| Ennéade, livre, chap. |
| [2, 9, 4] |
δὲ
ἐσφάλη;
Εἰ
μὲν
γὰρ
|
ἐξ |
ἀιδίου,
μένει
κατὰ
τὸν
αὐτῶν |
| [2, 9, 7] |
ἄλλου
πάθημα
τὸ
ἐν
αὐτῷ
|
ἐξ |
ἀνάγκης
δέχεται,
ὃ
δ´
αὐτὸ |
| [2, 9, 1] |
αὐτὸς
ᾖ
καὶ
τὸ
νοητόν,
|
ἐξ |
ἀνάγκης
ἐν
τῷ
νοεῖν
ἔχει |
| [2, 9, 7] |
εἴσω
ὠθεῖν,
ἀλλ´
ὅπου
ἠθέλησεν
|
ἐξ |
ἀρχῆς
αὐτῆς
ἡ
φύσις
μένει. |
| [2, 9, 9] |
πρὸς
ἀνθρώπων,
πάντα
ἄγοντες
τάξει
|
ἐξ |
ἀρχῆς
εἰς
τέλος
μοῖραν
ἑκάστῳ |
| [2, 9, 17] |
οἷς
μὴ
τὸ
τέλειον
ἀπέδωκεν
|
ἐξ |
ἀρχῆς
ἡ
φύσις,
τούτοις
τάχ´ |
| [2, 9, 18] |
φύσεσι
καὶ
ἐπιμελείαις·
τοῖς
δὲ
|
ἐξ |
ἀρχῆς
ὑπάρχει.
Οὐ
δή,
εἰ |
| [2, 9, 5] |
συνοχὴ
τῶν
τεσσάρων
ὑστέρα
γενομένη
|
ἐξ |
αὐτῶν;
Ὅταν
δὲ
προστιθῶσι
καὶ |
| [2, 9, 16] |
εἰς
ἀνάμνησιν
ἔρχονται
τοῦ
ἀληθοῦς·
|
ἐξ |
οὗ
δὴ
πάθους
καὶ
κινοῦνται |
| [2, 9, 11] |
Τί
δ´
ἔτι
ἔδει
ἐμποιεῖν
|
ἐξ |
ὕλης
καὶ
εἰδώλου
τὸν
ποιήσαντα; |
| [2, 9, 12] |
{κόσμου
ἐκείνου}
ἀλλὰ
καὶ
μαθεῖν
|
ἐξ |
ὧν
ἂν
γένοιτο;
Πόθεν
δὴ |
| [2, 9, 4] |
δημιουργεῖ;
Πόθεν
γὰρ
ποιεῖ
ἢ
|
ἐξ |
ὧν
εἶδεν
ἐκεῖ;
Εἰ
δὲ |
| [2, 9, 1] |
οὕτω
γὰρ
ἀναρτηθήσεται
εἰς
τὰ
|
ἐξ |
ὧν·
καὶ
οὐκ
ἐν
ἄλλῳ, |
| [2, 9, 15] |
τοῖς
τῶν
παλαιῶν
λόγοις,
μήτε
|
ἐξ |
ὧν
περιέσται
καὶ
κτήσεται,
μήτε |