Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 1]	νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ	δὴ	καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν τις τρίτην
[2, 9, 12]	ἐπὶ τὰ πρῶτα. Εἰ δὲ	δή,	καὶ ἡ ὕλη, ὅθεν φανείη.
[2, 9, 8]	τις μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ	δὴ	καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ
[2, 9, 1]	ἂν ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ	δὴ	ὁ νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν
[2, 9, 11]	ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο	ἤ,	ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν
[2, 9, 18]	εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης.	Ἢ	ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους
[2, 9, 16]	συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον	ἢ	αἱ ἡμῶν. Πῶς γὰρ ἂν
[2, 9, 15]	βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς,	ἢ	ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν
[2, 9, 12]	ἔδει, εἰ μὴ πάντως ἔδει;	Ἢ	γὰρ κατὰ φύσιν ἢ παρὰ
[2, 9, 14]	καὶ τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν	ἢ	γοητείας καὶ θέλξεις καὶ πείσεις
[2, 9, 12]	ψυχάς, μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα	ἢ	δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου
[2, 9, 16]	μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε	ἢ	εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς
[2, 9, 16]	εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος	ἢ	ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς
[2, 9, 6]	διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν	ἢ	ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς
[2, 9, 14]	ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς	ἢ	ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ ὅλως
[2, 9, 14]	μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν	ἢ	ἔνδοθεν λαβούσαις. Δηλοῦσι δὲ καὶ
[2, 9, 4]	πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ ποιεῖ	ἢ	ἐξ ὧν εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ
[2, 9, 14]	ἢ σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς	ἢ	ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν
[2, 9, 4]	δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα	ἢ	εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ τὴν
[2, 9, 10]	τούτῳ τῷ λόγῳ ἐντυχόντες πρότερον	ἢ	ἡμῖν φίλοι γενέσθαι οὐκ οἶδ´
[2, 9, 9]	ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει τις	ἢ	ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὑπὸ ἀδυναμίας,
[2, 9, 5]	σύστασις; Ἡ γὰρ τούτων κρᾶσις	ἢ	θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ μικτὸν
[2, 9, 16]	μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων	ἢ	καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν
[2, 9, 10]	ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως	ἢ	καὶ οἰόμενοι τὰ αὐτῶν οὕτως
[2, 9, 12]	οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα	ἢ	καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον
[2, 9, 14]	αἱ νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν	ἢ	καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις
[2, 9, 16]	{ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´	ἢ	λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν
[2, 9, 14]	τήκεσθαι, ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος,	ἢ	μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν
[2, 9, 5]	ποιεῖ, ἢ ξηρὸν ἢ ὑγρὸν	ἢ	μῖγμα ἐκ τούτων. Πῶς δὲ
[2, 9, 5]	κρᾶσις ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν	ἢ	μικτὸν ποιεῖ, ἢ ξηρὸν ἢ
[2, 9, 1]	ψυχὴν καὶ νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν,	ἢ	νοῦν καὶ τὸ πρῶτον· ἀλλ´
[2, 9, 5]	ἢ ψυχρὸν ἢ μικτὸν ποιεῖ,	ἢ	ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ μῖγμα
[2, 9, 3]	τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται,	ἢ	ὁ νοῦς οὐ νοῦς, ἢ
[2, 9, 10]	που δι´ ὕλης ἢ ὑλότητος	ἢ	ὅ τι ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ
[2, 9, 18]	ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν	ἢ	ὁρωμένοις, μηδ´ εἴ τι σκληρόν,
[2, 9, 3]	γενητὰ λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´	ἢ	ὅσα ἔχει εἰς ἅ· ὃ
[2, 9, 14]	τί; Τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν;	Ἢ	ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου.
[2, 9, 12]	ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν	ἢ	παρὰ φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ
[2, 9, 16]	ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς τὸ πᾶν;	Ἢ	παραβάλλειν καὶ γελοῖον καὶ πολλὴν
[2, 9, 14]	ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο.	Ἢ	πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ
[2, 9, 14]	τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις	ἢ	πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι
[2, 9, 14]	καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις	ἢ	σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς ἢ
[2, 9, 8]	τί γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν	ἢ	τί κώλυμα πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς
[2, 9, 4]	νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου.	Ἢ	τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων
[2, 9, 1]	κίνησις καὶ προφορὰ ἂν εἴη	ἢ	τίς ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου
[2, 9, 16]	τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων;	Ἢ	τίς γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος,
[2, 9, 4]	πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ;	Ἢ	τίς γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην
[2, 9, 3]	τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ,	ἢ	τὸ ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται,
[2, 9, 13]	κακὸν μὴ νομίζειν ἄλλο τι	ἢ	τὸ ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ
[2, 9, 16]	Πολὺ γὰρ μᾶλλον τῶν ὅλων	ἢ	τῶν μερῶν ἡ πρόνοια καὶ
[2, 9, 5]	ἢ μικτὸν ποιεῖ, ἢ ξηρὸν	ἢ	ὑγρὸν ἢ μῖγμα ἐκ τούτων.
[2, 9, 11]	εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο σκότους	ἢ	ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ γίνεται,
[2, 9, 10]	πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´ ὕλης	ἢ	ὑλότητος ἢ ὅ τι ὀνομάζειν
[2, 9, 14]	θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης	ἢ	φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς
[2, 9, 7]	εἴ τις τὸ τῶν χυτρέων	ἢ	χαλκέων λαβὼν γένος ἐν πόλει
[2, 9, 3]	ἢ ὁ νοῦς οὐ νοῦς,	ἢ	ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ μή
[2, 9, 1]	μήτε ἐλάττω. Εἴτε γὰρ ἐλάττω,	ἢ	ψυχὴν καὶ νοῦν ταὐτὸν φήσουσιν,
[2, 9, 5]	γὰρ τούτων κρᾶσις ἢ θερμὸν	ἢ	ψυχρὸν ἢ μικτὸν ποιεῖ, ἢ
[2, 9, 7]	ὁ κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα	ᾖ,	εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς τὸ
[2, 9, 6]	λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ	ᾖ,	καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον εἰκόνας
[2, 9, 1]	τὸ νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς	ᾖ	καὶ τὸ νοητόν, ἐξ ἀνάγκης
[2, 9, 1]	ἵνα μεταξὺ ψυχῆς καὶ νοῦ	ᾖ	οὗτος, ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ
[2, 9, 13]	οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν	ᾖ	τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ τὸ
[2, 9, 1]	αὑτὸν νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν	ᾖ	τὸ νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς
[2, 9, 18]	ἄστρα μὴ θεῖν, ὅτι αὐτοῖς	ἡ	αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ
[2, 9, 12]	ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα	ἡ	αἰτία. ~Ὁ ἄρα μεμφόμενος τῇ
[2, 9, 9]	θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις	ἡ	αὐθάδεια καὶ ὁ πρότερον ταπεινὸς
[2, 9, 1]	τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις	ἡ	αὐτή καὶ γὰρ αὕτη οὐκ
[2, 9, 12]	ὃ καὶ αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν.	Ἡ	γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ
[2, 9, 5]	ἡ ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις;	Ἡ	γὰρ τούτων κρᾶσις ἢ θερμὸν
[2, 9, 12]	καὶ ἡ ὕλη, ὅθεν φανείη.	Ἡ	γὰρ ψυχὴ ἡ νεύσασα ἤδη
[2, 9, 11]	ὁ λογισμὸς ὁ τοῦ κόσμου,	ἡ	γῆ αὐτοῖς ἡ ξένη λεγομένη
[2, 9, 11]	ἔκειτό που ἐν τῷ κάτω,	ἡ	δὲ ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ
[2, 9, 6]	ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν	ἡ	δημιουργοῦσα καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον
[2, 9, 11]	Εἰ μὲν γὰρ οὐσία, τίς	ἡ	διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´ οὗ;
[2, 9, 4]	φύσει ἦν τὸ ποιεῖν καὶ	ἡ	δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν, πῶς
[2, 9, 12]	ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις	ἡ	εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει
[2, 9, 5]	γὰρ ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι	ἡ	ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ
[2, 9, 7]	πάθοι ἄν τι ἡ ψυχὴ	ἡ	ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος
[2, 9, 16]	τῶν μερῶν ἡ πρόνοια καὶ	ἡ	μέθεξις κἀκείνης τῆς ψυχῆς πολὺ
[2, 9, 2]	τῷ καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ μείνασα	ἡ	μὴ μέρος, μηδὲ ἧς ἡμεῖς
[2, 9, 12]	καὶ εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε	ἡ	μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα
[2, 9, 12]	ὅθεν φανείη. Ἡ γὰρ ψυχὴ	ἡ	νεύσασα ἤδη ὂν τὸ σκότος,
[2, 9, 14]	ὑπὸ τῆς νόσου. Ἦν ἄρα	ἡ	νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος.
[2, 9, 11]	τοῦ κόσμου, ἡ γῆ αὐτοῖς	ἡ	ξένη λεγομένη γενομένη ὑπὸ τῶν
[2, 9, 18]	ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται	ἡ	ὅλη τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν
[2, 9, 15]	θεοῦ καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται	ἡ	ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν ἄλλοις
[2, 9, 5]	ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ	ἡ	παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς
[2, 9, 5]	τῆς ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει	ἡ	πεῖρα ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς
[2, 9, 11]	Ἀλλὰ πρὸς τῷ πλάσματι πῶς	ἡ	ποίησις; Τουτὶ μὲν πρῶτον, ἄλλο
[2, 9, 4]	τὸ ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις	ἡ	ποιοῦσα ἦν, πῶς ἂν κόσμον
[2, 9, 16]	τῶν ὅλων ἢ τῶν μερῶν	ἡ	πρόνοια καὶ ἡ μέθεξις κἀκείνης
[2, 9, 16]	εἴη. Καὶ γὰρ ἂν καὶ	ἡ	πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς λεγομένη
[2, 9, 7]	ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ	ἡ	σύστασις ὁμοίως τῷ παντὶ καὶ
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν	ἡ	τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις καὶ
[2, 9, 4]	τὴν ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ	ἡ	τοῦ παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ
[2, 9, 7]	ὃ ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ	ἡ	τοῦ παντὸς ψυχὴ οὐκ ἂν
[2, 9, 8]	τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´	ἡ	τοῦ σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ
[2, 9, 7]	ἡ ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´	ἡ	τοῦ σώματος σύστασις, καὶ εἰ
[2, 9, 7]	Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ ψυχῇ	ἡ	τοῦ σώματος φύσις δεδεμένη ἤδη
[2, 9, 12]	πρῶτα. Εἰ δὲ δή, καὶ	ἡ	ὕλη, ὅθεν φανείη. Ἡ γὰρ
[2, 9, 12]	Διὰ τί οὖν οὐ κἀκεῖ	ἡ	ὕλη περιεγράφετο τύπῳ κόσμου, ἐν
[2, 9, 11]	νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς	ἡ	ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ,
[2, 9, 9]	ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον	ἡ	φύσις δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς
[2, 9, 1]	τι, καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου	ἡ	φύσις ἡ αὐτή καὶ γὰρ
[2, 9, 7]	ὅπου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς	ἡ	φύσις μένει. Ἐὰν δέ πού
[2, 9, 17]	τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς	ἡ	φύσις, τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ
[2, 9, 8]	αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς	ἡ	φύσις τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι
[2, 9, 7]	πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν τι	ἡ	ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ
[2, 9, 12]	αἴτιον τῆς νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ	ἡ	ψυχῆς φύσις. Τοῦτο δὲ ταὐτὸν
[2, 9, 9]	διδοὺς τὸ δύνασθαι· οὐ γάρ,	ᾗ	ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ λέγει
[2, 9, 7]	δεδεμένη ἤδη συνδεῖ ὃ ἂν	περιλάβῃ·	αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ παντὸς
[2, 9, 7]	σοὶ πυρὸς τὸ ὅλον πῦρ	ἀπέσβη·	ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν
[2, 9, 4]	τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς	γῆ	ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ τὴν
[2, 9, 11]	λογισμὸς ὁ τοῦ κόσμου, ἡ	γῆ	αὐτοῖς ἡ ξένη λεγομένη γενομένη
[2, 9, 12]	κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ καὶ	γῆ	καὶ πῦρ καὶ τὰ ἄλλα;
[2, 9, 8]	ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου.	Γῆ	μὲν δὴ πᾶσα ζῴων ποικίλων
[2, 9, 7]	ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει ὅπου	φύγῃ.	Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ κατέχειν
[2, 9, 5]	ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ ἡ	παρεισαγωγὴ	αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης,
[2, 9, 8]	ὥστε καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν	δὴ	ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων,
[2, 9, 18]	δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ	δή,	εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν δύνασθαι,
[2, 9, 5]	γῆν φασι γεγονέναι, εἰς ἣν	δὴ	ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον
[2, 9, 10]	εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον, ὃ	δὴ	καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ
[2, 9, 12]	ἐξ ὧν ἂν γένοιτο; Πόθεν	δὴ	καὶ πρῶτον πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα
[2, 9, 10]	αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ	δὴ	λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς τοὺς
[2, 9, 15]	θέμενος, ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα	δὴ	ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν
[2, 9, 16]	ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ	δὴ	πάθους καὶ κινοῦνται οἱ ἔρωτες.
[2, 9, 13]	ταῖς τοῦ κόσμου σφαίραις, αἳ	δὴ	πάντα μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς· τί
[2, 9, 8]	μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν	δὴ	πᾶσα ζῴων ποικίλων πλήρης καὶ
[2, 9, 8]	κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ γὰρ	δὴ	ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς
[2, 9, 1]	οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ γὰρ	δὴ	τὴν μὲν δυνάμει, τὴν δὲ
[2, 9, 15]	μήτε ὡς καθαίρεται. Οὐ γὰρ	δὴ	τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν»
[2, 9, 4]	γενέσει τῶν τῇδε κακῶν· ὥστε	ἤδη	ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ
[2, 9, 7]	μὲν ὑπὸ τοῦ σώματος δεδέμεθα	ἤδη	δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ
[2, 9, 15]	ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς	ἤδη	ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ
[2, 9, 4]	τὰς καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει,	ἤδη	ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν
[2, 9, 4]	οὔπω, οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι	ἤδη	εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα
[2, 9, 1]	αὐτὸν καὶ περὶ αὐτὸν ψυχῆς	ἤδη	ἔργον καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ
[2, 9, 9]	ἄγει· τὸ δ´ ὑπὲρ νοῦν	ἤδη	ἐστὶν ἔξω νοῦ πεσεῖν. Πείθονται
[2, 9, 17]	πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ	ἤδη	καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ, ὡς
[2, 9, 9]	παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ	ἤδη	καὶ τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς,
[2, 9, 9]	ἔχεις ὃ θέλεις. Εἰ δὲ	ἤδη	μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις.
[2, 9, 11]	παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον φῶς,	ἤδη	νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ
[2, 9, 12]	Ἡ γὰρ ψυχὴ ἡ νεύσασα	ἤδη	ὂν τὸ σκότος, φασίν, εἶδε
[2, 9, 5]	Τοῦτο γὰρ κατ´ αὐτοὺς νενευκότος	ἤδη	πρὸς τὰ τῇδε τοῦ τὸ
[2, 9, 7]	ἡ τοῦ σώματος φύσις δεδεμένη	ἤδη	συνδεῖ ὃ ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ
[2, 9, 9]	ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι δὲ	ἤδη	τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ βασιλέα
[2, 9, 18]	ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν	ἤδη	ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς μὲν
[2, 9, 4]	νεύει ἐκεῖ, ἵνα μὴ ἀμυδρῶς	ἴδῃ;	Διὰ τί γὰρ ἂν οὐκ
[2, 9, 1]		~Ἐπειδὴ	τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ
[2, 9, 6]	τῇ ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ	πάθη	διδόντες, ἅπερ καὶ τοῖς ἐν
[2, 9, 6]	μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα λέγουσι	πάθη,	ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ
[2, 9, 10]	τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι	ἀληθῆ	ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι τὰ
[2, 9, 7]	πού τι αὐτῶν κατὰ φύσιν	κινηθῇ,	οἷς οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν,
[2, 9, 11]	τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ κόσμου	ἠδυνήθη	ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ, διὰ
[2, 9, 6]	ὁ τόδε ποιῶν τὸ πᾶν	διενοήθη	σχεῖν» Οἱ δὲ οὐ συνέντες
[2, 9, 1]	πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων,	ἐδείχθη	πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν
[2, 9, 18]	ἂν ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν	εἴη	ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις
[2, 9, 16]	τὰ ἄλλα μὴ πάντα κακὸς	εἴη,	αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη.
[2, 9, 7]	σύστασις, καὶ εἰ οἷόν τε	εἴη	διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ
[2, 9, 7]	ἔχοντι· οἷον εἰ ἐγκεντρισθέν τι	εἴη	ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν τοῦ
[2, 9, 1]	τίς κίνησις καὶ προφορὰ ἂν	εἴη	ἢ τίς ἀργία καὶ τοῦ
[2, 9, 16]	εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς	εἴη.	Καὶ γὰρ ἂν καὶ ἡ
[2, 9, 9]	παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον	εἴη	νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ
[2, 9, 1]	Εἰ δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν	εἴη,	ὅπερ ἔστι, τίς χώρα τῇ
[2, 9, 16]	Τίς γὰρ ἂν μουσικὸς ἀνὴρ	εἴη,	ὃς τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν
[2, 9, 15]	τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων	εἴη	τῶν λόγων τούτων· τούτων γὰρ
[2, 9, 18]	αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν	εἴη,	ὥσπερ ἂν εἰ δύο οἶκον
[2, 9, 15]	ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα δὴ	ὀφθείη	ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ σωφρονεῖν καὶ
[2, 9, 12]	δή, καὶ ἡ ὕλη, ὅθεν	φανείη.	Ἡ γὰρ ψυχὴ ἡ νεύσασα
[2, 9, 4]	Εἰ δὲ οὔπω, οὐδ´ ἂν	μεταγνοίη	ἔτι ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ
[2, 9, 1]	ὅταν τις ἀπὸ τοῦ νοῦ	ποιῇ,	εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν
[2, 9, 9]	ὅταν μένων ὅς ἐστι πολλοὺς	ποιῇ	πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ
[2, 9, 12]	κατὰ φύσιν ἢ παρὰ φύσιν	ἀνάγκη.	Ἀλλ´ εἰ μὲν κατὰ φύσιν,
[2, 9, 3]	εἶναι φήσουσι παρακολουθεῖν, καὶ νῦν	ἀνάγκη.	Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται, οὐ
[2, 9, 8]	ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ δὲ	ἀνάγκη	εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν,
[2, 9, 3]	μηδὲν δὲ αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´	ἀνάγκη	ἕκαστον τὸ αὑτοῦ διδόναι καὶ
[2, 9, 1]	ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις μηδεμία,	ἀνάγκη	μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι. Οὐ
[2, 9, 3]	δευτέρως ἕως ἔστι τὸ πρώτως.	Ἀνάγκη	τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα ἀλλήλοις
[2, 9, 3]	τὴν ὕλην φήσει, τίς ἦν	ἀνάγκη,	φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ δὲ ἀναγκαῖον
[2, 9, 18]	δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως ἂν	ἥκῃ,	ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι
[2, 9, 11]	ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη	λογική,	τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ γεννητικὴ
[2, 9, 6]	πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν τῇ	αἰσθητικῇ	καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες,
[2, 9, 11]	λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ	γεννητικὴ	αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο, πῶς
[2, 9, 11]	εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν	φυτικὴ	καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ
[2, 9, 4]	λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ	ἐσφάλη;	Εἰ μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου,
[2, 9, 14]	τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ	μέλη	καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ
[2, 9, 10]	ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ	μέλη	τῆς σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι
[2, 9, 4]	ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν ἐγένετο	ἄλλη	καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ
[2, 9, 4]	ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς γῆ	ἄλλη	παρὰ ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ
[2, 9, 17]	παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ τοιαῦτα	κάλλη	καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ τοῖς
[2, 9, 16]	σύμπαντα μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ	κάλλη,	σύμπασαν δὲ συμμετρίαν καὶ τὴν
[2, 9, 9]	μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ θεῶν	πολλὴ	γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια
[2, 9, 8]	τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ τῇ	πολλῇ	ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ ἀεὶ
[2, 9, 8]	ἔστι συνεχὴς καὶ ἐναργὴς καὶ	πολλὴ	καὶ πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον
[2, 9, 5]	οὖν ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι	πολλὴ	φροντὶς τοῦ κόσμον μετὰ τὸν
[2, 9, 18]	τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ	ὅλη	τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ
[2, 9, 12]	ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων, ἀλλὰ	περιβολὴ	καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ, ἀλλ´ οὖν μία	προσβολὴ	οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς·
[2, 9, 9]	Εἰ μὲν γάρ, ὅτι οὐ	σχολὴ	αὐτῷ πρὸς αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ
[2, 9, 1]	ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ ἀγαθοῦ	ἁπλῆ	φύσις καὶ πρώτη πᾶν γὰρ
[2, 9, 10]	εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν τῇ	ὕλῃ	γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον
[2, 9, 12]	Εἰ δὲ δή, καὶ ἡ	ὕλη,	ὅθεν φανείη. Ἡ γὰρ ψυχὴ
[2, 9, 12]	τί οὖν οὐ κἀκεῖ ἡ	ὕλη	περιεγράφετο τύπῳ κόσμου, ἐν ᾧ
[2, 9, 11]	τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς ἡ	ὕλη	φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´
[2, 9, 18]	εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς δὲ	μή,	ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ
[2, 9, 13]	τὴν φύσιν κακὸν λέγοι, ὅτι	μὴ	αἴσθησίς ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν,
[2, 9, 4]	Οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα	μὴ	ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ τί γὰρ
[2, 9, 17]	ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ	μὴ	ἄρα αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι,
[2, 9, 8]	διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις	μὴ	ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ καὶ
[2, 9, 5]	ὀργὰς τὴν παρ´ αὐτοῖς δύναμιν	μὴ	ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ
[2, 9, 6]	οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ	μὴ	αὐτά πω τὰ ὄντα θεωρῇ,
[2, 9, 9]	χώραν παρὰ τῷ θεῷ καὶ	μὴ	αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα
[2, 9, 14]	ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ	μὴ	βούλονται τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ πῶς
[2, 9, 16]	κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς	μὴ	γενομένους κακούς, καὶ τοὺς γενομένους
[2, 9, 16]	λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ τὸ πρόνοιαν	μὴ	διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε ἢ
[2, 9, 4]	αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ	μὴ	εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν
[2, 9, 5]	ἐφάπτεσθαι τοῦ νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι,	μὴ	εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ ταύτης
[2, 9, 17]	παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς	μὴ	εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι
[2, 9, 3]	ὅταν δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι	μὴ	ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι,
[2, 9, 8]	τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα τίς ἂν	μὴ	ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ
[2, 9, 2]	συμβαίνει αὐτῇ τὸ πάθος, ὅτι	μὴ	ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου
[2, 9, 4]	καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει καὶ	μὴ	ἐν τῇ φύσει ἦν τὸ
[2, 9, 6]	καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς	μὴ	ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους
[2, 9, 9]	ἐν ᾧ εἰσιν; Εἰ δὲ	μὴ	ἔξω, ἵνα μὴ τὸν κόσμον
[2, 9, 1]	ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ καὶ	μὴ	ἔξωθεν ᾖ τὸ νοητὸν αὐτοῦ,
[2, 9, 8]	θεῶν εἴποι; Εἰ δὲ μιμούμενον	μή	ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο κατὰ
[2, 9, 3]	ἔχει εἰς ἅ· ὃ δὲ	μὴ	ἔχει εἰς ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται.
[2, 9, 17]	δὲ τἄνδον, οἶμαι μὲν αὐτὸν	μὴ	ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν
[2, 9, 8]	εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν, ὡς	μὴ	ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα τὰ
[2, 9, 18]	πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα	μὴ	θεῖν, ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις
[2, 9, 17]	παθούσης, δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι	μὴ	θέμις φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς
[2, 9, 6]	τῶν ἄλλων τῶν μακαρίων ἀνδρῶν	μή.	Καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ
[2, 9, 13]	ὅτι μὴ λόγος. Εἰ δὲ	μή,	κἀκεῖ τὰ κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν
[2, 9, 10]	κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν αὖ	μὴ	κατελθεῖν, οἷον μὴ νεῦσαι, ἀλλ´
[2, 9, 11]	γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ	μὴ	κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος,
[2, 9, 17]	Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ φαῖεν	μὴ	κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ
[2, 9, 18]	ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο τὸ	μὴ	κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν τοῖς ἔξωθεν
[2, 9, 15]	πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ μάλιστα δεῖ	μὴ	λανθάνειν ἡμᾶς, τί ποτε ποιοῦσιν
[2, 9, 13]	ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν, ὅτι	μὴ	λόγος. Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ
[2, 9, 17]	ἀπὸ τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα,	μὴ	λοιδορούμενον δὲ τούτοις· καὶ εἰ
[2, 9, 2]	καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ μείνασα ἡ	μὴ	μέρος, μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι
[2, 9, 15]	σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ ἀρετῆς	μὴ	μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν τὸ
[2, 9, 3]	ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ δυνάμεις	μὴ	μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν ὄντων
[2, 9, 9]	ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι,	μὴ	μόνον δὲ αὐτὸν νομίζειν ἄριστον
[2, 9, 12]	μητέρα αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ	μὴ	μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου
[2, 9, 10]	πάλιν αὖ μὴ κατελθεῖν, οἷον	μὴ	νεῦσαι, ἀλλ´ ἐλλάμψαι μόνον τῷ
[2, 9, 4]	φαμεν τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ μᾶλλον	μὴ	νεῦσιν. Εἰ δὲ ἔνευσε, τῷ
[2, 9, 13]	ταῦτα ἐκείνων, τό τε κακὸν	μὴ	νομίζειν ἄλλο τι ἢ τὸ
[2, 9, 7]	τῆς ὅλης ὅπως διοικεῖ, ὅτι	μὴ	ὁ αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη.
[2, 9, 1]	νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ	μή,	ὁ μὲν ἔσται νοῶν μόνον,
[2, 9, 16]	καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ ἄλλα	μὴ	πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ
[2, 9, 12]	Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ	μὴ	πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ
[2, 9, 1]	τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ	μὴ	παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ
[2, 9, 1]	ἔχουσι λαβεῖν νοῦν νοοῦντα μόνον,	μὴ	παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ·
[2, 9, 18]	τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ	μὴ	ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ
[2, 9, 11]	νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ	μή	που τὸ μὲν ἔκειτό που
[2, 9, 10]	πρὸς τὸ πείθειν αὐτούς ἵνα	μὴ	πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις
[2, 9, 16]	τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ	μὴ	πρότερον {πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ
[2, 9, 15]	θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν	μὴ	πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ. Τί
[2, 9, 18]	συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ	μὴ	σώματα ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν
[2, 9, 17]	τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν	μὴ	ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα
[2, 9, 5]	πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα	μὴ	τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ
[2, 9, 3]	ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ	μή	τι μετὰ τοῦ πρώτως ζῆν
[2, 9, 15]	τὸ τῆς χρείας μόνον, εἰ	μή	τις τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ
[2, 9, 17]	καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν οἷς	μὴ	τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ μὴ ἔξω, ἵνα	μὴ	τὸν κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ αὐτοὺς
[2, 9, 16]	ἀτοπίαν ἔχει, καὶ ὅ γε	μὴ	τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ
[2, 9, 13]	πάλιν ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´ ὅτι	μὴ	τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως πάλιν
[2, 9, 3]	νοῦς οὐ νοῦς, ἢ ψυχὴ	μὴ	τοῦτο, εἰ μή τι μετὰ
[2, 9, 9]	ἃ ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ	μὴ	τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν,
[2, 9, 11]	ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν, εἰ	μὴ	τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν;
[2, 9, 18]	ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι τῷ	μὴ	φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ
[2, 9, 18]	δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ	μὴ	φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι, μηδὲ
[2, 9, 18]	τοῦ ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ	μὴ	φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ
[2, 9, 18]	ἧττον ἐν αὐτῷ, τοῦ δὲ	μὴ	ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα
[2, 9, 12]	~Καὶ ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ;	Μνήμῃ	ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως οὐκ
[2, 9, 16]	τοὺς νοητοὺς θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς	τιμὴ	ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο· ὁ γὰρ
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ τοίνυν	ἐφάνη	ἡμῖν ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ
[2, 9, 11]	μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο	ἐργασαμένη,	διὰ τί μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν,
[2, 9, 7]	ψυχῇ ἡ τοῦ σώματος φύσις	δεδεμένη	ἤδη συνδεῖ ὃ ἂν περιλάβῃ·
[2, 9, 7]	μὴ ὁ αὐτὸς τρόπος μηδ´	ἐνδεδεμένη.	Πρὸς γὰρ αὖ ταῖς ἄλλαις
[2, 9, 4]	εἶδεν ἐκεῖ; Εἰ δὲ ἐκείνων	μεμνημένη	ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ
[2, 9, 4]	μένει κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον	ἐσφαλμένη·	εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ τί
[2, 9, 16]	ἡ πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς	λεγομένη	αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο·
[2, 9, 11]	ἡ γῆ αὐτοῖς ἡ ξένη	λεγομένη	γενομένη ὑπὸ τῶν μειζόνων, ὡς
[2, 9, 4]	εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα	γενομένη.	Εἰ δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον
[2, 9, 11]	τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς	γενομένη	ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς
[2, 9, 5]	δὲ συνοχὴ τῶν τεσσάρων ὑστέρα	γενομένη	ἐξ αὐτῶν; Ὅταν δὲ προστιθῶσι
[2, 9, 11]	γῆ αὐτοῖς ἡ ξένη λεγομένη	γενομένη	ὑπὸ τῶν μειζόνων, ὡς λέγουσιν
[2, 9, 15]	τέλος προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ	ἐγγενομένη	μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ
[2, 9, 3]	ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν	ἐλλαμπομένη	καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς
[2, 9, 4]	οὐδ´ ἂν μεταγνοίη ἔτι ἤδη	εἰθισμένη	καὶ τῷ χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη.
[2, 9, 8]	καὶ πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον	ἐνδεικνυμένη,	πῶς οὐκ ἄν τις ἄγαλμα
[2, 9, 2]	ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι	διορθουμένη,	ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ πρὸ
[2, 9, 7]	λαβὼν γένος ἐν πόλει εὖ	οἰκουμένῃ	τὴν ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ δὲ
[2, 9, 8]	οὐδ´ ἡ τοῦ σώματος κακία	ἐνοχλουμένη	καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ
[2, 9, 11]	κόσμου, ἡ γῆ αὐτοῖς ἡ	ξένη	λεγομένη γενομένη ὑπὸ τῶν μειζόνων,
[2, 9, 7]	ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει γὰρ	ἐκείνη.	Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν,
[2, 9, 11]	δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς, εἰ	ἐκείνη	λογική, τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ
[2, 9, 18]	μηδ´ εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι.	Ἐκείνη	μὲν οὖν οὐ πλήττεται· οὐ
[2, 9, 2]	νοῦν τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα,	ἀκλινῆ	πανταχῇ, μιμούμενον τὸν πατέρα καθ´
[2, 9, 16]	καὶ τοὺς γενομένους γινώσκει, ἵνα	διακρίνῃ	ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν οὖν
[2, 9, 11]	εἰς τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί	μόνη	αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ
[2, 9, 3]	καὶ νῦν ἀνάγκη. Εἰ δὲ	μόνη	καταλειφθήσεται, οὐ πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν
[2, 9, 14]	λέγοντες αὐτούς, λέγοντες μὲν ἂν	σωφροσύνῃ	καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν
[2, 9, 7]	ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ αὐτοῦ	χελώνη	ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν
[2, 9, 15]	ἐὰν μὴ πῶς καὶ βλέψῃ	διδάξῃ.	Τί γὰρ κωλύει, εἴποι τις
[2, 9, 1]	ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν	νοῇ	καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ
[2, 9, 13]	δὲ τὸ πᾶν καὶ μεγάλα	μέρη	ὄντα τοῦ παντός. Εἰ δ´
[2, 9, 4]	τῷ πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ	δυσχερῆ·	τοῦτο γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι
[2, 9, 6]	~Τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί	χρὴ	λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ
[2, 9, 9]	περὶ πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ	χρὴ	ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι
[2, 9, 6]	μὴ αὐτά πω τὰ ὄντα	θεωρῇ,	καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς
[2, 9, 7]	δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ	πάσῃ	ψυχῇ ἡ τοῦ σώματος φύσις
[2, 9, 9]	λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς σὺ	ἔσῃ	βελτίων ἁπάντων οὐ μόνον ἀνθρώπων,
[2, 9, 7]	μεγάλου ἐν τάξει φερομένου ἐν	μέσῃ	τῇ πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα
[2, 9, 1]	τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ τῇ	λεγούσῃ	νοεῖν ὅτι νοεῖ, τὴν λέγουσαν
[2, 9, 9]	οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει	διδούσῃ	ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ
[2, 9, 1]	τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ	χωριζούσῃ	τὸ νοεῖν ἀπὸ τοῦ νοεῖν
[2, 9, 1]	νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος	ἑστώσῃ·	κίνησις δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ
[2, 9, 6]	τῷ πλήθει τὴν νοητὴν φύσιν	τῇ	αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα
[2, 9, 15]	εἰ μή τις τῇ φύσει	τῇ	αὐτοῦ κρείττων εἴη τῶν λόγων
[2, 9, 1]	τις τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ	τῇ	δευτέρᾳ τῇ λεγούσῃ νοεῖν ὅτι
[2, 9, 17]	εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας	τῇ	διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν, σφαῖραν
[2, 9, 2]	διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ	τῇ	εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ
[2, 9, 7]	οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ ψυχῇ	τῇ	ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις
[2, 9, 8]	αὐτῷ, ἃ τῇ πολλῇ ζωῇ	τῇ	ἐν αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ καὶ
[2, 9, 12]	ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν	τῇ	ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ πάντως, ἀλλ´
[2, 9, 1]	ὡς ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ	τῇ	ἐπινοίᾳ ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ
[2, 9, 1]	εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς χώρα	τῇ	ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ νοεῖν
[2, 9, 7]	τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ κοινωνίαν	τῇ	ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς
[2, 9, 5]	ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ τοῦ βελτίονος	τῇ	θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ
[2, 9, 1]	ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ δευτέρᾳ	τῇ	λεγούσῃ νοεῖν ὅτι νοεῖ, τὴν
[2, 9, 13]	τῶν πρώτων, ἀλλὰ πράως συγχωρητέον	τῇ	πάντων φύσει αὐτὸν θέοντα πρὸς
[2, 9, 7]	ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ	τῇ	πάσῃ ψυχῇ ἡ τοῦ σώματος
[2, 9, 8]	σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ	τῇ	πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ
[2, 9, 7]	ἐν τάξει φερομένου ἐν μέσῃ	τῇ	πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο
[2, 9, 4]	εἰς γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν	τῇ	προτέρᾳ γενέσει τῶν τῇδε κακῶν·
[2, 9, 13]	ἡ αἰτία. ~Ὁ ἄρα μεμφόμενος	τῇ	τοῦ κόσμου φύσει οὐκ οἶδεν
[2, 9, 17]	διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον, τοσούτῳ διδόντας	τῇ	τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ
[2, 9, 10]	σκότῳ, εἶτ´ ἐκεῖθεν εἴδωλον ἐν	τῇ	ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου
[2, 9, 4]	ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα	τῇ	φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ
[2, 9, 4]	διανοίᾳ ἐποίει καὶ μὴ ἐν	τῇ	φύσει ἦν τὸ ποιεῖν καὶ
[2, 9, 15]	χρείας μόνον, εἰ μή τις	τῇ	φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων εἴη
[2, 9, 1]	ἔστι, τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ	τῇ	χωριζούσῃ τὸ νοεῖν ἀπὸ τοῦ
[2, 9, 6]	τὴν πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν	τῇ	ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα
[2, 9, 17]	τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει	τῇ	ψυχῇ καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν
[2, 9, 6]	εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν	τῇ	ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ πάθη
[2, 9, 7]	Τὴν δὲ πρὸς τὸ σῶμα	τῇ	ψυχῇ κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ
[2, 9, 12]	κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ, καὶ	τῇ	ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´
[2, 9, 7]	τινὰ εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι	τῇ	ψυχῇ τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ
[2, 9, 7]	αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον	τῇ	ψυχῇ· τὸ δὲ ἀπὸ τῆς
[2, 9, 15]	καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ	ἀκρατῆ	θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος
[2, 9, 15]	μηδὲν δὲ αὐτῶν πειρώμενον ἐξαιρεῖν;	Ἀρετὴ	μὲν οὖν εἰς τέλος προιοῦσα
[2, 9, 18]	τοῦ· ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες	ἀρετῇ	τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη
[2, 9, 9]	ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν; Οὗ καὶ	ἀρετὴ	τετίμηται, καὶ κακία τὴν προσήκουσαν
[2, 9, 5]	παραχωρῆσαι δὲ τοῦ βελτίονος τῇ	θνητῇ	ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ
[2, 9, 14]	μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ	διαίτῃ,	ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ οἱ
[2, 9, 8]	πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις δὲ	θαυμαστὴ	ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ εἰργάσατο.
[2, 9, 2]	πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει	θαυμαστῇ.	Ὅσον γὰρ πρὸς αὐτῇ ἐστι,
[2, 9, 7]	ἤδη συνδεῖ ὃ ἂν περιλάβῃ·	αὐτὴ	δὲ ἡ τοῦ παντὸς ψυχὴ
[2, 9, 11]	τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη	αὐτὴ	ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ δυνατώτερα
[2, 9, 2]	δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ πρὸς	αὐτῇ	ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ δυνατωτέρα·
[2, 9, 12]	σκότος αἴτιον τῆς νεύσεως, ἀλλ´	αὐτὴ	ἡ ψυχῆς φύσις. Τοῦτο δὲ
[2, 9, 5]	Ὅταν δὲ προστιθῶσι καὶ ἀντίληψιν	αὐτῇ	καὶ βούλευσιν καὶ ἄλλα μυρία,
[2, 9, 1]	ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις ἡ	αὐτή	καὶ γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο,
[2, 9, 17]	καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν	αὐτῇ	καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους· ὃ καὶ
[2, 9, 11]	Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν	αὐτῇ	κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ
[2, 9, 2]	αὐτῆς ἔχειν, μένει τε ἀπραγμόνως	αὐτὴ	οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ
[2, 9, 7]	οὐδὲν ἂν ὑπὸ τούτων οὐδ´	αὐτὴ	πάθοι. ~Τὸ δὲ διὰ τί
[2, 9, 2]	θέμις καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο συμβαίνει	αὐτῇ	τὸ πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν
[2, 9, 17]	δὲ ἤδη καὶ τὸ σῶμα	αὐτῇ,	ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης, δούσης
[2, 9, 1]	πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν	αὕτη	γὰρ τάξις κατὰ φύσιν μήτε
[2, 9, 11]	τάχ´ ἂν φυτικὴ καὶ γεννητικὴ	αὕτη·	εἰ δὲ τοῦτο, πῶς ἂν
[2, 9, 1]	φύσις ἡ αὐτή καὶ γὰρ	αὕτη	οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ
[2, 9, 4]	μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ ἂν	ἑαυτῇ	καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ τοῦ
[2, 9, 9]	καὶ ἡττωμένων, πῶς οὐ καὶ	ταύτῃ	καλῶς ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ,
[2, 9, 1]	τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις καὶ	πρώτη	πᾶν γὰρ τὸ οὐ πρῶτον
[2, 9, 12]	φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ	περιγραφὴ	τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις παντὸς
[2, 9, 9]	ὃ θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη	μέμφῃ,	πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται
[2, 9, 1]	ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων, ἐδείχθη	πολλαχῇ.	Λοιπὸν δὲ ἐπισκέψασθαι ἐν τῷ
[2, 9, 2]	τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα, ἀκλινῆ	πανταχῇ,	μιμούμενον τὸν πατέρα καθ´ ὅσον
[2, 9, 5]	μῖγμα ἐκ τούτων. Πῶς δὲ	συνοχὴ	τῶν τεσσάρων ὑστέρα γενομένη ἐξ
[2, 9, 18]	καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν	ἡσυχῇ	τὸ κάλλος τῶν λίθων. Δεῖ
[2, 9, 6]	πρὸς τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ	ψυχῇ	αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε
[2, 9, 1]	εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν	ψυχῇ	ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ λόγου,
[2, 9, 9]	ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν	ψυχῇ	ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ
[2, 9, 16]	παῖδας ὧν τὸν πατέρα ἀγαπᾷ·	ψυχὴ	δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ
[2, 9, 17]	τοσούτῳ διδόντας τῇ τοῦ κόσμου	ψυχῇ	δυνάμεως, ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν
[2, 9, 15]	εἰς τέλος προιοῦσα καὶ ἐν	ψυχῇ	ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν·
[2, 9, 6]	δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου	ψυχή	ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ κατὰ
[2, 9, 5]	δὲ τοῦ βελτίονος τῇ θνητῇ	ψυχῇ	ἐφιεμένης. Ἄλογος δὲ καὶ ἡ
[2, 9, 7]	ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν τι ἡ	ψυχὴ	ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ
[2, 9, 12]	ὕλη, ὅθεν φανείη. Ἡ γὰρ	ψυχὴ	ἡ νεύσασα ἤδη ὂν τὸ
[2, 9, 7]	γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ	ψυχῇ	ἡ τοῦ σώματος φύσις δεδεμένη
[2, 9, 8]	ταὐτὸν τῷ διὰ τί ἔστι	ψυχὴ	καὶ διὰ τί ὁ δημιουργὸς
[2, 9, 17]	σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει τῇ	ψυχῇ	καὶ πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν
[2, 9, 6]	ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ	ψυχῇ	καὶ τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες,
[2, 9, 7]	δὲ πρὸς τὸ σῶμα τῇ	ψυχῇ	κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν
[2, 9, 2]	ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου	ψυχὴ	μείνασα ἡ μὴ μέρος, μηδὲ
[2, 9, 3]	ὁ νοῦς οὐ νοῦς, ἢ	ψυχὴ	μὴ τοῦτο, εἰ μή τι
[2, 9, 15]	καὶ κτήσεται, μήτε ὡς θεραπεύεται	ψυχὴ	μήτε ὡς καθαίρεται. Οὐ γὰρ
[2, 9, 7]	αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ παντὸς	ψυχὴ	οὐκ ἂν δέοιτο ὑπὸ τῶν
[2, 9, 12]	ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ, καὶ τῇ	ψυχῇ	οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς
[2, 9, 18]	λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν τρόπον	ψυχὴ	παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ
[2, 9, 7]	εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ	ψυχῇ	τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ
[2, 9, 7]	εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ	ψυχῇ·	τὸ δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας
[2, 9, 13]	λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ ἐκεῖ	ψυχὴ	χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος ἄλλου
[2, 9, 12]	κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ	ψυχῇ	χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως ἠγνόει
[2, 9, 15]	ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς καὶ	βλέψῃ	διδάξῃ. Τί γὰρ κωλύει, εἴποι
[2, 9, 3]	τι μετὰ τοῦ πρώτως ζῆν	ζῴη	καὶ δευτέρως ἕως ἔστι τὸ
[2, 9, 8]	ἐναργὴς καὶ πολλὴ καὶ πανταχοῦ	ζωὴ	σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ
[2, 9, 8]	ἐν αὐτῷ, ἃ τῇ πολλῇ	ζωῇ	τῇ ἐν αὐτῷ ἀεὶ νύκτωρ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010