Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 14]	δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν; Τὸ	γὰρ	αἴτιον τὸν πυρετὸν αὔταρκές ἐστιν
[2, 9, 10]	ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων πῶς	γάρ;	ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου
[2, 9, 4]	ἄλλη καλλίων εἰκὼν ἐκείνου; Τί	γὰρ	ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ
[2, 9, 16]	μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν. Πῶς	γὰρ	ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος
[2, 9, 4]	ἔχουσα ἡντινοῦν μνήμην ἐπανελθεῖν; Τί	γὰρ	ἂν ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι
[2, 9, 5]	ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι· πῶς	γὰρ	ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι ἡ
[2, 9, 1]	τὸν δὲ οἷον κινούμενον. Τίς	γὰρ	ἂν ἡσυχία νοῦ καὶ τίς
[2, 9, 16]	τούτῳ ἂν γεγονὼς εἴη. Καὶ	γὰρ	ἂν καὶ ἡ πρὸς τοὺς
[2, 9, 16]	ὃς τοῦτον οὐ βλέπει. Τίς	γὰρ	ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη, ὃς
[2, 9, 4]	μὴ ἀμυδρῶς ἴδῃ; Διὰ τί	γὰρ	ἂν οὐκ ἠθέλησεν ἔχουσα ἡντινοῦν
[2, 9, 14]	ἐναντιώτατα κατεσκεύασται διὰ πάντων· οὐδὲν	γὰρ	ἂν πλέον· οὕτω γὰρ περὶ
[2, 9, 18]	ἀεὶ τὸν οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ	γὰρ	ἂν τοῦ ἔξω ὅ τι
[2, 9, 1]	ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω	γὰρ	ἀναρτηθήσεται εἰς τὰ ἐξ ὧν·
[2, 9, 4]	εἶναι ἐν αὐτῷ δυσχερῆ· τοῦτο	γὰρ	ἀξίωμα μεῖζόν ἐστι περιτιθέντων αὐτῷ,
[2, 9, 7]	αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς	γὰρ	αὖ ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ
[2, 9, 1]	ἡ φύσις ἡ αὐτή καὶ	γὰρ	αὕτη οὐκ ἄλλο, εἶτα ἕν,
[2, 9, 14]	δὲ ἐξελήλυθε, διὰ τί; Τί	γὰρ	αὐτὸ πέπονθεν; Ἢ ὅτι ἐτρέφετο
[2, 9, 8]	ἔσχατον τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι	γὰρ	αὐτοῦ ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν
[2, 9, 6]	τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος	γὰρ	αὐτοῦ ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας
[2, 9, 16]	Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι	γὰρ	αὐτῶν προνοεῖν αὖ μόνων. Πότερα
[2, 9, 16]	καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν	γὰρ	γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς
[2, 9, 8]	πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ	γὰρ	δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ
[2, 9, 1]	ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν. Οὐ	γὰρ	δὴ τὴν μὲν δυνάμει, τὴν
[2, 9, 15]	ψυχὴ μήτε ὡς καθαίρεται. Οὐ	γὰρ	δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς
[2, 9, 17]	τοίνυν· οὐδὲ θεὸν τοίνυν. Καὶ	γὰρ	διὰ τὰ πρῶτα ταῦτα. Εἰ
[2, 9, 12]	τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον μὲν	γὰρ	ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ
[2, 9, 1]	δὲ νοεῖ ὅτι νοεῖ. Καὶ	γὰρ	εἰ ἄλλο τὸ ἐν τούτοις
[2, 9, 4]	ποιεῖ, οὐδὲ ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ	γὰρ	εἰ ἀμυδρῶς ἔχει. Οὐ μᾶλλον
[2, 9, 13]	ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ	γάρ,	εἰ πύρινα τὰ σώματα αὐτῶν,
[2, 9, 11]	ἂν ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ	γάρ,	εἴ τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν
[2, 9, 10]	δεῖ ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν	γὰρ	εἰπόντες νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν
[2, 9, 17]	εἰς σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα	γὰρ	εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ εἰς ψυχὴν
[2, 9, 17]	παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ	γὰρ	ἐκεῖ μέγα ἐν δυνάμει ἐνταῦθα
[2, 9, 16]	καὶ ἐνθάδε ὄντων; Εἰ μὲν	γὰρ	ἐκεῖ, πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ
[2, 9, 13]	κακὰ ἀναγκασθήσονται λέγειν εἶναι· καὶ	γὰρ	ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ
[2, 9, 7]	τῶν ὑπ´ αὐτῆς δεδεμένων· ἄρχει	γὰρ	ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς
[2, 9, 1]	τῷ νοητῷ μήτε ἐλάττω. Εἴτε	γὰρ	ἐλάττω, ἢ ψυχὴν καὶ νοῦν
[2, 9, 12]	ἀληθεῖς τοῦ κόσμου αἰτίας. Τί	γὰρ	ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ πάντως
[2, 9, 12]	καὶ αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ	γὰρ	ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ σκότος
[2, 9, 9]	ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ θεῶν πολλὴ	γὰρ	ἐν ἀνθρώποις ἡ αὐθάδεια καὶ
[2, 9, 1]	τὴν δὲ ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον	γὰρ	ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ
[2, 9, 14]	καὶ ὅτου χάριν, δῆλον· τούτου	γὰρ	ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ τούτων
[2, 9, 17]	καλοῖς τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ	γὰρ	ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν
[2, 9, 4]	Πότε δὲ ἐσφάλη; Εἰ μὲν	γὰρ	ἐξ ἀιδίου, μένει κατὰ τὸν
[2, 9, 14]	οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν	γὰρ	ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα
[2, 9, 1]	ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον	γὰρ	ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο
[2, 9, 18]	μὲν οὖν οὐ πλήττεται· οὐ	γὰρ	ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς δὲ
[2, 9, 9]	μόνῳ διδοὺς τὸ δύνασθαι· οὐ	γάρ,	ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ
[2, 9, 8]	εἰκόνα φυσικὴν ἔχειν. Ἀναγκαῖον μὲν	γὰρ	ἦν εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας
[2, 9, 8]	τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει· οὐ	γὰρ	ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ
[2, 9, 18]	ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ τοῦτο	γὰρ	καὶ αὐτοὶ οὐκ οἴονται τὰ
[2, 9, 12]	οὐ κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο	γὰρ	κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον
[2, 9, 5]	δὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο	γὰρ	κατ´ αὐτοὺς νενευκότος ἤδη πρὸς
[2, 9, 12]	εἰ μὴ πάντως ἔδει; Ἢ	γὰρ	κατὰ φύσιν ἢ παρὰ φύσιν
[2, 9, 6]	γενέσεως φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα	γὰρ	κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς
[2, 9, 15]	πῶς καὶ βλέψῃ διδάξῃ. Τί	γὰρ	κωλύει, εἴποι τις ἄν, βλέπειν
[2, 9, 1]	φύσεις παρ´ αὐτάς. Τῆς τε	γὰρ	λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς
[2, 9, 16]	οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται. Πολὺ	γὰρ	μᾶλλον τῶν ὅλων ἢ τῶν
[2, 9, 4]	δὲ καὶ φθερεῖ αὐτόν; εἰ	γὰρ	μετέγνω, τί ἀναμένει; Εἰ δὲ
[2, 9, 8]	εἶναί τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου	γὰρ	μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς
[2, 9, 8]	καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ	γὰρ	οἷόν τε ἦν ἔσχατον τὸ
[2, 9, 13]	γινόμενα διάφορα καὶ τύχαις οὐ	γὰρ	οἷόν τε ἦν ταὐτὰ περὶ
[2, 9, 14]	τὸ δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ	γάρ,	ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς
[2, 9, 9]	διὰ τί ἀμελεῖ; Εἰ μὲν	γάρ,	ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ πρὸς
[2, 9, 10]	οὐ πρὸς αὐτοὺς λέγοντες πλέον	γὰρ	οὐδὲν ἂν γίγνοιτο πρὸς τὸ
[2, 9, 15]	εἴη τῶν λόγων τούτων· τούτων	γὰρ	οὐδὲν αὐτοῖς καλόν, ἀλλὰ ἄλλο
[2, 9, 12]	δεῖν τοῦτο πρῶτον; Διὰ τί	γὰρ	οὐκ ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο
[2, 9, 8]	καὶ κόσμῳ περιιόντα; Διὰ τί	γὰρ	οὐκ ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί
[2, 9, 9]	νομίζειν ἄριστον δύνασθαι γενέσθαι οὕτω	γὰρ	οὔπω ἄριστος ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους
[2, 9, 2]	δ´ ἐν μέσῳ τούτων· φύσεως	γὰρ	οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν
[2, 9, 11]	ὥς φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν	γὰρ	οὐσία, τίς ἡ διαφορὰ πρὸς
[2, 9, 15]	ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν πεισθέντων. Δυοῖν	γὰρ	οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν τοῦ
[2, 9, 16]	καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι. Τίς	γὰρ	οὕτω τεταγμένος ἢ ἔμφρων τῶν
[2, 9, 8]	νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ	γὰρ	οὕτως εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν,
[2, 9, 2]	καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον· τὸ	γὰρ	πᾶν αὐτῆς οὐκ ἦν θέμις
[2, 9, 17]	καὶ προσετίθετο εἰς σῶμα. Πόθεν	γάρ;	Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ
[2, 9, 12]	κἀκεῖνα ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον	γὰρ	πάντως, ἀλλ´ οὐχ ὡς αἱ
[2, 9, 8]	δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν	γὰρ	παραλέλειπται ὧν οἷόν τε ἦν
[2, 9, 16]	καλῶν ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ	γὰρ	πᾶς κακὸς καὶ πρὸ τοῦ
[2, 9, 14]	οὐδὲν γὰρ ἂν πλέον· οὕτω	γὰρ	περὶ αὐτῶν λέγειν ἡμῖν ἂν
[2, 9, 4]	δὲ ἐπελάθετο, πῶς δημιουργεῖ; Πόθεν	γὰρ	ποιεῖ ἢ ἐξ ὧν εἶδεν
[2, 9, 2]	θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον	γὰρ	πρὸς αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων
[2, 9, 9]	φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ	γὰρ	πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ
[2, 9, 14]	καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς	γὰρ	ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε
[2, 9, 6]	μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας. Ὅλως	γὰρ	τὰ μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ
[2, 9, 1]	εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη	γὰρ	τάξις κατὰ φύσιν μήτε πλείω
[2, 9, 7]	δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν	γὰρ	τῇ πάσῃ ψυχῇ ἡ τοῦ
[2, 9, 6]	σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς	γὰρ	τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι
[2, 9, 12]	ὡς αἱ τέχναι ἐποίει· ὕστεραι	γὰρ	τῆς φύσεως καὶ τοῦ κόσμου
[2, 9, 15]	ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης	γὰρ	τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν
[2, 9, 10]	λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς	γάρ	τις ἡμᾶς ἔχει πρός τινας
[2, 9, 17]	ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον· οὗ	γὰρ	τὸ ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός
[2, 9, 4]	γενέσθαι ἐκ τοῦ κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον	γὰρ	τὸ ἵνα τιμῷτο, καὶ μεταφερόντων
[2, 9, 7]	οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει. Ὅλως	γὰρ	τὸ μὲν ἄλλου πάθημα τὸ
[2, 9, 1]	ἁπλῆ φύσις καὶ πρώτη πᾶν	γὰρ	τὸ οὐ πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν
[2, 9, 9]	τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους· οὐ	γὰρ	τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο· ὁ	γὰρ	τὸ φιλεῖν πρὸς ὁτιοῦν ἔχων
[2, 9, 10]	μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ	γὰρ	τοῖς ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ
[2, 9, 5]	ἐκ τῶν στοιχείων σύστασις; Ἡ	γὰρ	τούτων κρᾶσις ἢ θερμὸν ἢ
[2, 9, 13]	πάντα μείλιχα τεύχουσιν αὐτοῖς· τί	γὰρ	φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι
[2, 9, 8]	πῶς βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν	γὰρ	ψυχαῖς τὸ κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ
[2, 9, 12]	ἡ ὕλη, ὅθεν φανείη. Ἡ	γὰρ	ψυχὴ ἡ νεύσασα ἤδη ὂν
[2, 9, 6]	ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν	γὰρ	ψυχῆς ταῦτα λέγουσι πάθη, ὅταν
[2, 9, 1]	τοῦ ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι	γὰρ	ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως
[2, 9, 6]	καὶ τὰ αὐτὰ πάθη διδόντες,	ἅπερ	καὶ τοῖς ἐν μέρει. ~Ὅτι
[2, 9, 8]	γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ,	ἅπερ	τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´
[2, 9, 14]	κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν ὀρθῶς,	καθάπερ	οἱ φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν δὲ
[2, 9, 6]	λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ	ᾗπερ	οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας ἐν
[2, 9, 18]	μὴ φέρειν τὰ ἀναγκαῖα διαφέρει,	εἴπερ	καὶ μὴ ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν
[2, 9, 16]	ἰδὼν δι´ ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται;	Εἴπερ	οὐχ ὁμοίως τὰ αὐτὰ βλέπουσιν
[2, 9, 1]	δὲ καὶ ἀεὶ νοῶν εἴη,	ὅπερ	ἔστι, τίς χώρα τῇ ἐπινοίᾳ
[2, 9, 15]	τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ ἥδεσθαι,	ὅπερ	ἦν λοιπόν, τοῦτο διώκειν παρακελεύεται·
[2, 9, 1]	πάντως γε ὁ αὐτὸς ἔσται	ὅσπερ	ἐνόει ὁ νοῶν ὅτι νοεῖ.
[2, 9, 18]	Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν εἴη,	ὥσπερ	ἂν εἰ δύο οἶκον καλὸν
[2, 9, 3]	τοῦ ζῆν καθ´ ὅσον δύναται·	ὥσπερ	εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ που
[2, 9, 2]	δίδωσι τῷ μετ´ αὐτὴν καὶ	ὥσπερ	ἐλλάμπουσα ἀεὶ ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν
[2, 9, 9]	αὐτὸν μόνον μετ´ ἐκεῖνον τάξαντα	ὥσπερ	ὀνείρασι πέτεσθαι ἀποστεροῦντα ἑαυτὸν καὶ
[2, 9, 9]	εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς	ὥσπερ	παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ γυμνάσιον
[2, 9, 14]	τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ εὐθέως	ὥσπερ	παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ δαιμόνιον
[2, 9, 5]	περὶ γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους·	ὥσπερ	τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τὸν χείρω
[2, 9, 1]	μηδὲ σύνθεσις μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν	ὑπὲρ	αὐτὸ εἶναι. Οὐ τοίνυν δεῖ
[2, 9, 9]	ὅσον νοῦς ἄγει· τὸ δ´	ὑπὲρ	νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω νοῦ
[2, 9, 9]	ταπεινὸς καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης	ἀνήρ,	εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ
[2, 9, 16]	βλέπει. Τίς γὰρ ἂν μουσικὸς	ἀνὴρ	εἴη, ὃς τὴν ἐν νοητῷ
[2, 9, 12]	εἶδεν, οὔτε αὐτὸς οὔτε ἡ	μήτηρ,	ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς
[2, 9, 7]	ἐν σοὶ πυρὸς τὸ ὅλον	πῦρ	ἀπέσβη· ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ
[2, 9, 7]	ἐπεὶ οὐδ´ εἰ τὸ πᾶν	πῦρ	ἀπόλοιτο, πάθοι ἄν τι ἡ
[2, 9, 4]	εἰκὼν ἐκείνου; Τί γὰρ ἄλλο	πῦρ	βελτίων τοῦ ἐκεῖ πυρὸς παρὰ
[2, 9, 12]	Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς	πῦρ,	διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον πρῶτον
[2, 9, 12]	ὑπὸ τῶν φύσεων οὐ πρῶτον	πῦρ,	εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα φύρασις τούτων,
[2, 9, 3]	οἷς οἷόν τε. Καίτοι τὸ	πῦρ	ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ
[2, 9, 4]	ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα	πῦρ;	Ἢ τίς γῆ ἄλλη παρὰ
[2, 9, 11]	λέγοντες. Διὰ τί δὲ πρῶτον	πῦρ;	~Καὶ ἄρτι γενόμενον πῶς ἐπιχειρεῖ;
[2, 9, 12]	ᾧ τύπῳ καὶ γῆ καὶ	πῦρ	καὶ τὰ ἄλλα; Ἀλλ´ ἴσως
[2, 9, 12]	γένοιτο; Πόθεν δὴ καὶ πρῶτον	πῦρ	ποιῆσαι; Οἰηθέντα δεῖν τοῦτο πρῶτον;
[2, 9, 8]	ζωῇ τῇ ἐν αὐτῷ ἀεὶ	νύκτωρ	καὶ μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010