Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 6]	χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ	ἐκ	γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα
[2, 9, 2]	μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ	ἐκ	διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη,
[2, 9, 8]	μὲν γὰρ ἦν εἶναι οὐκ	ἐκ	διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα·
[2, 9, 15]	διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα	ἐκ	θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ
[2, 9, 15]	τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ	ἐκ	θεοῦ καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται
[2, 9, 18]	ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν	ἐκ	λίθων ἀψύχων τοὺς τοίχους καὶ
[2, 9, 15]	ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην	ἐκ	λόγου καὶ ἀσκήσεως καὶ ὅλως
[2, 9, 6]	ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους	ἐκ	παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν
[2, 9, 15]	ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν	ἐκ	παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό
[2, 9, 9]	οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν	ἐκ	πατέρων λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων
[2, 9, 1]	καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι οὐκ	ἐκ	πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς
[2, 9, 5]	ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι	ἐκ	πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα,
[2, 9, 9]	τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ τι	ἐκ	τῆς τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον
[2, 9, 4]	ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι	ἐκ	τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ τὸ
[2, 9, 12]	ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο αὐτῶν	ἐκ	τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας
[2, 9, 5]	Εἰ δὲ μετὰ τὸν κόσμον	ἐκ	τοῦ κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς
[2, 9, 11]	λαβεῖν αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι	ἐκ	τοῦ λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ
[2, 9, 6]	βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους	ἐκ	τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ
[2, 9, 6]	τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις	ἐκ	τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ
[2, 9, 5]	ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ μῖγμα	ἐκ	τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ τῶν
[2, 9, 6]	δημιουργὸν ἄλλον καὶ τὴν ψυχήν,	ἐκ	τῶν ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων
[2, 9, 3]	δὲ δυνάμεις μὴ μετρηθεῖσαι μὴ	ἐκ	τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι, πῶς
[2, 9, 5]	τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν	ἐκ	τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς γὰρ
[2, 9, 5]	ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ	ἐκ	τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ
[2, 9, 8]	τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα	ἔκ	τινος εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα
[2, 9, 3]	καὶ ἄλλῳ, ἢ τὸ ἀγαθὸν	οὐκ	ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ νοῦς
[2, 9, 9]	σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον μετὰ	οὐκ	ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´
[2, 9, 14]	ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί	οὐκ	ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου
[2, 9, 14]	δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν	οὐκ	ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ
[2, 9, 1]	εἰς ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν,	οὐκ	ἄλλην τινὰ μεταξὺ νοῦ καὶ
[2, 9, 12]	τοῦτο πρῶτον; Διὰ τί γὰρ	οὐκ	ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν
[2, 9, 1]	ἡ αὐτή καὶ γὰρ αὕτη	οὐκ	ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο
[2, 9, 7]	ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς	οὐκ	ἄμεινον τῇ ψυχῇ· τὸ δὲ
[2, 9, 8]	ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς	οὐκ	ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ
[2, 9, 7]	δὲ ἡ τοῦ παντὸς ψυχὴ	οὐκ	ἂν δέοιτο ὑπὸ τῶν ὑπ´
[2, 9, 15]	Οἷς δὲ ἀρετῆς μὴ μέτεστιν,	οὐκ	ἂν εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες
[2, 9, 13]	τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις, ἃ	οὐκ	ἂν οὐ γένοιτό ποτε ἔστ´
[2, 9, 14]	θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας	οὐκ	ἂν πείθοιεν, ὡς οὐχ αἱ
[2, 9, 17]	ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ, ὅτι	οὐκ	ἂν σεμνύνοιντο, εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν,
[2, 9, 1]	νοεῖ, ἀλλ´ οὖν μία προσβολὴ	οὐκ	ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον
[2, 9, 1]	ὁρᾷ ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν	οὐκ	ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε
[2, 9, 13]	ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι ψυχῶν. Καὶ	οὐκ	ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´
[2, 9, 10]	ἵνα μὴ πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο	οὐκ	ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς γάρ; ἀλλ´
[2, 9, 16]	γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ	οὐκ	ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ γὰρ
[2, 9, 16]	αὐτὸν λαμβάνει, οἷα ἀφ´ οἵων;	Οὐκ	ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε
[2, 9, 8]	κόσμῳ περιιόντα; Διὰ τί γὰρ	οὐκ	ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα
[2, 9, 1]	νοεῖ νοῶν ἄλλου ὄντος, ἀλλ´	οὐκ	αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ
[2, 9, 1]	οὐ λόγον ἕξει, καὶ ὅλως	οὐκ	εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει.
[2, 9, 9]	Οἷον εἰ ἐν πλείστοις ἀριθμεῖν	οὐκ	εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ εἰδὼς πήχεων
[2, 9, 12]	πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν	οὐκ	εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς
[2, 9, 12]	εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς οὕτως,	οὐκ	εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ
[2, 9, 9]	πλείστοις ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν	οὐκ	εἰδὼς πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι,
[2, 9, 1]	τὸ ἄτοπον. Καὶ διὰ τί	οὐκ	εἰς ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ
[2, 9, 2]	ἔχειν, μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ	οὐκ	ἐκ διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι
[2, 9, 8]	Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ ἦν εἶναι	οὐκ	ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ
[2, 9, 1]	ἁπλούστατον, καὶ τὸ αὔταρκες, ὅτι	οὐκ	ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται
[2, 9, 17]	ἡ φύσις, τούτοις τάχ´ ἂν	οὐκ	ἐλθεῖν εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε
[2, 9, 7]	τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον μένει καὶ	οὐκ	ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ αὐτῆς δίδωσι
[2, 9, 5]	ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον καὶ	οὐκ	ἐν ἀλλοιώσει μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ
[2, 9, 1]	εἰς τὰ ἐξ ὧν· καὶ	οὐκ	ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν τὸ
[2, 9, 12]	τἀκεῖ τούτῳ, καὶ τῇ ψυχῇ	οὐκ	ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα·
[2, 9, 16]	ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν	οὐκ	ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν
[2, 9, 16]	μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα παραβάλλων	οὐκ	ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο·
[2, 9, 9]	πρὸς αὐτοὺς βλέπων διὰ τί	οὐκ	ἔξω βλέπει καὶ πρὸς τὸν
[2, 9, 16]	Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες	οὐκ	ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί;
[2, 9, 7]	αὐτῶν κατὰ φύσιν κινηθῇ, οἷς	οὐκ	ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα πάσχει,
[2, 9, 8]	δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος δὲ	οὐκ	ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ τὸ
[2, 9, 5]	φυλάξωνται αἱ ψυχαί. Πῶς οὖν;	οὐκ	ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ
[2, 9, 7]	δέδεται δεσμῷ δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ	οὐκ	ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε οὖν
[2, 9, 9]	δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην	οὐκ	ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας
[2, 9, 17]	ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν,	οὐκ	ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ τούτων
[2, 9, 9]	τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν	οὐκ	ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ
[2, 9, 9]	μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ μόνοι	οὐκ	ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν καὶ
[2, 9, 4]	ἴδῃ; Διὰ τί γὰρ ἂν	οὐκ	ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν;
[2, 9, 12]	δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι νεύσασαν,	οὐκ	ἦν δηλονότι ὅπου ἂν ἔνευσεν,
[2, 9, 2]	μέσον· τὸ γὰρ πᾶν αὐτῆς	οὐκ	ἦν θέμις καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο
[2, 9, 12]	Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως	οὐκ	ἦν, ἵνα ἂν καὶ εἶδεν,
[2, 9, 17]	ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ παντὶ	οὐκ	ἦν ποτε παιδὶ ὣς ἀτελεῖ
[2, 9, 13]	τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο δέ, ὅτι	οὐκ	ἴσασι τάξιν τῶν ἐφεξῆς πρώτων
[2, 9, 9]	εἴ τις μέμφοιτο καὶ τὸ	οὐκ	ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις ἅπασι,
[2, 9, 10]	πρότερον ἢ ἡμῖν φίλοι γενέσθαι	οὐκ	οἶδ´ ὅπως ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι.
[2, 9, 13]	μεμφόμενος τῇ τοῦ κόσμου φύσει	οὐκ	οἶδεν ὅ τι ποιεῖ, οὐδ´
[2, 9, 18]	Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ	οὐκ	οἴονται τὰ ἔξω βλέπειν τὴν
[2, 9, 10]	ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ	οὐκ	ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010