Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 3]	ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει εἰς	ἅ·	ὃ δὲ μὴ ἔχει εἰς
[2, 9, 13]	ἀλλὰ κόσμον καὶ τάξιν παρέχοντα.	Ἃ	δὲ λέγεται γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν,
[2, 9, 10]	τὰ αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν	ἃ	δὴ λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς
[2, 9, 9]	ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν	ἃ	ἐκείνοις φίλα. Εἰ δὲ μὴ
[2, 9, 6]	τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ	ἃ	καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας,
[2, 9, 13]	συνεργοῦντα τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις,	ἃ	οὐκ ἂν οὐ γένοιτό ποτε
[2, 9, 15]	καὶ ἀσκήσεως καὶ ὅλως καθ´	ἃ	σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν γένοιτο. Ὥστε
[2, 9, 8]	τὰ σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ,	ἃ	τῇ πολλῇ ζωῇ τῇ ἐν
[2, 9, 9]	οὓς ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´	ἃ	τιμῶσιν ἐκ πατέρων λαβόντες, σὺ
[2, 9, 9]	πλήθει μάλιστα τῶν θεῶν τὸ	μέγα	αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ
[2, 9, 17]	δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ	μέγα	ἐν δυνάμει ἐνταῦθα ἐν ὄγκῳ.
[2, 9, 9]	ἀλλὰ τὴν τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους	ἐᾷ	ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς
[2, 9, 18]	καὶ τὰ αὐτὰ ἂν ἐν	θέᾳ	καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς
[2, 9, 2]	τῇ εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς	θέᾳ	κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ
[2, 9, 9]	ἤδη τὸν μέγαν τὸν ἐκεῖ	βασιλέα	καὶ ἐν τῷ πλήθει μάλιστα
[2, 9, 7]	ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ σώματος	δεδέμεθα	ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν γὰρ
[2, 9, 15]	μεμψάμενος καὶ πάντας νόμους τοὺς	ἐνταῦθα	ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν
[2, 9, 7]	ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν,	ἐνταῦθα	δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν
[2, 9, 15]	γέλωτι θέμενος, ἵνα μηδὲν καλὸν	ἐνταῦθα	δὴ ὀφθείη ὑπάρχον, ἀνεῖλε τὸ
[2, 9, 17]	γὰρ ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει	ἐνταῦθα	ἐν ὄγκῳ. Καὶ εἴτε κινουμένην
[2, 9, 4]	μεταφερόντων ἀπὸ τῶν ἀγαλματοποιῶν τῶν	ἐνταῦθα.	Ἐπεὶ καὶ εἰ διανοίᾳ ἐποίει
[2, 9, 12]	οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´ αὐτῆς	ἐνταῦθα·	καὶ ἥξει ὁ λόγος ἀναφέρων
[2, 9, 8]	αὐτῷ καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ	ἐνταῦθα	ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς
[2, 9, 5]	καὶ εὔτακτον καὶ μάλιστα τὴν	ἐνταῦθα	περὶ γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους·
[2, 9, 8]	ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς	ἐνταῦθα	ποιεῖ κακούς, οὐδ´ ἡ τοῦ
[2, 9, 10]	Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες	ἐνταῦθά	που δι´ ὕλης ἢ ὑλότητος
[2, 9, 4]	τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ	ἐνταῦθα	πῦρ; Ἢ τίς γῆ ἄλλη
[2, 9, 18]	ὅτι τῷ μὴ φέρειν τὰ	ἀναγκαῖα	διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ ποιεῖται
[2, 9, 1]	προφορὰ ἂν εἴη ἢ τίς	ἀργία	καὶ τοῦ ἑτέρου τί ἔργον;
[2, 9, 14]	παρὰ τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται	διὰ	πάντων· οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον·
[2, 9, 17]	οὐδὲ θεὸν τοίνυν. Καὶ γὰρ	διὰ	τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν
[2, 9, 9]	παντὸς ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ	διὰ	τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ,
[2, 9, 4]	ἐκεῖ, ἵνα μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ;	Διὰ	τί γὰρ ἂν οὐκ ἠθέλησεν
[2, 9, 12]	ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο πρῶτον;	Διὰ	τί γὰρ οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´
[2, 9, 8]	τάξει φερόμενα καὶ κόσμῳ περιιόντα;	Διὰ	τί γὰρ οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν
[2, 9, 8]	σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα.	Διὰ	τί δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ
[2, 9, 11]	ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες.	Διὰ	τί δὲ πρῶτον πῦρ; ~Καὶ
[2, 9, 12]	εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ,	διὰ	τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν
[2, 9, 8]	οὐδ´ αὐτὴ πάθοι. ~Τὸ δὲ	διὰ	τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ
[2, 9, 8]	τί ἐποίησε κόσμον ταὐτὸν τῷ	διὰ	τί ἔστι ψυχὴ καὶ διὰ
[2, 9, 11]	ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη,	διὰ	τί μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´
[2, 9, 8]	διὰ τί ἔστι ψυχὴ καὶ	διὰ	τί ὁ δημιουργὸς ἐποίησεν. Ὃ
[2, 9, 8]	τά τε ἐν τῷ ἀνωτάτω	διὰ	τί οὐ θεοὶ ἐν τάξει
[2, 9, 3]	δέ τις εἰς ὕλην λέγοι,	διὰ	τί οὐ καὶ τὴν ὕλην;
[2, 9, 4]	λόγον ἐσφαλμένη· εἰ δὲ ἤρξατο,	διὰ	τί οὐ πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς
[2, 9, 14]	εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι,	διὰ	τί οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ
[2, 9, 1]	μᾶλλον καταφανὲς τὸ ἄτοπον. Καὶ	διὰ	τί οὐκ εἰς ἄπειρον οὕτω;
[2, 9, 9]	κάτω· καὶ πρὸς αὐτοὺς βλέπων	διὰ	τί οὐκ ἔξω βλέπει καὶ
[2, 9, 12]	τοῖς καταμηνίοις παντὸς τοῦ ζῴου.	Διὰ	τί οὖν οὐ κἀκεῖ ἡ
[2, 9, 11]	ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ,	διὰ	τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα καὶ
[2, 9, 14]	νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε,	διὰ	τί; Τί γὰρ αὐτὸ πέπονθεν;
[2, 9, 5]	ἡμῶν τῶν ἄρτι γενομένων καὶ	διὰ	τοσούτων κωλυομένων τῶν ἀπατώντων ἐπὶ
[2, 9, 18]	ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει.	Διὰ	τοῦτο γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ
[2, 9, 1]	ψυχῆς φύσιν. Οὐ μὴν οὐδὲ	διὰ	τοῦτο πλείους νοῦς ποιεῖν, εἰ
[2, 9, 7]	καὶ εἰ οἷόν τε εἴη	διὰ	τῶν λοιπῶν κόσμον τινὰ εἶναι,
[2, 9, 11]	τόλμαν ποιεῖ; Καὶ ὅλως τὸ	διὰ	φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ
[2, 9, 6]	αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα	ἴδια	αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων
[2, 9, 17]	πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα	ἐμπόδια	παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ πᾶσαν
[2, 9, 1]	καὶ ἀύλοις τὸ δυνάμει καὶ	ἐνεργείᾳ	διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´
[2, 9, 1]	ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως	ἐνεργείᾳ	κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς
[2, 9, 1]	φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς	ἐνεργείᾳ	οὖσι καὶ ἀύλοις τὸ δυνάμει
[2, 9, 1]	τὴν μὲν δυνάμει, τὴν δὲ	ἐνεργείᾳ	φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν τοῖς
[2, 9, 9]	πολλὴ γὰρ ἐν ἀνθρώποις ἡ	αὐθάδεια	καὶ ὁ πρότερον ταπεινὸς καὶ
[2, 9, 14]	νόσημα καὶ αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ	ἔνδεια	δὲ ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος τοῦ
[2, 9, 3]	ἔν τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ τὰ	θεῖα	ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα· εἰ
[2, 9, 13]	δὲ λέγεται γίνεσθαι παρ´ αὐτῶν,	σημεῖα	νομίζειν τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι
[2, 9, 7]	τάξει φερομένου ἐν μέσῃ τῇ	πορείᾳ	αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ
[2, 9, 8]	κακούς, οὐδ´ ἡ τοῦ σώματος	κακία	ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί
[2, 9, 9]	Οὗ καὶ ἀρετὴ τετίμηται, καὶ	κακία	τὴν προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ
[2, 9, 9]	μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ	χίλια	ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις
[2, 9, 9]	μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ	χίλια	ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν, εἰ
[2, 9, 1]	νοεῖν ὅτι νοεῖ, ἀλλ´ οὖν	μία	προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων
[2, 9, 1]	μηδὲ ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις	μηδεμία,	ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι.
[2, 9, 8]	αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς τὰ	τίμια	λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ
[2, 9, 14]	λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ	κοσμίᾳ	διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς, καθάπερ
[2, 9, 14]	νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς νόσους	δαιμόνια	εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ
[2, 9, 16]	ἐνθυμεῖται, καὶ σέβας αὐτὸν λαμβάνει,	οἷα	ἀφ´ οἵων; Οὐκ ἄρα οὔτε
[2, 9, 17]	αἰσθητοῖς καὶ τοῖς ἐν μέρει,	οἷα	δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα
[2, 9, 17]	Πλάτωνος πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι	οἷα	ἐμπόδια παρέχει τῇ ψυχῇ καὶ
[2, 9, 4]	τῶν ἐνταῦθα. Ἐπεὶ καὶ εἰ	διανοίᾳ	ἐποίει καὶ μὴ ἐν τῇ
[2, 9, 17]	χείρονα ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ	διανοίᾳ	ἰδεῖν τὸ λοιπόν, σφαῖραν νοητὴν
[2, 9, 6]	ταῦτα λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν	μετανοίᾳ	ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον
[2, 9, 1]	ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ	ἐπινοίᾳ	ἐκεῖ διπλοῦν. Εἰ δὲ καὶ
[2, 9, 1]	ὅπερ ἔστι, τίς χώρα τῇ	ἐπινοίᾳ	τῇ χωριζούσῃ τὸ νοεῖν ἀπὸ
[2, 9, 1]	αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ	ἐπινοίᾳ	φήσουσι, πρῶτον μὲν τῶν πλειόνων
[2, 9, 16]	ὅλων ἢ τῶν μερῶν ἡ	πρόνοια	καὶ ἡ μέθεξις κἀκείνης τῆς
[2, 9, 16]	μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν	πρόνοιά	τις ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ
[2, 9, 8]	ὡς μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν	ὁποῖα	τὰ σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ,
[2, 9, 10]	ὃ δὴ καὶ πάντα ὑπερβέβληκεν	ἀτοπίᾳ,	εἰ δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν.
[2, 9, 9]	{πάντα} καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα	μακάρια,	τὰ δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει
[2, 9, 18]	μή, ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν·	ἀπειρίᾳ	γὰρ ἂν τοῦ ἔξω ὅ
[2, 9, 5]	αὐτῇ καὶ βούλευσιν καὶ ἄλλα	μυρία,	τί ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ
[2, 9, 11]	φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ	οὐσία,	τίς ἡ διαφορὰ πρὸς τὸ
[2, 9, 11]	καὶ συνηρτημένον ἔσται. Ἔπειτα πότερον	οὐσία	τοῦτο ἤ, ὥς φασιν, ἐννόημα;
[2, 9, 12]	ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ	αἰτία.	~Ὁ ἄρα μεμφόμενος τῇ τοῦ
[2, 9, 8]	τοὺς νοητοὺς θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν	σοφία	βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα
[2, 9, 6]	συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον ἐν	ἡσυχίᾳ	ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα τὰ
[2, 9, 1]	οἷον κινούμενον. Τίς γὰρ ἂν	ἡσυχία	νοῦ καὶ τίς κίνησις καὶ
[2, 9, 1]	τὸν μέν τινα νοῦν ἐν	ἡσυχίᾳ	τινί, τὸν δὲ οἷον κινούμενον.
[2, 9, 13]	Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ τὰ	κακὰ	ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ γὰρ
[2, 9, 12]	τὸ παρὰ φύσιν, καὶ τὰ	κακὰ	πρὸ τοῦ κόσμου τοῦδε, καὶ
[2, 9, 13]	πολλῷ μᾶλλον ταῦτα οὐ τυραννίδος	ἕνεκα	ἐν τῷ παντὶ ὄντα, ἀλλὰ
[2, 9, 14]	ὅτου χάριν, δῆλον· τούτου γὰρ	ἕνεκα	οὐχ ἧττον καὶ τούτων τῶν
[2, 9, 16]	ὅ γε μὴ τοῦ λόγου	ἕνεκα	παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν τοῦ
[2, 9, 11]	πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα	ψυχικὰ	ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων φύσιν;
[2, 9, 13]	συμπληροῦντα δὲ τὸ πᾶν καὶ	μεγάλα	μέρη ὄντα τοῦ παντός. Εἰ
[2, 9, 17]	ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα	καλά.	Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ
[2, 9, 17]	οὕτως οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ	καλὰ	ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα, οὐδὲ
[2, 9, 17]	αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ	καλὰ	μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ
[2, 9, 6]	καὶ οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα	καλὰ	μετὰ τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς
[2, 9, 17]	κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ	καλὰ	ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ
[2, 9, 17]	εἰ μὲν καὶ τὰ ἔνδον	καλά,	σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ
[2, 9, 15]	μήτε ὅσα τεθεώρηται πολλὰ καὶ	καλὰ	τοῖς τῶν παλαιῶν λόγοις, μήτε
[2, 9, 9]	ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις	φίλα.	Εἰ δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν,
[2, 9, 12]	ἐλθόντας εἰς τὸν κόσμον τόνδε,	ἀλλὰ	ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις καὶ ἀγαπητῶς
[2, 9, 15]	τούτων γὰρ οὐδὲν αὐτοῖς καλόν,	ἀλλὰ	ἄλλο τι, ὅ ποτε μεταδιώξουσι.
[2, 9, 14]	αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν.	Ἀλλὰ	γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται
[2, 9, 11]	ἂν δέοιτο σκότους ἢ ὕλης,	ἀλλὰ	γενόμενον, εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ ἂν
[2, 9, 1]	καὶ οὐδὲν ἔχον ἐν ἑαυτῷ,	ἀλλὰ	ἕν τι, καὶ τοῦ ἑνὸς
[2, 9, 9]	γενέσθαι οὕτω γὰρ οὔπω ἄριστος	ἀλλὰ	καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι
[2, 9, 9]	καὶ θεῶν οὐ μόνον ἀγάλματα,	ἀλλὰ	καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ
[2, 9, 9]	βελτίων ἁπάντων οὐ μόνον ἀνθρώπων,	ἀλλὰ	καὶ θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν
[2, 9, 12]	λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου}	ἀλλὰ	καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν ἂν
[2, 9, 14]	λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς ψυχήν,	ἀλλὰ	καὶ τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν
[2, 9, 13]	ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ ὄντα,	ἀλλὰ	κόσμον καὶ τάξιν παρέχοντα. Ἃ
[2, 9, 4]	οὐ νεῦσίν φαμεν τὴν ποιοῦσαν,	ἀλλὰ	μᾶλλον μὴ νεῦσιν. Εἰ δὲ
[2, 9, 6]	ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων,	ἀλλὰ	μὴ αὐτά πω τὰ ὄντα
[2, 9, 4]	τὸν αὐτὸν εἶναι τῷ νοητῷ,	ἀλλὰ	μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ τίς
[2, 9, 1]	ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα,	ἀλλὰ	νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ
[2, 9, 9]	ἔχειν, ὃ λέγει τις ἔχειν,	ἀλλὰ	οἴονται ἔχειν οὐκ ἔχοντες καὶ
[2, 9, 5]	μυρία, τί ἄν τις εἴποι;	Ἀλλὰ	οὐ τιμῶντες ταύτην τὴν δημιουργίαν
[2, 9, 12]	ἃς οὕτως, οὐκ εἰδώλου ἦν,	ἀλλὰ	πάντως ἀπὸ τῶν ἀρίστων τῆς
[2, 9, 1]	τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν,	ἀλλὰ	πάντως γε ὁ αὐτὸς ἔσται
[2, 9, 12]	καὶ τῇ ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν,	ἀλλὰ	παρ´ αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ ἥξει
[2, 9, 1]	μὴ παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται,	ἀλλὰ	παρὰ ἄλλου τοῦ μεταξὺ τὸν
[2, 9, 12]	εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων,	ἀλλὰ	περιβολὴ καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ
[2, 9, 13]	λοιδορητέον τοῖς χείροσι τῶν πρώτων,	ἀλλὰ	πράως συγχωρητέον τῇ πάντων φύσει
[2, 9, 9]	γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον,	ἀλλὰ	πρὸς τὸ πᾶν δεῖ βλέπειν·
[2, 9, 11]	τῷ ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν;	Ἀλλὰ	πρὸς τῷ πλάσματι πῶς ἡ
[2, 9, 14]	δὲ μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν,	ἀλλὰ	πῶς φωναῖς τὰ ἀσώματα; Ὥστε
[2, 9, 12]	ὁ κόσμος αἴτιος τῶν κακῶν,	ἀλλὰ	τἀκεῖ τούτῳ, καὶ τῇ ψυχῇ
[2, 9, 16]	δὲ οἱ ἐν αὐτῷ θεοί;	Ἀλλὰ	ταῦτα μὲν καὶ πρότερον· νῦν
[2, 9, 2]	διανοίας διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη,	ἀλλὰ	τῇ εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς
[2, 9, 9]	οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν,	ἀλλὰ	τὴν τοιαύτην σπουδὴν ἄλλους ἐᾷ
[2, 9, 9]	γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν,	ἀλλὰ	τὸ δεῖξαι πολὺ τὸ θεῖον,
[2, 9, 18]	αὐτῷ, τοῦ δὲ μὴ ψέγοντος,	ἀλλὰ	τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος,
[2, 9, 1]	δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι,	ἀλλὰ	τοῦτο προστησαμένους, εἶτα νοῦν μετ´
[2, 9, 16]	τὸ ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος,	ἀλλὰ	τυφλοῦ τινος καὶ παντάπασιν οὔτε
[2, 9, 9]	ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος.	Ἀλλὰ	χρὴ ὡς ἄριστον μὲν αὐτὸν
[2, 9, 9]	καὶ ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ,	ἀλλὰ	ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ
[2, 9, 18]	γενομένους καὶ μὴ σώματα ὄντας,	ἀλλὰ	ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ οὕτως
[2, 9, 12]	γῆ καὶ πῦρ καὶ τὰ	ἄλλα;	Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ οὕτω κόσμον
[2, 9, 13]	δ´ ἄνθρωποι τίμιόν τι παρ´	ἄλλα	ζῷα, πολλῷ μᾶλλον ταῦτα οὐ
[2, 9, 6]	πρώτου καὶ οὐσίας καὶ ὅσα	ἄλλα	καλὰ μετὰ τὴν πρώτην φύσιν.
[2, 9, 10]	ἔχουσι. ~Πολλὰ μὲν οὖν καὶ	ἄλλα,	μᾶλλον δὲ πάντα ἄν τις
[2, 9, 16]	κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ	ἄλλα	μὴ πάντα κακὸς εἴη, αὐτῷ
[2, 9, 5]	ἀντίληψιν αὐτῇ καὶ βούλευσιν καὶ	ἄλλα	μυρία, τί ἄν τις εἴποι;
[2, 9, 10]	δ´ ἄλλο λέγοντες, καὶ πολλὰ	ἄλλα	ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς
[2, 9, 14]	σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ τὰ	ἄλλα,	ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ
[2, 9, 6]	τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ	ἄλλα	πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς
[2, 9, 14]	πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ	ἄλλα	τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ δὲ
[2, 9, 14]	τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν. Τὰ δ´	ἄλλα	ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ
[2, 9, 10]	τὸ δ´ ἄλλο λέγοντες, καὶ	πολλὰ	ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν
[2, 9, 17]	εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι·	πολλὰ	γὰρ ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι
[2, 9, 9]	οὗ πάντα σπεύδει τὰ δυνάμενα	πολλὰ	δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ
[2, 9, 4]	τόνδε τὸν κόσμον δοτέον τῷ	πολλὰ	εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο
[2, 9, 15]	μήτε πόσα μήτε ὅσα τεθεώρηται	πολλὰ	καὶ καλὰ τοῖς τῶν παλαιῶν
[2, 9, 6]	τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ ἄλλα	πολλὰ	καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ πρὸς τὸ
[2, 9, 9]	ζητεῖ, οὐδέ τι νομίζει τοὺς	πολλὰ	κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς
[2, 9, 17]	σώματος φύσιν, διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος	πολλὰ	μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια
[2, 9, 10]	ὃ αὐτοὶ μόνοι οὐκ ἔχουσι.	~Πολλὰ	μὲν οὖν καὶ ἄλλα, μᾶλλον
[2, 9, 17]	εἶναι λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον	φαῦλα,	τοῖς βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ
[2, 9, 11]	Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα	εἴδωλα	ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων
[2, 9, 12]	οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ	εἴδωλα	ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας εἰς τὸν
[2, 9, 11]	τοῦ λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ	ἅμα	ἐλλάμψασα καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´
[2, 9, 14]	ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ	ἅμα	τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως
[2, 9, 5]	πρὸς τὰ τῇδε τοῦ τὸ	παράδειγμα	πεποιηκότος. Εἰ μὲν οὖν ἐν
[2, 9, 5]	ὃν μισοῦσι; Πόθεν δὲ τὸ	παράδειγμα	τοῦτο; Τοῦτο γὰρ κατ´ αὐτοὺς
[2, 9, 5]	ἢ ξηρὸν ἢ ὑγρὸν ἢ	μῖγμα	ἐκ τούτων. Πῶς δὲ συνοχὴ
[2, 9, 7]	Ὅλως γὰρ τὸ μὲν ἄλλου	πάθημα	τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ ἀνάγκης
[2, 9, 8]	ἔστιν, οὗτός ἐστιν ὁ τὸ	μίμημα	ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν δὴ
[2, 9, 16]	τῆς τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες	μίμημα	ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν
[2, 9, 8]	ἐκ διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ	μίμημα·	οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν
[2, 9, 11]	οὐσία τοῦτο ἤ, ὥς φασιν,	ἐννόημα;	Εἰ μὲν γὰρ οὐσία, τίς
[2, 9, 11]	εἰδώλου τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´	ἐννόημα,	πρῶτον τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν·
[2, 9, 14]	κάτω εἰς τὸ ἔξω τὸ	νόσημα	καὶ αἵματος ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια
[2, 9, 8]	ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν τις	ἄγαλμα	ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν νοητῶν
[2, 9, 11]	Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ	ὄνομα	ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα πῶς ἐστιν,
[2, 9, 15]	δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος	ὄνομά	ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ καταφρονῆσαι
[2, 9, 8]	οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί	κώλυμα	πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ
[2, 9, 4]	ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο γὰρ	ἀξίωμα	μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ, εἰ
[2, 9, 17]	Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ τὸ	σῶμα	αὐτῇ, ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης,
[2, 9, 18]	δὲ μένειν μὲν ἐν οἴκοις	σῶμα	ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς
[2, 9, 5]	ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν	σῶμα	ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ
[2, 9, 6]	παντὶ καὶ τὴν πρὸς τὸ	σῶμα	κοινωνίαν τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ
[2, 9, 6]	δεῖν φεύγειν τὴν πρὸς τὸ	σῶμα	ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ´
[2, 9, 17]	προσιόν τι καὶ προσετίθετο εἰς	σῶμα.	Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ εἶχεν.
[2, 9, 18]	ἐκείνους μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ	σῶμα	ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς δὲ
[2, 9, 7]	εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς τὸ	σῶμα	τῇ ψυχῇ κοινωνίαν τῇ ἡμετέρᾳ
[2, 9, 12]	ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις καὶ ἀγαπητῶς	ἕνα	ἢ δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ
[2, 9, 2]	ἃς οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´	ἕνα	νοῦν τὸν αὐτὸν ὡσαύτως ἔχοντα,
[2, 9, 15]	δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε τὸ	μηδένα	λόγον περὶ ἀρετῆς πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι
[2, 9, 9]	ἀεὶ οὗ πάντα σπεύδει τὰ	δυνάμενα	πολλὰ δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα
[2, 9, 7]	ὅλου· τὰ δὲ φθείρεται οὐ	δυνάμενα	τὴν τοῦ ὅλου τάξιν φέρειν,
[2, 9, 10]	ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν	εἰρημένα	ἔσται καὶ περὶ τῶν ἄλλων
[2, 9, 6]	ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά γε	εἰρημένα	τοῖς παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν
[2, 9, 10]	καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως	εἰρημένα	τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον
[2, 9, 6]	φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ	κείμενα	παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ
[2, 9, 13]	ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ	γινόμενα	διάφορα καὶ τύχαις οὐ γὰρ
[2, 9, 12]	νῦν καὶ τὰ κατὰ μέρος	γινόμενα	ὑπὸ τῶν φύσεων οὐ πρῶτον
[2, 9, 8]	τί οὐ θεοὶ ἐν τάξει	φερόμενα	καὶ κόσμῳ περιιόντα; Διὰ τί
[2, 9, 3]	τὰ θεῖα ἔσται καὶ οἷον	ἀποτετειχισμένα·	εἰ δὲ οὐχ οἷόν τε,
[2, 9, 12]	εἶδεν. Ἀλλ´ ὅλως οὐκ ἦν,	ἵνα	ἂν καὶ εἶδεν, οὔτε αὐτὸς
[2, 9, 16]	κακούς, καὶ τοὺς γενομένους γινώσκει,	ἵνα	διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων αὐτούς. Πᾶσιν
[2, 9, 6]	εἴληπται, τὰ δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν,	ἵνα	ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα ἔξω
[2, 9, 1]	ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ λόγου,	ἵνα	μεταξὺ ψυχῆς καὶ νοῦ ᾖ
[2, 9, 4]	ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ,	ἵνα	μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ τί
[2, 9, 10]	γίγνοιτο πρὸς τὸ πείθειν αὐτούς	ἵνα	μὴ πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ
[2, 9, 9]	εἰσιν; Εἰ δὲ μὴ ἔξω,	ἵνα	μὴ τὸν κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ
[2, 9, 15]	σωφρονεῖν τοῦτο ἐν γέλωτι θέμενος,	ἵνα	μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα δὴ ὀφθείη
[2, 9, 10]	αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων,	ἵνα	σφόδρα λοιδορήσηται ὁ τοῦτο γράψας.
[2, 9, 5]	εἰ μὲν πρὸ τοῦ κόσμου,	ἵνα	τί; Ἵνα φυλάξωνται αἱ ψυχαί.
[2, 9, 4]	τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ τὸ	ἵνα	τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων ἀπὸ τῶν
[2, 9, 11]	δὲ τοῦτο, πῶς ἂν ἔτι,	ἵνα	τιμῷτο, καὶ πῶς δι´ ἀλαζονείαν
[2, 9, 5]	πρὸ τοῦ κόσμου, ἵνα τί;	Ἵνα	φυλάξωνται αἱ ψυχαί. Πῶς οὖν;
[2, 9, 18]	καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι	κἀκεῖνα	διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς
[2, 9, 12]	κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ	κἀκεῖνα	ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ
[2, 9, 16]	ἄρα οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε	ἐκεῖνα	εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν
[2, 9, 12]	ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον ἐνθυμηθῆναι	ἐκεῖνα	ἢ καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ,
[2, 9, 7]	ὅδε ὁ κόσμος, ἕως ἂν	ἐκεῖνα	ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ πρὸς
[2, 9, 17]	τούτων, ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´	ἐκεῖνα	ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις·
[2, 9, 16]	συγγενῶν ἐκείνοις καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ	ἐκεῖνα	ἴσασιν, ἀλλ´ ἢ λόγῳ. Ἐπεὶ
[2, 9, 12]	ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι	ἐκεῖνα	καὶ κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν
[2, 9, 14]	γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς	ἐκεῖνα	λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς ψυχήν,
[2, 9, 15]	εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες πρὸς	ἐκεῖνα.	Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ τόδε
[2, 9, 17]	Εἰ οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ	ἐκεῖνα·	μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν ταῦτα καλά.
[2, 9, 8]	καὶ ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´	ἐκεῖνα,	πῶς οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν
[2, 9, 17]	μὴ ταῦτα, οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´	ἐκεῖνα	τοίνυν ταῦτα καλά. Ἀλλ´ ὅταν
[2, 9, 13]	ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ	πύρινα	τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ
[2, 9, 7]	εἴη διὰ τῶν λοιπῶν κόσμον	τινὰ	εἶναι, οὐδὲν ἂν μέλοι τῇ
[2, 9, 10]	εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν	τινά,	εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε
[2, 9, 1]	ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ ἄλλην	τινὰ	μεταξὺ νοῦ καὶ ψυχῆς φύσιν.
[2, 9, 1]	ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν	τινα	νοῦν ἐν ἡσυχίᾳ τινί, τὸν
[2, 9, 4]	εἶναι τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ	εἰκόνα	ἐκείνου. Ἢ τίς ἂν ἐγένετο
[2, 9, 8]	ὧν οἷόν τε ἦν καλὴν	εἰκόνα	φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν γὰρ
[2, 9, 9]	βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα τὸν	ἡγεμόνα	τοῦδε τοῦ παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην·
[2, 9, 5]	μᾶλλον οὖσαν, οὐδὲ φρόνησιν ἔχειν	ἀμείνονα	ἡμῶν τῶν ἄρτι γενομένων καὶ
[2, 9, 17]	πᾶσαν τὴν σωματικὴν φύσιν εἶπε	χείρονα	ἐχρῆν ταύτην περιελόντας τῇ διανοίᾳ
[2, 9, 6]	ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ κατὰ	Πλάτωνα	τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν
[2, 9, 17]	μὲν καὶ τὰ ἔνδον καλά,	σύμφωνα	ἀλλήλοις εἶναι λέγειν· εἰ δὲ
[2, 9, 16]	τοὺς παῖδας ὧν τὸν πατέρα	ἀγαπᾷ·	ψυχὴ δὲ πᾶσα πατρὸς ἐκείνου.
[2, 9, 17]	θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ	ἄρα	αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ
[2, 9, 14]	ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς νόσου. Ἦν	ἄρα	ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ
[2, 9, 13]	τὰ πρῶτα ἡ αἰτία. ~Ὁ	ἄρα	μεμφόμενος τῇ τοῦ κόσμου φύσει
[2, 9, 16]	λαμβάνει, οἷα ἀφ´ οἵων; Οὐκ	ἄρα	οὔτε ταῦτα κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα
[2, 9, 17]	νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ δ´	ἄρα,	τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι
[2, 9, 17]	πλάσειεν ἄν τις. Εἰ δ´	ἄρα	τοῦτό τις αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´
[2, 9, 1]	παρὰ τοῦ νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ	παρὰ	ἄλλου τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον·
[2, 9, 4]	πῦρ; Ἢ τίς γῆ ἄλλη	παρὰ	ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν;
[2, 9, 6]	ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε	παρὰ	τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς
[2, 9, 4]	πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς	παρὰ	τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ τίς
[2, 9, 6]	ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν ἐν συστάσει	παρὰ	τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ
[2, 9, 14]	παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ τὰς	παρὰ	τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς
[2, 9, 14]	σεμνότεροι μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν	παρὰ	τοῖς πολλοῖς, οἳ τὰς παρὰ
[2, 9, 9]	ὦσι φίλοι, πράως μὲν τὰ	παρὰ	τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ τι
[2, 9, 1]	ψυχὴν τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ	παρὰ	τοῦ νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ
[2, 9, 6]	Ὅλως γὰρ τὰ μὲν αὐτοῖς	παρὰ	τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ,
[2, 9, 9]	δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν	παρὰ	τῷ θεῷ καὶ μὴ αὐτὸν
[2, 9, 6]	εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα	παρὰ	τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες
[2, 9, 14]	τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν. Τὸ δὲ	παρὰ	τῶν ἄλλων ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ
[2, 9, 6]	ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ	παρὰ	φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν,
[2, 9, 12]	Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν ἢ	παρὰ	φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν
[2, 9, 12]	φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ	παρὰ	φύσιν, καὶ ἐν τοῖς ἐκεῖ
[2, 9, 12]	ἐν τοῖς ἐκεῖ ἔσται τὸ	παρὰ	φύσιν, καὶ τὰ κακὰ πρὸ
[2, 9, 10]	ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα	σφόδρα	λοιδορήσηται ὁ τοῦτο γράψας. ~Πρῶτον
[2, 9, 16]	καὶ τοὺς παῖδας ὧν τὸν	πατέρα	ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ πᾶσα πατρὸς
[2, 9, 2]	ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον τὸν	πατέρα	καθ´ ὅσον οἷόν τε αὐτῷ.
[2, 9, 14]	νόσου. Ἦν ἄρα ἡ νόσος	ἑτέρα	οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ
[2, 9, 1]	καὶ τὸ πρῶτον· ἀλλ´ ὅτι	ἕτερα	ἀλλήλων, ἐδείχθη πολλαχῇ. Λοιπὸν δὲ
[2, 9, 3]	καὶ ἀεί, γενητὰ δὲ τὰ	ἕτερα	τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι. Οὐ
[2, 9, 7]	σῶμα τῇ ψυχῇ κοινωνίαν τῇ	ἡμετέρᾳ	πρὸ αὐτῶν εἴρηται ὡς οὐκ
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν	μητέρα	αὐτοῦ, εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ
[2, 9, 4]	Τίς δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ	σεμνοτέρα	ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ μετὰ
[2, 9, 16]	γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ μόνων.	Πότερα	δὲ ἐκεῖ γενομένων ἢ καὶ
[2, 9, 8]	ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα τὰ	σμικρότερα	τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ τῇ
[2, 9, 4]	γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ	προτέρᾳ	γενέσει τῶν τῇδε κακῶν· ὥστε
[2, 9, 4]	σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα ἢ	εὐτακτοτέρα	τῇ φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ
[2, 9, 4]	ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ σφαῖρα	ἀκριβεστέρα	καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ
[2, 9, 12]	οὕτω κόσμον ἐποίησαν ὡς ἂν	ἀληθεστέρᾳ	ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ οὕτως
[2, 9, 4]	ἤδη εἰθισμένη καὶ τῷ χρόνῳ	προσφιλεστέρα	γενομένη. Εἰ δὲ τὰς καθ´
[2, 9, 5]	Πῶς δὲ συνοχὴ τῶν τεσσάρων	ὑστέρα	γενομένη ἐξ αὐτῶν; Ὅταν δὲ
[2, 9, 1]	τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ	δευτέρᾳ	τῇ λεγούσῃ νοεῖν ὅτι νοεῖ,
[2, 9, 11]	αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ	δυνατώτερα	αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ
[2, 9, 2]	αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ	δυνατωτέρα·	κἀκεῖθεν ἔχουσα δίδωσι τῷ μετ´
[2, 9, 4]	τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ	σφαῖρα	ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα
[2, 9, 5]	ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει ἡ	πεῖρα	ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ
[2, 9, 1]	τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν καὶ	ὁρᾷ	ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ
[2, 9, 1]	ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ νοοῦντα	ὁρᾷ.	Ὥστε ἐν τῷ πρώτως νοεῖν
[2, 9, 6]	ἐν τῷ ὃ ἔστι ζῷον	καθορᾷ,	τοσαύτας καὶ ὁ τόδε ποιῶν
[2, 9, 4]	καὶ σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ	φορᾷ	μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου
[2, 9, 13]	εἶναι, γίνεσθαι δὲ τὰ γινόμενα	διάφορα	καὶ τύχαις οὐ γὰρ οἷόν
[2, 9, 11]	μὲν γὰρ οὐσία, τίς ἡ	διαφορὰ	πρὸς τὸ ἀφ´ οὗ; Εἰ
[2, 9, 9]	ἔξω, ἵνα μὴ τὸν κόσμον	ἐφορᾷ,	οὐδὲ αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν
[2, 9, 1]	νοῦ καὶ τίς κίνησις καὶ	προφορὰ	ἂν εἴη ἢ τίς ἀργία
[2, 9, 8]	καὶ μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ πάντα·	ἄστρα	δὲ τά τε ἐν ταῖς
[2, 9, 18]	αὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις τὰ	ἄστρα	μὴ θεῖν, ὅτι αὐτοῖς ἡ
[2, 9, 5]	οὐρανὸν πάντα καὶ τὰ ἐκεῖ	ἄστρα	μὴ τῆς ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ
[2, 9, 17]	σώματα· ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ διαφόρως	αἰσχρὰ	καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ
[2, 9, 17]	φαῖεν μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ διαφόρως	αἰσχρὰ	καὶ καλὰ ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´
[2, 9, 1]	νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι, τίς	χώρα	τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ τὸ
[2, 9, 2]	ἐν τῷ καλλίστῳ, ὅπου ψυχὴ	μείνασα	ἡ μὴ μέρος, μηδὲ ἧς
[2, 9, 8]	ἀποσῴζων ἐκείνου. Γῆ μὲν δὴ	πᾶσα	ζῴων ποικίλων πλήρης καὶ ἀθανάτων
[2, 9, 16]	τὸν πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ	πᾶσα	πατρὸς ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ
[2, 9, 7]	ἑκάστῳ· ἀλλ´ ἐκεῖ οἷον ἐπιθεῖ	κελεύσασα	μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα
[2, 9, 12]	φανείη. Ἡ γὰρ ψυχὴ ἡ	νεύσασα	ἤδη ὂν τὸ σκότος, φασίν,
[2, 9, 11]	λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ ἅμα	ἐλλάμψασα	καὶ κόσμον ἐποίησεν, ἀλλ´ ἔμεινε
[2, 9, 17]	ὑπὸ θεοῦ δυνάμεως ἀρχὴν καὶ	μέσα	καὶ τέλος τῆς πάσης ἔχοντος,
[2, 9, 7]	αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ	δυνηθεῖσα	φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ χοροῦ·
[2, 9, 12]	ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ σκότος	ἐξετασθεῖσα	ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς τοῦ
[2, 9, 11]	ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη	φωτισθεῖσα	εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ
[2, 9, 7]	μέσῃ τῇ πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη	ληφθεῖσα	πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν
[2, 9, 6]	τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας καὶ	ὅσα	ἄλλα καλὰ μετὰ τὴν πρώτην
[2, 9, 3]	ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται,	ὅσα	γενητὰ λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´
[2, 9, 14]	τῆς φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα,	ὅσα	ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται. Εἰ δὲ
[2, 9, 3]	λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ	ὅσα	ἔχει εἰς ἅ· ὃ δὲ
[2, 9, 6]	παρ´ αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα,	ὅσα	ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ τὴν
[2, 9, 6]	τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ,	ὅσα	καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται,
[2, 9, 15]	ἐστιν εἰπεῖν μήτε πόσα μήτε	ὅσα	τεθεώρηται πολλὰ καὶ καλὰ τοῖς
[2, 9, 15]	μήτε τί ἐστιν εἰπεῖν μήτε	πόσα	μήτε ὅσα τεθεώρηται πολλὰ καὶ
[2, 9, 14]	Ἦν ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα	οὖσα	τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς
[2, 9, 6]	τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ	δημιουργοῦσα	καὶ κατὰ Πλάτωνα τοῦτον οἴονται
[2, 9, 4]	ποιεῖν καὶ ἡ δύναμις ἡ	ποιοῦσα	ἦν, πῶς ἂν κόσμον τόνδε
[2, 9, 15]	Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς τέλος	προιοῦσα	καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ
[2, 9, 2]	ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας	διοικοῦσα	οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ
[2, 9, 14]	τὸ σεμνόν, οὐ τὸ αὔθαδες	μεταδιώκουσα,	τὸ θαρραλέον μετὰ λόγου καὶ
[2, 9, 8]	τοῦ σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ	ἐνοχλοῦσα.	Διὰ τί δὲ οὐ συνιᾶσιν
[2, 9, 2]	εἰς τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ	κατακοσμοῦσα	δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ πρὸς
[2, 9, 11]	ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´ αὑτῆς	μένουσα	ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο ἐργασαμένη,
[2, 9, 2]	τῷ μετ´ αὐτὴν καὶ ὥσπερ	ἐλλάμπουσα	ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη
[2, 9, 12]	τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ περιγραφὴ	τυποῦσα	ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις παντὸς τοῦ
[2, 9, 2]	τόσῳ καλλίων καὶ δυνατωτέρα· κἀκεῖθεν	ἔχουσα	δίδωσι τῷ μετ´ αὐτὴν καὶ
[2, 9, 4]	τί γὰρ ἂν οὐκ ἠθέλησεν	ἔχουσα	ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί γὰρ
[2, 9, 14]	καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς	ἔχουσα·	τὰ δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ
[2, 9, 3]	~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς	ἔχουσα	τὸ φῶς δίδωσιν εἰς τὰ
[2, 9, 12]	καὶ γῆ καὶ πῦρ καὶ	τὰ	ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως αὐτοὶ οὕτω
[2, 9, 16]	{πᾶς κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ	τὰ	ἄλλα μὴ πάντα κακὸς εἴη,
[2, 9, 14]	καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ	τὰ	ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ μαγεύειν γέγραπται.
[2, 9, 18]	καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν καὶ	τὰ	ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ
[2, 9, 18]	ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ φέρειν	τὰ	ἀναγκαῖα διαφέρει, εἴπερ καὶ μὴ
[2, 9, 10]	μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον	τὰ	ἀνθρώπων· ἧς δὲ χάριν καὶ
[2, 9, 18]	τὸ αὐτὸ πάσχειν τοῖς οἰομένοις	τὰ	ἄστρα μὴ θεῖν, ὅτι αὐτοῖς
[2, 9, 14]	τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ πῶς φωναῖς	τὰ	ἀσώματα; Ὥστε οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν
[2, 9, 18]	ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ	τὰ	αὐτὰ ἂν ἐν θέᾳ καὶ
[2, 9, 16]	οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ ὁμοίως	τὰ	αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς
[2, 9, 6]	τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ	τὰ	αὐτὰ πάθη διδόντες, ἅπερ καὶ
[2, 9, 10]	μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι	τὰ	αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ
[2, 9, 6]	τοὺς Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν	τὰ	αὐτῶν ἐν συστάσει παρὰ τοῖς
[2, 9, 10]	ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ καὶ οἰόμενοι	τὰ	αὐτῶν οὕτως ἔχειν λέγειν ἃ
[2, 9, 6]	ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ	τά	γε εἰρημένα τοῖς παλαιοῖς περὶ
[2, 9, 13]	τῶν ἐσομένων εἶναι, γίνεσθαι δὲ	τὰ	γινόμενα διάφορα καὶ τύχαις οὐ
[2, 9, 3]	φῶς δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς,	τὰ	δ´ ἀεὶ συνέχεται καὶ ἄρδεται
[2, 9, 14]	καὶ τούτων τῶν δαιμονίων ἐμνήσθημεν.	Τὰ	δ´ ἄλλα ὑμῖν καταλείπω ἀναγινώσκουσιν
[2, 9, 14]	εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα·	τὰ	δὲ ἄλλα τῷ τοιούτῳ παραβάλλειν.
[2, 9, 6]	αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται,	τὰ	δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν
[2, 9, 7]	καλῶς φέρεται ὡς τοῦ ὅλου·	τὰ	δὲ φθείρεται οὐ δυνάμενα τὴν
[2, 9, 9]	καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα μακάρια,	τὰ	δὲ ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν
[2, 9, 9]	δ´ ἀεὶ οὗ πάντα σπεύδει	τὰ	δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι τὰ
[2, 9, 11]	μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ	τὰ	δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς οὖσιν;
[2, 9, 5]	τὸν δὲ οὐρανὸν πάντα καὶ	τὰ	ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς ἀθανάτου
[2, 9, 14]	καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα	τὰ	ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν
[2, 9, 9]	πᾶς καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ	τὰ	ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν
[2, 9, 6]	ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους	τὰ	ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ
[2, 9, 16]	κινήσεται, ὥστε ὁρῶν σύμπαντα μὲν	τὰ	ἐν αἰσθητῷ κάλλη, σύμπασαν δὲ
[2, 9, 17]	τούτοις· καὶ εἰ μὲν καὶ	τὰ	ἔνδον καλά, σύμφωνα ἀλλήλοις εἶναι
[2, 9, 1]	πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται εἰς	τὰ	ἐξ ὧν· καὶ οὐκ ἐν
[2, 9, 17]	ἔστιν ὄντως τι καλὸν ὂν	τὰ	ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ
[2, 9, 18]	γὰρ καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται	τὰ	ἔξω βλέπειν τὴν τῶν ἄστρων
[2, 9, 14]	μόνον πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ καὶ	τὰ	ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας
[2, 9, 3]	ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ δὲ	τὰ	ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι.
[2, 9, 3]	ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν εἰς	τὰ	ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ συνέχεται
[2, 9, 3]	ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ	τὰ	θεῖα ἔσται καὶ οἷον ἀποτετειχισμένα·
[2, 9, 13]	λόγος. Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ	τὰ	κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ
[2, 9, 12]	ἔσται τὸ παρὰ φύσιν, καὶ	τὰ	κακὰ πρὸ τοῦ κόσμου τοῦδε,
[2, 9, 12]	τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ	τὰ	κατὰ μέρος γινόμενα ὑπὸ τῶν
[2, 9, 17]	φύσιν οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε	τὰ	κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος.
[2, 9, 6]	καὶ μᾶλλον προιούσας. Ὅλως γὰρ	τὰ	μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ Πλάτωνος
[2, 9, 9]	τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ	τὰ	μὲν τυγχάνοντα μακάρια, τὰ δὲ
[2, 9, 10]	γὰρ τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι	τὰ	νῦν εἰρημένα ἔσται καὶ περὶ
[2, 9, 6]	ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά πω	τὰ	ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς
[2, 9, 6]	ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα	τὰ	ὄντα, τὸν δὲ νοῦν ἕτερον
[2, 9, 6]	καὶ τῷ μετὰ τὸ πρῶτον	τὰ	πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν
[2, 9, 9]	θεῷ ὦσι φίλοι, πράως μὲν	τὰ	παρὰ τοῦ κόσμου φέροντες, εἴ
[2, 9, 12]	λόγος ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ	τὰ	πρῶτα. Εἰ δὲ δή, καὶ
[2, 9, 12]	ταῖς προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ	τὰ	πρῶτα ἡ αἰτία. ~Ὁ ἄρα
[2, 9, 13]	πάντων φύσει αὐτὸν θέοντα πρὸς	τὰ	πρῶτα παυσάμενον τῆς τραγῳδίας τῶν
[2, 9, 13]	γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ	τὰ	πρῶτα, συμπληροῦντα δὲ τὸ πᾶν
[2, 9, 17]	θεὸν τοίνυν. Καὶ γὰρ διὰ	τὰ	πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ
[2, 9, 8]	μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα	τὰ	σμικρότερα τῶν ἐν αὐτῷ, ἃ
[2, 9, 9]	τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι	τὰ	σπεύδοντα ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ
[2, 9, 13]	ἀξιοῦσι τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ	τὰ	σώματα αὐτῶν μεγέθει καὶ κάλλει
[2, 9, 13]	γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ πύρινα	τὰ	σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως
[2, 9, 8]	οὐρανοῦ μεστὰ πάντα· ἄστρα δὲ	τά	τε ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις
[2, 9, 8]	τε ἐν ταῖς ὑποκάτω σφαίραις	τά	τε ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ
[2, 9, 16]	τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι εἰς	τὰ	τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς
[2, 9, 5]	κατ´ αὐτοὺς νενευκότος ἤδη πρὸς	τὰ	τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα πεποιηκότος.
[2, 9, 16]	ταῖς γραφαῖς οἱ δι´ ὀμμάτων	τὰ	τῆς τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες
[2, 9, 8]	ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς	τὰ	τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται
[2, 9, 10]	τις γράφων ἠμύνατο τοὺς διασύρειν	τὰ	τῶν παλαιῶν καὶ θείων ἀνδρῶν
[2, 9, 9]	ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς	τὰ	χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ
[2, 9, 9]	ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο ὡς	τὰ	χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν,
[2, 9, 9]	μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες	κατὰ	ἀμοιβὰς βίων τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον·
[2, 9, 6]	ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ	κατὰ	βραχὺ εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον
[2, 9, 17]	λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι	κατὰ	κόσμον, τοσούτῳ διδόντας τῇ τοῦ
[2, 9, 12]	Ἐπεὶ καὶ νῦν καὶ τὰ	κατὰ	μέρος γινόμενα ὑπὸ τῶν φύσεων
[2, 9, 6]	ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ	κατὰ	Πλάτωνα τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν
[2, 9, 17]	ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας	κατὰ	τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας,
[2, 9, 4]	μὲν γὰρ ἐξ ἀιδίου, μένει	κατὰ	τὸν αὐτῶν λόγον ἐσφαλμένη· εἰ
[2, 9, 12]	φύσιν ἀνάγκη. Ἀλλ´ εἰ μὲν	κατὰ	φύσιν, ἀεὶ οὕτως· εἰ δὲ
[2, 9, 13]	διαφέροντα συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα τοῖς	κατὰ	φύσιν γιγνομένοις, ἃ οὐκ ἂν
[2, 9, 9]	ὃ ἐκεῖνός ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο	κατὰ	φύσιν ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν
[2, 9, 8]	μή ἐστιν ἐκεῖνο, αὐτὸ τοῦτο	κατὰ	φύσιν ἔχει· οὐ γὰρ ἦν
[2, 9, 12]	μὴ πάντως ἔδει; Ἢ γὰρ	κατὰ	φύσιν ἢ παρὰ φύσιν ἀνάγκη.
[2, 9, 7]	Ἐὰν δέ πού τι αὐτῶν	κατὰ	φύσιν κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι
[2, 9, 1]	μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ τάξις	κατὰ	φύσιν μήτε πλείω τούτων τίθεσθαι
[2, 9, 7]	φύσιν κινηθῇ, οἷς οὐκ ἔστι	κατὰ	φύσιν, ταῦτα πάσχει, αὐτὰ δὲ
[2, 9, 17]	καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ	μαθήματα,	οὐδὲ θεωρίας τοίνυν· οὐδὲ θεὸν
[2, 9, 9]	ἔχει, καὶ θεῶν οὐ μόνον	ἀγάλματα,	ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες,
[2, 9, 10]	ἄλλο λέγοντες, καὶ πολλὰ ἄλλα	ὀνόματα	εἰπόντες οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν,
[2, 9, 17]	οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ	ἐπιτηδεύματα	οὐδὲ καλὰ μαθήματα, οὐδὲ θεωρίας
[2, 9, 17]	οὖσι· πολλὰ γὰρ ἐνθάδε τὰ	κωλύματα	εἶναι ἐλθεῖν εἰς τέλος. Τῷ
[2, 9, 17]	διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ ὁρᾶν	σώματα·	ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ
[2, 9, 13]	τίμιοι εἶναι. Καίτοι καὶ τὰ	σώματα	αὐτῶν μεγέθει καὶ κάλλει διαφέροντα
[2, 9, 13]	Οὐ γάρ, εἰ πύρινα τὰ	σώματα	αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως πρὸς
[2, 9, 10]	σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι	σώματα,	οἷον τὰ ἀνθρώπων· ἧς δὲ
[2, 9, 18]	ἀγαθοὺς δὲ γενομένους καὶ μὴ	σώματα	ὄντας, ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι
[2, 9, 14]	λέγειν, ἀλλὰ πῶς φωναῖς τὰ	ἀσώματα;	Ὥστε οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς
[2, 9, 14]	αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν οὐκ	ἀκήρατα	τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς
[2, 9, 14]	Τὸ δὲ παρὰ τῶν ἄλλων	ἐναντιώτατα	κατεσκεύασται διὰ πάντων· οὐδὲν γὰρ
[2, 9, 18]	μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα	τεχνικώτατα	πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν δὲ χρόνον
[2, 9, 10]	κόσμον παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν ἐπ´	ἔσχατα	εἰδώλων, ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ
[2, 9, 14]	τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον	μετὰ	λόγου καὶ μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς
[2, 9, 1]	τὸ νοοῦν πρώτως, εἶτα ψυχὴν	μετὰ	νοῦν αὕτη γὰρ τάξις κατὰ
[2, 9, 9]	ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον	μετὰ	οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα
[2, 9, 1]	πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς	μετὰ	ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν
[2, 9, 4]	τίς γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην	μετὰ	τὴν ἐκεῖ γῆν; Τίς δὲ
[2, 9, 4]	σεμνοτέρα ἢ εὐτακτοτέρα τῇ φορᾷ	μετὰ	τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ
[2, 9, 6]	οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ	μετὰ	τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ
[2, 9, 6]	εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ	μετὰ	τὸ πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας
[2, 9, 5]	ὥστε μάτην ἐγένετο. Εἰ δὲ	μετὰ	τὸν κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου
[2, 9, 5]	ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς τοῦ κόσμον	μετὰ	τὸν κόσμον τὸν νοητὸν ὃν
[2, 9, 3]	μὴ τοῦτο, εἰ μή τι	μετὰ	τοῦ πρώτως ζῆν ζῴη καὶ
[2, 9, 14]	καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους	μετὰ	τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ
[2, 9, 15]	προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη	μετὰ	φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ δὲ
[2, 9, 3]	εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί,	γενητὰ	δὲ τὰ ἕτερα τῷ παρ´
[2, 9, 3]	ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ γενήσεται, ὅσα	γενητὰ	λέγεται· οὐδὲ φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ
[2, 9, 6]	τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς	ὁμοιότητα	ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ ὡς
[2, 9, 14]	ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν	ἁπλότητα	τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν
[2, 9, 18]	καὶ τὴν τῶν ἄστρων, εἰς	ἐγγύτητα	δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν
[2, 9, 1]	εἶτα ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο,	εἶτα	ἀγαθόν ὅταν λέγωμεν τὸ ἕν,
[2, 9, 1]	τις ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ,	εἶτα	ἀπὸ τούτου γίνεσθαι ἐν ψυχῇ
[2, 9, 1]	καὶ γὰρ αὕτη οὐκ ἄλλο,	εἶτα	ἕν, οὐδὲ τοῦτο ἄλλο, εἶτα
[2, 9, 9]	καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας	εἶτα	καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ
[2, 9, 1]	ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους,	εἶτα	νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ
[2, 9, 12]	ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ.	Εἶτα	πῶς οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν
[2, 9, 10]	εἴδωλον ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι.	Εἶτα	τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά
[2, 9, 12]	οὐ πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον,	εἶτα	φύρασις τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ
[2, 9, 1]	αὐτὸ καὶ τὸ νοοῦν πρώτως,	εἶτα	ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ
[2, 9, 1]	μὲν τῶν πλειόνων ὑποστάσεων ἀποστήσονται·	ἔπειτα	δεῖ σκοπεῖν, εἰ καὶ αἱ
[2, 9, 14]	νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος.	Ἔπειτα,	εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου εἴσεισι,
[2, 9, 11]	ἔμεινε τὴν τῶν εἰδώλων γένεσιν;	Ἔπειτα	καὶ ὁ λογισμὸς ὁ τοῦ
[2, 9, 8]	ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ τοῦ ἀεί·	ἔπειτα	οἴονται τραπέντα ἔκ τινος εἴς
[2, 9, 17]	εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες;	Ἔπειτα,	ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ
[2, 9, 11]	τῷ ποιήσαντι καὶ συνηρτημένον ἔσται.	Ἔπειτα	πότερον οὐσία τοῦτο ἤ, ὥς
[2, 9, 11]	πρῶτον τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν·	ἔπειτα	πῶς ἐστιν, εἰ μὴ τῷ
[2, 9, 11]	κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας.	Ἔπειτα	πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα
[2, 9, 9]	εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους·	ἔπειτα	σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον μετὰ
[2, 9, 9]	μὴ αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον	τάξαντα	ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν
[2, 9, 9]	αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων,	πάντα	ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς
[2, 9, 3]	πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι	πάντα	ἀλλήλοις καὶ ἀεί, γενητὰ δὲ
[2, 9, 10]	οὖν καὶ ἄλλα, μᾶλλον δὲ	πάντα	ἄν τις ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι
[2, 9, 6]	τῷ μετὰ τὸ πρῶτον τὰ	πάντα	ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων
[2, 9, 8]	ἀθανάτων καὶ μέχρις οὐρανοῦ μεστὰ	πάντα·	ἄστρα δὲ τά τε ἐν
[2, 9, 17]	προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ;	Πάντα	γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς
[2, 9, 5]	φαυλοτάτων ἀνθρώπων, τὸν δὲ οὐρανὸν	πάντα	καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ
[2, 9, 9]	δὲ εἶναι τὰ σπεύδοντα ἐκεῖ	{πάντα}	καὶ τὰ μὲν τυγχάνοντα μακάρια,
[2, 9, 16]	καὶ εἰ τὰ ἄλλα μὴ	πάντα	κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν
[2, 9, 13]	τοῦ κόσμου σφαίραις, αἳ δὴ	πάντα	μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς· τί γὰρ
[2, 9, 9]	ἀξίαν, σπεύδων δ´ ἀεὶ οὗ	πάντα	σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ δὲ
[2, 9, 6]	ἐν ἡσυχίᾳ ἔχοντα ἐν αὐτῷ	πάντα	τὰ ὄντα, τὸν δὲ νοῦν
[2, 9, 10]	τὸν λόγον, ὃ δὴ καὶ	πάντα	ὑπερβέβληκεν ἀτοπίᾳ, εἰ δεῖ ἀτοπίαν
[2, 9, 16]	οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν	σύμπαντα	μὲν τὰ ἐν αἰσθητῷ κάλλη,
[2, 9, 11]	ἐξ ὕλης καὶ εἰδώλου τὸν	ποιήσαντα;	Εἰ δ´ ἐννόημα, πρῶτον τὸ
[2, 9, 18]	ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν	ποιήσαντα	καὶ μένοντος οὐχ ἧττον ἐν
[2, 9, 18]	δὲ μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν	ποιήσαντα	τεχνικώτατα πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν δὲ
[2, 9, 10]	παρ´ αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι καὶ	ἀποστάντα	τῆς μητρὸς ποιήσαντες τὸν κόσμον
[2, 9, 12]	δὴ καὶ πρῶτον πῦρ ποιῆσαι;	Οἰηθέντα	δεῖν τοῦτο πρῶτον; Διὰ τί
[2, 9, 6]	τάδ´ ὕστερον τούτοις παρ´ ἐκείνων	ληφθέντα,	προσθήκας δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας
[2, 9, 8]	ἐστὶ τοῦ ἀεί· ἔπειτα οἴονται	τραπέντα	ἔκ τινος εἴς τι καὶ
[2, 9, 13]	τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ	ὄντα,	ἀλλὰ κόσμον καὶ τάξιν παρέχοντα.
[2, 9, 6]	ἀλλὰ μὴ αὐτά πω τὰ	ὄντα	θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν
[2, 9, 5]	ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων	ὄντα,	ὁρῶντας ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον
[2, 9, 6]	ἔχοντα ἐν αὐτῷ πάντα τὰ	ὄντα,	τὸν δὲ νοῦν ἕτερον παρ´
[2, 9, 13]	τὸ πᾶν καὶ μεγάλα μέρη	ὄντα	τοῦ παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι
[2, 9, 7]	κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς	ὑπεκφεύγοντα	εἰς τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν
[2, 9, 9]	δυνάμενα πολλὰ δὲ εἶναι τὰ	σπεύδοντα	ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ μὲν
[2, 9, 13]	συγχωρητέον τῇ πάντων φύσει αὐτὸν	θέοντα	πρὸς τὰ πρῶτα παυσάμενον τῆς
[2, 9, 9]	μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ τοσοῦτον	ἰόντα	ἐφ´ ὅσον ἡ φύσις δύναται
[2, 9, 17]	ἀλλ´ ἀπὸ τούτων ἐπ´ ἐκεῖνα	ἰόντα,	μὴ λοιδορούμενον δὲ τούτοις· καὶ
[2, 9, 8]	ἐν τάξει φερόμενα καὶ κόσμῳ	περιιόντα;	Διὰ τί γὰρ οὐκ ἀρετὴν
[2, 9, 8]	ἔκ τινος εἴς τι καὶ	μεταβάλλοντα	αἴτιον τῆς δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον
[2, 9, 9]	ἐκεῖ {πάντα} καὶ τὰ μὲν	τυγχάνοντα	μακάρια, τὰ δὲ ὡς δυνατὸν
[2, 9, 1]	ἑαυτόν· ὁρῶν δ´ ἑαυτὸν οὐκ	ἀνοηταίνοντα,	ἀλλὰ νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν
[2, 9, 10]	ὅπως ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ	εἰπόντα	ἐατέον τὸν λόγον, ὃ δὴ
[2, 9, 13]	σώματα αὐτῶν μεγέθει καὶ κάλλει	διαφέροντα	συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα τοῖς κατὰ
[2, 9, 13]	αὐτῶν μεγέθει καὶ κάλλει διαφέροντα	συμπράττοντα	καὶ συνεργοῦντα τοῖς κατὰ φύσιν
[2, 9, 2]	ἕνα νοῦν τὸν αὐτὸν ὡσαύτως	ἔχοντα,	ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον τὸν πατέρα
[2, 9, 13]	πᾶν καὶ πρὸς τὴν γῆν	ἔχοντα,	εἰς δὲ τὰς ψυχὰς αὐτῶν
[2, 9, 6]	τὸν μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ	ἔχοντα	ἐν αὐτῷ πάντα τὰ ὄντα,
[2, 9, 6]	αὐτὰ παρ´ αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς	ἔχοντα,	ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε παρὰ
[2, 9, 13]	ὄντα, ἀλλὰ κόσμον καὶ τάξιν	παρέχοντα.	Ἃ δὲ λέγεται γίνεσθαι παρ´
[2, 9, 13]	καὶ κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα καὶ	συνεργοῦντα	τοῖς κατὰ φύσιν γιγνομένοις, ἃ
[2, 9, 1]	λαβεῖν νοῦν νοοῦντα μόνον, μὴ	παρακολουθοῦντα	δὲ ἑαυτῷ ὅτι νοεῖ· ὃ
[2, 9, 6]	τῇ ψυχῇ αἰτιώμενοι καὶ τὸν	διοικοῦντα	τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ
[2, 9, 1]	ἐπίνοιαι χώραν ἔχουσι λαβεῖν νοῦν	νοοῦντα	μόνον, μὴ παρακολουθοῦντα δὲ ἑαυτῷ
[2, 9, 1]	δ´ ἑαυτὸν οὐκ ἀνοηταίνοντα, ἀλλὰ	νοοῦντα	ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ πρώτως
[2, 9, 9]	ἐκεῖνον τάξαντα ὥσπερ ὀνείρασι πέτεσθαι	ἀποστεροῦντα	ἑαυτὸν καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν
[2, 9, 13]	ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ πρῶτα,	συμπληροῦντα	δὲ τὸ πᾶν καὶ μεγάλα
[2, 9, 6]	δὲ νοῦν ἕτερον παρ´ αὐτὸν	θεωροῦντα,	τὸν δὲ διανοούμενον πολλάκις δὲ
[2, 9, 17]	οἷα δαιμόνων, ὡς θαυμάσαι τὸν	πεποιηκότα	καὶ πιστεῦσαι, ὡς ἐκεῖθεν, καὶ
[2, 9, 6]	προσθήκας δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας	εἰληφότα,	ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι
[2, 9, 17]	ἔχειν, εἴ τι δύναται λαμβάνειν	ἕκαστα,	οὕτως αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον,
[2, 9, 8]	καὶ ἀθανάτων καὶ μέχρις οὐρανοῦ	μεστὰ	πάντα· ἄστρα δὲ τά τε
[2, 9, 14]	νοῦ καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον.	~Μάλιστα	δὲ αὐτοὶ καὶ ἄλλως ποιοῦσιν
[2, 9, 15]	ἡμῖν ἂν πρέποι. ~Ἐκεῖνο δὲ	μάλιστα	δεῖ μὴ λανθάνειν ἡμᾶς, τί
[2, 9, 6]	δέον ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι	μάλιστα	ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν διώκειν καὶ
[2, 9, 5]	καὶ εὔσχημον καὶ εὔτακτον καὶ	μάλιστα	τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν
[2, 9, 9]	ὄντας κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ	μάλιστα	τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ παντός,
[2, 9, 9]	βασιλέα καὶ ἐν τῷ πλήθει	μάλιστα	τῶν θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ
[2, 9, 18]	πρὸς τὸ αὐτὸ καὶ τὰ	αὐτὰ	ἂν ἐν θέᾳ καὶ ἡμῖν
[2, 9, 16]	ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ ὁμοίως τὰ	αὐτὰ	βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς γραφαῖς
[2, 9, 7]	ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα πάσχει,	αὐτὰ	δὲ καλῶς φέρεται ὡς τοῦ
[2, 9, 18]	ὅτι αὐτοῖς ἡ αἴσθησις ἑστάναι	αὐτὰ	λέγει. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ
[2, 9, 6]	δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ τὰ	αὐτὰ	πάθη διδόντες, ἅπερ καὶ τοῖς
[2, 9, 6]	παρὰ τοῖς ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´	αὐτὰ	παρ´ αὐτῶν δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα,
[2, 9, 6]	εἰκόνας τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ	αὐτά	πω τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων
[2, 9, 17]	καὶ παντί· εἶθ´ ὅτι ἐστὶ	τοιαῦτα	κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ
[2, 9, 10]	ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς	ταῦτα	ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα
[2, 9, 6]	ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν·	ταῦτα	γὰρ κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι
[2, 9, 17]	Καὶ γὰρ διὰ τὰ πρῶτα	ταῦτα.	Εἰ οὖν μὴ ταῦτα, οὐδὲ
[2, 9, 10]	κομιζόντων πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων,	ταῦτα	εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος τρόπου, καθ´
[2, 9, 14]	ὄν. Ἀλλὰ γάρ, ὅπως καὶ	ταῦτα	εἴρηται αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν,
[2, 9, 15]	διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα κατορθοῦν	ταῦτα	ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης
[2, 9, 13]	προχείρως πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν	ταῦτα	ἐκείνων, τό τε κακὸν μὴ
[2, 9, 14]	τὰς νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ	ταῦτα	ἐξαιρεῖν λόγῳ φάσκοντες δύνασθαι καὶ
[2, 9, 6]	καινοτομοῦσιν, ἵνα ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται,	ταῦτα	ἔξω τῆς ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ
[2, 9, 8]	ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ γὰρ δὴ	ταῦτά	ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα
[2, 9, 2]	πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς	ταῦτα	ἔχειν, τὸ δ´ ἐν μέσῳ
[2, 9, 17]	οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν	ταῦτα	καλά. Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν
[2, 9, 16]	ἀφ´ οἵων; Οὐκ ἄρα οὔτε	ταῦτα	κατενόησεν, οὔτε ἐκεῖνα εἶδεν. ~Καίτοι,
[2, 9, 6]	μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς	ταῦτα	λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν μετανοίᾳ
[2, 9, 16]	οἱ ἐν αὐτῷ θεοί; Ἀλλὰ	ταῦτα	μὲν καὶ πρότερον· νῦν δέ,
[2, 9, 13]	παρ´ ἄλλα ζῷα, πολλῷ μᾶλλον	ταῦτα	οὐ τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ
[2, 9, 1]	Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς μετὰ	ταῦτα·	οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν μέν τινα
[2, 9, 17]	πρῶτα ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ	ταῦτα,	οὐδὲ ἐκεῖνα· μετ´ ἐκεῖνα τοίνυν
[2, 9, 7]	οἷς οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν,	ταῦτα	πάσχει, αὐτὰ δὲ καλῶς φέρεται
[2, 9, 6]	τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι	ταῦτα	σκευωροῦνται εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν
[2, 9, 8]	σοφία βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ;	Ταῦτα	τίς ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος
[2, 9, 13]	οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν	ταὐτὰ	περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ καιροῖς
[2, 9, 12]	ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ	πρῶτα.	Εἰ δὲ δή, καὶ ἡ
[2, 9, 12]	προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ	πρῶτα	ἡ αἰτία. ~Ὁ ἄρα μεμφόμενος
[2, 9, 15]	ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ	πρῶτα	κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας φύσεως
[2, 9, 13]	φύσει αὐτὸν θέοντα πρὸς τὰ	πρῶτα	παυσάμενον τῆς τραγῳδίας τῶν φοβερῶν,
[2, 9, 13]	ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ τὰ	πρῶτα,	συμπληροῦντα δὲ τὸ πᾶν καὶ
[2, 9, 17]	τοίνυν. Καὶ γὰρ διὰ τὰ	πρῶτα	ταῦτα. Εἰ οὖν μὴ ταῦτα,
[2, 9, 13]	κόσμου σφαίραις, αἳ δὴ πάντα	μείλιχα	τεύχουσιν αὐτοῖς· τί γὰρ φοβερὸν
[2, 9, 13]	ἄνθρωποι τίμιόν τι παρ´ ἄλλα	ζῷα,	πολλῷ μᾶλλον ταῦτα οὐ τυραννίδος