Ennéade, livre, chap.
[2, 9, 10]	αὐταὶ κατῆλθον, ἐκείνην λέγουσι πάλιν	αὖ	μὴ κατελθεῖν, οἷον μὴ νεῦσαι,
[2, 9, 16]	ἑαυτοῖς; Λέγουσι γὰρ αὐτῶν προνοεῖν	αὖ	μόνων. Πότερα δὲ ἐκεῖ γενομένων
[2, 9, 7]	τρόπος μηδ´ ἐνδεδεμένη. Πρὸς γὰρ	αὖ	ταῖς ἄλλαις διαφοραῖς, αἳ μυρίαι
[2, 9, 16]	θεὸς λεγόμενος ὄνομά ἐστιν. ~Οὐδ´	αὖ	τὸ καταφρονῆσαι κόσμου καὶ θεῶν
[2, 9, 9]	ἄνω, τοῖς δὲ ἀνθρωπικωτέροις διττὸς	αὖ	ὢν ὁ μὲν μεμνημένος ἀρετῆς
[2, 9, 16]	μὲν ἰδὼν κάλλος ἐν προσώπῳ	εὖ	μεμιμημένον φέρεται ἐκεῖ, ἀργὸς δὲ
[2, 9, 7]	χαλκέων λαβὼν γένος ἐν πόλει	εὖ	οἰκουμένῃ τὴν ἅπασαν ψέγοι. Δεῖ
[2, 9, 14]	μάγοις δυνάμεις θαυμάζουσι, τοὺς μέντοι	εὖ	φρονοῦντας οὐκ ἂν πείθοιεν, ὡς
[2, 9, 15]	ἐγγενομένη μετὰ φρονήσεως θεὸν δείκνυσιν·	ἄνευ	δὲ ἀρετῆς ἀληθινῆς θεὸς λεγόμενος
[2, 9, 17]	εἶδος ἐμπεριέχουσαν, ψυχὰς ἐν τάξει,	ἄνευ	τῶν σωμάτων μέγεθος δούσας κατὰ
[2, 9, 16]	καὶ οὐκ ἀπολέλειπται οὐδ´ ἀπολειφθήσεται.	Πολὺ	γὰρ μᾶλλον τῶν ὅλων ἢ
[2, 9, 9]	ἔτι καὶ δαίμονας ἀγαθοὺς εἶναι,	πολὺ	δὲ μᾶλλον θεοὺς τούς τε
[2, 9, 16]	ἡ μέθεξις κἀκείνης τῆς ψυχῆς	πολὺ	μᾶλλον· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ
[2, 9, 16]	ἀγαθαὶ καὶ συναφεῖς τοῖς ἐκεῖ	πολὺ	μᾶλλον ἢ αἱ ἡμῶν. Πῶς
[2, 9, 9]	εἰς ἕν, ἀλλὰ τὸ δεῖξαι	πολὺ	τὸ θεῖον, ὅσον ἔδειξεν αὐτός,
[2, 9, 1]	νοερὰν ποιῶν, οὐκ ἄλλην τινὰ	μεταξὺ	νοῦ καὶ ψυχῆς φύσιν. Οὐ
[2, 9, 1]	κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ ἄλλου τοῦ	μεταξὺ	τὸν λόγον· καὶ εἴδωλον λόγου,
[2, 9, 1]	ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἵνα	μεταξὺ	ψυχῆς καὶ νοῦ ᾖ οὗτος,
[2, 9, 16]	κόσμον ἰδεῖν ὄντος, ὃς τοῦτον	οὐ	βλέπει. Τίς γὰρ ἂν μουσικὸς
[2, 9, 8]	κώλυμα πρὸς κτῆσιν ἀρετῆς αὐτοῖς;	Οὐ	γὰρ δὴ ταῦτά ἐστιν ἐκεῖ,
[2, 9, 1]	εὕροι ἁπλουστέραν οὐδ´ ἐπαναβεβηκυῖαν ἡντινοῦν.	Οὐ	γὰρ δὴ τὴν μὲν δυνάμει,
[2, 9, 15]	θεραπεύεται ψυχὴ μήτε ὡς καθαίρεται.	Οὐ	γὰρ δὴ τὸ εἰπεῖν βλέπε
[2, 9, 13]	πεπαιδευμένης ἀνηκόους καὶ ἐμμελοῦς γνώσεως;	Οὐ	γάρ, εἰ πύρινα τὰ σώματα
[2, 9, 11]	πῶς ἂν ὀρθῶς λέγοιτο νενευκέναι;	Οὐ	γάρ, εἴ τι παρ´ αὐτῆς
[2, 9, 18]	Ἐκείνη μὲν οὖν οὐ πλήττεται·	οὐ	γὰρ ἔχει ὑπὸ τοῦ· ἡμεῖς
[2, 9, 9]	αὑτῷ μόνῳ διδοὺς τὸ δύνασθαι·	οὐ	γάρ, ᾗ ἐπαγγέλλει, τὸ ἔχειν,
[2, 9, 8]	αὐτὸ τοῦτο κατὰ φύσιν ἔχει·	οὐ	γὰρ ἦν ἔτι μιμούμενον. Τὸ
[2, 9, 8]	διανοίας καὶ ἐπιτεχνήσεως τὸ μίμημα·	οὐ	γὰρ οἷόν τε ἦν ἔσχατον
[2, 9, 13]	τὰ γινόμενα διάφορα καὶ τύχαις	οὐ	γὰρ οἷόν τε ἦν ταὐτὰ
[2, 9, 9]	πάντων φορᾶς ἀναγκαῖον αὐτοῖς συμβαίνει·	οὐ	γὰρ πρὸς τὸ ἑκάστῳ καταθύμιον,
[2, 9, 9]	θεῶν τὸ μέγα αὐτοῦ ἐνδεικνυμένους·	οὐ	γὰρ τὸ συστεῖλαι εἰς ἕν,
[2, 9, 13]	φύσιν γιγνομένοις, ἃ οὐκ ἂν	οὐ	γένοιτό ποτε ἔστ´ ἂν ᾖ
[2, 9, 2]	ἐπινοίας περιττὰς ἐν ἐκείνοις, ἃς	οὐ	δέχονται, θετέον, ἀλλ´ ἕνα νοῦν
[2, 9, 18]	τοῖς δὲ ἐξ ἀρχῆς ὑπάρχει.	Οὐ	δή, εἰ μόνοι λέγοιεν θεωρεῖν
[2, 9, 18]	διώκουσιν ἀεὶ μὴ φθονεῖν ὡς	οὐ	διώκουσι, μηδὲ τὸ αὐτὸ πάσχειν
[2, 9, 7]	τοῦ ὅλου· τὰ δὲ φθείρεται	οὐ	δυνάμενα τὴν τοῦ ὅλου τάξιν
[2, 9, 7]	πορείᾳ αὐτοῦ χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο	οὐ	δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ
[2, 9, 9]	σπουδαῖος ἐν τούτοις τὸ ἴσον	οὐ	ζητεῖ, οὐδέ τι νομίζει τοὺς
[2, 9, 12]	ἣν διδόασιν αὐτῷ. Εἶτα πῶς	οὐ	θαυμαστὸν αὐτοὺς μὲν οὐκ εἴδωλα
[2, 9, 18]	μαινομένῳ; Φαύλους μὲν οὖν ὄντας	οὐ	θεμιτὸν εἰς συγγένειαν συνάπτειν, ἀγαθοὺς
[2, 9, 8]	ἐν τῷ ἀνωτάτω διὰ τί	οὐ	θεοὶ ἐν τάξει φερόμενα καὶ
[2, 9, 16]	ἔτι εἰσὶν ἐνθάδε; Πῶς δὲ	οὐ	καὶ αὐτός ἐστιν ἐνθάδε; Πόθεν
[2, 9, 9]	εἴη νικώντων καὶ ἡττωμένων, πῶς	οὐ	καὶ ταύτῃ καλῶς ἔχει; Εἰ
[2, 9, 3]	εἰς ὕλην λέγοι, διὰ τί	οὐ	καὶ τὴν ὕλην; Εἰ δὲ
[2, 9, 12]	τοῦ ζῴου. Διὰ τί οὖν	οὐ	κἀκεῖ ἡ ὕλη περιεγράφετο τύπῳ
[2, 9, 17]	τοῦτό τις αὐτοῖς χαρίσαιτο, ἀλλ´	οὐ	κακόν τι. ~Ἀλλ´ ἴσως φήσουσιν
[2, 9, 17]	δυνάμεως, ὅσῳ τὴν σώματος φύσιν	οὐ	καλὴν οὖσαν ἐποίησεν, ὅσον ἦν
[2, 9, 11]	τῶν μειζόνων, ὡς λέγουσιν αὐτοί,	οὐ	κατήγαγεν εἰς νεῦσιν τοὺς ποιήσαντας.
[2, 9, 1]	τὴν φύσιν καὶ μίαν λέγειν	οὐ	κατηγοροῦντας ἐκείνης οὐδέν, δηλοῦντας δὲ
[2, 9, 16]	τὴν ἐν νοητῷ ἁρμονίαν ἰδὼν	οὐ	κινήσεται τῆς ἐν φθόγγοις αἰσθητοῖς
[2, 9, 15]	τὸ περὶ αὐτοὺς καὶ τὸ	οὐ	κοινὸν πρὸς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ
[2, 9, 12]	γὰρ ἔδει ἐνθυμηθῆναι τὸ ὅλον	οὐ	κόσμον ἀθρόως ἐποίει; Ἐμπεριείχετο γὰρ
[2, 9, 7]	πρὸς αὐτῶν, ἡμεῖς δὲ τούτων	οὐ	κύριοι· τὸ δ´ ὅσον αὐτῆς
[2, 9, 1]	λόγον· καὶ εἴδωλον λόγου, ἀλλ´	οὐ	λόγον ἕξει, καὶ ὅλως οὐκ
[2, 9, 13]	μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ ὡς	οὐ	λοιδορητέον τοῖς χείροσι τῶν πρώτων,
[2, 9, 4]	οὐδὲ γὰρ εἰ ἀμυδρῶς ἔχει.	Οὐ	μᾶλλον νεύει ἐκεῖ, ἵνα μὴ
[2, 9, 8]	ὄντας βιοῦν κατ´ ἐκεῖνα, πῶς	οὐ	μαρτυρεῖ ἐξηρτῆσθαι τῶν ἐκεῖ; ~Πλούτους
[2, 9, 1]	μεταξὺ νοῦ καὶ ψυχῆς φύσιν.	Οὐ	μὴν οὐδὲ διὰ τοῦτο πλείους
[2, 9, 9]	προσήκουσαν ἀτιμίαν ἔχει, καὶ θεῶν	οὐ	μόνον ἀγάλματα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 9]	ὡς σὺ ἔσῃ βελτίων ἁπάντων	οὐ	μόνον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ θεῶν
[2, 9, 14]	γράφωσιν ὡς πρὸς ἐκεῖνα λέγοντες,	οὐ	μόνον πρὸς ψυχήν, ἀλλὰ καὶ
[2, 9, 4]	οὐ πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς δὲ	οὐ	νεῦσίν φαμεν τὴν ποιοῦσαν, ἀλλὰ
[2, 9, 14]	ἔτι μένοντος, πῶς ἔνδον ὄντος	οὐ	νοσεῖ ἔτι; Εἰ δὲ ἐξελήλυθε,
[2, 9, 3]	ἀγαθὸν ἔσται, ἢ ὁ νοῦς	οὐ	νοῦς, ἢ ψυχὴ μὴ τοῦτο,
[2, 9, 9]	τί θαυμαστὸν καὶ ἁμαρτίας εἶναι	οὐ	νῷ, ἀλλὰ ψυχαῖς ὥσπερ παισὶν
[2, 9, 9]	οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς ἐθαύμαζες,	οὐ	παῖδες, οὐδ´ ἃ τιμῶσιν ἐκ
[2, 9, 3]	ἀνάγκη. Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται,	οὐ	πανταχοῦ, ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ
[2, 9, 6]	{πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ	οὐ	παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς εἶναι
[2, 9, 18]	σκληρόν, ταράττεσθαι. Ἐκείνη μὲν οὖν	οὐ	πλήττεται· οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ
[2, 9, 4]	εἰ δὲ ἤρξατο, διὰ τί	οὐ	πρὸ τοῦ; Ἡμεῖς δὲ οὐ
[2, 9, 10]	ἀλλ´ ἡμεῖς πρὸς τοὺς γνωρίμους,	οὐ	πρὸς αὐτοὺς λέγοντες πλέον γὰρ
[2, 9, 1]	καὶ πρώτη πᾶν γὰρ τὸ	οὐ	πρῶτον οὐχ ἁπλοῦν καὶ οὐδὲν
[2, 9, 12]	μέρος γινόμενα ὑπὸ τῶν φύσεων	οὐ	πρῶτον πῦρ, εἶθ´ ἕκαστον, εἶτα
[2, 9, 6]	πᾶν διενοήθη σχεῖν» Οἱ δὲ	οὐ	συνέντες τὸν μὲν ἔλαβον ἐν
[2, 9, 8]	καὶ ἐνοχλοῦσα. Διὰ τί δὲ	οὐ	συνιᾶσιν ἐπὶ σχολῆς ἀεὶ καὶ
[2, 9, 9]	ἀμελεῖ; Εἰ μὲν γάρ, ὅτι	οὐ	σχολὴ αὐτῷ πρὸς αὐτὸν βλέπειν,
[2, 9, 11]	φωτισθεῖσα εἴδωλα ψυχικὰ ποιεῖ, ἀλλ´	οὐ	σωμάτων φύσιν; Ψυχῆς δὲ εἴδωλον
[2, 9, 11]	τί μόνη αὐτὴ ἐνέλαμψεν, ἀλλ´	οὐ	τὰ δυνατώτερα αὐτῆς ἐν τοῖς
[2, 9, 17]	καὶ πῶς διατιθέντες; Ἔπειτα, ὅτι	οὐ	ταὐτὸν κάλλος ἐπὶ μέρει καὶ
[2, 9, 6]	δικαίως, πρὸς τὸ ἀληθὲς βλέποντας,	οὐ	τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ τοῦ
[2, 9, 5]	τί ἄν τις εἴποι; Ἀλλὰ	οὐ	τιμῶντες ταύτην τὴν δημιουργίαν οὐδὲ
[2, 9, 14]	φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν,	οὐ	τὸ αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον
[2, 9, 1]	ἀνάγκη μηδὲν ὑπὲρ αὐτὸ εἶναι.	Οὐ	τοίνυν δεῖ ἐφ´ ἑτέρας ἀρχὰς
[2, 9, 3]	ἕτερα τῷ παρ´ ἄλλων εἶναι.	Οὐ	τοίνυν ἐγένετο, ἀλλ´ ἐγίνετο καὶ
[2, 9, 2]	εἰδήσει νοῦν οὐδὲ ὅλως νοήσει.	~Οὐ	τοίνυν οὔτε πλείω τούτων οὔτε
[2, 9, 13]	ἄλλα ζῷα, πολλῷ μᾶλλον ταῦτα	οὐ	τυραννίδος ἕνεκα ἐν τῷ παντὶ
[2, 9, 9]	θέλεις καὶ σεμνύνεις σαυτὸν ὡς	οὐ	χείρων, πρῶτον μέν, ὅσῳ τις
[2, 9, 17]	τὰ ἔξω αἰσχρὸν εἶναι τἄνδον·	οὗ	γὰρ τὸ ἔξω πᾶν καλόν,
[2, 9, 16]	ἀνάμνησιν ἔρχονται τοῦ ἀληθοῦς· ἐξ	οὗ	δὴ πάθους καὶ κινοῦνται οἱ
[2, 9, 11]	ἡ διαφορὰ πρὸς τὸ ἀφ´	οὗ;	Εἰ δ´ ἄλλο εἶδος ψυχῆς,
[2, 9, 9]	πόλει διδούσῃ ἑκάστῳ τὴν ἀξίαν;	Οὗ	καὶ ἀρετὴ τετίμηται, καὶ κακία
[2, 9, 10]	καὶ πολλὰ ἄλλα ὀνόματα εἰπόντες	οὗ	λέγουσιν εἰς ἐπισκότησιν, τὸν λεγόμενον
[2, 9, 18]	ἂν ἥκῃ, ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται,	οὗ	μηκέτι οἴκου δεήσοιτο, ὁ δὲ
[2, 9, 9]	κατ´ ἀξίαν, σπεύδων δ´ ἀεὶ	οὗ	πάντα σπεύδει τὰ δυνάμενα πολλὰ
[2, 9, 16]	ἔχων καὶ τὸ συγγενὲς πᾶν	οὗ	φιλεῖ ἀσπάζεται καὶ τοὺς παῖδας
[2, 9, 1]	μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ εἴδωλον	λόγου,	ἀλλ´ οὐ λόγον ἕξει, καὶ
[2, 9, 16]	καὶ ὅ γε μὴ τοῦ	λόγου	ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν
[2, 9, 1]	ψυχῇ ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ τοῦ	λόγου,	ἵνα μεταξὺ ψυχῆς καὶ νοῦ
[2, 9, 15]	σύμφυτον δικαιοσύνην τὴν τελειουμένην ἐκ	λόγου	καὶ ἀσκήσεως καὶ ὅλως καθ´
[2, 9, 14]	αὔθαδες μεταδιώκουσα, τὸ θαρραλέον μετὰ	λόγου	καὶ μετ´ ἀσφαλείας πολλῆς καὶ
[2, 9, 5]	εἶδος, τί τὸ καινὸν τοῦ	λόγου;	~Τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις τί
[2, 9, 15]	τὸ εἰπεῖν βλέπε πρὸς θεόν»	προὔργου	τι ἐργάζεται, ἐὰν μὴ πῶς
[2, 9, 6]	καὶ οἱ ποταμοὶ οἱ ἐν	Ἅιδου	καὶ αἱ μετενσωματώσεις ἐκεῖθεν. Καὶ
[2, 9, 17]	σφαῖραν ἐβούλοντο νοεῖν περιαγομένην ὑπὸ	θεοῦ	δυνάμεως ἀρχὴν καὶ μέσα καὶ
[2, 9, 9]	ἔδειξεν αὐτός, τοῦτό ἐστι δύναμιν	θεοῦ	εἰδότων, ὅταν μένων ὅς ἐστι
[2, 9, 15]	ἀρετὴν αἱρουμένης, οἷς καὶ ἐκ	θεοῦ	καὶ εἰς θεὸν ἀνήρτηται ἡ
[2, 9, 9]	ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε· σὺ εἶ	θεοῦ	παῖς, οἱ δ´ ἄλλοι, οὓς
[2, 9, 1]	τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν ἡ τοῦ	ἀγαθοῦ	ἁπλῆ φύσις καὶ πρώτη πᾶν
[2, 9, 9]	ὁ μὲν μεμνημένος ἀρετῆς μετίσχει	ἀγαθοῦ	τινος, ὁ δὲ φαῦλος ὄχλος
[2, 9, 6]	τοῦ {πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ	παλαιοῦ	οὐ παρὰ φαύλων ἀνδρῶν ἀγαθοὺς
[2, 9, 6]	ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ τοῦ	σπηλαίου	καὶ κατὰ βραχὺ εἰς θέαν
[2, 9, 4]	ἐσφάλη; Εἰ μὲν γὰρ ἐξ	ἀιδίου,	μένει κατὰ τὸν αὐτῶν λόγον
[2, 9, 14]	δὲ ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος τοῦ	δαιμονίου	καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι,
[2, 9, 14]	δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος	αἰτίου	εἴσεισι, διὰ τί οὐκ ἀεὶ
[2, 9, 14]	ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ γενομένου	αἰτίου,	τί δεῖ τοῦ δαίμονος πρὸς
[2, 9, 14]	αὐτῶν. Γαστρὸς γὰρ ῥυείσης ἢ	φαρμάκου	δοθέντος διεχώρησε κάτω εἰς τὸ
[2, 9, 14]	πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου καὶ τοῦ	φαρμάκου	ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ δὲ ἀθρόως
[2, 9, 18]	ἐν ᾧ ἀπαλλάξεται, οὗ μηκέτι	οἴκου	δεήσοιτο, ὁ δὲ σοφώτερος οἴοιτο
[2, 9, 7]	τάξιν φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ	μεγάλου	ἐν τάξει φερομένου ἐν μέσῃ
[2, 9, 15]	ἥκοντας· ἐκείνης γὰρ τῆς φύσεως	καλοῦ	ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν τοῦ σώματος
[2, 9, 1]	τὸ ἐν ἄλλῳ καὶ παρ´	ἄλλου.	Εἰ οὖν μηδὲ παρ´ ἄλλου
[2, 9, 13]	ψυχὴ χεῖρον νοῦ καὶ οὗτος	ἄλλου	ἔλαττον. ~Μάλιστα δὲ αὐτοὶ καὶ
[2, 9, 1]	ἄλλου. Εἰ οὖν μηδὲ παρ´	ἄλλου	μηδὲ ἐν ἄλλῳ μηδὲ σύνθεσις
[2, 9, 1]	ὁ δὲ ὅτι νοεῖ νοῶν	ἄλλου	ὄντος, ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ τοῦ
[2, 9, 10]	γάρ; ἀλλ´ ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν,	ἄλλου	ὄντος τρόπου, καθ´ ὃν ἄν
[2, 9, 7]	προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ τὸ μὲν	ἄλλου	πάθημα τὸ ἐν αὐτῷ ἐξ
[2, 9, 1]	τοῦ νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ	ἄλλου	τοῦ μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ
[2, 9, 18]	τοίχους καὶ ξύλων συνεστάναι καὶ	πολλοῦ	δεῖν τῆς ἀληθινῆς οἰκήσεως, ἀγνοῶν
[2, 9, 7]	δὲ καλῶς φέρεται ὡς τοῦ	ὅλου·	τὰ δὲ φθείρεται οὐ δυνάμενα
[2, 9, 7]	φθείρεται οὐ δυνάμενα τὴν τοῦ	ὅλου	τάξιν φέρειν, οἷον εἰ χοροῦ
[2, 9, 16]	ζητεῖν περὶ τούτων ἔμφρονος, ἀλλὰ	τυφλοῦ	τινος καὶ παντάπασιν οὔτε αἴσθησιν
[2, 9, 10]	τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα τοῦ	εἰδώλου	εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που δι´
[2, 9, 12]	αἰτίας δι´ ἃς οὕτως, οὐκ	εἰδώλου	ἦν, ἀλλὰ πάντως ἀπὸ τῶν
[2, 9, 11]	ἔδει ἐμποιεῖν ἐξ ὕλης καὶ	εἰδώλου	τὸν ποιήσαντα; Εἰ δ´ ἐννόημα,
[2, 9, 7]	ὑπὸ τοῦ σώματος δεδέμεθα ἤδη	δεσμοῦ	γεγενημένου. Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ
[2, 9, 11]	κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ	λογισμοῦ,	διὰ τί οὐχ ἅμα ἐλλάμψασα
[2, 9, 12]	γὰρ τῆς φύσεως καὶ τοῦ	κόσμου	αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ νῦν
[2, 9, 12]	ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς τοῦ	κόσμου	αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν ἔδει,
[2, 9, 12]	κόσμου ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ	{κόσμου	ἐκείνου} ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ
[2, 9, 12]	μὴ μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ	κόσμου	ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου
[2, 9, 12]	κἀκεῖ ἡ ὕλη περιεγράφετο τύπῳ	κόσμου,	ἐν ᾧ τύπῳ καὶ γῆ
[2, 9, 11]	καὶ ὁ λογισμὸς ὁ τοῦ	κόσμου,	ἡ γῆ αὐτοῖς ἡ ξένη
[2, 9, 11]	δὲ τῷ λογισμὸν λαβεῖν αὐτῇ	κόσμου	ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ τοῦ λογισμοῦ,
[2, 9, 5]	καὶ εἰ μὲν πρὸ τοῦ	κόσμου,	ἵνα τί; Ἵνα φυλάξωνται αἱ
[2, 9, 16]	ἐστιν. ~Οὐδ´ αὖ τὸ καταφρονῆσαι	κόσμου	καὶ θεῶν τῶν ἐν αὐτῷ
[2, 9, 15]	ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ τοῦ	κόσμου	καὶ τῶν ἐν αὐτῷ καταφρονεῖν
[2, 9, 16]	κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι τοῦ	κόσμου,	καὶ ὑμῶν ἀπέσται, καὶ οὐδ´
[2, 9, 5]	ἀπελεύσονται· τοῦτο δὲ λόγον εἶναι	κόσμου.	Καίτοι τί δεῖ αὐτοῖς ἐκεῖ
[2, 9, 12]	ἢ δύο αὐτῶν ἐκ τοῦ	κόσμου	κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς ἀνάμνησιν
[2, 9, 5]	μετὰ τὸν κόσμον ἐκ τοῦ	κόσμου	λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης τὸ
[2, 9, 5]	αὐτοῖς ἐκεῖ γενέσθαι ἐν παραδείγματι	κόσμου,	ὃν μισοῦσι; Πόθεν δὲ τὸ
[2, 9, 9]	προνοεῖ ὁ θεός, τοῦ δὲ	κόσμου	παντὸς ἐν ᾧ καὶ αὐτοὶ
[2, 9, 13]	ὡς οἴονται, ἐν ταῖς τοῦ	κόσμου	σφαίραις, αἳ δὴ πάντα μείλιχα
[2, 9, 5]	ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι τοῦ	κόσμου	τὸ εἶδος, τί τὸ καινὸν
[2, 9, 4]	φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ	κόσμου	τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ;
[2, 9, 12]	καὶ τὰ κακὰ πρὸ τοῦ	κόσμου	τοῦδε, καὶ οὐχ ὁ κόσμος
[2, 9, 9]	πράως μὲν τὰ παρὰ τοῦ	κόσμου	φέροντες, εἴ τι ἐκ τῆς
[2, 9, 13]	~Ὁ ἄρα μεμφόμενος τῇ τοῦ	κόσμου	φύσει οὐκ οἶδεν ὅ τι
[2, 9, 17]	κόσμον, τοσούτῳ διδόντας τῇ τοῦ	κόσμου	ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ τὴν σώματος
[2, 9, 18]	ἀπαξιοῦσιν ἀδελφοὺς λέγειν οὐδὲ τὴν	κόσμου	ψυχὴν στόματι μαινομένῳ; Φαύλους μὲν
[2, 9, 15]	μηδεμιᾶς ἀπέχεσθαι ἡδονῆς, ἢ ἀκρατῆ	θυμοῦ	εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος τοῦ
[2, 9, 1]	λόγου, ἵνα μεταξὺ ψυχῆς καὶ	νοῦ	ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν
[2, 9, 13]	καὶ γὰρ ἐκεῖ ψυχὴ χεῖρον	νοῦ	καὶ οὗτος ἄλλου ἔλαττον. ~Μάλιστα
[2, 9, 1]	κινούμενον. Τίς γὰρ ἂν ἡσυχία	νοῦ	καὶ τίς κίνησις καὶ προφορὰ
[2, 9, 1]	ποιῶν, οὐκ ἄλλην τινὰ μεταξὺ	νοῦ	καὶ ψυχῆς φύσιν. Οὐ μὴν
[2, 9, 1]	νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ τοῦ	νοῦ	κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ ἄλλου τοῦ
[2, 9, 9]	ὑπὲρ νοῦν ἤδη ἐστὶν ἔξω	νοῦ	πεσεῖν. Πείθονται δὲ ἄνθρωποι ἀνόητοι
[2, 9, 1]	λόγον ὅταν τις ἀπὸ τοῦ	νοῦ	ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου γίνεσθαι
[2, 9, 6]	ἐκείνου τῶν πάντων ὄντος καὶ	νοῦ	τοῦ πρώτου καὶ οὐσίας καὶ
[2, 9, 1]	γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀληθινοῦ	νοῦ	τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως γε
[2, 9, 12]	ποιῆσαι. Καίτοι προιδεῖν καὶ μέγεθος	οὐρανοῦ,	μᾶλλον δὲ τοσοῦτον εἶναι, καὶ
[2, 9, 8]	πλήρης καὶ ἀθανάτων καὶ μέχρις	οὐρανοῦ	μεστὰ πάντα· ἄστρα δὲ τά
[2, 9, 9]	σὺ δὲ κρείττων καὶ τοῦ	οὐρανοῦ	οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ συνεπηχῶσιν
[2, 9, 17]	φύσιν, διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος πολλὰ	μεμψαμένου	τῷ σώματι οἷα ἐμπόδια παρέχει
[2, 9, 7]	τοῦ σώματος δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ	γεγενημένου.	Ἐν γὰρ τῇ πάσῃ ψυχῇ
[2, 9, 14]	ἔξω τὸ νόσημα καὶ αἵματος	ἀφῃρημένου,	καὶ ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ
[2, 9, 3]	εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ που	κειμένου	ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν τε. Καίτοι
[2, 9, 16]	τῷ αἰσθητῷ τοῦ ἐν νοήσει	κειμένου	οἷον θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν
[2, 9, 1]	ἕν τι, καὶ τοῦ ἑνὸς	λεγομένου	ἡ φύσις ἡ αὐτή καὶ
[2, 9, 14]	οὐκ ἀεὶ νοσεῖ; Εἰ δὲ	γενομένου	αἰτίου, τί δεῖ τοῦ δαίμονος
[2, 9, 17]	προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει τοῦ	γενομένου	τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ παραδείγματος
[2, 9, 7]	εἰ χοροῦ μεγάλου ἐν τάξει	φερομένου	ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ αὐτοῦ
[2, 9, 7]	αὐτοῦ ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´	ἀποσβεννυμένου	τοῦ ἐν σοὶ πυρὸς τὸ
[2, 9, 6]	πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ	διανοουμένου	ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα καὶ
[2, 9, 4]	μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου τοῦ	ὁρωμένου	τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν σῶμα
[2, 9, 12]	ἐκείνου〉 λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου	ἐκείνου}	ἀλλὰ καὶ μαθεῖν ἐξ ὧν
[2, 9, 8]	οὖν εἶναί τι μετ´ αὐτό·	ἐκείνου	γὰρ μόνου οὐδέν ἐστιν ἔτι
[2, 9, 8]	ἐστιν ὁ τὸ μίμημα ἀποσῴζων	ἐκείνου.	Γῆ μὲν δὴ πᾶσα ζῴων
[2, 9, 6]	μὲν τὴν νοητὴν φύσιν κατανενοηκότες,	ἐκείνου	δὲ καὶ τῶν ἄλλων τῶν
[2, 9, 4]	τῷ νοητῷ, ἀλλὰ μὴ εἰκόνα	ἐκείνου.	Ἢ τίς ἂν ἐγένετο ἄλλη
[2, 9, 16]	ἂν ἀποτμηθεὶς ὅδε ὁ κόσμος	ἐκείνου	ἦν; πῶς δὲ οἱ ἐν
[2, 9, 12]	μόνον ἐνθυμηθῆναι ἐκεῖνα καὶ κόσμου	ἐκείνου〉	λαβεῖν ἔννοιαν καὶ {κόσμου ἐκείνου}
[2, 9, 9]	καὶ δι´ ἐκεῖνον καὶ παρ´	ἐκείνου	ὄντας. Καὶ ὁ κόσμος δὲ
[2, 9, 9]	καὶ θεῶν ἕκαστος καὶ τὰ	ἐκείνου	προφητεύει ἀνθρώποις καὶ χρῶσιν ἃ
[2, 9, 4]	ἂν ἐγένετο ἄλλη καλλίων εἰκὼν	ἐκείνου;	Τί γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων
[2, 9, 6]	πρῶτον τὰ πάντα ἀποδιδόντας ἀπηλλάχθαι,	ἐκείνου	τῶν πάντων ὄντος καὶ νοῦ
[2, 9, 16]	ἀγαπᾷ· ψυχὴ δὲ πᾶσα πατρὸς	ἐκείνου.	Ψυχαὶ δὲ καὶ ἐν τούτοις
[2, 9, 1]	ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ τοῦ	ἀληθινοῦ	νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ πάντως
[2, 9, 8]	τι μετ´ αὐτό· ἐκείνου γὰρ	μόνου	οὐδέν ἐστιν ἔτι πρὸς τὸ
[2, 9, 15]	ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς τοῦ	χρόνου	ἀνηυρημένην τό τε σωφρονεῖν τοῦτο
[2, 9, 10]	τοῦ εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά	που	δι´ ὕλης ἢ ὑλότητος ἢ
[2, 9, 11]	μή που τὸ μὲν ἔκειτό	που	ἐν τῷ κάτω, ἡ δὲ
[2, 9, 3]	ὥσπερ εἰ πυρὸς ἐν μέσῳ	που	κειμένου ἀλεαίνοιντο οἷς οἷόν τε.
[2, 9, 7]	ἡ φύσις μένει. Ἐὰν δέ	πού	τι αὐτῶν κατὰ φύσιν κινηθῇ,
[2, 9, 11]	αὐτὴν λέγειν προσήκει· εἰ μή	που	τὸ μὲν ἔκειτό που ἐν
[2, 9, 12]	ποιῆσαι νεύσασαν, οὐκ ἦν δηλονότι	ὅπου	ἂν ἔνευσεν, οὐδ´ αὐτὸ τὸ
[2, 9, 7]	εἰς τὸ εἴσω ὠθεῖν, ἀλλ´	ὅπου	ἠθέλησεν ἐξ ἀρχῆς αὐτῆς ἡ
[2, 9, 13]	οἶδεν ὅ τι ποιεῖ, οὐδ´	ὅπου	τὸ θράσος αὐτοῦ τοῦτο χωρεῖ.
[2, 9, 7]	δευτέρῳ· ἐκεῖ δὲ οὐκ ἔχει	ὅπου	φύγῃ. Οὔτε οὖν ἐντὸς δεῖ
[2, 9, 2]	μὴ ἔμεινεν ἐν τῷ καλλίστῳ,	ὅπου	ψυχὴ μείνασα ἡ μὴ μέρος,
[2, 9, 10]	ἀπαυθαδιζομένων, ταῦτα εἰρήκαμεν, ἄλλου ὄντος	τρόπου,	καθ´ ὃν ἄν τις γράφων
[2, 9, 9]	καὶ ὅσον ἐστὶ δυνατὸν ψυχῇ	ἀνθρώπου	θεῷ γενέσθαι· δύναται δὲ εἰς
[2, 9, 1]	ἢ τίς ἀργία καὶ τοῦ	ἑτέρου	τί ἔργον; Ἔστι γὰρ ὡς
[2, 9, 7]	δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν τάξιν τοῦ	χοροῦ·	εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης τάξειεν
[2, 9, 7]	ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον εἰ	χοροῦ	μεγάλου ἐν τάξει φερομένου ἐν
[2, 9, 17]	ὅτι οὐκ ἂν σεμνύνοιντο, εἰ	αἰσχροῦ	καταφρονοῖεν, ἀλλ´ ὅτι καταφρονοῦσι πρότερον
[2, 9, 14]	Ἢ ὅτι ἐτρέφετο ὑπὸ τῆς	νόσου.	Ἦν ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα
[2, 9, 1]	~Ἐπειδὴ τοίνυν ἐφάνη ἡμῖν ἡ	τοῦ	ἀγαθοῦ ἁπλῆ φύσις καὶ πρώτη
[2, 9, 8]	πρῶτον μὲν ἀρχὴν λαμβανόντων ἐστὶ	τοῦ	ἀεί· ἔπειτα οἴονται τραπέντα ἔκ
[2, 9, 1]	ἐνεργημάτων ἑαυτῆς· γελοῖον γὰρ ἐπὶ	τοῦ	ἀληθινοῦ νοῦ τοῦτο ὑπολαμβάνειν, ἀλλὰ
[2, 9, 16]	θορυβοῦνται καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἔρχονται	τοῦ	ἀληθοῦς· ἐξ οὗ δὴ πάθους
[2, 9, 6]	τὸ χεῖρον ἕλκουσι τὰς δόξας	τοῦ	ἀνδρὸς ὡς αὐτοὶ μὲν τὴν
[2, 9, 18]	ἰσχύος γενομένας. Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι	τοῦ	ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν τὴν τοῦ
[2, 9, 16]	ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω ἂν	τοῦ	ἀσεβεῖν γένοιτο· οὐδὲ τὸ ζητεῖν
[2, 9, 18]	ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη	τοῦ	ἀψύχου. Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ
[2, 9, 5]	τόπον ἐπίτηδες ἑλομένης, παραχωρῆσαι δὲ	τοῦ	βελτίονος τῇ θνητῇ ψυχῇ ἐφιεμένης.
[2, 9, 17]	διάστασιν προαγαγούσας, ὡς τῷ μεγέθει	τοῦ	γενομένου τῷ ἀμερεῖ τὸ τοῦ
[2, 9, 14]	ἔνδεια δὲ ἰάσατο. Ἢ πεινήσαντος	τοῦ	δαιμονίου καὶ τοῦ φαρμάκου ποιήσαντος
[2, 9, 14]	ἄρα ἡ νόσος ἑτέρα οὖσα	τοῦ	δαίμονος. Ἔπειτα, εἰ οὐδενὸς ὄντος
[2, 9, 14]	δὲ γενομένου αἰτίου, τί δεῖ	τοῦ	δαίμονος πρὸς τὸ νοσεῖν; Τὸ
[2, 9, 9]	τούτοις ὑμῶν προνοεῖ ὁ θεός,	τοῦ	δὲ κόσμου παντὸς ἐν ᾧ
[2, 9, 18]	μένοντος οὐχ ἧττον ἐν αὐτῷ,	τοῦ	δὲ μὴ ψέγοντος, ἀλλὰ τὸν
[2, 9, 6]	διανοούμενον πολλάκις δὲ αὐτοῖς ἀντὶ	τοῦ	διανοουμένου ψυχή ἐστιν ἡ δημιουργοῦσα
[2, 9, 6]	οἴονται εἶναι τὸν δημιουργὸν ἀφεστηκότες	τοῦ	εἰδέναι τίς ὁ δημιουργός. Καὶ
[2, 9, 10]	ἐν τῇ ὕλῃ γεγονέναι. Εἶτα	τοῦ	εἰδώλου εἴδωλον πλάσαντες ἐνταῦθά που
[2, 9, 4]	Τί γὰρ ἄλλο πῦρ βελτίων	τοῦ	ἐκεῖ πυρὸς παρὰ τὸ ἐνταῦθα
[2, 9, 16]	ἐπιγινώσκοντες μίμημα ἐν τῷ αἰσθητῷ	τοῦ	ἐν νοήσει κειμένου οἷον θορυβοῦνται
[2, 9, 17]	τῇδε κάλλους, καλῶς ἂν ποιοῖεν	τοῦ	ἐν παισὶ καὶ γυναιξὶ καταφρονοῦντες,
[2, 9, 7]	ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου	τοῦ	ἐν σοὶ πυρὸς τὸ ὅλον
[2, 9, 7]	εἴη ἐν ἄλλῳ, παθόντος μὲν	τοῦ	ἐν ᾧ συμπέπονθεν, αὐτὸ δὲ
[2, 9, 17]	ἔξω πᾶν καλόν, κρατήσαντός ἐστι	τοῦ	ἔνδον. Οἱ δὲ λεγόμενοι καλοὶ
[2, 9, 1]	ἑαυτῷ, ἀλλὰ ἕν τι, καὶ	τοῦ	ἑνὸς λεγομένου ἡ φύσις ἡ
[2, 9, 18]	οὐρανὸν κοσμοῦσιν· ἀπειρίᾳ γὰρ ἂν	τοῦ	ἔξω ὅ τι ποτέ ἐστι
[2, 9, 1]	εἴη ἢ τίς ἀργία καὶ	τοῦ	ἑτέρου τί ἔργον; Ἔστι γὰρ
[2, 9, 3]	τούτῳ τῷ φωτὶ καὶ ἀπολαύει	τοῦ	ζῆν καθ´ ὅσον δύναται· ὥσπερ
[2, 9, 12]	τυποῦσα ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις παντὸς	τοῦ	ζῴου. Διὰ τί οὖν οὐ
[2, 9, 14]	ἅπασιν ἀγαθοῖς καὶ τὴν ἁπλότητα	τοῦ	ἤθους μετὰ τοῦ φρονεῖν καθαρῶς
[2, 9, 18]	πλήττεται· οὐ γὰρ ἔχει ὑπὸ	τοῦ·	ἡμεῖς δὲ ἐνθάδε ὄντες ἀρετῇ
[2, 9, 4]	ἤρξατο, διὰ τί οὐ πρὸ	τοῦ;	Ἡμεῖς δὲ οὐ νεῦσίν φαμεν
[2, 9, 18]	φιλοσωματεῖν καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ	τοῦ	θανάτου καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω
[2, 9, 15]	θυμοῦ εἶναι μεμνημένον μὲν ὀνόματος	τοῦ	θεός» συνεχόμενον δὲ ἅπασι πάθεσι,
[2, 9, 16]	γὰρ πᾶς κακὸς καὶ πρὸ	τοῦ	καταφρονήσειεν ἂν θεῶν, καὶ μὴ
[2, 9, 5]	αὐτῷ τῷ ποιήσαντι πολλὴ φροντὶς	τοῦ	κόσμον μετὰ τὸν κόσμον τὸν
[2, 9, 4]	ἑαυτῇ καὶ ἐλογίζετο γενέσθαι ἐκ	τοῦ	κοσμοποιῆσαι; Γελοῖον γὰρ τὸ ἵνα
[2, 9, 12]	ὕστεραι γὰρ τῆς φύσεως καὶ	τοῦ	κόσμου αἱ τέχναι. Ἐπεὶ καὶ
[2, 9, 12]	ἐξετασθεῖσα ποιήσει ὁμολογεῖν τὰς ἀληθεῖς	τοῦ	κόσμου αἰτίας. Τί γὰρ ἐλλάμπειν
[2, 9, 11]	Ἔπειτα καὶ ὁ λογισμὸς ὁ	τοῦ	κόσμου, ἡ γῆ αὐτοῖς ἡ
[2, 9, 5]	ἔδει; καὶ εἰ μὲν πρὸ	τοῦ	κόσμου, ἵνα τί; Ἵνα φυλάξωνται
[2, 9, 15]	τὰς ψυχὰς τῶν ἀκουόντων καὶ	τοῦ	κόσμου καὶ τῶν ἐν αὐτῷ
[2, 9, 16]	ὁ κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι	τοῦ	κόσμου, καὶ ὑμῶν ἀπέσται, καὶ
[2, 9, 12]	ἕνα ἢ δύο αὐτῶν ἐκ	τοῦ	κόσμου κινηθῆναι καὶ〉 ἐλθόντας εἰς
[2, 9, 5]	δὲ μετὰ τὸν κόσμον ἐκ	τοῦ	κόσμου λαβὼν ἀποσυλήσας τῆς ὕλης
[2, 9, 13]	φοβερῶν, ὡς οἴονται, ἐν ταῖς	τοῦ	κόσμου σφαίραις, αἳ δὴ πάντα
[2, 9, 5]	ἐν ταῖς ψυχαῖς λαβεῖν ἀξιοῦσι	τοῦ	κόσμου τὸ εἶδος, τί τὸ
[2, 9, 4]	τῇ φορᾷ μετὰ τὴν ἐκεῖ	τοῦ	κόσμου τοῦ νοητοῦ περιοχὴν ἐν
[2, 9, 12]	φύσιν, καὶ τὰ κακὰ πρὸ	τοῦ	κόσμου τοῦδε, καὶ οὐχ ὁ
[2, 9, 9]	φίλοι, πράως μὲν τὰ παρὰ	τοῦ	κόσμου φέροντες, εἴ τι ἐκ
[2, 9, 13]	αἰτία. ~Ὁ ἄρα μεμφόμενος τῇ	τοῦ	κόσμου φύσει οὐκ οἶδεν ὅ
[2, 9, 17]	κατὰ κόσμον, τοσούτῳ διδόντας τῇ	τοῦ	κόσμου ψυχῇ δυνάμεως, ὅσῳ τὴν
[2, 9, 11]	διὰ φαντασίας καὶ ἔτι μᾶλλον	τοῦ	λογίζεσθαι ἀνῄρηται. Τί δ´ ἔτι
[2, 9, 11]	αὐτῇ κόσμου ἠδυνήθη ἐλλάμψαι ἐκ	τοῦ	λογισμοῦ, διὰ τί οὐχ ἅμα
[2, 9, 16]	ἔχει, καὶ ὅ γε μὴ	τοῦ	λόγου ἕνεκα παραβάλλων οὐκ ἔξω
[2, 9, 1]	ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´ αὐτοῦ	τοῦ	λόγου, ἵνα μεταξὺ ψυχῆς καὶ
[2, 9, 5]	τὸ εἶδος, τί τὸ καινὸν	τοῦ	λόγου; ~Τὰς δὲ ἄλλας ὑποστάσεις
[2, 9, 18]	οἶκον καλὸν τὸν αὐτὸν οἰκούντων,	τοῦ	μὲν ψέγοντος τὴν κατασκευὴν καὶ
[2, 9, 1]	νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ ἄλλου	τοῦ	μεταξὺ τὸν λόγον· καὶ εἴδωλον
[2, 9, 1]	ἄλλου ὄντος, ἀλλ´ οὐκ αὐτοῦ	τοῦ	νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ φήσουσι,
[2, 9, 1]	ᾖ οὗτος, ἀποστερήσει τὴν ψυχὴν	τοῦ	νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ τοῦ
[2, 9, 1]	τῇ χωριζούσῃ τὸ νοεῖν ἀπὸ	τοῦ	νοεῖν ὅτι νοεῖ; Εἰ δὲ
[2, 9, 16]	οὔτε νοῦν ἔχοντος καὶ πόρρω	τοῦ	νοητὸν κόσμον ἰδεῖν ὄντος, ὃς
[2, 9, 5]	δύναμιν μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι	τοῦ	νοητοῦ λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι
[2, 9, 4]	μετὰ τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου	τοῦ	νοητοῦ περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος
[2, 9, 1]	τοῦ νοεῖν, εἰ μὴ παρὰ	τοῦ	νοῦ κομιεῖται, ἀλλὰ παρὰ ἄλλου
[2, 9, 1]	δὲ λόγον ὅταν τις ἀπὸ	τοῦ	νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ τούτου
[2, 9, 7]	αὐτὰ δὲ καλῶς φέρεται ὡς	τοῦ	ὅλου· τὰ δὲ φθείρεται οὐ
[2, 9, 7]	δὲ φθείρεται οὐ δυνάμενα τὴν	τοῦ	ὅλου τάξιν φέρειν, οἷον εἰ
[2, 9, 18]	ἐστι τοῦτο ἂν λέγοιεν καὶ	τοῦ	ὃν τρόπον ψυχὴ παντὸς ἐπιμελεῖται
[2, 9, 2]	συμφέρεσθαι τῷ ἀρίστῳ αὐτῆς καὶ	τοῦ	ὄντος, ὁτὲ δὲ τὸ χεῖρον
[2, 9, 4]	ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ τούτου	τοῦ	ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς μὲν
[2, 9, 9]	λαβόντες, σὺ δὲ κρείττων καὶ	τοῦ	οὐρανοῦ οὐδὲν πονήσας εἶτα καὶ
[2, 9, 13]	πᾶν καὶ μεγάλα μέρη ὄντα	τοῦ	παντός. Εἰ δ´ ἄνθρωποι τίμιόν
[2, 9, 18]	ὡς ἐγγυτάτω εἶναι οἰκήσεως ψυχῆς	τοῦ	παντὸς ἐν σώματι τῷ ὅλῳ.
[2, 9, 7]	ἀπὸ τῆς ἡμετέρας καὶ τὴν	τοῦ	παντὸς λαμβάνειν ὅμοιον, ὡς εἴ
[2, 9, 8]	ἂν γενομένης εὐλαβείας. Ἐπεὶ οὐδὲ	τοῦ	παντὸς τὴν διοίκησιν ὀρθῶς ἄν
[2, 9, 4]	ψυχὴν φήσουσι πεποιηκέναι, οὐχ ἡ	τοῦ	παντὸς τοῦτο πάσχει· εἰ δὲ
[2, 9, 7]	ἂν περιλάβῃ· αὐτὴ δὲ ἡ	τοῦ	παντὸς ψυχὴ οὐκ ἂν δέοιτο
[2, 9, 9]	δὲ μάλιστα τὸν ἡγεμόνα τοῦδε	τοῦ	παντός, ψυχὴν μακαριωτάτην· ἐντεῦθεν δὲ
[2, 9, 8]	εἰ μὲν βιασθεῖσαι ὑπὸ τῆς	τοῦ	παντὸς ψυχῆς ἦλθον, πῶς βελτίους
[2, 9, 17]	τοῦ γενομένου τῷ ἀμερεῖ τὸ	τοῦ	παραδείγματος εἰς δύναμιν ἐξισωθῆναι· τὸ
[2, 9, 6]	γὰρ τὰ μὲν αὐτοῖς παρὰ	τοῦ	Πλάτωνος εἴληπται, τὰ δέ, ὅσα
[2, 9, 6]	οὐ τὴν εὐδοκίμησιν θηρωμένους ἐκ	τοῦ	{πρὸς} ἄνδρας κεκριμένους ἐκ παλαιοῦ
[2, 9, 6]	τῶν πάντων ὄντος καὶ νοῦ	τοῦ	πρώτου καὶ οὐσίας καὶ ὅσα
[2, 9, 3]	τοῦτο, εἰ μή τι μετὰ	τοῦ	πρώτως ζῆν ζῴη καὶ δευτέρως
[2, 9, 6]	Ἑλλήνων ἀτύφως λεγόντων ἀναβάσεις ἐκ	τοῦ	σπηλαίου καὶ κατὰ βραχὺ εἰς
[2, 9, 18]	τοῦ ἀπλήκτου μιμοίμεθ´ ἂν τὴν	τοῦ	σύμπαντος ψυχὴν καὶ τὴν τῶν
[2, 9, 4]	εἰ δὲ σφαλεῖσαν αὐτοὶ φήσουσι,	τοῦ	σφάλματος λεγέτωσαν τὴν αἰτίαν. Πότε
[2, 9, 15]	φύσεως καλοῦ ἐπαίειν, τὴν ἡδονὴν	τοῦ	σώματος ἀτιμαζούσης. Οἷς δὲ ἀρετῆς
[2, 9, 7]	ἔδει ὅτι ἡμεῖς μὲν ὑπὸ	τοῦ	σώματος δεδέμεθα ἤδη δεσμοῦ γεγενημένου.
[2, 9, 8]	ἐνταῦθα ποιεῖ κακούς, οὐδ´ ἡ	τοῦ	σώματος κακία ἐνοχλουμένη καὶ ἐνοχλοῦσα.
[2, 9, 7]	ψυχὴ ἡ ἐκεῖ, ἀλλ´ ἡ	τοῦ	σώματος σύστασις, καὶ εἰ οἷόν
[2, 9, 15]	μιᾶς μὲν τῆς ἡδονὴν τὴν	τοῦ	σώματος τέλος τιθεμένης, ἑτέρας δὲ
[2, 9, 17]	καὶ μισεῖν αὐτοῖς ἐπῄει τὴν	τοῦ	σώματος φύσιν, διότι ἀκηκόασι Πλάτωνος
[2, 9, 7]	γὰρ τῇ πάσῃ ψυχῇ ἡ	τοῦ	σώματος φύσις δεδεμένη ἤδη συνδεῖ
[2, 9, 15]	γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων τοῦ τυχεῖν	τοῦ	τέλους, μιᾶς μὲν τῆς ἡδονὴν
[2, 9, 17]	καλά. Ἀλλ´ ὅταν λέγωσι καταφρονεῖν	τοῦ	τῇδε κάλλους, καλῶς ἂν ποιοῖεν
[2, 9, 5]	νενευκότος ἤδη πρὸς τὰ τῇδε	τοῦ	τὸ παράδειγμα πεποιηκότος. Εἰ μὲν
[2, 9, 15]	πεισθέντων. Δυοῖν γὰρ οὐσῶν αἱρέσεων	τοῦ	τυχεῖν τοῦ τέλους, μιᾶς μὲν
[2, 9, 14]	Ἢ πεινήσαντος τοῦ δαιμονίου καὶ	τοῦ	φαρμάκου ποιήσαντος τήκεσθαι, ποτὲ δὲ
[2, 9, 14]	τὴν ἁπλότητα τοῦ ἤθους μετὰ	τοῦ	φρονεῖν καθαρῶς ἐνδείκνυται, τὸ σεμνόν,
[2, 9, 7]	οὐ δυνηθεῖσα φυγεῖν τὴν τάξιν	τοῦ	χοροῦ· εἰ μέντοι μετ´ ἐκείνης
[2, 9, 15]	τὴν ἀρετὴν τὴν ἐκ παντὸς	τοῦ	χρόνου ἀνηυρημένην τό τε σωφρονεῖν
[2, 9, 18]	καὶ καθαροῖς γίνεσθαι καὶ τοῦ	θανάτου	καταφρονεῖν καὶ τὰ ἀμείνω εἰδέναι
[2, 9, 5]	τὰ ἐκεῖ ἄστρα μὴ τῆς	ἀθανάτου	κεκοινωνηκέναι ἐκ πολλῷ καλλιόνων καὶ
[2, 9, 5]	ἀταξίαν αὐτοὺς αἰτιωμένους· ὥσπερ τῆς	ἀθανάτου	ψυχῆς τὸν χείρω τόπον ἐπίτηδες
[2, 9, 5]	μὴ ἀτιμάζειν, ἀλλ´ ἐφάπτεσθαι τοῦ	νοητοῦ	λέγειν ἐξεῖναι, μὴ εἶναι δὲ
[2, 9, 4]	τὴν ἐκεῖ τοῦ κόσμου τοῦ	νοητοῦ	περιοχὴν ἐν αὐτῷ; Ἄλλος δὲ
[2, 9, 18]	γενομένας. Ἐγγὺς δὲ γενόμενοι τοῦ	ἀπλήκτου	μιμοίμεθ´ ἂν τὴν τοῦ σύμπαντος
[2, 9, 14]	καὶ ταῦτα εἴρηται αὐτοῖς καὶ	ὅτου	χάριν, δῆλον· τούτου γὰρ ἕνεκα
[2, 9, 1]	μὴ ἔξωθεν ᾖ τὸ νοητὸν	αὐτοῦ,	ἀλλ´ αὐτὸς ᾖ καὶ τὸ
[2, 9, 9]	αὐτοὺς βλέπει. Ἀλλ´ οὐδὲν δέονται	αὐτοῦ·	ἀλλ´ ὁ κόσμος δεῖται καὶ
[2, 9, 7]	δ´ αὐτὸ ἐκείνῳ οὐκέτι τὸ	αὐτοῦ	δίδωσιν οἰκείαν ζωὴν ἔχοντι· οἷον
[2, 9, 12]	ἐκεῖνα ἢ καὶ τὴν μητέρα	αὐτοῦ,	εἴδωλον ὑλικόν, καὶ μὴ μόνον
[2, 9, 1]	ἤδη ἔργον καὶ λόγος ἀπ´	αὐτοῦ	εἰς ψυχὴν ψυχὴν νοερὰν ποιῶν,
[2, 9, 10]	μητρὸς ποιήσαντες τὸν κόσμον παρ´	αὐτοῦ	ἕλκουσιν ἐπ´ ἔσχατα εἰδώλων, ἵνα
[2, 9, 9]	μάλιστα τῶν θεῶν τὸ μέγα	αὐτοῦ	ἐνδεικνυμένους· οὐ γὰρ τὸ συστεῖλαι
[2, 9, 8]	τὸ νοητὸν εἶναι. Εἶναι γὰρ	αὐτοῦ	ἐνέργειαν ἔδει διττήν, τὴν μὲν
[2, 9, 7]	δὲ ξηρανθὲν εἴασεν ἐκεῖνο τὴν	αὐτοῦ	ζωὴν ἔχειν. Ἐπεὶ οὐδ´ ἀποσβεννυμένου
[2, 9, 6]	Τιμαίῳ λεχθέντων εἴληπται· εἰπόντος γὰρ	αὐτοῦ	ᾗπερ οὖν νοῦς ἐνούσας ἰδέας
[2, 9, 16]	ὅτι ἐνθάδε ὄντες οὐκ ἐπελάθοντο	αὐτοῦ	καὶ ἐγένοντο κακοί; Εἰ δὲ
[2, 9, 9]	δεῖται καὶ οἶδε τὴν τάξιν	αὐτοῦ	καὶ οἱ ἐν αὐτῷ ὅπως
[2, 9, 6]	δημιουργίας καὶ ἄλλα πολλὰ καταψεύδονται	αὐτοῦ	καὶ πρὸς τὸ χεῖρον ἕλκουσι
[2, 9, 15]	μή τις τῇ φύσει τῇ	αὐτοῦ	κρείττων εἴη τῶν λόγων τούτων·
[2, 9, 10]	γενέσθαι οὐκ οἶδ´ ὅπως ἐπ´	αὐτοῦ	μένουσι. Καίτοι αὐτοὶ οὐκ ὀκνοῦσι
[2, 9, 16]	ὁ τρόπος· ὥστε καὶ μεθέξει	αὐτοῦ	ὁ κόσμος. Εἰ δ´ ἄπεστι
[2, 9, 16]	ἂν ἔχοιτέ τι λέγειν περὶ	αὐτοῦ	οὐδὲ τῶν μετ´ αὐτόν. Ἀλλ´
[2, 9, 7]	τῷ σώματι ζωὴν οὐδὲν παρ´	αὐτοῦ	προσλαμβάνει. Ὅλως γὰρ τὸ μὲν
[2, 9, 6]	ὁμιλίαν, τὸν χωρισμὸν τὸν ἀπ´	αὐτοῦ,	τὸ ἐκ γενέσεως φεύγειν εἰς
[2, 9, 1]	γίνεσθαι ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´	αὐτοῦ	τοῦ λόγου, ἵνα μεταξὺ ψυχῆς
[2, 9, 1]	νοῶν ἄλλου ὄντος, ἀλλ´ οὐκ	αὐτοῦ	τοῦ νενοηκότος. Ἀλλ´ εἰ ἐπινοίᾳ
[2, 9, 13]	ποιεῖ, οὐδ´ ὅπου τὸ θράσος	αὐτοῦ	τοῦτο χωρεῖ. Τοῦτο δέ, ὅτι
[2, 9, 7]	φερομένου ἐν μέσῃ τῇ πορείᾳ	αὐτοῦ	χελώνη ληφθεῖσα πατοῖτο οὐ δυνηθεῖσα
[2, 9, 3]	μεταλαμβάνειν; Ἀλλ´ ἀνάγκη ἕκαστον τὸ	αὑτοῦ	διδόναι καὶ ἄλλῳ, ἢ τὸ
[2, 9, 8]	μὲν δὴ ἄλλος κόσμος ἔστι	τούτου	ἀμείνων, τίς οὗτος; Εἰ δὲ
[2, 9, 14]	αὐτοῖς καὶ ὅτου χάριν, δῆλον·	τούτου	γὰρ ἕνεκα οὐχ ἧττον καὶ
[2, 9, 1]	τοῦ νοῦ ποιῇ, εἶτα ἀπὸ	τούτου	γίνεσθαι ἐν ψυχῇ ἄλλον ἀπ´
[2, 9, 4]	δὲ ἥλιος μετ´ ἐκεῖνον πρὸ	τούτου	τοῦ ὁρωμένου τίς; ~Ἀλλ´ αὐτοὺς
[2, 9, 6]	πάντων ὄντος καὶ νοῦ τοῦ	πρώτου	καὶ οὐσίας καὶ ὅσα ἄλλα
[2, 9, 3]	Εἰ δὲ μόνη καταλειφθήσεται, οὐ	πανταχοῦ,	ἀλλ´ ἔν τινι τόπῳ ἀφωρισμένῳ
[2, 9, 8]	καὶ ἐναργὴς καὶ πολλὴ καὶ	πανταχοῦ	ζωὴ σοφίαν ἀμήχανον ἐνδεικνυμένη, πῶς
[2, 9, 14]	ἀναγινώσκουσιν ἐπισκοπεῖσθαι καὶ θεωρεῖν ἐκεῖνο	πανταχοῦ,	ὡς τὸ μὲν παρ´ ἡμῶν
[2, 9, 18]	παντὸς ἐπιμελεῖται ἡ ὅλη τοῦ	ἀψύχου.	Ἔξεστιν οὖν καὶ μὴ φιλοσωματεῖν
[2, 9, 12]	ἐπὶ τοῖς καταμηνίοις παντὸς τοῦ	ζῴου.	Διὰ τί οὖν οὐ κἀκεῖ
[2, 9, 9]	ἃ τιμῶσιν ἐκ πατέρων λαβόντες,	σὺ	δὲ κρείττων καὶ τοῦ οὐρανοῦ
[2, 9, 9]	καὶ ἰδιώτης ἀνήρ, εἰ ἀκούσειε·	σὺ	εἶ θεοῦ παῖς, οἱ δ´
[2, 9, 9]	τῶν λόγων ἐξαίφνης ἀκούοντες ὡς	σὺ	ἔσῃ βελτίων ἁπάντων οὐ μόνον
[2, 9, 6]	ἐκ τοῦ σπηλαίου καὶ κατὰ	βραχὺ	εἰς θέαν ἀληθεστέραν μᾶλλον καὶ

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 30/04/2010