[2, 9, 4]	ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν	μνήμην	ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ
[2, 9, 16]	δὲ τίς οὕτως ἔσται τὴν	γνώμην	καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται,
[2, 9, 15]	τὴν ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου	ἀνηυρημένην	τό τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν
[2, 9, 17]	ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν	περιαγομένην	ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν καὶ
[2, 9, 8]	ἄν τις μέμψαιτο πρῶτον μὲν	ἐνδεικνυμένην	τῆς νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος.
[2, 9, 15]	τοῖς ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν	τελειουμένην	ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως καὶ
[2, 9, 17]	ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε	κινουμένην	ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν
[2, 9, 5]	δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε τὴν γῆν	καινὴν	αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι, εἰς
[2, 9, 10]	δὲ χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον,	ἐκείνην	λέγουσι πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν,
[2, 9, 15]	Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν	ἡδονὴν	καὶ τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν
[2, 9, 15]	γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν	ἡδονὴν	καὶ τὸ περὶ αὐτοὺς καὶ
[2, 9, 15]	τοῦ τέλους, μιᾶς μὲν τῆς	ἡδονὴν	τὴν τοῦ σώματος τέλος τιθεμένης,
[2, 9, 15]	τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν	ἡδονὴν	τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ
[2, 9, 15]	τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον	δικαιοσύνην	τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ
[2, 9, 17]	τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα	ἐχρῆν	ταύτην περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν
[2, 9, 15]	τι, ὅ ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι	ἐχρῆν	τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν,
[2, 9, 4]	αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ σφάλματος λεγέτωσαν	τὴν	αἰτίαν. Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ
[2, 9, 5]	τοσούτων κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ	τὴν	ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν
[2, 9, 9]	ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ	τὴν	ἀξίαν; Οὗ καὶ ἀρετὴ τετίμηται,
[2, 9, 7]	γένος ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ	τὴν	ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ δὲ τὰς
[2, 9, 14]	τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ	τὴν	ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ
[2, 9, 15]	δὲ τῆς τὸ καλὸν καὶ	τὴν	ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ
[2, 9, 15]	νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ	τὴν	ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς τοῦ
[2, 9, 14]	καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν	τὴν	ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι
[2, 9, 18]	τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν	τῶν	ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος
[2, 9, 18]	οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν τὴν	τῶν	ἄστρων φύσιν, ὅτι οὐχ ὁρῶσι
[2, 9, 16]	παραβάλλειν καὶ γελοῖον καὶ πολλὴν	τὴν	ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ γε
[2, 9, 1]	ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν,	τὴν	αὐτὴν δεῖ νομίζειν τὴν φύσιν
[2, 9, 7]	αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο	τὴν	αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´
[2, 9, 13]	πρὸς τὸ πᾶν καὶ πρὸς	τὴν	γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς
[2, 9, 5]	ταύτην τὴν δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε	τὴν	γῆν καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι
[2, 9, 12]	ὑπ´ αὐτὸν τὴν φορὰν καὶ	τὴν	γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν
[2, 9, 16]	ἀργὸς δὲ τίς οὕτως ἔσται	τὴν	γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν ἄλλο
[2, 9, 8]	διττήν, τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ,	τὴν	δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει οὖν
[2, 9, 1]	γὰρ δὴ τὴν μὲν δυνάμει,	τὴν	δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ
[2, 9, 7]	ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται.	Τὴν	δὲ πρὸς τὸ σῶμα τῇ
[2, 9, 5]	εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην	τὴν	δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε τὴν γῆν
[2, 9, 8]	εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς	τὴν	διοίκησιν ὀρθῶς ἄν τις μέμψαιτο
[2, 9, 7]	ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν	τὴν	ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ
[2, 9, 11]	κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν	τῶν	εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ
[2, 9, 15]	ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν	τὴν	ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην
[2, 9, 4]	γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ	τὴν	ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα
[2, 9, 4]	ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ	τὴν	ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ
[2, 9, 6]	ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ	τὴν	ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ
[2, 9, 16]	ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς	τὴν	ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ
[2, 9, 15]	ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν καὶ	τὴν	ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην
[2, 9, 5]	εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα	τὴν	ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς
[2, 9, 1]	ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην ἐπεισάγοι	τὴν	ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ
[2, 9, 6]	εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις	τὴν	ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως
[2, 9, 6]	πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας, οὐ	τὴν	εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς}
[2, 9, 15]	μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν	τὴν	ἡδονὴν καὶ τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ
[2, 9, 15]	ἂν γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι	τὴν	ἡδονὴν καὶ τὸ περὶ αὐτοὺς
[2, 9, 15]	γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν,	τὴν	ἡδονὴν τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς
[2, 9, 18]	αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ μὲν ψέγοντος	τὴν	κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα καὶ
[2, 9, 18]	οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ	τὴν	κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ; Φαύλους
[2, 9, 1]	τῇ λεγούσῃ νοεῖν ὅτι νοεῖ,	τὴν	λέγουσαν ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ
[2, 9, 12]	μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ	τὴν	λόξωσιν τῶν ζῳδίων καὶ τῶν
[2, 9, 16]	κάλλη, σύμπασαν δὲ συμμετρίαν καὶ	τὴν	μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ
[2, 9, 5]	ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ	τὴν	μὲν αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον καὶ
[2, 9, 1]	ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ δὴ	τὴν	μὲν δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ
[2, 9, 8]	γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν,	τὴν	μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ
[2, 9, 12]	γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ	τὴν	μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ
[2, 9, 6]	τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν	τὴν	νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ
[2, 9, 6]	δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει	τὴν	νοητὴν φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ
[2, 9, 5]	ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ ὀργὰς	τὴν	παρ´ αὐτοῖς δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν,
[2, 9, 2]	ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ μὲν	τὴν	πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς
[2, 9, 4]	Ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσίν φαμεν	τὴν	ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ νεῦσιν.
[2, 9, 15]	ἄλλοις θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος	τὴν	πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν καὶ
[2, 9, 15]	τῆς προνοίας κύριον καὶ αὐτὴν	τὴν	πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ πάντας νόμους
[2, 9, 6]	μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ καὶ	τὴν	πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ
[2, 9, 6]	τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν	τὴν	πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν, τὸν
[2, 9, 9]	καὶ ἀρετὴ τετίμηται, καὶ κακία	τὴν	προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν
[2, 9, 9]	τὰ δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει	τὴν	προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν οὐχ αὑτῷ
[2, 9, 9]	ἀρχῆς εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ	τὴν	προσήκουσαν διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς βίων
[2, 9, 6]	καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ	τὴν	πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος
[2, 9, 17]	ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην ταύτην	τὴν	σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ
[2, 9, 17]	παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ πᾶσαν	τὴν	σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν
[2, 9, 17]	τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ	τὴν	σώματος φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν
[2, 9, 9]	ὁ κόσμος δεῖται καὶ οἶδε	τὴν	τάξιν αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν
[2, 9, 7]	ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς	τὴν	τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ
[2, 9, 7]	ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν	τὴν	τάξιν τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι
[2, 9, 15]	ἐν τοῖς ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην	τὴν	τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως
[2, 9, 9]	τοὺς δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ	τὴν	τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν,
[2, 9, 7]	τὰ δὲ φθείρεται οὐ δυνάμενα	τὴν	τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον
[2, 9, 7]	δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας καὶ	τὴν	τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς
[2, 9, 18]	γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν	τὴν	τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν
[2, 9, 15]	τέλους, μιᾶς μὲν τῆς ἡδονὴν	τὴν	τοῦ σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας
[2, 9, 17]	εἰ καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει	τὴν	τοῦ σώματος φύσιν, διότι ἀκηκόασι
[2, 9, 18]	τὴν τοῦ σύμπαντος ψυχὴν καὶ	τὴν	τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ
[2, 9, 18]	οὐκ οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν	τὴν	τῶν ἄστρων φύσιν, ὅτι οὐχ
[2, 9, 11]	καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε	τὴν	τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ
[2, 9, 5]	ἀθάνατον καὶ θείαν λέγειν καὶ	τὴν	τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν δὲ
[2, 9, 3]	λέγοι, διὰ τί οὐ καὶ	τὴν	ὕλην; Εἰ δὲ καὶ τὴν
[2, 9, 3]	τὴν ὕλην; Εἰ δὲ καὶ	τὴν	ὕλην φήσει, τίς ἦν ἀνάγκη,
[2, 9, 5]	καὶ θείαν λέγειν καὶ τὴν	τῶν	φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν δὲ οὐρανὸν
[2, 9, 12]	ζῳδίων καὶ τῶν ὑπ´ αὐτὸν	τὴν	φορὰν καὶ τὴν γῆν οὕτως,
[2, 9, 1]	τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν	τὴν	φύσιν καὶ μίαν λέγειν οὐ
[2, 9, 13]	τὸ μικρότερον· οἷον εἴ τις	τὴν	φύσιν κακὸν λέγοι, ὅτι μὴ
[2, 9, 17]	αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς	τὴν	φύσιν οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε
[2, 9, 18]	ἄστρων φύσιν, ὅτι οὐχ ὁρῶσι	τὴν	ψυχὴν αὐτῶν ἔξωθεν οὖσαν.
[2, 9, 6]	κόσμον, θεὸν τὸν πρῶτον, τὸ	τὴν	ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς
[2, 9, 6]	καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ	τὴν	ψυχήν, ἐκ τῶν ἐν τῷ
[2, 9, 18]	μισοῦντας, τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν	τὴν	ψυχὴν πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο δὲ
[2, 9, 1]	καὶ νοῦ ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει	τὴν	ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ
[2, 9, 4]	ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν	τὴν	ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ ἡ
[2, 9, 5]	Πῶς οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε	μάτην	ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ τὸν
[2, 9, 6]	ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους	ἀπάτην	ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον τούτοις
[2, 9, 9]	ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν	μακαριωτάτην·	ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ τοὺς
[2, 9, 15]	τῆς τὸ καλὸν καὶ τὴν	ἀρετὴν	αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ θεοῦ
[2, 9, 8]	περιιόντα; Διὰ τί γὰρ οὐκ	ἀρετὴν	ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα πρὸς
[2, 9, 15]	τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν	ἀρετὴν	τὴν ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου
[2, 9, 17]	διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν, σφαῖραν	νοητὴν	τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος
[2, 9, 6]	ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν	νοητὴν	φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ
[2, 9, 6]	οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν	νοητὴν	φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι
[2, 9, 1]	δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις	τρίτην	ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ
[2, 9, 8]	Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει	διττήν,	τὴν μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν
[2, 9, 1]	καὶ ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν	αὐτὴν	δεῖ νομίζειν τὴν φύσιν καὶ
[2, 9, 2]	κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´	αὐτὴν	καὶ ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται.
[2, 9, 11]	ἔρρευσεν οἷον φῶς, ἤδη νενευκέναι	αὐτὴν	λέγειν προσήκει· εἰ μή που
[2, 9, 15]	τὸν τῆς προνοίας κύριον καὶ	αὐτὴν	τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ πάντας
[2, 9, 12]	Πόθεν οὖν τοῦτο; Εἰ δ´	αὐτὴν	φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ ἦν
[2, 9, 7]	εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν	ἑαυτήν,	οὐδὲν ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´
[2, 9, 9]	δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν	τοιαύτην	σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ
[2, 9, 16]	συμμετρίαν καὶ τὴν μεγάλην εὐταξίαν	ταύτην	καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς
[2, 9, 4]	Ἢ τίς γῆ ἄλλη παρὰ	ταύτην	μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς
[2, 9, 17]	σωματικὴν φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν	ταύτην	περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ
[2, 9, 5]	τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες	ταύτην	τὴν δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε τὴν
[2, 9, 17]	ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην	ταύτην	τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην
[2, 9, 6]	ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν	πρώτην	φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον·
[2, 9, 18]	οἰκούντων, τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν	κατασκευὴν	καὶ τὸν ποιήσαντα καὶ μένοντος
[2, 9, 4]	ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ νοητοῦ	περιοχὴν	ἐν αὐτῷ; Ἄλλος δὲ ἥλιος
[2, 9, 14]	ὅλως μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν	ἀρχὴν	ἢ ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ
[2, 9, 17]	νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως	ἀρχὴν	καὶ μέσα καὶ τέλος τῆς
[2, 9, 8]	δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν	ἀρχὴν	λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα
[2, 9, 5]	ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν αὐτῶν	ψυχὴν	ἀθάνατον καὶ θείαν λέγειν καὶ
[2, 9, 14]	ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς	ψυχήν,	ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω, τί
[2, 9, 18]	φύσιν, ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν	ψυχὴν	αὐτῶν ἔξωθεν οὖσαν.
[2, 9, 10]	εἰ δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν.	Ψυχὴν	γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ
[2, 9, 6]	θεὸν τὸν πρῶτον, τὸ τὴν	ψυχὴν	δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς τὸ
[2, 9, 6]	τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν	ψυχήν,	ἐκ τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ
[2, 9, 1]	ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω, ἢ	ψυχὴν	καὶ νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ
[2, 9, 18]	μιμοίμεθ´ ἂν τὴν τοῦ σύμπαντος	ψυχὴν	καὶ τὴν τῶν ἄστρων, εἰς
[2, 9, 9]	τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός,	ψυχὴν	μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ
[2, 9, 1]	καὶ τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα	ψυχὴν	μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ τάξις
[2, 9, 1]	λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν	ψυχὴν	νοερὰν ποιῶν, οὐκ ἄλλην τινὰ
[2, 9, 17]	γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς	ψυχὴν	πλάσειεν ἄν τις. Εἰ δ´
[2, 9, 18]	τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν	ψυχὴν	πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον
[2, 9, 18]	ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου	ψυχὴν	στόματι μαινομένῳ; Φαύλους μὲν οὖν
[2, 9, 1]	νοῦ ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει τὴν	ψυχὴν	τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ
[2, 9, 4]	~Εἰ δὲ οἷον πτερορρυήσασαν τὴν	ψυχὴν	φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ ἡ τοῦ
[2, 9, 1]	καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς	ψυχὴν	ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ ἄλλην
[2, 9, 8]	τὸ ζῆν παρελήλυθεν, ὡς μὴ	ζωὴν	ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα τὰ σμικρότερα
[2, 9, 7]	ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ	ζωὴν	ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ
[2, 9, 7]	οὐκέτι τὸ αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν	ζωὴν	ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι
[2, 9, 5]	στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς γὰρ ἂν	ζωὴν	ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ τῶν
[2, 9, 7]	δὲ αὐτῆς δίδωσι τῷ σώματι	ζωὴν	οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως
[2, 9, 5]	Εἰ δ´ ἐν ταῖς ψυχαῖς	λαβεῖν	ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ εἶδος,
[2, 9, 11]	οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν	λαβεῖν	αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉	λαβεῖν	ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ
[2, 9, 1]	καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι	λαβεῖν	νοῦν νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα
[2, 9, 12]	ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν	λαβεῖν	ὧν ποτε εἶδον, τὸ δὲ
[2, 9, 16]	παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν τοῦ	ἀσεβεῖν	γένοιτο· οὐδὲ τὸ ζητεῖν περὶ
[2, 9, 10]	οἰόμενοι τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν	λέγειν	ἃ δὴ λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς
[2, 9, 14]	Εἰ δὲ μὴ βούλονται τοῦτο	λέγειν,	ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα;
[2, 9, 6]	δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ	λέγειν	ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους
[2, 9, 17]	ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι	λέγειν·	εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα, τοῖς
[2, 9, 13]	μή, κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται	λέγειν	εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ
[2, 9, 18]	καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε	λέγειν	ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους
[2, 9, 5]	ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ	λέγειν	ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ ἐν
[2, 9, 6]	ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν	λέγειν,	εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς
[2, 9, 14]	πλέον· οὕτω γὰρ περὶ αὐτῶν	λέγειν	ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ
[2, 9, 5]	αὐτῶν ψυχὴν ἀθάνατον καὶ θείαν	λέγειν	καὶ τὴν τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων,
[2, 9, 1]	νομίζειν τὴν φύσιν καὶ μίαν	λέγειν	οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας
[2, 9, 18]	ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς	λέγειν	οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι
[2, 9, 16]	καὶ οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ τι	λέγειν	περὶ αὐτοῦ οὐδὲ τῶν μετ´
[2, 9, 11]	οἷον φῶς, ἤδη νενευκέναι αὐτὴν	λέγειν	προσήκει· εἰ μή που τὸ
[2, 9, 10]	ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο	λέγειν.	Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι κάτω
[2, 9, 6]	παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι	ψέγειν,	λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι.
[2, 9, 12]	εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει	ὁμολογεῖν	τὰς ἀληθεῖς τοῦ κόσμου αἰτίας.
[2, 9, 18]	ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ	δημιουργεῖν	ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν
[2, 9, 6]	ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως	φεύγειν	εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα
[2, 9, 6]	πρῶτον, τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν	φεύγειν	τὴν πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν,
[2, 9, 18]	ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν τοὺς	λόγουςφεύγειν	τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας,
[2, 9, 7]	χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα	φυγεῖν	τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ· εἰ
[2, 9, 18]	καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ	δεῖν	τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι
[2, 9, 12]	καὶ πρῶτον πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα	δεῖν	τοῦτο πρῶτον; Διὰ τί γὰρ
[2, 9, 6]	τὸν πρῶτον, τὸ τὴν ψυχὴν	δεῖν	φεύγειν τὴν πρὸς τὸ σῶμα
[2, 9, 16]	καὶ πόρρω τοῦ νοητὸν κόσμον	ἰδεῖν	ὄντος, ὃς τοῦτον οὐ βλέπει.
[2, 9, 17]	ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ διανοίᾳ	ἰδεῖν	τὸ λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν τὸ
[2, 9, 12]	δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι	προιδεῖν	καὶ μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ
[2, 9, 5]	τὴν παρ´ αὐτοῖς δύναμιν μὴ	ἀτιμάζειν,	ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ λέγειν
[2, 9, 10]	ἢ ὑλότητος ἢ ὅ τι	ὀνομάζειν	θέλουσι, τὸ μὲν ἄλλο, τὸ
[2, 9, 10]	τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον	ἐξετάζειν·	καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς
[2, 9, 13]	ἐκείνων, τό τε κακὸν μὴ	νομίζειν	ἄλλο τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον
[2, 9, 9]	γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ αὐτὸν	νομίζειν	ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι οὕτω γὰρ
[2, 9, 9]	ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις	νομίζειν	εἶναι χώραν παρὰ τῷ θεῷ
[2, 9, 1]	λέγωμεν τἀγαθόν, τὴν αὐτὴν δεῖ	νομίζειν	τὴν φύσιν καὶ μίαν λέγειν
[2, 9, 17]	μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι	νομίζειν	τοὺς καλούς· εἰ δ´ ἄρα,
[2, 9, 13]	λέγεται γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν, σημεῖα	νομίζειν	τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ
[2, 9, 6]	τῷ τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ	ὑβρίζειν	τὰ αὐτῶν ἐν συστάσει παρὰ
[2, 9, 18]	τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ	θεῖν,	ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι
[2, 9, 12]	καὶ {κόσμου ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ	μαθεῖν	ἐξ ὧν ἂν γένοιτο; Πόθεν
[2, 9, 10]	οὐδὲν ἂν γίγνοιτο πρὸς τὸ	πείθειν	αὐτούς ἵνα μὴ πρὸς αὐτῶν
[2, 9, 4]	ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι	ἐλθεῖν	εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν
[2, 9, 17]	φύσις, τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ	ἐλθεῖν	εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ
[2, 9, 17]	γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι	ἐλθεῖν	εἰς τέλος. Τῷ δὲ παντὶ
[2, 9, 5]	τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν	ἐλθεῖν·	οὐδὲ τὴν μὲν αὐτῶν ψυχὴν
[2, 9, 4]	οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην	ἐπανελθεῖν;	Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ
[2, 9, 18]	οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν εἶναι	ἐξελθεῖν	ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή, ἀεὶ
[2, 9, 18]	σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος	ἐξελθεῖν,	ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ λίθων
[2, 9, 10]	ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ μὴ	κατελθεῖν,	οἷον μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι
[2, 9, 3]	Εἰ δὲ ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι	παρακολουθεῖν,	καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ
[2, 9, 7]	ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ εἴσω	ὠθεῖν,	ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς
[2, 9, 15]	ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ	ἐπαίειν,	τὴν ἡδονὴν τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης.
[2, 9, 6]	ἐν συστάσει παρὰ τοῖς ἀκούουσι	ποιεῖν,	ἀλλ´ αὐτὰ παρ´ αὐτῶν δεικνύναι
[2, 9, 11]	μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ	ποιεῖν;	Ἀλλὰ πρὸς τῷ πλάσματι πῶς
[2, 9, 1]	οὐδὲ διὰ τοῦτο πλείους νοῦς	ποιεῖν,	εἰ ὁ μὲν νοεῖ, ὁ
[2, 9, 12]	οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο	ποιεῖν	ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς
[2, 9, 4]	ἐν τῇ φύσει ἦν τὸ	ποιεῖν	καὶ ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα
[2, 9, 18]	μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα	ποιεῖν	πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς δὲ ἡμετέρους
[2, 9, 11]	ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι ἔδει	ἐμποιεῖν	ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν
[2, 9, 18]	ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ οὕτως	οἰκεῖν	δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω
[2, 9, 10]	οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες	δοκεῖν	εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ
[2, 9, 15]	ἐχρῆν τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν	διώκειν,	διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα
[2, 9, 18]	καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις	διώκειν	καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν
[2, 9, 18]	καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα	διώκειν	καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς δυναμένοις
[2, 9, 6]	ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν	διώκειν	καὶ τῷ μετὰ τὸ πρῶτον
[2, 9, 15]	ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν λοιπόν, τοῦτο	διώκειν	παρακελεύεται· ὁ δὲ λόγος οὗτος
[2, 9, 16]	ἂν γένοιτο· ὁ γὰρ τὸ	φιλεῖν	πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ
[2, 9, 16]	ἀφρόνως, ὡς τὸ πᾶν; Ἢ	παραβάλλειν	καὶ γελοῖον καὶ πολλὴν τὴν
[2, 9, 14]	τὰ δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ	παραβάλλειν.	Τὸ δὲ παρὰ τῶν ἄλλων
[2, 9, 9]	ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν πλείστοις	ἀριθμεῖν	οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς
[2, 9, 9]	ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν	ἀριθμεῖν	οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι
[2, 9, 17]	εἶναι, ἔχειν, εἴ τι δύναται	λαμβάνειν	ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ
[2, 9, 7]	ἡμετέρας καὶ τὴν τοῦ παντὸς	λαμβάνειν	ὅμοιον, ὡς εἴ τις τὸ
[2, 9, 7]	ψέγοι. Δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς	λαμβάνειν	τὰς τῆς ὅλης ὅπως διοικεῖ,
[2, 9, 3]	εἶναι μέν, μηδὲν δὲ αὐτῶν	μεταλαμβάνειν;	Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ αὑτοῦ
[2, 9, 1]	ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο	ὑπολαμβάνειν,	ἀλλὰ πάντως γε ὁ αὐτὸς
[2, 9, 15]	~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ μὴ	λανθάνειν	ἡμᾶς, τί ποτε ποιοῦσιν οὗτοι
[2, 9, 7]	ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα	μένειν,	ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς
[2, 9, 18]	κάλλος τῶν λίθων. Δεῖ δὲ	μένειν	μὲν ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας
[2, 9, 13]	τε ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους	συμβαίνειν	καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ τόποις
[2, 9, 18]	διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται	δυσχεραίνειν	ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν
[2, 9, 9]	δὲ ἤδη καὶ τοὺς νοητοὺς	ὑμνεῖν	θεούς, ἐφ´ ἅπασι δὲ ἤδη
[2, 9, 18]	διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ	φθονεῖν	ὡς οὐ διώκουσι, μηδὲ τὸ
[2, 9, 14]	ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ	φρονεῖν	καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ
[2, 9, 18]	καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου	καταφρονεῖν	καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα
[2, 9, 15]	κόσμου καὶ τῶν ἐν αὐτῷ	καταφρονεῖν	πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων
[2, 9, 17]	ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι	καταφρονεῖν	τοῦ τῇδε κάλλους, καλῶς ἂν
[2, 9, 15]	δὴ ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ	σωφρονεῖν	καὶ τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι
[2, 9, 15]	τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό τε	σωφρονεῖν	τοῦτο ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα
[2, 9, 6]	λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι	διαφωνεῖν	φθόνος οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν
[2, 9, 6]	νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι	δόξειν	οἴονται αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν
[2, 9, 1]	εἰ ἄλλο τὸ ἐν τούτοις	νοεῖν,	ἄλλο δὲ τὸ νοεῖν ὅτι
[2, 9, 1]	τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ	νοεῖν	ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ;
[2, 9, 1]	οὗτος, ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ	νοεῖν,	εἰ μὴ παρὰ τοῦ νοῦ
[2, 9, 1]	νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ	νοεῖν	ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν·
[2, 9, 1]	ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ πρώτως	νοεῖν	ἔχοι ἂν καὶ τὸ νοεῖν
[2, 9, 1]	τούτοις νοεῖν, ἄλλο δὲ τὸ	νοεῖν	ὅτι νοεῖ, ἀλλ´ οὖν μία
[2, 9, 1]	χωριζούσῃ τὸ νοεῖν ἀπὸ τοῦ	νοεῖν	ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ δὴ
[2, 9, 1]	ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ	νοεῖν	ὅτι νοεῖ, τὴν λέγουσαν ὅτι
[2, 9, 1]	νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ τὸ	νοεῖν	ὅτι νοεῖ ὡς ἓν ὄν·
[2, 9, 17]	κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο	νοεῖν	περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν
[2, 9, 1]	ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα· οὐδ´	ἐπινοεῖν	τὸν μέν τινα νοῦν ἐν
[2, 9, 16]	σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν	προνοεῖν	αὖ μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ
[2, 9, 13]	εἰς δὲ τὰς ψυχὰς αὐτῶν	βλέπειν,	αἷς καὶ αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι
[2, 9, 15]	γὰρ κωλύει, εἴποι τις ἄν,	βλέπειν	καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ
[2, 9, 9]	οὐ σχολὴ αὐτῷ πρὸς αὐτὸν	βλέπειν,	οὐδὲ θέμις αὐτῷ πρὸς τὸ
[2, 9, 18]	αὐτοὶ οὐκ οἴονται τὰ ἔξω	βλέπειν	τὴν τῶν ἄστρων φύσιν, ὅτι
[2, 9, 9]	ἀλλὰ πρὸς τὸ πᾶν δεῖ	βλέπειν·	τιμῶν δὲ ἑκάστους κατ´ ἀξίαν,
[2, 9, 18]	μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι	προσεννέπειν,	ἥλιον δὲ καὶ τοὺς ἐν
[2, 9, 12]	τὴν γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν	εἰπεῖν	αἰτίας δι´ ἃς οὕτως, οὐκ
[2, 9, 15]	καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ τὸ	εἰπεῖν	βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου τι
[2, 9, 15]	λόγον, καὶ μήτε τί ἐστιν	εἰπεῖν	μήτε πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται
[2, 9, 17]	ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος	εἰπεῖν,	οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ
[2, 9, 14]	ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν τεχνικώτερος	εἰπεῖν	ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ
[2, 9, 12]	τοῦ κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ	ἐλλάμπειν	ἔδει, εἰ μὴ πάντως ἔδει;
[2, 9, 1]	πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ	σκοπεῖν,	εἰ καὶ αἱ ἐπίνοιαι χώραν
[2, 9, 7]	δυνάμενα τὴν τοῦ ὅλου τάξιν	φέρειν,	οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν
[2, 9, 18]	οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ	φέρειν	τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ
[2, 9, 13]	μέμφεσθαι προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν	διαφέρειν	ταῦτα ἐκείνων, τό τε κακὸν
[2, 9, 15]	πάθεσι, μηδὲν δὲ αὐτῶν πειρώμενον	ἐξαιρεῖν;	Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς τέλος
[2, 9, 14]	νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα	ἐξαιρεῖν	λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι
[2, 9, 6]	οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας	διασύρειν	καὶ ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν
[2, 9, 10]	ἄν τις γράφων ἠμύνατο τοὺς	διασύρειν	τὰ τῶν παλαιῶν καὶ θείων
[2, 9, 18]	λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον ἂν	θεωρεῖν	αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς
[2, 9, 18]	Οὐ δή, εἰ μόνοι λέγοιεν	θεωρεῖν	δύνασθαι, πλέον ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς
[2, 9, 14]	ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ	θεωρεῖν	ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς τὸ μὲν
[2, 9, 9]	νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ	πεσεῖν.	Πείθονται δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς
[2, 9, 17]	ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ	μισεῖν	αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος
[2, 9, 14]	δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ	νοσεῖν;	Τὸ γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν
[2, 9, 18]	ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ	φιλοσωματεῖν	καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ
[2, 9, 16]	τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ τὸ	ζητεῖν	περὶ τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ
[2, 9, 18]	ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν	συνάπτειν,	ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ μὴ
[2, 9, 14]	καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ	μαγεύειν	γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ βούλονται
[2, 9, 6]	ἐν πάθεσιν ἢ ἐν φύσει	ἰχνεύειν	μηδὲν τοὺς θείους ἄνδρας διασύροντας,
[2, 9, 14]	καὶ πείσεις λέγουσι καὶ λόγῳ	ὑπακούειν	καὶ ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν
[2, 9, 18]	τοῦτο τὸ μὴ κρούειν, μηδὲ	ὑπακούειν	τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ
[2, 9, 18]	Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ μὴ	κρούειν,	μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν
[2, 9, 9]	τὸ ἔχειν, ὃ λέγει τις	ἔχειν,	ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες
[2, 9, 5]	ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν	ἔχειν	ἀμείνονα ἡμῶν τῶν ἄρτι γενομένων
[2, 9, 8]	τε ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν	ἔχειν.	Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν εἶναι
[2, 9, 1]	Τῆς τε γὰρ λεχθείσης οὕτως	ἔχειν	ἀρχῆς τῆς πάντων οὐδεὶς ἂν
[2, 9, 17]	φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι,	ἔχειν,	εἴ τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα,
[2, 9, 12]	καὶ τὴν γῆν οὕτως, ὡς	ἔχειν	εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς οὕτως,
[2, 9, 7]	εἴασεν ἐκεῖνο τὴν αὐτοῦ ζωὴν	ἔχειν.	Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν
[2, 9, 8]	ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν	ἔχειν	καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´
[2, 9, 9]	τὴν τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ	ἔχειν,	καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς ὁ
[2, 9, 10]	καὶ οἰόμενοι τὰ αὐτῶν οὕτως	ἔχειν	λέγειν ἃ δὴ λέγουσιν· ἀλλ´
[2, 9, 2]	ἔχειν ὅσον δύναται παρ´ αὐτῆς	ἔχειν,	μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ
[2, 9, 9]	ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι	ἔχειν,	ὃ αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι.
[2, 9, 9]	οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ	ἔχειν,	ὃ λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ
[2, 9, 8]	παρελήλυθεν, ὡς μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον	ἔχειν	ὁποῖα τὰ σμικρότερα τῶν ἐν
[2, 9, 2]	τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ τε	ἔχειν	ὅσον δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν,
[2, 9, 9]	νομίζει τοὺς πολλὰ κεκτημένους πλέον	ἔχειν,	οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν,
[2, 9, 9]	λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται	ἔχειν	οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν,
[2, 9, 2]	ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς ταῦτα	ἔχειν,	τὸ δ´ ἐν μέσῳ τούτων·
[2, 9, 7]	φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ	κατέχειν	οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς τὸ
[2, 9, 18]	πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς δὲ ἡμετέρους	κατέχειν	τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο
[2, 9, 17]	ἐποίησεν, ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι,	μετέχειν	κάλλους· ὃ καὶ αὐτὸ τὰς
[2, 9, 6]	τόδε ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη	σχεῖν»	Οἱ δὲ οὐ συνέντες τὸν
[2, 9, 18]	οὐ διώκουσι, μηδὲ τὸ αὐτὸ	πάσχειν	τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ
[2, 9, 15]	Δυοῖν γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ	τυχεῖν	τοῦ τέλους, μιᾶς μὲν τῆς
[2, 9, 13]	διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον	πάλιν	ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´ ὅτι μὴ
[2, 9, 13]	μὴ τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως	πάλιν	ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων,
[2, 9, 10]	καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι	πάλιν	αὖ μὴ κατελθεῖν, οἷον μὴ
[2, 9, 4]	ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν	πάλιν	πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει
[2, 9, 18]	ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν	δύναμιν	εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης.
[2, 9, 17]	ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος εἰς	δύναμιν	ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ μέγα
[2, 9, 9]	ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι	δύναμιν	θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων ὅς
[2, 9, 5]	καὶ ὀργὰς τὴν παρ´ αὐτοῖς	δύναμιν	μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ
[2, 9, 14]	οὕτω γὰρ περὶ αὐτῶν λέγειν	ἡμῖν	ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα
[2, 9, 1]	κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ	ἡμῖν	αὐτοῖς ὡς οἷόν τε. Καὶ
[2, 9, 18]	αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ καὶ	ἡμῖν	εἴη ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ τοίνυν ἐφάνη	ἡμῖν	ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις
[2, 9, 8]	ἄλλους τοὺς νοητοὺς θεούς, ἀλλ´	ἡμῖν	σοφία βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ;
[2, 9, 10]	τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον ἢ	ἡμῖν	φίλοι γενέσθαι οὐκ οἶδ´ ὅπως
[2, 9, 14]	δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´ ἄλλα	ὑμῖν	καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν
[2, 9, 16]	τῶν μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε	ὑμῖν	πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε
[2, 9, 9]	κόσμος δεῖται καὶ οἶδε τὴν	τάξιν	αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν αὐτῷ
[2, 9, 13]	παντὶ ὄντα, ἀλλὰ κόσμον καὶ	τάξιν	παρέχοντα. Ἃ δὲ λέγεται γίνεσθαι
[2, 9, 7]	δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν	τάξιν	τὴν ἑαυτῶν δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ·
[2, 9, 7]	πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν	τάξιν	τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´
[2, 9, 13]	Τοῦτο δέ, ὅτι οὐκ ἴσασι	τάξιν	τῶν ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων
[2, 9, 7]	οὐ δυνάμενα τὴν τοῦ ὅλου	τάξιν	φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ μεγάλου
[2, 9, 15]	τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων.	Δυοῖν	γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν
[2, 9, 14]	ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου	χάριν,	δῆλον· τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ
[2, 9, 10]	οἷον τὰ ἀνθρώπων· ἧς δὲ	χάριν	καὶ αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι
[2, 9, 14]	τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις	λελήθασιν	αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι.
[2, 9, 8]	ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ οὐ	συνιᾶσιν	ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ ἐν
[2, 9, 12]	αὐτὸς οὔτε ἡ μήτηρ, ἣν	διδόασιν	αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν
[2, 9, 16]	ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς.	Πᾶσιν	οὖν παρέσται καὶ ἔσται ἐν
[2, 9, 14]	φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις	ἅπασιν	ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ
[2, 9, 16]	ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος καὶ	παντάπασιν	οὔτε αἴσθησιν οὔτε νοῦν ἔχοντος
[2, 9, 16]	ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα	ἴσασιν,	ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ
[2, 9, 17]	δούσας κατὰ τὸ νοητὸν εἰς	διάστασιν	προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει τοῦ
[2, 9, 6]	ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς	σύστασιν	τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς γὰρ
[2, 9, 12]	νεύσασα ἤδη ὂν τὸ σκότος,	φασίν,	εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν
[2, 9, 18]	αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς	φασιν	εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ
[2, 9, 11]	πότερον οὐσία τοῦτο ἤ, ὥς	φασιν,	ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ οὐσία,
[2, 9, 18]	μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν	ἡδέσιν	ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι
[2, 9, 6]	τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν	πάθεσιν	ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν
[2, 9, 11]	ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων	γένεσιν;	Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς ὁ
[2, 9, 4]	ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς	γένεσιν	πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ
[2, 9, 1]	νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς	νοήσεσιν	αὑτὸν νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν
[2, 9, 1]	ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς	διανοήσεσιν,	εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι εἶεν,
[2, 9, 16]	τυφλοῦ τινος καὶ παντάπασιν οὔτε	αἴσθησιν	οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω
[2, 9, 8]	Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς τὴν	διοίκησιν	ὀρθῶς ἄν τις μέμψαιτο πρῶτον
[2, 9, 12]	καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν μόλις	ἀναπόλησιν	λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον, τὸ
[2, 9, 6]	τὸ ἀληθὲς βλέποντας, οὐ τὴν	εὐδοκίμησιν	θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας
[2, 9, 16]	κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς	ἀνάμνησιν	ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ
[2, 9, 12]	κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς	ἀνάμνησιν	μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε
[2, 9, 5]	ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ	φρόνησιν	ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν ἄρτι
[2, 9, 13]	τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς	φρόνησιν	καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ
[2, 9, 8]	ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα πρὸς	κτῆσιν	ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ γὰρ δὴ
[2, 9, 10]	ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς	ἐπισκότησιν,	τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν
[2, 9, 9]	ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως αἰτίας,	φησίν,	ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες
[2, 9, 9]	οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ	παισὶν	ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη
[2, 9, 9]	κόσμον δὲ βλέπει ἐν ᾧ	εἰσιν;	Εἰ δὲ μὴ ἔξω, ἵνα
[2, 9, 16]	ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι	εἰσὶν	ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε
[2, 9, 16]	Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι	εἰσὶν	ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ καὶ
[2, 9, 9]	φίλα. Εἰ δὲ μὴ τοῦτό	εἰσιν,	ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο
[2, 9, 18]	μὲν ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας	κατασκευασθεῖσιν	ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν
[2, 9, 9]	εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ	εἰδόσιν	ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων χιλίων
[2, 9, 2]	γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι	πλείοσιν	ὁτὲ μὲν τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι
[2, 9, 17]	εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα, τοῖς	βελτίοσιν	ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν
[2, 9, 5]	προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ	βούλευσιν	καὶ ἄλλα μυρία, τί ἄν
[2, 9, 4]	τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον μὴ	νεῦσιν.	Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι
[2, 9, 11]	λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς	νεῦσιν	τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς ἡ
[2, 9, 4]	πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς δὲ οὐ	νεῦσίν	φαμεν τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον
[2, 9, 15]	ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν	δείκνυσιν·	ἄνευ δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς
[2, 9, 11]	τὰ δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς	οὖσιν;	Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν
[2, 9, 16]	τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν	οὖσιν	οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας
[2, 9, 10]	οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ δὴ	λέγουσιν·	ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς τοὺς γνωρίμους,
[2, 9, 12]	τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς	λέγουσιν,	ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι
[2, 9, 11]	γενομένη ὑπὸ τῶν μειζόνων, ὡς	λέγουσιν	αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν
[2, 9, 10]	πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ	λέγουσιν	εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´
[2, 9, 12]	ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ ἄκοντες	ὁμολογοῦσιν.	Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς
[2, 9, 18]	καὶ τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ	ἀπαξιοῦσιν	ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου
[2, 9, 14]	ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω, τί	ποιοῦσιν	ἢ γοητείας καὶ θέλξεις καὶ
[2, 9, 6]	Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς	ποιοῦσιν.	Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς
[2, 9, 14]	~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως	ποιοῦσιν	οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν
[2, 9, 15]	μὴ λανθάνειν ἡμᾶς, τί ποτε	ποιοῦσιν	οὗτοι οἱ λόγοι εἰς τὰς
[2, 9, 10]	ποιήσαντες τὸν κόσμον παρ´ αὐτοῦ	ἕλκουσιν	ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα
[2, 9, 14]	Τὰ δ´ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω	ἀναγινώσκουσιν	ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ,
[2, 9, 18]	ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ	διώκουσιν	ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς οὐ
[2, 9, 10]	γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν	θέλουσιν	εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς
[2, 9, 6]	Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ, ὅσα	καινοτομοῦσιν,	ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα
[2, 9, 18]	δὲ μή, ἀεὶ τὸν οὐρανὸν	κοσμοῦσιν·	ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ ἔξω
[2, 9, 8]	Διὰ τί γὰρ οὐκ ἀρετὴν	ἕξουσιν	ἢ τί κώλυμα πρὸς κτῆσιν
[2, 9, 16]	Εἴπερ οὐχ ὁμοίως τὰ αὐτὰ	βλέπουσιν	οὐδ´ ἐν ταῖς γραφαῖς οἱ
[2, 9, 18]	οὐ κακόν τι. ~Ἀλλ´ ἴσως	φήσουσιν	ἐκείνους μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ
[2, 9, 1]	ἢ ψυχὴν καὶ νοῦν ταὐτὸν	φήσουσιν,	ἢ νοῦν καὶ τὸ πρῶτον·
[2, 9, 18]	κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν	προσπίπτουσιν	ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ
[2, 9, 5]	αὐτοὺς μὲν σῶμα ἔχοντας, οἷον	ἔχουσιν	ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας
[2, 9, 13]	τεύχουσιν αὐτοῖς· τί γὰρ φοβερὸν	ἔχουσιν	αὗται, ὡς φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους
[2, 9, 17]	ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω κάλλος	ἔχουσιν.	Εἰ δέ τις φήσει ἑωρακέναι
[2, 9, 14]	οὐχ αἱ νόσοι τὰς αἰτίας	ἔχουσιν	ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ
[2, 9, 13]	σφαίραις, αἳ δὴ πάντα μείλιχα	τεύχουσιν	αὐτοῖς· τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν
[2, 9, 12]	ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ	φύσιν,	ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ παρὰ
[2, 9, 12]	γὰρ κατὰ φύσιν ἢ παρὰ	φύσιν	ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ
[2, 9, 13]	συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα τοῖς κατὰ	φύσιν	γιγνομένοις, ἃ οὐκ ἂν οὐ
[2, 9, 17]	αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος	φύσιν,	διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου
[2, 9, 17]	ψυχῇ καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν	φύσιν	εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας
[2, 9, 9]	ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ	φύσιν	ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις
[2, 9, 8]	ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ	φύσιν	ἔχει· οὐ γὰρ ἦν ἔτι
[2, 9, 12]	πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ	φύσιν	ἢ παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´
[2, 9, 12]	ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ παρὰ	φύσιν,	καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται
[2, 9, 1]	τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν τὴν	φύσιν	καὶ μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας
[2, 9, 12]	τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ	φύσιν,	καὶ τὰ κακὰ πρὸ τοῦ
[2, 9, 13]	μικρότερον· οἷον εἴ τις τὴν	φύσιν	κακὸν λέγοι, ὅτι μὴ αἴσθησίς
[2, 9, 6]	ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν	φύσιν	κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ τῶν
[2, 9, 7]	δέ πού τι αὐτῶν κατὰ	φύσιν	κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι κατὰ
[2, 9, 1]	νοῦν αὕτη γὰρ τάξις κατὰ	φύσιν	μήτε πλείω τούτων τίθεσθαι ἐν
[2, 9, 18]	ἔξω βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων	φύσιν,	ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν
[2, 9, 17]	ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ τὴν σώματος	φύσιν	οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον
[2, 9, 1]	τινὰ μεταξὺ νοῦ καὶ ψυχῆς	φύσιν.	Οὐ μὴν οὐδὲ διὰ τοῦτο
[2, 9, 17]	αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν	φύσιν	οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ
[2, 9, 7]	κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι κατὰ	φύσιν,	ταῦτα πάσχει, αὐτὰ δὲ καλῶς
[2, 9, 6]	αὐτῷ τῷ πλήθει τὴν νοητὴν	φύσιν	τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς
[2, 9, 6]	ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν πρώτην	φύσιν.	Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς
[2, 9, 11]	ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων	φύσιν;	Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν
[2, 9, 3]	μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν ὄντων	ὦσιν	ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε εἶναι
[2, 9, 3]	καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς	δίδωσιν	εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´
[2, 9, 7]	αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ αὐτοῦ	δίδωσιν	οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον εἰ
[2, 9, 9]	ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ	τιμῶσιν	ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ
[2, 9, 12]	δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν	λόξωσιν	τῶν ζῳδίων καὶ τῶν ὑπ´
[2, 9, 9]	τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ	χρῶσιν	ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ
[2, 9, 14]	τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς	γράφωσιν	ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ
[2, 9, 9]	οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ	συνεπηχῶσιν	ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν πλείστοις
[2, 9, 9]	μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός	ἐστιν,	αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει.
[2, 9, 11]	ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς	ἐστιν,	εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει
[2, 9, 15]	τούτων λόγον, καὶ μήτε τί	ἐστιν	εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε ὅσα
[2, 9, 6]	πω τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων	ἐστὶν	εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως·
[2, 9, 8]	αὐτοῖς; Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά	ἐστιν	ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ
[2, 9, 8]	εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον μή	ἐστιν	ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν
[2, 9, 3]	οἷόν τε. Καίτοι τὸ πῦρ	ἐστιν	ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ δυνάμεις
[2, 9, 16]	Πῶς δὲ οὐ καὶ αὐτός	ἐστιν	ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται, ὅτι
[2, 9, 9]	τὸ δ´ ὑπὲρ νοῦν ἤδη	ἐστὶν	ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται δὲ
[2, 9, 14]	γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές	ἐστιν	ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ ἅμα
[2, 9, 8]	αὐτό· ἐκείνου γὰρ μόνου οὐδέν	ἐστιν	ἔτι πρὸς τὸ κάτω, ὃ
[2, 9, 6]	αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή	ἐστιν	ἡ δημιουργοῦσα καὶ κατὰ Πλάτωνα
[2, 9, 8]	ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός	ἐστιν	ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου.
[2, 9, 15]	ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος ὄνομά	ἐστιν.	~Οὐδ´ αὖ τὸ καταφρονῆσαι κόσμου
[2, 9, 7]	οὔτε ἤρξατο οὔτε παύσεται, ἀλλ´	ἔστιν	ἀεὶ καὶ ὅδε ὁ κόσμος,
[2, 9, 17]	βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ οὐδὲ	ἔστιν	ὄντως τι καλὸν ὂν τὰ
[2, 9, 8]	ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ	ἔστιν,	οὗτός ἐστιν ὁ τὸ μίμημα
[2, 9, 18]	ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου.	Ἔξεστιν	οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ
[2, 9, 15]	ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ ἀρετῆς μὴ	μέτεστιν,	οὐκ ἂν εἶεν τὸ παράπαν
[2, 9, 5]	αὐτῶν; Ὅταν δὲ προστιθῶσι καὶ	ἀντίληψιν	αὐτῇ καὶ βούλευσιν καὶ ἄλλα
[2, 9, 14]	τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον	ὄν.	Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα
[2, 9, 6]	νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι, τὸ	ὂν	καὶ τὸν νοῦν καὶ τὸν
[2, 9, 17]	οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι καλὸν	ὂν	τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον·
[2, 9, 12]	γὰρ ψυχὴ ἡ νεύσασα ἤδη	ὂν	τὸ σκότος, φασίν, εἶδε καὶ
[2, 9, 10]	εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´	ὃν	ἄν τις γράφων ἠμύνατο τοὺς
[2, 9, 8]	δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς	ὃν	ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι,
[2, 9, 5]	μετὰ τὸν κόσμον τὸν νοητὸν	ὃν	ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ τί
[2, 9, 5]	ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου,	ὃν	μισοῦσι; Πόθεν δὲ τὸ παράδειγμα
[2, 9, 10]	ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν	ἄν	τις γράφων ἠμύνατο τοὺς διασύρειν
[2, 9, 18]	τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ	ὃν	τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ
[2, 9, 6]	δὲ οὐ συνέντες τὸν μὲν	ἔλαβον	ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ
[2, 9, 14]	ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ,	ἔλεγον	ἂν ὀρθῶς, καθάπερ οἱ φιλόσοφοι
[2, 9, 6]	ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι μάλιστα	ὀλίγον	εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ
[2, 9, 10]	ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον	λόγον	δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ
[2, 9, 5]	δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ	λόγον	εἶναι κόσμου. Καίτοι τί δεῖ
[2, 9, 1]	καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ	λόγον	ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει
[2, 9, 4]	ἀιδίου, μένει κατὰ τὸν αὐτῶν	λόγον	ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ
[2, 9, 1]	παρὰ ἄλλου τοῦ μεταξὺ τὸν	λόγον·	καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´ οὐ
[2, 9, 15]	δὲ παντάπασι τὸν περὶ τούτων	λόγον,	καὶ μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν
[2, 9, 10]	ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν	λόγον,	ὃ δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν
[2, 9, 1]	εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ	λόγον	ὅταν τις ἀπὸ τοῦ νοῦ
[2, 9, 15]	αὐτοῖς καὶ τόδε τὸ μηδένα	λόγον	περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ
[2, 9, 16]	ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον καὶ	ἀνάλογον	καὶ τεταγμένον ἰδὼν δι´ ὀμμάτων
[2, 9, 1]	ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου τί	ἔργον;	Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι νοῦς
[2, 9, 1]	καὶ περὶ αὐτὸν ψυχῆς ἤδη	ἔργον	καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ εἰς
[2, 9, 6]	καὶ τὸν νοῦν καὶ τὸν	δημιουργὸν	ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ
[2, 9, 6]	Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν	δημιουργὸν	ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς ὁ
[2, 9, 10]	ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς	δημιουργὸν	γεννῶσι καὶ ἀποστάντα τῆς μητρὸς
[2, 9, 6]	καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν	δημιουργὸν	τῇ ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ
[2, 9, 12]	μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε	εἶδον,	τὸ δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ
[2, 9, 17]	ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ	τἄνδον	αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω
[2, 9, 17]	ἐμπόδιον ἦν εἶναι καλῷ καὶ	τἄνδον;	Καὶ μὴν οἷς μὴ τὸ
[2, 9, 17]	καλοὺς ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς δὲ	τἄνδον,	οἶμαι μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι,
[2, 9, 17]	ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι	τἄνδον·	οὗ γὰρ τὸ ἔξω πᾶν
[2, 9, 17]	ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ δὲ	τἄνδον	φαῦλα, τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε
[2, 9, 14]	δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ μένοντος	ἔνδον;	Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι μένοντος,
[2, 9, 17]	καὶ εἰ μὲν καὶ τὰ	ἔνδον	καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν·
[2, 9, 17]	πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι τοῦ	ἔνδον.	Οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον
[2, 9, 14]	εἰ μὲν ἔτι μένοντος, πῶς	ἔνδον	ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ
[2, 9, 6]	καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες,	δέον	ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι μάλιστα
[2, 9, 15]	καὶ ἐκ θεοῦ καὶ εἰς	θεὸν	ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς δὲ
[2, 9, 15]	ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως	θεὸν	δείκνυσιν· ἄνευ δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς
[2, 9, 8]	καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι τὸν	θεὸν	καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς νοητοὺς
[2, 9, 15]	δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς	θεόν»	προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ
[2, 9, 17]	μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ	θεὸν	τοίνυν. Καὶ γὰρ διὰ τὰ
[2, 9, 6]	λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον,	θεὸν	τὸν πρῶτον, τὸ τὴν ψυχὴν
[2, 9, 14]	οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ	θαρραλέον	μετὰ λόγου καὶ μετ´ ἀσφαλείας
[2, 9, 18]	εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι,	πλέον	ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´
[2, 9, 10]	γνωρίμους, οὐ πρὸς αὐτοὺς λέγοντες	πλέον	γὰρ οὐδὲν ἂν γίγνοιτο πρὸς
[2, 9, 9]	τι νομίζει τοὺς πολλὰ κεκτημένους	πλέον	ἔχειν, οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας τῶν
[2, 9, 14]	διὰ πάντων· οὐδὲν γὰρ ἂν	πλέον·	οὕτω γὰρ περὶ αὐτῶν λέγειν
[2, 9, 10]	εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν	ἐατέον	ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα
[2, 9, 10]	ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα	ἐατέον	τὸν λόγον, ὃ δὴ καὶ
[2, 9, 2]	ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ δέχονται,	θετέον,	ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν αὐτὸν
[2, 9, 13]	τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ	λοιδορητέον	τοῖς χείροσι τῶν πρώτων, ἀλλὰ
[2, 9, 15]	ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν ἄλλοις	θεωρητέον,	ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν
[2, 9, 13]	χείροσι τῶν πρώτων, ἀλλὰ πράως	συγχωρητέον	τῇ πάντων φύσει αὐτὸν θέοντα
[2, 9, 13]	καὶ διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ οὐκ	ἀπαιτητέον	πάλιν ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´ ὅτι
[2, 9, 8]	μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς δημιουργίας γεγονέναι.	Διδακτέον	οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο,
[2, 9, 11]	δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ ὄνομα	ἐπισημαντέον	ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ
[2, 9, 4]	κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον	δοτέον	τῷ πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ
[2, 9, 4]	αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ ἀξίωμα	μεῖζόν	ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι
[2, 9, 3]	ἄλλῳ, ἢ τὸ ἀγαθὸν οὐκ	ἀγαθὸν	ἔσται, ἢ ὁ νοῦς οὐ
[2, 9, 16]	αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων καλῶν	ἀγαθόν	ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ πᾶς
[2, 9, 13]	ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον	ἀγαθὸν	καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον·
[2, 9, 1]	ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα	ἀγαθόν	ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν, καὶ
[2, 9, 3]	διδόναι καὶ ἄλλῳ, ἢ τὸ	ἀγαθὸν	οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ
[2, 9, 1]	τὸ ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν	τἀγαθόν,	τὴν αὐτὴν δεῖ νομίζειν τὴν
[2, 9, 16]	Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς	ἦλθον;	Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς ἔτι
[2, 9, 8]	ὑπὸ τῆς τοῦ παντὸς ψυχῆς	ἦλθον,	πῶς βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν
[2, 9, 10]	ἧς δὲ χάριν καὶ αὐταὶ	κατῆλθον,	ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ μὴ
[2, 9, 9]	κατὰ ἀμοιβὰς βίων τοῖς προϋπηργμένοις	ἀκόλουθον·	ἣν ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων
[2, 9, 9]	ἐκ τῆς τῶν πάντων φορᾶς	ἀναγκαῖον	αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς
[2, 9, 3]	ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ	ἀναγκαῖον	εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν
[2, 9, 8]	ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν.	Ἀναγκαῖον	μὲν γὰρ ἦν εἶναι οὐκ
[2, 9, 7]	πρὸς τὸ θεῖον τὸ ὑπεράνω	ἀκέραιον	μένει καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον
[2, 9, 17]	δὲ παντὶ καλῷ ὄντι τί	ἐμπόδιον	ἦν εἶναι καλῷ καὶ τἄνδον;
[2, 9, 9]	ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ	θεῖον,	ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι
[2, 9, 7]	δ´ ὅσον αὐτῆς πρὸς τὸ	θεῖον	τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον μένει καὶ
[2, 9, 17]	Καὶ μὴν οἷς μὴ τὸ	τέλειον	ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις,
[2, 9, 18]	καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν,	ἥλιον	δὲ καὶ τοὺς ἐν τῷ
[2, 9, 13]	τοῦ παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι	τίμιόν	τι παρ´ ἄλλα ζῷα, πολλῷ
[2, 9, 9]	οὐ γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ	καταθύμιον,	ἀλλὰ πρὸς τὸ πᾶν δεῖ
[2, 9, 14]	ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ	δαιμόνιον	ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ, ὅπως
[2, 9, 3]	ἀφωρισμένῳ τὰ θεῖα ἔσται καὶ	οἷον	ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ οἷόν
[2, 9, 7]	αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι·	οἷον	εἰ ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν
[2, 9, 9]	πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι;	Οἷον	εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ
[2, 9, 7]	τὴν τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν,	οἷον	εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει
[2, 9, 13]	καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ μικρότερον·	οἷον	εἴ τις τὴν φύσιν κακὸν
[2, 9, 6]	μετανοίᾳ ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν	οἷον	εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ
[2, 9, 7]	καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ	οἷον	ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα δὲ
[2, 9, 5]	~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν σῶμα ἔχοντας,	οἷον	ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ
[2, 9, 16]	αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει κειμένου	οἷον	θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται
[2, 9, 1]	ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν δὲ	οἷον	κινούμενον. Τίς γὰρ ἂν ἡσυχία
[2, 9, 10]	λέγουσι πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν,	οἷον	μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον
[2, 9, 4]	οἷόν τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ	οἷον	πτερορρυήσασαν τὴν ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι,
[2, 9, 10]	ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα,	οἷον	τὰ ἀνθρώπων· ἧς δὲ χάριν
[2, 9, 2]	μιμούμενον τὸν πατέρα καθ´ ὅσον	οἷόν	τε αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ ἡμῶν
[2, 9, 7]	τοῦ σώματος σύστασις, καὶ εἰ	οἷόν	τε εἴη διὰ τῶν λοιπῶν
[2, 9, 3]	τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς	οἷόν	τε εἶναι μέν, μηδὲν δὲ
[2, 9, 3]	οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ δὲ οὐχ	οἷόν	τε, ἐλλαμφθήσεται. ~Εἰ δὲ οἷον
[2, 9, 8]	ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ γὰρ	οἷόν	τε ἦν ἔσχατον τὸ νοητὸν
[2, 9, 8]	ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται ὧν	οἷόν	τε ἦν καλὴν εἰκόνα φυσικὴν
[2, 9, 13]	διάφορα καὶ τύχαις οὐ γὰρ	οἷόν	τε ἦν ταὐτὰ περὶ ἑκάστους
[2, 9, 1]	δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς ὡς	οἷόν	τε. Καὶ τὸ πρῶτον δὲ
[2, 9, 3]	μέσῳ που κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς	οἷόν	τε. Καίτοι τὸ πῦρ ἐστιν
[2, 9, 11]	εἴ τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν	οἷον	φῶς, ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν
[2, 9, 9]	τινος, ὁ δὲ φαῦλος ὄχλος	οἷον	χειροτέχνης τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς
[2, 9, 1]	δυνάμει, τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι·	γελοῖον	γὰρ ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι
[2, 9, 1]	οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς·	γελοῖον	γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ
[2, 9, 4]	ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι;	Γελοῖον	γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο, καὶ
[2, 9, 14]	τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι.	Γελοῖον	δὲ τὸ ἅμα τὸ αἴτιον
[2, 9, 16]	τὸ πᾶν; Ἢ παραβάλλειν καὶ	γελοῖον	καὶ πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει,
[2, 9, 18]	ψυχὴν πρὸς αὐτῷ. Τοῦτο δὲ	ὅμοιον	ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ
[2, 9, 7]	καὶ τὴν τοῦ παντὸς λαμβάνειν	ὅμοιον,	ὡς εἴ τις τὸ τῶν
[2, 9, 15]	ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς προνοίας	κύριον	καὶ αὐτὴν τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος
[2, 9, 9]	ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ	γυμνάσιον	εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς
[2, 9, 17]	ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ	προσιόν	τι καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα.
[2, 9, 14]	Γελοῖον δὲ τὸ ἅμα τὸ	αἴτιον	γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι
[2, 9, 8]	τινος εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα	αἴτιον	τῆς δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν
[2, 9, 12]	ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ σκότος	αἴτιον	τῆς νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ ἡ
[2, 9, 14]	πρὸς τὸ νοσεῖν; Τὸ γὰρ	αἴτιον	τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι.
[2, 9, 13]	οἷον εἴ τις τὴν φύσιν	κακὸν	λέγοι, ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι,
[2, 9, 13]	διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων, τό τε	κακὸν	μὴ νομίζειν ἄλλο τι ἢ
[2, 9, 17]	τις αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ	κακόν	τι. ~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους
[2, 9, 12]	καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον	ὑλικόν,	καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα
[2, 9, 18]	εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ δύο	οἶκον	καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ
[2, 9, 13]	μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ	αἰσθητικόν,	ὅτι μὴ λόγος. Εἰ δὲ
[2, 9, 15]	τούτων· τούτων γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς	καλόν,	ἀλλὰ ἄλλο τι, ὅ ποτε
[2, 9, 15]	ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα μηδὲν	καλὸν	ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε
[2, 9, 17]	ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες	καλόν·	καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι
[2, 9, 15]	τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς τὸ	καλὸν	καὶ τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς
[2, 9, 17]	οὗ γὰρ τὸ ἔξω πᾶν	καλόν,	κρατήσαντός ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ
[2, 9, 17]	δὲ οὐδὲ ἔστιν ὄντως τι	καλὸν	ὂν τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι
[2, 9, 18]	ὥσπερ ἂν εἰ δύο οἶκον	καλὸν	τὸν αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ μὲν
[2, 9, 8]	ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ	καλὸν	τῶν νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ
[2, 9, 14]	εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν,	δῆλον·	τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον
[2, 9, 1]	ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ	ἄλλον	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἵνα
[2, 9, 6]	τὸν νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν	ἄλλον	καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ τῶν
[2, 9, 5]	κόσμον τὸν νοητὸν ὃν ἔχει	ἄλλον	ποιῆσαι καὶ τί ἔδει; καὶ
[2, 9, 10]	~Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα,	μᾶλλον	δὲ πάντα ἄν τις ἐξετάζων
[2, 9, 12]	Καίτοι προιδεῖν καὶ μέγεθος οὐρανοῦ,	μᾶλλον	δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν
[2, 9, 16]	μέθεξις κἀκείνης τῆς ψυχῆς πολὺ	μᾶλλον·	δηλοῖ δὲ καὶ τὸ εἶναι
[2, 9, 16]	καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ	μᾶλλον	ἢ αἱ ἡμῶν. Πῶς γὰρ
[2, 9, 9]	δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ	μᾶλλον	θεοὺς τούς τε ἐν τῷδε
[2, 9, 6]	κατὰ βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν	μᾶλλον	καὶ μᾶλλον προιούσας. Ὅλως γὰρ
[2, 9, 5]	ἡλίῳ ταύτης ἀπαθεστέραν ἐν τάξει	μᾶλλον	καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι	μᾶλλον	καταφανὲς τὸ ἄτοπον. Καὶ διὰ
[2, 9, 4]	νεῦσίν φαμεν τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ	μᾶλλον	μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε,
[2, 9, 4]	γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ	μᾶλλον	νεύει ἐκεῖ, ἵνα μὴ ἀμυδρῶς
[2, 9, 5]	μᾶλλον καὶ οὐκ ἐν ἀλλοιώσει	μᾶλλον	οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα
[2, 9, 6]	εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ	μᾶλλον	προιούσας. Ὅλως γὰρ τὰ μὲν
[2, 9, 13]	τι παρ´ ἄλλα ζῷα, πολλῷ	μᾶλλον	ταῦτα οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν
[2, 9, 11]	τὸ διὰ φαντασίας καὶ ἔτι	μᾶλλον	τοῦ λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´
[2, 9, 16]	ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ	μᾶλλον	τῶν ὅλων ἢ τῶν μερῶν
[2, 9, 12]	μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ	ὅλον	οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο
[2, 9, 7]	τοῦ ἐν σοὶ πυρὸς τὸ	ὅλον	πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ
[2, 9, 10]	μόνον τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν	εἴδωλον	ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα
[2, 9, 1]	τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ	εἴδωλον	λόγου, ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει,
[2, 9, 11]	οὐ σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς δὲ	εἴδωλον	οὐδὲν ἂν δέοιτο σκότους ἢ
[2, 9, 10]	ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου	εἴδωλον	πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´ ὕλης
[2, 9, 12]	ὧν ποτε εἶδον, τὸ δὲ	εἴδωλον	τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς
[2, 9, 12]	ἢ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ,	εἴδωλον	ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι
[2, 9, 5]	ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον καὶ	εὔσχημον	καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν
[2, 9, 6]	ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς	ἀριθμὸν	διώκειν καὶ τῷ μετὰ τὸ
[2, 9, 14]	παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον	ἕτοιμον	ὄν. Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ
[2, 9, 5]	Ἡ γὰρ τούτων κρᾶσις ἢ	θερμὸν	ἢ ψυχρὸν ἢ μικτὸν ποιεῖ,
[2, 9, 11]	τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ	λογισμὸν	λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι
[2, 9, 6]	πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν, τὸν	χωρισμὸν	τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ
[2, 9, 12]	ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ	κόσμον	ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα
[2, 9, 9]	ἔξω βλέπει καὶ πρὸς τὸν	κόσμον	δὲ βλέπει ἐν ᾧ εἰσιν;
[2, 9, 4]	τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν	κόσμον	δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι ἐν
[2, 9, 5]	ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ τὸν	κόσμον	ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας
[2, 9, 12]	ἥξει ὁ λόγος ἀναφέρων τὸν	κόσμον	ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ
[2, 9, 12]	ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ οὕτω	κόσμον	ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ
[2, 9, 11]	τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ	κόσμον	ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν
[2, 9, 9]	μὴ ἔξω, ἵνα μὴ τὸν	κόσμον	ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´
[2, 9, 6]	ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν	κόσμον,	θεὸν τὸν πρῶτον, τὸ τὴν
[2, 9, 16]	ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ νοητὸν	κόσμον	ἰδεῖν ὄντος, ὃς τοῦτον οὐ
[2, 9, 13]	ἐν τῷ παντὶ ὄντα, ἀλλὰ	κόσμον	καὶ τάξιν παρέχοντα. Ἃ δὲ
[2, 9, 5]	τῷ ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς τοῦ	κόσμον	μετὰ τὸν κόσμον τὸν νοητὸν
[2, 9, 10]	ἀποστάντα τῆς μητρὸς ποιήσαντες τὸν	κόσμον	παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς	κόσμον	πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι
[2, 9, 8]	~Τὸ δὲ διὰ τί ἐποίησε	κόσμον	ταὐτὸν τῷ διὰ τί ἔστι
[2, 9, 7]	τε εἴη διὰ τῶν λοιπῶν	κόσμον	τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι
[2, 9, 5]	φροντὶς τοῦ κόσμον μετὰ τὸν	κόσμον	τὸν νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον
[2, 9, 12]	ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν	κόσμον	τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις
[2, 9, 4]	ἡ ποιοῦσα ἦν, πῶς ἂν	κόσμον	τόνδε ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ
[2, 9, 17]	ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ	κόσμον,	τοσούτῳ διδόντας τῇ τοῦ κόσμου
[2, 9, 18]	τοῖς δὲ μή, ἀεὶ τὸν	οὐρανὸν	κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ
[2, 9, 5]	τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν δὲ	οὐρανὸν	πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα
[2, 9, 8]	πολλὴ καὶ πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν	ἀμήχανον	ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν τις
[2, 9, 17]	πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν	ἀμήχανον	τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ
[2, 9, 13]	αὐτὸν θέοντα πρὸς τὰ πρῶτα	παυσάμενον	τῆς τραγῳδίας τῶν φοβερῶν, ὡς
[2, 9, 16]	τὸ σύμμετρον καὶ ἀνάλογον καὶ	τεταγμένον	ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται;
[2, 9, 5]	ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ	τεταγμένον	καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ
[2, 9, 16]	ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ	μεμιμημένον	φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς
[2, 9, 15]	ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι	μεμνημένον	μὲν ὀνόματος τοῦ θεός» συνεχόμενον
[2, 9, 11]	παρακολουθοῖ ἂν τῷ ποιήσαντι καὶ	συνηρτημένον	ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο
[2, 9, 10]	οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν	λεγόμενον	παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι καὶ
[2, 9, 14]	μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας	μεταδιωκόμενον	πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς
[2, 9, 11]	δέοιτο σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ	γενόμενον,	εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν τῷ
[2, 9, 12]	ὡς λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν ἄρτι	γενόμενον	ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν
[2, 9, 12]	δὲ πρῶτον πῦρ; ~Καὶ ἄρτι	γενόμενον	πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν.
[2, 9, 16]	μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ τὸ	ἐμφαινόμενον	ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος καὶ
[2, 9, 17]	τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ	ἐχόμενον	τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´
[2, 9, 15]	μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ θεός»	συνεχόμενον	δὲ ἅπασι πάθεσι, μηδὲν δὲ
[2, 9, 8]	νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ	μιμούμενον	μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο
[2, 9, 8]	ἔχει· οὐ γὰρ ἦν ἔτι	μιμούμενον.	Τὸ δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος·
[2, 9, 2]	αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ,	μιμούμενον	τὸν πατέρα καθ´ ὅσον οἷόν
[2, 9, 1]	ἡσυχίᾳ τινί, τὸν δὲ οἷον	κινούμενον.	Τίς γὰρ ἂν ἡσυχία νοῦ
[2, 9, 6]	παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν δὲ	διανοούμενον	πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ
[2, 9, 17]	τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ	λοιδορούμενον	δὲ τούτοις· καὶ εἰ μὲν
[2, 9, 15]	ἅπασι πάθεσι, μηδὲν δὲ αὐτῶν	πειρώμενον	ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς
[2, 9, 5]	κόσμου τὸ εἶδος, τί τὸ	καινὸν	τοῦ λόγου; ~Τὰς δὲ ἄλλας
[2, 9, 9]	ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί	δεινὸν	τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει,
[2, 9, 9]	ὁ κόσμος δὲ ὅδε δι´	ἐκεῖνόν	ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς
[2, 9, 9]	εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´	ἐκεῖνον	καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ
[2, 9, 4]	αὐτῷ; Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´	ἐκεῖνον	πρὸ τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς;
[2, 9, 9]	καὶ μὴ αὐτὸν μόνον μετ´	ἐκεῖνον	τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα
[2, 9, 7]	πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ	ἄμεινον	τῇ ψυχῇ· τὸ δὲ ἀπὸ
[2, 9, 15]	περὶ αὐτοὺς καὶ τὸ οὐ	κοινὸν	πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ
[2, 9, 9]	ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα	σεμνὸν	δεῖ εἰς μέτρον μετὰ οὐκ
[2, 9, 14]	φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ	σεμνὸν	ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ νόσων
[2, 9, 14]	τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ	σεμνόν,	οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ
[2, 9, 17]	δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις	φθόνον	ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι, ἔχειν,
[2, 9, 9]	ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν οὐ	μόνον	ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν
[2, 9, 9]	σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ	μόνον	ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ θεῶν πολλὴ
[2, 9, 9]	μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ	μόνον	δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον δύνασθαι
[2, 9, 9]	εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι,	μόνον	δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια
[2, 9, 9]	δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι;	μόνον	δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια
[2, 9, 15]	ἀνθρώπους καὶ τὸ τῆς χρείας	μόνον,	εἰ μή τις τῇ φύσει
[2, 9, 12]	αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ	μόνον	ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου ἐκείνου〉
[2, 9, 9]	τῷ θεῷ καὶ μὴ αὐτὸν	μόνον	μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι
[2, 9, 1]	χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα	μόνον,	μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι
[2, 9, 1]	μή, ὁ μὲν ἔσται νοῶν	μόνον,	ὁ δὲ ὅτι νοεῖ νοῶν
[2, 9, 14]	ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ	μόνον	πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὰ
[2, 9, 10]	οἷον μὴ νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι	μόνον	τῷ σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον
[2, 9, 18]	τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν δὲ	χρόνον	ἀναμένοντος ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν
[2, 9, 16]	ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ	σύμφωνον	ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν
[2, 9, 4]	τῇδε κακῶν· ὥστε ἤδη ἂν	ἐπέλιπον	ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι
[2, 9, 1]	ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ.	Λοιπὸν	δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ παρόντι,
[2, 9, 17]	περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ	λοιπόν,	σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ
[2, 9, 15]	καὶ τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν	λοιπόν,	τοῦτο διώκειν παρακελεύεται· ὁ δὲ
[2, 9, 6]	ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως τὸν	τρόπον	τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ
[2, 9, 18]	ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν	τρόπον	ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη
[2, 9, 5]	τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τὸν χείρω	τόπον	ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ τοῦ
[2, 9, 1]	νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς τὸ	ἄτοπον.	Καὶ διὰ τί οὐκ εἰς
[2, 9, 5]	μικτὸν ποιεῖ, ἢ ξηρὸν ἢ	ὑγρὸν	ἢ μῖγμα ἐκ τούτων. Πῶς
[2, 9, 13]	μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς· τί γὰρ	φοβερὸν	ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι τοὺς
[2, 9, 6]	τὰ ὄντα, τὸν δὲ νοῦν	ἕτερον	παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν δὲ
[2, 9, 11]	ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα	πότερον	οὐσία τοῦτο ἤ, ὥς φασιν,
[2, 9, 13]	ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ	μικρότερον·	οἷον εἴ τις τὴν φύσιν
[2, 9, 17]	αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι	πρότερον	εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες;
[2, 9, 10]	οἳ τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες	πρότερον	ἢ ἡμῖν φίλοι γενέσθαι οὐκ
[2, 9, 16]	θεοί; Ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ	πρότερον·	νῦν δέ, ὅτι καὶ τῶν
[2, 9, 16]	καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ μὴ	πρότερον	{πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ
[2, 9, 9]	ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια καὶ ὁ	πρότερον	ταπεινὸς καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης
[2, 9, 13]	νομίζειν ἄλλο τι ἢ τὸ	ἐνδεέστερον	εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν
[2, 9, 6]	ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´	ὕστερον	τούτοις παρ´ ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας
[2, 9, 15]	ὁ δὲ λόγος οὗτος ἔτι	νεανικώτερον	τὸν τῆς προνοίας κύριον καὶ
[2, 9, 12]	γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει.	Φυσικώτερον	γὰρ πάντως, ἀλλ´ οὐχ ὡς
[2, 9, 18]	ἢ ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι	σκληρόν,	ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ
[2, 9, 5]	ψυχρὸν ἢ μικτὸν ποιεῖ, ἢ	ξηρὸν	ἢ ὑγρὸν ἢ μῖγμα ἐκ
[2, 9, 1]	Καὶ διὰ τί οὐκ εἰς	ἄπειρον	οὕτω; Τὸν δὲ λόγον ὅταν
[2, 9, 2]	τοῦ ὄντος, ὁτὲ δὲ τὸ	χεῖρον	αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον·
[2, 9, 6]	καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ	χεῖρον	ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς
[2, 9, 13]	εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ	χεῖρον	νοῦ καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον.
[2, 9, 9]	ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς	μέτρον	μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον
[2, 9, 16]	καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ	σύμμετρον	καὶ ἀνάλογον καὶ τεταγμένον ἰδὼν
[2, 9, 17]	καλούς· εἰ δ´ ἄρα, τὸ	αἰσχρὸν	αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν
[2, 9, 17]	τι καλὸν ὂν τὰ ἔξω	αἰσχρὸν	εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ τὸ
[2, 9, 5]	τούτων κρᾶσις ἢ θερμὸν ἢ	ψυχρὸν	ἢ μικτὸν ποιεῖ, ἢ ξηρὸν
[2, 9, 2]	χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ	μέσον·	τὸ γὰρ πᾶν αὐτῆς οὐκ
[2, 9, 9]	τις μέμφοιτο καὶ τὸ οὐκ	ἴσον	ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον
[2, 9, 9]	ὁ σπουδαῖος ἐν τούτοις τὸ	ἴσον	οὐ ζητεῖ, οὐδέ τι νομίζει
[2, 9, 7]	τούτων οὐ κύριοι· τὸ δ´	ὅσον	αὐτῆς πρὸς τὸ θεῖον τὸ
[2, 9, 2]	αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ.	Ὅσον	γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ
[2, 9, 7]	ἀκέραιον μένει καὶ οὐκ ἐμποδίζεται,	ὅσον	δὲ αὐτῆς δίδωσι τῷ σώματι
[2, 9, 2]	παντὶ σώματι αὐτῷ τε ἔχειν	ὅσον	δύναται παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει
[2, 9, 3]	καὶ ἀπολαύει τοῦ ζῆν καθ´	ὅσον	δύναται· ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν
[2, 9, 9]	τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον,	ὅσον	ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν
[2, 9, 9]	ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ	ὅσον	ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ
[2, 9, 9]	ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´	ὅσον	ἡ φύσις δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι,
[2, 9, 17]	φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν,	ὅσον	ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους·
[2, 9, 9]	θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς	ὅσον	νοῦς ἄγει· τὸ δ´ ὑπὲρ
[2, 9, 2]	πανταχῇ, μιμούμενον τὸν πατέρα καθ´	ὅσον	οἷόν τε αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ
[2, 9, 6]	τὸ σῶμα ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν	τὸν	ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως
[2, 9, 4]	ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι	τὸν	αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ
[2, 9, 18]	ἂν εἰ δύο οἶκον καλὸν	τὸν	αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ μὲν ψέγοντος
[2, 9, 2]	δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν	τὸν	αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ,
[2, 9, 4]	γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ	τὸν	αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ
[2, 9, 6]	νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα,	τὸν	δὲ διανοούμενον πολλάκις δὲ αὐτοῖς
[2, 9, 1]	τί οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω;	Τὸν	δὲ λόγον ὅταν τις ἀπὸ
[2, 9, 6]	ἐν αὐτῷ πάντα τὰ ὄντα,	τὸν	δὲ νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν
[2, 9, 1]	τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί,	τὸν	δὲ οἷον κινούμενον. Τίς γὰρ
[2, 9, 5]	καὶ τὴν τῶν φαυλοτάτων ἀνθρώπων,	τὸν	δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ
[2, 9, 18]	τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος,	τὸν	δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν
[2, 9, 6]	ὂν καὶ τὸν νοῦν καὶ	τὸν	δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν,
[2, 9, 6]	κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι	τὸν	δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς
[2, 9, 6]	ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες	τὸν	δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ τὰ
[2, 9, 6]	κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ	τὸν	διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες
[2, 9, 9]	ἅπασι δὲ ἤδη τὸν μέγαν	τὸν	ἐκεῖ βασιλέα καὶ ἐν τῷ
[2, 9, 9]	κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα	τὸν	ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν
[2, 9, 8]	ἀεὶ καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι	τὸν	θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς
[2, 9, 9]	οὐκ ἔξω βλέπει καὶ πρὸς	τὸν	κόσμον δὲ βλέπει ἐν ᾧ
[2, 9, 4]	Οὐδὲ τὸ κακῶς γεγονέναι τόνδε	τὸν	κόσμον δοτέον τῷ πολλὰ εἶναι
[2, 9, 5]	μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ μετὰ	τὸν	κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν
[2, 9, 12]	καὶ ἥξει ὁ λόγος ἀναφέρων	τὸν	κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ
[2, 9, 9]	δὲ μὴ ἔξω, ἵνα μὴ	τὸν	κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει.
[2, 9, 10]	καὶ ἀποστάντα τῆς μητρὸς ποιήσαντες	τὸν	κόσμον παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´
[2, 9, 5]	πολλὴ φροντὶς τοῦ κόσμον μετὰ	τὸν	κόσμον τὸν νοητὸν ὃν ἔχει
[2, 9, 12]	εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς	τὸν	κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς,
[2, 9, 10]	εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν,	τὸν	λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι
[2, 9, 1]	ἀλλὰ παρὰ ἄλλου τοῦ μεταξὺ	τὸν	λόγον· καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´
[2, 9, 10]	εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα ἐατέον	τὸν	λόγον, ὃ δὴ καὶ πάντα
[2, 9, 9]	θεούς, ἐφ´ ἅπασι δὲ ἤδη	τὸν	μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα καὶ
[2, 9, 6]	σχεῖν» Οἱ δὲ οὐ συνέντες	τὸν	μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα
[2, 9, 1]	τοῖς μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν	τὸν	μέν τινα νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ
[2, 9, 5]	τοῦ κόσμον μετὰ τὸν κόσμον	τὸν	νοητὸν ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι
[2, 9, 6]	πλῆθος ποιῆσαι, τὸ ὂν καὶ	τὸν	νοῦν καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον
[2, 9, 18]	ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ μή, ἀεὶ	τὸν	οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν
[2, 9, 16]	ἀσπάζεται καὶ τοὺς παῖδας ὧν	τὸν	πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ πᾶσα
[2, 9, 2]	ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον	τὸν	πατέρα καθ´ ὅσον οἷόν τε
[2, 9, 17]	μέρει, οἷα δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι	τὸν	πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν,
[2, 9, 15]	ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι	τὸν	περὶ τούτων λόγον, καὶ μήτε
[2, 9, 11]	ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου	τὸν	ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον
[2, 9, 18]	μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ	τὸν	ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ ἧττον
[2, 9, 18]	τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ	τὸν	ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν
[2, 9, 6]	ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον, θεὸν	τὸν	πρῶτον, τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν
[2, 9, 14]	τὸ νοσεῖν; Τὸ γὰρ αἴτιον	τὸν	πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον
[2, 9, 15]	δὲ λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον	τὸν	τῆς προνοίας κύριον καὶ αὐτὴν
[2, 9, 6]	τίς ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως	τὸν	τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα
[2, 9, 5]	αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς	τὸν	χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι
[2, 9, 6]	τὴν πρὸς τὸ σῶμα ὁμιλίαν,	τὸν	χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ
[2, 9, 5]	οὐδὲ τὴν μὲν αὐτῶν ψυχὴν	ἀθάνατον	καὶ θείαν λέγειν καὶ τὴν
[2, 9, 9]	τυγχάνοντα μακάρια, τὰ δὲ ὡς	δυνατὸν	ἔχει τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς μοῖραν
[2, 9, 13]	πάντας, οὐδ´ ὅτι μὴ τοῦτο	δυνατόν,	μέμφεσθαι προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν
[2, 9, 9]	ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ	δυνατὸν	ψυχῇ ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται
[2, 9, 9]	τοῖς μὲν σπουδαίοις πρὸς τὸ	ἀκρότατον	καὶ τὸ ἄνω, τοῖς δὲ
[2, 9, 1]	τὸ πρῶτον δὲ οὕτως, ὅτι	ἁπλούστατον,	καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ
[2, 9, 8]	τὸ κάτω, ὃ τῶν πάντων	ἀδυνατώτατόν	ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ
[2, 9, 8]	οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν	ἔσχατον	τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ
[2, 9, 14]	νοσεῖν; Τὸ γὰρ αἴτιον τὸν	πυρετὸν	αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ
[2, 9, 1]	καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ	νοητὸν	αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ καὶ
[2, 9, 8]	οἷόν τε ἦν ἔσχατον τὸ	νοητὸν	εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ ἐνέργειαν
[2, 9, 17]	σωμάτων μέγεθος δούσας κατὰ τὸ	νοητὸν	εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ
[2, 9, 1]	ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ καὶ τὸ	νοητόν,	ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν
[2, 9, 6]	παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν,	νοητὸν	κόσμον, θεὸν τὸν πρῶτον, τὸ
[2, 9, 16]	νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ	νοητὸν	κόσμον ἰδεῖν ὄντος, ὃς τοῦτον
[2, 9, 5]	κόσμον μετὰ τὸν κόσμον τὸν	νοητὸν	ὃν ἔχει ἄλλον ποιῆσαι καὶ
[2, 9, 17]	δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς	ἐπίκτητον	εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι·
[2, 9, 18]	Φαύλους μὲν οὖν ὄντας οὐ	θεμιτὸν	εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ
[2, 9, 6]	πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος	τρίτον·	διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν
[2, 9, 5]	τὸ τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ	εὔτακτον	καὶ μάλιστα τὴν ἐνταῦθα περὶ
[2, 9, 5]	ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ	μικτὸν	ποιεῖ, ἢ ξηρὸν ἢ ὑγρὸν
[2, 9, 12]	φύσεων οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´	ἕκαστον,	εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ
[2, 9, 10]	ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´	ἕκαστον	λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς
[2, 9, 3]	δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη	ἕκαστον	τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ,
[2, 9, 4]	γενομένη. Εἰ δὲ τὰς καθ´	ἕκαστον	ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι
[2, 9, 12]	διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ	θαυμαστὸν	αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν
[2, 9, 9]	τῶν ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας, τί	θαυμαστὸν	καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ,
[2, 9, 13]	καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ τόποις	πλεῖστον	ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ
[2, 9, 9]	μὴ μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν	ἄριστον	δύνασθαι γενέσθαι οὕτω γὰρ οὔπω
[2, 9, 9]	θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ ὡς	ἄριστον	μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ
[2, 9, 13]	τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ	ἔλαττον	ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ πρὸς τὸ
[2, 9, 13]	χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος ἄλλου	ἔλαττον.	~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως
[2, 9, 18]	τὸν ποιήσαντα καὶ μένοντος οὐχ	ἧττον	ἐν αὐτῷ, τοῦ δὲ μὴ
[2, 9, 14]	δῆλον· τούτου γὰρ ἕνεκα οὐχ	ἧττον	καὶ τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν.
[2, 9, 8]	Ἐν γὰρ ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν	κρεῖττον.	Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε
[2, 9, 16]	περὶ αὐτοῦ οὐδὲ τῶν μετ´	αὐτόν.	Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν πρόνοιά τις
[2, 9, 9]	ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς	αὐτὸν	ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ
[2, 9, 9]	ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ πρὸς	αὐτὸν	βλέπειν, οὐδὲ θέμις αὐτῷ πρὸς
[2, 9, 4]	ἐποίησε; Πότε δὲ καὶ φθερεῖ	αὐτόν;	εἰ γὰρ μετέγνω, τί ἀναμένει;
[2, 9, 4]	περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν	αὐτὸν	εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ
[2, 9, 13]	πράως συγχωρητέον τῇ πάντων φύσει	αὐτὸν	θέοντα πρὸς τὰ πρῶτα παυσάμενον
[2, 9, 6]	τὸν δὲ νοῦν ἕτερον παρ´	αὐτὸν	θεωροῦντα, τὸν δὲ διανοούμενον πολλάκις
[2, 9, 1]	κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς	αὐτὸν	καὶ περὶ αὐτὸν ψυχῆς ἤδη
[2, 9, 16]	οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας	αὐτὸν	λαμβάνει, οἷα ἀφ´ οἵων; Οὐκ
[2, 9, 17]	αἰσχροὺς δὲ τἄνδον, οἶμαι μὲν	αὐτὸν	μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι
[2, 9, 9]	παρὰ τῷ θεῷ καὶ μὴ	αὐτὸν	μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ
[2, 9, 9]	πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ	αὐτὸν	νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι οὕτω
[2, 9, 18]	εἰ δύο οἶκον καλὸν τὸν	αὐτὸν	οἰκούντων, τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν
[2, 9, 9]	Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον μὲν	αὐτὸν	πειρᾶσθαι γίνεσθαι, μὴ μόνον δὲ
[2, 9, 12]	τῶν ζῳδίων καὶ τῶν ὑπ´	αὐτὸν	τὴν φορὰν καὶ τὴν γῆν
[2, 9, 1]	δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ	αὐτὸν	ψυχῆς ἤδη ἔργον καὶ λόγος
[2, 9, 2]	θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν	αὐτὸν	ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον
[2, 9, 1]	ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν	αὑτὸν	νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ
[2, 9, 1]	ἀνάγκης ἐν τῷ νοεῖν ἔχει	ἑαυτὸν	καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´
[2, 9, 9]	τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα	ἑαυτὸν	καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ
[2, 9, 1]	νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ	ἑαυτόν·	ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα,
[2, 9, 1]	καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´	ἑαυτὸν	οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ.
[2, 9, 9]	δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις	σαυτὸν	ὡς οὐ χείρων, πρῶτον μέν,
[2, 9, 6]	τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς	ταὐτὸν	ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ
[2, 9, 10]	αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω	ταὐτὸν	θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας
[2, 9, 17]	πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ	ταὐτὸν	κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ
[2, 9, 12]	ἡ ψυχῆς φύσις. Τοῦτο δὲ	ταὐτὸν	ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ
[2, 9, 8]	δὲ διὰ τί ἐποίησε κόσμον	ταὐτὸν	τῷ διὰ τί ἔστι ψυχὴ
[2, 9, 1]	ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ νοῦν	ταὐτὸν	φήσουσιν, ἢ νοῦν καὶ τὸ
[2, 9, 8]	ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ καὶ	τοιοῦτόν	ἐστι τόδε τὸ πᾶν, ὡς
[2, 9, 12]	καὶ μέγεθος οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ	τοσοῦτον	εἶναι, καὶ τὴν λόξωσιν τῶν
[2, 9, 9]	μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ	τοσοῦτον	ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ φύσις
[2, 9, 6]	ἡ δημιουργοῦσα καὶ κατὰ Πλάτωνα	τοῦτον	οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες
[2, 9, 16]	νοητὸν κόσμον ἰδεῖν ὄντος, ὃς	τοῦτον	οὐ βλέπει. Τίς γὰρ ἂν
[2, 9, 15]	καὶ τὴν ἐν τοῖς ἤθεσι	σύμφυτον	δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου
[2, 9, 8]	ζῆν παρελήλυθεν, ὡς μὴ ζωὴν	ἀδιάρθρωτον	ἔχειν ὁποῖα τὰ σμικρότερα τῶν
[2, 9, 1]	φήσουσιν, ἢ νοῦν καὶ τὸ	πρῶτον·	ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη
[2, 9, 11]	πῶς ἡ ποίησις; Τουτὶ μὲν	πρῶτον,	ἄλλο δὲ μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´
[2, 9, 1]	ὡς οἷόν τε. Καὶ τὸ	πρῶτον	δὲ οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον, καὶ
[2, 9, 12]	πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο	πρῶτον;	Διὰ τί γὰρ οὐκ ἄλλο;
[2, 9, 9]	ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασι,	πρῶτον	μὲν ἀγνοεῖ, ὡς ὁ σπουδαῖος
[2, 9, 8]	τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ	πρῶτον	μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ
[2, 9, 12]	πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον	πρῶτον	μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ
[2, 9, 8]	διοίκησιν ὀρθῶς ἄν τις μέμψαιτο	πρῶτον	μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως
[2, 9, 9]	σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ χείρων,	πρῶτον	μέν, ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς
[2, 9, 11]	σφόδρα λοιδορήσηται ὁ τοῦτο γράψας.	~Πρῶτον	μὲν οὖν, εἰ μὴ κατῆλθεν,
[2, 9, 1]	νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι,	πρῶτον	μὲν τῶν πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται·
[2, 9, 1]	πρώτη πᾶν γὰρ τὸ οὐ	πρῶτον	οὐχ ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν ἔχον
[2, 9, 12]	γινόμενα ὑπὸ τῶν φύσεων οὐ	πρῶτον	πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις
[2, 9, 11]	ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ τί δὲ	πρῶτον	πῦρ; ~Καὶ ἄρτι γενόμενον πῶς
[2, 9, 12]	ἂν γένοιτο; Πόθεν δὴ καὶ	πρῶτον	πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο
[2, 9, 6]	διώκειν καὶ τῷ μετὰ τὸ	πρῶτον	τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου
[2, 9, 11]	τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα,	πρῶτον	τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα
[2, 9, 6]	ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον, θεὸν τὸν	πρῶτον,	τὸ τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν
[2, 9, 1]	πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν	ἔχον	ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι,
[2, 9, 15]	μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη	ὑπάρχον,	ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν καὶ τὴν
[2, 9, 6]	ἰδέας ἐν τῷ ὃ ἔστι	ζῷον	καθορᾷ, τοσαύτας καὶ ὁ τόδε
[2, 9, 3]	ἀναγκαῖον εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ	νῦν	ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται,
[2, 9, 16]	Ἀλλὰ ταῦτα μὲν καὶ πρότερον·	νῦν	δέ, ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν
[2, 9, 14]	ὀρθῶς, καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι·	νῦν	δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους δαιμόνια
[2, 9, 10]	τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ	νῦν	εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ τῶν
[2, 9, 12]	κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ	νῦν	καὶ τὰ κατὰ μέρος γινόμενα
[2, 9, 1]	μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ	τοίνυν	δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι,
[2, 9, 3]	τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ	τοίνυν	ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται,
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ	τοίνυν	ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ ἀγαθοῦ
[2, 9, 3]	ἕως ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη	τοίνυν	ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ
[2, 9, 17]	οὐδὲ θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ θεὸν	τοίνυν.	Καὶ γὰρ διὰ τὰ πρῶτα
[2, 9, 17]	οὐδὲ καλὰ μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας	τοίνυν·	οὐδὲ θεὸν τοίνυν. Καὶ γὰρ
[2, 9, 2]	νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ	τοίνυν	οὔτε πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας
[2, 9, 17]	ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα	τοίνυν	ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι
[2, 9, 12]	καὶ ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν, ἀλλ´	οὖν	ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ
[2, 9, 8]	αἴτιον τῆς δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον	οὖν	αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς
[2, 9, 10]	ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν	οὖν	ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς
[2, 9, 11]	ὁ τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν	οὖν,	εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε
[2, 9, 1]	τῶν τριῶν τούτων, τίνες ἂν	οὖν	εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς
[2, 9, 8]	τὴν δὲ εἰς ἄλλο. Ἔδει	οὖν	εἶναί τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου
[2, 9, 15]	αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν	οὖν	εἰς τέλος προιοῦσα καὶ ἐν
[2, 9, 3]	ὥσπερ ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ	οὖν	ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ
[2, 9, 5]	τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν	οὖν	ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι πολλὴ
[2, 9, 7]	οὐκ ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε	οὖν	ἐντὸς δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν
[2, 9, 10]	μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν	οὖν	καὶ ἄλλα, μᾶλλον δὲ πάντα
[2, 9, 18]	ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν	οὖν	καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς
[2, 9, 17]	διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ	οὖν	μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´
[2, 9, 1]	ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου. Εἰ	οὖν	μηδὲ παρ´ ἄλλου μηδὲ ἐν
[2, 9, 1]	τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ, ἀλλ´	οὖν	μία προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν
[2, 9, 6]	εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ	οὖν	νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ
[2, 9, 18]	ψυχὴν στόματι μαινομένῳ; Φαύλους μὲν	οὖν	ὄντας οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν
[2, 9, 9]	εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς	οὖν	ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ
[2, 9, 12]	παντὸς τοῦ ζῴου. Διὰ τί	οὖν	οὐ κἀκεῖ ἡ ὕλη περιεγράφετο
[2, 9, 18]	τι σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν	οὖν	οὐ πλήττεται· οὐ γὰρ ἔχει
[2, 9, 5]	Ἵνα φυλάξωνται αἱ ψυχαί. Πῶς	οὖν;	οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο.
[2, 9, 7]	τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν	οὖν	οὔτε ἤρξατο οὔτε παύσεται, ἀλλ´
[2, 9, 16]	διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν	οὖν	παρέσται καὶ ἔσται ἐν τῷ
[2, 9, 12]	φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν	οὖν	τοῦτο; Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι
[2, 9, 15]	ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα	κατορθοῦν	ταῦτα ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας·
[2, 9, 8]	σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα ὄντας	βιοῦν	κατ´ ἐκεῖνα, πῶς οὐ μαρτυρεῖ
[2, 9, 16]	ὁ γὰρ τὸ φιλεῖν πρὸς	ὁτιοῦν	ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς πᾶν
[2, 9, 16]	εἰς τὰ τῇδε ἢ εἰς	ὁτιοῦν,	πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον
[2, 9, 1]	γὰρ τὸ οὐ πρῶτον οὐχ	ἁπλοῦν	καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ,
[2, 9, 1]	καὶ οὐδὲ τῇ ἐπινοίᾳ ἐκεῖ	διπλοῦν.	Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν
[2, 9, 1]	νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ	νοῦν	αὕτη γὰρ τάξις κατὰ φύσιν
[2, 9, 1]	οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν τινα	νοῦν	ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν δὲ
[2, 9, 6]	πάντα τὰ ὄντα, τὸν δὲ	νοῦν	ἕτερον παρ´ αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν
[2, 9, 16]	καὶ παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν οὔτε	νοῦν	ἔχοντος καὶ πόρρω τοῦ νοητὸν
[2, 9, 9]	νοῦς ἄγει· τὸ δ´ ὑπὲρ	νοῦν	ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν.
[2, 9, 1]	καὶ νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ	νοῦν	καὶ τὸ πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι
[2, 9, 6]	ποιῆσαι, τὸ ὂν καὶ τὸν	νοῦν	καὶ τὸν δημιουργὸν ἄλλον καὶ
[2, 9, 1]	ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους, εἶτα	νοῦν	μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ νοοῦν
[2, 9, 1]	αἱ ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν	νοῦν	νοοῦντα μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ
[2, 9, 1]	ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ εἰδήσει	νοῦν	οὐδὲ ὅλως νοήσει. ~Οὐ τοίνυν
[2, 9, 1]	γὰρ ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ	νοῦν	ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ νοῦν καὶ
[2, 9, 2]	οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα	νοῦν	τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ
[2, 9, 5]	συνιστᾶσι· πῶς γὰρ ἂν ζωὴν	ἡντινοῦν	ἔχοι ἡ ἐκ τῶν στοιχείων
[2, 9, 4]	γὰρ ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα	ἡντινοῦν	μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν
[2, 9, 1]	ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν	ἡντινοῦν.	Οὐ γὰρ δὴ τὴν μὲν
[2, 9, 1]	νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ	νοοῦν	πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν
[2, 9, 9]	τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ	ὢν	ὁ μὲν μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει
[2, 9, 12]	ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ	ὧν	ἂν γένοιτο; Πόθεν δὴ καὶ
[2, 9, 12]	ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν	ἂν	γένοιτο; Πόθεν δὴ καὶ πρῶτον
[2, 9, 12]	ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ	ὧν	εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως οὐκ ἦν,
[2, 9, 4]	Πόθεν γὰρ ποιεῖ ἢ ἐξ	ὧν	εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων
[2, 9, 1]	γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ	ὧν·	καὶ οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι
[2, 9, 8]	μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται	ὧν	οἷόν τε ἦν καλὴν εἰκόνα
[2, 9, 15]	τῶν παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ	ὧν	περιέσται καὶ κτήσεται, μήτε ὡς
[2, 9, 12]	εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν	ὧν	ποτε εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον
[2, 9, 16]	φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ τοὺς παῖδας	ὧν	τὸν πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ
[2, 9, 5]	τὸν κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου	λαβὼν	ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ εἶδος,
[2, 9, 7]	τὸ τῶν χυτρέων ἢ χαλκέων	λαβὼν	γένος ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ
[2, 9, 9]	ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις τῶν	λόγων	ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς σὺ ἔσῃ
[2, 9, 13]	αὗται, ὡς φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους	λόγων	καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς
[2, 9, 15]	τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν	λόγων	τούτων· τούτων γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς
[2, 9, 16]	σύμμετρον καὶ ἀνάλογον καὶ τεταγμένον	ἰδὼν	δι´ ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ
[2, 9, 16]	οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ μὲν	ἰδὼν	κάλλος ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον
[2, 9, 16]	ὃς τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν	ἰδὼν	οὐ κινήσεται τῆς ἐν φθόγγοις
[2, 9, 9]	τιμῶν δὲ ἑκάστους κατ´ ἀξίαν,	σπεύδων	δ´ ἀεὶ οὗ πάντα σπεύδει
[2, 9, 8]	ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν νοητῶν	θεῶν	εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον μή
[2, 9, 9]	κἀκεῖ βλέπει, καὶ πᾶς καὶ	θεῶν	ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει
[2, 9, 16]	καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν	θεῶν,	καὶ μὴ πρότερον {πᾶς κακὸς}
[2, 9, 9]	τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ	θεῶν	οὐ μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 9]	οὐ μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ	θεῶν	πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ
[2, 9, 9]	ἐν τῷ πλήθει μάλιστα τῶν	θεῶν	τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ
[2, 9, 16]	αὖ τὸ καταφρονῆσαι κόσμου καὶ	θεῶν	τῶν ἐν αὐτῷ καὶ τῶν
[2, 9, 7]	τις τὸ τῶν χυτρέων ἢ	χαλκέων	λαβὼν γένος ἐν πόλει εὖ
[2, 9, 7]	ὡς εἴ τις τὸ τῶν	χυτρέων	ἢ χαλκέων λαβὼν γένος ἐν
[2, 9, 1]	φήσουσι, πρῶτον μὲν τῶν πλειόνων	ὑποστάσεων	ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν, εἰ
[2, 9, 13]	περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς	γενέσεων	καὶ τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ
[2, 9, 15]	καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ οὐσῶν	αἱρέσεων	τοῦ τυχεῖν τοῦ τέλους, μιᾶς
[2, 9, 12]	κατὰ μέρος γινόμενα ὑπὸ τῶν	φύσεων	οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον,
[2, 9, 9]	οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς	πήχεων	χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ
[2, 9, 10]	μᾶλλον δὲ πάντα ἄν τις	ἐξετάζων	ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον
[2, 9, 8]	οὗτός ἐστιν ὁ τὸ μίμημα	ἀποσῴζων	ἐκείνου. Γῆ μὲν δὴ πᾶσα
[2, 9, 18]	ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ	λίθων	ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ ξύλων
[2, 9, 18]	ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν	λίθων.	Δεῖ δὲ μένειν μὲν ἐν
[2, 9, 10]	ἠμύνατο τοὺς διασύρειν τὰ τῶν	παλαιῶν	καὶ θείων ἀνδρῶν καλῶς καὶ
[2, 9, 15]	πολλὰ καὶ καλὰ τοῖς τῶν	παλαιῶν	λόγοις, μήτε ἐξ ὧν περιέσται
[2, 9, 9]	τὴν προσήκουσαν διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς	βίων	τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν ὁ
[2, 9, 12]	εἶναι, καὶ τὴν λόξωσιν τῶν	ζῳδίων	καὶ τῶν ὑπ´ αὐτὸν τὴν
[2, 9, 9]	ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων	θείων	ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον
[2, 9, 10]	διασύρειν τὰ τῶν παλαιῶν καὶ	θείων	ἀνδρῶν καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας
[2, 9, 5]	ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ τῶν	στοιχείων	συνιστᾶσι· πῶς γὰρ ἂν ζωὴν
[2, 9, 5]	ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ τῶν	στοιχείων	σύστασις; Ἡ γὰρ τούτων κρᾶσις
[2, 9, 9]	εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων	χιλίων	εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο
[2, 9, 4]	Ἢ τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη	καλλίων	εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο
[2, 9, 2]	γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ	καλλίων	καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι
[2, 9, 14]	οὐχ ἧττον καὶ τούτων τῶν	δαιμονίων	ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´ ἄλλα ὑμῖν
[2, 9, 16]	σέβας αὐτὸν λαμβάνει, οἷα ἀφ´	οἵων;	Οὐκ ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν,
[2, 9, 1]	αὐτοῦ εἰς ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν	ποιῶν,	οὐκ ἄλλην τινὰ μεταξὺ νοῦ
[2, 9, 6]	καθορᾷ, τοσαύτας καὶ ὁ τόδε	ποιῶν	τὸ πᾶν διενοήθη σχεῖν» Οἱ
[2, 9, 4]	τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων ἀπὸ τῶν	ἀγαλματοποιῶν	τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ
[2, 9, 6]	δὲ καὶ τῶν ἄλλων τῶν	μακαρίων	ἀνδρῶν μή. Καὶ πλῆθος νοητῶν
[2, 9, 1]	τῷ παρόντι, εἰ πλείω τῶν	τριῶν	τούτων, τίνες ἂν οὖν εἶεν
[2, 9, 9]	ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς σὺ ἔσῃ	βελτίων	ἁπάντων οὐ μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ
[2, 9, 8]	νοητοὺς θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν σοφία	βελτίων	ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα τίς
[2, 9, 4]	ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο πῦρ	βελτίων	τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ
[2, 9, 12]	οὐχ ὁ κόσμος αἴτιος τῶν	κακῶν,	ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ, καὶ τῇ
[2, 9, 4]	τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε	κακῶν·	ὥστε ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι.
[2, 9, 4]	τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων	εἰκὼν	ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο πῦρ
[2, 9, 16]	ἐν αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων	καλῶν	ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ
[2, 9, 15]	ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν	ἀνελὼν	τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ ἥδεσθαι,
[2, 9, 1]	τὸ πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα	ἀλλήλων,	ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι
[2, 9, 8]	Γῆ μὲν δὴ πᾶσα ζῴων	ποικίλων	πλήρης καὶ ἀθανάτων καὶ μέχρις
[2, 9, 10]	ἡμᾶς ἔχει πρός τινας τῶν	φίλων,	οἳ τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες
[2, 9, 10]	εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ τῶν	ἄλλων	ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο
[2, 9, 3]	δὲ τὰ ἕτερα τῷ παρ´	ἄλλων	εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´
[2, 9, 14]	παραβάλλειν. Τὸ δὲ παρὰ τῶν	ἄλλων	ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων· οὐδὲν
[2, 9, 16]	τῶν ἐν αὐτῷ καὶ τῶν	ἄλλων	καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ
[2, 9, 6]	κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ τῶν	ἄλλων	τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή. Καὶ
[2, 9, 16]	γε μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα	παραβάλλων	οὐκ ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν
[2, 9, 16]	ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ μᾶλλον τῶν	ὅλων	ἢ τῶν μερῶν ἡ πρόνοια
[2, 9, 6]	κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ	φαύλων	ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας
[2, 9, 18]	λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ	ξύλων	συνεστάναι καὶ πολλοῦ δεῖν τῆς
[2, 9, 11]	ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε τὴν τῶν	εἰδώλων	γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς
[2, 9, 10]	παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα	εἰδώλων,	ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ τοῦτο
[2, 9, 9]	ἐφ´ ὅσον ἡ φύσις δύναται	ἡμῶν,	ἀνιέναι, τοῖς δ´ ἄλλοις νομίζειν
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´	ἡμῶν	αὐτῶν εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ
[2, 9, 14]	πανταχοῦ, ὡς τὸ μὲν παρ´	ἡμῶν	εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς
[2, 9, 16]	ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ	ἡμῶν.	Πῶς γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε
[2, 9, 14]	ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ τις	ἡμῶν	τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ
[2, 9, 2]	οἷόν τε αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ	ἡμῶν	τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις,
[2, 9, 5]	οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα	ἡμῶν	τῶν ἄρτι γενομένων καὶ διὰ
[2, 9, 16]	ἀκούων; Ἢ τίς γεωμετρίας καὶ	ἀριθμῶν	ἔμπειρος, ὃς τὸ σύμμετρον καὶ
[2, 9, 9]	πρὸς τὸ πᾶν δεῖ βλέπειν·	τιμῶν	δὲ ἑκάστους κατ´ ἀξίαν, σπεύδων
[2, 9, 16]	δ´ ἄπεστι τοῦ κόσμου, καὶ	ὑμῶν	ἀπέσται, καὶ οὐδ´ ἂν ἔχοιτέ
[2, 9, 9]	ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις	ὑμῶν	προνοεῖ ὁ θεός, τοῦ δὲ
[2, 9, 16]	νῦν δέ, ὅτι καὶ τῶν	συγγενῶν	ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα
[2, 9, 9]	ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν	μένων	ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας
[2, 9, 7]	δέοιτο ὑπὸ τῶν ὑπ´ αὐτῆς	δεδεμένων·	ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ
[2, 9, 10]	ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς γάρ; ἀλλ´	ἀπαυθαδιζομένων,	ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος τρόπου,
[2, 9, 16]	αὖ μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ	γενομένων	ἢ καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ
[2, 9, 5]	ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν τῶν ἄρτι	γενομένων	καὶ διὰ τοσούτων κωλυομένων τῶν
[2, 9, 13]	παρ´ αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν τῶν	ἐσομένων	εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα
[2, 9, 5]	ἄρτι γενομένων καὶ διὰ τοσούτων	κωλυομένων	τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν
[2, 9, 9]	δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ	ἡττωμένων,	πῶς οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς
[2, 9, 6]	σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν	Ἑλλήνων	ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ
[2, 9, 6]	ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς	ἐκείνων	ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά γε
[2, 9, 16]	γενομένους γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ ἀπ´	ἐκείνων	αὐτούς. Πᾶσιν οὖν παρέσται καὶ
[2, 9, 14]	τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν	ἐκείνων	ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες
[2, 9, 6]	ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν	ἐκείνων	δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως
[2, 9, 6]	καὶ ἃ καλῶς λέγουσι παρ´	ἐκείνων	λαβόντας, ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον,
[2, 9, 6]	γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον τούτοις παρ´	ἐκείνων	ληφθέντα, προσθήκας δέ τινας οὐδὲν
[2, 9, 4]	ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ	ἐκείνων	μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν,
[2, 9, 13]	πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν ταῦτα	ἐκείνων,	τό τε κακὸν μὴ νομίζειν
[2, 9, 6]	διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ	ἐκείνων	ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ καλῶς
[2, 9, 8]	δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου	ἀμείνων,	τίς οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη
[2, 9, 9]	φονεύει τις ἢ ἡττᾶται τῶν	ἡδονῶν	ὑπὸ ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν καὶ
[2, 9, 11]	ξένη λεγομένη γενομένη ὑπὸ τῶν	μειζόνων,	ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν
[2, 9, 1]	τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ	πλειόνων·	οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ
[2, 9, 1]	ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν τῶν	πλειόνων	ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ σκοπεῖν,
[2, 9, 5]	τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ	καλλιόνων	καὶ καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ
[2, 9, 16]	Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ	μόνων.	Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ
[2, 9, 17]	καὶ τοῖς ἐν μέρει, οἷα	δαιμόνων,	ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ
[2, 9, 1]	μόνον, ὁ δὲ ὅτι νοεῖ	νοῶν	ἄλλου ὄντος, ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ
[2, 9, 1]	διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ	νοῶν	εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς χώρα
[2, 9, 1]	δὲ μή, ὁ μὲν ἔσται	νοῶν	μόνον, ὁ δὲ ὅτι νοεῖ
[2, 9, 1]	αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ	νοῶν	ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ μή,
[2, 9, 18]	πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως,	ἀγνοῶν	ὅτι τῷ μὴ φέρειν τὰ
[2, 9, 9]	τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν ὁ	ἀγνοῶν	προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων θείων
[2, 9, 18]	εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν	ἀγαπῶν	ἡσυχῇ τὸ κάλλος τῶν λίθων.
[2, 9, 9]	τὸ κάτω· καὶ πρὸς αὐτοὺς	βλέπων	διὰ τί οὐκ ἔξω βλέπει
[2, 9, 7]	οἷόν τε εἴη διὰ τῶν	λοιπῶν	κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν
[2, 9, 9]	ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ μόνον	ἀνθρώπων,	ἀλλὰ καὶ θεῶν πολλὴ γὰρ
[2, 9, 10]	ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον τὰ	ἀνθρώπων·	ἧς δὲ χάριν καὶ αὐταὶ
[2, 9, 9]	ῥηιδίως αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς	ἀνθρώπων,	πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς
[2, 9, 9]	ἀκόλουθον· ἣν ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος	ἀνθρώπων	περὶ πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ
[2, 9, 9]	ὁ δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν	ἀνθρώπων,	τοῖς μὲν σπουδαίοις πρὸς τὸ
[2, 9, 5]	λέγειν καὶ τὴν τῶν φαυλοτάτων	ἀνθρώπων,	τὸν δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ
[2, 9, 5]	τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ τῶν	τεσσάρων	ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν; Ὅταν
[2, 9, 6]	ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων	ἀνδρῶν	ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς
[2, 9, 10]	τὰ τῶν παλαιῶν καὶ θείων	ἀνδρῶν	καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως
[2, 9, 6]	καὶ τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων	ἀνδρῶν	μή. Καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες
[2, 9, 9]	αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ, καὶ	ἀνδρῶν	οἳ ἂν θεῷ ὦσι φίλοι,
[2, 9, 13]	πρῶτα παυσάμενον τῆς τραγῳδίας τῶν	φοβερῶν,	ὡς οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ
[2, 9, 16]	μᾶλλον τῶν ὅλων ἢ τῶν	μερῶν	ἡ πρόνοια καὶ ἡ μέθεξις
[2, 9, 9]	παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ	πατέρων	λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων καὶ
[2, 9, 6]	εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς	παλαιοτέρων	καὶ ἃ καλῶς λέγουσι παρ´
[2, 9, 13]	τάξιν τῶν ἐφεξῆς πρώτων καὶ	δευτέρων	καὶ τρίτων καὶ ἀεὶ μέχρι
[2, 9, 5]	κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ	καθαρωτέρων	ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ
[2, 9, 12]	ἐνταῦθα· καὶ ἥξει ὁ λόγος	ἀναφέρων	τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ πρῶτα.
[2, 9, 9]	καὶ σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ	χείρων,	πρῶτον μέν, ὅσῳ τις ἄριστος,
[2, 9, 1]	ἔχει ἑαυτὸν καὶ ὁρᾷ ἑαυτόν·	ὁρῶν	δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	εἰς οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε	ὁρῶν	σύμπαντα μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ
[2, 9, 18]	σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν τῶν	ἄστρων,	εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες
[2, 9, 18]	τὰ ἔξω βλέπειν τὴν τῶν	ἄστρων	φύσιν, ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν
[2, 9, 8]	ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν μὴ	ἔκφρων	γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ
[2, 9, 16]	Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ	ἔμφρων	τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς τὸ
[2, 9, 14]	σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ	νόσων	λέγοντες αὐτούς, λέγοντες μὲν ἂν
[2, 9, 15]	αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ	οὐσῶν	αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν τοῦ τέλους,
[2, 9, 4]	ἵνα τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων ἀπὸ	τῶν	ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ
[2, 9, 1]	ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ γίγνοιτο	τῶν	ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ
[2, 9, 15]	οἱ λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς	τῶν	ἀκουόντων καὶ τοῦ κόσμου καὶ
[2, 9, 10]	νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ	τῶν	ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι·
[2, 9, 14]	τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ δὲ παρὰ	τῶν	ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων·
[2, 9, 16]	θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ καὶ	τῶν	ἄλλων καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι.
[2, 9, 6]	φύσιν κατανενοηκότες, ἐκείνου δὲ καὶ	τῶν	ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή.
[2, 9, 9]	σπουδαίοις, ὁ δὲ τοῖς πολλοῖς	τῶν	ἀνθρώπων, τοῖς μὲν σπουδαίοις πρὸς
[2, 9, 5]	γενομένων καὶ διὰ τοσούτων κωλυομένων	τῶν	ἀπατώντων ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν·
[2, 9, 12]	εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ	τῶν	ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ
[2, 9, 5]	οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν ἀμείνονα ἡμῶν	τῶν	ἄρτι γενομένων καὶ διὰ τοσούτων
[2, 9, 14]	ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ τούτων	τῶν	δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´ ἄλλα
[2, 9, 4]	δὲ ἔνευσε, τῷ ἐπιλελῆσθαι δηλονότι	τῶν	ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο, πῶς
[2, 9, 8]	ἐκεῖνα, πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι	τῶν	ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ πενίας
[2, 9, 8]	ἀλλ´ ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται	τῶν	ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν μὴ
[2, 9, 6]	ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς	τῶν	Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ
[2, 9, 8]	ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα τὰ σμικρότερα	τῶν	ἐν αὐτῷ, ἃ τῇ πολλῇ
[2, 9, 16]	τὸ καταφρονῆσαι κόσμου καὶ θεῶν	τῶν	ἐν αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων
[2, 9, 15]	ἀκουόντων καὶ τοῦ κόσμου καὶ	τῶν	ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν
[2, 9, 6]	ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν, ἐκ	τῶν	ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται·
[2, 9, 1]	οὖν μία προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος	τῶν	ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ
[2, 9, 4]	καὶ μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν	τῶν	ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ
[2, 9, 13]	γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν, σημεῖα νομίζειν	τῶν	ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ
[2, 9, 13]	καὶ τρίτων καὶ ἀεὶ μέχρι	τῶν	ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ λοιδορητέον
[2, 9, 13]	δέ, ὅτι οὐκ ἴσασι τάξιν	τῶν	ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων καὶ
[2, 9, 12]	τοσοῦτον εἶναι, καὶ τὴν λόξωσιν	τῶν	ζῳδίων καὶ τῶν ὑπ´ αὐτὸν
[2, 9, 9]	δὲ φονεύει τις ἢ ἡττᾶται	τῶν	ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν
[2, 9, 9]	καὶ ἐν τῷ πλήθει μάλιστα	τῶν	θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους·
[2, 9, 9]	πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας	τῶν	ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην σπουδὴν
[2, 9, 12]	καὶ οὐχ ὁ κόσμος αἴτιος	τῶν	κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ, καὶ
[2, 9, 18]	δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ κάλλος	τῶν	λίθων. Δεῖ δὲ μένειν μὲν
[2, 9, 9]	δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις	τῶν	λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς σὺ
[2, 9, 15]	φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη	τῶν	λόγων τούτων· τούτων γὰρ οὐδὲν
[2, 9, 7]	εἰ οἷόν τε εἴη διὰ	τῶν	λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι, οὐδὲν
[2, 9, 6]	ἐκείνου δὲ καὶ τῶν ἄλλων	τῶν	μακαρίων ἀνδρῶν μή. Καὶ πλῆθος
[2, 9, 11]	ἡ ξένη λεγομένη γενομένη ὑπὸ	τῶν	μειζόνων, ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ
[2, 9, 16]	γὰρ μᾶλλον τῶν ὅλων ἢ	τῶν	μερῶν ἡ πρόνοια καὶ ἡ
[2, 9, 16]	τι λέγειν περὶ αὐτοῦ οὐδὲ	τῶν	μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν
[2, 9, 6]	αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ	τῶν	νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι, τὸ
[2, 9, 8]	τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν	τῶν	νοητῶν θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ
[2, 9, 6]	γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ	τῶν	νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως
[2, 9, 16]	οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ μᾶλλον	τῶν	ὅλων ἢ τῶν μερῶν ἡ
[2, 9, 6]	καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας	τῶν	ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά πω
[2, 9, 3]	δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ	τῶν	ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν
[2, 9, 10]	γράφων ἠμύνατο τοὺς διασύρειν τὰ	τῶν	παλαιῶν καὶ θείων ἀνδρῶν καλῶς
[2, 9, 15]	τεθεώρηται πολλὰ καὶ καλὰ τοῖς	τῶν	παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ ὧν
[2, 9, 8]	ἔτι πρὸς τὸ κάτω, ὃ	τῶν	πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ
[2, 9, 6]	τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου	τῶν	πάντων ὄντος καὶ νοῦ τοῦ
[2, 9, 9]	φέροντες, εἴ τι ἐκ τῆς	τῶν	πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει·
[2, 9, 1]	εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον μὲν	τῶν	πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται· ἔπειτα δεῖ
[2, 9, 9]	δὲ φαῦλος ὄχλος οἷον χειροτέχνης	τῶν	πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ
[2, 9, 13]	ὡς οὐ λοιδορητέον τοῖς χείροσι	τῶν	πρώτων, ἀλλὰ πράως συγχωρητέον τῇ
[2, 9, 5]	ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ	τῶν	στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς γὰρ ἂν
[2, 9, 5]	ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ ἐκ	τῶν	στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ τούτων
[2, 9, 16]	πρότερον· νῦν δέ, ὅτι καὶ	τῶν	συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ
[2, 9, 17]	ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ	τῶν	σωμάτων μέγεθος δούσας κατὰ τὸ
[2, 9, 5]	ἐκ τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ	τῶν	τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ αὐτῶν;
[2, 9, 4]	πειραθείσας ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει	τῶν	τῇδε κακῶν· ὥστε ἤδη ἂν
[2, 9, 1]	ἐν τῷ παρόντι, εἰ πλείω	τῶν	τριῶν τούτων, τίνες ἂν οὖν
[2, 9, 7]	ψυχὴ οὐκ ἂν δέοιτο ὑπὸ	τῶν	ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει γὰρ
[2, 9, 12]	τὴν λόξωσιν τῶν ζῳδίων καὶ	τῶν	ὑπ´ αὐτὸν τὴν φορὰν καὶ
[2, 9, 16]	γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ ἔμφρων	τῶν	ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς τὸ πᾶν;
[2, 9, 10]	τις ἡμᾶς ἔχει πρός τινας	τῶν	φίλων, οἳ τούτῳ τῷ λόγῳ
[2, 9, 13]	τὰ πρῶτα παυσάμενον τῆς τραγῳδίας	τῶν	φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν ταῖς
[2, 9, 12]	τὰ κατὰ μέρος γινόμενα ὑπὸ	τῶν	φύσεων οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´
[2, 9, 7]	ὅμοιον, ὡς εἴ τις τὸ	τῶν	χυτρέων ἢ χαλκέων λαβὼν γένος
[2, 9, 9]	ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ	πραγμάτων	θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ ὡς
[2, 9, 1]	μία προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν	ἐνεργημάτων	ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ
[2, 9, 16]	ἀνάλογον καὶ τεταγμένον ἰδὼν δι´	ὀμμάτων	οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ ὁμοίως
[2, 9, 16]	ἐν ταῖς γραφαῖς οἱ δι´	ὀμμάτων	τὰ τῆς τέχνης βλέποντες, ἀλλ´
[2, 9, 17]	ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ τῶν	σωμάτων	μέγεθος δούσας κατὰ τὸ νοητὸν
[2, 9, 11]	εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ	σωμάτων	φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν
[2, 9, 8]	πᾶσα ζῴων ποικίλων πλήρης καὶ	ἀθανάτων	καὶ μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ πάντα·
[2, 9, 5]	θείαν λέγειν καὶ τὴν τῶν	φαυλοτάτων	ἀνθρώπων, τὸν δὲ οὐρανὸν πάντα
[2, 9, 13]	τρίτων καὶ ἀεὶ μέχρι τῶν	ἐσχάτων,	καὶ ὡς οὐ λοιδορητέον τοῖς
[2, 9, 6]	μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν	νοητῶν	δὲ πλῆθος ποιῆσαι, τὸ ὂν
[2, 9, 8]	ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν	νοητῶν	θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον
[2, 9, 6]	μακαρίων ἀνδρῶν μή. Καὶ πλῆθος	νοητῶν	ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν
[2, 9, 6]	εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν	νοητῶν	πολλῷ ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται,
[2, 9, 13]	ἐφεξῆς πρώτων καὶ δευτέρων καὶ	τρίτων	καὶ ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων,
[2, 9, 8]	πρὸς τὸ κάτω, ὃ τῶν	πάντων	ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ θαυμαστὴ
[2, 9, 9]	ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ βλέποντας,	πάντων	δὲ μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε
[2, 9, 6]	πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν	πάντων	ὄντος καὶ νοῦ τοῦ πρώτου
[2, 9, 1]	λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς	πάντων	οὐδεὶς ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´
[2, 9, 14]	τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ	πάντων·	οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον· οὕτω
[2, 9, 9]	εἴ τι ἐκ τῆς τῶν	πάντων	φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ
[2, 9, 13]	πρώτων, ἀλλὰ πράως συγχωρητέον τῇ	πάντων	φύσει αὐτὸν θέοντα πρὸς τὰ
[2, 9, 10]	ἔσται καὶ περὶ τῶν ἄλλων	ἁπάντων	ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ
[2, 9, 9]	ἀκούοντες ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων	ἁπάντων	οὐ μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 4]	τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι	περιτιθέντων	αὐτῷ, εἰ ἀξιοῦσι τὸν αὐτὸν
[2, 9, 15]	καὶ τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν	πεισθέντων.	Δυοῖν γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ
[2, 9, 6]	ἐκ τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ	λεχθέντων	εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ
[2, 9, 6]	ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν	ὄντων,	ἀλλὰ μὴ αὐτά πω τὰ
[2, 9, 16]	ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ ἐνθάδε	ὄντων;	Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ, πῶς
[2, 9, 3]	μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν	ὄντων	ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς οἷόν τε
[2, 9, 6]	καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως	λεγόντων	ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ
[2, 9, 6]	Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς	λεγόντων,	οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς Ἕλληνας
[2, 9, 10]	πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις	κομιζόντων	πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα
[2, 9, 8]	ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν ἀρχὴν	λαμβανόντων	ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται
[2, 9, 4]	γὰρ τὸ ἵνα τιμῷτο, καὶ	μεταφερόντων	ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα.
[2, 9, 15]	λόγοι εἰς τὰς ψυχὰς τῶν	ἀκουόντων	καὶ τοῦ κόσμου καὶ τῶν
[2, 9, 6]	αὐτά πω τὰ ὄντα θεωρῇ,	καινολογούντων	ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας
[2, 9, 18]	δύο οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν	οἰκούντων,	τοῦ μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν
[2, 9, 16]	οὕτω τεταγμένος ἢ ἔμφρων τῶν	ὑπερφρονούντων	ἀφρόνως, ὡς τὸ πᾶν; Ἢ
[2, 9, 1]	αὐτῶν εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ	ἐπιστατούντων	ταῖς ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν,
[2, 9, 9]	ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη	νικώντων	καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ καὶ
[2, 9, 5]	καὶ διὰ τοσούτων κωλυομένων τῶν	ἀπατώντων	ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ
[2, 9, 6]	Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται	εἰδότων	καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως
[2, 9, 9]	αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ	εἰδότων,	ὅταν μένων ὅς ἐστι πολλοὺς
[2, 9, 12]	ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν	ἀρίστων	τῆς δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ
[2, 9, 15]	τις τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ	κρείττων	εἴη τῶν λόγων τούτων· τούτων
[2, 9, 9]	ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ	κρείττων	καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας
[2, 9, 13]	ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς ψυχὰς	αὐτῶν	βλέπειν, αἷς καὶ αὐτοὶ δήπουθεν
[2, 9, 14]	Δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι	αὐτῶν.	Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου
[2, 9, 6]	ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ παρ´	αὐτῶν	δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια
[2, 9, 10]	Καίτοι αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ	αὐτῶν	ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως
[2, 9, 1]	νοεῖ· ὃ καὶ ἐφ´ ἡμῶν	αὐτῶν	εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων
[2, 9, 7]	ψυχῇ κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ	αὐτῶν	εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ
[2, 9, 12]	καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο	αὐτῶν	ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉
[2, 9, 6]	Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ	αὐτῶν	ἐν συστάσει παρὰ τοῖς ἀκούουσι
[2, 9, 10]	πείθειν αὐτούς ἵνα μὴ πρὸς	αὐτῶν	ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς
[2, 9, 18]	ὅτι οὐχ ὁρῶσι τὴν ψυχὴν	αὐτῶν	ἔξωθεν οὖσαν.
[2, 9, 7]	ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς	αὐτῶν,	ἡμεῖς δὲ τούτων οὐ κύριοι·
[2, 9, 6]	φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας	αὐτῶν	καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς
[2, 9, 7]	μένει. Ἐὰν δέ πού τι	αὐτῶν	κατὰ φύσιν κινηθῇ, οἷς οὐκ
[2, 9, 14]	ἂν πλέον· οὕτω γὰρ περὶ	αὐτῶν	λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο
[2, 9, 4]	ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ τὸν	αὐτῶν	λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο,
[2, 9, 13]	εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ σώματα	αὐτῶν	μεγέθει καὶ κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα
[2, 9, 3]	τε εἶναι μέν, μηδὲν δὲ	αὐτῶν	μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ
[2, 9, 5]	τῶν τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ	αὐτῶν;	Ὅταν δὲ προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν
[2, 9, 10]	ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι τὰ	αὐτῶν	οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ δὴ
[2, 9, 15]	δὲ ἅπασι πάθεσι, μηδὲν δὲ	αὐτῶν	πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν
[2, 9, 16]	δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ	αὐτῶν	προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα δὲ
[2, 9, 13]	Ἃ δὲ λέγεται γίνεσθαι παρ´	αὐτῶν,	σημεῖα νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι,
[2, 9, 14]	τὰ ἀσώματα; Ὥστε οἳ σεμνοτέρους	αὐτῶν	τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις
[2, 9, 13]	γάρ, εἰ πύρινα τὰ σώματα	αὐτῶν,	φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως πρὸς τὸ
[2, 9, 5]	ἀλήθειαν ἐλθεῖν· οὐδὲ τὴν μὲν	αὐτῶν	ψυχὴν ἀθάνατον καὶ θείαν λέγειν
[2, 9, 7]	ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν τὴν	ἑαυτῶν	δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ
[2, 9, 5]	τῶν ἄρτι γενομένων καὶ διὰ	τοσούτων	κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ τὴν
[2, 9, 17]	ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον	τούτων,	ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα
[2, 9, 12]	πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις	τούτων,	ἀλλὰ περιβολὴ καὶ περιγραφὴ τυποῦσα
[2, 9, 15]	κρείττων εἴη τῶν λόγων τούτων·	τούτων	γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	γένοιτο· οὐδὲ τὸ ζητεῖν περὶ	τούτων	ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ τινος καὶ
[2, 9, 17]	οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ	τούτων	ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον
[2, 9, 5]	τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ	τούτων	κρᾶσις ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν
[2, 9, 15]	ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν περὶ	τούτων	λόγον, καὶ μήτε τί ἐστιν
[2, 9, 7]	ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ	τούτων	οὐ κύριοι· τὸ δ´ ὅσον
[2, 9, 7]	τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ	τούτων	οὐδ´ αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ δὲ
[2, 9, 2]	νοήσει. ~Οὐ τοίνυν οὔτε πλείω	τούτων	οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις,
[2, 9, 5]	ἢ ὑγρὸν ἢ μῖγμα ἐκ	τούτων.	Πῶς δὲ συνοχὴ τῶν τεσσάρων
[2, 9, 1]	τάξις κατὰ φύσιν μήτε πλείω	τούτων	τίθεσθαι ἐν τῷ νοητῷ μήτε
[2, 9, 1]	παρόντι, εἰ πλείω τῶν τριῶν	τούτων,	τίνες ἂν οὖν εἶεν φύσεις
[2, 9, 15]	αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν λόγων	τούτων·	τούτων γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς καλόν,
[2, 9, 14]	γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ	τούτων	τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´
[2, 9, 2]	ἔχειν, τὸ δ´ ἐν μέσῳ	τούτων·	φύσεως γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν
[2, 9, 8]	εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις	τούτων,	ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς
[2, 9, 9]	ἔχειν, οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας τῶν	ἰδιωτῶν,	ἀλλὰ τὴν τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους
[2, 9, 13]	οὐ λοιδορητέον τοῖς χείροσι τῶν	πρώτων,	ἀλλὰ πράως συγχωρητέον τῇ πάντων
[2, 9, 13]	οὐκ ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς	πρώτων	καὶ δευτέρων καὶ τρίτων καὶ
[2, 9, 16]	κινήσεται τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς	ἀκούων;	Ἢ τίς γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν
[2, 9, 10]	τρόπου, καθ´ ὃν ἄν τις	γράφων	ἠμύνατο τοὺς διασύρειν τὰ τῶν
[2, 9, 16]	γὰρ τὸ φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν	ἔχων	καὶ τὸ συγγενὲς πᾶν οὗ
[2, 9, 6]	δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ	ψυχῶν	ἐν πάθεσιν ἢ ἐν φύσει
[2, 9, 12]	θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα	ψυχῶν	ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον
[2, 9, 13]	τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι	ψυχῶν.	Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς
[2, 9, 18]	ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ λίθων	ἀψύχων	τοὺς τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι
[2, 9, 8]	ἐκείνου. Γῆ μὲν δὴ πᾶσα	ζῴων	ποικίλων πλήρης καὶ ἀθανάτων καὶ