Chapitre
[18]	ὁ κληρονόμος φαίνεται; Ποταποὶ δ´	αὖ	οἱ ποιμένες τε καὶ βουκόλοι»
[17]	πατέρα τῶν θεῶν ὁρῶντες. Ὦ	Ζεῦ	πάτερ, ἢ ὅτι σοι φίλον
[21]	βορβόρῳ» κείσεσθαι« Τοῦτο, ὦ νεανίσκε,	βαθὺ	λίαν ἐστὶ καὶ δεόμενον ἐξηγήσεως,
[14]	οὐ τὸ σῶμα μόνον, ἀλλὰ	πολὺ	μᾶλλον τὴν ψυχὴν φαίνεσθαι; Τίνα
[19]	δὴ τοιούτων λόγων, εἰ καὶ	πολὺ	πλῆθος ἐπιρρεῖ, καὶ οὐκ ἔστιν
[19]	οὐχὶ λέγειν ἐθέλων τις Ἐκ	πάνυ	δαψιλοῦς ἀντλήσειε τοῦ πίθου« τῆς
[8]	συμβασιλεύειν ἔξεστιν οὐδενὸς ἢ σμικρῶν	πάνυ	δεόμενον οὐδὲ παρενοχλούμενον ὑπὸ τοῦ
[8]	συμβασιλεύειν ἔξεστιν οὐδενὸς ἢ σμικρῶν	πάνυ	δεόμενον οὐδὲ παρενοχλούμενον ὑπὸ τοῦ
[17]	ὁδοῦ καὶ ἀτρίπτου καθαρᾶς τε	πάνυ	καὶ καρποῖς βριθούσης ἄνθεσί τε
[14]	οἱ πλείους μικρὰ προέμενοι πολλὰ	πάνυ,	μᾶλλον δὲ τὰ πάντα πανταχόθεν
[10]	τῶν θείων πλάττωμεν, σεμνὰ χρὴ	πάνυ	τὰ ῥήματα εἶναι καὶ τὴν
[9]	πόσαι καὶ τινές εἰσιν αἱ	μεταξὺ	ταύτης τε καὶ τῆς ἔναγχος
[7]	Ἃ δὲ πρὸς Ἀλέξανδρον γέγραφεν,	οὐ	βασιλικαὶ παραινέσεις εἰσίν; Οὐ μόνον
[7]	Ἃ δὲ πρὸς Ἀλέξανδρον γέγραφεν,	οὐ	βασιλικαὶ παραινέσεις εἰσίν; Οὐ μόνον
[17]	φυρομένων καὶ ξυντελουμένων γάμων {τε}	οὐ	γάμων καὶ βεβηλουμένων ὁμοῦ τοῖς
[21]	προσβαλὼν ὥσπερ τι μορμολυκεῖον ἐκφοβήσῃς·	οὐ	γὰρ ἐμυήθη, φασίν, ἀλλὰ καὶ
[3]	ὡς ἂν εἴποι τις, ἑαυτῆς·	οὐ	γὰρ ἔτι λείπεται ποίησις· ἡδύσματα
[3]	ὡς ἂν εἴποι τις, ἑαυτῆς·	οὐ	γὰρ ἔτι λείπεται ποίησις· ἡδύσματα
[7]	τοῖς κρατίστοις συγγενέσθαι τῶν Ἑλλήνων;	Οὐ	γὰρ Ἰσθμόνδε ἐφοίτων; Οὐκ ἂν
[7]	τοῖς κρατίστοις συγγενέσθαι τῶν Ἑλλήνων;	Οὐ	γὰρ Ἰσθμόνδε ἐφοίτων; Οὐκ ἂν
[12]	θρυλλουμένης μὲν γενέσεως, οὔσης δὲ	οὐ	γενέσεως, ἀλλὰ δαιμονίας ἐκφάνσεως, κατὰ
[8]	Ἑρμῆν καὶ Μούσας ἱλάσομ´ ἁγνάς,	Οὐ	δαπάναις τρυφεραῖς, ἀλλ´ ἀρεταῖς ὁσίαις.
[8]	Ἑρμῆν καὶ Μούσας ἱλάσομ´ ἁγνάς,	Οὐ	δαπάναις τρυφεραῖς, ἀλλ´ ἀρεταῖς ὁσίαις.
[15]	ἀφροδίσια. Βιαζομένου δὲ τοῦ σώματος,	οὐ	δόξῃ προστέτηκεν· οὐδὲ περιμένει τὸν
[9]	εἰς τὰς τῶν πολλῶν ἀκοὰς	οὐ	δυναμένας τὰ θεῖα καθαρῶς δέξασθαι
[5]	ἐπαινοῦντας ὥσπερ τοὺς φαρμακοὺς ἐχρῆν	οὐ	θύσθλοις πολεμουμένους ἐλαύνεσθαι, κουφοτέρα γάρ
[5]	ἐπαινοῦντας ὥσπερ τοὺς φαρμακοὺς ἐχρῆν	οὐ	θύσθλοις πολεμουμένους ἐλαύνεσθαι, κουφοτέρα γάρ
[14]	τὰ πρόθυρα. Οὐκ ἀπάξετε ταῦτα;	Οὐ	καταβαλεῖτε νῦν γοῦν, εἰ καὶ
[12]	ἀνθρωπίνοις τὰ ἔργα. Τί οὖν	οὐ	καταβάλλοντες τὸν λῆρον ἐκεῖνο πρῶτον
[17]	θεῶν, ὡς δὲ πλησίον ὄντα	οὐ	κατεῖδεν, ἐνδεὴς μὲν ἐφάνη, καλὴ
[11]	ἐγὼ νομίζω νὴ τοὺς θεοὺς	οὐ	κύλικα εἶναι, βαδίσαι δὲ αὐτὸν
[12]	ἦν αὐτίκα θεός. Εἵποντο γοῦν	οὐ	Λίχας αὐτῷ καθάπερ Ἡρακλεῖ οὐδὲ
[8]	τῶν ἔργων ἐπολέμουν, ἔργοις ἐλέγχοντες	οὐ	λόγῳ βοῶντες ὅτι τῷ Διὶ
[8]	τῶν ἔργων ἐπολέμουν, ἔργοις ἐλέγχοντες	οὐ	λόγῳ βοῶντες ὅτι τῷ Διὶ
[13]	τὴν Βαρβάρων ἔγωγε θείμην ἄν,	οὐ	μὰ τὸν ἐμὸν δεσπότην Ἥλιον.
[17]	πλῆθος, ἐπεὶ καὶ οὗτος ἦν	οὐ	μάλα ἐπιστήμων τῆς τοιαύτης τέχνης.
[5]	αὐτοῖς οὕτω μοχθηρὸν τὸν βίον	οὐ	μᾶλλον διὰ τὸ τοῦ θανάτου
[5]	αὐτοῖς οὕτω μοχθηρὸν τὸν βίον	οὐ	μᾶλλον διὰ τὸ τοῦ θανάτου
[2]	ὠφέλειαν ἢ ψυχαγωγίαν τῶν ἀκροωμένων,	οὐ	μᾶλλον εὕροι τις ἂν ἢ
[2]	ὠφέλειαν ἢ ψυχαγωγίαν τῶν ἀκροωμένων,	οὐ	μᾶλλον εὕροι τις ἂν ἢ
[4]	τὸ ποιητέον εὑρίσκειν οἴκοθεν, ἀλλ´	οὐ	μανθάνειν ἔξωθεν. Εἰ δ´ Ἀντισθένης
[4]	τὸ ποιητέον εὑρίσκειν οἴκοθεν, ἀλλ´	οὐ	μανθάνειν ἔξωθεν. Εἰ δ´ Ἀντισθένης
[7]	μέλειν εἴς τε τὴν Κόρινθον	οὐ	μάτην, οὐδὲ κατά τινα συντυχίαν,
[7]	μέλειν εἴς τε τὴν Κόρινθον	οὐ	μάτην, οὐδὲ κατά τινα συντυχίαν,
[9]	εἴτε ὀργάνων ῥητέον. Ἔστι γὰρ	οὐ	μέγα τὸ διαφέρον ὁποτέρως ἄν
[9]	εἴτε ὀργάνων ῥητέον. Ἔστι γὰρ	οὐ	μέγα τὸ διαφέρον ὁποτέρως ἄν
[3]	ἀνήρ· ᾧ γὰρ ὁ νόμος	οὐ	μετεδίδου παρρησίας, τούτῳ προσῆκον ἦν
[3]	ἀνήρ· ᾧ γὰρ ὁ νόμος	οὐ	μετεδίδου παρρησίας, τούτῳ προσῆκον ἦν
[9]	δὲ καὶ τῶν μετ´ ἐκεῖνον.	Οὐ	μὴν ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν φαίνεται
[9]	δὲ καὶ τῶν μετ´ ἐκεῖνον.	Οὐ	μὴν ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν φαίνεται
[1]	οὕτω τῶν ἰδίων ἕνεκα σωφρονοῦμεν,	οὐ	μὴν οὐδὲ εὐτυχεῖς οὕτως ἐσμεν
[1]	οὕτω τῶν ἰδίων ἕνεκα σωφρονοῦμεν,	οὐ	μὴν οὐδὲ εὐτυχεῖς οὕτως ἐσμεν
[7]	γέγραφεν, οὐ βασιλικαὶ παραινέσεις εἰσίν;	Οὐ	μόνον δὲ ἐν τοῖς λόγοις
[7]	γέγραφεν, οὐ βασιλικαὶ παραινέσεις εἰσίν;	Οὐ	μόνον δὲ ἐν τοῖς λόγοις
[16]	γε νῦν ὑπὸ σοῦ πεποιημένον	οὐ	μῦθός ἐστι σός, ὡς ἔφης,
[11]	Διός. Ἀλλ´, ὦ τάν, εἶπον,	οὐ	ξυνίετε τοῦ μύθου φανερῶς αἰνιττομένου
[14]	ἴσως τοῦ χρηματίζεσθαι, τοῦτο δὲ	οὐ	παρ´ ὑμᾶς γίγνεται, παρ´ ἡμᾶς
[21]	ἀξιῶν συμπολιτεύεσθαι· τό τε νόμιμον	οὐ	παρέβη αἰδοῖ τῶν θεῶν, καίτοι
[9]	Πλάτωνι πραγματευομένοις ἠθικάς τινας ὑποθέσεις	οὐ	παρέργως ἀλλὰ μετά τινος ἐμμελείας
[13]	ὅστις θεῶν ἐπὶ ταῦτ´ ἐβάκχευσεν	οὐ	προειδόμενον. Οὗ δὲ ἕνεκεν ἔφην
[1]	κυνὸς ληροῦντος ὀλίγον ἡμέρας μόριον,	οὐ	πρῶτον ἀκούεις τῶν θεῶν βλασφημουμένων,
[1]	κυνὸς ληροῦντος ὀλίγον ἡμέρας μόριον,	οὐ	πρῶτον ἀκούεις τῶν θεῶν βλασφημουμένων,
[13]	ἦν ἄξια, φράζειν τε γράφειν	οὐ	ῥᾴδιον ἐμοί, τυχὸν μὲν καὶ
[21]	τῶν ἐναντίων δὲ τὴν παραιρουμένην	οὐ	σμικρὰ τῆς τῶν μυστηρίων σεμνότητος;
[21]	ὅλον κοινῇ κόσμον ἐπιτροπεύουσιν, ἀλλ´	οὐ	ταῖς τὰ μέρη κατανειμαμέναις αὐτοῦ,
[21]	ἱερῶν εἰσφρήσωσι περιαύλων. Ἢ γὰρ	οὐ	ταῦτα καὶ ὁ ἱεροφάντης προαγορεύει,
[6]	δόξης ἐπέταξεν ὑπερορᾶν καὶ παραχαράττειν	οὐ	τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ τὸ νόμισμα.
[6]	δόξης ἐπέταξεν ὑπερορᾶν καὶ παραχαράττειν	οὐ	τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ τὸ νόμισμα.
[19]	οὖν ἀπελαύσαμεν τῆς ὀρθῆς ἀγωγῆς,	οὐ	τὴν σύντομον, ἣν σὺ φής,
[3]	Αἴσωπος ἦν ὁ Σάμιος, δοῦλος	οὐ	τὴν τύχην μᾶλλον ἢ τὴν
[3]	Αἴσωπος ἦν ὁ Σάμιος, δοῦλος	οὐ	τὴν τύχην μᾶλλον ἢ τὴν
[21]	νόμῳ δὲ γενέσθαι, τοῦτο ἔφυγεν,	οὐ	τὸ μυηθῆναι, νομίζων αὐτὸν εἶναι
[20]	ἀντερεῖ τοιοῦτον γενέσθαι; Καὶ γὰρ	οὐ	τὸ ὄνομα θεῶν ἐν τῇ
[14]	ἐξ ἀσώτου σώφρονα καὶ καλὸν	οὐ	τὸ σῶμα μόνον, ἀλλὰ πολὺ
[1]	Διονύσου παρὰ τῶν κωμῳδῶν ἀκούειν,	οὐ	τοῦ λέγοντος, ἀλλὰ τῶν συνειλεγμένων
[1]	Διονύσου παρὰ τῶν κωμῳδῶν ἀκούειν,	οὐ	τοῦ λέγοντος, ἀλλὰ τῶν συνειλεγμένων
[6]	αὐτῷ πεισθεὶς ἀντὶ φυγάδος ἀπεδείχθη	οὐ	τοῦ Περσῶν βασιλέως μείζων, ἀλλ´,
[6]	αὐτῷ πεισθεὶς ἀντὶ φυγάδος ἀπεδείχθη	οὐ	τοῦ Περσῶν βασιλέως μείζων, ἀλλ´,
[5]	βαράθρου τὸ πρᾶγμα ἄξιον; Ἆρ´	οὐ	τοὺς ταῦτα ἐπαινοῦντας ὥσπερ τοὺς
[5]	βαράθρου τὸ πρᾶγμα ἄξιον; Ἆρ´	οὐ	τοὺς ταῦτα ἐπαινοῦντας ὥσπερ τοὺς
[9]	πέφυκε καὶ ἀγνοουμένη· θεραπεύει γοῦν	οὐ	ψυχὰς μόνον, ἀλλὰ καὶ σώματα,
[4]	Ἀλλ´ ἴσως ὁ μὲν λόγος	οὔ	φησι δεῖν ἀντὶ τῶν ἀληθῶν
[4]	Ἀλλ´ ἴσως ὁ μὲν λόγος	οὔ	φησι δεῖν ἀντὶ τῶν ἀληθῶν
[13]	ἐπὶ ταῦτ´ ἐβάκχευσεν οὐ προειδόμενον.	Οὗ	δὲ ἕνεκεν ἔφην αὐτά· ~κατὰ
[12]	τὸ τῆς ἡμερίδος φυτόν, ὑφ´	οὗ	μοι δοκοῦσιν, ἐξημερωθέντων αὐτοῖς τῶν
[17]	τὸ σκολιὸν καὶ ἀπότομον χωρίον,	οὗ	πάντας ὁρᾶς προσπταίοντας καὶ ἀπιόντας
[6]	οὐδὲ ταῖς ἑτέραις ἀπολελεῖφθαι; Ταῖς	Οἰνομάου	δὲ ἐντυχών· ἔγραψε γὰρ καὶ
[6]	οὐδὲ ταῖς ἑτέραις ἀπολελεῖφθαι; Ταῖς	Οἰνομάου	δὲ ἐντυχών· ἔγραψε γὰρ καὶ
[6]	πρὸς ἀνθρώπους, μὴ διὰ τῶν	Οἰνομάου	λόγων μηδὲ τῶν Φιλίσκου τραγῳδιῶν,
[6]	πρὸς ἀνθρώπους, μὴ διὰ τῶν	Οἰνομάου	λόγων μηδὲ τῶν Φιλίσκου τραγῳδιῶν,
[20]	ἄνθρωπον, ἀλλὰ πέρα τοῦ μεγίστου	φόβου.	Καὶ νῦν τὴν μὲν Ἀφροδίτην,
[7]	πάντα ἁπλῶς τὰ τοιαῦτα, ὥστε	ὀλίγου	δεῖν ὑπὸ τῶν σῶν ῥημάτων
[7]	πάντα ἁπλῶς τὰ τοιαῦτα, ὥστε	ὀλίγου	δεῖν ὑπὸ τῶν σῶν ῥημάτων
[19]	ἐδίδασκεν. Εἰ μὲν οὖν τι	προὔργου	πεποίηκεν, αὐτὸς ἂν εἰδείη καὶ
[11]	ὑφ´ ἡγεμόσι τοῖς θεοῖς προθυμηθεῖεν.	Ἰδοῦ	γὰρ ἔγωγε πολλῶν ἤκουσα λεγόντων
[21]	κοινωνήσειν τοῖς θείοις τῶν ἐν	Ἅιδου	καλῶν, Ἀγησίλαον δὲ καὶ Ἐπαμινώνδαν
[9]	πολλὰ μεμυθολόγηται περὶ τῶν ἐν	Ἅιδου	πραγμάτων θεολογοῦντι καὶ πρό γε
[18]	καὶ μάλα ἰσχυρῶς φύλαττε σαυτόν,	αἰδοῦ	δὲ καὶ ἡμᾶς μόνον, ἀνδρῶν
[3]	ᾧ γὰρ ὁ νόμος οὐ	μετεδίδου	παρρησίας, τούτῳ προσῆκον ἦν ἐσκιαγραφημένας
[3]	ᾧ γὰρ ὁ νόμος οὐ	μετεδίδου	παρρησίας, τούτῳ προσῆκον ἦν ἐσκιαγραφημένας
[8]	φίλοις συνεγιγνέσθην· λέγεται γὰρ ὑπ´	Εὐριπίδου	καλῶς Ἁπλοῦς ὁ μῦθος τῆς
[8]	φίλοις συνεγιγνέσθην· λέγεται γὰρ ὑπ´	Εὐριπίδου	καλῶς Ἁπλοῦς ὁ μῦθος τῆς
[17]	εἰς τὸ πρόσω διὰ λείας	ὁδοῦ	καὶ ἀτρίπτου καθαρᾶς τε πάνυ
[17]	ἐγὼ ἔσομαι λείας καὶ ὁμαλεστέρας	ὁδοῦ	τουτὶ {τὸ} μικρὸν ὑπερβάντι τὸ
[10]	ἑλκόντων συρφετοὺς ῥημάτων ἐκ τῆς	τριόδου·	ἀλλὰ τοῖν δυοῖν τούτοιν. Ὅταν
[19]	εἶναι; Τὸ δὲ ἐκ τῶν	Ἡσιόδου	λεγόμενον ὑπὲρ τῶν ὀνομασάντων ἑαυτοὺς
[14]	Τί οὖν ἐκ τῆς ὑμετέρας	ἀνόδου	γέγονεν ἀγαθόν, ὦ λῷστοι; Τίς
[1]	μοι καὶ τῆς εἰς ὑμᾶς	παρόδου	γέγονεν αἴτιον καίπερ οὐκ ὄντι
[1]	μοι καὶ τῆς εἰς ὑμᾶς	παρόδου	γέγονεν αἴτιον καίπερ οὐκ ὄντι
[18]	λῷστε, πατρὸς ἀγαθοῦ τουτουὶ τοῦ	θεοῦ	καὶ ἐμὸν βλάστημα. Τοῦτον« ἔφη,
[13]	αἰνιττόμενοι τήν τε οὐσίαν τοῦ	θεοῦ	καὶ τὴν ἐν τοῖς νοητοῖς
[2]	Ἥραν διώκοντι εἴδωλον ἀντὶ τῆς	θεοῦ	λέγεται παραναπαύσασθαι, τούτοις ἀντ´ ἀληθοῦς
[2]	Ἥραν διώκοντι εἴδωλον ἀντὶ τῆς	θεοῦ	λέγεται παραναπαύσασθαι, τούτοις ἀντ´ ἀληθοῦς
[6]	πρὸ ταύτης εἰρημένην ὑπὸ τοῦ	θεοῦ	συμβουλὴν τρέποιτο, τὸ Γνῶθι σαυτόν»
[6]	πρὸ ταύτης εἰρημένην ὑπὸ τοῦ	θεοῦ	συμβουλὴν τρέποιτο, τὸ Γνῶθι σαυτόν»
[12]	πρόρρησιν, ἄλλως τε καὶ τοῦ	θεοῦ	τιμῶντος αὐτὴν ἅτε πρώτην ἱερόφαντιν
[12]	Αἰσθέσθαι οὖν μοι δοκεῖ τοῦ	θεοῦ	τούτου πρώτη παρ´ Ἕλλησι καὶ
[13]	διὰ τῆς περὶ τὸν θεὸν	ἐνθέου	βακχείας, τούτῳ κίνδυνος ἐπὶ πολλὰ
[18]	Μάνθανε« εἶπεν, ὦ λῷστε, πατρὸς	ἀγαθοῦ	τουτουὶ τοῦ θεοῦ καὶ ἐμὸν
[10]	νοῦ αὐτοῦ, τοῦ ἑνὸς καὶ	τἀγαθοῦ	μοῖρά τις ὀλίγη τὸ πᾶν
[19]	Ἐκ πάνυ δαψιλοῦς ἀντλήσειε τοῦ	πίθου«	τῆς προκειμένης ἡμῖν ἀσχολίας εἵνεκεν
[3]	ποιηταὶ τὸν αἶνον, ὃς τοῦ	μύθου	διαφέρει τῷ μὴ πρὸς παῖδας,
[3]	ποιηταὶ τὸν αἶνον, ὃς τοῦ	μύθου	διαφέρει τῷ μὴ πρὸς παῖδας,
[1]	παραιτησαμένῳ, μικρὰ δὲ ὑπὲρ τοῦ	μύθου	καθάπερ τινὰ γενεαλογίαν ἴσως οὐκ
[1]	παραιτησαμένῳ, μικρὰ δὲ ὑπὲρ τοῦ	μύθου	καθάπερ τινὰ γενεαλογίαν ἴσως οὐκ
[14]	θεῶν καὶ πρὸς αὐτοῦ τοῦ	μύθου,	μᾶλλον δὲ τοῦ κοινῇ πάντων
[3]	σαφῶς δὲ ἐγνωκὼς ὅτι στερομένη	μύθου	ποίησις ἐποποιΐα μόνον ἐστίν, ἐστέρηται
[3]	σαφῶς δὲ ἐγνωκὼς ὅτι στερομένη	μύθου	ποίησις ἐποποιΐα μόνον ἐστίν, ἐστέρηται
[11]	τάν, εἶπον, οὐ ξυνίετε τοῦ	μύθου	φανερῶς αἰνιττομένου ὅπου γὰρ ἡ
[14]	Τίνι παρέστης ἀγωνιζομένῳ μετὰ τοῦ	δικαίου;	Τίνα ἐθεράπευσας πενθοῦντα, τῷ λόγῳ
[14]	τῷ Ἑρμῇ, τοῦτο ἐκ τῆς	ἀγοραίου	καὶ περιτρεχούσης ἁρπάσαντες ἐντρεχείας, οὐδὲ
[12]	μεταβαλεῖν αὐτοὺς ἐκ τοῦ νομαδικοῦ	βίου	πρὸς τὸν ἡμερώτατον, ἐξ Ἰνδῶν
[14]	Τίνα δὲ ἄσκησιν ἐποιήσω τοῦ	βίου;	Τί δέ σοι ἄξιον τῆς
[20]	πάνσοφον ὑπαγορεύσω σειρῆνα, τὸν τοῦ	λογίου	τύπον Ἑρμοῦ, τὸν τῷ Ἀπόλλωνι
[21]	εἰς τὰς ἐντολὰς βλέπων τοῦ	Πυθίου	καὶ συνεὶς ὅτι τὸν μυούμενον
[18]	τῆς ἐκ τοῦ βασιλέως αὐγῆς	Ἡλίου,	Ὁρᾷς» εἶπε, τὸν ἀνεψιὸν τὸν
[18]	Περιβάλλων δὲ τοῖς γόνασι τοῦ	Ἡλίου	τὰς χεῖρας λιπαρῶς εἴχετο σώζειν
[14]	δὲ τοῦ κοινῇ πάντων βασιλέως	Ἡλίου,	τί σοι μέγα ἢ μικρὸν
[4]	εὐαγῶς τὴν ἐπωνυμίαν τοῦ βασιλέως	Ἡλίου;	Τίς δὲ ὁ Πὰν καὶ
[4]	εὐαγῶς τὴν ἐπωνυμίαν τοῦ βασιλέως	Ἡλίου;	Τίς δὲ ὁ Πὰν καὶ
[11]	ἐφύτευσεν, εἶτ´ ἐπανήγαγε διὰ τοῦ	κεραυνίου	πυρὸς πρὸς ἑαυτόν, ὑπὸ τῷ
[19]	δὲ ὁ Πάν; Ὢ τοῦ	γελοίου	Ψευδόπανος, γελοιοτέρου μέντοι, νὴ τὸν
[19]	ἐπαιδοτριβήθης καλῶς οὐδὲ ἔτυχες καθηγεμόνος	ὁποίου	περὶ τοὺς ποιητὰς ἐγὼ τουτουὶ
[8]	ἐκείνων αὐτά· Μνημοσύνης καὶ Ζηνὸς	Ὀλυμπίου	ἀγλαὰ τέκνα, Μοῦσαι Πιερίδες, κλῦτέ
[8]	ἐκείνων αὐτά· Μνημοσύνης καὶ Ζηνὸς	Ὀλυμπίου	ἀγλαὰ τέκνα, Μοῦσαι Πιερίδες, κλῦτέ
[17]	καὶ ἀμελούμενον, ἀδελφιδοῦς ἐκείνου τοῦ	πλουσίου	καὶ ἀνεψιὸς τῶν κληρονόμων· τοῦτο»
[9]	περὶ πόλιν· ἔτι μέντοι τοῦ	λογικοῦ	τὸ μὲν ἀποδεικτικὸν διὰ τῶν
[9]	πρὸς ἕνα γινομένῳ καὶ τοῦ	θεολογικοῦ	τῷ τελεστικῷ καὶ μυστικῷ· φιλεῖ
[12]	καὶ μεταβαλεῖν αὐτοὺς ἐκ τοῦ	νομαδικοῦ	βίου πρὸς τὸν ἡμερώτατον, ἐξ
[9]	τύπον ἐγχαράττειν, ἀντὶ δὲ τῆς	Προδίκου	σκηνοποιίας ἀμφὶ τοῖν ἀμφοῖν θεοῖν
[6]	τραγῳδίας, οὔσας μὲν καὶ ὁμολογουμένας	κυνικοῦ	τινος συγγράμματα, ἀμφισβητουμένας δὲ κατὰ
[6]	τραγῳδίας, οὔσας μὲν καὶ ὁμολογουμένας	κυνικοῦ	τινος συγγράμματα, ἀμφισβητουμένας δὲ κατὰ
[9]	τίς ἡ οὐσία ἑκάστου· τοῦ	πρακτικοῦ	δὲ τὸ μὲν πρὸς ἕνα
[9]	τίς ἡ οὐσία ἑκάστου· τοῦ	πρακτικοῦ	δὲ τὸ μὲν πρὸς ἕνα
[9]	μόνον δέ, εἴπερ ἄρα, τοῦ	πρακτικοῦ	τῷ πρὸς ἕνα γινομένῳ καὶ
[6]	Διογένους, εἰσίν, εἴτε τοῦ μαθητοῦ	Φιλίσκου,	τίς οὐκ ἐπελθὼν βδελύξαιτο καὶ
[6]	Διογένους, εἰσίν, εἴτε τοῦ μαθητοῦ	Φιλίσκου,	τίς οὐκ ἐπελθὼν βδελύξαιτο καὶ
[6]	τῶν Οἰνομάου λόγων μηδὲ τῶν	Φιλίσκου	τραγῳδιῶν, αἷς ἐπιγράψας τὸ Διογένους
[6]	τῶν Οἰνομάου λόγων μηδὲ τῶν	Φιλίσκου	τραγῳδιῶν, αἷς ἐπιγράψας τὸ Διογένους
[6]	κατὰ τοῦτο μόνον, εἴτε τοῦ	διδασκάλου,	τοῦ Διογένους, εἰσίν, εἴτε τοῦ
[6]	κατὰ τοῦτο μόνον, εἴτε τοῦ	διδασκάλου,	τοῦ Διογένους, εἰσίν, εἴτε τοῦ
[16]	καίτοι τοῦτο τίτθης ἔργον ἐστὶν	εὐτραπέλου.	Πλουτάρχου δὲ εἰ τὰ μυθικὰ
[18]	ὅπως ἐπανελθὼν μὴ πρὸ τοῦ	φίλου	θήσει τὸν κόλακα. Δευτέραν ἄκουέ
[18]	μή σε διὰ τῆς τοῦ	φίλου	παρρησίας ὁ κόλαξ ἐξαπατήσας λάθῃ,
[11]	τὴν θεὸν ταύτην ὅλην ἐξ	ὅλου	προέμενος αὐτοῦ, τῷ κόσμῳ σωτῆρα
[9]	γραφή, οὓς ς´ ἐχρῆν, εἶπερ	ἐβούλου	μιμούμενος, ἀντὶ μὲν Ἡρακλέος μεταλαμβάνειν
[18]	τῶν σῶν θυγατέρων. Τρίτης ἐπάκουέ	μου	παραινέσεως, καὶ μάλα ἰσχυρῶς φύλαττε
[18]	θήσει τὸν κόλακα. Δευτέραν ἄκουέ	μου	παραίνεσιν, ὦ παῖ· νυστάζων οὗτος
[4]	Κράτητος ἄχρι τῶν ἐφεξῆς. Οὐδὲν	οὐδαμοῦ	παράδειγμα τοιοῦτον εὑρήσεις· ἐκεῖνο γὰρ
[4]	Κράτητος ἄχρι τῶν ἐφεξῆς. Οὐδὲν	οὐδαμοῦ	παράδειγμα τοιοῦτον εὑρήσεις· ἐκεῖνο γὰρ
[17]	ἐφαίνετο μοχθηρά, καλὸν δὲ οὐδὲν	οὐδαμοῦ	τέως. Ἑρμῆς οὖν αὐτῷ, καὶ
[12]	τὰ θεῖα; Παῖς γὰρ ἦν	Κάδμου	τοῦ Φοίνικος, τούτοις δὲ καὶ
[18]	ταύτην μὲν τὴν δᾷδα παρ´	ἐμοῦ,	ἵνα σοι καὶ ἐν τῇ
[9]	εἰ καί τι παραλέλειπται παρ´	ἐμοῦ,	καίτοι νομίζω γε μηδὲν ἐνδεῖν,
[6]	καὶ τῆς κωμῳδίας καὶ τοῦ	μίμου,	οὕτω πᾶσα μὲν αἰσχρότης, πᾶσα
[6]	καὶ τῆς κωμῳδίας καὶ τοῦ	μίμου,	οὕτω πᾶσα μὲν αἰσχρότης, πᾶσα
[17]	Ἔκ θ´ αἵματος ἔκ τε	κυδοιμοῦ	ἔκ τ´ ἀνδροκτασίης» ὁ πατὴρ
[11]	δὲ κατὰ τὴν διάνοιαν ἀπεμφαῖνον	χρησίμου	γιγνόμενον χάριν ἐγκριτέον, ὡς ἂν
[13]	ἧς ἀντάξιον οὐδὲ τὸ πᾶσαν	ὁμοῦ	μετὰ τῆς τῶν Ῥωμαίων ἐπιτροπεῦσαι
[12]	τοῦ κεραυνοῦ κατεφλέγετο, πάντων δ´	ὁμοῦ	πυρουμένων, Ἑρμῇ κελεύσας ὁ Ζεὺς
[17]	{τε} οὐ γάμων καὶ βεβηλουμένων	ὁμοῦ	τοῖς θείοις τῶν ἀνθρωπίνων, τὸν
[17]	ἔμελε τῶν θεῶν. Πάντων οὖν	ὁμοῦ	φυρομένων καὶ ξυντελουμένων γάμων {τε}
[18]	ἐπιτάττοντος τοῦ Διός, ἀντὶ τοῦ	κληρονόμου	τούτου πάντων ἐπίτροπον τούτων καταστήσω;
[17]	δὲ ἐβούλετο μὲν παρὰ τοῦ	Ἑρμοῦ	πυθέσθαι τί ποτε αἰτήσασθαι χρὴ
[14]	οὐδ´ ὑπ´ αὐτοῦ τοῦ βασιλέως	Ἑρμοῦ	τὴν γλῶτταν ἐκκαθαρθῆναι δυνάμενοι, φρενωθῆναι
[20]	σειρῆνα, τὸν τοῦ λογίου τύπον	Ἑρμοῦ,	τὸν τῷ Ἀπόλλωνι καὶ ταῖς
[9]	μὲν νῦν μοι προύκειτο περὶ	κυνισμοῦ	γράφειν, εἶπον ἂν ὑπὲρ τούτων
[9]	μὲν νῦν μοι προύκειτο περὶ	κυνισμοῦ	γράφειν, εἶπον ἂν ὑπὲρ τούτων
[5]	τῶν Μουσῶν φρᾶσον ὑπὲρ τοῦ	κυνισμοῦ,	πότερον ἀπόνοιά τίς ἐστι καὶ
[5]	τῶν Μουσῶν φρᾶσον ὑπὲρ τοῦ	κυνισμοῦ,	πότερον ἀπόνοιά τίς ἐστι καὶ
[21]	μυηθῆναι, νομίζων αὐτὸν εἶναι τοῦ	κόσμου	πολίτην, καὶ ταῖς ὅλαις τῶν
[10]	τι κρεῖττον ἡμῖν ὑπάρχει τοῦ	νοῦ	αὐτοῦ, τοῦ ἑνὸς καὶ τἀγαθοῦ
[11]	τελεσιουργῷ τοῦ ἀχράντου καὶ καθαροῦ	νοῦ	δυνάμει; Ὃν ὁ μέγας Ζεὺς
[17]	τὸν Ἥλιον· Ὦ παῖ» εἶπεν,	οὐρανοῦ	καὶ γῆς ἀρχαιότερον ἐν θεοῖς
[7]	Κόρινθον ἀπήγαγεν, ἀφεθεὶς ὑπὸ τοῦ	πριαμένου	τὴν πόλιν οὐκέτ´ ᾠήθη δεῖν
[7]	Κόρινθον ἀπήγαγεν, ἀφεθεὶς ὑπὸ τοῦ	πριαμένου	τὴν πόλιν οὐκέτ´ ᾠήθη δεῖν
[4]	τὸ προσλαβεῖν τι παρὰ τοῦ	ὀνιναμένου	κακόν; Ἀλλὰ τοῦτό ἐστι λίαν
[4]	τὸ προσλαβεῖν τι παρὰ τοῦ	ὀνιναμένου	κακόν; Ἀλλὰ τοῦτό ἐστι λίαν
[1]	ᾄδοντος καὶ οὐδὲ τούτους ὑγιῶς	διατιθεμένου.	Παραχρῆμα μὲν οὖν ἐπῆλθέ μοι
[1]	ᾄδοντος καὶ οὐδὲ τούτους ὑγιῶς	διατιθεμένου.	Παραχρῆμα μὲν οὖν ἐπῆλθέ μοι
[15]	τροφάς· ἀποστρέφεται δὲ τὰ ἀφροδίσια.	Βιαζομένου	δὲ τοῦ σώματος, οὐ δόξῃ
[9]	σκηνοποιίας ἐγχέηται. Φανεροῦ δὲ ἤδη	γενομένου	τίνι καὶ ποίῳ φιλοσοφίας εἴδει
[19]	οὐκ ἔστιν ἀτεχνῶς ἐκ τοῦ	μαινομένου	στόματος οὔτι τὴν ἔνθεον, ἀλλὰ
[11]	οὐ ξυνίετε τοῦ μύθου φανερῶς	αἰνιττομένου	ὅπου γὰρ ἡ γένεσίς ἐστιν
[19]	Πᾶσιν ἐπιτιμᾷς αὐτὸς οὐδὲν ἄξιον	ἐπαίνου	πράττων, ἐπαινεῖς φορτικῶς ὡς οὐδεὶς
[20]	Πλάτωνος, οὕτω δὴ καὶ τῆς	ἐκείνου	διατριβῆς προυγέγραπτο, ἔγνως ἂν πρὸ
[14]	τὸ ἀπεμφαῖνον, ὅσῳ διὰ μὲν	ἐκείνου	καλοὺς λίαν καὶ μεγάλους καὶ
[2]	μῦθος εὕρημα, καὶ διαμένει ἐξ	ἐκείνου	μέχρι καὶ νῦν παρ´ αὐτοῖς
[2]	μῦθος εὕρημα, καὶ διαμένει ἐξ	ἐκείνου	μέχρι καὶ νῦν παρ´ αὐτοῖς
[8]	κρείττονος ἄγνοιαν ἔρημος λείπεται τῆς	ἐκείνου	προστασίας. ~Ἀλλ´ εἰ μὲν νῦν
[8]	κρείττονος ἄγνοιαν ἔρημος λείπεται τῆς	ἐκείνου	προστασίας. ~Ἀλλ´ εἰ μὲν νῦν
[17]	παρερριμμένον που καὶ ἀμελούμενον, ἀδελφιδοῦς	ἐκείνου	τοῦ πλουσίου καὶ ἀνεψιὸς τῶν
[19]	ἐμαυτὸν τῷ καθηγεμόνι καὶ τοῖς	ἐκείνου	φίλοις καὶ τοῖς ἡλικιώταις καὶ
[13]	τις τοῖς ῥήμασιν ὑδάτιον μηδὲ	λίνου	μήρινθον ἀκροάσθω, ξυνιέτω δὲ τὰ
[10]	ἀλλ´ ὑπὲρ δυοῖν, τοῦ τε	σεμνοῦ	κατὰ τὴν διάνοιαν καὶ τοῦ
[14]	ἐστὶ κρεῖττον ἐν τούτοις τοῦ	σεμνοῦ	τὸ ἀπεμφαῖνον, ὅσῳ διὰ μὲν
[18]	λάθῃ, χαλκεὺς οἷά τις γέμων	καπνοῦ	καὶ μαρίλης, ἔχων ἱμάτιον λευκὸν
[17]	Ὁρᾷς γὰρ ὅπως οἷον ὑπὸ	καπνοῦ	ῥύπου τε ἀναπέπλησται καὶ λιγνύος,
[12]	κτημάτων τοῦ Διὸς ὑπὸ τοῦ	κεραυνοῦ	κατεφλέγετο, πάντων δ´ ὁμοῦ πυρουμένων,
[19]	ἐν τοῖς ἐγκωμιαστικοῖς ἐποίησε λόγοις;	Ποῦ	δὲ τῶν παλαιῶν τις ἀνδρῶν,
[17]	δὲ ἦν αὐτῶν ἄρα παρερριμμένον	που	καὶ ἀμελούμενον, ἀδελφιδοῦς ἐκείνου τοῦ
[19]	τρέψομαι, ταυτηνὶ τὴν ξυγγραφὴν αὐτοῦ	που	πληρώσας. ~Τίς οὖν ἡ τῶν
[18]	ξίφος μετὰ τοῦ δόρατος, Ἀλλὰ	ποῦ	σοι» ἔφη, ὦ παῖ, τὸ
[19]	αὐτὸ καί τινες εἰκόνες τοιαῦται.	Ποῦ	τοῦτο Ἰσοκράτης ἐν τοῖς ἐγκωμιαστικοῖς
[15]	αὐτοῦ παρωσάμενος, ἄνωθεν ἐκ τῆς	Ὀλύμπου	κορυφῆς ἐπιβλέπει τοὺς ἄλλους Ἄτης
[11]	ξυνίετε τοῦ μύθου φανερῶς αἰνιττομένου	ὅπου	γὰρ ἡ γένεσίς ἐστιν ὥσπερ
[17]	γὰρ ὅπως οἷον ὑπὸ καπνοῦ	ῥύπου	τε ἀναπέπλησται καὶ λιγνύος, κίνδυνός
[19]	τοῦ πάντα μᾶλλον ἢ Διὸς	ἀνθρώπου.	Ταῦτα οὐκ ἔστιν ἀτεχνῶς ἐκ
[11]	καὶ τελεσιουργῷ τοῦ ἀχράντου καὶ	καθαροῦ	νοῦ δυνάμει; Ὃν ὁ μέγας
[8]	δ´ οὐκ ἐθέλω συνάγειν κλυτά,	κανθάρου	ὄλβον, Μύρμηκός τ´ ἄφενος χρήματα
[8]	δ´ οὐκ ἐθέλω συνάγειν κλυτά,	κανθάρου	ὄλβον, Μύρμηκός τ´ ἄφενος χρήματα
[9]	μετὰ τῆς μύθων σκηνοποιίας ἐγχέηται.	Φανεροῦ	δὲ ἤδη γενομένου τίνι καὶ
[7]	μᾶλλον καὶ δεομένην μείζονος καὶ	γενναιοτέρου	σωφρονιστοῦ. ~Τί δέ; Οὐχὶ καὶ
[7]	μᾶλλον καὶ δεομένην μείζονος καὶ	γενναιοτέρου	σωφρονιστοῦ. ~Τί δέ; Οὐχὶ καὶ
[19]	Πάν; Ὢ τοῦ γελοίου Ψευδόπανος,	γελοιοτέρου	μέντοι, νὴ τὸν Ἀσκληπιόν, τοῦ
[1]	κεχράνθαι τοῖς παντοδαποῖς τουτουὶ τοῦ	σιδηροῦ	γένους ἀσεβήμασιν· ἐπεὶ δὲ ὥσπερ
[1]	κεχράνθαι τοῖς παντοδαποῖς τουτουὶ τοῦ	σιδηροῦ	γένους ἀσεβήμασιν· ἐπεὶ δὲ ὥσπερ
[5]	ἡγεμὼν δικαιοσύνης· ἆρ´ οὐκ ἔστι	βαράθρου	τὸ πρᾶγμα ἄξιον; Ἆρ´ οὐ
[5]	ἡγεμὼν δικαιοσύνης· ἆρ´ οὐκ ἔστι	βαράθρου	τὸ πρᾶγμα ἄξιον; Ἆρ´ οὐ
[6]	ἐπιφθέγξωμαι τὴν τραγῳδίαν μετὰ τοῦ	σατύρου	καὶ τῆς κωμῳδίας καὶ τοῦ
[6]	ἐπιφθέγξωμαι τὴν τραγῳδίαν μετὰ τοῦ	σατύρου	καὶ τῆς κωμῳδίας καὶ τοῦ
[19]	λόγος οὐκ οἶδα· τὸ παρὰ	σοῦ	δὲ πεποιημένον, τίνα βούλει τὸν
[18]	τῶν καλῶν ἁπάντων· ἐσμὲν γάρ	σου	καὶ εὐεργεταὶ καὶ φίλοι καὶ
[16]	Ἐπεὶ τό γε νῦν ὑπὸ	σοῦ	πεποιημένον οὐ μῦθός ἐστι σός,
[17]	λιγνύος, κίνδυνός τε τὸ ὑπὸ	σοῦ	σπαρὲν ἐν αὐτῷ πῦρ ἀποσβῆναι,
[19]	ἐπὶ τὴν ἀρετὴν οἶμαι ὅτι	σου	συντομωτέραν ἐτραπόμην· ἐγὼ μὲν γὰρ
[14]	εἰ μηδὲν ἄλλο, ξυνεῖναι γοῦν	σου	τῆς φωνῆς μᾶλλον δυναμένῳ πλησιάζειν
[17]	ποιμανεῖν αὐτὸ καὶ θεραπεύσειν τῆς	νόσου.	Ὁρᾷς γὰρ ὅπως οἷον ὑπὸ
[11]	ὥσπερ Ἡρακλέος, οὕτω δὴ καὶ	Διονύσου,	ἔχουσα μὲν τὸ κρεῖττον καὶ
[12]	εἴη. ~Τὰ δὲ ὑπὲρ τῆς	Διονύσου	θρυλλουμένης μὲν γενέσεως, οὔσης δὲ
[13]	ἐν πᾶσιν ἀμιγοῦς προϋπαρχούσης τοῦ	Διονύσου	οὐσίας τελεσιουργηθείη διὰ τῆς περὶ
[1]	ἐν θεάτρῳ κωμῳδουμένων Ἡρακλέος καὶ	Διονύσου	παρὰ τῶν κωμῳδῶν ἀκούειν, οὐ
[1]	ἐν θεάτρῳ κωμῳδουμένων Ἡρακλέος καὶ	Διονύσου	παρὰ τῶν κωμῳδῶν ἀκούειν, οὐ
[10]	σεμνοῦ κατὰ τὴν διάνοιαν καὶ	τοῦ	ἀπεμφαίνοντος, τὰ δὲ αὐτὰ ταῦτα
[17]	καὶ νέα μνήματα, προαγορεύοντος αὐτοῖς	τοῦ	αὐτομάτου καὶ τῆς τύχης ὅτι
[11]	αὐτοῦ τῇ δημιουργικῇ καὶ τελεσιουργῷ	τοῦ	ἀχράντου καὶ καθαροῦ νοῦ δυνάμει;
[18]	τὸ φῶς διικνεῖτο τῆς ἐκ	τοῦ	βασιλέως αὐγῆς Ἡλίου, Ὁρᾷς» εἶπε,
[14]	δυσμαθέστατοι καὶ οὐδ´ ὑπ´ αὐτοῦ	τοῦ	βασιλέως Ἑρμοῦ τὴν γλῶτταν ἐκκαθαρθῆναι
[4]	χραίνειν οὐκ εὐαγῶς τὴν ἐπωνυμίαν	τοῦ	βασιλέως Ἡλίου; Τίς δὲ ὁ
[4]	χραίνειν οὐκ εὐαγῶς τὴν ἐπωνυμίαν	τοῦ	βασιλέως Ἡλίου; Τίς δὲ ὁ
[14]	φαίνεσθαι; Τίνα δὲ ἄσκησιν ἐποιήσω	τοῦ	βίου; Τί δέ σοι ἄξιον
[19]	ἐγὼ δὲ ὁ Πάν; Ὢ	τοῦ	γελοίου Ψευδόπανος, γελοιοτέρου μέντοι, νὴ
[6]	Παραχάραξον τὸ νόμισμα» διὰ τῆς	τοῦ	Γνῶθι σαυτὸν» ἀποφάσεως; Ὥσπερ γὰρ
[6]	Παραχάραξον τὸ νόμισμα» διὰ τῆς	τοῦ	Γνῶθι σαυτὸν» ἀποφάσεως; Ὥσπερ γὰρ
[17]	καὶ ἡ τραγικὴ κατάρα ὑπὸ	τοῦ	δαίμονος εἰς ἔργων ἤγετο· τὰ
[3]	γαργαλισμὸν καὶ τὴν ὀδύνην παραμυθήσωνται.	Τοῦ	δὲ τοιούτου προβαίνοντος καὶ παρὰ
[3]	γαργαλισμὸν καὶ τὴν ὀδύνην παραμυθήσωνται.	Τοῦ	δὲ τοιούτου προβαίνοντος καὶ παρὰ
[6]	δὲ κατὰ τοῦτο μόνον, εἴτε	τοῦ	διδασκάλου, τοῦ Διογένους, εἰσίν, εἴτε
[6]	δὲ κατὰ τοῦτο μόνον, εἴτε	τοῦ	διδασκάλου, τοῦ Διογένους, εἰσίν, εἴτε
[2]	ἔλαφοι θεῖν ἐπειδὴ πεφύκασιν οὐθὲν	τοῦ	διδαχθῆναι προσδέονται, κἂν δήσῃ τις
[2]	ἔλαφοι θεῖν ἐπειδὴ πεφύκασιν οὐθὲν	τοῦ	διδαχθῆναι προσδέονται, κἂν δήσῃ τις
[14]	ἔργον; Τίνι παρέστης ἀγωνιζομένῳ μετὰ	τοῦ	δικαίου; Τίνα ἐθεράπευσας πενθοῦντα, τῷ
[6]	τοῦτο μόνον, εἴτε τοῦ διδασκάλου,	τοῦ	Διογένους, εἰσίν, εἴτε τοῦ μαθητοῦ
[6]	τοῦτο μόνον, εἴτε τοῦ διδασκάλου,	τοῦ	Διογένους, εἰσίν, εἴτε τοῦ μαθητοῦ
[13]	τε ἐν πᾶσιν ἀμιγοῦς προϋπαρχούσης	τοῦ	Διονύσου οὐσίας τελεσιουργηθείη διὰ τῆς
[11]	Ὄλυμπον ὑπὸ τοῦ πατρὸς ἀνῆχθαι	τοῦ	Διός. Ἀλλ´, ὦ τάν, εἶπον,
[18]	μετὰ ταυτησὶ τῆς Ἀθηνᾶς, ἐπιτάττοντος	τοῦ	Διός, ἀντὶ τοῦ κληρονόμου τούτου
[14]	δὲ χειρίστους θεραπεύειν; Εἰπέ, πρὸς	τοῦ	Διὸς καὶ πρὸς τουτωνὶ τῶν
[12]	τὸ σωμάτιον ἓν τῶν κτημάτων	τοῦ	Διὸς ὑπὸ τοῦ κεραυνοῦ κατεφλέγετο,
[18]	ἀσπίδα καὶ τὸ ξίφος μετὰ	τοῦ	δόρατος, Ἀλλὰ ποῦ σοι» ἔφη,
[10]	ἡμῖν ὑπάρχει τοῦ νοῦ αὐτοῦ,	τοῦ	ἑνὸς καὶ τἀγαθοῦ μοῖρά τις
[17]	ὁ δὲ ἐβούλετο μὲν παρὰ	τοῦ	Ἑρμοῦ πυθέσθαι τί ποτε αἰτήσασθαι
[13]	παντί, καὶ τἆλλα ἐφεξῆς ὅσα	τοῦ	ζητεῖν ἦν ἄξια, φράζειν τε
[18]	ἀναθήσω. Περιβάλλων δὲ τοῖς γόνασι	τοῦ	Ἡλίου τὰς χεῖρας λιπαρῶς εἴχετο
[5]	βίον οὐ μᾶλλον διὰ τὸ	τοῦ	θανάτου δέος ἢ τὴν αἰσχύνην
[5]	βίον οὐ μᾶλλον διὰ τὸ	τοῦ	θανάτου δέος ἢ τὴν αἰσχύνην
[9]	τῷ πρὸς ἕνα γινομένῳ καὶ	τοῦ	θεολογικοῦ τῷ τελεστικῷ καὶ μυστικῷ·
[18]	ὦ λῷστε, πατρὸς ἀγαθοῦ τουτουὶ	τοῦ	θεοῦ καὶ ἐμὸν βλάστημα. Τοῦτον«
[13]	διεσκεύασαν, αἰνιττόμενοι τήν τε οὐσίαν	τοῦ	θεοῦ καὶ τὴν ἐν τοῖς
[6]	τὴν πρὸ ταύτης εἰρημένην ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ συμβουλὴν τρέποιτο, τὸ Γνῶθι
[6]	τὴν πρὸ ταύτης εἰρημένην ὑπὸ	τοῦ	θεοῦ συμβουλὴν τρέποιτο, τὸ Γνῶθι
[12]	τὴν πρόρρησιν, ἄλλως τε καὶ	τοῦ	θεοῦ τιμῶντος αὐτὴν ἅτε πρώτην
[12]	λέγων. Αἰσθέσθαι οὖν μοι δοκεῖ	τοῦ	θεοῦ τούτου πρώτη παρ´ Ἕλλησι
[11]	σωτῆρα ἐφύτευσεν, εἶτ´ ἐπανήγαγε διὰ	τοῦ	κεραυνίου πυρὸς πρὸς ἑαυτόν, ὑπὸ
[12]	τῶν κτημάτων τοῦ Διὸς ὑπὸ	τοῦ	κεραυνοῦ κατεφλέγετο, πάντων δ´ ὁμοῦ
[18]	Ἀθηνᾶς, ἐπιτάττοντος τοῦ Διός, ἀντὶ	τοῦ	κληρονόμου τούτου πάντων ἐπίτροπον τούτων
[14]	αὐτοῦ τοῦ μύθου, μᾶλλον δὲ	τοῦ	κοινῇ πάντων βασιλέως Ἡλίου, τί
[21]	τὸ μυηθῆναι, νομίζων αὐτὸν εἶναι	τοῦ	κόσμου πολίτην, καὶ ταῖς ὅλαις
[8]	σωφρονιστοῦ. ~Τί δέ; Οὐχὶ καὶ	τοῦ	Κράτητος μουσικὰ καὶ χαρίεντα φέρεται
[8]	σωφρονιστοῦ. ~Τί δέ; Οὐχὶ καὶ	τοῦ	Κράτητος μουσικὰ καὶ χαρίεντα φέρεται
[8]	αὑτῷ βαρύτατον ἐπιθεὶς τίμημα τὴν	τοῦ	κρείττονος ἄγνοιαν ἔρημος λείπεται τῆς
[8]	αὑτῷ βαρύτατον ἐπιθεὶς τίμημα τὴν	τοῦ	κρείττονος ἄγνοιαν ἔρημος λείπεται τῆς
[5]	πρὸς τῶν Μουσῶν φρᾶσον ὑπὲρ	τοῦ	κυνισμοῦ, πότερον ἀπόνοιά τίς ἐστι
[5]	πρὸς τῶν Μουσῶν φρᾶσον ὑπὲρ	τοῦ	κυνισμοῦ, πότερον ἀπόνοιά τίς ἐστι
[5]	ἐπέγνως ἂν σαφῶς ἐν τῇ	τοῦ	κυνὸς αὐτοφωνίᾳ καὶ τῷ κατὰ
[5]	ἐπέγνως ἂν σαφῶς ἐν τῇ	τοῦ	κυνὸς αὐτοφωνίᾳ καὶ τῷ κατὰ
[4]	τὰ ψευδῆ καὶ πεπλασμένα παρὰ	τοῦ	κυνός, ᾧ μόνῳ τῆς ἐλευθερίας
[4]	τὰ ψευδῆ καὶ πεπλασμένα παρὰ	τοῦ	κυνός, ᾧ μόνῳ τῆς ἐλευθερίας
[1]	παρὰ τῶν κωμῳδῶν ἀκούειν, οὐ	τοῦ	λέγοντος, ἀλλὰ τῶν συνειλεγμένων χάριν
[1]	παρὰ τῶν κωμῳδῶν ἀκούειν, οὐ	τοῦ	λέγοντος, ἀλλὰ τῶν συνειλεγμένων χάριν
[9]	τὸ περὶ πόλιν· ἔτι μέντοι	τοῦ	λογικοῦ τὸ μὲν ἀποδεικτικὸν διὰ
[20]	τὴν πάνσοφον ὑπαγορεύσω σειρῆνα, τὸν	τοῦ	λογίου τύπον Ἑρμοῦ, τὸν τῷ
[6]	διδασκάλου, τοῦ Διογένους, εἰσίν, εἴτε	τοῦ	μαθητοῦ Φιλίσκου, τίς οὐκ ἐπελθὼν
[6]	διδασκάλου, τοῦ Διογένους, εἰσίν, εἴτε	τοῦ	μαθητοῦ Φιλίσκου, τίς οὐκ ἐπελθὼν
[19]	Ταῦτα οὐκ ἔστιν ἀτεχνῶς ἐκ	τοῦ	μαινομένου στόματος οὔτι τὴν ἔνθεον,
[20]	ἔστι κατὰ ἄνθρωπον, ἀλλὰ πέρα	τοῦ	μεγίστου φόβου. Καὶ νῦν τὴν
[4]	σκάφην σκάφην» λέγοντα; Ἀλλ´ ἀντὶ	τοῦ	μὲν δεῖνος τὸν Φαέθοντα δέον
[4]	σκάφην σκάφην» λέγοντα; Ἀλλ´ ἀντὶ	τοῦ	μὲν δεῖνος τὸν Φαέθοντα δέον
[1]	εἰπεῖν, ἡμῶν αὐτῶν εἵνεκα καὶ	τοῦ	μὴ δοκεῖν ὑπὸ δεισιδαιμονίας μᾶλλον
[1]	εἰπεῖν, ἡμῶν αὐτῶν εἵνεκα καὶ	τοῦ	μὴ δοκεῖν ὑπὸ δεισιδαιμονίας μᾶλλον
[6]	σατύρου καὶ τῆς κωμῳδίας καὶ	τοῦ	μίμου, οὕτω πᾶσα μὲν αἰσχρότης,
[6]	σατύρου καὶ τῆς κωμῳδίας καὶ	τοῦ	μίμου, οὕτω πᾶσα μὲν αἰσχρότης,
[21]	ὅτι τούτοις μέν, οἷς ἀξίως	τοῦ	μυηθῆναι βεβίωται, καὶ μὴ μυηθεῖσιν
[3]	οἱ ποιηταὶ τὸν αἶνον, ὃς	τοῦ	μύθου διαφέρει τῷ μὴ πρὸς
[3]	οἱ ποιηταὶ τὸν αἶνον, ὃς	τοῦ	μύθου διαφέρει τῷ μὴ πρὸς
[1]	χρόνον παραιτησαμένῳ, μικρὰ δὲ ὑπὲρ	τοῦ	μύθου καθάπερ τινὰ γενεαλογίαν ἴσως
[1]	χρόνον παραιτησαμένῳ, μικρὰ δὲ ὑπὲρ	τοῦ	μύθου καθάπερ τινὰ γενεαλογίαν ἴσως
[14]	τῶν θεῶν καὶ πρὸς αὐτοῦ	τοῦ	μύθου, μᾶλλον δὲ τοῦ κοινῇ
[11]	ὦ τάν, εἶπον, οὐ ξυνίετε	τοῦ	μύθου φανερῶς αἰνιττομένου ὅπου γὰρ
[12]	ἑτέρας καὶ μεταβαλεῖν αὐτοὺς ἐκ	τοῦ	νομαδικοῦ βίου πρὸς τὸν ἡμερώτατον,
[6]	θησόμεθα μοίρᾳ; Πότερον ἐν τῇ	τοῦ	νομίσματος; Ἢ τοῦτό γε αὐτὸ
[6]	θησόμεθα μοίρᾳ; Πότερον ἐν τῇ	τοῦ	νομίσματος; Ἢ τοῦτό γε αὐτὸ
[10]	δή τι κρεῖττον ἡμῖν ὑπάρχει	τοῦ	νοῦ αὐτοῦ, τοῦ ἑνὸς καὶ
[4]	ἀποφύγῃ τὸ προσλαβεῖν τι παρὰ	τοῦ	ὀνιναμένου κακόν; Ἀλλὰ τοῦτό ἐστι
[4]	ἀποφύγῃ τὸ προσλαβεῖν τι παρὰ	τοῦ	ὀνιναμένου κακόν; Ἀλλὰ τοῦτό ἐστι
[19]	γελοιοτέρου μέντοι, νὴ τὸν Ἀσκληπιόν,	τοῦ	πάντα μᾶλλον ἢ Διὸς ἀνθρώπου.
[6]	καὶ Κράτης φαίνονται, τοῦτο ἤδη	τοῦ	παντὸς ἄξιον ἔγωγε φαίην ἂν
[6]	καὶ Κράτης φαίνονται, τοῦτο ἤδη	τοῦ	παντὸς ἄξιον ἔγωγε φαίην ἂν
[6]	κεφάλαιον θήσομεν καὶ τρόπον εἰρῆσθαι	τοῦ	Παραχάραξον τὸ νόμισμα» διὰ τῆς
[6]	κεφάλαιον θήσομεν καὶ τρόπον εἰρῆσθαι	τοῦ	Παραχάραξον τὸ νόμισμα» διὰ τῆς
[11]	ἀρετῆς, εἰς τὸν Ὄλυμπον ὑπὸ	τοῦ	πατρὸς ἀνῆχθαι τοῦ Διός. Ἀλλ´,
[17]	τῶν παίδων ὀλιγωρηθέντα πρότερον ὑπὸ	τοῦ	πατρὸς καὶ ἀποσυληθέντα τῶν ἀναθημάτων,
[17]	τί ποτε αἰτήσασθαι χρὴ παρὰ	τοῦ	πατρὸς τῶν θεῶν, ὡς δὲ
[11]	τὴν δι´ αὐτοῦ πορείαν οἶμαι	τοῦ	πελάγους ἐπὶ τῆς χρυσῆς κύλικος,
[20]	τῶν μαθημάτων ἦχθαι τοῖς εἴσω	τοῦ	περιπάτου βαδίζουσι προηγορεύετο. ~Σὺ δὲ
[6]	πεισθεὶς ἀντὶ φυγάδος ἀπεδείχθη οὐ	τοῦ	Περσῶν βασιλέως μείζων, ἀλλ´, ὡς
[6]	πεισθεὶς ἀντὶ φυγάδος ἀπεδείχθη οὐ	τοῦ	Περσῶν βασιλέως μείζων, ἀλλ´, ὡς
[19]	τις Ἐκ πάνυ δαψιλοῦς ἀντλήσειε	τοῦ	πίθου« τῆς προκειμένης ἡμῖν ἀσχολίας
[4]	μήτε μαθεῖν ἐστι ῥᾴδιον διὰ	τοῦ	πλάσματος μήτε τῷ κυνικῷ πρέπον
[4]	μήτε μαθεῖν ἐστι ῥᾴδιον διὰ	τοῦ	πλάσματος μήτε τῷ κυνικῷ πρέπον
[20]	καὶ σαφῆ τοῖς πολλοῖς. Ἀλλὰ	τοῦ	Πλάτωνος ἄκουε· Τὸ δ´ ἐμὸν
[10]	γενώμεθα, μᾶλλον δὲ καὶ πρὸ	τοῦ	πλήθους αὐτοὶ τὸ περὶ τοὺς
[17]	που καὶ ἀμελούμενον, ἀδελφιδοῦς ἐκείνου	τοῦ	πλουσίου καὶ ἀνεψιὸς τῶν κληρονόμων·
[9]	τὸ συνεχὲς τῇ προαιρέσει, περὶ	τοῦ	ποδαποὺς εἶναι χρὴ τοὺς πλαττομένους
[9]	τὸ συνεχὲς τῇ προαιρέσει, περὶ	τοῦ	ποδαποὺς εἶναι χρὴ τοὺς πλαττομένους
[4]	τοιαῦτα, τοῦ χάριν οὐκ ἐφεισάμεθα	τοῦ	πολυτελοῦς ἀναλώματος, πρὸς δὲ δὴ
[4]	τοιαῦτα, τοῦ χάριν οὐκ ἐφεισάμεθα	τοῦ	πολυτελοῦς ἀναλώματος, πρὸς δὲ δὴ
[5]	ὁ ἀνήρ. Τοιούτου δὲ ὄντος	τοῦ	πράγματος, ὥστε ἀνῃρῆσθαι μὲν ἅπασαν
[5]	ὁ ἀνήρ. Τοιούτου δὲ ὄντος	τοῦ	πράγματος, ὥστε ἀνῃρῆσθαι μὲν ἅπασαν
[9]	καὶ τίς ἡ οὐσία ἑκάστου·	τοῦ	πρακτικοῦ δὲ τὸ μὲν πρὸς
[9]	καὶ τίς ἡ οὐσία ἑκάστου·	τοῦ	πρακτικοῦ δὲ τὸ μὲν πρὸς
[9]	μαθηματικῷ, μόνον δέ, εἴπερ ἄρα,	τοῦ	πρακτικοῦ τῷ πρὸς ἕνα γινομένῳ
[7]	τὴν Κόρινθον ἀπήγαγεν, ἀφεθεὶς ὑπὸ	τοῦ	πριαμένου τὴν πόλιν οὐκέτ´ ᾠήθη
[7]	τὴν Κόρινθον ἀπήγαγεν, ἀφεθεὶς ὑπὸ	τοῦ	πριαμένου τὴν πόλιν οὐκέτ´ ᾠήθη
[21]	εἶτα εἰς τὰς ἐντολὰς βλέπων	τοῦ	Πυθίου καὶ συνεὶς ὅτι τὸν
[12]	περιμεῖναι χρόνον, εἶτα ἀναλωθῆναι πρὸς	τοῦ	πυρὸς τοῦ ῥυέντος ἐπ´ αὐτήν.
[15]	τὸν Ἡράκλειτον κοπρίων ἐκβλητότερον, ἐκ	τοῦ	ῥᾴστου δὲ αὐτοῦ τὰς θεραπείας
[12]	εἶτα ἀναλωθῆναι πρὸς τοῦ πυρὸς	τοῦ	ῥυέντος ἐπ´ αὐτήν. Ἐπεὶ δὲ
[6]	αὐτοῖς ἐπιφθέγξωμαι τὴν τραγῳδίαν μετὰ	τοῦ	σατύρου καὶ τῆς κωμῳδίας καὶ
[6]	αὐτοῖς ἐπιφθέγξωμαι τὴν τραγῳδίαν μετὰ	τοῦ	σατύρου καὶ τῆς κωμῳδίας καὶ
[14]	δ´ ἐστὶ κρεῖττον ἐν τούτοις	τοῦ	σεμνοῦ τὸ ἀπεμφαῖνον, ὅσῳ διὰ
[1]	μὴ κεχράνθαι τοῖς παντοδαποῖς τουτουὶ	τοῦ	σιδηροῦ γένους ἀσεβήμασιν· ἐπεὶ δὲ
[1]	μὴ κεχράνθαι τοῖς παντοδαποῖς τουτουὶ	τοῦ	σιδηροῦ γένους ἀσεβήμασιν· ἐπεὶ δὲ
[8]	πάνυ δεόμενον οὐδὲ παρενοχλούμενον ὑπὸ	τοῦ	σώματος, ἐπετίμων δὲ τοῖς ἁμαρτάνουσιν
[8]	πάνυ δεόμενον οὐδὲ παρενοχλούμενον ὑπὸ	τοῦ	σώματος, ἐπετίμων δὲ τοῖς ἁμαρτάνουσιν
[15]	καθαροῖς νοήμασιν, ὀλιγωρεῖν δὲ πάντη	τοῦ	σώματος καὶ νομίζειν αὐτὸ κατὰ
[15]	τῶν προστυχόντων ἀποπλήσας τὴν θεραπείαν	τοῦ	σώματος καὶ τὸ ἐνοχλοῦν ἐξ
[13]	ζῶντες, πάντως δὲ καὶ ἀπαλλαγέντες	τοῦ	σώματος. Ὅτῳ γὰρ ἂν μὴ
[15]	δὲ τὰ ἀφροδίσια. Βιαζομένου δὲ	τοῦ	σώματος, οὐ δόξῃ προστέτηκεν· οὐδὲ
[5]	ταῦτα Οἰνόμαος· εἴ τί σοι	τοῦ	ταῦτα γοῦν ἐπελθεῖν ἐμέλησεν, ἐπέγνως
[5]	ταῦτα Οἰνόμαος· εἴ τί σοι	τοῦ	ταῦτα γοῦν ἐπελθεῖν ἐμέλησεν, ἐπέγνως
[10]	νῦν ῥητέον, ἀλλ´ ὑπὲρ δυοῖν,	τοῦ	τε σεμνοῦ κατὰ τὴν διάνοιαν
[14]	ἀναδραμεῖν. Αἴτιαι μὲν οὖν αὗται	τοῦ	τὴν τελεστικὴν καὶ μυσταγωγὸν φιλοσοφίαν
[19]	περὶ τοὺς ποιητὰς ἐγὼ τουτουὶ	τοῦ	φιλοσόφου, μεθ´ ὃν ἐπὶ τὰ
[18]	οὖν ὅπως ἐπανελθὼν μὴ πρὸ	τοῦ	φίλου θήσει τὸν κόλακα. Δευτέραν
[18]	γρηγόρει, μή σε διὰ τῆς	τοῦ	φίλου παρρησίας ὁ κόλαξ ἐξαπατήσας
[12]	θεῖα; Παῖς γὰρ ἦν Κάδμου	τοῦ	Φοίνικος, τούτοις δὲ καὶ ὁ
[14]	τὸ μηδὲν ὑμῖν εἶναι πρόσχημα	τοῦ	φορολογεῖν εὐπροσώπως, ὁποῖον ἐκείνοις, ἣν
[4]	κυνικῷ πρέπον πλάττειν τὰ τοιαῦτα,	τοῦ	χάριν οὐκ ἐφεισάμεθα τοῦ πολυτελοῦς
[4]	κυνικῷ πρέπον πλάττειν τὰ τοιαῦτα,	τοῦ	χάριν οὐκ ἐφεισάμεθα τοῦ πολυτελοῦς
[14]	ὑμέτερον ἔργον ἐστι, πλὴν ἴσως	τοῦ	χρηματίζεσθαι, τοῦτο δὲ οὐ παρ´
[17]	νέα μνήματα, προαγορεύοντος αὐτοῖς τοῦ	αὐτομάτου	καὶ τῆς τύχης ὅτι ἄρα
[5]	οὐ μᾶλλον διὰ τὸ τοῦ	θανάτου	δέος ἢ τὴν αἰσχύνην τὰς
[5]	οὐ μᾶλλον διὰ τὸ τοῦ	θανάτου	δέος ἢ τὴν αἰσχύνην τὰς
[5]	τῷ λυμαίνεσθαι τοῖς καταπλέουσι; Καταφρονοῦντες	θανάτου,	φασίν· ὥσπερ οὐκ ἐκείνοις συνομαρτούσης
[5]	τῷ λυμαίνεσθαι τοῖς καταπλέουσι; Καταφρονοῦντες	θανάτου,	φασίν· ὥσπερ οὐκ ἐκείνοις συνομαρτούσης
[20]	μαθημάτων ἦχθαι τοῖς εἴσω τοῦ	περιπάτου	βαδίζουσι προηγορεύετο. ~Σὺ δὲ ὅπως
[13]	καὶ ἐν τῷ μεριστῷ παντελῶς	ἀδιαιρέτου	ὅλης τε ἐν πᾶσιν ἀμιγοῦς
[6]	τοῦ Διογένους, εἰσίν, εἴτε τοῦ	μαθητοῦ	Φιλίσκου, τίς οὐκ ἐπελθὼν βδελύξαιτο
[6]	τοῦ Διογένους, εἰσίν, εἴτε τοῦ	μαθητοῦ	Φιλίσκου, τίς οὐκ ἐπελθὼν βδελύξαιτο
[11]	τῇ δημιουργικῇ καὶ τελεσιουργῷ τοῦ	ἀχράντου	καὶ καθαροῦ νοῦ δυνάμει; Ὃν
[14]	ὑμᾶς τὴν φιλοσοφίαν ἐκτρέπονται, ἀνθ´	ὅτου	πρὸς μὲν τὸν μακαρίτην Κωνστάντιον
[17]	πρόσω διὰ λείας ὁδοῦ καὶ	ἀτρίπτου	καθαρᾶς τε πάνυ καὶ καρποῖς
[9]	αὐτοῖς καὶ τίς ἡ οὐσία	ἑκάστου·	τοῦ πρακτικοῦ δὲ τὸ μὲν
[9]	αὐτοῖς καὶ τίς ἡ οὐσία	ἑκάστου·	τοῦ πρακτικοῦ δὲ τὸ μὲν
[15]	Ἡράκλειτον κοπρίων ἐκβλητότερον, ἐκ τοῦ	ῥᾴστου	δὲ αὐτοῦ τὰς θεραπείας ἀποπληροῦν,
[20]	κατὰ ἄνθρωπον, ἀλλὰ πέρα τοῦ	μεγίστου	φόβου. Καὶ νῦν τὴν μὲν
[7]	καὶ δεομένην μείζονος καὶ γενναιοτέρου	σωφρονιστοῦ.	~Τί δέ; Οὐχὶ καὶ τοῦ
[7]	καὶ δεομένην μείζονος καὶ γενναιοτέρου	σωφρονιστοῦ.	~Τί δέ; Οὐχὶ καὶ τοῦ
[17]	ἐστὶ θεοῖς φίλα, καὶ δένδρεσι	κιττοῦ	καὶ δάφνης καὶ μυρρίνης. Ἀγαγὼν
[21]	οὐ ταῖς τὰ μέρη κατανειμαμέναις	αὐτοῦ,	διὰ μεγαλοφροσύνην ἀξιῶν συμπολιτεύεσθαι· τό
[17]	οὐχ ἥκιστα δὲ τῶν προπατόρων	αὐτοῦ.	Καθαιρουμένων δὲ τῶν ἱερῶν ἀνῳκοδομεῖτο
[10]	διὰ τῆς ὑπερεχούσης καὶ χωριστῆς	αὐτοῦ	καὶ ἐξῃρημένης παρουσίας. Ἀλλὰ ταῦτα
[17]	σκῆπτρον, ἦ μὴν ἐπιμελήσεσθαι διαφερόντως	αὐτοῦ	καὶ ποιμανεῖν αὐτὸ καὶ θεραπεύσειν
[17]	ὁπόσον τι περὶ τοὺς ξυγγενεῖς	αὐτοῦ	καὶ τοὺς ἀνεψιοὺς ἐγεγόνει, ἐδέησε
[20]	Εἰ δὲ ἀνεγνώκεις τὸν συστατικὸν	αὐτοῦ	λόγον, ὃς ὥσπερ τῆς Πλάτωνος,
[18]	νεανίσκος ἀντείχετο καὶ πολλὰ ἱκέτευεν	αὐτοῦ	μένειν. Ὁ δέ, Μὴ λίαν
[17]	εὐαγέστατα προσκυνήσῃς, αἰτήσῃ δὲ παρ´	αὐτοῦ	ὅτι ἂν ἐθέλῃς· ἕλοιο δέ,
[12]	Ἕλλησι καὶ τὴν ἐσομένην ἐπιφάνειαν	αὐτοῦ	οὐκ εἰς μακρὰν προαγορεύσασα κινῆσαι
[15]	σώματος καὶ τὸ ἐνοχλοῦν ἐξ	αὐτοῦ	παρωσάμενος, ἄνωθεν ἐκ τῆς Ὀλύμπου
[11]	καὶ ἐρημίᾳ, καὶ τὴν δι´	αὐτοῦ	πορείαν οἶμαι τοῦ πελάγους ἐπὶ
[19]	τι τρέψομαι, ταυτηνὶ τὴν ξυγγραφὴν	αὐτοῦ	που πληρώσας. ~Τίς οὖν ἡ
[12]	αὐτὸ ταύτης ἀξιῶσαι, μητέρα δὲ	αὐτοῦ	προσειπεῖν τὴν Σεμέλην διὰ τὴν
[15]	ἐκβλητότερον, ἐκ τοῦ ῥᾴστου δὲ	αὐτοῦ	τὰς θεραπείας ἀποπληροῦν, ἕως ἂν
[5]	γὰρ ἂν ὑπολαβεῖν πολλοῖς περὶ	αὐτοῦ	ταῦτα Οἰνόμαος· εἴ τί σοι
[5]	γὰρ ἂν ὑπολαβεῖν πολλοῖς περὶ	αὐτοῦ	ταῦτα Οἰνόμαος· εἴ τί σοι
[11]	τῶν λεγομένων τούτων στοιχείων δουλευόντων	αὐτοῦ	τῇ δημιουργικῇ καὶ τελεσιουργῷ τοῦ
[17]	αἴτιον αὐτοῦ τῆς ξυμφορᾶς, ἔρημον	αὐτοῦ	τὴν οἰκίαν ἀφείς; Ἀλλ´» ἔφη,
[17]	ἔλαττον εἶναι σέ γε αἴτιον	αὐτοῦ	τῆς ξυμφορᾶς, ἔρημον αὐτοῦ τὴν
[14]	τῷ παθόντι μήτε τοῖς οἰκείοις	αὐτοῦ;	Τίς δ´ αἰτιάσεταί σε τῆς
[8]	ἐχθρὸν οὐδένα, κἂν τὸ σωμάτιον	αὐτοῦ	τις πατάξῃ, κἂν τοὔνομα περιέλκῃ,
[8]	ἐχθρὸν οὐδένα, κἂν τὸ σωμάτιον	αὐτοῦ	τις πατάξῃ, κἂν τοὔνομα περιέλκῃ,
[12]	μὲν ἅπασι σύμβολον τῆς ἐπιφανείας	αὐτοῦ	τὸ τῆς ἡμερίδος φυτόν, ὑφ´
[13]	πατρὶ κύησιν καὶ τὸν ἀγέννητον	αὐτοῦ	τόκον, ἐν τῷ κόσμῳ τήν
[14]	οἱ δυσμαθέστατοι καὶ οὐδ´ ὑπ´	αὐτοῦ	τοῦ βασιλέως Ἑρμοῦ τὴν γλῶτταν
[10]	κρεῖττον ἡμῖν ὑπάρχει τοῦ νοῦ	αὐτοῦ,	τοῦ ἑνὸς καὶ τἀγαθοῦ μοῖρά
[14]	πρὸς τῶν θεῶν καὶ πρὸς	αὐτοῦ	τοῦ μύθου, μᾶλλον δὲ τοῦ
[17]	ἀγανακτεῖς μηδ´ ἐπὶ τὸ γένος	αὐτοῦ	τοὺς οἰστοὺς θήγεις, ἔλαττον εἶναι
[19]	καὶ ὧν ἤκουον ἐπαινουμένων παρ´	αὐτοῦ,	τούτων ἔσπευδον ἀκροατὴς εἶναι, καὶ
[11]	Ἡρακλεῖ; Τί δ´ οὐχ ὑπήκουσεν	αὐτοῦ	τῷ θείῳ καὶ καθαρωτάτῳ σώματι,
[11]	ταύτην ὅλην ἐξ ὅλου προέμενος	αὐτοῦ,	τῷ κόσμῳ σωτῆρα ἐφύτευσεν, εἶτ´
[18]	δεσπότην· τά τε γὰρ ποίμνια	αὐτοῦ	φθείρει καὶ ἐκ πολλῶν μικρὰ
[12]	τὸν Διόνυσον καὶ τεμὼν τὸν	αὑτοῦ	μηρὸν ἐνράπτει· εἶτα ἐκεῖθεν, ἡνίκα
[7]	ᾠήθη δεῖν ἐκλιπεῖν· ἐπέπειστο γὰρ	αὑτοῦ	τοῖς θεοῖς μέλειν εἴς τε
[7]	ᾠήθη δεῖν ἐκλιπεῖν· ἐπέπειστο γὰρ	αὑτοῦ	τοῖς θεοῖς μέλειν εἴς τε
[15]	καὶ τὸν νοῦν μὲν τὸν	ἑαυτοῦ	ἀτρύτως καὶ ἀμετακινήτως συνέχειν ἐν
[15]	Δεῖ γὰρ αὐτὸν ἀθρόως ἐκστῆναι	ἑαυτοῦ	καὶ γνῶναι ὅτι θεῖός ἐστι
[17]	ἐν αὐτῷ σπινθῆρα μικρὸν ἐξ	ἑαυτοῦ,	καὶ τὸ ἐντεῦθεν ἔτρεφεν ἐκεῖνο
[14]	Τίς δ´ αἰτιάσεταί σε τῆς	ἑαυτοῦ	μειρακίσκος σωφροσύνης, ὅτι πεποίηκας αὐτὸν
[18]	τὰ βέλτιστα, ἀλλὰ μήτε ταῖς	ἑαυτοῦ	μήτε ταῖς ἐκείνων ἐπιθυμίαις δουλεύων
[6]	καὶ τραγῳδίας τοῖς λόγοις τοῖς	ἑαυτοῦ	παραπλησίας, ἀρρήτων ἀρρητότερα καὶ κακῶν
[6]	καὶ τραγῳδίας τοῖς λόγοις τοῖς	ἑαυτοῦ	παραπλησίας, ἀρρήτων ἀρρητότερα καὶ κακῶν
[12]	ἐπιφοιτῶν τὰς πόλεις, ἄγων μεθ´	ἑαυτοῦ	στρατιὰν πολλὴν δαιμόνων τινὰ καὶ
[7]	τῶν καθ´ ἑαυτὸν ἐπὶ τὴν	ἑαυτοῦ	συνουσίαν. Ἃ δὲ πρὸς Ἀλέξανδρον
[7]	τῶν καθ´ ἑαυτὸν ἐπὶ τὴν	ἑαυτοῦ	συνουσίαν. Ἃ δὲ πρὸς Ἀλέξανδρον
[6]	ἥκων τὴν ἀλήθειαν οὐθ´ ὑπὲρ	ἑαυτοῦ	τοῖς νομιζομένοις, ἀλλὰ τοῖς ὄντως
[6]	ἥκων τὴν ἀλήθειαν οὐθ´ ὑπὲρ	ἑαυτοῦ	τοῖς νομιζομένοις, ἀλλὰ τοῖς ὄντως
[19]	θρασύ, καὶ ἐπειρᾶτό με ποιεῖν	ἐμαυτοῦ	σωφρονέστερον. Ἐγὼ δὲ καίπερ, ὡς
[5]	ἁπλῶς οἷς ἔγραψεν ὁ ἀνήρ.	Τοιούτου	δὲ ὄντος τοῦ πράγματος, ὥστε
[5]	ἁπλῶς οἷς ἔγραψεν ὁ ἀνήρ.	Τοιούτου	δὲ ὄντος τοῦ πράγματος, ὥστε
[3]	τὴν ὀδύνην παραμυθήσωνται. Τοῦ δὲ	τοιούτου	προβαίνοντος καὶ παρὰ τοῖς Ἕλλησιν
[3]	τὴν ὀδύνην παραμυθήσωνται. Τοῦ δὲ	τοιούτου	προβαίνοντος καὶ παρὰ τοῖς Ἕλλησιν
[19]	αὐτὸς ἂν εἰδείη καὶ πρὸ	τούτου	γε οἱ βασιλεῖς θεοί· τουτὶ
[17]	μέγα καὶ ὑψηλὸν ὄρος, Ἐπὶ	τούτου»	ἔφη, τῆς κορυφῆς ὁ πατὴρ
[17]	τοίνυν, ὦ ποτνία, φατόν; Ἀλλὰ	τούτου	μέν» εἰπέτην, ὦ πάτερ, αὐτὸς
[18]	τοῦ Διός, ἀντὶ τοῦ κληρονόμου	τούτου	πάντων ἐπίτροπον τούτων καταστήσω; Πάλιν
[12]	οὖν μοι δοκεῖ τοῦ θεοῦ	τούτου	πρώτη παρ´ Ἕλλησι καὶ τὴν
[4]	καὶ γὰρ μικρὸν ὕστερον ὑπὲρ	τούτου	σοι διηγήσομαι. ~Νῦν δὲ ἐκεῖνό
[4]	καὶ γὰρ μικρὸν ὕστερον ὑπὲρ	τούτου	σοι διηγήσομαι. ~Νῦν δὲ ἐκεῖνό
[9]	πραγμάτων θεολογοῦντι καὶ πρό γε	τούτου	τῷ τῆς Καλλιόπης, Ἀντισθένει δὲ
[3]	ἐδρέψατο, καὶ παρέθηκέ γε αὐτὸς	τούτου	χάριν, ὅπως μὴ σιλλογράφος τις,
[3]	ἐδρέψατο, καὶ παρέθηκέ γε αὐτὸς	τούτου	χάριν, ὅπως μὴ σιλλογράφος τις,
[14]	σωφροσύνης, ὅτι πεποίηκας αὐτὸν ἐξ	ἀσώτου	σώφρονα καὶ καλὸν οὐ τὸ
[18]	θεοῖς πειθόμενος. Ἀλλ´ ἴθι« ἔφη,	πορεύου	μετὰ ἀγαθῆς ἐλπίδος· ἡμεῖς γάρ
[19]	τοὺς ποιητὰς ἐγὼ τουτουὶ τοῦ	φιλοσόφου,	μεθ´ ὃν ἐπὶ τὰ πρόθυρα
[14]	ὑμῶν οἶμαι ἐγὼ τοσαυτάκις εἰς	φιλοσόφου	φοιτῆσαι, ὁσάκις εἰς ἀντιγραφέως, ὥστε
[9]	καὶ Ἀντισθένης καὶ Πλάτων προσχρησάμενοι	πολλαχοῦ	τοῖς μύθοις, ὥσθ´ ἡμῖν πέφηνεν,
[9]	καὶ Ἀντισθένης καὶ Πλάτων προσχρησάμενοι	πολλαχοῦ	τοῖς μύθοις, ὥσθ´ ἡμῖν πέφηνεν,
[14]	Τί δὲ καὶ τὸ περιφοιτᾶν	πανταχοῦ	καὶ παρέχειν πράγματα ταῖς ἡμιόνοις;
[20]	ἐπορεύθη καὶ Πέρσας εἶδε καὶ	πανταχοῦ	πάντα ἐπειράθη τὰ μυστήρια τῶν
[18]	ἀγαθῆς ἐλπίδος· ἡμεῖς γάρ σοι	πανταχοῦ	συνεσόμεθα ἐγώ τε καὶ Ἀθηνᾶ
[20]	θεῶν ἐποπτεῦσαι καὶ τελεσθῆναι παντοίας	πανταχοῦ	τελετάς, ἐρῶ μὲν ἴσως ἄγνωστά
[18]	καὶ τὴν γῆν καὶ πᾶν	πανταχοῦ	τὸ θεῖον γένος, ἕως ἂν
[16]	τοῦτο τίτθης ἔργον ἐστὶν εὐτραπέλου.	Πλουτάρχου	δὲ εἰ τὰ μυθικὰ διηγήματα
[18]	σοι καὶ Ἑρμῆς χρυσῆν ῥάβδον.	Ἔρχου	οὖν τῇ πανοπλίᾳ κοσμηθεὶς ταύτῃ
[1]	καὶ κύντερον ἄλλο ποτ´ ἔτλης»	ἀνάσχου	καὶ κυνὸς ληροῦντος ὀλίγον ἡμέρας
[1]	καὶ κύντερον ἄλλο ποτ´ ἔτλης»	ἀνάσχου	καὶ κυνὸς ληροῦντος ὀλίγον ἡμέρας
[19]	δέ, καὶ παρ´ ἡμῶν αὐτὸ	ἀνάσχου	πρᾴως λεγόμενον« τίς μετουσία; Πᾶσιν
[17]	ξίφος τε καὶ ἀσπίδα καὶ	δόρυ,	γυμνὰ δὲ αὐτῷ τέως ἦν
[8]	θεοὺς εὐφημῶν, οὐχὶ δὲ ὡς	σὺ	βλασφημῶν κατ´ αὐτῶν ηὔχετο. Πόσαι
[8]	θεοὺς εὐφημῶν, οὐχὶ δὲ ὡς	σὺ	βλασφημῶν κατ´ αὐτῶν ηὔχετο. Πόσαι
[17]	αὐτῷ πῦρ ἀποσβῆναι, ἢν μὴ	σύ	γε δύσεαι ἀλκήν« Σοὶ δὲ
[19]	εἰπεῖν, ἐπὶ τοῖς προθύροις ἕστηκα,	σὺ	δὲ καὶ τῶν προθύρων εἶ
[18]	νυστάζων οὗτος ἐξαπατᾶται τὰ πολλά,	σὺ	δὲ νῆφε καὶ γρηγόρει, μή
[21]	εἴσω τοῦ περιπάτου βαδίζουσι προηγορεύετο.	~Σὺ	δὲ ὅπως ἡμῖν μὴ τὸν
[16]	δυσελίκτοις ἐπίσχω, μικρὰ καὶ πεδήσω·	σὺ	δὲ οὐδὲ τὸν Δημοσθένους ἀκήκοας
[14]	τί ξανθὸν καὶ εὔμηκες, εἶτα	σύ,	καὶ μεθ´ ὑμῶν ἄλλοι δὶς
[19]	ἐσμὲν ἐγώ τε καὶ σύ,	σὺ	μὲν ὁ Ζεύς, ἐγὼ δὲ
[16]	ἐστι παλαιός, ἐφήρμοσας δὲ αὐτὸν	σὺ	πράγμασιν ἑτέροις, ὅπερ οἶμαι ποιεῖν
[19]	ὡς ἐσμὲν ἐγώ τε καὶ	σύ,	σὺ μὲν ὁ Ζεύς, ἐγὼ
[19]	ἀγωγῆς, οὐ τὴν σύντομον, ἣν	σὺ	φής, ἀλλὰ τὴν κύκλῳ πορευθέντες·
[19]	δὲ ἐξῄρει τὸ μανιῶδες καὶ	θρασύ,	καὶ ἐπειρᾶτό με ποιεῖν ἐμαυτοῦ
[8]	Ἁπλοῦς ὁ μῦθος τῆς ἀληθείας	ἔφυ»	σκιαγραφίας γάρ φησι τὸν ψευδῆ
[8]	Ἁπλοῦς ὁ μῦθος τῆς ἀληθείας	ἔφυ»	σκιαγραφίας γάρ φησι τὸν ψευδῆ