Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 3]	ἢ ὅσα ἔχει εἰς ἅ·	ὃ	δὲ μὴ ἔχει εἰς ὅ,
[2, 9, 3]	ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ	ὁ	νοῦς οὐ νοῦς, ἢ ψυχὴ
[2, 9, 10]	δι´ ὕλης ἢ ὑλότητος ἢ	ὅ	τι ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ μὲν
[2, 9, 5]	τοῦ κόσμου τὸ εἶδος, τί	τὸ	καινὸν τοῦ λόγου; ~Τὰς δὲ
[2, 9, 9]	βίων τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν	ὁ	ἀγνοῶν προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων
[2, 9, 1]	Ὅταν δὲ δὴ ὁ νοῦς	ὁ	ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν
[2, 9, 13]	ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ αἰτία.	~Ὁ	ἄρα μεμφόμενος τῇ τοῦ κόσμου
[2, 9, 1]	τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως γε	ὁ	αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ
[2, 9, 7]	ὅλης ὅπως διοικεῖ, ὅτι μὴ	ὁ	αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς
[2, 9, 16]	αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο·	ὁ	γὰρ τὸ φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν
[2, 9, 15]	ἦν λοιπόν, τοῦτο διώκειν παρακελεύεται·	ὁ	δὲ λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον
[2, 9, 1]	ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν νοεῖ,	ὁ	δὲ νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ
[2, 9, 1]	ὁ μὲν ἔσται νοῶν μόνον,	ὁ	δὲ ὅτι νοεῖ νοῶν ἄλλου
[2, 9, 18]	ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι οἴκου δεήσοιτο,	ὁ	δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ
[2, 9, 9]	βίος, ὁ μὲν τοῖς σπουδαίοις,	ὁ	δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων,
[2, 9, 9]	μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ τινος,	ὁ	δὲ φαῦλος ὄχλος οἷον χειροτέχνης
[2, 9, 8]	ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ τί	ὁ	δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν
[2, 9, 6]	δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς	ὁ	δημιουργός. Καὶ ὅλως τὸν τρόπον
[2, 9, 9]	ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς	ὁ	ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν τοῖς
[2, 9, 9]	Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ	ὁ	θεός, τοῦ δὲ κόσμου παντὸς
[2, 9, 12]	τοῦ κόσμου τοῦδε, καὶ οὐχ	ὁ	κόσμος αἴτιος τῶν κακῶν, ἀλλὰ
[2, 9, 9]	καὶ παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ	ὁ	κόσμος δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν
[2, 9, 9]	Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´	ὁ	κόσμος δεῖται καὶ οἶδε τὴν
[2, 9, 16]	τρόπος· ὥστε καὶ μεθέξει αὐτοῦ	ὁ	κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ
[2, 9, 16]	Πῶς γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε	ὁ	κόσμος ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ
[2, 9, 7]	ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ καὶ ὅδε	ὁ	κόσμος, ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ,
[2, 9, 11]	τῶν εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ	ὁ	λογισμὸς ὁ τοῦ κόσμου, ἡ
[2, 9, 12]	παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ ἥξει	ὁ	λόγος ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ
[2, 9, 15]	ὡς δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον,	ὁ	μὲν Ἐπίκουρος τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ μή,	ὁ	μὲν ἔσται νοῶν μόνον, ὁ
[2, 9, 16]	καὶ κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´	ὁ	μὲν ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ
[2, 9, 9]	δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ ὢν	ὁ	μὲν μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ
[2, 9, 1]	τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ	ὁ	μὲν νοεῖ, ὁ δὲ νοεῖ
[2, 9, 9]	ὡς διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος,	ὁ	μὲν τοῖς σπουδαίοις, ὁ δὲ
[2, 9, 1]	ἀφροσύνης ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ	ὁ	νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς
[2, 9, 1]	ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ ἐνόει	ὁ	νοῶν ὅτι νοεῖ. Εἰ δὲ
[2, 9, 9]	ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια καὶ	ὁ	πρότερον ταπεινὸς καὶ μέτριος καὶ
[2, 9, 9]	ἅπασι, πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ, ὡς	ὁ	σπουδαῖος ἐν τούτοις τὸ ἴσον
[2, 9, 8]	δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν	ὁ	τὸ μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ
[2, 9, 6]	ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας καὶ	ὁ	τόδε ποιῶν τὸ πᾶν διενοήθη
[2, 9, 11]	γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς	ὁ	τοῦ κόσμου, ἡ γῆ αὐτοῖς
[2, 9, 10]	ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται	ὁ	τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν,
[2, 9, 16]	ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε, ὅστις	ὁ	τρόπος· ὥστε καὶ μεθέξει αὐτοῦ
[2, 9, 16]	εἴτε ὅ τι βούλεσθε, ἀλλ´	ὅ	γε κόσμος ἐκεῖθεν ἔχει καὶ
[2, 9, 16]	πολλὴν τὴν ἀτοπίαν ἔχει, καὶ	ὅ	γε μὴ τοῦ λόγου ἕνεκα
[2, 9, 3]	ὃ δὲ μὴ ἔχει εἰς	ὅ,	οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ τις
[2, 9, 15]	αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ ἄλλο τι,	ὅ	ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς
[2, 9, 16]	πρόνοιά τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε	ὅ	τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε
[2, 9, 13]	τοῦ κόσμου φύσει οὐκ οἶδεν	ὅ	τι ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου τὸ
[2, 9, 18]	ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν τοῦ ἔξω	ὅ	τι ποτέ ἐστι τοῦτο ἂν
[2, 9, 7]	σώματος φύσις δεδεμένη ἤδη συνδεῖ	ὃ	ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ ἡ
[2, 9, 9]	οὐκ ἔχοντες καὶ μόνοι ἔχειν,	ὃ	αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι. ~Πολλὰ
[2, 9, 7]	ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης δέχεται,	ὃ	δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ
[2, 9, 10]	δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον,	ὃ	δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ,
[2, 9, 9]	Εἰ δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν,	ὃ	ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ
[2, 9, 6]	νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ	ὃ	ἔστι ζῷον καθορᾷ, τοσαύτας καὶ
[2, 9, 9]	ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις	ὃ	θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ,
[2, 9, 17]	ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους·	ὃ	καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας
[2, 9, 12]	τῶν ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης·	ὃ	καὶ αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ
[2, 9, 1]	παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ·	ὃ	καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ
[2, 9, 9]	γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν,	ὃ	λέγει τις ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται
[2, 9, 8]	διὰ τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν.	Ὃ	πρῶτον μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ
[2, 9, 8]	ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ κάτω,	ὃ	τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι. Δύναμις
[2, 9, 7]	αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει γὰρ ἐκείνη.	Διὸ	καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς
[2, 9, 12]	πρῶτον; Διὰ τί γὰρ οὐκ	ἄλλο;	Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς
[2, 9, 11]	ἡ ποίησις; Τουτὶ μὲν πρῶτον,	ἄλλο	δὲ μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς
[2, 9, 1]	ἄλλο τὸ ἐν τούτοις νοεῖν,	ἄλλο	δὲ τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ,
[2, 9, 8]	ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ εἰς	ἄλλο.	Ἔδει οὖν εἶναί τι μετ´
[2, 9, 11]	τὸ ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´	ἄλλο	εἶδος ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική,
[2, 9, 1]	ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο	ἄλλο,	εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ
[2, 9, 1]	αὐτή καὶ γὰρ αὕτη οὐκ	ἄλλο,	εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο,
[2, 9, 16]	τὴν γνώμην καὶ εἰς οὐδὲν	ἄλλο	κινήσεται, ὥστε ὁρῶν σύμπαντα μὲν
[2, 9, 10]	τὸ μὲν ἄλλο, τὸ δ´	ἄλλο	λέγοντες, καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα
[2, 9, 4]	καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ	ἄλλο	πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς
[2, 9, 17]	εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ	ἄλλο	τι διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν
[2, 9, 13]	τό τε κακὸν μὴ νομίζειν	ἄλλο	τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον εἰς
[2, 9, 15]	γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ	ἄλλο	τι, ὅ ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι
[2, 9, 10]	τι ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ μὲν	ἄλλο,	τὸ δ´ ἄλλο λέγοντες, καὶ
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ	ἄλλο	τὸ ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο
[2, 9, 7]	αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις,	κἀκεῖνο	ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς μὲν
[2, 9, 11]	μὲν πρῶτον, ἄλλο δὲ μετ´	ἐκεῖνο,	ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες.
[2, 9, 8]	Εἰ δὲ μιμούμενον μή ἐστιν	ἐκεῖνο,	αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει·
[2, 9, 10]	ἄλλων ἁπάντων ὅπως ἔχει εἰδέναι·	ἐκεῖνο	δὲ εἰπόντα ἐατέον τὸν λόγον,
[2, 9, 15]	αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν πρέποι.	~Ἐκεῖνο	δὲ μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν
[2, 9, 14]	καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν	ἐκεῖνο	πανταχοῦ, ὡς τὸ μὲν παρ´
[2, 9, 7]	συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ ξηρανθὲν εἴασεν	ἐκεῖνο	τὴν αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ
[2, 9, 7]	ἄμεινον τῇ ψυχῇ· τὸ δὲ	ἀπὸ	τῆς ἡμετέρας καὶ τὴν τοῦ
[2, 9, 1]	ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ νοεῖν	ἀπὸ	τοῦ νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ
[2, 9, 1]	Τὸν δὲ λόγον ὅταν τις	ἀπὸ	τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ
[2, 9, 1]	ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα	ἀπὸ	τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ ἄλλον
[2, 9, 17]	εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´	ἀπὸ	τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ
[2, 9, 4]	τὸ ἵνα τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων	ἀπὸ	τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ
[2, 9, 12]	οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως	ἀπὸ	τῶν ἀρίστων τῆς δυνάμεως ἐλθούσης·
[2, 9, 9]	τις ἢ ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν	ὑπὸ	ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας
[2, 9, 17]	τὴν σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην	ὑπὸ	θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν καὶ μέσα
[2, 9, 18]	ἐλάττους, τὰς δὲ οὐδὲ πληττούσας	ὑπὸ	ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι
[2, 9, 18]	τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη	ὑπὸ	μεγέθους γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους,
[2, 9, 14]	αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ ὅτι ἐτρέφετο	ὑπὸ	τῆς νόσου. Ἦν ἄρα ἡ
[2, 9, 8]	αἱ ψυχαὶ εἰ μὲν βιασθεῖσαι	ὑπὸ	τῆς τοῦ παντὸς ψυχῆς ἦλθον,
[2, 9, 18]	οὐ πλήττεται· οὐ γὰρ ἔχει	ὑπὸ	τοῦ· ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες
[2, 9, 7]	ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς μὲν	ὑπὸ	τοῦ σώματος δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ
[2, 9, 7]	ἐκείνης τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν	ὑπὸ	τούτων οὐδ´ αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ
[2, 9, 11]	αὐτοῖς ἡ ξένη λεγομένη γενομένη	ὑπὸ	τῶν μειζόνων, ὡς λέγουσιν αὐτοί,
[2, 9, 7]	παντὸς ψυχὴ οὐκ ἂν δέοιτο	ὑπὸ	τῶν ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει
[2, 9, 12]	καὶ τὰ κατὰ μέρος γινόμενα	ὑπὸ	τῶν φύσεων οὐ πρῶτον πῦρ,
[2, 9, 18]	ἐν οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν	ὑπὸ	ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν
[2, 9, 2]	διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ	πρὸ	αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ.
[2, 9, 7]	τῇ ψυχῇ κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ	πρὸ	αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ ἄμεινον
[2, 9, 4]	δὲ ἤρξατο, διὰ τί οὐ	πρὸ	τοῦ; Ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσίν
[2, 9, 16]	Καὶ γὰρ πᾶς κακὸς καὶ	πρὸ	τοῦ καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ
[2, 9, 5]	τί ἔδει; καὶ εἰ μὲν	πρὸ	τοῦ κόσμου, ἵνα τί; Ἵνα
[2, 9, 12]	παρὰ φύσιν, καὶ τὰ κακὰ	πρὸ	τοῦ κόσμου τοῦδε, καὶ οὐχ
[2, 9, 4]	Ἄλλος δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον	πρὸ	τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´
[2, 9, 3]	αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ, ἢ	τὸ	ἀγαθὸν οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ
[2, 9, 13]	ὅτι μὴ αἴσθησίς ἐστι, καὶ	τὸ	αἰσθητικόν, ὅτι μὴ λόγος. Εἰ
[2, 9, 17]	τοὺς καλούς· εἰ δ´ ἄρα,	τὸ	αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς
[2, 9, 14]	ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ ἅμα	τὸ	αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως ὥσπερ
[2, 9, 6]	μή. Καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες	τὸ	ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ
[2, 9, 9]	ἀνθρώπων, τοῖς μὲν σπουδαίοις πρὸς	τὸ	ἀκρότατον καὶ τὸ ἄνω, τοῖς
[2, 9, 6]	καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς	τὸ	ἀληθὲς βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν
[2, 9, 14]	αὔταρκές ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ	τὸ	ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ
[2, 9, 9]	σπουδαίοις πρὸς τὸ ἀκρότατον καὶ	τὸ	ἄνω, τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς
[2, 9, 1]	ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον καταφανὲς	τὸ	ἄτοπον. Καὶ διὰ τί οὐκ
[2, 9, 14]	καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ	τὸ	αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον μετὰ
[2, 9, 1]	δὲ οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον, καὶ	τὸ	αὔταρκες, ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων·
[2, 9, 18]	ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς	τὸ	αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ ἂν
[2, 9, 18]	φθονεῖν ὡς οὐ διώκουσι, μηδὲ	τὸ	αὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ
[2, 9, 7]	ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι	τὸ	αὐτοῦ δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι·
[2, 9, 3]	αὐτῶν μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον	τὸ	αὑτοῦ διδόναι καὶ ἄλλῳ, ἢ
[2, 9, 11]	οὐσία, τίς ἡ διαφορὰ πρὸς	τὸ	ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο
[2, 9, 14]	τοῦ δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν;	Τὸ	γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές
[2, 9, 17]	τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι·	τὸ	γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει
[2, 9, 2]	αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον·	τὸ	γὰρ πᾶν αὐτῆς οὐκ ἦν
[2, 9, 10]	ὀνομάζειν θέλουσι, τὸ μὲν ἄλλο,	τὸ	δ´ ἄλλο λέγοντες, καὶ πολλὰ
[2, 9, 2]	τὸ δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν,	τὸ	δ´ ἐν μέσῳ τούτων· φύσεως
[2, 9, 7]	ἡμεῖς δὲ τούτων οὐ κύριοι·	τὸ	δ´ ὅσον αὐτῆς πρὸς τὸ
[2, 9, 9]	δὲ εἰς ὅσον νοῦς ἄγει·	τὸ	δ´ ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν
[2, 9, 14]	εὐθέως ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ	τὸ	δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ,
[2, 9, 8]	οὐ γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον.	Τὸ	δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν
[2, 9, 7]	ὡς οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ·	τὸ	δὲ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας καὶ
[2, 9, 8]	ὑπὸ τούτων οὐδ´ αὐτὴ πάθοι.	~Τὸ	δὲ διὰ τί ἐποίησε κόσμον
[2, 9, 12]	ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον,	τὸ	δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ
[2, 9, 14]	δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν.	Τὸ	δὲ παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα
[2, 9, 2]	τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις,	τὸ	δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν, τὸ
[2, 9, 9]	τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ	τὸ	δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον
[2, 9, 18]	ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς	τὸ	δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς
[2, 9, 11]	καὶ τόλμαν ποιεῖ; Καὶ ὅλως	τὸ	διὰ φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον
[2, 9, 1]	τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις	τὸ	δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις
[2, 9, 9]	μοῖραν οὐχ αὑτῷ μόνῳ διδοὺς	τὸ	δύνασθαι· οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει,
[2, 9, 5]	κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης	τὸ	εἶδος, ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς
[2, 9, 5]	ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου	τὸ	εἶδος, τί τὸ καινὸν τοῦ
[2, 9, 16]	πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ	τὸ	εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι.
[2, 9, 15]	ὡς καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ	τὸ	εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν» προὔργου
[2, 9, 7]	κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν εἰς	τὸ	εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν
[2, 9, 6]	τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ´ αὐτοῦ,	τὸ	ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν·
[2, 9, 9]	αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς	τὸ	ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς τὸ
[2, 9, 17]	ὡς ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον	τὸ	ἐκεῖ κάλλος εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον
[2, 9, 16]	τὴν μεγάλην εὐταξίαν ταύτην καὶ	τὸ	ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις εἶδος
[2, 9, 16]	δὲ καὶ τὸ εἶναι καὶ	τὸ	ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω
[2, 9, 1]	οὐκ ἐν ἄλλῳ, ὅτι πᾶν	τὸ	ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´ ἄλλου.
[2, 9, 7]	γὰρ τὸ μὲν ἄλλου πάθημα	τὸ	ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης δέχεται,
[2, 9, 1]	νοεῖ. Καὶ γὰρ εἰ ἄλλο	τὸ	ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο δὲ
[2, 9, 1]	ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν	τὸ	ἕν, καὶ ὅταν λέγωμεν τἀγαθόν,
[2, 9, 13]	μὴ νομίζειν ἄλλο τι ἢ	τὸ	ἐνδεέστερον εἰς φρόνησιν καὶ ἔλαττον
[2, 9, 4]	βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ	τὸ	ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς γῆ
[2, 9, 17]	καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ	τὸ	ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ
[2, 9, 17]	αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ γὰρ	τὸ	ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι
[2, 9, 14]	φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς	τὸ	ἔξω τὸ νόσημα καὶ αἵματος
[2, 9, 17]	ἰδεῖν τὸ λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν	τὸ	ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν,
[2, 9, 9]	δύνασθαι· οὐ γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει,	τὸ	ἔχειν, ὃ λέγει τις ἔχειν,
[2, 9, 8]	μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως εἰς	τὸ	ζῆν παρελήλυθεν, ὡς μὴ ζωὴν
[2, 9, 16]	ἂν τοῦ ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ	τὸ	ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ
[2, 9, 15]	πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν καὶ	τὸ	ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν λοιπόν, τοῦτο
[2, 9, 14]	σεμνόν, οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα,	τὸ	θαρραλέον μετὰ λόγου καὶ μετ´
[2, 9, 9]	ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ	τὸ	θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό
[2, 9, 7]	τὸ δ´ ὅσον αὐτῆς πρὸς	τὸ	θεῖον τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον μένει
[2, 9, 13]	ὅ τι ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου	τὸ	θράσος αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο
[2, 9, 4]	ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ	τὸ	ἵνα τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων ἀπὸ
[2, 9, 9]	ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν τούτοις	τὸ	ἴσον οὐ ζητεῖ, οὐδέ τι
[2, 9, 4]	ἤδη ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ	τὸ	κακῶς γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον
[2, 9, 18]	μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ	τὸ	κάλλος τῶν λίθων. Δεῖ δὲ
[2, 9, 15]	τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς	τὸ	καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης,
[2, 9, 16]	λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ	τὸ	καταφρονῆσαι κόσμου καὶ θεῶν τῶν
[2, 9, 9]	βλέπειν, οὐδὲ θέμις αὐτῷ πρὸς	τὸ	κάτω· καὶ πρὸς αὐτοὺς βλέπων
[2, 9, 8]	μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς	τὸ	κάτω, ὃ τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν
[2, 9, 8]	αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ ψυχαῖς	τὸ	κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´ ἑκοῦσαι,
[2, 9, 17]	ταύτην περιελόντας τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν	τὸ	λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν τὸ ἐπὶ
[2, 9, 9]	τῷ πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν	τὸ	μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ
[2, 9, 8]	μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως	τὸ	μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως εἰς
[2, 9, 2]	τε αὐτῷ. Ψυχῆς δὲ ἡμῶν	τὸ	μὲν ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ
[2, 9, 10]	ἢ ὅ τι ὀνομάζειν θέλουσι,	τὸ	μὲν ἄλλο, τὸ δ´ ἄλλο
[2, 9, 7]	παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ	τὸ	μὲν ἄλλου πάθημα τὸ ἐν
[2, 9, 11]	λέγειν προσήκει· εἰ μή που	τὸ	μὲν ἔκειτό που ἐν τῷ
[2, 9, 14]	καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ, ὡς	τὸ	μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας
[2, 9, 2]	τὸ χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι	τὸ	μέσον· τὸ γὰρ πᾶν αὐτῆς
[2, 9, 18]	τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ τοῦτο	τὸ	μὴ κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν τοῖς
[2, 9, 15]	Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε	τὸ	μηδένα λόγον περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι,
[2, 9, 13]	ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ πρὸς	τὸ	μικρότερον· οἷον εἴ τις τὴν
[2, 9, 8]	οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ	τὸ	μίμημα ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν
[2, 9, 8]	οὐκ ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως	τὸ	μίμημα· οὐ γὰρ οἷόν τε
[2, 9, 1]	χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ	τὸ	νοεῖν ἀπὸ τοῦ νοεῖν ὅτι
[2, 9, 1]	ἐν τούτοις νοεῖν, ἄλλο δὲ	τὸ	νοεῖν ὅτι νοεῖ, ἀλλ´ οὖν
[2, 9, 1]	πρώτως νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ	τὸ	νοεῖν ὅτι νοεῖ ὡς ἓν
[2, 9, 1]	νοῇ καὶ μὴ ἔξωθεν ᾖ	τὸ	νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ
[2, 9, 8]	γὰρ οἷόν τε ἦν ἔσχατον	τὸ	νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ αὐτοῦ
[2, 9, 17]	τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας κατὰ	τὸ	νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας, ὡς
[2, 9, 1]	αὐτοῦ, ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ καὶ	τὸ	νοητόν, ἐξ ἀνάγκης ἐν τῷ
[2, 9, 1]	εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ	τὸ	νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν μετὰ
[2, 9, 14]	τί δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς	τὸ	νοσεῖν; Τὸ γὰρ αἴτιον τὸν
[2, 9, 14]	διεχώρησε κάτω εἰς τὸ ἔξω	τὸ	νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ
[2, 9, 12]	πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι	τὸ	ὅλον οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει;
[2, 9, 7]	ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν σοὶ πυρὸς	τὸ	ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´
[2, 9, 6]	τῶν νοητῶν δὲ πλῆθος ποιῆσαι,	τὸ	ὂν καὶ τὸν νοῦν καὶ
[2, 9, 11]	ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον	τὸ	ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς
[2, 9, 15]	καὶ τὸ περὶ αὐτοὺς καὶ	τὸ	οὐ κοινὸν πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους
[2, 9, 1]	φύσις καὶ πρώτη πᾶν γὰρ	τὸ	οὐ πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν καὶ
[2, 9, 9]	πενίας εἴ τις μέμφοιτο καὶ	τὸ	οὐκ ἴσον ἐν τοῖς τοιούτοις
[2, 9, 2]	καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ	τὸ	πάθος, ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν
[2, 9, 9]	τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς	τὸ	πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν δὲ
[2, 9, 6]	τοσαύτας καὶ ὁ τόδε ποιῶν	τὸ	πᾶν διενοήθη σχεῖν» Οἱ δὲ
[2, 9, 16]	ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως, ὡς	τὸ	πᾶν; Ἢ παραβάλλειν καὶ γελοῖον
[2, 9, 13]	ᾖ τὰ πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ	τὸ	πᾶν καὶ μεγάλα μέρη ὄντα
[2, 9, 13]	αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως πρὸς	τὸ	πᾶν καὶ πρὸς τὴν γῆν
[2, 9, 7]	πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ	τὸ	πᾶν πῦρ ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν
[2, 9, 6]	αἰτιώμενοι καὶ τὸν διοικοῦντα τόδε	τὸ	πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν
[2, 9, 17]	εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς τόδε	τὸ	πᾶν ψυχῆς διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ
[2, 9, 8]	δὴ καὶ τοιοῦτόν ἐστι τόδε	τὸ	πᾶν, ὡς ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ
[2, 9, 12]	καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται	τὸ	παρὰ φύσιν, καὶ τὰ κακὰ
[2, 9, 5]	ἤδη πρὸς τὰ τῇδε τοῦ	τὸ	παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν
[2, 9, 5]	κόσμου, ὃν μισοῦσι; Πόθεν δὲ	τὸ	παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο γὰρ κατ´
[2, 9, 15]	μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν	τὸ	παράπαν κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ
[2, 9, 10]	γὰρ οὐδὲν ἂν γίγνοιτο πρὸς	τὸ	πείθειν αὐτούς ἵνα μὴ πρὸς
[2, 9, 15]	αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν καὶ	τὸ	περὶ αὐτοὺς καὶ τὸ οὐ
[2, 9, 11]	εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι δώσει	τὸ	ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς τῷ πλάσματι
[2, 9, 4]	μὴ ἐν τῇ φύσει ἦν	τὸ	ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις ἡ
[2, 9, 2]	τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ εἰς	τὸ	πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει
[2, 9, 16]	ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ καὶ	τὸ	πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς τὰ
[2, 9, 1]	ταὐτὸν φήσουσιν, ἢ νοῦν καὶ	τὸ	πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι ἕτερα ἀλλήλων,
[2, 9, 1]	αὐτοῖς ὡς οἷόν τε. Καὶ	τὸ	πρῶτον δὲ οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον,
[2, 9, 6]	ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ μετὰ	τὸ	πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι,
[2, 9, 3]	ζῴη καὶ δευτέρως ἕως ἔστι	τὸ	πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι
[2, 9, 3]	ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν τε. Καίτοι	τὸ	πῦρ ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν
[2, 9, 14]	ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς	τὸ	σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ
[2, 9, 14]	μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται,	τὸ	σεμνόν, οὐ τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα,
[2, 9, 12]	ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ	τὸ	σκότος αἴτιον τῆς νεύσεως, ἀλλ´
[2, 9, 12]	Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς	τὸ	σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς
[2, 9, 11]	εἰ μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε	τὸ	σκότος, πῶς ἂν ὀρθῶς λέγοιτο
[2, 9, 12]	ψυχὴ ἡ νεύσασα ἤδη ὂν	τὸ	σκότος, φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε.
[2, 9, 16]	φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ	τὸ	συγγενὲς πᾶν οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται
[2, 9, 16]	γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς	τὸ	σύμμετρον καὶ ἀνάλογον καὶ τεταγμένον
[2, 9, 9]	μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ	τὸ	συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ
[2, 9, 17]	διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ	τὸ	σῶμα αὐτῇ, ὡς οὐδὲν ἂν
[2, 9, 6]	τῷ παντὶ καὶ τὴν πρὸς	τὸ	σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι
[2, 9, 6]	ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς	τὸ	σῶμα ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν τὸν
[2, 9, 18]	φήσουσιν ἐκείνους μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν	τὸ	σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς
[2, 9, 7]	ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς	τὸ	σῶμα τῇ ψυχῇ κοινωνίαν τῇ
[2, 9, 15]	ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε	τὸ	σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν τοῖς
[2, 9, 13]	ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν ταῦτα ἐκείνων,	τό	τε κακὸν μὴ νομίζειν ἄλλο
[2, 9, 15]	ἐκ παντὸς τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην	τό	τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν γέλωτι
[2, 9, 17]	τἄνδον; Καὶ μὴν οἷς μὴ	τὸ	τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ
[2, 9, 5]	καθαρωτέρων ὄντα, ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν	τὸ	τεταγμένον καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον
[2, 9, 6]	νοητὸν κόσμον, θεὸν τὸν πρῶτον,	τὸ	τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν
[2, 9, 15]	κοινὸν πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ	τὸ	τῆς χρείας μόνον, εἰ μή
[2, 9, 17]	μεγέθει τοῦ γενομένου τῷ ἀμερεῖ	τὸ	τοῦ παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι·
[2, 9, 7]	λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ τις	τὸ	τῶν χυτρέων ἢ χαλκέων λαβὼν
[2, 9, 7]	ὅσον αὐτῆς πρὸς τὸ θεῖον	τὸ	ὑπεράνω ἀκέραιον μένει καὶ οὐκ
[2, 9, 16]	ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο· ὁ γὰρ	τὸ	φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ
[2, 9, 5]	πεῖρα ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς	τὸ	φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν ταῖς
[2, 9, 3]	οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα	τὸ	φῶς δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς,
[2, 9, 2]	καὶ τοῦ ὄντος, ὁτὲ δὲ	τὸ	χεῖρον αὐτῆς καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ
[2, 9, 6]	πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς	τὸ	χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ
[2, 9, 6]	εἰς ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ	τὸ	ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς
[2, 9, 12]	γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ	ἐδύνατο	ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί
[2, 9, 10]	καθ´ ὃν ἄν τις γράφων	ἠμύνατο	τοὺς διασύρειν τὰ τῶν παλαιῶν
[2, 9, 4]	αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ	ἤρξατο,	διὰ τί οὐ πρὸ τοῦ;
[2, 9, 7]	μέρει. ~Ὅτι μὲν οὖν οὔτε	ἤρξατο	οὔτε παύσεται, ἀλλ´ ἔστιν ἀεὶ
[2, 9, 8]	θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε καὶ	εἰργάσατο.	Εἰ μὲν δὴ ἄλλος κόσμος
[2, 9, 14]	αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια δὲ	ἰάσατο.	Ἢ πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου καὶ
[2, 9, 4]	Τί γὰρ ἂν ἑαυτῇ καὶ	ἐλογίζετο	γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον
[2, 9, 4]	δηλονότι τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ	ἐπελάθετο,	πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ ποιεῖ
[2, 9, 17]	προσεγίνετο αὐτῷ προσιόν τι καὶ	προσετίθετο	εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα
[2, 9, 3]	παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ τοίνυν	ἐγένετο,	ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα
[2, 9, 4]	εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν	ἐγένετο	ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί
[2, 9, 5]	οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην	ἐγένετο.	Εἰ δὲ μετὰ τὸν κόσμον
[2, 9, 3]	εἶναι. Οὐ τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´	ἐγίνετο	καὶ γενήσεται, ὅσα γενητὰ λέγεται·
[2, 9, 17]	παιδὶ ὣς ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ	προσεγίνετο	αὐτῷ προσιόν τι καὶ προσετίθετο
[2, 9, 12]	οὖν οὐ κἀκεῖ ἡ ὕλη	περιεγράφετο	τύπῳ κόσμου, ἐν ᾧ τύπῳ
[2, 9, 14]	γὰρ αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ ὅτι	ἐτρέφετο	ὑπὸ τῆς νόσου. Ἦν ἄρα
[2, 9, 12]	ὅλον οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει;	Ἐμπεριείχετο	γὰρ κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει.
[2, 9, 17]	δ´ ἄρα τοῦτό τις αὐτοῖς	χαρίσαιτο,	ἀλλ´ οὐ κακόν τι. ~Ἀλλ´
[2, 9, 8]	τὴν διοίκησιν ὀρθῶς ἄν τις	μέμψαιτο	πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς
[2, 9, 11]	εἰ μή που τὸ μὲν	ἔκειτό	που ἐν τῷ κάτω, ἡ
[2, 9, 11]	τὸ σκότος, πῶς ἂν ὀρθῶς	λέγοιτο	νενευκέναι; Οὐ γάρ, εἴ τι
[2, 9, 11]	Ψυχῆς δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν	δέοιτο	σκότους ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον,
[2, 9, 7]	τοῦ παντὸς ψυχὴ οὐκ ἂν	δέοιτο	ὑπὸ τῶν ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων·
[2, 9, 9]	χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ	φαντάζοιτο	ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας〉
[2, 9, 9]	πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ	φαντάζοιτο	ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας.
[2, 9, 18]	οἴκου δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος	οἴοιτο	εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν, ὅτι
[2, 9, 8]	καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ	ἀρέσκοιτο;	Εἰ δὲ δὴ καὶ τοιοῦτόν
[2, 9, 7]	οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν πῦρ	ἀπόλοιτο,	πάθοι ἄν τι ἡ ψυχὴ
[2, 9, 10]	λέγοντες πλέον γὰρ οὐδὲν ἂν	γίγνοιτο	πρὸς τὸ πείθειν αὐτούς ἵνα
[2, 9, 1]	καὶ ἐφ´ ἡμῶν αὐτῶν εἰ	γίγνοιτο	τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς
[2, 9, 16]	λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν	γένοιτο·	ὁ γὰρ τὸ φιλεῖν πρὸς
[2, 9, 16]	οὐκ ἔξω ἂν τοῦ ἀσεβεῖν	γένοιτο·	οὐδὲ τὸ ζητεῖν περὶ τούτων
[2, 9, 12]	καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν	γένοιτο;	Πόθεν δὴ καὶ πρῶτον πῦρ
[2, 9, 13]	γιγνομένοις, ἃ οὐκ ἂν οὐ	γένοιτό	ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ
[2, 9, 15]	καθ´ ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν	γένοιτο.	Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν
[2, 9, 17]	ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς τέλος	γένοιτο,	ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι γενέσθαι,
[2, 9, 18]	δύνασθαι, πλέον ἂν θεωρεῖν αὐτοῖς	γίνοιτο,	οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν εἶναι
[2, 9, 18]	ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι οἴκου	δεήσοιτο,	ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι
[2, 9, 7]	τῇ πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα	πατοῖτο	οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν τάξιν
[2, 9, 9]	δὲ καὶ πενίας εἴ τις	μέμφοιτο	καὶ τὸ οὐκ ἴσον ἐν
[2, 9, 8]	τίς ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος	ἀνάσχοιτο;	Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ εἰ
[2, 9, 5]	αἱ ψυχαί. Πῶς οὖν; οὐκ	ἐφυλάξαντο,	ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ
[2, 9, 10]	αὐτούς ἵνα μὴ πρὸς αὐτῶν	ἐνοχλοῖντο	οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς γάρ;
[2, 9, 3]	πυρὸς ἐν μέσῳ που κειμένου	ἀλεαίνοιντο	οἷς οἷόν τε. Καίτοι τὸ
[2, 9, 17]	εἰδέναι δεῖ, ὅτι οὐκ ἂν	σεμνύνοιντο,	εἰ αἰσχροῦ καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι
[2, 9, 8]	Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως	ἀνέχοιντο,	τίς ἡ φύσις τούτων, ὡς
[2, 9, 16]	δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ	ἐπελάθοντο	αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ
[2, 9, 17]	εἴτε κινουμένην ταύτην τὴν σφαῖραν	ἐβούλοντο	νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως
[2, 9, 16]	ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ	ἐγένοντο	κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς
[2, 9, 7]	μὲν τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν,	αὐτὸ	δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν
[2, 9, 1]	σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ	αὐτὸ	εἶναι. Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´
[2, 9, 8]	Ἔδει οὖν εἶναί τι μετ´	αὐτό·	ἐκείνου γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν
[2, 9, 7]	ἐξ ἀνάγκης δέχεται, ὃ δ´	αὐτὸ	ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ αὐτοῦ δίδωσιν
[2, 9, 11]	ἡ δὲ ἦλθε τοπικῶς πρὸς	αὐτὸ	καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ
[2, 9, 18]	ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ	αὐτὸ	καὶ τὰ αὐτὰ ἂν ἐν
[2, 9, 1]	τοῦτο προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´	αὐτὸ	καὶ τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα
[2, 9, 18]	ὡς οὐ διώκουσι, μηδὲ τὸ	αὐτὸ	πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ ἄστρα
[2, 9, 14]	ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί γὰρ	αὐτὸ	πέπονθεν; Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ
[2, 9, 17]	καλλύνεσθαι, μετέχειν κάλλους· ὃ καὶ	αὐτὸ	τὰς ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ.
[2, 9, 12]	δηλονότι ὅπου ἂν ἔνευσεν, οὐδ´	αὐτὸ	τὸ σκότος αἴτιον τῆς νεύσεως,
[2, 9, 9]	τοῦτό εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν,	αὐτὸ	τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει. Εἰ
[2, 9, 8]	δὲ μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο,	αὐτὸ	τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ
[2, 9, 1]	οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν, οὐδὲ	τοῦτο	ἄλλο, εἶτα ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν
[2, 9, 18]	ἔξω ὅ τι ποτέ ἐστι	τοῦτο	ἂν λέγοιεν καὶ τοῦ ὃν
[2, 9, 4]	πολλὰ εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ·	τοῦτο	γὰρ ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων
[2, 9, 18]	αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ	τοῦτο	γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται
[2, 9, 5]	Πόθεν δὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο;	Τοῦτο	γὰρ κατ´ αὐτοὺς νενευκότος ἤδη
[2, 9, 10]	εἰδώλων, ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ	τοῦτο	γράψας. ~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ
[2, 9, 5]	εἰς ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται·	τοῦτο	δὲ λόγον εἶναι κόσμου. Καίτοι
[2, 9, 18]	κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ.	Τοῦτο	δὲ ὅμοιον ἂν εἴη, ὥσπερ
[2, 9, 13]	τὸ θράσος αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ.	Τοῦτο	δέ, ὅτι οὐκ ἴσασι τάξιν
[2, 9, 12]	ἀλλ´ αὐτὴ ἡ ψυχῆς φύσις.	Τοῦτο	δὲ ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις·
[2, 9, 15]	τὸ ἥδεσθαι, ὅπερ ἦν λοιπόν,	τοῦτο	διώκειν παρακελεύεται· ὁ δὲ λόγος
[2, 9, 13]	ἀγαθοὺς πάντας, οὐδ´ ὅτι μὴ	τοῦτο	δυνατόν, μέμφεσθαι προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι
[2, 9, 12]	εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν οὖν	τοῦτο;	Εἰ δ´ αὐτὴν φήσουσι ποιῆσαι
[2, 9, 12]	ποτε εἶδον, τὸ δὲ εἴδωλον	τοῦτο,	εἰ καὶ ἀμυδρῶς, ὡς λέγουσιν,
[2, 9, 3]	οὐ νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ	τοῦτο,	εἰ μή τι μετὰ τοῦ
[2, 9, 9]	ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ μὴ	τοῦτό	εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ
[2, 9, 15]	χρόνου ἀνηυρημένην τό τε σωφρονεῖν	τοῦτο	ἐν γέλωτι θέμενος, ἵνα μηδὲν
[2, 9, 11]	αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς	τοῦτο	ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη αὐτὴ
[2, 9, 9]	τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός,	τοῦτό	ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν
[2, 9, 11]	συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον οὐσία	τοῦτο	ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ
[2, 9, 9]	εἰσιν, ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ	τοῦτο	κατὰ φύσιν ἔχει. Εἰ δ´
[2, 9, 8]	μιμούμενον μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ	τοῦτο	κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ
[2, 9, 14]	γέγραπται. Εἰ δὲ μὴ βούλονται	τοῦτο	λέγειν, ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ
[2, 9, 10]	ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ ἀτοπίαν	τοῦτο	λέγειν. Ψυχὴν γὰρ εἰπόντες νεῦσαι
[2, 9, 4]	πεποιηκέναι, οὐχ ἡ τοῦ παντὸς	τοῦτο	πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ
[2, 9, 1]	φύσιν. Οὐ μὴν οὐδὲ διὰ	τοῦτο	πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ
[2, 9, 1]	ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ	τοῦτο	προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ
[2, 9, 12]	πρῶτον πῦρ ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν	τοῦτο	πρῶτον; Διὰ τί γὰρ οὐκ
[2, 9, 11]	καὶ γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ	τοῦτο,	πῶς ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο,
[2, 9, 2]	οὐκ ἦν θέμις καθελκύσαι. Καὶ	τοῦτο	συμβαίνει αὐτῇ τὸ πάθος, ὅτι
[2, 9, 17]	ἄν τις. Εἰ δ´ ἄρα	τοῦτό	τις αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ
[2, 9, 18]	σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι δὲ	τοῦτο	τὸ μὴ κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν
[2, 9, 5]	μισοῦσι; Πόθεν δὲ τὸ παράδειγμα	τοῦτο;	Τοῦτο γὰρ κατ´ αὐτοὺς νενευκότος
[2, 9, 1]	γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ	τοῦτο	ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως γε ὁ
[2, 9, 13]	οὐδ´ ὅπου τὸ θράσος αὐτοῦ	τοῦτο	χωρεῖ. Τοῦτο δέ, ὅτι οὐκ
[2, 9, 4]	κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα	τιμῷτο,	καὶ μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν
[2, 9, 11]	τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι, ἵνα	τιμῷτο,	καὶ πῶς δι´ ἀλαζονείαν καὶ
[2, 9, 12]	μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ	δύο	αὐτῶν ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι
[2, 9, 18]	ἂν εἴη, ὥσπερ ἂν εἰ	δύο	οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων,

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010