Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 6]	ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν	ἃς	εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ
[2, 9, 2]	οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις,	ἃς	οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα
[2, 9, 12]	ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´	ἃς	οὕτως, οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν ἐνθυμεῖται, καὶ	σέβας	αὐτὸν λαμβάνει, οἷα ἀφ´ οἵων;
[2, 9, 9]	ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες κατὰ	ἀμοιβὰς	βίων τοῖς προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν
[2, 9, 9]	φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς	μέγας.	Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ
[2, 9, 9]	φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια ἀριθμὸς	μέγας〉	τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι
[2, 9, 18]	δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς	πληγὰς	ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη ὑπὸ μεγέθους
[2, 9, 5]	καὶ ἐπιθυμίαν καὶ λύπας καὶ	ὀργὰς	τὴν παρ´ αὐτοῖς δύναμιν μὴ
[2, 9, 16]	οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ τοὺς	παῖδας	ὧν τὸν πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ
[2, 9, 14]	ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ	ἐπαοιδὰς	γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες,
[2, 9, 6]	αὐτοῦ ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας	ἰδέας	ἐν τῷ ὃ ἔστι ζῷον
[2, 9, 6]	ἰδίας αἱρέσεως· ὡς γὰρ τῆς	ἀρχαίας	Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται
[2, 9, 8]	τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς	δημιουργίας	γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ
[2, 9, 6]	Καὶ ὅλως τὸν τρόπον τῆς	δημιουργίας	καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ
[2, 9, 6]	καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς	ἰδίας	αἱρέσεως· ὡς γὰρ τῆς ἀρχαίας
[2, 9, 13]	πρὸς τὰ πρῶτα παυσάμενον τῆς	τραγῳδίας	τῶν φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν
[2, 9, 8]	ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως ἂν γενομένης	εὐλαβείας.	Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς τὴν
[2, 9, 14]	καὶ μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ	εὐλαβείας	καὶ πλείστης περιωπῆς ἔχουσα· τὰ
[2, 9, 17]	ὃ καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς	θείας	οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα
[2, 9, 15]	δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ	θείας	φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς
[2, 9, 6]	φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα ἔξω τῆς	ἀληθείας	εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ δίκαι
[2, 9, 10]	θείων ἀνδρῶν καλῶς καὶ τῆς	ἀληθείας	ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν
[2, 9, 14]	θαρραλέον μετὰ λόγου καὶ μετ´	ἀσφαλείας	πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης
[2, 9, 15]	ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ τῆς	χρείας	μόνον, εἰ μή τις τῇ
[2, 9, 14]	τὰ ἐπάνω, τί ποιοῦσιν ἢ	γοητείας	καὶ θέλξεις καὶ πείσεις λέγουσι
[2, 9, 9]	δεῖ εἰς μέτρον μετὰ οὐκ	ἀγροικίας,	ἐπὶ τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον
[2, 9, 2]	μέσῳ τούτων· φύσεως γὰρ οὔσης	μιᾶς	ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ μὲν
[2, 9, 15]	αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν τοῦ τέλους,	μιᾶς	μὲν τῆς ἡδονὴν τὴν τοῦ
[2, 9, 9]	ἢ ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὑπὸ	ἀδυναμίας,	τί θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι
[2, 9, 15]	εἴποι τις ἄν, βλέπειν καὶ	μηδεμιᾶς	ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ
[2, 9, 9]	τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους δὲ καὶ	πενίας	εἴ τις μέμφοιτο καὶ τὸ
[2, 9, 2]	τε ἀπραγμόνως αὐτὴ οὐκ ἐκ	διανοίας	διοικοῦσα οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ
[2, 9, 8]	γὰρ ἦν εἶναι οὐκ ἐκ	διανοίας	καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα· οὐ
[2, 9, 6]	εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ ἀντιτύπους καὶ	μετανοίας;	Εἰ μὲν γὰρ ψυχῆς ταῦτα
[2, 9, 2]	τοίνυν οὔτε πλείω τούτων οὔτε	ἐπινοίας	περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ
[2, 9, 15]	οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς	προνοίας	κύριον καὶ αὐτὴν τὴν πρόνοιαν
[2, 9, 8]	παύσασθαι τῆς εἰς τὰ τίμια	λοιδορίας	ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς
[2, 9, 16]	φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ τίς	γεωμετρίας	καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς τὸ
[2, 9, 17]	ἐπιτηδεύματα οὐδὲ καλὰ μαθήματα, οὐδὲ	θεωρίας	τοίνυν· οὐδὲ θεὸν τοίνυν. Καὶ
[2, 9, 11]	ποιεῖ; Καὶ ὅλως τὸ διὰ	φαντασίας	καὶ ἔτι μᾶλλον τοῦ λογίζεσθαι
[2, 9, 6]	καὶ νοῦ τοῦ πρώτου καὶ	οὐσίας	καὶ ὅσα ἄλλα καλὰ μετὰ
[2, 9, 11]	μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´	ἐξουσίας	λέγοντες. Διὰ τί δὲ πρῶτον
[2, 9, 10]	ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης	αἰτίας	γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν
[2, 9, 12]	γῆν οὕτως, ὡς ἔχειν εἰπεῖν	αἰτίας	δι´ ἃς οὕτως, οὐκ εἰδώλου
[2, 9, 14]	ὡς οὐχ αἱ νόσοι τὰς	αἰτίας	ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς
[2, 9, 12]	ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς τοῦ κόσμου	αἰτίας.	Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ
[2, 9, 9]	αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ ῥηιδίως	αἰτίας,	φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων, πάντα
[2, 9, 9]	ὑπὸ ἀδυναμίας, τί θαυμαστὸν καὶ	ἁμαρτίας	εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς
[2, 9, 10]	εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης	σοφίας,	εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι,
[2, 9, 10]	συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ μέλη τῆς	σοφίας	ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα,
[2, 9, 14]	τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος	φιλοσοφίας	μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν
[2, 9, 6]	ὕστερον τούτοις παρ´ ἐκείνων ληφθέντα,	προσθήκας	δέ τινας οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα,
[2, 9, 9]	οὐκ ἔχεις. Ὁμολογεῖται δὲ καὶ	δίκας	εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς
[2, 9, 6]	καινὸν τοῦ λόγου; ~Τὰς δὲ	ἄλλας	ὑποστάσεις τί χρὴ λέγειν ἃς
[2, 9, 10]	ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν	ἄλλας	ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ μέλη
[2, 9, 10]	ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις	ἡμᾶς	ἔχει πρός τινας τῶν φίλων,
[2, 9, 15]	δὲ μάλιστα δεῖ μὴ λανθάνειν	ἡμᾶς,	τί ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ
[2, 9, 18]	δὲ οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος	γενομένας.	Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου
[2, 9, 6]	λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς	Ἕλληνας	διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ αὐτῶν
[2, 9, 12]	εἰς τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ	ἀληθινὰς	ψυχάς, μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα
[2, 9, 6]	παρ´ ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας δέ	τινας	οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε
[2, 9, 10]	γάρ τις ἡμᾶς ἔχει πρός	τινας	τῶν φίλων, οἳ τούτῳ τῷ
[2, 9, 6]	ᾖ, καὶ ἀντιτύπους, ὅταν οἷον	εἰκόνας	τῶν ὄντων, ἀλλὰ μὴ αὐτά
[2, 9, 9]	ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ	δαίμονας	ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον
[2, 9, 6]	εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς	δόξας	τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται
[2, 9, 6]	πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς	δόξας	τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν
[2, 9, 9]	ἐκεῖνόν ἐστι κἀκεῖ βλέπει, καὶ	πᾶς	καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ
[2, 9, 16]	ἀγαθόν ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ	πᾶς	κακὸς καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν
[2, 9, 16]	ἂν θεῶν, καὶ μὴ πρότερον	{πᾶς	κακὸς} καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ
[2, 9, 5]	ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν καὶ	λύπας	καὶ ὀργὰς τὴν παρ´ αὐτοῖς
[2, 9, 6]	φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους	ἄνδρας	διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ
[2, 9, 6]	εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς}	ἄνδρας	κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ
[2, 9, 1]	εἶναι. Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´	ἑτέρας	ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους,
[2, 9, 15]	τὴν τοῦ σώματος τέλος τιθεμένης,	ἑτέρας	δὲ τῆς τὸ καλὸν καὶ
[2, 9, 5]	καὶ ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς	ἑτέρας	ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ τῶν
[2, 9, 7]	ψυχῇ· τὸ δὲ ἀπὸ τῆς	ἡμετέρας	καὶ τὴν τοῦ παντὸς λαμβάνειν
[2, 9, 6]	οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ	φθορὰς	εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε
[2, 9, 9]	τι ἐκ τῆς τῶν πάντων	φορᾶς	ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ γὰρ
[2, 9, 6]	φύσιν. Ψυχῆς δὲ εἶδος τρίτον·	διαφορὰς	δὲ ψυχῶν ἐν πάθεσιν ἢ
[2, 9, 7]	ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ δὲ τὰς	διαφορὰς	λαμβάνειν τὰς τῆς ὅλης ὅπως
[2, 9, 15]	καὶ πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα	ἀτιμάσας	καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ
[2, 9, 5]	κόσμον ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν	ἀποσυλήσας	τῆς ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει
[2, 9, 9]	κρείττων καὶ τοῦ οὐρανοῦ οὐδὲν	πονήσας	εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον
[2, 9, 16]	καὶ μὴ πρότερον {πᾶς κακὸς}	καταφρονήσας,	καὶ εἰ τὰ ἄλλα μὴ
[2, 9, 4]	μηκέτι ἐλθεῖν εἰς γένεσιν πάλιν	πειραθείσας	ἐν τῇ προτέρᾳ γενέσει τῶν
[2, 9, 17]	καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς θείας	οὔσας	κινεῖ. Εἰ μὴ ἄρα αὐτοὶ
[2, 9, 17]	κατὰ τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν	προαγαγούσας,	ὡς τῷ μεγέθει τοῦ γενομένου
[2, 9, 17]	τάξει, ἄνευ τῶν σωμάτων μέγεθος	δούσας	κατὰ τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν
[2, 9, 6]	θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον	προιούσας.	Ὅλως γὰρ τὰ μὲν αὐτοῖς
[2, 9, 6]	ληφθέντα, προσθήκας δέ τινας οὐδὲν	προσηκούσας	εἰληφότα, ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι
[2, 9, 6]	γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν νοῦς	ἐνούσας	ἰδέας ἐν τῷ ὃ ἔστι
[2, 9, 18]	μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ οὐδὲ	πληττούσας	ὑπὸ ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς δὲ
[2, 9, 14]	πείθοιεν, ὡς οὐχ αἱ νόσοι	τὰς	αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ
[2, 9, 12]	τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν	τὰς	ἀληθεῖς τοῦ κόσμου αἰτίας. Τί
[2, 9, 6]	τί τὸ καινὸν τοῦ λόγου;	~Τὰς	δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί χρὴ
[2, 9, 18]	μεγέθους γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους,	τὰς	δὲ οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος
[2, 9, 7]	τὴν ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ δὲ	τὰς	διαφορὰς λαμβάνειν τὰς τῆς ὅλης
[2, 9, 6]	λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως αὐτὰς	τὰς	δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς
[2, 9, 6]	καὶ πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι	τὰς	δόξας τοῦ ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ
[2, 9, 4]	χρόνῳ προσφιλεστέρα γενομένη. Εἰ δὲ	τὰς	καθ´ ἕκαστον ψυχὰς ἀναμένει, ἤδη
[2, 9, 10]	εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν εἶναι,	τὰς	μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες
[2, 9, 18]	ἂν ἤδη ὑπὸ μεγέθους γνώμης	τὰς	μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ οὐδὲ
[2, 9, 14]	φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν δὲ ὑποστησάμενοι	τὰς	νόσους δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα
[2, 9, 7]	δὲ τὰς διαφορὰς λαμβάνειν τὰς	τῆς	ὅλης ὅπως διοικεῖ, ὅτι μὴ
[2, 9, 14]	δόξαιεν παρὰ τοῖς πολλοῖς, οἳ	τὰς	παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι,
[2, 9, 18]	ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ	τὰς	πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη ὑπὸ
[2, 9, 7]	Δεῖ δὲ τὰς διαφορὰς λαμβάνειν	τὰς	τῆς ὅλης ὅπως διοικεῖ, ὅτι
[2, 9, 13]	τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ	τὰς	ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν, αἷς καὶ
[2, 9, 17]	μετέχειν κάλλους· ὃ καὶ αὐτὸ	τὰς	ψυχὰς θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ
[2, 9, 15]	ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι εἰς	τὰς	ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ τοῦ
[2, 9, 9]	μένων ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ	πάντας	εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´
[2, 9, 9]	μέν, ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς	πάντας	εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους·
[2, 9, 15]	αὐτὴν τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ	πάντας	νόμους τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ
[2, 9, 13]	Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν ἀγαθοὺς	πάντας,	οὐδ´ ὅτι μὴ τοῦτο δυνατόν,
[2, 9, 11]	οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς	ποιήσαντας.	Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη φωτισθεῖσα
[2, 9, 6]	καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας	τιθέντας	αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως,
[2, 9, 17]	τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης.	Ἐνθέντας	δὲ ἤδη καὶ τὸ σῶμα
[2, 9, 17]	τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως	ὄντας,	αἰσχροὺς δὲ τἄνδον, οἶμαι μὲν
[2, 9, 18]	δὲ γενομένους καὶ μὴ σώματα	ὄντας,	ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ
[2, 9, 8]	καὶ σοφίαν ἔχειν καὶ ἐνταῦθα	ὄντας	βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς οὐ
[2, 9, 9]	δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´ ἐκείνου	ὄντας.	Καὶ ὁ κόσμος δὲ ὅδε
[2, 9, 9]	θεοὺς τούς τε ἐν τῷδε	ὄντας	κἀκεῖ βλέποντας, πάντων δὲ μάλιστα
[2, 9, 18]	στόματι μαινομένῳ; Φαύλους μὲν οὖν	ὄντας	οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν,
[2, 9, 6]	ἃ καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων	λαβόντας,	ψυχῆς ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον, θεὸν
[2, 9, 6]	φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν,	λέγοντας	ἑαυτοὺς ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ
[2, 9, 17]	αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον, τοσούτῳ	διδόντας	τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ δυνάμεως,
[2, 9, 6]	μετὰ τὸ πρῶτον τὰ πάντα	ἀποδιδόντας	ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος
[2, 9, 12]	ἐκ τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉	ἐλθόντας	εἰς ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν
[2, 9, 12]	μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε	ἐλθόντας	εἰς τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ
[2, 9, 15]	κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας φύσεως	ἥκοντας·	ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ
[2, 9, 15]	τοὺς ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν,	διώκοντας	δὲ πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ
[2, 9, 17]	φύσιν εἶπε χείρονα ἐχρῆν ταύτην	περιελόντας	τῇ διανοίᾳ ἰδεῖν τὸ λοιπόν,
[2, 9, 6]	ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς τὸ ἀληθὲς	βλέποντας,	οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ
[2, 9, 9]	τε ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ	βλέποντας,	πάντων δὲ μάλιστα τὸν ἡγεμόνα
[2, 9, 6]	ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς θείους ἄνδρας	διασύροντας,	ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων
[2, 9, 9]	κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς	δυναστεύοντας	τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην
[2, 9, 18]	μένειν μὲν ἐν οἴκοις σῶμα	ἔχοντας	κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς
[2, 9, 5]	τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν σῶμα	ἔχοντας,	οἷον ἔχουσιν ἄνθρωποι, καὶ ἐπιθυμίαν
[2, 9, 1]	λέγειν οὐ κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν,	δηλοῦντας	δὲ ἡμῖν αὐτοῖς ὡς οἷόν
[2, 9, 14]	δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ	φρονοῦντας	οὐκ ἂν πείθοιεν, ὡς οὐχ
[2, 9, 1]	φύσιν καὶ μίαν λέγειν οὐ	κατηγοροῦντας	ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν
[2, 9, 18]	λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν	μισοῦντας,	τοὺς δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν
[2, 9, 10]	καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα	τολμῶντας.	Ἐκείνως μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν·
[2, 9, 5]	πολλῷ καλλιόνων καὶ καθαρωτέρων ὄντα,	ὁρῶντας	ἐκεῖ μὲν τὸ τεταγμένον καὶ
[2, 9, 15]	μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν τοὺς ἤδη	ἐγνωκότας	ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας δὲ πρῶτα
[2, 9, 2]	οὔτε πλείω τούτων οὔτε ἐπινοίας	περιττὰς	ἐν ἐκείνοις, ἃς οὐ δέχονται,
[2, 9, 6]	δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ φιλοσόφως	αὐτὰς	τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ
[2, 9, 1]	ἂν οὖν εἶεν φύσεις παρ´	αὐτάς.	Τῆς τε γὰρ λεχθείσης οὕτως
[2, 9, 6]	τῷ ὃ ἔστι ζῷον καθορᾷ,	τοσαύτας	καὶ ὁ τόδε ποιῶν τὸ
[2, 9, 10]	λέγοντες καὶ μέλη τῆς σοφίας	ταύτας	μὲν ἐνδῦναι λέγουσι σώματα, οἷον
[2, 9, 1]	Οὐ τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας	ἀρχὰς	ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο προστησαμένους, εἶτα
[2, 9, 4]	Εἰ δὲ τὰς καθ´ ἕκαστον	ψυχὰς	ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν
[2, 9, 13]	γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ τὰς	ψυχὰς	αὐτῶν βλέπειν, αἷς καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 18]	καὶ μὴ σώματα ὄντας, ἀλλὰ	ψυχὰς	ἐν σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν
[2, 9, 17]	ἐπὶ τῷ κόσμῳ εἶδος ἐμπεριέχουσαν,	ψυχὰς	ἐν τάξει, ἄνευ τῶν σωμάτων
[2, 9, 17]	κάλλους· ὃ καὶ αὐτὸ τὰς	ψυχὰς	θείας οὔσας κινεῖ. Εἰ μὴ
[2, 9, 12]	τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς	ψυχάς,	μόλις καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ
[2, 9, 10]	θέλουσιν εἶναι, τὰς μὲν ἄλλας	ψυχὰς	συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ μέλη τῆς
[2, 9, 15]	οὗτοι οἱ λόγοι εἰς τὰς	ψυχὰς	τῶν ἀκουόντων καὶ τοῦ κόσμου
[2, 9, 10]	ἵνα σφόδρα λοιδορήσηται ὁ τοῦτο	γράψας.	~Πρῶτον μὲν οὖν, εἰ μὴ
[2, 9, 16]	τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς	εὐσεβές;	Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι
[2, 9, 6]	Καὶ πλῆθος νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ	ἀκριβὲς	ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται αὐτῷ τῷ
[2, 9, 8]	πῶς οὐκ ἄν τις ἄγαλμα	ἐναργὲς	καὶ καλὸν τῶν νοητῶν θεῶν
[2, 9, 14]	ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ τὸ	αὔθαδες	μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον μετὰ λόγου
[2, 9, 5]	ἀθανάτου ψυχῆς τὸν χείρω τόπον	ἐπίτηδες	ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ τοῦ βελτίονος
[2, 9, 9]	δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες, οὐ	παῖδες,	οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ πατέρων
[2, 9, 9]	παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς	ἐθαύμαζες,	οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν
[2, 9, 6]	οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς τὸ	ἀληθὲς	βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους
[2, 9, 3]	ἐλλάμπεται. ~Ἀεὶ οὖν ἐλλαμπομένη καὶ	διηνεκὲς	ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν εἰς
[2, 9, 14]	Τὸ γὰρ αἴτιον τὸν πυρετὸν	αὔταρκές	ἐστιν ἐργάσασθαι. Γελοῖον δὲ τὸ
[2, 9, 1]	οὕτως, ὅτι ἁπλούστατον, καὶ τὸ	αὔταρκες,	ὅτι οὐκ ἐκ πλειόνων· οὕτω
[2, 9, 1]	νοεῖ ὅτι νοεῖ, ἔτι μᾶλλον	καταφανὲς	τὸ ἄτοπον. Καὶ διὰ τί
[2, 9, 16]	πρὸς ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ	συγγενὲς	πᾶν οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ
[2, 9, 1]	εἰ πλείω τῶν τριῶν τούτων,	τίνες	ἂν οὖν εἶεν φύσεις παρ´
[2, 9, 10]	γεγονέναι. Εἶτα τοῦ εἰδώλου εἴδωλον	πλάσαντες	ἐνταῦθά που δι´ ὕλης ἢ
[2, 9, 10]	γεννῶσι καὶ ἀποστάντα τῆς μητρὸς	ποιήσαντες	τὸν κόσμον παρ´ αὐτοῦ ἕλκουσιν
[2, 9, 15]	οὐκ ἂν εἶεν τὸ παράπαν	κινηθέντες	πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς
[2, 9, 17]	πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ πῶς	διατιθέντες;	Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν κάλλος
[2, 9, 6]	διενοήθη σχεῖν» Οἱ δὲ οὐ	συνέντες	τὸν μὲν ἔλαβον ἐν ἡσυχίᾳ
[2, 9, 18]	ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε	ὄντες	ἀρετῇ τὰς πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν
[2, 9, 16]	ἐνθάδε; Πῶς δέ, ὅτι ἐνθάδε	ὄντες	οὐκ ἐπελάθοντο αὐτοῦ καὶ ἐγένοντο
[2, 9, 9]	οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ πατέρων	λαβόντες,	σὺ δὲ κρείττων καὶ τοῦ
[2, 9, 6]	αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι εἰς ὁμοιότητα	ἄγοντες,	δέον ἐκεῖ τὸ ὡς ὅτι
[2, 9, 9]	φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων, πάντα	ἄγοντες	τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς τέλος
[2, 9, 6]	πᾶν ψέγοντες καὶ εἰς ταὐτὸν	ἄγοντες	τὸν δημιουργὸν τῇ ψυχῇ καὶ
[2, 9, 6]	ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς	εἰσάγοντες	παντελεῖς καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ
[2, 9, 14]	ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ νόσων	λέγοντες	αὐτούς, λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ
[2, 9, 11]	ἐκεῖνο, ἀλλ´ ὡς ἐπ´ ἐξουσίας	λέγοντες.	Διὰ τί δὲ πρῶτον πῦρ;
[2, 9, 10]	τὰς μὲν ἄλλας ψυχὰς συγκατεληλυθέναι	λέγοντες	καὶ μέλη τῆς σοφίας ταύτας
[2, 9, 10]	μὲν ἄλλο, τὸ δ´ ἄλλο	λέγοντες,	καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες
[2, 9, 6]	παρὰ τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ	λέγοντες	καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν
[2, 9, 14]	Καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες αὐτούς,	λέγοντες	μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ κοσμίᾳ
[2, 9, 14]	ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα	λέγοντες,	οὐ μόνον πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ
[2, 9, 10]	τοὺς γνωρίμους, οὐ πρὸς αὐτοὺς	λέγοντες	πλέον γὰρ οὐδὲν ἂν γίγνοιτο
[2, 9, 6]	τὸν διοικοῦντα τόδε τὸ πᾶν	ψέγοντες	καὶ εἰς ταὐτὸν ἄγοντες τὸν
[2, 9, 6]	ψυχῇ καὶ τὰ αὐτὰ πάθη	διδόντες,	ἅπερ καὶ τοῖς ἐν μέρει.
[2, 9, 9]	τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν	διδόντες	κατὰ ἀμοιβὰς βίων τοῖς προϋπηργμένοις
[2, 9, 6]	ἀνδρῶν μή. Καὶ πλῆθος νοητῶν	ὀνομάζοντες	τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι δόξειν οἴονται
[2, 9, 18]	ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος	ἐλθόντες	σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ αὐτὸ
[2, 9, 12]	δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ	ἄκοντες	ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ
[2, 9, 8]	ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε εἰς ὃν	ἑκόντες	ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ
[2, 9, 14]	εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν λόγῳ	φάσκοντες	δύνασθαι καὶ ἐπαγγελλόμενοι σεμνότεροι μὲν
[2, 9, 16]	τὰ τῆς τέχνης βλέποντες, ἀλλ´	ἐπιγινώσκοντες	μίμημα ἐν τῷ αἰσθητῷ τοῦ
[2, 9, 10]	αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι τὰ αὐτῶν	ἐθέλοντες	δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ ἀξιοπίστως ἢ
[2, 9, 16]	δι´ ὀμμάτων τὰ τῆς τέχνης	βλέποντες,	ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν τῷ
[2, 9, 17]	καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον	εἰπόντες	καλόν· καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα,
[2, 9, 10]	ἀτοπίαν τοῦτο λέγειν. Ψυχὴν γὰρ	εἰπόντες	νεῦσαι κάτω καὶ σοφίαν τινά,
[2, 9, 10]	λέγοντες, καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα	εἰπόντες	οὗ λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν
[2, 9, 9]	μὲν τὰ παρὰ τοῦ κόσμου	φέροντες,	εἴ τι ἐκ τῆς τῶν
[2, 9, 9]	τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης	ἀκούοντες	ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων
[2, 9, 9]	ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ	ἔχοντες	καὶ μόνοι ἔχειν, ὃ αὐτοὶ
[2, 9, 10]	φίλων, οἳ τούτῳ τῷ λόγῳ	ἐντυχόντες	πρότερον ἢ ἡμῖν φίλοι γενέσθαι
[2, 9, 16]	ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν ἐκείνοις	καταφρονοῦντες,	{ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν, ἀλλ´
[2, 9, 17]	τοῦ ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ	καταφρονοῦντες,	ὡς μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι.
[2, 9, 5]	ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ οὐ	τιμῶντες	ταύτην τὴν δημιουργίαν οὐδὲ τήνδε
[2, 9, 9]	ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν	ἐφορῶντες,	οἳ ῥηιδίως αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται
[2, 9, 6]	αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν φύσιν	κατανενοηκότες,	ἐκείνου δὲ καὶ τῶν ἄλλων
[2, 9, 6]	τοῦτον οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν	ἀφεστηκότες	τοῦ εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός.
[2, 9, 16]	δὴ πάθους καὶ κινοῦνται οἱ	ἔρωτες.	Ἀλλ´ ὁ μὲν ἰδὼν κάλλος
[2, 9, 10]	λέγουσι σώματα, οἷον τὰ ἀνθρώπων·	ἧς	δὲ χάριν καὶ αὐταὶ κατῆλθον,
[2, 9, 2]	μείνασα ἡ μὴ μέρος, μηδὲ	ἧς	ἡμεῖς ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ
[2, 9, 8]	γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι συνεχὴς καὶ	ἐναργὴς	καὶ πολλὴ καὶ πανταχοῦ ζωὴ
[2, 9, 18]	ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς ἀδελφῆς	ἀγαθῆς	πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν
[2, 9, 7]	ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ	ἀπαθὴς	πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ τούτων
[2, 9, 16]	νοητοὺς θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ	ἀσυμπαθὴς	ἂν γένοιτο· ὁ γὰρ τὸ
[2, 9, 7]	πάθημα τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ	ἀνάγκης	δέχεται, ὃ δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ
[2, 9, 1]	ᾖ καὶ τὸ νοητόν, ἐξ	ἀνάγκης	ἐν τῷ νοεῖν ἔχει ἑαυτὸν
[2, 9, 6]	αἱρέσεως· ὡς γὰρ τῆς ἀρχαίας	Ἑλληνικῆς	οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων
[2, 9, 14]	μετὰ λόγου καὶ μετ´ ἀσφαλείας	πολλῆς	καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης περιωπῆς
[2, 9, 8]	λοιδορίας ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ	πολλῆς	προσηκόντως ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ
[2, 9, 7]	τὰς διαφορὰς λαμβάνειν τὰς τῆς	ὅλης	ὅπως διοικεῖ, ὅτι μὴ ὁ
[2, 9, 8]	τί δὲ οὐ συνιᾶσιν ἐπὶ	σχολῆς	ἀεὶ καὶ ἐν νῷ λαμβάνουσι
[2, 9, 11]	οὐδὲν ἂν δέοιτο σκότους ἢ	ὕλης,	ἀλλὰ γενόμενον, εἰ γίνεται, παρακολουθοῖ
[2, 9, 10]	εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´	ὕλης	ἢ ὑλότητος ἢ ὅ τι
[2, 9, 11]	δ´ ἔτι ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ	ὕλης	καὶ εἰδώλου τὸν ποιήσαντα; Εἰ
[2, 9, 5]	τοῦ κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς	ὕλης	τὸ εἶδος, ἤρκει ἡ πεῖρα
[2, 9, 18]	ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη ὑπὸ μεγέθους	γνώμης	τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς δὲ
[2, 9, 15]	ἡδονὴν τὴν τοῦ σώματος τέλος	τιθεμένης,	ἑτέρας δὲ τῆς τὸ καλὸν
[2, 9, 5]	τοῦ βελτίονος τῇ θνητῇ ψυχῇ	ἐφιεμένης.	Ἄλογος δὲ καὶ ἡ παρεισαγωγὴ
[2, 9, 5]	ψυχῆς τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες	ἑλομένης,	παραχωρῆσαι δὲ τοῦ βελτίονος τῇ
[2, 9, 8]	ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως ἂν	γενομένης	εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ παντὸς
[2, 9, 10]	ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας	γενομένης	σοφίας, εἴτε ἄμφω ταὐτὸν θέλουσιν
[2, 9, 13]	φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους λόγων καὶ	πεπαιδευμένης	ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ
[2, 9, 15]	τὸ καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν	αἱρουμένης,	οἷς καὶ ἐκ θεοῦ καὶ
[2, 9, 16]	ἡ πρόνοια καὶ ἡ μέθεξις	κἀκείνης	τῆς ψυχῆς πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ
[2, 9, 15]	ταῦτα ἐκ θείας φύσεως ἥκοντας·	ἐκείνης	γὰρ τῆς φύσεως καλοῦ ἐπαίειν,
[2, 9, 1]	καὶ μίαν λέγειν οὐ κατηγοροῦντας	ἐκείνης	οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς
[2, 9, 7]	τοῦ χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´	ἐκείνης	τάξειεν ἑαυτήν, οὐδὲν ἂν ὑπὸ
[2, 9, 15]	θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ δὲ ἀρετῆς	ἀληθινῆς	θεὸς λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´
[2, 9, 18]	συνεστάναι καὶ πολλοῦ δεῖν τῆς	ἀληθινῆς	οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ
[2, 9, 15]	ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι	ἡδονῆς,	ἢ ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον
[2, 9, 1]	μετρίως σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν	ἀφροσύνης	ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ ὁ
[2, 9, 9]	ἀνόητοι τοῖς τοιούτοις τῶν λόγων	ἐξαίφνης	ἀκούοντες ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων
[2, 9, 16]	οἱ δι´ ὀμμάτων τὰ τῆς	τέχνης	βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν
[2, 9, 9]	ὁ δὲ φαῦλος ὄχλος οἷον	χειροτέχνης	τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις.
[2, 9, 14]	καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς	φωνῆς	καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα ἐκεῖ
[2, 9, 3]	ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν	ἐφεξῆς	εἶναι πάντα ἀλλήλοις καὶ ἀεί,
[2, 9, 13]	ὅτι οὐκ ἴσασι τάξιν τῶν	ἐφεξῆς	πρώτων καὶ δευτέρων καὶ τρίτων
[2, 9, 3]	τὸ φῶς δίδωσιν εἰς τὰ	ἐφεξῆς,	τὰ δ´ ἀεὶ συνέχεται καὶ
[2, 9, 14]	πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ πλείστης	περιωπῆς	ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα τῷ
[2, 9, 8]	μὲν δὴ πᾶσα ζῴων ποικίλων	πλήρης	καὶ ἀθανάτων καὶ μέχρις οὐρανοῦ
[2, 9, 10]	σοφίαν τινά, εἴτε τῆς ψυχῆς	ἀρξάσης,	εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας γενομένης
[2, 9, 17]	καὶ μέσα καὶ τέλος τῆς	πάσης	ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω
[2, 9, 1]	παρ´ αὐτάς. Τῆς τε γὰρ	λεχθείσης	οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων
[2, 9, 14]	αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ	ῥυείσης	ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω
[2, 9, 2]	ἐν μέσῳ τούτων· φύσεως γὰρ	οὔσης	μιᾶς ἐν δυνάμεσι πλείοσιν ὁτὲ
[2, 9, 17]	αὐτῇ, ὡς οὐδὲν ἂν παθούσης,	δούσης	δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ θέμις
[2, 9, 15]	ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ σώματος	ἀτιμαζούσης.	Οἷς δὲ ἀρετῆς μὴ μέτεστιν,
[2, 9, 17]	σῶμα αὐτῇ, ὡς οὐδὲν ἂν	παθούσης,	δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ
[2, 9, 12]	ἀπὸ τῶν ἀρίστων τῆς δυνάμεως	ἐλθούσης·	ὃ καὶ αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν.
[2, 9, 17]	τῆς τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς	διοικούσης.	Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ τὸ
[2, 9, 17]	ὡς οὔπω καὶ ἄλλο τι	διοικούσης,	καλῶς ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν
[2, 9, 18]	δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως	ἐχούσης.	Ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς
[2, 9, 5]	καὶ τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ	τῆς	ἀθανάτου κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων
[2, 9, 5]	γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ	τῆς	ἀθανάτου ψυχῆς τὸν χείρω τόπον
[2, 9, 6]	ἰδίαν φιλοσοφίαν θῶνται, ταῦτα ἔξω	τῆς	ἀληθείας εὕρηται. Ἐπεὶ καὶ αἱ
[2, 9, 10]	καὶ θείων ἀνδρῶν καλῶς καὶ	τῆς	ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως
[2, 9, 18]	ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ δεῖν	τῆς	ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν ὅτι τῷ
[2, 9, 6]	τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς γὰρ	τῆς	ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ ἁπτόμενοι ταῦτα
[2, 9, 8]	εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον	τῆς	δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς,
[2, 9, 6]	δημιουργός. Καὶ ὅλως τὸν τρόπον	τῆς	δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται
[2, 9, 12]	ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν ἀρίστων	τῆς	δυνάμεως ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 8]	φύσις τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι	τῆς	εἰς τὰ τίμια λοιδορίας ἣν
[2, 9, 16]	νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν οὐ κινήσεται	τῆς	ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ
[2, 9, 5]	δὲ καὶ ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς	τῆς	ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν ἐκ
[2, 9, 15]	τυχεῖν τοῦ τέλους, μιᾶς μὲν	τῆς	ἡδονὴν τὴν τοῦ σώματος τέλος
[2, 9, 7]	τῇ ψυχῇ· τὸ δὲ ἀπὸ	τῆς	ἡμετέρας καὶ τὴν τοῦ παντὸς
[2, 9, 6]	θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν εἰς σύστασιν	τῆς	ἰδίας αἱρέσεως· ὡς γὰρ τῆς
[2, 9, 10]	αὐτοῖς δημιουργὸν γεννῶσι καὶ ἀποστάντα	τῆς	μητρὸς ποιήσαντες τὸν κόσμον παρ´
[2, 9, 12]	οὐδ´ αὐτὸ τὸ σκότος αἴτιον	τῆς	νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ ἡ ψυχῆς
[2, 9, 8]	τις μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην	τῆς	νοητῆς φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ
[2, 9, 14]	πέπονθεν; Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ	τῆς	νόσου. Ἦν ἄρα ἡ νόσος
[2, 9, 1]	γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν ἀρχῆς	τῆς	πάντων οὐδεὶς ἂν εὕροι ἁπλουστέραν
[2, 9, 17]	ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ τέλος	τῆς	πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν ὡς
[2, 9, 15]	λόγος οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν	τῆς	προνοίας κύριον καὶ αὐτὴν τὴν
[2, 9, 10]	ψυχὰς συγκατεληλυθέναι λέγοντες καὶ μέλη	τῆς	σοφίας ταύτας μὲν ἐνδῦναι λέγουσι
[2, 9, 1]	οὖν εἶεν φύσεις παρ´ αὐτάς.	Τῆς	τε γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν
[2, 9, 16]	γραφαῖς οἱ δι´ ὀμμάτων τὰ	τῆς	τέχνης βλέποντες, ἀλλ´ ἐπιγινώσκοντες μίμημα
[2, 9, 15]	σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ	τῆς	τὸ καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν
[2, 9, 17]	καλῶς ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν	τῆς	τόδε τὸ πᾶν ψυχῆς διοικούσης.
[2, 9, 10]	εἴτε τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε	τῆς	τοιαύτης αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε
[2, 9, 8]	ψυχαὶ εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ	τῆς	τοῦ παντὸς ψυχῆς ἦλθον, πῶς
[2, 9, 13]	θέοντα πρὸς τὰ πρῶτα παυσάμενον	τῆς	τραγῳδίας τῶν φοβερῶν, ὡς οἴονται,
[2, 9, 9]	κόσμου φέροντες, εἴ τι ἐκ	τῆς	τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς
[2, 9, 5]	ἐκ τοῦ κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας	τῆς	ὕλης τὸ εἶδος, ἤρκει ἡ
[2, 9, 12]	αἱ τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ	τῆς	φύσεως καὶ τοῦ κόσμου αἱ
[2, 9, 15]	θείας φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ	τῆς	φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν
[2, 9, 14]	ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς	τῆς	φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα
[2, 9, 15]	πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ	τῆς	χρείας μόνον, εἰ μή τις
[2, 9, 10]	κάτω καὶ σοφίαν τινά, εἴτε	τῆς	ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης
[2, 9, 16]	πρόνοια καὶ ἡ μέθεξις κἀκείνης	τῆς	ψυχῆς πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ δὲ
[2, 9, 15]	φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ δὲ	ἀρετῆς	ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος ὄνομά ἐστιν.
[2, 9, 8]	ἢ τί κώλυμα πρὸς κτῆσιν	ἀρετῆς	αὐτοῖς; Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά
[2, 9, 9]	αὖ ὢν ὁ μὲν μεμνημένος	ἀρετῆς	μετίσχει ἀγαθοῦ τινος, ὁ δὲ
[2, 9, 15]	τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ	ἀρετῆς	μὴ μέτεστιν, οὐκ ἂν εἶεν
[2, 9, 15]	τόδε τὸ μηδένα λόγον περὶ	ἀρετῆς	πεποιῆσθαι, ἐκλελοιπέναι δὲ παντάπασι τὸν
[2, 9, 8]	μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς	νοητῆς	φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ
[2, 9, 14]	ἀσφαλείας πολλῆς καὶ εὐλαβείας καὶ	πλείστης	περιωπῆς ἔχουσα· τὰ δὲ ἄλλα
[2, 9, 7]	ἂν δέοιτο ὑπὸ τῶν ὑπ´	αὐτῆς	δεδεμένων· ἄρχει γὰρ ἐκείνη. Διὸ
[2, 9, 7]	καὶ οὐκ ἐμποδίζεται, ὅσον δὲ	αὐτῆς	δίδωσι τῷ σώματι ζωὴν οὐδὲν
[2, 9, 11]	ἐνέλαμψεν, ἀλλ´ οὐ τὰ δυνατώτερα	αὐτῆς	ἐν τοῖς οὖσιν; Εἰ δὲ
[2, 9, 12]	ψυχῇ οὐκ ἐντεῦθεν, ἀλλὰ παρ´	αὐτῆς	ἐνταῦθα· καὶ ἥξει ὁ λόγος
[2, 9, 11]	Οὐ γάρ, εἴ τι παρ´	αὐτῆς	ἔρρευσεν οἷον φῶς, ἤδη νενευκέναι
[2, 9, 2]	τε ἔχειν ὅσον δύναται παρ´	αὐτῆς	ἔχειν, μένει τε ἀπραγμόνως αὐτὴ
[2, 9, 7]	ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς	αὐτῆς	ἡ φύσις μένει. Ἐὰν δέ
[2, 9, 2]	ἀλλὰ τῇ εἰς τὸ πρὸ	αὐτῆς	θέᾳ κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον
[2, 9, 2]	ὄντος, ὁτὲ δὲ τὸ χεῖρον	αὐτῆς	καθελκυσθὲν συνεφελκύσασθαι τὸ μέσον· τὸ
[2, 9, 2]	τὴν πᾶσαν συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ	αὐτῆς	καὶ τοῦ ὄντος, ὁτὲ δὲ
[2, 9, 2]	τὸ μέσον· τὸ γὰρ πᾶν	αὐτῆς	οὐκ ἦν θέμις καθελκύσαι. Καὶ
[2, 9, 7]	οὐ κύριοι· τὸ δ´ ὅσον	αὐτῆς	πρὸς τὸ θεῖον τὸ ὑπεράνω
[2, 9, 11]	γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´	αὑτῆς	μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν εἰς τοῦτο
[2, 9, 1]	προσβολὴ οὐκ ἀναίσθητος τῶν ἐνεργημάτων	ἑαυτῆς·	γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ
[2, 9, 10]	τῆς ψυχῆς ἀρξάσης, εἴτε τῆς	τοιαύτης	αἰτίας γενομένης σοφίας, εἴτε ἄμφω
[2, 9, 5]	μὴ εἶναι δὲ ἐν ἡλίῳ	ταύτης	ἀπαθεστέραν ἐν τάξει μᾶλλον καὶ
[2, 9, 5]	παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας ψυχῆς	ταύτης,	ἣν ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι·
[2, 9, 9]	πρότερον ταπεινὸς καὶ μέτριος καὶ	ἰδιώτης	ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ
[2, 9, 18]	σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς	ἀδελφῆς	ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ
[2, 9, 8]	μεθ´ ἡμέραν γεννᾶται ἀλλ´ ἔστι	συνεχὴς	καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ καὶ
[2, 9, 7]	ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου ἠθέλησεν ἐξ	ἀρχῆς	αὐτῆς ἡ φύσις μένει. Ἐὰν
[2, 9, 9]	ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ	ἀρχῆς	εἰς τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν
[2, 9, 17]	μὴ τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ	ἀρχῆς	ἡ φύσις, τούτοις τάχ´ ἂν
[2, 9, 1]	τε γὰρ λεχθείσης οὕτως ἔχειν	ἀρχῆς	τῆς πάντων οὐδεὶς ἂν εὕροι
[2, 9, 18]	καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ ἐξ	ἀρχῆς	ὑπάρχει. Οὐ δή, εἰ μόνοι
[2, 9, 18]	οἴκοις σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ	ψυχῆς	ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν εἰς
[2, 9, 6]	καλῶς λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας,	ψυχῆς	ἀθανασίαν, νοητὸν κόσμον, θεὸν τὸν
[2, 9, 10]	καὶ σοφίαν τινά, εἴτε τῆς	ψυχῆς	ἀρξάσης, εἴτε τῆς τοιαύτης αἰτίας
[2, 9, 6]	καλὰ μετὰ τὴν πρώτην φύσιν.	Ψυχῆς	δὲ εἶδος τρίτον· διαφορὰς δὲ
[2, 9, 11]	ποιεῖ, ἀλλ´ οὐ σωμάτων φύσιν;	Ψυχῆς	δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο
[2, 9, 2]	καθ´ ὅσον οἷόν τε αὐτῷ.	Ψυχῆς	δὲ ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ
[2, 9, 17]	ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ πᾶν	ψυχῆς	διοικούσης. Ἐνθέντας δὲ ἤδη καὶ
[2, 9, 11]	οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος	ψυχῆς,	εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´ ἂν
[2, 9, 1]	πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ αὐτὸν	ψυχῆς	ἤδη ἔργον καὶ λόγος ἀπ´
[2, 9, 8]	βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ παντὸς	ψυχῆς	ἦλθον, πῶς βελτίους αἱ βιασθεῖσαι;
[2, 9, 1]	αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἵνα μεταξὺ	ψυχῆς	καὶ νοῦ ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει
[2, 9, 16]	καὶ ἡ μέθεξις κἀκείνης τῆς	ψυχῆς	πολὺ μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ
[2, 9, 6]	καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ	ψυχῆς	ταῦτα λέγουσι πάθη, ὅταν ἐν
[2, 9, 5]	ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς τῆς ἑτέρας	ψυχῆς	ταύτης, ἣν ἐκ τῶν στοιχείων
[2, 9, 5]	αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς ἀθανάτου	ψυχῆς	τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης,
[2, 9, 18]	αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως	ψυχῆς	τοῦ παντὸς ἐν σώματι τῷ
[2, 9, 1]	ἄλλην τινὰ μεταξὺ νοῦ καὶ	ψυχῆς	φύσιν. Οὐ μὴν οὐδὲ διὰ
[2, 9, 12]	τῆς νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ ἡ	ψυχῆς	φύσις. Τοῦτο δὲ ταὐτὸν ταῖς
[2, 9, 13]	δὲ τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν,	αἷς	καὶ αὐτοὶ δήπουθεν ἀξιοῦσι τίμιοι
[2, 9, 14]	ἢ καμάτοις ἢ πλησμοναῖς ἢ	ἐνδείαις	ἢ σήψεσι καὶ ὅλως μεταβολαῖς
[2, 9, 18]	καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ	ἐπιμελείαις·	τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει.
[2, 9, 12]	Τοῦτο δὲ ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις	ἀνάγκαις·	ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα ἡ
[2, 9, 7]	ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ αὖ ταῖς	ἄλλαις	διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν
[2, 9, 14]	ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ ὅλως	μεταβολαῖς	ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ
[2, 9, 1]	γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς	ὁρμαῖς	καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ
[2, 9, 12]	φύσις. Τοῦτο δὲ ταὐτὸν ταῖς	προηγησαμέναις	ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ πρῶτα
[2, 9, 14]	αἰτίας ἔχουσιν ἢ καμάτοις ἢ	πλησμοναῖς	ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ
[2, 9, 14]	βούλονται τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ πῶς	φωναῖς	τὰ ἀσώματα; Ὥστε οἳ σεμνοτέρους
[2, 9, 9]	εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ θεοῦ	παῖς,	οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες,
[2, 9, 13]	οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ κόσμου	σφαίραις,	αἳ δὴ πάντα μείλιχα τεύχουσιν
[2, 9, 8]	τά τε ἐν ταῖς ὑποκάτω	σφαίραις	τά τε ἐν τῷ ἀνωτάτω
[2, 9, 7]	Πρὸς γὰρ αὖ ταῖς ἄλλαις	διαφοραῖς,	αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν ἄλλοις,
[2, 9, 5]	εἶδος, ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς	πειραθείσαις	ψυχαῖς πρὸς τὸ φυλάξασθαι. Εἰ
[2, 9, 14]	ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν ἢ ἔνδοθεν	λαβούσαις.	Δηλοῦσι δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι
[2, 9, 7]	μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ αὖ	ταῖς	ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται
[2, 9, 16]	τὰ αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν	ταῖς	γραφαῖς οἱ δι´ ὀμμάτων τὰ
[2, 9, 1]	ἀεὶ ἐπιστατούντων ταῖς ὁρμαῖς καὶ	ταῖς	διανοήσεσιν, εἰ καὶ μετρίως σπουδαῖοι
[2, 9, 1]	ὁ νοῦς ὁ ἀληθινὸς ἐν	ταῖς	νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ καὶ μὴ
[2, 9, 1]	εἰ γίγνοιτο τῶν ἀεὶ ἐπιστατούντων	ταῖς	ὁρμαῖς καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ
[2, 9, 5]	τὸ εἶδος, ἤρκει ἡ πεῖρα	ταῖς	πειραθείσαις ψυχαῖς πρὸς τὸ φυλάξασθαι.
[2, 9, 12]	ψυχῆς φύσις. Τοῦτο δὲ ταὐτὸν	ταῖς	προηγησαμέναις ἀνάγκαις· ὥστε ἐπὶ τὰ
[2, 9, 13]	τῶν φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν	ταῖς	τοῦ κόσμου σφαίραις, αἳ δὴ
[2, 9, 8]	ἄστρα δὲ τά τε ἐν	ταῖς	ὑποκάτω σφαίραις τά τε ἐν
[2, 9, 5]	τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν	ταῖς	ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου
[2, 9, 16]	αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν ταῖς	γραφαῖς	οἱ δι´ ὀμμάτων τὰ τῆς
[2, 9, 13]	δὲ τὰ γινόμενα διάφορα καὶ	τύχαις	οὐ γὰρ οἷόν τε ἦν
[2, 9, 5]	φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν ταῖς	ψυχαῖς	λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ
[2, 9, 5]	ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις	ψυχαῖς	πρὸς τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´
[2, 9, 8]	βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ	ψυχαῖς	τὸ κρατῆσαν κρεῖττον. Εἰ δ´
[2, 9, 9]	ἁμαρτίας εἶναι οὐ νῷ, ἀλλὰ	ψυχαῖς	ὥσπερ παισὶν ἀνήβοις; Εἰ δὲ
[2, 9, 3]	φθαρήσεται, ἀλλ´ ἢ ὅσα ἔχει	εἰς	ἅ· ὃ δὲ μὴ ἔχει
[2, 9, 17]	καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες, ὡς μὴ	εἰς	ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´ εἰδέναι δεῖ,
[2, 9, 8]	μὲν ἐν ἑαυτῷ, τὴν δὲ	εἰς	ἄλλο. Ἔδει οὖν εἶναί τι
[2, 9, 16]	νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται καὶ	εἰς	ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ
[2, 9, 12]	τοῦ κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας	εἰς	ἀνάμνησιν μόλις ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν
[2, 9, 6]	τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν	εἰς	ἀνθρώπους ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´
[2, 9, 1]	ἄτοπον. Καὶ διὰ τί οὐκ	εἰς	ἄπειρον οὕτω; Τὸν δὲ λόγον
[2, 9, 6]	τὸ ὡς ὅτι μάλιστα ὀλίγον	εἰς	ἀριθμὸν διώκειν καὶ τῷ μετὰ
[2, 9, 9]	ὅς ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας	εἰς	αὐτὸν ἀνηρτημένους καὶ δι´ ἐκεῖνον
[2, 9, 4]	ἀναμένει, ἤδη ἔδει μηκέτι ἐλθεῖν	εἰς	γένεσιν πάλιν πειραθείσας ἐν τῇ
[2, 9, 13]	καὶ πρὸς τὴν γῆν ἔχοντα,	εἰς	δὲ τὰς ψυχὰς αὐτῶν βλέπειν,
[2, 9, 17]	μέγεθος δούσας κατὰ τὸ νοητὸν	εἰς	διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει
[2, 9, 17]	τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος	εἰς	δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ ἐκεῖ
[2, 9, 18]	ψυχὴν καὶ τὴν τῶν ἄστρων,	εἰς	ἐγγύτητα δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν
[2, 9, 9]	ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι	εἰς	ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι πολὺ
[2, 9, 17]	τι διοικούσης, καλῶς ἂν εἶχεν	εἰς	ἔννοιαν τῆς τόδε τὸ πᾶν
[2, 9, 10]	ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες οὗ λέγουσιν	εἰς	ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´ αὐτοῖς
[2, 9, 5]	καινὴν αὐτοῖς γῆν φασι γεγονέναι,	εἰς	ἣν δὴ ἐντεῦθεν ἀπελεύσονται· τοῦτο
[2, 9, 6]	τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ	εἰς	θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον
[2, 9, 15]	οἷς καὶ ἐκ θεοῦ καὶ	εἰς	θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις, ὡς
[2, 9, 9]	πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ	εἰς	μέτρον μετὰ οὐκ ἀγροικίας, ἐπὶ
[2, 9, 11]	ὡς λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν	εἰς	νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς
[2, 9, 3]	ἅ· ὃ δὲ μὴ ἔχει	εἰς	ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ
[2, 9, 6]	φύσιν τῇ αἰσθητικῇ καὶ ἐλάττονι	εἰς	ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ
[2, 9, 8]	Εἰ δ´ ἑκοῦσαι, τί μέμφεσθε	εἰς	ὃν ἑκόντες ἤλθετε διδόντος καὶ
[2, 9, 9]	ἀνθρώπου θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ	εἰς	ὅσον νοῦς ἄγει· τὸ δ´
[2, 9, 16]	διικνεῖσθαι εἰς τὰ τῇδε ἢ	εἰς	ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ
[2, 9, 16]	οὕτως ἔσται τὴν γνώμην καὶ	εἰς	οὐδὲν ἄλλο κινήσεται, ὥστε ὁρῶν
[2, 9, 6]	αὐτοῦ, τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν	εἰς	οὐσίαν· ταῦτα γὰρ κείμενα παρὰ
[2, 9, 18]	μὲν οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν	εἰς	συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ γενομένους
[2, 9, 6]	τὰ ὄντα θεωρῇ, καινολογούντων ἐστὶν	εἰς	σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως· ὡς
[2, 9, 17]	αὐτῷ προσιόν τι καὶ προσετίθετο	εἰς	σῶμα. Πόθεν γάρ; Πάντα γὰρ
[2, 9, 1]	ἐκ πλειόνων· οὕτω γὰρ ἀναρτηθήσεται	εἰς	τὰ ἐξ ὧν· καὶ οὐκ
[2, 9, 3]	διηνεκὲς ἔχουσα τὸ φῶς δίδωσιν	εἰς	τὰ ἐφεξῆς, τὰ δ´ ἀεὶ
[2, 9, 16]	καὶ τὸ πρόνοιαν μὴ διικνεῖσθαι	εἰς	τὰ τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν,
[2, 9, 8]	τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς	εἰς	τὰ τίμια λοιδορίας ἣν εὐχερῶς
[2, 9, 15]	ποτε ποιοῦσιν οὗτοι οἱ λόγοι	εἰς	τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ
[2, 9, 6]	τόδε τὸ πᾶν ψέγοντες καὶ	εἰς	ταὐτὸν ἄγοντες τὸν δημιουργὸν τῇ
[2, 9, 17]	τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν	εἰς	τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις
[2, 9, 9]	πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς	εἰς	τέλος μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν
[2, 9, 15]	πειρώμενον ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν	εἰς	τέλος προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ
[2, 9, 17]	ἐνθάδε τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν	εἰς	τέλος. Τῷ δὲ παντὶ καλῷ
[2, 9, 7]	μένειν, ἐνταῦθα δὲ ὡς ὑπεκφεύγοντα	εἰς	τὴν τάξιν τὴν ἑαυτῶν δέδεται
[2, 9, 18]	ψυχῆς ἀδελφῆς ἀγαθῆς πολλὴν δύναμιν	εἰς	τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ
[2, 9, 7]	δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν	εἰς	τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´ ὅπου
[2, 9, 14]	ἢ φαρμάκου δοθέντος διεχώρησε κάτω	εἰς	τὸ ἔξω τὸ νόσημα καὶ
[2, 9, 8]	τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως	εἰς	τὸ ζῆν παρελήλυθεν, ὡς μὴ
[2, 9, 2]	οὐδέ τι διορθουμένη, ἀλλὰ τῇ	εἰς	τὸ πρὸ αὐτῆς θέᾳ κατακοσμοῦσα
[2, 9, 12]	ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ ἔλλαμψις ἡ	εἰς	τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν
[2, 9, 12]	οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε ἐλθόντας	εἰς	τὸν κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς
[2, 9, 11]	ἐφ´ αὑτῆς μένουσα ἐνέλαμψε μηδὲν	εἰς	τοῦτο ἐργασαμένη, διὰ τί μόνη
[2, 9, 3]	οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ τις	εἰς	ὕλην λέγοι, διὰ τί οὐ
[2, 9, 13]	ἄλλο τι ἢ τὸ ἐνδεέστερον	εἰς	φρόνησιν καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ
[2, 9, 17]	Πάντα γὰρ εἶχεν. Ἀλλ´ οὐδὲ	εἰς	ψυχὴν πλάσειεν ἄν τις. Εἰ
[2, 9, 1]	ἔργον καὶ λόγος ἀπ´ αὐτοῦ	εἰς	ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν, οὐκ
[2, 9, 8]	ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ τινος	εἴς	τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον τῆς
[2, 9, 1]	οὕτως ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων	οὐδεὶς	ἂν εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν
[2, 9, 6]	ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος	οὐδεὶς	λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ τοὺς
[2, 9, 12]	σκότος ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς	ἀληθεῖς	τοῦ κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ
[2, 9, 16]	αἱ ἡμῶν. Πῶς γὰρ ἂν	ἀποτμηθεὶς	ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν;
[2, 9, 12]	ποιεῖν ἐνθυμηθεὶς πῦρ, διὰ τί	ἐνθυμηθεὶς	κόσμον πρῶτον μὲν γὰρ ἔδει
[2, 9, 12]	ἄλλο; Ἀλλ´ εἰ ἐδύνατο ποιεῖν	ἐνθυμηθεὶς	πῦρ, διὰ τί ἐνθυμηθεὶς κόσμον
[2, 9, 9]	Καὶ εἰ φονεύει, ἔχεις ὃ	θέλεις.	Εἰ δὲ ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι
[2, 9, 9]	φύσιν ἔχει. Εἰ δ´ ὑπερορᾶν	θέλεις	καὶ σεμνύνεις σαυτὸν ὡς οὐ
[2, 9, 6]	θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς εἰσάγοντες	παντελεῖς	καὶ μεμφόμενοι τῷδε τῷ παντὶ
[2, 9, 14]	οἳ τὰς παρὰ τοῖς μάγοις	δυνάμεις	θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ φρονοῦντας
[2, 9, 3]	ἐστιν ἐν μέτρῳ· ὅταν δὲ	δυνάμεις	μὴ μετρηθεῖσαι μὴ ἐκ τῶν
[2, 9, 18]	οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ·	ἡμεῖς	δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ τὰς
[2, 9, 4]	διὰ τί οὐ πρὸ τοῦ;	Ἡμεῖς	δὲ οὐ νεῦσίν φαμεν τὴν
[2, 9, 7]	Διὸ καὶ ἀπαθὴς πρὸς αὐτῶν,	ἡμεῖς	δὲ τούτων οὐ κύριοι· τὸ
[2, 9, 2]	ἡ μὴ μέρος, μηδὲ ἧς	ἡμεῖς	ἔτι μέρος, ἔδωκε τῷ παντὶ
[2, 9, 7]	ἄλλοις, κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι	ἡμεῖς	μὲν ὑπὸ τοῦ σώματος δεδέμεθα
[2, 9, 10]	λέγειν ἃ δὴ λέγουσιν· ἀλλ´	ἡμεῖς	πρὸς τοὺς γνωρίμους, οὐ πρὸς
[2, 9, 9]	Εἰ δ´ ὑπερορᾶν θέλεις καὶ	σεμνύνεις	σαυτὸν ὡς οὐ χείρων, πρῶτον
[2, 9, 10]	μὴ πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ	ἀποδείξεις	κομιζόντων πῶς γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων,
[2, 9, 14]	τί ποιοῦσιν ἢ γοητείας καὶ	θέλξεις	καὶ πείσεις λέγουσι καὶ λόγῳ
[2, 9, 6]	σαφῶς τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων	ἀναβάσεις	ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ
[2, 9, 9]	καὶ δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ	κολάσεις.	Πῶς οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι
[2, 9, 6]	τοῦ λόγου; ~Τὰς δὲ ἄλλας	ὑποστάσεις	τί χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι,
[2, 9, 6]	ἔν γε οἷς ἐναντιοῦσθαι θέλουσι	γενέσεις	καὶ φθορὰς εἰσάγοντες παντελεῖς καὶ
[2, 9, 6]	τί χρὴ λέγειν ἃς εἰσάγουσι,	παροικήσεις	καὶ ἀντιτύπους καὶ μετανοίας; Εἰ
[2, 9, 14]	ἢ γοητείας καὶ θέλξεις καὶ	πείσεις	λέγουσι καὶ λόγῳ ὑπακούειν καὶ
[2, 9, 14]	οὑτωσὶ μέλη καὶ ἤχους καὶ	προσπνεύσεις	καὶ σιγμοὺς τῆς φωνῆς καὶ
[2, 9, 1]	τούτων, τίνες ἂν οὖν εἶεν	φύσεις	παρ´ αὐτάς. Τῆς τε γὰρ
[2, 9, 1]	τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους	φύσεις	ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν
[2, 9, 6]	οἱ ἐν Ἅιδου καὶ αἱ	μετενσωματώσεις	ἐκεῖθεν. Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν
[2, 9, 16]	καὶ νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ καὶ	συναφεῖς	τοῖς ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ
[2, 9, 9]	τῷ ἀθανάτῳ; Καὶ εἰ φονεύει,	ἔχεις	ὃ θέλεις. Εἰ δὲ ἤδη
[2, 9, 9]	ἤδη μέμφῃ, πολιτεύεσθαι ἀνάγκην οὐκ	ἔχεις.	Ὁμολογεῖται δὲ καὶ δίκας εἶναι
[2, 9, 9]	εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους	πενταπήχεις;	{εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο
[2, 9, 6]	αὐτὸν θεωροῦντα, τὸν δὲ διανοούμενον	πολλάκις	δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ διανοουμένου
[2, 9, 12]	κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν	μόλις	ἀναπόλησιν λαβεῖν ὧν ποτε εἶδον,
[2, 9, 12]	κόσμον τόνδε, ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς,	μόλις	καὶ ἀγαπητῶς ἕνα ἢ δύο
[2, 9, 8]	ὃ τῶν πάντων ἀδυνατώτατόν ἐστι.	Δύναμις	δὲ θαυμαστὴ ἐκεῖ θεῖ· ὥστε
[2, 9, 4]	ἦν τὸ ποιεῖν καὶ ἡ	δύναμις	ἡ ποιοῦσα ἦν, πῶς ἂν
[2, 9, 9]	αὐτῷ πρὸς αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ	θέμις	αὐτῷ πρὸς τὸ κάτω· καὶ
[2, 9, 2]	γὰρ πᾶν αὐτῆς οὐκ ἦν	θέμις	καθελκύσαι. Καὶ τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ
[2, 9, 17]	δούσης δὲ ἑτέρῳ, ὅτι μὴ	θέμις	φθόνον ἐν τοῖς θεοῖς εἶναι,
[2, 9, 1]	ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη γὰρ	τάξις	κατὰ φύσιν μήτε πλείω τούτων
[2, 9, 16]	μερῶν ἡ πρόνοια καὶ ἡ	μέθεξις	κἀκείνης τῆς ψυχῆς πολὺ μᾶλλον·
[2, 9, 15]	καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ	ὄρεξις,	ὡς δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον,
[2, 9, 15]	τὴν ἡδονὴν τοῦ σώματος ἀτιμαζούσης.	Οἷς	δὲ ἀρετῆς μὴ μέτεστιν, οὐκ
[2, 9, 6]	τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν καὶ	οἷς	ἐναντιοῦνται δικαίως, πρὸς τὸ ἀληθὲς
[2, 9, 6]	οὐδὲν προσηκούσας εἰληφότα, ἔν γε	οἷς	ἐναντιοῦσθαι θέλουσι γενέσεις καὶ φθορὰς
[2, 9, 6]	σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν.	Οἷς	θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος οὐδεὶς λεγόντων,
[2, 9, 15]	καλὸν καὶ τὴν ἀρετὴν αἱρουμένης,	οἷς	καὶ ἐκ θεοῦ καὶ εἰς
[2, 9, 17]	καλῷ καὶ τἄνδον; Καὶ μὴν	οἷς	μὴ τὸ τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ
[2, 9, 3]	ἐν μέσῳ που κειμένου ἀλεαίνοιντο	οἷς	οἷόν τε. Καίτοι τὸ πῦρ
[2, 9, 7]	τι αὐτῶν κατὰ φύσιν κινηθῇ,	οἷς	οὐκ ἔστι κατὰ φύσιν, ταῦτα
[2, 9, 9]	νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν	ἀνήβοις;	Εἰ δὲ γυμνάσιον εἴη νικώντων
[2, 9, 14]	πολλοῖς, οἳ τὰς παρὰ τοῖς	μάγοις	δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι εὖ
[2, 9, 16]	ἰδὼν οὐ κινήσεται τῆς ἐν	φθόγγοις	αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ τίς γεωμετρίας
[2, 9, 15]	καὶ καλὰ τοῖς τῶν παλαιῶν	λόγοις,	μήτε ἐξ ὧν περιέσται καὶ
[2, 9, 17]	μὴ θέμις φθόνον ἐν τοῖς	θεοῖς	εἶναι, ἔχειν, εἴ τι δύναται
[2, 9, 14]	μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις ἅπασιν	ἀγαθοῖς	καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους
[2, 9, 9]	ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν τοῖς	σπουδαίοις,	ὁ δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν
[2, 9, 9]	πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῖς μὲν	σπουδαίοις	πρὸς τὸ ἀκρότατον καὶ τὸ
[2, 9, 6]	Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα τοῖς	παλαιοῖς	περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω
[2, 9, 12]	καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς	καταμηνίοις	παντὸς τοῦ ζῴου. Διὰ τί
[2, 9, 18]	Δεῖ δὲ μένειν μὲν ἐν	οἴκοις	σῶμα ἔχοντας κατασκευασθεῖσιν ὑπὸ ψυχῆς
[2, 9, 17]	τὸ αἰσχρὸν αὐτοῖς ἐπίκτητον εἶναι	καλοῖς	τὴν φύσιν οὖσι· πολλὰ γὰρ
[2, 9, 17]	καὶ τὰ ἔνδον καλά, σύμφωνα	ἀλλήλοις	εἶναι λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον
[2, 9, 3]	Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα	ἀλλήλοις	καὶ ἀεί, γενητὰ δὲ τὰ
[2, 9, 14]	εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς	ἄλλοις	ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα
[2, 9, 15]	ἡ ὄρεξις, ὡς δὲ ἐν	ἄλλοις	θεωρητέον, ὁ μὲν Ἐπίκουρος τὴν
[2, 9, 7]	διαφοραῖς, αἳ μυρίαι εἴρηνται ἐν	ἄλλοις,	κἀκεῖνο ἐνθυμεῖσθαι ἔδει ὅτι ἡμεῖς
[2, 9, 9]	δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ´	ἄλλοις	νομίζειν εἶναι χώραν παρὰ τῷ
[2, 9, 18]	εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς	ἄλλοις	τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν
[2, 9, 14]	ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ τοῖς	πολλοῖς,	οἳ τὰς παρὰ τοῖς μάγοις
[2, 9, 9]	τοῖς σπουδαίοις, ὁ δὲ τοῖς	πολλοῖς	τῶν ἀνθρώπων, τοῖς μὲν σπουδαίοις
[2, 9, 1]	ἐν τοῖς ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ	ἀύλοις	τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους
[2, 9, 17]	εἰς τέλος γένοιτο, ὥστε καὶ	φαύλοις	ἐνδέχεσθαι γενέσθαι, τῷ δὲ παντὶ
[2, 9, 18]	διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς	δυναμένοις	διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ
[2, 9, 9]	διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς βίων τοῖς	προϋπηργμένοις	ἀκόλουθον· ἣν ὁ ἀγνοῶν προπετέστερος
[2, 9, 18]	μηδὲ τὸ αὐτὸ πάσχειν τοῖς	οἰομένοις	τὰ ἄστρα μὴ θεῖν, ὅτι
[2, 9, 13]	καὶ συνεργοῦντα τοῖς κατὰ φύσιν	γιγνομένοις,	ἃ οὐκ ἂν οὐ γένοιτό
[2, 9, 18]	εἴη ἅτε καλῶς καὶ αὐτοῖς	παρεσκευασμένοις	φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς δὲ
[2, 9, 18]	τοῖς ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ	ὁρωμένοις,	μηδ´ εἴ τι σκληρόν, ταράττεσθαι.
[2, 9, 6]	πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ	ἐξαπατωμένοις	τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην
[2, 9, 2]	τούτων οὔτε ἐπινοίας περιττὰς ἐν	ἐκείνοις,	ἃς οὐ δέχονται, θετέον, ἀλλ´
[2, 9, 16]	δέ, ὅτι καὶ τῶν συγγενῶν	ἐκείνοις	καταφρονοῦντες, {ὅτι} μηδὲ ἐκεῖνα ἴσασιν,
[2, 9, 2]	ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ πρὸς	ἐκείνοις,	τὸ δὲ πρὸς ταῦτα ἔχειν,
[2, 9, 9]	προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ	ἐκείνοις	φίλα. Εἰ δὲ μὴ τοῦτό
[2, 9, 13]	συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ	τόποις	πλεῖστον ἀφεστηκόσι καὶ διαθέσεσι ψυχῶν.
[2, 9, 9]	καὶ θεῶν πολλὴ γὰρ ἐν	ἀνθρώποις	ἡ αὐθάδεια καὶ ὁ πρότερον
[2, 9, 9]	ἕκαστος καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει	ἀνθρώποις	καὶ χρῶσιν ἃ ἐκείνοις φίλα.
[2, 9, 18]	οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν καὶ	καθαροῖς	γίνεσθαι καὶ τοῦ θανάτου καταφρονεῖν
[2, 9, 9]	χειροτέχνης τῶν πρὸς ἀνάγκην τοῖς	ἐπιεικεστέροις.	Εἰ δὲ φονεύει τις ἢ
[2, 9, 9]	καὶ τὸ ἄνω, τοῖς δὲ	ἀνθρωπικωτέροις	διττὸς αὖ ὢν ὁ μὲν
[2, 9, 13]	ταὐτὰ περὶ ἑκάστους συμβαίνειν καὶ	καιροῖς	γενέσεων καὶ τόποις πλεῖστον ἀφεστηκόσι
[2, 9, 16]	καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς	ἄστροις	εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ
[2, 9, 6]	τὰ αὐτῶν ἐν συστάσει παρὰ	τοῖς	ἀκούουσι ποιεῖν, ἀλλ´ αὐτὰ παρ´
[2, 9, 14]	ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς	τοῖς	ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν
[2, 9, 18]	ἀμείνω εἰδέναι κἀκεῖνα διώκειν καὶ	τοῖς	ἄλλοις τοῖς δυναμένοις διώκειν καὶ
[2, 9, 16]	ταύτην καὶ τὸ ἐμφαινόμενον ἐν	τοῖς	ἄστροις εἶδος καὶ πόρρωθεν οὖσιν
[2, 9, 17]	λέγειν· εἰ δὲ τἄνδον φαῦλα,	τοῖς	βελτίοσιν ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ οὐδὲ
[2, 9, 9]	ἡ φύσις δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι,	τοῖς	δ´ ἄλλοις νομίζειν εἶναι χώραν
[2, 9, 9]	τὸ ἀκρότατον καὶ τὸ ἄνω,	τοῖς	δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς αὖ ὢν
[2, 9, 18]	αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις·	τοῖς	δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει. Οὐ
[2, 9, 18]	αὐτοῖς φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι,	τοῖς	δὲ μή, ἀεὶ τὸν οὐρανὸν
[2, 9, 18]	κἀκεῖνα διώκειν καὶ τοῖς ἄλλοις	τοῖς	δυναμένοις διώκειν καὶ διώκουσιν ἀεὶ
[2, 9, 12]	δὲ παρὰ φύσιν, καὶ ἐν	τοῖς	ἐκεῖ ἔσται τὸ παρὰ φύσιν,
[2, 9, 16]	νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς	τοῖς	ἐκεῖ πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ
[2, 9, 17]	κάλλη καὶ ἐν αἰσθητοῖς καὶ	τοῖς	ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων, ὡς
[2, 9, 6]	αὐτὰ πάθη διδόντες, ἅπερ καὶ	τοῖς	ἐν μέρει. ~Ὅτι μὲν οὖν
[2, 9, 1]	ἐνεργείᾳ φήσουσι· γελοῖον γὰρ ἐν	τοῖς	ἐνεργείᾳ οὖσι καὶ ἀύλοις τὸ
[2, 9, 18]	τὸ μὴ κρούειν, μηδὲ ὑπακούειν	τοῖς	ἔξωθεν προσπίπτουσιν ἡδέσιν ἢ ὁρωμένοις,
[2, 9, 9]	οἷον χειροτέχνης τῶν πρὸς ἀνάγκην	τοῖς	ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει τις
[2, 9, 15]	τὸ σωφρονεῖν καὶ τὴν ἐν	τοῖς	ἤθεσι σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην
[2, 9, 17]	ὅτι μὴ θέμις φθόνον ἐν	τοῖς	θεοῖς εἶναι, ἔχειν, εἴ τι
[2, 9, 13]	κάλλει διαφέροντα συμπράττοντα καὶ συνεργοῦντα	τοῖς	κατὰ φύσιν γιγνομένοις, ἃ οὐκ
[2, 9, 12]	περιβολὴ καὶ περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ	τοῖς	καταμηνίοις παντὸς τοῦ ζῴου. Διὰ
[2, 9, 14]	τοῖς πολλοῖς, οἳ τὰς παρὰ	τοῖς	μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι
[2, 9, 9]	δὲ τοῖς πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων,	τοῖς	μὲν σπουδαίοις πρὸς τὸ ἀκρότατον
[2, 9, 1]	ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν	τοῖς	μετὰ ταῦτα· οὐδ´ ἐπινοεῖν τὸν
[2, 9, 6]	ἀμείνω καὶ πεπαιδευμένως εἴρηται, καὶ	τοῖς	μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς
[2, 9, 18]	διώκουσι, μηδὲ τὸ αὐτὸ πάσχειν	τοῖς	οἰομένοις τὰ ἄστρα μὴ θεῖν,
[2, 9, 11]	οὐ τὰ δυνατώτερα αὐτῆς ἐν	τοῖς	οὖσιν; Εἰ δὲ τῷ λογισμὸν
[2, 9, 6]	εἶναι. Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα	τοῖς	παλαιοῖς περὶ τῶν νοητῶν πολλῷ
[2, 9, 14]	μὲν ἂν εἶναι δόξαιεν παρὰ	τοῖς	πολλοῖς, οἳ τὰς παρὰ τοῖς
[2, 9, 9]	μὲν τοῖς σπουδαίοις, ὁ δὲ	τοῖς	πολλοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῖς μὲν
[2, 9, 9]	προσήκουσαν διδόντες κατὰ ἀμοιβὰς βίων	τοῖς	προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν ὁ ἀγνοῶν
[2, 9, 9]	ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν	τοῖς	σπουδαίοις, ὁ δὲ τοῖς πολλοῖς
[2, 9, 10]	οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ γὰρ	τοῖς	ταῦτα ἀκριβῶς λαβοῦσι τὰ νῦν
[2, 9, 9]	καὶ τὸ οὐκ ἴσον ἐν	τοῖς	τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ,
[2, 9, 9]	πεσεῖν. Πείθονται δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι	τοῖς	τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες
[2, 9, 15]	ὅσα τεθεώρηται πολλὰ καὶ καλὰ	τοῖς	τῶν παλαιῶν λόγοις, μήτε ἐξ
[2, 9, 13]	ἐσχάτων, καὶ ὡς οὐ λοιδορητέον	τοῖς	χείροσι τῶν πρώτων, ἀλλὰ πράως
[2, 9, 14]	νόσοι τὰς αἰτίας ἔχουσιν ἢ	καμάτοις	ἢ πλησμοναῖς ἢ ἐνδείαις ἢ
[2, 9, 16]	οὐ κινήσεται τῆς ἐν φθόγγοις	αἰσθητοῖς	ἀκούων; Ἢ τίς γεωμετρίας καὶ
[2, 9, 17]	ἐστὶ τοιαῦτα κάλλη καὶ ἐν	αἰσθητοῖς	καὶ τοῖς ἐν μέρει, οἷα
[2, 9, 9]	συνεπηχῶσιν ἄλλοι; Οἷον εἰ ἐν	πλείστοις	ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ
[2, 9, 6]	τὸν δὲ διανοούμενον πολλάκις δὲ	αὐτοῖς	ἀντὶ τοῦ διανοουμένου ψυχή ἐστιν
[2, 9, 5]	οὐδὲ τήνδε τὴν γῆν καινὴν	αὐτοῖς	γῆν φασι γεγονέναι, εἰς ἣν
[2, 9, 18]	θεωρεῖν δύνασθαι, πλέον ἂν θεωρεῖν	αὐτοῖς	γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι αὐτοῖς φασιν
[2, 9, 10]	εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον παρ´	αὐτοῖς	δημιουργὸν γεννῶσι καὶ ἀποστάντα τῆς
[2, 9, 5]	λύπας καὶ ὀργὰς τὴν παρ´	αὐτοῖς	δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι
[2, 9, 6]	δεικνύναι ὀρθῶς ἔχοντα, ὅσα ἴδια	αὐτοῖς	ἔδοξε παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν
[2, 9, 5]	εἶναι κόσμου. Καίτοι τί δεῖ	αὐτοῖς	ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι κόσμου,
[2, 9, 17]	εἶδεν. ~Καίτοι, εἰ καὶ μισεῖν	αὐτοῖς	ἐπῄει τὴν τοῦ σώματος φύσιν,
[2, 9, 17]	εἰ δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν	αὐτοῖς	ἐπίκτητον εἶναι καλοῖς τὴν φύσιν
[2, 9, 18]	τὰ ἄστρα μὴ θεῖν, ὅτι	αὐτοῖς	ἡ αἴσθησις ἑστάναι αὐτὰ λέγει.
[2, 9, 11]	ὁ τοῦ κόσμου, ἡ γῆ	αὐτοῖς	ἡ ξένη λεγομένη γενομένη ὑπὸ
[2, 9, 14]	γάρ, ὅπως καὶ ταῦτα εἴρηται	αὐτοῖς	καὶ ὅτου χάριν, δῆλον· τούτου
[2, 9, 15]	κινηθέντες πρὸς ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ	αὐτοῖς	καὶ τόδε τὸ μηδένα λόγον
[2, 9, 15]	λόγων τούτων· τούτων γὰρ οὐδὲν	αὐτοῖς	καλόν, ἀλλὰ ἄλλο τι, ὅ
[2, 9, 15]	σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν γένοιτο. Ὥστε	αὐτοῖς	καταλείπεσθαι τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ
[2, 9, 9]	ὡς δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν	αὐτοῖς	μοῖραν οὐχ αὑτῷ μόνῳ διδοὺς
[2, 9, 8]	τί κώλυμα πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς	αὐτοῖς;	Οὐ γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν
[2, 9, 6]	προιούσας. Ὅλως γὰρ τὰ μὲν	αὐτοῖς	παρὰ τοῦ Πλάτωνος εἴληπται, τὰ
[2, 9, 18]	ἡμῖν εἴη ἅτε καλῶς καὶ	αὐτοῖς	παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ ἐπιμελείαις· τοῖς
[2, 9, 9]	τῆς τῶν πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον	αὐτοῖς	συμβαίνει· οὐ γὰρ πρὸς τὸ
[2, 9, 5]	Ἄλογος δὲ καὶ ἡ παρεισαγωγὴ	αὐτοῖς	τῆς ἑτέρας ψυχῆς ταύτης, ἣν
[2, 9, 13]	αἳ δὴ πάντα μείλιχα τεύχουσιν	αὐτοῖς·	τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται,
[2, 9, 16]	πρὸς τοὺς νοητοὺς θεοὺς λεγομένη	αὐτοῖς	τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν γένοιτο· ὁ
[2, 9, 18]	θεωρεῖν αὐτοῖς γίνοιτο, οὐδ´ ὅτι	αὐτοῖς	φασιν εἶναι ἐξελθεῖν ἀποθανοῦσι, τοῖς
[2, 9, 17]	Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό τις	αὐτοῖς	χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ κακόν τι.
[2, 9, 18]	καὶ οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν	αὐτοῖς,	ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς
[2, 9, 1]	ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν	αὐτοῖς	ὡς οἷόν τε. Καὶ τὸ
[2, 9, 16]	πῶς εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον	ἑαυτοῖς;	Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν αὖ
[2, 9, 9]	τὸ οὐκ ἴσον ἐν τοῖς	τοιούτοις	ἅπασι, πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ, ὡς
[2, 9, 9]	Πείθονται δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι τοῖς	τοιούτοις	τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς
[2, 9, 17]	ἐκεῖνα ἰόντα, μὴ λοιδορούμενον δὲ	τούτοις·	καὶ εἰ μὲν καὶ τὰ
[2, 9, 16]	ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν	τούτοις	καὶ νοεραὶ καὶ ἀγαθαὶ καὶ
[2, 9, 14]	αὐτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι,	τούτοις	λελήθασιν αὑτοὺς τὸ σεμνὸν ἐκείνων
[2, 9, 1]	γὰρ εἰ ἄλλο τὸ ἐν	τούτοις	νοεῖν, ἄλλο δὲ τὸ νοεῖν
[2, 9, 6]	ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον	τούτοις	παρ´ ἐκείνων ληφθέντα, προσθήκας δέ
[2, 9, 17]	ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ φύσις,	τούτοις	τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς
[2, 9, 9]	ἀγνοεῖ, ὡς ὁ σπουδαῖος ἐν	τούτοις	τὸ ἴσον οὐ ζητεῖ, οὐδέ
[2, 9, 9]	χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ	τούτοις	ὑμῶν προνοεῖ ὁ θεός, τοῦ
[2, 9, 8]	ποικίλων πλήρης καὶ ἀθανάτων καὶ	μέχρις	οὐρανοῦ μεστὰ πάντα· ἄστρα δὲ
[2, 9, 5]	στοιχείων σύστασις; Ἡ γὰρ τούτων	κρᾶσις	ἢ θερμὸν ἢ ψυχρὸν ἢ
[2, 9, 12]	πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα	φύρασις	τούτων, ἀλλὰ περιβολὴ καὶ περιγραφὴ
[2, 9, 5]	ἔχοι ἡ ἐκ τῶν στοιχείων	σύστασις;	Ἡ γὰρ τούτων κρᾶσις ἢ
[2, 9, 7]	ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ σώματος	σύστασις,	καὶ εἰ οἷόν τε εἴη
[2, 9, 7]	τῇ ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ	σύστασις	ὁμοίως τῷ παντὶ καὶ ζῴῳ
[2, 9, 1]	ἄλλου μηδὲ ἐν ἄλλῳ μηδὲ	σύνθεσις	μηδεμία, ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ
[2, 9, 18]	μὴ θεῖν, ὅτι αὐτοῖς ἡ	αἴσθησις	ἑστάναι αὐτὰ λέγει. Διὰ τοῦτο
[2, 9, 13]	φύσιν κακὸν λέγοι, ὅτι μὴ	αἴσθησίς	ἐστι, καὶ τὸ αἰσθητικόν, ὅτι
[2, 9, 11]	πρὸς τῷ πλάσματι πῶς ἡ	ποίησις;	Τουτὶ μὲν πρῶτον, ἄλλο δὲ
[2, 9, 1]	ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ·	κίνησις	δὲ πρὸς αὐτὸν καὶ περὶ
[2, 9, 1]	ἂν ἡσυχία νοῦ καὶ τίς	κίνησις	καὶ προφορὰ ἂν εἴη ἢ
[2, 9, 7]	πάσῃ ψυχῇ ἡ τοῦ σώματος	φύσις	δεδεμένη ἤδη συνδεῖ ὃ ἂν
[2, 9, 9]	τοσοῦτον ἰόντα ἐφ´ ὅσον ἡ	φύσις	δύναται ἡμῶν, ἀνιέναι, τοῖς δ´
[2, 9, 1]	καὶ τοῦ ἑνὸς λεγομένου ἡ	φύσις	ἡ αὐτή καὶ γὰρ αὕτη
[2, 9, 1]	ἡμῖν ἡ τοῦ ἀγαθοῦ ἁπλῆ	φύσις	καὶ πρώτη πᾶν γὰρ τὸ
[2, 9, 7]	ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ	φύσις	μένει. Ἐὰν δέ πού τι
[2, 9, 12]	νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ ἡ ψυχῆς	φύσις.	Τοῦτο δὲ ταὐτὸν ταῖς προηγησαμέναις
[2, 9, 17]	τέλειον ἀπέδωκεν ἐξ ἀρχῆς ἡ	φύσις,	τούτοις τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν
[2, 9, 8]	εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ	φύσις	τούτων, ὡς αὐτοὺς παύσασθαι τῆς
[2, 9, 8]	ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς οὐκ ἄν	τις	ἄγαλμα ἐναργὲς καὶ καλὸν τῶν
[2, 9, 4]	ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ ὁρωμένου	τίς;	~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν σῶμα ἔχοντας,
[2, 9, 15]	διδάξῃ. Τί γὰρ κωλύει, εἴποι	τις	ἄν, βλέπειν καὶ μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι
[2, 9, 4]	ἀλλὰ μὴ εἰκόνα ἐκείνου. Ἢ	τίς	ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν
[2, 9, 8]	βελτίων ἔσται τῶν ἐκεῖ; Ταῦτα	τίς	ἂν μὴ ἔκφρων γεγενημένος ἀνάσχοιτο;
[2, 9, 1]	οὕτω; Τὸν δὲ λόγον ὅταν	τις	ἀπὸ τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα
[2, 9, 1]	καὶ προφορὰ ἂν εἴη ἢ	τίς	ἀργία καὶ τοῦ ἑτέρου τί
[2, 9, 9]	οὐ χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ	τις	ἄριστος, πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει
[2, 9, 17]	τις. Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό	τις	αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´ οὐ κακόν
[2, 9, 1]	τινί, τὸν δὲ οἷον κινούμενον.	Τίς	γὰρ ἂν ἡσυχία νοῦ καὶ
[2, 9, 16]	ὄντος, ὃς τοῦτον οὐ βλέπει.	Τίς	γὰρ ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη,
[2, 9, 16]	εἶναι καὶ τὸ ἐμφρόνως εἶναι.	Τίς	γὰρ οὕτω τεταγμένος ἢ ἔμφρων
[2, 9, 16]	ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς ἀκούων; Ἢ	τίς	γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος, ὃς
[2, 9, 4]	παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ	τίς	γῆ ἄλλη παρὰ ταύτην μετὰ
[2, 9, 10]	ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν ἄν	τις	γράφων ἠμύνατο τοὺς διασύρειν τὰ
[2, 9, 4]	ταύτην μετὰ τὴν ἐκεῖ γῆν;	Τίς	δὲ σφαῖρα ἀκριβεστέρα καὶ σεμνοτέρα
[2, 9, 17]	οὐδὲ εἰς ψυχὴν πλάσειεν ἄν	τις.	Εἰ δ´ ἄρα τοῦτό τις
[2, 9, 5]	καὶ ἄλλα μυρία, τί ἄν	τις	εἴποι; Ἀλλὰ οὐ τιμῶντες ταύτην
[2, 9, 3]	ὅ, οὐδὲ φθαρήσεται. Εἰ δέ	τις	εἰς ὕλην λέγοι, διὰ τί
[2, 9, 10]	ἄλλα, μᾶλλον δὲ πάντα ἄν	τις	ἐξετάζων ἀφθονίαν ἔχοι ἂν καθ´
[2, 9, 16]	αὐτόν. Ἀλλ´ εἴτε ὑμῖν πρόνοιά	τις	ἔρχεται ἐκεῖθεν, εἴτε ὅ τι
[2, 9, 9]	ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν, ὃ λέγει	τις	ἔχειν, ἀλλὰ οἴονται ἔχειν οὐκ
[2, 9, 9]	τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ φονεύει	τις	ἢ ἡττᾶται τῶν ἡδονῶν ὑπὸ
[2, 9, 11]	ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ οὐσία,	τίς	ἡ διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´
[2, 9, 8]	οὖν αὐτούς, εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο,	τίς	ἡ φύσις τούτων, ὡς αὐτοὺς
[2, 9, 10]	δεικνὺς ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ	τις	ἡμᾶς ἔχει πρός τινας τῶν
[2, 9, 14]	λόγῳ ὑπακούειν καὶ ἄγεσθαι, εἴ	τις	ἡμῶν τεχνικώτερος εἰπεῖν ταδὶ καὶ
[2, 9, 3]	δὲ καὶ τὴν ὕλην φήσει,	τίς	ἦν ἀνάγκη, φήσομεν, γενέσθαι; Εἰ
[2, 9, 1]	γὰρ ἂν ἡσυχία νοῦ καὶ	τίς	κίνησις καὶ προφορὰ ἂν εἴη
[2, 9, 9]	~Πλούτους δὲ καὶ πενίας εἴ	τις	μέμφοιτο καὶ τὸ οὐκ ἴσον
[2, 9, 8]	παντὸς τὴν διοίκησιν ὀρθῶς ἄν	τις	μέμψαιτο πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς
[2, 9, 8]	ἤλθετε διδόντος καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ	τις	μὴ ἀρέσκοιτο; Εἰ δὲ δὴ
[2, 9, 6]	τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι	τίς	ὁ δημιουργός. Καὶ ὅλως τὸν
[2, 9, 8]	ἄλλος κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων,	τίς	οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι,
[2, 9, 16]	μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ	τίς	οὕτως ἔσται τὴν γνώμην καὶ
[2, 9, 15]	τῆς χρείας μόνον, εἰ μή	τις	τῇ φύσει τῇ αὐτοῦ κρείττων
[2, 9, 13]	πρὸς τὸ μικρότερον· οἷον εἴ	τις	τὴν φύσιν κακὸν λέγοι, ὅτι
[2, 9, 7]	παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ	τις	τὸ τῶν χυτρέων ἢ χαλκέων
[2, 9, 1]	δὲ δὴ καὶ ἑτέραν ἐπίνοιάν	τις	τρίτην ἐπεισάγοι τὴν ἐπὶ τῇ
[2, 9, 17]	ἔξω κάλλος ἔχουσιν. Εἰ δέ	τις	φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας,
[2, 9, 1]	ἀεὶ νοῶν εἴη, ὅπερ ἔστι,	τίς	χώρα τῇ ἐπινοίᾳ τῇ χωριζούσῃ
[2, 9, 5]	ἐν αὐτῷ τῷ ποιήσαντι πολλὴ	φροντὶς	τοῦ κόσμον μετὰ τὸν κόσμον
[2, 9, 16]	ἔσται ἐν τῷ κόσμῳ τῷδε,	ὅστις	ὁ τρόπος· ὥστε καὶ μεθέξει
[2, 9, 12]	αὐτοὶ ἄκοντες ὁμολογοῦσιν. Ἡ γὰρ	ἔλλαμψις	ἡ εἰς τὸ σκότος ἐξετασθεῖσα
[2, 9, 9]	δύναμιν θεοῦ εἰδότων, ὅταν μένων	ὅς	ἐστι πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς
[2, 9, 16]	γὰρ ἂν μουσικὸς ἀνὴρ εἴη,	ὃς	τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν
[2, 9, 16]	τίς γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν ἔμπειρος,	ὃς	τὸ σύμμετρον καὶ ἀνάλογον καὶ
[2, 9, 16]	τοῦ νοητὸν κόσμον ἰδεῖν ὄντος,	ὃς	τοῦτον οὐ βλέπει. Τίς γὰρ
[2, 9, 12]	αὐτῆς ἐνταῦθα· καὶ ἥξει ὁ	λόγος	ἀναφέρων τὸν κόσμον ἐπὶ τὰ
[2, 9, 1]	αὐτὸν ψυχῆς ἤδη ἔργον καὶ	λόγος	ἀπ´ αὐτοῦ εἰς ψυχὴν ψυχὴν
[2, 9, 13]	καὶ τὸ αἰσθητικόν, ὅτι μὴ	λόγος.	Εἰ δὲ μή, κἀκεῖ τὰ
[2, 9, 15]	τοῦτο διώκειν παρακελεύεται· ὁ δὲ	λόγος	οὗτος ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς
[2, 9, 5]	βελτίονος τῇ θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης.	Ἄλογος	δὲ καὶ ἡ παρεισαγωγὴ αὐτοῖς
[2, 9, 16]	προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ,	ἀργὸς	δὲ τίς οὕτως ἔσται τὴν
[2, 9, 8]	ψυχὴ καὶ διὰ τί ὁ	δημιουργὸς	ἐποίησεν. Ὃ πρῶτον μὲν ἀρχὴν
[2, 9, 6]	ἀφεστηκότες τοῦ εἰδέναι τίς ὁ	δημιουργός.	Καὶ ὅλως τὸν τρόπον τῆς
[2, 9, 17]	νοητὴν τὸ ἐπὶ τῷ κόσμῳ	εἶδος	ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει, ἄνευ
[2, 9, 5]	λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ	εἶδος,	ἤρκει ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις
[2, 9, 16]	τὸ ἐμφαινόμενον ἐν τοῖς ἄστροις	εἶδος	καὶ πόρρωθεν οὖσιν οὐκ ἐντεῦθεν
[2, 9, 5]	λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ κόσμου τὸ	εἶδος,	τί τὸ καινὸν τοῦ λόγου;
[2, 9, 6]	τὴν πρώτην φύσιν. Ψυχῆς δὲ	εἶδος	τρίτον· διαφορὰς δὲ ψυχῶν ἐν
[2, 9, 14]	ὡς τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν	εἶδος	φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον πρὸς τοῖς ἄλλοις
[2, 9, 11]	ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´ ἄλλο	εἶδος	ψυχῆς, εἰ ἐκείνη λογική, τάχ´
[2, 9, 13]	ζῷα, πολλῷ μᾶλλον ταῦτα οὐ	τυραννίδος	ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ ὄντα,
[2, 9, 17]	δὲ λεγόμενοι καλοὶ τἄνδον αἰσχροὶ	ψεῦδος	καὶ τὸ ἔξω κάλλος ἔχουσιν.
[2, 9, 8]	μιμούμενον. Τὸ δὲ ἀνομοίως μεμιμῆσθαι	ψεῦδος·	οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται ὧν οἷόν
[2, 9, 15]	δείκνυσιν· ἄνευ δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς	θεὸς	λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ
[2, 9, 15]	εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ	θεός»	συνεχόμενον δὲ ἅπασι πάθεσι, μηδὲν
[2, 9, 9]	ἐπὶ τούτοις ὑμῶν προνοεῖ ὁ	θεός,	τοῦ δὲ κόσμου παντὸς ἐν
[2, 9, 2]	Καὶ τοῦτο συμβαίνει αὐτῇ τὸ	πάθος,	ὅτι μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ
[2, 9, 17]	ἐν τάξει, ἄνευ τῶν σωμάτων	μέγεθος	δούσας κατὰ τὸ νοητὸν εἰς
[2, 9, 8]	ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς φύσεως τὸ	μέγεθος.	Εἰ γὰρ οὕτως εἰς τὸ
[2, 9, 12]	ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν καὶ	μέγεθος	οὐρανοῦ, μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι,
[2, 9, 6]	τῶν μακαρίων ἀνδρῶν μή. Καὶ	πλῆθος	νοητῶν ὀνομάζοντες τὸ ἀκριβὲς ἐξευρηκέναι
[2, 9, 6]	Καὶ ἐπὶ τῶν νοητῶν δὲ	πλῆθος	ποιῆσαι, τὸ ὂν καὶ τὸν
[2, 9, 15]	ἀσκήσεως καὶ ὅλως καθ´ ἃ	σπουδαῖος	ἄνθρωπος ἂν γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς
[2, 9, 9]	πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ, ὡς ὁ	σπουδαῖος	ἐν τούτοις τὸ ἴσον οὐ
[2, 9, 9]	καταμεμάθηκεν ὡς διττὸς ὁ ἐνθάδε	βίος,	ὁ μὲν τοῖς σπουδαίοις, ὁ
[2, 9, 4]	περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος δὲ	ἥλιος	μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ
[2, 9, 9]	καὶ ὁ πρότερον ταπεινὸς καὶ	μέτριος	καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε·
[2, 9, 12]	τοῦδε, καὶ οὐχ ὁ κόσμος	αἴτιος	τῶν κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ τούτῳ,
[2, 9, 16]	εἰ τὰ ἄλλα μὴ πάντα	κακὸς	εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν γεγονὼς
[2, 9, 16]	ἐστι γενέσθαι. Καὶ γὰρ πᾶς	κακὸς	καὶ πρὸ τοῦ καταφρονήσειεν ἂν
[2, 9, 16]	θεῶν, καὶ μὴ πρότερον {πᾶς	κακὸς}	καταφρονήσας, καὶ εἰ τὰ ἄλλα
[2, 9, 16]	οὐ βλέπει. Τίς γὰρ ἂν	μουσικὸς	ἀνὴρ εἴη, ὃς τὴν ἐν
[2, 9, 17]	τάχ´ ἂν οὐκ ἐλθεῖν εἰς	τέλος	γένοιτο, ὥστε καὶ φαύλοις ἐνδέχεσθαι
[2, 9, 9]	ἄγοντες τάξει ἐξ ἀρχῆς εἰς	τέλος	μοῖραν ἑκάστῳ τὴν προσήκουσαν διδόντες
[2, 9, 15]	ἐξαιρεῖν; Ἀρετὴ μὲν οὖν εἰς	τέλος	προιοῦσα καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη
[2, 9, 17]	δυνάμεως ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ	τέλος	τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν
[2, 9, 15]	τῆς ἡδονὴν τὴν τοῦ σώματος	τέλος	τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς τὸ
[2, 9, 17]	τὰ κωλύματα εἶναι ἐλθεῖν εἰς	τέλος.	Τῷ δὲ παντὶ καλῷ ὄντι
[2, 9, 4]	τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ;	Ἄλλος	δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ
[2, 9, 8]	οὗτος; Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι,	ἄλλος	δὲ οὐκ ἔστιν, οὗτός ἐστιν
[2, 9, 8]	καὶ εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ	ἄλλος	κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς
[2, 9, 17]	καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ ἐκεῖ	κάλλος	εἰπεῖν, οὐκ ἐχόμενον τούτων, ἀλλ´
[2, 9, 16]	ἔρωτες. Ἀλλ´ ὁ μὲν ἰδὼν	κάλλος	ἐν προσώπῳ εὖ μεμιμημένον φέρεται
[2, 9, 17]	διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν	κάλλος	ἐπὶ μέρει καὶ ὅλῳ καὶ
[2, 9, 17]	αἰσχροὶ ψεῦδος καὶ τὸ ἔξω	κάλλος	ἔχουσιν. Εἰ δέ τις φήσει
[2, 9, 18]	ποιεῖται δυσχεραίνειν ἀγαπῶν ἡσυχῇ τὸ	κάλλος	τῶν λίθων. Δεῖ δὲ μένειν
[2, 9, 9]	μετίσχει ἀγαθοῦ τινος, ὁ δὲ	φαῦλος	ὄχλος οἷον χειροτέχνης τῶν πρὸς
[2, 9, 9]	ἀγαθοῦ τινος, ὁ δὲ φαῦλος	ὄχλος	οἷον χειροτέχνης τῶν πρὸς ἀνάγκην
[2, 9, 9]	δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια	ἀριθμὸς	μέγας. Εἶτ´ ἐπὶ τούτοις ὑμῶν
[2, 9, 9]	δὲ φαντάζοιτο ὡς τὰ χίλια	ἀριθμὸς	μέγας〉 τί ἄν, εἰ χιλιόπηχυς
[2, 9, 11]	εἰδώλων γένεσιν; Ἔπειτα καὶ ὁ	λογισμὸς	ὁ τοῦ κόσμου, ἡ γῆ
[2, 9, 12]	κόσμου τοῦδε, καὶ οὐχ ὁ	κόσμος	αἴτιος τῶν κακῶν, ἀλλὰ τἀκεῖ
[2, 9, 9]	παρ´ ἐκείνου ὄντας. Καὶ ὁ	κόσμος	δὲ ὅδε δι´ ἐκεῖνόν ἐστι
[2, 9, 9]	οὐδὲν δέονται αὐτοῦ· ἀλλ´ ὁ	κόσμος	δεῖται καὶ οἶδε τὴν τάξιν
[2, 9, 16]	ὥστε καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ	κόσμος.	Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ κόσμου,
[2, 9, 16]	τι βούλεσθε, ἀλλ´ ὅ γε	κόσμος	ἐκεῖθεν ἔχει καὶ οὐκ ἀπολέλειπται
[2, 9, 16]	γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ	κόσμος	ἐκείνου ἦν; πῶς δὲ οἱ
[2, 9, 8]	εἰργάσατο. Εἰ μὲν δὴ ἄλλος	κόσμος	ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς οὗτος;
[2, 9, 7]	ἔστιν ἀεὶ καὶ ὅδε ὁ	κόσμος,	ἕως ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται.
[2, 9, 1]	ἀλλὰ ἕν τι, καὶ τοῦ	ἑνὸς	λεγομένου ἡ φύσις ἡ αὐτή
[2, 9, 7]	τῶν χυτρέων ἢ χαλκέων λαβὼν	γένος	ἐν πόλει εὖ οἰκουμένῃ τὴν
[2, 9, 14]	οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ	οὐδενὸς	ὄντος αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί
[2, 9, 15]	κύριον καὶ αὐτὴν τὴν πρόνοιαν	μεμψάμενος	καὶ πάντας νόμους τοὺς ἐνταῦθα
[2, 9, 16]	ἐμφρόνως εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω	τεταγμένος	ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως,
[2, 9, 15]	τε σωφρονεῖν τοῦτο ἐν γέλωτι	θέμενος,	ἵνα μηδὲν καλὸν ἐνταῦθα δὴ
[2, 9, 8]	Ταῦτα τίς ἂν μὴ ἔκφρων	γεγενημένος	ἀνάσχοιτο; Ἐπεὶ καὶ αἱ ψυχαὶ
[2, 9, 9]	διττὸς αὖ ὢν ὁ μὲν	μεμνημένος	ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ τινος, ὁ
[2, 9, 1]	ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ	κείμενος	ἑστώσῃ· κίνησις δὲ πρὸς αὐτὸν
[2, 9, 15]	ἄνευ δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς	λεγόμενος	ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ
[2, 9, 9]	προπετέστερος ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων θείων	ἀγροικιζόμενος.	Ἀλλὰ χρὴ ὡς ἄριστον μὲν
[2, 9, 13]	πρῶτα ἡ αἰτία. ~Ὁ ἄρα	μεμφόμενος	τῇ τοῦ κόσμου φύσει οὐκ
[2, 9, 12]	ὡς ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι,	ἐκεῖνος	δὲ οὕτως ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι
[2, 9, 9]	δὲ μὴ τοῦτό εἰσιν, ὃ	ἐκεῖνός	ἐστιν, αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν
[2, 9, 9]	ἡ αὐθάδεια καὶ ὁ πρότερον	ταπεινὸς	καὶ μέτριος καὶ ἰδιώτης ἀνήρ,
[2, 9, 1]	δὲ δὴ ὁ νοῦς ὁ	ἀληθινὸς	ἐν ταῖς νοήσεσιν αὑτὸν νοῇ
[2, 9, 8]	ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ	τινος	εἴς τι καὶ μεταβάλλοντα αἴτιον
[2, 9, 16]	περὶ τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ τυφλοῦ	τινος	καὶ παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν οὔτε
[2, 9, 9]	μὲν μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει ἀγαθοῦ	τινος,	ὁ δὲ φαῦλος ὄχλος οἷον
[2, 9, 6]	καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν	φθόνος	οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ
[2, 9, 5]	ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ τοῦ	βελτίονος	τῇ θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης. Ἄλογος
[2, 9, 14]	ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα τοῦ	δαίμονος.	Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος αἰτίου
[2, 9, 14]	γενομένου αἰτίου, τί δεῖ τοῦ	δαίμονος	πρὸς τὸ νοσεῖν; Τὸ γὰρ
[2, 9, 16]	οὐδὲ τὸ ζητεῖν περὶ τούτων	ἔμφρονος,	ἀλλὰ τυφλοῦ τινος καὶ παντάπασιν
[2, 9, 6]	τὰ μὲν αὐτοῖς παρὰ τοῦ	Πλάτωνος	εἴληπται, τὰ δέ, ὅσα καινοτομοῦσιν,
[2, 9, 17]	τοῦ σώματος φύσιν, διότι ἀκηκόασι	Πλάτωνος	πολλὰ μεμψαμένου τῷ σώματι οἷα
[2, 9, 7]	διοικεῖ, ὅτι μὴ ὁ αὐτὸς	τρόπος	μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ αὖ
[2, 9, 16]	τῷ κόσμῳ τῷδε, ὅστις ὁ	τρόπος·	ὥστε καὶ μεθέξει αὐτοῦ ὁ
[2, 9, 15]	καὶ ὅλως καθ´ ἃ σπουδαῖος	ἄνθρωπος	ἂν γένοιτο. Ὥστε αὐτοῖς καταλείπεσθαι
[2, 9, 6]	χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ	ἀνδρὸς	ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν
[2, 9, 12]	καὶ νῦν καὶ τὰ κατὰ	μέρος	γινόμενα ὑπὸ τῶν φύσεων οὐ
[2, 9, 2]	μέρος, μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι	μέρος,	ἔδωκε τῷ παντὶ σώματι αὐτῷ
[2, 9, 2]	ὅπου ψυχὴ μείνασα ἡ μὴ	μέρος,	μηδὲ ἧς ἡμεῖς ἔτι μέρος,
[2, 9, 18]	δὲ σοφώτερος οἴοιτο εἶναι καὶ	ἑτοιμότερος	ἐξελθεῖν, ὅτι οἶδε λέγειν ἐκ
[2, 9, 9]	προϋπηργμένοις ἀκόλουθον· ἣν ὁ ἀγνοῶν	προπετέστερος	ἀνθρώπων περὶ πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος.
[2, 9, 14]	καὶ ἄγεσθαι, εἴ τις ἡμῶν	τεχνικώτερος	εἰπεῖν ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη
[2, 9, 18]	μηκέτι οἴκου δεήσοιτο, ὁ δὲ	σοφώτερος	οἴοιτο εἶναι καὶ ἑτοιμότερος ἐξελθεῖν,
[2, 9, 16]	Ἢ τίς γεωμετρίας καὶ ἀριθμῶν	ἔμπειρος,	ὃς τὸ σύμμετρον καὶ ἀνάλογον
[2, 9, 15]	αὐτοὺς καὶ τὸ οὐ κοινὸν	πρὸς	ἄλλους ἀνθρώπους καὶ τὸ τῆς
[2, 9, 9]	φαῦλος ὄχλος οἷον χειροτέχνης τῶν	πρὸς	ἀνάγκην τοῖς ἐπιεικεστέροις. Εἰ δὲ
[2, 9, 6]	τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ	{πρὸς}	ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ οὐ
[2, 9, 9]	πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ	πρὸς	ἀνθρώπους· ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς
[2, 9, 9]	οἳ ῥηιδίως αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται	πρὸς	ἀνθρώπων, πάντα ἄγοντες τάξει ἐξ
[2, 9, 2]	κατακοσμοῦσα δυνάμει θαυμαστῇ. Ὅσον γὰρ	πρὸς	αὐτῇ ἐστι, τόσῳ καλλίων καὶ
[2, 9, 11]	κάτω, ἡ δὲ ἦλθε τοπικῶς	πρὸς	αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη ἐνέλαμψεν.
[2, 9, 9]	γάρ, ὅτι οὐ σχολὴ αὐτῷ	πρὸς	αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ θέμις αὐτῷ
[2, 9, 1]	ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ	πρὸς	αὐτὸν καὶ περὶ αὐτὸν ψυχῆς
[2, 9, 9]	αὐτῷ πρὸς τὸ κάτω· καὶ	πρὸς	αὐτοὺς βλέπων διὰ τί οὐκ
[2, 9, 10]	ἡμεῖς πρὸς τοὺς γνωρίμους, οὐ	πρὸς	αὐτοὺς λέγοντες πλέον γὰρ οὐδὲν
[2, 9, 18]	δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν	πρὸς	αὐτῷ. Τοῦτο δὲ ὅμοιον ἂν
[2, 9, 10]	τὸ πείθειν αὐτούς ἵνα μὴ	πρὸς	αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων
[2, 9, 7]	γὰρ ἐκείνη. Διὸ καὶ ἀπαθὴς	πρὸς	αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ τούτων οὐ
[2, 9, 7]	ὁ αὐτὸς τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη.	Πρὸς	γὰρ αὖ ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς,
[2, 9, 14]	Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν ὡς	πρὸς	ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον πρὸς
[2, 9, 15]	ἂν εἶεν τὸ παράπαν κινηθέντες	πρὸς	ἐκεῖνα. Μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς καὶ
[2, 9, 2]	δὲ ἡμῶν τὸ μὲν ἀεὶ	πρὸς	ἐκείνοις, τὸ δὲ πρὸς ταῦτα
[2, 9, 15]	γὰρ δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε	πρὸς	θεόν» προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν
[2, 9, 8]	ἀρετὴν ἕξουσιν ἢ τί κώλυμα	πρὸς	κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς; Οὐ γὰρ
[2, 9, 16]	γένοιτο· ὁ γὰρ τὸ φιλεῖν	πρὸς	ὁτιοῦν ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς
[2, 9, 9]	πρῶτον μέν, ὅσῳ τις ἄριστος,	πρὸς	πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς
[2, 9, 13]	τῇ πάντων φύσει αὐτὸν θέοντα	πρὸς	τὰ πρῶτα παυσάμενον τῆς τραγῳδίας
[2, 9, 5]	γὰρ κατ´ αὐτοὺς νενευκότος ἤδη	πρὸς	τὰ τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα
[2, 9, 2]	ἀεὶ πρὸς ἐκείνοις, τὸ δὲ	πρὸς	ταῦτα ἔχειν, τὸ δ´ ἐν
[2, 9, 13]	συμμέτρως πρὸς τὸ πᾶν καὶ	πρὸς	τὴν γῆν ἔχοντα, εἰς δὲ
[2, 9, 10]	Αἰδὼς γάρ τις ἡμᾶς ἔχει	πρός	τινας τῶν φίλων, οἳ τούτῳ
[2, 9, 9]	τῶν ἀνθρώπων, τοῖς μὲν σπουδαίοις	πρὸς	τὸ ἀκρότατον καὶ τὸ ἄνω,
[2, 9, 6]	αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται δικαίως,	πρὸς	τὸ ἀληθὲς βλέποντας, οὐ τὴν
[2, 9, 18]	δὲ ὁμοιότητος ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν	πρὸς	τὸ αὐτὸ καὶ τὰ αὐτὰ
[2, 9, 11]	γὰρ οὐσία, τίς ἡ διαφορὰ	πρὸς	τὸ ἀφ´ οὗ; Εἰ δ´
[2, 9, 9]	ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει· οὐ γὰρ	πρὸς	τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ πρὸς
[2, 9, 7]	κύριοι· τὸ δ´ ὅσον αὐτῆς	πρὸς	τὸ θεῖον τὸ ὑπεράνω ἀκέραιον
[2, 9, 9]	αὐτὸν βλέπειν, οὐδὲ θέμις αὐτῷ	πρὸς	τὸ κάτω· καὶ πρὸς αὐτοὺς
[2, 9, 8]	γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι	πρὸς	τὸ κάτω, ὃ τῶν πάντων
[2, 9, 13]	καὶ ἔλαττον ἀγαθὸν καὶ ἀεὶ	πρὸς	τὸ μικρότερον· οἷον εἴ τις
[2, 9, 14]	αἰτίου, τί δεῖ τοῦ δαίμονος	πρὸς	τὸ νοσεῖν; Τὸ γὰρ αἴτιον
[2, 9, 9]	πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον, ἀλλὰ	πρὸς	τὸ πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν
[2, 9, 13]	σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ συμμέτρως	πρὸς	τὸ πᾶν καὶ πρὸς τὴν
[2, 9, 10]	πλέον γὰρ οὐδὲν ἂν γίγνοιτο	πρὸς	τὸ πείθειν αὐτούς ἵνα μὴ
[2, 9, 6]	τῷδε τῷ παντὶ καὶ τὴν	πρὸς	τὸ σῶμα κοινωνίαν τῇ ψυχῇ
[2, 9, 6]	τὴν ψυχὴν δεῖν φεύγειν τὴν	πρὸς	τὸ σῶμα ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν
[2, 9, 7]	ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν δὲ	πρὸς	τὸ σῶμα τῇ ψυχῇ κοινωνίαν
[2, 9, 5]	ἡ πεῖρα ταῖς πειραθείσαις ψυχαῖς	πρὸς	τὸ φυλάξασθαι. Εἰ δ´ ἐν
[2, 9, 6]	ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται αὐτοῦ καὶ	πρὸς	τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας
[2, 9, 14]	παρ´ ἡμῶν εἶδος φιλοσοφίας μεταδιωκόμενον	πρὸς	τοῖς ἄλλοις ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ
[2, 9, 9]	τί οὐκ ἔξω βλέπει καὶ	πρὸς	τὸν κόσμον δὲ βλέπει ἐν
[2, 9, 10]	ἃ δὴ λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς	πρὸς	τοὺς γνωρίμους, οὐ πρὸς αὐτοὺς
[2, 9, 16]	Καὶ γὰρ ἂν καὶ ἡ	πρὸς	τοὺς νοητοὺς θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς
[2, 9, 11]	ἐννοήματι δώσει τὸ ποιεῖν; Ἀλλὰ	πρὸς	τῷ πλάσματι πῶς ἡ ποίησις;
[2, 9, 14]	πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον	πρὸς	ψυχήν, ἀλλὰ καὶ τὰ ἐπάνω,
[2, 9, 16]	πατέρα ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ πᾶσα	πατρὸς	ἐκείνου. Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν
[2, 9, 10]	δημιουργὸν γεννῶσι καὶ ἀποστάντα τῆς	μητρὸς	ποιήσαντες τὸν κόσμον παρ´ αὐτοῦ
[2, 9, 14]	δὲ καὶ αἱ θεραπεῖαι αὐτῶν.	Γαστρὸς	γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου δοθέντος
[2, 9, 15]	ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ μὲν	Ἐπίκουρος	τὴν πρόνοιαν ἀνελὼν τὴν ἡδονὴν
[2, 9, 3]	καθ´ ὅσον δύναται· ὥσπερ εἰ	πυρὸς	ἐν μέσῳ που κειμένου ἀλεαίνοιντο
[2, 9, 4]	ἄλλο πῦρ βελτίων τοῦ ἐκεῖ	πυρὸς	παρὰ τὸ ἐνταῦθα πῦρ; Ἢ
[2, 9, 7]	οὐδ´ ἀποσβεννυμένου τοῦ ἐν σοὶ	πυρὸς	τὸ ὅλον πῦρ ἀπέσβη· ἐπεὶ
[2, 9, 13]	τι ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου τὸ	θράσος	αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο δέ,
[2, 9, 14]	τῆς νόσου. Ἦν ἄρα ἡ	νόσος	ἑτέρα οὖσα τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα,
[2, 9, 17]	γενομένου τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ	παραδείγματος	εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ γὰρ
[2, 9, 14]	τὸ ἔξω τὸ νόσημα καὶ	αἵματος	ἀφῃρημένου, καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο.
[2, 9, 4]	δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι, τοῦ	σφάλματος	λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν. Πότε δὲ
[2, 9, 15]	ἀκρατῆ θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν	ὀνόματος	τοῦ θεός» συνεχόμενον δὲ ἅπασι
[2, 9, 15]	καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ	σώματος	ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ ἀρετῆς μὴ
[2, 9, 7]	ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ τοῦ	σώματος	δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου. Ἐν
[2, 9, 8]	ποιεῖ κακούς, οὐδ´ ἡ τοῦ	σώματος	κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ
[2, 9, 7]	ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ τοῦ	σώματος	σύστασις, καὶ εἰ οἷόν τε
[2, 9, 15]	μὲν τῆς ἡδονὴν τὴν τοῦ	σώματος	τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ τῆς
[2, 9, 17]	μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν τοῦ	σώματος	φύσιν, διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ
[2, 9, 17]	κόσμου ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ τὴν	σώματος	φύσιν οὐ καλὴν οὖσαν ἐποίησεν,
[2, 9, 7]	τῇ πάσῃ ψυχῇ ἡ τοῦ	σώματος	φύσις δεδεμένη ἤδη συνδεῖ ὃ
[2, 9, 1]	ἀλλ´ οὖν μία προσβολὴ οὐκ	ἀναίσθητος	τῶν ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ
[2, 9, 18]	τῶν ἄστρων, εἰς ἐγγύτητα δὲ	ὁμοιότητος	ἐλθόντες σπεύδοιμεν ἂν πρὸς τὸ
[2, 9, 10]	ἐνταῦθά που δι´ ὕλης ἢ	ὑλότητος	ἢ ὅ τι ὀνομάζειν θέλουσι,
[2, 9, 13]	καὶ μεγάλα μέρη ὄντα τοῦ	παντός.	Εἰ δ´ ἄνθρωποι τίμιόν τι
[2, 9, 18]	ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ	παντὸς	ἐν σώματι τῷ ὅλῳ. Ἔστι
[2, 9, 9]	ὁ θεός, τοῦ δὲ κόσμου	παντὸς	ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ διὰ
[2, 9, 18]	καὶ τοῦ ὃν τρόπον ψυχὴ	παντὸς	ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ ἀψύχου.
[2, 9, 7]	τῆς ἡμετέρας καὶ τὴν τοῦ	παντὸς	λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ τις
[2, 9, 8]	γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ τοῦ	παντὸς	τὴν διοίκησιν ὀρθῶς ἄν τις
[2, 9, 12]	περιγραφὴ τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις	παντὸς	τοῦ ζῴου. Διὰ τί οὖν
[2, 9, 15]	καὶ τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ	παντὸς	τοῦ χρόνου ἀνηυρημένην τό τε
[2, 9, 4]	φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ ἡ τοῦ	παντὸς	τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ σφαλεῖσαν
[2, 9, 7]	περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ ἡ τοῦ	παντὸς	ψυχὴ οὐκ ἂν δέοιτο ὑπὸ
[2, 9, 9]	μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε τοῦ	παντός,	ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη
[2, 9, 8]	μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς τοῦ	παντὸς	ψυχῆς ἦλθον, πῶς βελτίους αἱ
[2, 9, 18]	ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν τὴν τοῦ	σύμπαντος	ψυχὴν καὶ τὴν τῶν ἄστρων,
[2, 9, 14]	τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου	ποιήσαντος	τήκεσθαι, ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος,
[2, 9, 14]	καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ	πεινήσαντος	τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου
[2, 9, 17]	γὰρ τὸ ἔξω πᾶν καλόν,	κρατήσαντός	ἐστι τοῦ ἔνδον. Οἱ δὲ
[2, 9, 7]	ἔχει ὅπου φύγῃ. Οὔτε οὖν	ἐντὸς	δεῖ κατέχειν οὔτε ἔξωθεν πιέζουσαν
[2, 9, 14]	Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ φαρμάκου	δοθέντος	διεχώρησε κάτω εἰς τὸ ἔξω
[2, 9, 14]	τοῦ δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς	ὄντος	αἰτίου εἴσεισι, διὰ τί οὐκ
[2, 9, 1]	δὲ ὅτι νοεῖ νοῶν ἄλλου	ὄντος,	ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ τοῦ νενοηκότος.
[2, 9, 6]	ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι, ἐκείνου τῶν πάντων	ὄντος	καὶ νοῦ τοῦ πρώτου καὶ
[2, 9, 16]	πόρρω τοῦ νοητὸν κόσμον ἰδεῖν	ὄντος,	ὃς τοῦτον οὐ βλέπει. Τίς
[2, 9, 2]	τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ τοῦ	ὄντος,	ὁτὲ δὲ τὸ χεῖρον αὐτῆς
[2, 9, 14]	μὲν ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον	ὄντος	οὐ νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ
[2, 9, 10]	ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου	ὄντος	τρόπου, καθ´ ὃν ἄν τις
[2, 9, 18]	ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι	λέγοντος,	τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος ἕως
[2, 9, 18]	ἐν αὐτῷ, τοῦ δὲ μὴ	ψέγοντος,	ἀλλὰ τὸν ποιήσαντα τεχνικώτατα πεποιηκέναι
[2, 9, 18]	τὸν αὐτὸν οἰκούντων, τοῦ μὲν	ψέγοντος	τὴν κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα
[2, 9, 8]	μέμφεσθε εἰς ὃν ἑκόντες ἤλθετε	διδόντος	καὶ ἀπαλλάττεσθαι, εἴ τις μὴ
[2, 9, 7]	ἐγκεντρισθέν τι εἴη ἐν ἄλλῳ,	παθόντος	μὲν τοῦ ἐν ᾧ συμπέπονθεν,
[2, 9, 14]	ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ δὲ ἀθρόως	ἐξελθόντος,	ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ
[2, 9, 14]	ποτὲ δὲ ἀθρόως ἐξελθόντος, ἢ	μένοντος	ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι
[2, 9, 18]	κατασκευὴν καὶ τὸν ποιήσαντα καὶ	μένοντος	οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ, τοῦ
[2, 9, 14]	ἔνδον; Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι	μένοντος,	πῶς ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ
[2, 9, 18]	πεποιηκέναι λέγοντος, τὸν δὲ χρόνον	ἀναμένοντος	ἕως ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ
[2, 9, 6]	ἐν τῷ Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται·	εἰπόντος	γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν νοῦς
[2, 9, 17]	μέσα καὶ τέλος τῆς πάσης	ἔχοντος,	εἴτε ἑστῶσαν ὡς οὔπω καὶ
[2, 9, 16]	παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν οὔτε νοῦν	ἔχοντος	καὶ πόρρω τοῦ νοητὸν κόσμον
[2, 9, 5]	τὰ τῇδε τοῦ τὸ παράδειγμα	πεποιηκότος.	Εἰ μὲν οὖν ἐν αὐτῷ
[2, 9, 1]	ὄντος, ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ τοῦ	νενοηκότος.	Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι, πρῶτον
[2, 9, 12]	ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ	σκότος	αἴτιον τῆς νεύσεως, ἀλλ´ αὐτὴ
[2, 9, 12]	γὰρ ἔλλαμψις ἡ εἰς τὸ	σκότος	ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς
[2, 9, 11]	μὴ κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ	σκότος,	πῶς ἂν ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι;
[2, 9, 12]	ἡ νεύσασα ἤδη ὂν τὸ	σκότος,	φασίν, εἶδε καὶ κατέλαμψε. Πόθεν
[2, 9, 5]	τοῦτο; Τοῦτο γὰρ κατ´ αὐτοὺς	νενευκότος	ἤδη πρὸς τὰ τῇδε τοῦ
[2, 9, 9]	βλέπει, καὶ πᾶς καὶ θεῶν	ἕκαστος	καὶ τὰ ἐκείνου προφητεύει ἀνθρώποις
[2, 9, 9]	δύνασθαι γενέσθαι οὕτω γὰρ οὔπω	ἄριστος	ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους ἀρίστους,
[2, 9, 9]	χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ τις	ἄριστος,	πρὸς πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ
[2, 9, 9]	τὸ ἄνω, τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις	διττὸς	αὖ ὢν ὁ μὲν μεμνημένος
[2, 9, 9]	ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς	διττὸς	ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ μὲν
[2, 9, 1]	ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως γε ὁ	αὐτὸς	ἔσται ὅσπερ ἐνόει ὁ νοῶν
[2, 9, 16]	ἐνθάδε; Πῶς δὲ οὐ καὶ	αὐτός	ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν γὰρ γνώσεται,
[2, 9, 1]	ᾖ τὸ νοητὸν αὐτοῦ, ἀλλ´	αὐτὸς	ᾖ καὶ τὸ νοητόν, ἐξ
[2, 9, 12]	ἵνα ἂν καὶ εἶδεν, οὔτε	αὐτὸς	οὔτε ἡ μήτηρ, ἣν διδόασιν
[2, 9, 9]	πολὺ τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν	αὐτός,	τοῦτό ἐστι δύναμιν θεοῦ εἰδότων,
[2, 9, 7]	ὅπως διοικεῖ, ὅτι μὴ ὁ	αὐτὸς	τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ
[2, 9, 13]	ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ	οὗτος	ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ
[2, 9, 1]	μεταξὺ ψυχῆς καὶ νοῦ ᾖ	οὗτος,	ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν τοῦ νοεῖν,
[2, 9, 8]	κόσμος ἔστι τούτου ἀμείνων, τίς	οὗτος;	Εἰ δὲ ἀνάγκη εἶναι, ἄλλος
[2, 9, 8]	εἶναι, ἄλλος δὲ οὐκ ἔστιν,	οὗτός	ἐστιν ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων
[2, 9, 15]	διώκειν παρακελεύεται· ὁ δὲ λόγος	οὗτος	ἔτι νεανικώτερον τὸν τῆς προνοίας
[2, 9, 18]	τὰς δὲ οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ	ἰσχύος	γενομένας. Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι τοῦ
[2, 9, 11]	ἦλθε τοπικῶς πρὸς αὐτὸ καὶ	ἐγγὺς	γενομένη ἐνέλαμψεν. Εἰ δ´ ἐφ´
[2, 9, 18]	οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ ἰσχύος γενομένας.	Ἐγγὺς	δὲ γενόμενοι τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´
[2, 9, 10]	ἔχοι ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον	δεικνὺς	ὡς ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις
[2, 9, 9]	θεοῦ παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι,	οὓς	ἐθαύμαζες, οὐ παῖδες, οὐδ´ ἃ
[2, 9, 14]	Ὥστε οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν τοὺς	λόγους	ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν αὑτοὺς
[2, 9, 9]	αὐτοῖς μοῖραν οὐχ αὑτῷ μόνῳ	διδοὺς	τὸ δύνασθαι· οὐ γάρ, ᾗ
[2, 9, 8]	καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς νοητοὺς	θεούς,	ἀλλ´ ἡμῖν σοφία βελτίων ἔσται
[2, 9, 9]	ἤδη καὶ τοὺς νοητοὺς ὑμνεῖν	θεούς,	ἐφ´ ἅπασι δὲ ἤδη τὸν
[2, 9, 16]	καὶ ἡ πρὸς τοὺς νοητοὺς	θεοὺς	λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς ἂν
[2, 9, 9]	ἀγαθοὺς εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον	θεοὺς	τούς τε ἐν τῷδε ὄντας
[2, 9, 18]	οὐ θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν,	ἀγαθοὺς	δὲ γενομένους καὶ μὴ σώματα
[2, 9, 9]	ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας	ἀγαθοὺς	εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς
[2, 9, 6]	παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν	ἀγαθοὺς	εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων
[2, 9, 13]	ψυχῶν. Καὶ οὐκ ἀπαιτητέον πάλιν	ἀγαθοὺς	πάντας, οὐδ´ ὅτι μὴ τοῦτο
[2, 9, 16]	τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ	πάθους	καὶ κινοῦνται οἱ ἔρωτες. Ἀλλ´
[2, 9, 18]	πληγὰς ἀπωθοίμεθ´ ἂν ἤδη ὑπὸ	μεγέθους	γνώμης τὰς μὲν ἐλάττους, τὰς
[2, 9, 14]	ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα τοῦ	ἤθους	μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται,
[2, 9, 16]	καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ	ἀληθοῦς·	ἐξ οὗ δὴ πάθους καὶ
[2, 9, 6]	ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν τοὺς	θείους	ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους
[2, 9, 1]	καὶ ἐνεργείᾳ διαιρουμένους φύσεις ποιεῖσθαι	πλείους.	Ἀλλ´ οὐδὲ ἐν τοῖς μετὰ
[2, 9, 1]	Οὐ μὴν οὐδὲ διὰ τοῦτο	πλείους	νοῦς ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν
[2, 9, 8]	τοῦ παντὸς ψυχῆς ἦλθον, πῶς	βελτίους	αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ ψυχαῖς
[2, 9, 16]	δὲ γινώσκει τοὺς μὴ γενομένους	κακούς,	καὶ τοὺς γενομένους γινώσκει, ἵνα
[2, 9, 8]	ἐκεῖ, ἅπερ τοὺς ἐνταῦθα ποιεῖ	κακούς,	οὐδ´ ἡ τοῦ σώματος κακία
[2, 9, 17]	ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν τοὺς	καλούς·	εἰ δ´ ἄρα, τὸ αἰσχρὸν
[2, 9, 17]	Εἰ δέ τις φήσει ἑωρακέναι	καλοὺς	ὄντως ὄντας, αἰσχροὺς δὲ τἄνδον,
[2, 9, 13]	λόγων καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ	ἐμμελοῦς	γνώσεως; Οὐ γάρ, εἰ πύρινα
[2, 9, 15]	οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν τοῦ	τέλους,	μιᾶς μὲν τῆς ἡδονὴν τὴν
[2, 9, 15]	καὶ τὸ οὐ κοινὸν πρὸς	ἄλλους	ἀνθρώπους καὶ τὸ τῆς χρείας
[2, 9, 9]	οὔπω ἄριστος ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους	ἄλλους	ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς
[2, 9, 9]	ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν τοιαύτην σπουδὴν	ἄλλους	ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν ὡς
[2, 9, 17]	μὲν αὐτὸν μὴ ἑωρακέναι, ἀλλ´	ἄλλους	εἶναι νομίζειν τοὺς καλούς· εἰ
[2, 9, 9]	χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉	ἄλλους	πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ
[2, 9, 8]	λαμβάνουσι τὸν θεὸν καὶ τοὺς	ἄλλους	τοὺς νοητοὺς θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν
[2, 9, 17]	ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ τῇδε	κάλλους,	καλῶς ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν
[2, 9, 17]	ὅσον ἦν αὐτῇ καλλύνεσθαι, μετέχειν	κάλλους·	ὃ καὶ αὐτὸ τὰς ψυχὰς
[2, 9, 9]	εἰδότων, ὅταν μένων ὅς ἐστι	πολλοὺς	ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν ἀνηρτημένους
[2, 9, 18]	τὴν κόσμου ψυχὴν στόματι μαινομένῳ;	Φαύλους	μὲν οὖν ὄντας οὐ θεμιτὸν
[2, 9, 14]	καὶ ἤχους καὶ προσπνεύσεις καὶ	σιγμοὺς	τῆς φωνῆς καὶ τὰ ἄλλα,
[2, 9, 10]	λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς τοὺς	γνωρίμους,	οὐ πρὸς αὐτοὺς λέγοντες πλέον
[2, 9, 15]	τὴν πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ πάντας	νόμους	τοὺς ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν
[2, 9, 9]	γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς ὅσον	νοῦς	ἄγει· τὸ δ´ ὑπὲρ νοῦν
[2, 9, 1]	ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς ἔστι	νοῦς	ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ·
[2, 9, 6]	εἰπόντος γὰρ αὐτοῦ ᾗπερ οὖν	νοῦς	ἐνούσας ἰδέας ἐν τῷ ὃ
[2, 9, 3]	ἔσται, ἢ ὁ νοῦς οὐ	νοῦς,	ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο, εἰ
[2, 9, 1]	ἔχοιεν. Ὅταν δὲ δὴ ὁ	νοῦς	ὁ ἀληθινὸς ἐν ταῖς νοήσεσιν
[2, 9, 3]	οὐκ ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ	νοῦς	οὐ νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ
[2, 9, 1]	μὴν οὐδὲ διὰ τοῦτο πλείους	νοῦς	ποιεῖν, εἰ ὁ μὲν νοεῖ,
[2, 9, 18]	ἐν σώμασι καὶ οὕτως οἰκεῖν	δυναμένους	ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι
[2, 9, 1]	ἑτέρας ἀρχὰς ἰέναι, ἀλλὰ τοῦτο	προστησαμένους,	εἶτα νοῦν μετ´ αὐτὸ καὶ
[2, 9, 9]	οὐδέ τι νομίζει τοὺς πολλὰ	κεκτημένους	πλέον ἔχειν, οὐδὲ τοὺς δυναστεύοντας
[2, 9, 9]	πολλοὺς ποιῇ πάντας εἰς αὐτὸν	ἀνηρτημένους	καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´
[2, 9, 6]	θηρωμένους ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας	κεκριμένους	ἐκ παλαιοῦ οὐ παρὰ φαύλων
[2, 9, 16]	μὴ γενομένους κακούς, καὶ τοὺς	γενομένους	γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων
[2, 9, 18]	εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς δὲ	γενομένους	καὶ μὴ σώματα ὄντας, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	Εἰ δὲ γινώσκει τοὺς μὴ	γενομένους	κακούς, καὶ τοὺς γενομένους γινώσκει,
[2, 9, 6]	θείους ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς	δεχομένους	τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ
[2, 9, 9]	τῶν θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ	ἐνδεικνυμένους·	οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς
[2, 9, 1]	ἀύλοις τὸ δυνάμει καὶ ἐνεργείᾳ	διαιρουμένους	φύσεις ποιεῖσθαι πλείους. Ἀλλ´ οὐδὲ
[2, 9, 5]	ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν αὐτοὺς	αἰτιωμένους·	ὥσπερ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τὸν
[2, 9, 6]	ἀληθὲς βλέποντας, οὐ τὴν εὐδοκίμησιν	θηρωμένους	ἐκ τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους
[2, 9, 18]	κακόν τι. ~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν	ἐκείνους	μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα
[2, 9, 6]	εἶναι ψέγειν, λέγοντας ἑαυτοὺς ἐκείνων	ἀμείνους	εἶναι. Ἐπεὶ τά γε εἰρημένα
[2, 9, 13]	τοὺς ἀπείρους λόγων καὶ πεπαιδευμένης	ἀνηκόους	καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως; Οὐ γάρ,
[2, 9, 6]	λέγειν ἃς εἰσάγουσι, παροικήσεις καὶ	ἀντιτύπους	καὶ μετανοίας; Εἰ μὲν γὰρ
[2, 9, 6]	ὅταν ἐν μετανοίᾳ ᾖ, καὶ	ἀντιτύπους,	ὅταν οἷον εἰκόνας τῶν ὄντων,
[2, 9, 9]	γὰρ οὔπω ἄριστος ἀλλὰ καὶ	ἀνθρώπους	ἄλλους ἀρίστους, ἔτι καὶ δαίμονας
[2, 9, 6]	μὴ ἐξαπατωμένοις τὴν ἐπιθέουσαν εἰς	ἀνθρώπους	ἀπάτην ῥᾳδίως γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον
[2, 9, 9]	πάντας εὐμενῶς ἔχει καὶ πρὸς	ἀνθρώπους·	ἔπειτα σεμνὸν δεῖ εἰς μέτρον
[2, 9, 15]	τὸ οὐ κοινὸν πρὸς ἄλλους	ἀνθρώπους	καὶ τὸ τῆς χρείας μόνον,
[2, 9, 18]	ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας, τοὺς δὲ	ἡμετέρους	κατέχειν τὴν ψυχὴν πρὸς αὐτῷ.
[2, 9, 14]	φωναῖς τὰ ἀσώματα; Ὥστε οἳ	σεμνοτέρους	αὐτῶν τοὺς λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι,
[2, 9, 13]	ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι τοὺς	ἀπείρους	λόγων καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ
[2, 9, 17]	φήσει ἑωρακέναι καλοὺς ὄντως ὄντας,	αἰσχροὺς	δὲ τἄνδον, οἶμαι μὲν αὐτὸν
[2, 9, 14]	λέγουσι· νῦν δὲ ὑποστησάμενοι τὰς	νόσους	δαιμόνια εἶναι καὶ ταῦτα ἐξαιρεῖν
[2, 9, 8]	νῷ λαμβάνουσι τὸν θεὸν καὶ	τοὺς	ἄλλους τοὺς νοητοὺς θεούς, ἀλλ´
[2, 9, 13]	φοβερὸν ἔχουσιν αὗται, ὡς φοβοῦσι	τοὺς	ἀπείρους λόγων καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους
[2, 9, 16]	τοὺς μὴ γενομένους κακούς, καὶ	τοὺς	γενομένους γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ ἀπ´
[2, 9, 10]	δὴ λέγουσιν· ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς	τοὺς	γνωρίμους, οὐ πρὸς αὐτοὺς λέγοντες
[2, 9, 9]	ἄν, εἰ χιλιόπηχυς εἶναι νομίζοι,	τοὺς	δ´〉 ἄλλους πενταπήχεις; {εἶναι ἀκούοι;
[2, 9, 18]	τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν μισοῦντας,	τοὺς	δὲ ἡμετέρους κατέχειν τὴν ψυχὴν
[2, 9, 10]	ὃν ἄν τις γράφων ἠμύνατο	τοὺς	διασύρειν τὰ τῶν παλαιῶν καὶ
[2, 9, 9]	πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ	τοὺς	δυναστεύοντας τῶν ἰδιωτῶν, ἀλλὰ τὴν
[2, 9, 6]	οὐδεὶς λεγόντων, οὐδ´ ἐν τῷ	τοὺς	Ἕλληνας διασύρειν καὶ ὑβρίζειν τὰ
[2, 9, 18]	ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον δὲ καὶ	τοὺς	ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς
[2, 9, 15]	πρόνοιαν μεμψάμενος καὶ πάντας νόμους	τοὺς	ἐνταῦθα ἀτιμάσας καὶ τὴν ἀρετὴν
[2, 9, 8]	δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ, ἅπερ	τοὺς	ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´ ἡ
[2, 9, 15]	ὅ ποτε μεταδιώξουσι. Καίτοι ἐχρῆν	τοὺς	ἤδη ἐγνωκότας ἐντεῦθεν διώκειν, διώκοντας
[2, 9, 6]	ἢ ἐν φύσει ἰχνεύειν μηδὲν	τοὺς	θείους ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´ εὐμενῶς
[2, 9, 17]	ἑωρακέναι, ἀλλ´ ἄλλους εἶναι νομίζειν	τοὺς	καλούς· εἰ δ´ ἄρα, τὸ
[2, 9, 14]	ἀσώματα; Ὥστε οἳ σεμνοτέρους αὐτῶν	τοὺς	λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν
[2, 9, 18]	~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν ἐκείνους μὲν	τοὺς	λόγουςφεύγειν τὸ σῶμα ποιεῖν πόρρωθεν
[2, 9, 14]	παρὰ τοῖς μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι,	τοὺς	μέντοι εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν
[2, 9, 16]	ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ γινώσκει	τοὺς	μὴ γενομένους κακούς, καὶ τοὺς
[2, 9, 8]	τὸν θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους	τοὺς	νοητοὺς θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν σοφία
[2, 9, 16]	γὰρ ἂν καὶ ἡ πρὸς	τοὺς	νοητοὺς θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ
[2, 9, 9]	μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ	τοὺς	νοητοὺς ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι
[2, 9, 16]	πᾶν οὗ φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ	τοὺς	παῖδας ὧν τὸν πατέρα ἀγαπᾷ·
[2, 9, 11]	αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς νεῦσιν	τοὺς	ποιήσαντας. Ἔπειτα πῶς ἡ ὕλη
[2, 9, 9]	οὐ ζητεῖ, οὐδέ τι νομίζει	τοὺς	πολλὰ κεκτημένους πλέον ἔχειν, οὐδὲ
[2, 9, 9]	εἶναι, πολὺ δὲ μᾶλλον θεοὺς	τούς	τε ἐν τῷδε ὄντας κἀκεῖ
[2, 9, 18]	οἶδε λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων	τοὺς	τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ
[2, 9, 18]	ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ	τοὺς	φαυλοτάτους ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον δὲ
[2, 9, 18]	Ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ τοὺς	φαυλοτάτους	ἀξιοῦσι προσεννέπειν, ἥλιον δὲ καὶ
[2, 9, 8]	θεὸν καὶ τοὺς ἄλλους τοὺς	νοητοὺς	θεούς, ἀλλ´ ἡμῖν σοφία βελτίων
[2, 9, 16]	ἂν καὶ ἡ πρὸς τοὺς	νοητοὺς	θεοὺς λεγομένη αὐτοῖς τιμὴ ἀσυμπαθὴς
[2, 9, 9]	ἐντεῦθεν δὲ ἤδη καὶ τοὺς	νοητοὺς	ὑμνεῖν θεούς, ἐφ´ ἅπασι δὲ
[2, 9, 11]	δὲ εἴδωλον οὐδὲν ἂν δέοιτο	σκότους	ἢ ὕλης, ἀλλὰ γενόμενον, εἰ
[2, 9, 9]	πᾶν δεῖ βλέπειν· τιμῶν δὲ	ἑκάστους	κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´ ἀεὶ
[2, 9, 13]	οἷόν τε ἦν ταὐτὰ περὶ	ἑκάστους	συμβαίνειν καὶ καιροῖς γενέσεων καὶ
[2, 9, 9]	ἄριστος ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους ἄλλους	ἀρίστους,	ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι,
[2, 9, 18]	ὑπὸ μεγέθους γνώμης τὰς μὲν	ἐλάττους,	τὰς δὲ οὐδὲ πληττούσας ὑπὸ
[2, 9, 5]	τὴν ἐνταῦθα περὶ γῆν ἀταξίαν	αὐτοὺς	αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς ἀθανάτου ψυχῆς
[2, 9, 9]	μὴ τὸν κόσμον ἐφορᾷ, οὐδὲ	αὐτοὺς	βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται αὐτοῦ·
[2, 9, 9]	πρὸς τὸ κάτω· καὶ πρὸς	αὐτοὺς	βλέπων διὰ τί οὐκ ἔξω
[2, 9, 17]	τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα, οὕτως	αὐτοὺς	διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον, τοσούτῳ διδόντας
[2, 9, 8]	τῆς δημιουργίας γεγονέναι. Διδακτέον οὖν	αὐτούς,	εἰ εὐγνωμόνως ἀνέχοιντο, τίς ἡ
[2, 9, 10]	ἂν γίγνοιτο πρὸς τὸ πείθειν	αὐτούς	ἵνα μὴ πρὸς αὐτῶν ἐνοχλοῖντο
[2, 9, 15]	τὴν ἡδονὴν καὶ τὸ περὶ	αὐτοὺς	καὶ τὸ οὐ κοινὸν πρὸς
[2, 9, 14]	ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι δὲ νόσων λέγοντες	αὐτούς,	λέγοντες μὲν ἂν σωφροσύνῃ καὶ
[2, 9, 10]	πρὸς τοὺς γνωρίμους, οὐ πρὸς	αὐτοὺς	λέγοντες πλέον γὰρ οὐδὲν ἂν
[2, 9, 12]	αὐτῷ. Εἶτα πῶς οὐ θαυμαστὸν	αὐτοὺς	μὲν οὐκ εἴδωλα ψυχῶν ἐνθάδε
[2, 9, 5]	τούτου τοῦ ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´	αὐτοὺς	μὲν σῶμα ἔχοντας, οἷον ἔχουσιν
[2, 9, 5]	παράδειγμα τοῦτο; Τοῦτο γὰρ κατ´	αὐτοὺς	νενευκότος ἤδη πρὸς τὰ τῇδε
[2, 9, 16]	γινώσκει, ἵνα διακρίνῃ ἀπ´ ἐκείνων	αὐτούς.	Πᾶσιν οὖν παρέσται καὶ ἔσται
[2, 9, 8]	τίς ἡ φύσις τούτων, ὡς	αὐτοὺς	παύσασθαι τῆς εἰς τὰ τίμια
[2, 9, 14]	λόγους ποιοῦσι φαίνεσθαι, τούτοις λελήθασιν	αὑτοὺς	τὸ σεμνὸν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι. Καθαίρεσθαι
[2, 9, 6]	ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι ψέγειν, λέγοντας	ἑαυτοὺς	ἐκείνων ἀμείνους εἶναι. Ἐπεὶ τά
[2, 9, 9]	οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ;	~Πλούτους	δὲ καὶ πενίας εἴ τις
[2, 9, 18]	τοὺς ἐν τῷ οὐρανῷ ἀπαξιοῦσιν	ἀδελφοὺς	λέγειν οὐδὲ τὴν κόσμου ψυχὴν
[2, 9, 18]	τὸ δημιουργεῖν ἀπόνως ἐχούσης. Ἢ	ἀδελφοὺς	μὲν καὶ τοὺς φαυλοτάτους ἀξιοῦσι
[2, 9, 14]	ταδὶ καὶ οὑτωσὶ μέλη καὶ	ἤχους	καὶ προσπνεύσεις καὶ σιγμοὺς τῆς
[2, 9, 18]	λέγειν ἐκ λίθων ἀψύχων τοὺς	τοίχους	καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ πολλοῦ
[2, 9, 9]	ἀριθμὸς μέγας〉 τί ἄν, εἰ	χιλιόπηχυς	εἶναι νομίζοι, τοὺς δ´〉 ἄλλους
[2, 9, 12]	Φυσικώτερον γὰρ πάντως, ἀλλ´ οὐχ	ὡς	αἱ τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ
[2, 9, 12]	ἴσως αὐτοὶ οὕτω κόσμον ἐποίησαν	ὡς	ἂν ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος
[2, 9, 9]	πραγμάτων θείων ἀγροικιζόμενος. Ἀλλὰ χρὴ	ὡς	ἄριστον μὲν αὐτὸν πειρᾶσθαι γίνεσθαι,
[2, 9, 6]	ἕλκουσι τὰς δόξας τοῦ ἀνδρὸς	ὡς	αὐτοὶ μὲν τὴν νοητὴν φύσιν
[2, 9, 8]	ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις τούτων,	ὡς	αὐτοὺς παύσασθαι τῆς εἰς τὰ
[2, 9, 6]	εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας αἱρέσεως·	ὡς	γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς οὐχ
[2, 9, 15]	εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ ὄρεξις,	ὡς	δὲ ἐν ἄλλοις θεωρητέον, ὁ
[2, 9, 9]	ἄλλους ἐᾷ ἔχειν, καὶ καταμεμάθηκεν	ὡς	διττὸς ὁ ἐνθάδε βίος, ὁ
[2, 9, 9]	μὲν τυγχάνοντα μακάρια, τὰ δὲ	ὡς	δυνατὸν ἔχει τὴν προσήκουσαν αὐτοῖς
[2, 9, 18]	οὕτως οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς,	ὡς	ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς τοῦ
[2, 9, 7]	τὴν τοῦ παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον,	ὡς	εἴ τις τὸ τῶν χυτρέων
[2, 9, 17]	θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι,	ὡς	ἐκεῖθεν, καὶ ἐντεῦθεν ἀμήχανον τὸ
[2, 9, 1]	καὶ τὸ νοεῖν ὅτι νοεῖ	ὡς	ἓν ὄν· καὶ οὐδὲ τῇ
[2, 9, 8]	τοιοῦτόν ἐστι τόδε τὸ πᾶν,	ὡς	ἐξεῖναι ἐν αὐτῷ καὶ σοφίαν
[2, 9, 11]	ἄλλο δὲ μετ´ ἐκεῖνο, ἀλλ´	ὡς	ἐπ´ ἐξουσίας λέγοντες. Διὰ τί
[2, 9, 1]	ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι γὰρ	ὡς	ἔστι νοῦς ἀεὶ ὡσαύτως ἐνεργείᾳ
[2, 9, 10]	ἂν καθ´ ἕκαστον λόγον δεικνὺς	ὡς	ἔχει. Αἰδὼς γάρ τις ἡμᾶς
[2, 9, 12]	φορὰν καὶ τὴν γῆν οὕτως,	ὡς	ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς
[2, 9, 17]	τοῖς ἐν μέρει, οἷα δαιμόνων,	ὡς	θαυμάσαι τὸν πεποιηκότα καὶ πιστεῦσαι,
[2, 9, 15]	ὧν περιέσται καὶ κτήσεται, μήτε	ὡς	θεραπεύεται ψυχὴ μήτε ὡς καθαίρεται.
[2, 9, 15]	μήτε ὡς θεραπεύεται ψυχὴ μήτε	ὡς	καθαίρεται. Οὐ γὰρ δὴ τὸ
[2, 9, 12]	εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ ἀμυδρῶς,	ὡς	λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν ἄρτι γενόμενον
[2, 9, 11]	λεγομένη γενομένη ὑπὸ τῶν μειζόνων,	ὡς	λέγουσιν αὐτοί, οὐ κατήγαγεν εἰς
[2, 9, 17]	ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες,	ὡς	μὴ εἰς ἀκολασίαν ἡττᾶσθαι. Ἀλλ´
[2, 9, 8]	οὕτως εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν,	ὡς	μὴ ζωὴν ἀδιάρθρωτον ἔχειν ὁποῖα
[2, 9, 9]	τοιούτοις ἅπασι, πρῶτον μὲν ἀγνοεῖ,	ὡς	ὁ σπουδαῖος ἐν τούτοις τὸ
[2, 9, 1]	οὐδέν, δηλοῦντας δὲ ἡμῖν αὐτοῖς	ὡς	οἷόν τε. Καὶ τὸ πρῶτον
[2, 9, 13]	παυσάμενον τῆς τραγῳδίας τῶν φοβερῶν,	ὡς	οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ κόσμου
[2, 9, 6]	ὁμοιότητα ἄγοντες, δέον ἐκεῖ τὸ	ὡς	ὅτι μάλιστα ὀλίγον εἰς ἀριθμὸν
[2, 9, 18]	καὶ διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν	ὡς	οὐ διώκουσι, μηδὲ τὸ αὐτὸ
[2, 9, 13]	ἀεὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ	ὡς	οὐ λοιδορητέον τοῖς χείροσι τῶν
[2, 9, 9]	ὑπερορᾶν θέλεις καὶ σεμνύνεις σαυτὸν	ὡς	οὐ χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ
[2, 9, 17]	ἤδη καὶ τὸ σῶμα αὐτῇ,	ὡς	οὐδὲν ἂν παθούσης, δούσης δὲ
[2, 9, 7]	τῇ ἡμετέρᾳ πρὸ αὐτῶν εἴρηται	ὡς	οὐκ ἄμεινον τῇ ψυχῇ· τὸ
[2, 9, 17]	τῆς πάσης ἔχοντος, εἴτε ἑστῶσαν	ὡς	οὔπω καὶ ἄλλο τι διοικούσης,
[2, 9, 14]	εὖ φρονοῦντας οὐκ ἂν πείθοιεν,	ὡς	οὐχ αἱ νόσοι τὰς αἰτίας
[2, 9, 6]	ἀλλ´ εὐμενῶς δεχομένους τὰ ἐκείνων	ὡς	παλαιοτέρων καὶ ἃ καλῶς λέγουσι
[2, 9, 14]	ἐκεῖ. Ὅταν γὰρ ἐπαοιδὰς γράφωσιν	ὡς	πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες, οὐ μόνον
[2, 9, 9]	τοιούτοις τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες	ὡς	σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ
[2, 9, 9]	{εἶναι ἀκούοι; μόνον δὲ φαντάζοιτο	ὡς	τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας. Εἶτ´
[2, 9, 9]	εἶναι ἀκούοι, μόνον δὲ φαντάζοιτο	ὡς	τὰ χίλια ἀριθμὸς μέγας〉 τί
[2, 9, 14]	ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο πανταχοῦ,	ὡς	τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν εἶδος
[2, 9, 16]	ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων ἀφρόνως,	ὡς	τὸ πᾶν; Ἢ παραβάλλειν καὶ
[2, 9, 7]	πάσχει, αὐτὰ δὲ καλῶς φέρεται	ὡς	τοῦ ὅλου· τὰ δὲ φθείρεται
[2, 9, 17]	τὸ νοητὸν εἰς διάστασιν προαγαγούσας,	ὡς	τῷ μεγέθει τοῦ γενομένου τῷ
[2, 9, 7]	ἐπιθεῖ κελεύσασα μένειν, ἐνταῦθα δὲ	ὡς	ὑπεκφεύγοντα εἰς τὴν τάξιν τὴν
[2, 9, 13]	τί γὰρ φοβερὸν ἔχουσιν αὗται,	ὡς	φοβοῦσι τοὺς ἀπείρους λόγων καὶ
[2, 9, 11]	Ἔπειτα πότερον οὐσία τοῦτο ἤ,	ὥς	φασιν, ἐννόημα; Εἰ μὲν γὰρ
[2, 9, 17]	παντὶ οὐκ ἦν ποτε παιδὶ	ὣς	ἀτελεῖ εἶναι οὐδὲ προσεγίνετο αὐτῷ
[2, 9, 9]	οἳ ἂν θεῷ ὦσι φίλοι,	πράως	μὲν τὰ παρὰ τοῦ κόσμου
[2, 9, 13]	τοῖς χείροσι τῶν πρώτων, ἀλλὰ	πράως	συγχωρητέον τῇ πάντων φύσει αὐτὸν
[2, 9, 10]	ἐξετάζειν· καὶ γὰρ τοῖς ταῦτα	ἀκριβῶς	λαβοῦσι τὰ νῦν εἰρημένα ἔσται
[2, 9, 10]	ἕκαστον λόγον δεικνὺς ὡς ἔχει.	Αἰδὼς	γάρ τις ἡμᾶς ἔχει πρός
[2, 9, 9]	ἀριθμεῖν οὐκ εἰδόσιν ἀριθμεῖν οὐκ	εἰδὼς	πήχεων χιλίων εἶναι ἀκούοι, μόνον
[2, 9, 7]	ἀεὶ καὶ ὅδε ὁ κόσμος,	ἕως	ἂν ἐκεῖνα ᾖ, εἴρηται. Τὴν
[2, 9, 18]	λέγοντος, τὸν δὲ χρόνον ἀναμένοντος	ἕως	ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται,
[2, 9, 3]	πρώτως ζῆν ζῴη καὶ δευτέρως	ἕως	ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη τοίνυν
[2, 9, 14]	ἅμα τὸ αἴτιον γενέσθαι καὶ	εὐθέως	ὥσπερ παρυποστῆναι τῷ αἰτίῳ τὸ
[2, 9, 17]	ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ θεοῦ	δυνάμεως	ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ τέλος
[2, 9, 12]	πάντως ἀπὸ τῶν ἀρίστων τῆς	δυνάμεως	ἐλθούσης· ὃ καὶ αὐτοὶ ἄκοντες
[2, 9, 17]	διδόντας τῇ τοῦ κόσμου ψυχῇ	δυνάμεως,	ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν οὐ
[2, 9, 6]	τὸν ἀπ´ αὐτοῦ, τὸ ἐκ	γενέσεως	φεύγειν εἰς οὐσίαν· ταῦτα γὰρ
[2, 9, 6]	ἐστὶν εἰς σύστασιν τῆς ἰδίας	αἱρέσεως·	ὡς γὰρ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς
[2, 9, 18]	καὶ πολλοῦ δεῖν τῆς ἀληθινῆς	οἰκήσεως,	ἀγνοῶν ὅτι τῷ μὴ φέρειν
[2, 9, 18]	ἐν αὐτοῖς, ὡς ἐγγυτάτω εἶναι	οἰκήσεως	ψυχῆς τοῦ παντὸς ἐν σώματι
[2, 9, 15]	τὴν τελειουμένην ἐκ λόγου καὶ	ἀσκήσεως	καὶ ὅλως καθ´ ἃ σπουδαῖος
[2, 9, 15]	καὶ ἐν ψυχῇ ἐγγενομένη μετὰ	φρονήσεως	θεὸν δείκνυσιν· ἄνευ δὲ ἀρετῆς
[2, 9, 8]	εἶναι οὐκ ἐκ διανοίας καὶ	ἐπιτεχνήσεως	τὸ μίμημα· οὐ γὰρ οἷόν
[2, 9, 12]	αὐτὸ τὸ σκότος αἴτιον τῆς	νεύσεως,	ἀλλ´ αὐτὴ ἡ ψυχῆς φύσις.
[2, 9, 2]	τὸ δ´ ἐν μέσῳ τούτων·	φύσεως	γὰρ οὔσης μιᾶς ἐν δυνάμεσι
[2, 9, 15]	πρῶτα κατορθοῦν ταῦτα ἐκ θείας	φύσεως	ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως
[2, 9, 12]	τέχναι ἐποίει· ὕστεραι γὰρ τῆς	φύσεως	καὶ τοῦ κόσμου αἱ τέχναι.
[2, 9, 15]	φύσεως ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς	φύσεως	καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ
[2, 9, 8]	πρῶτον μὲν ἐνδεικνυμένην τῆς νοητῆς	φύσεως	τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ οὕτως
[2, 9, 13]	καὶ πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς	γνώσεως;	Οὐ γάρ, εἰ πύρινα τὰ
[2, 9, 8]	οὐδὲ τοῦ παντὸς τὴν διοίκησιν	ὀρθῶς	ἄν τις μέμψαιτο πρῶτον μὲν
[2, 9, 9]	ἐνθάδε καὶ κολάσεις. Πῶς οὖν	ὀρθῶς	ἔχει μέμφεσθαι πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ
[2, 9, 6]	ἀλλ´ αὐτὰ παρ´ αὐτῶν δεικνύναι	ὀρθῶς	ἔχοντα, ὅσα ἴδια αὐτοῖς ἔδοξε
[2, 9, 14]	καὶ κοσμίᾳ διαίτῃ, ἔλεγον ἂν	ὀρθῶς,	καθάπερ οἱ φιλόσοφοι λέγουσι· νῦν
[2, 9, 11]	ἐνέλαμψε τὸ σκότος, πῶς ἂν	ὀρθῶς	λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ γάρ, εἴ
[2, 9, 6]	τιθέντας αὐτῶν καὶ οἷς ἐναντιοῦνται	δικαίως,	πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας, οὐ
[2, 9, 6]	τὴν ἐπιθέουσαν εἰς ἀνθρώπους ἀπάτην	ῥᾳδίως	γνωσθήσεται τάδ´ ὕστερον τούτοις παρ´
[2, 9, 9]	καὶ αὐτοὶ ἄνωθεν ἐφορῶντες, οἳ	ῥηιδίως	αἰτίας, φησίν, ἀποφεύξονται πρὸς ἀνθρώπων,
[2, 9, 16]	ὀμμάτων οὐχ ἡσθήσεται; Εἴπερ οὐχ	ὁμοίως	τὰ αὐτὰ βλέπουσιν οὐδ´ ἐν
[2, 9, 7]	ἐκεῖ. Ἐπεὶ οὐδὲ ἡ σύστασις	ὁμοίως	τῷ παντὶ καὶ ζῴῳ ἑκάστῳ·
[2, 9, 8]	ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ δὲ	ἀνομοίως	μεμιμῆσθαι ψεῦδος· οὐδὲν γὰρ παραλέλειπται
[2, 9, 1]	καὶ ταῖς διανοήσεσιν, εἰ καὶ	μετρίως	σπουδαῖοι εἶεν, αἰτίαν ἂν ἀφροσύνης
[2, 9, 4]	ἂν ἐπέλιπον ἰοῦσαι. Οὐδὲ τὸ	κακῶς	γεγονέναι τόνδε τὸν κόσμον δοτέον
[2, 9, 11]	τῷ κάτω, ἡ δὲ ἦλθε	τοπικῶς	πρὸς αὐτὸ καὶ ἐγγὺς γενομένη
[2, 9, 17]	οὔπω καὶ ἄλλο τι διοικούσης,	καλῶς	ἂν εἶχεν εἰς ἔννοιαν τῆς
[2, 9, 17]	λέγωσι καταφρονεῖν τοῦ τῇδε κάλλους,	καλῶς	ἂν ποιοῖεν τοῦ ἐν παισὶ
[2, 9, 9]	ἡττωμένων, πῶς οὐ καὶ ταύτῃ	καλῶς	ἔχει; Εἰ δ´ ἀδικεῖ, τί
[2, 9, 18]	θέᾳ καὶ ἡμῖν εἴη ἅτε	καλῶς	καὶ αὐτοῖς παρεσκευασμένοις φύσεσι καὶ
[2, 9, 10]	τῶν παλαιῶν καὶ θείων ἀνδρῶν	καλῶς	καὶ τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα
[2, 9, 6]	ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων καὶ ἃ	καλῶς	λέγουσι παρ´ ἐκείνων λαβόντας, ψυχῆς
[2, 9, 6]	τῷ Πλάτωνι σαφῶς οὑτωσὶ λέγοντες	καλῶς	ποιοῦσιν. Οἷς θέλουσι διαφωνεῖν φθόνος
[2, 9, 7]	φύσιν, ταῦτα πάσχει, αὐτὰ δὲ	καλῶς	φέρεται ὡς τοῦ ὅλου· τὰ
[2, 9, 14]	ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ	ἄλλως	ποιοῦσιν οὐκ ἀκήρατα τὰ ἐκεῖ.
[2, 9, 6]	ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ μᾶλλον προιούσας.	Ὅλως	γὰρ τὰ μὲν αὐτοῖς παρὰ
[2, 9, 7]	ζωὴν οὐδὲν παρ´ αὐτοῦ προσλαμβάνει.	Ὅλως	γὰρ τὸ μὲν ἄλλου πάθημα
[2, 9, 4]	δὲ ἐκείνων μεμνημένη ποιεῖ, οὐδὲ	ὅλως	ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς
[2, 9, 15]	ἐκ λόγου καὶ ἀσκήσεως καὶ	ὅλως	καθ´ ἃ σπουδαῖος ἄνθρωπος ἂν
[2, 9, 14]	ἢ ἐνδείαις ἢ σήψεσι καὶ	ὅλως	μεταβολαῖς ἢ ἔξωθεν τὴν ἀρχὴν
[2, 9, 1]	ὅλως οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ	ὅλως	νοήσει. ~Οὐ τοίνυν οὔτε πλείω
[2, 9, 1]	ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει, καὶ	ὅλως	οὐκ εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως
[2, 9, 12]	ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´	ὅλως	οὐκ ἦν, ἵνα ἂν καὶ
[2, 9, 11]	ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν ποιεῖ; Καὶ	ὅλως	τὸ διὰ φαντασίας καὶ ἔτι
[2, 9, 6]	εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός. Καὶ	ὅλως	τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ
[2, 9, 10]	ἀνδρῶν καλῶς καὶ τῆς ἀληθείας	ἐχομένως	εἰρημένα τολμῶντας. Ἐκείνως μὲν οὖν
[2, 9, 6]	τοὺς θείους ἄνδρας διασύροντας, ἀλλ´	εὐμενῶς	δεχομένους τὰ ἐκείνων ὡς παλαιοτέρων
[2, 9, 9]	ὅσῳ τις ἄριστος, πρὸς πάντας	εὐμενῶς	ἔχει καὶ πρὸς ἀνθρώπους· ἔπειτα
[2, 9, 6]	παρὰ τὴν ἐκείνων δόξαν λέγειν,	εὐμενῶς	καὶ φιλοσόφως αὐτὰς τὰς δόξας
[2, 9, 6]	τῶν νοητῶν πολλῷ ἀμείνω καὶ	πεπαιδευμένως	εἴρηται, καὶ τοῖς μὴ ἐξαπατωμένοις
[2, 9, 10]	τῆς ἀληθείας ἐχομένως εἰρημένα τολμῶντας.	Ἐκείνως	μὲν οὖν ἐατέον ἐξετάζειν· καὶ
[2, 9, 16]	κακὸς εἴη, αὐτῷ τούτῳ ἂν	γεγονὼς	εἴη. Καὶ γὰρ ἂν καὶ
[2, 9, 2]	παρ´ αὐτῆς ἔχειν, μένει τε	ἀπραγμόνως	αὐτὴ οὐκ ἐκ διανοίας διοικοῦσα
[2, 9, 8]	γεγονέναι. Διδακτέον οὖν αὐτούς, εἰ	εὐγνωμόνως	ἀνέχοιντο, τίς ἡ φύσις τούτων,
[2, 9, 18]	πολλὴν δύναμιν εἰς τὸ δημιουργεῖν	ἀπόνως	ἐχούσης. Ἢ ἀδελφοὺς μὲν καὶ
[2, 9, 16]	τεταγμένος ἢ ἔμφρων τῶν ὑπερφρονούντων	ἀφρόνως,	ὡς τὸ πᾶν; Ἢ παραβάλλειν
[2, 9, 16]	καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ	ἐμφρόνως	εἶναι. Τίς γὰρ οὕτω τεταγμένος
[2, 9, 14]	φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ δὲ	ἀθρόως	ἐξελθόντος, ἢ μένοντος ἔνδον; Ἀλλ´
[2, 9, 12]	ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον οὐ κόσμον	ἀθρόως	ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ κἀκεῖνα ἐν
[2, 9, 11]	γεννητικὴ αὕτη· εἰ δὲ τοῦτο,	πῶς	ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο, καὶ
[2, 9, 4]	ἡ δύναμις ἡ ποιοῦσα ἦν,	πῶς	ἂν κόσμον τόνδε ἐποίησε; Πότε
[2, 9, 11]	κατῆλθεν, ἀλλ´ ἐνέλαμψε τὸ σκότος,	πῶς	ἂν ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι; Οὐ
[2, 9, 8]	τῆς τοῦ παντὸς ψυχῆς ἦλθον,	πῶς	βελτίους αἱ βιασθεῖσαι; Ἐν γὰρ
[2, 9, 10]	αὐτῶν ἐνοχλοῖντο οὐκ ἀποδείξεις κομιζόντων	πῶς	γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν,
[2, 9, 16]	πολὺ μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν.	Πῶς	γὰρ ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ
[2, 9, 5]	ἣν ἐκ τῶν στοιχείων συνιστᾶσι·	πῶς	γὰρ ἂν ζωὴν ἡντινοῦν ἔχοι
[2, 9, 16]	ὅδε ὁ κόσμος ἐκείνου ἦν;	πῶς	δὲ οἱ ἐν αὐτῷ θεοί;
[2, 9, 16]	γὰρ γνώσεται, ὅτι εἰσὶν ἐνθάδε;	Πῶς	δέ, ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ
[2, 9, 16]	ἐνθάδε, πῶς ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε;	Πῶς	δὲ οὐ καὶ αὐτός ἐστιν
[2, 9, 16]	ἢ εἰς ὁτιοῦν, πῶς εὐσεβές;	Πῶς	δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ
[2, 9, 5]	ὑγρὸν ἢ μῖγμα ἐκ τούτων.	Πῶς	δὲ συνοχὴ τῶν τεσσάρων ὑστέρα
[2, 9, 4]	τῶν ἐκεῖ· εἰ δὲ ἐπελάθετο,	πῶς	δημιουργεῖ; Πόθεν γὰρ ποιεῖ ἢ
[2, 9, 11]	ἂν ἔτι, ἵνα τιμῷτο, καὶ	πῶς	δι´ ἀλαζονείαν καὶ τόλμαν ποιεῖ;
[2, 9, 17]	καταφρονοῦσι πρότερον εἰπόντες καλόν· καὶ	πῶς	διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι οὐ ταὐτὸν
[2, 9, 14]	Ἀλλ´ εἰ μὲν ἔτι μένοντος,	πῶς	ἔνδον ὄντος οὐ νοσεῖ ἔτι;
[2, 9, 12]	πρῶτον πῦρ; ~Καὶ ἄρτι γενόμενον	πῶς	ἐπιχειρεῖ; Μνήμῃ ὧν εἶδεν. Ἀλλ´
[2, 9, 11]	τὸ ὄνομα ἐπισημαντέον ὅθεν· ἔπειτα	πῶς	ἐστιν, εἰ μὴ τῷ ἐννοήματι
[2, 9, 16]	πῶς ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε,	πῶς	ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ
[2, 9, 16]	τὰ τῇδε ἢ εἰς ὁτιοῦν,	πῶς	εὐσεβές; Πῶς δὲ σύμφωνον ἑαυτοῖς;
[2, 9, 11]	ποιεῖν; Ἀλλὰ πρὸς τῷ πλάσματι	πῶς	ἡ ποίησις; Τουτὶ μὲν πρῶτον,
[2, 9, 11]	εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας. Ἔπειτα	πῶς	ἡ ὕλη φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ
[2, 9, 16]	ὄντων; Εἰ μὲν γὰρ ἐκεῖ,	πῶς	ἦλθον; Εἰ δὲ ἐνθάδε, πῶς
[2, 9, 15]	προὔργου τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ	πῶς	καὶ βλέψῃ διδάξῃ. Τί γὰρ
[2, 9, 3]	ἐκ τῶν ὄντων ὦσιν ἀνῃρημέναι,	πῶς	οἷόν τε εἶναι μέν, μηδὲν
[2, 9, 12]	μήτηρ, ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα	πῶς	οὐ θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ
[2, 9, 9]	γυμνάσιον εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων,	πῶς	οὐ καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει;
[2, 9, 8]	ἐνταῦθα ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα,	πῶς	οὐ μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ;
[2, 9, 8]	πανταχοῦ ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη,	πῶς	οὐκ ἄν τις ἄγαλμα ἐναργὲς
[2, 9, 9]	δίκας εἶναι ἐνθάδε καὶ κολάσεις.	Πῶς	οὖν ὀρθῶς ἔχει μέμφεσθαι πόλει
[2, 9, 5]	τί; Ἵνα φυλάξωνται αἱ ψυχαί.	Πῶς	οὖν; οὐκ ἐφυλάξαντο, ὥστε μάτην
[2, 9, 14]	μὴ βούλονται τοῦτο λέγειν, ἀλλὰ	πῶς	φωναῖς τὰ ἀσώματα; Ὥστε οἳ
[2, 9, 7]	διαφορὰς λαμβάνειν τὰς τῆς ὅλης	ὅπως	διοικεῖ, ὅτι μὴ ὁ αὐτὸς
[2, 9, 9]	αὐτῷ ὅπως ἐν αὐτῷ καὶ	ὅπως	ἐκεῖ, καὶ ἀνδρῶν οἳ ἂν
[2, 9, 9]	αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν αὐτῷ	ὅπως	ἐν αὐτῷ καὶ ὅπως ἐκεῖ,
[2, 9, 10]	ἡμῖν φίλοι γενέσθαι οὐκ οἶδ´	ὅπως	ἐπ´ αὐτοῦ μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ
[2, 9, 10]	καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων	ὅπως	ἔχει εἰδέναι· ἐκεῖνο δὲ εἰπόντα
[2, 9, 14]	δαιμόνιον ἕτοιμον ὄν. Ἀλλὰ γάρ,	ὅπως	καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ
[2, 9, 14]	τοῦ ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν	καθαρῶς	ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν, οὐ τὸ
[2, 9, 4]	ὅλως ἔνευσεν, οὐδὲ γὰρ εἰ	ἀμυδρῶς	ἔχει. Οὐ μᾶλλον νεύει ἐκεῖ,
[2, 9, 4]	μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα μὴ	ἀμυδρῶς	ἴδῃ; Διὰ τί γὰρ ἂν
[2, 9, 12]	δὲ εἴδωλον τοῦτο, εἰ καὶ	ἀμυδρῶς,	ὡς λέγουσιν, ἀλλ´ οὖν ἄρτι
[2, 9, 3]	τοῦ πρώτως ζῆν ζῴη καὶ	δευτέρως	ἕως ἔστι τὸ πρώτως. Ἀνάγκη
[2, 9, 8]	εἰς τὰ τίμια λοιδορίας ἣν	εὐχερῶς	ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς προσηκόντως ἂν
[2, 9, 13]	ὅτι μὴ τοῦτο δυνατόν, μέμφεσθαι	προχείρως	πάλιν ἀξιοῦσι μηδὲν διαφέρειν ταῦτα
[2, 9, 17]	ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´ οὕτως οὐδὲ	διαφόρως	αἰσχρὰ καὶ καλὰ ἐπιτηδεύματα οὐδὲ
[2, 9, 17]	αὐτοὶ φαῖεν μὴ κινεῖσθαι, μηδὲ	διαφόρως	αἰσχρὰ καὶ καλὰ ὁρᾶν σώματα·
[2, 9, 13]	τὰ σώματα αὐτῶν, φοβεῖσθαι δεῖ	συμμέτρως	πρὸς τὸ πᾶν καὶ πρὸς
[2, 9, 12]	πῦρ καὶ τὰ ἄλλα; Ἀλλ´	ἴσως	αὐτοὶ οὕτω κόσμον ἐποίησαν ὡς
[2, 9, 18]	ἀλλ´ οὐ κακόν τι. ~Ἀλλ´	ἴσως	φήσουσιν ἐκείνους μὲν τοὺς λόγουςφεύγειν
[2, 9, 12]	ἀλλὰ ἀληθινὰς ψυχάς, μόλις καὶ	ἀγαπητῶς	ἕνα ἢ δύο αὐτῶν ἐκ
[2, 9, 12]	ἐν τῇ ἐνθυμήσει. Φυσικώτερον γὰρ	πάντως,	ἀλλ´ οὐχ ὡς αἱ τέχναι
[2, 9, 12]	οὕτως, οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ	πάντως	ἀπὸ τῶν ἀρίστων τῆς δυνάμεως
[2, 9, 1]	ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ	πάντως	γε ὁ αὐτὸς ἔσται ὅσπερ
[2, 9, 12]	γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει, εἰ μὴ	πάντως	ἔδει; Ἢ γὰρ κατὰ φύσιν
[2, 9, 17]	δέ τις φήσει ἑωρακέναι καλοὺς	ὄντως	ὄντας, αἰσχροὺς δὲ τἄνδον, οἶμαι
[2, 9, 17]	ἠλαττῶσθαι. Μήποτε δὲ οὐδὲ ἔστιν	ὄντως	τι καλὸν ὂν τὰ ἔξω
[2, 9, 8]	ἣν εὐχερῶς ποιοῦνται ἀντὶ πολλῆς	προσηκόντως	ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ
[2, 9, 10]	αὐτῶν ἐθέλοντες δοκεῖν εἶναι ἀληθῆ	ἀξιοπίστως	ἢ καὶ οἰόμενοι τὰ αὐτῶν
[2, 9, 1]	γὰρ ὡς ἔστι νοῦς ἀεὶ	ὡσαύτως	ἐνεργείᾳ κείμενος ἑστώσῃ· κίνησις δὲ
[2, 9, 2]	ἀλλ´ ἕνα νοῦν τὸν αὐτὸν	ὡσαύτως	ἔχοντα, ἀκλινῆ πανταχῇ, μιμούμενον τὸν
[2, 9, 17]	εἴ τι δύναται λαμβάνειν ἕκαστα,	οὕτως	αὐτοὺς διανοεῖσθαι κατὰ κόσμον, τοσούτῳ
[2, 9, 12]	εἰ μὲν κατὰ φύσιν, ἀεὶ	οὕτως·	εἰ δὲ παρὰ φύσιν, καὶ
[2, 9, 8]	φύσεως τὸ μέγεθος. Εἰ γὰρ	οὕτως	εἰς τὸ ζῆν παρελήλυθεν, ὡς
[2, 9, 16]	φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ τίς	οὕτως	ἔσται τὴν γνώμην καὶ εἰς
[2, 9, 1]	αὐτάς. Τῆς τε γὰρ λεχθείσης	οὕτως	ἔχειν ἀρχῆς τῆς πάντων οὐδεὶς
[2, 9, 10]	ἢ καὶ οἰόμενοι τὰ αὐτῶν	οὕτως	ἔχειν λέγειν ἃ δὴ λέγουσιν·
[2, 9, 12]	ἀληθεστέρᾳ ψυχῇ χρώμενοι, ἐκεῖνος δὲ	οὕτως	ἠγνόει ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν καὶ
[2, 9, 18]	ἀλλὰ ψυχὰς ἐν σώμασι καὶ	οὕτως	οἰκεῖν δυναμένους ἐν αὐτοῖς, ὡς
[2, 9, 1]	τε. Καὶ τὸ πρῶτον δὲ	οὕτως,	ὅτι ἁπλούστατον, καὶ τὸ αὔταρκες,
[2, 9, 17]	καὶ καλὰ ὁρᾶν σώματα· ἀλλ´	οὕτως	οὐδὲ διαφόρως αἰσχρὰ καὶ καλὰ
[2, 9, 12]	ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´ ἃς	οὕτως,	οὐκ εἰδώλου ἦν, ἀλλὰ πάντως
[2, 9, 12]	τὴν φορὰν καὶ τὴν γῆν	οὕτως,	ὡς ἔχειν εἰπεῖν αἰτίας δι´
[2, 9, 3]	καὶ δευτέρως ἕως ἔστι τὸ	πρώτως.	Ἀνάγκη τοίνυν ἐφεξῆς εἶναι πάντα
[2, 9, 1]	μετ´ αὐτὸ καὶ τὸ νοοῦν	πρώτως,	εἶτα ψυχὴν μετὰ νοῦν αὕτη
[2, 9, 3]	εἰ μή τι μετὰ τοῦ	πρώτως	ζῆν ζῴη καὶ δευτέρως ἕως
[2, 9, 1]	νοοῦντα ὁρᾷ. Ὥστε ἐν τῷ	πρώτως	νοεῖν ἔχοι ἂν καὶ τὸ
[2, 9, 3]	ἐλλαμπομένη καὶ διηνεκὲς ἔχουσα τὸ	φῶς	δίδωσιν εἰς τὰ ἐφεξῆς, τὰ
[2, 9, 11]	τι παρ´ αὐτῆς ἔρρευσεν οἷον	φῶς,	ἤδη νενευκέναι αὐτὴν λέγειν προσήκει·
[2, 9, 6]	γὰρ κείμενα παρὰ τῷ Πλάτωνι	σαφῶς	οὑτωσὶ λέγοντες καλῶς ποιοῦσιν. Οἷς
[2, 9, 6]	ἁπτόμενοι ταῦτα σκευωροῦνται εἰδότων καὶ	σαφῶς	τῶν Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις
[2, 9, 6]	ἐκείνων δόξαν λέγειν, εὐμενῶς καὶ	φιλοσόφως	αὐτὰς τὰς δόξας τιθέντας αὐτῶν
[2, 9, 6]	εἰδότων καὶ σαφῶς τῶν Ἑλλήνων	ἀτύφως	λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ σπηλαίου