| Ennéade, livre, chap. |
| [2, 9, 14] |
φρονοῦντας
οὐκ
ἂν
πείθοιεν,
ὡς
|
οὐχ |
αἱ
νόσοι
τὰς
αἰτίας
ἔχουσιν |
| [2, 9, 11] |
ἐκ
τοῦ
λογισμοῦ,
διὰ
τί
|
οὐχ |
ἅμα
ἐλλάμψασα
καὶ
κόσμον
ἐποίησεν, |
| [2, 9, 1] |
πᾶν
γὰρ
τὸ
οὐ
πρῶτον
|
οὐχ |
ἁπλοῦν
καὶ
οὐδὲν
ἔχον
ἐν |
| [2, 9, 6] |
ὡς
γὰρ
τῆς
ἀρχαίας
Ἑλληνικῆς
|
οὐχ |
ἁπτόμενοι
ταῦτα
σκευωροῦνται
εἰδότων
καὶ |
| [2, 9, 9] |
ἔχει
τὴν
προσήκουσαν
αὐτοῖς
μοῖραν
|
οὐχ |
αὑτῷ
μόνῳ
διδοὺς
τὸ
δύνασθαι· |
| [2, 9, 4] |
πτερορρυήσασαν
τὴν
ψυχὴν
φήσουσι
πεποιηκέναι,
|
οὐχ |
ἡ
τοῦ
παντὸς
τοῦτο
πάσχει· |
| [2, 9, 16] |
καὶ
τεταγμένον
ἰδὼν
δι´
ὀμμάτων
|
οὐχ |
ἡσθήσεται;
Εἴπερ
οὐχ
ὁμοίως
τὰ |
| [2, 9, 18] |
καὶ
τὸν
ποιήσαντα
καὶ
μένοντος
|
οὐχ |
ἧττον
ἐν
αὐτῷ,
τοῦ
δὲ |
| [2, 9, 14] |
χάριν,
δῆλον·
τούτου
γὰρ
ἕνεκα
|
οὐχ |
ἧττον
καὶ
τούτων
τῶν
δαιμονίων |
| [2, 9, 12] |
πρὸ
τοῦ
κόσμου
τοῦδε,
καὶ
|
οὐχ |
ὁ
κόσμος
αἴτιος
τῶν
κακῶν, |
| [2, 9, 3] |
καὶ
οἷον
ἀποτετειχισμένα·
εἰ
δὲ
|
οὐχ |
οἷόν
τε,
ἐλλαμφθήσεται.
~Εἰ
δὲ |
| [2, 9, 16] |
δι´
ὀμμάτων
οὐχ
ἡσθήσεται;
Εἴπερ
|
οὐχ |
ὁμοίως
τὰ
αὐτὰ
βλέπουσιν
οὐδ´ |
| [2, 9, 18] |
τὴν
τῶν
ἄστρων
φύσιν,
ὅτι
|
οὐχ |
ὁρῶσι
τὴν
ψυχὴν
αὐτῶν
ἔξωθεν |
| [2, 9, 12] |
ἐνθυμήσει.
Φυσικώτερον
γὰρ
πάντως,
ἀλλ´
|
οὐχ |
ὡς
αἱ
τέχναι
ἐποίει·
ὕστεραι |