Chapitre
[3]	τὴν συμφορὰν καὶ εἰπεῖν, ὡς	ἄν	τις ἐπὶ σκηνῆς ἀναβοήσας εἴποι·
[5]	ὢν οἷός ἐστι (ποῖον γὰρ	ἄν	τις κάλλος ὑπὲρ τὸ φαινόμενον
[9]	τὸ ἐναντίον νῦν πεποιήκαμεν, ὥσπερ	ἂν	εἴ τις ἰατρὸς τραυματίαν λαβὼν
[10]	οὐδέποτε κύκλῳ περιϊόντες παυόμεθα, ἕως	ἂν	ἔξω τοῦ μυλῶνος γενώμεθα. ~καλῶς
[4]	ἑνὶ ἐχώρησε σώματι. καὶ ὡς	ἂν	μάλιστα καταφανὲς ἅπασι γένοιτο τῆς
[8]	τὰς ἀκτῖνας ἑαυτοῦ συνεκάλυψεν, ὡς	ἂν	μὴ ἴδοι τάχα καθαρῷ τῷ
[1]	κατακρατεῖν ἡμῶν τὴν ἡσυχίαν, ὡς	ἂν	μὴ πρὸς τὸ πάθος ὁ
[4]	ζημίαν ἀπολοφύρασθε. ~ἢ βούλεσθε, καθὼς	ἂν	οἷός τε ὦ, καὶ τὴν
[11]	δὲ τοῦ πίθου αἴνιγμα νοήσεις	ἐὰν	εἰς τὸ ἀπλήρωτον τῶν ἐπιθυμιῶν
[10]	ποθεῖς; οὐκ ἔξεστί σοι βασιλίδος	θέαν	περιεργάζεσθαι, φοβερὰ περὶ αὐτὴν ἡ
[10]	οὐδεμίαν ὁ χόρτος ἐκ φύσεως	ἀηδίαν	ἔχει, ἡ δὲ σὰρξ ἡμῶν
[1]	τὸν λόγον αὐτὸς ἀναλύων τὴν	ἰδίαν	κατὰ τοῦ λόγου ψῆφον· καίτοι
[3]	ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου τὴν	συνῳδίαν	στήσασθε, κοινῇ τὴν πάντων ζημίαν
[7]	τάχα διὰ τὸ πλεονάσαι τὴν	ἀσέβειαν	τῶν ποικίλων αἱρέσεων αὕτη καθ´
[5]	κοινὸς ἦν ἀμφοτέρων ὁ πρὸς	εὐσέβειαν	δρόμος, εἰ τὸ προνοητικόν, εἰ
[4]	ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ τῷ κατὰ	θείαν	ψῆφον τῆς οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ
[12]	οἷα ἀνθ´ οἵων ἠλλάξατο; κατέλιπε	βασιλείαν	γηΐνην, ἀλλὰ τὴν οὐράνιον κατέλαβεν·
[12]	κριτής) κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν	βασιλείαν·	τὴν παρὰ τίνος ἡτοιμασμένην; ἣν
[12]	τὸ ἐπισκέψασθαι τὸν κατάκλειστον προξενεῖ	βασιλείαν,	τὸ ἐλευθερῶσαι τῆς τιμωρίας δηλαδὴ
[11]	περὶ τὴν δόξαν καὶ τὴν	δυναστείαν	καὶ τὴν τιμὴν σπουδὴ πάντοτε
[2]	εὐφραίνεσθαι· μετέπεσε τὸ φαιδρὸν εἰς	κατήφειαν;	μεταβάλλειν προσήκει (καὶ τὴν εὐθυμίαν
[9]	τὸ σκυθρωπὸν τῶν εἰρημένων εἰς	παραμυθίαν	παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι μηδεὶς ἀπιστείτω
[13]	ἀπίστους οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ τὴν	σκιὰν	τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς τοῦ
[1]	ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον. εἰ δὲ μὴ	λίαν	ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ τι τῶν
[3]	ἔστιν ἔθνος ἓν ἢ πόλιν	μίαν	ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει τάχα τὴν
[13]	ὅτι οὐκ ἔστι θεὸς πρόσφατος,	μίαν	προσεκύνει θεότητα τὴν ἐν πατρὶ
[10]	ὅπερ ἐστίν· διὰ τί; ὅτι	οὐδεμίαν	ὁ χόρτος ἐκ φύσεως ἀηδίαν
[3]	συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ τὴν πάντων	ζημίαν	ἀπολοφύρασθε. ~ἢ βούλεσθε, καθὼς ἂν
[4]	οἷός τε ὦ, καὶ τὴν	ζημίαν	ὑμῖν διηγήσωμαι; ἤνεγκεν ἐν τῇ
[2]	κατήφειαν; μεταβάλλειν προσήκει (καὶ τὴν	εὐθυμίαν	εἰς δάκρυον. ὥσπερ γὰρ ὁ
[4]	εἰς βίου τε καὶ βασιλείας	κοινωνίαν	συναρμοσθεῖσα μακαριστὸν ἐποίει δι´ ἑαυτῆς
[1]	πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας τὴν	ἀφωνίαν	τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ μεγέθους
[1]	ὥστε προσεθίσαι τῷ κακῷ τὴν	διάνοιαν·	ἔτι νέον ἐν τῇ ψυχῇ
[12]	παρὰ τὸ θυσιαστήριον ἀπογνὸν τὴν	σωτηρίαν	μειράκιον, εἶδες γύναιον ἐπὶ κατακρίσει
[10]	πάντα πρὸς ἡδονὴν καὶ κατ´	ἐξουσίαν	εἰς ἀπόλαυσιν ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται
[5]	γῆς τε καὶ θαλάττης τὴν	ἐξουσίαν	συγκρίσει τοῦ κατ´ αὐτὴν εὐτυχήματος.
[9]	ὥσπερ ἂν εἴ τις ἰατρὸς	τραυματίαν	λαβὼν μὴ μόνον ἀμελοίη τῆς
[13]	ἐκείνης ἐξαίρετον τὸ τὴν Ἀρειανὴν	ἀπιστίαν	ὁμοίως τῇ εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι. τοὺς
[1]	τοῦ νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν τὴν	ἡσυχίαν,	ὡς ἂν μὴ πρὸς τὸ
[10]	τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπαιτήσεως, ᾧ	κἄν	ποτε πλέον τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν,
[13]	ὁ γὰρ τὸ κτίσμα προσκυνῶν,	κἂν	ἐπ´ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ τοῦτο
[9]	μοι μηδεὶς ἀπιστείτω τῷ λεγομένῳ	κἂν	παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν, ἀδελφοί, τὸ
[11]	ὅλῳ τῷ πυθμένι ῥέων ᾧ	κἂν	πᾶσαν ἐπαντλήσῃς τὴν θάλασσαν πληρωθῆναι
[3]	ἀντεξαγαγεῖν μιᾶς οἰκίας εὐαρίθμητα πάθη;	κἂν	τὰ μεγάλα καὶ κοινότερα τῶν
[5]	πάντα ἐν ἁμίλλῃ ἦν ἀλλήλους	νικᾶν	ἐν ταῖς εὐποιΐαις φιλονικούντων καὶ
[0]	~ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΠΙΤΦΙΟΣ ΕΙΣ	ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ	ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ. ~(Ὁ πιστὸς καὶ φρόνιμος
[11]	ἡ μὲν γὰρ περὶ τὴν	δόξαν	καὶ τὴν δυναστείαν καὶ τὴν
[6]	δὲ ἐπὶ τούτοις οἷα· πάλιν	βοᾶν	ἀναγκάζομαι καί μοι σύγγνωτε (ὑπερβοῶντι
[4]	ἡ γραφή, βοηθὸς (αὐτῷ πρὸς	πᾶν	ἀγαθὸν γινομένη. ~εἰ φιλανθρωπίας ἦν
[8]	ἡλικία πᾶσα προχεθεῖσα τοῦ ἄστεος	ἅπαν	ἐστενοχώρει ἀπὸ πλήθους τὸ ὕπαιθρον
[10]	σὰρξ ἡμῶν ὀσμῆς ἐστιν ἐργαστήριον	ἅπαν	τὸ ληφθὲν εἰς διαφθορὰν ἀχρειοῦσα.
[10]	γαστέρα λέγω, ὅσην ἐπάγει καθ´	ἡμέραν	τὴν ἀνάγκην τῆς ἐπαιτήσεως, ᾧ
[12]	δὲ ταπεινοφροσύνην ποῦ θήσομεν ἣν	προτιμοτέραν	ἡ γραφὴ ποιεῖται παντὸς τοῦ
[10]	τοῦ χείρονος καὶ διὰ τοῦτο	προτιμοτέραν	ᾤοντο τῇ ψυχῇ τὴν ἀπὸ
[5]	τῆς οἰκουμένης προτεταγμένον, ὁ δὲ	μικρὰν	ἡγεῖτο γῆς τε καὶ θαλάττης
[10]	ἐργαστήριον ἅπαν τὸ ληφθὲν εἰς	διαφθορὰν	ἀχρειοῦσα. (τὸ δὲ τὸν ἅπαντα
[3]	κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι τὴν	συμφορὰν	καὶ εἰπεῖν, ὡς ἄν τις
[8]	κτίσει τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι τὴν	συμφορὰν,	οὐ παρὰ τῆς κτίσεως γέγονε
[12]	καὶ τίμιον ἔνδυμα. τὴν ὧδε	πορφύραν	ἀκούω αἵματι κόχλου τινὸς θαλασσίας
[12]	θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν δὲ ἄνω	πορφύραν	τὸ τοῦ Χριστοῦ αἷμα λάμπειν
[7]	ἄνθος ἐβλάστησεν, τότε τὴν ἐλπισθεῖσαν	ὥραν,	νῦν τὴν ἀκμάσασαν, τότε τὸ
[11]	πολιτεύεται, διαβολὴ οὐ πιστεύεται, κολακεία	χώραν	οὐκ ἔχει, ψεῦδος οὐ καταμίγνυται,
[11]	τῷ πυθμένι ῥέων ᾧ κἂν	πᾶσαν	ἐπαντλήσῃς τὴν θάλασσαν πληρωθῆναι φύσιν
[4]	δίκην ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος	πᾶσαν	τὴν οἰκουμένην ταῖς ἀκτῖσι τῶν
[7]	τὴν ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν τὴν	ἀκμάσασαν,	τότε τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν, νῦν
[12]	δι´ αὐτῆς εἰς τὴν ζωὴν	ἀνεκλήθησαν.	ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν εἰρημένων ἡ
[12]	τοῖς ἐνδύμασι τοῖς παρ´ αὐτῆς	ἐσκεπάσθησαν,	πόσοι τῇ μεγάλῃ ἐκείνῃ δεξιᾷ
[12]	μόνον, ἀλλὰ καὶ παντελοῦς ἀφέσεως	ἠξιώθησαν.	εἰ δὲ τὸ ἐπισκέψασθαι τὸν
[6]	ἐκεῖ αἱ ἀκτῖνες τῶν ἀρετῶν	ἠμαυρώθησαν.	οἴχεται τῆς βασιλείας τὸ ἐγκαλλώπισμα,
[12]	πόσοι τῇ μεγάλῃ ἐκείνῃ δεξιᾷ	διετράφησαν,	πόσοι τῶν κατακλείστων οὐκ ἐπισκέψεως
[10]	παροικία μου ἐμακρύνθη; ἢ οὐκ	ᾔδεισαν	διακρῖναι οἱ ἅγιοι τὸ καλὸν
[7]	τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν, τότε τὴν	ἐλπισθεῖσαν	ὥραν, νῦν τὴν ἀκμάσασαν, τότε
[12]	τῆς ἀναστάσεως χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν	ἐγνώρισαν,	οἳ τοῖς νόμοις ἀποθανόντες καὶ
[11]	ᾧ κἂν πᾶσαν ἐπαντλήσῃς τὴν	θάλασσαν	πληρωθῆναι φύσιν οὐκ ἔχει; Τί
[0]	ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΝΥΣΣΗΣ ΕΠΙΤΦΙΟΣ ΕΙΣ ΠΛΑΚΙΛΛΑΝ	ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ.	~(Ὁ πιστὸς καὶ φρόνιμος οἰκονόμος
[6]	γὰρ κατὰ τὴν πάτριον αὐτῶν	γλῶσσαν	Σκοτούμην τὸν τόπον ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ
[8]	ἐγχώριος οὐκ εὐφημίαις, ἀλλὰ θρήνοις	εἰσιοῦσαν	ἐδέχετο) τότε καὶ ὁ ἀὴρ
[8]	τῷ φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος	εἰσελαύνουσαν	τὴν βασιλίδα τῇ πόλει, οὐκ
[7]	ἡ χηρεία, ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία,	γνώτωσαν	τί εἶχον ὅτε οὐκ ἔχουσιν.
[10]	βασιλείας ἡ οἴκησις· τότε ὄψει	ὅταν	καὶ σὺ προκύψῃς (τοῦ σώματος,
[5]	πρὸς τὸ κρεῖττον σπουδαζομένων, πάντα	ἐν	ἁμίλλῃ ἦν ἀλλήλους νικᾶν ἐν
[11]	βουλόμεθα ἢ ἐφ´ ὅσον ἐπιποθοῦμεν	ἐν	αὐτῷ εἶναι· ἀλλὰ καὶ εἰσαγόμεθα
[7]	ἐκράτησεν; ὁρᾶτε γὰρ οἵοις κακοῖς	ἐν	βραχεῖ συνηνέχθημεν χρόνῳ. οὔπω ἐπὶ
[9]	τοῦ ἐκ τῶν νεφῶν ἐνδεέστερος·	ἐν	γὰρ τοσαύταις μυριάσι τῶν συμπαρόντων
[5]	ἀλλ´ εἰ καί τι γέγονεν	ἐν	γραφαῖς ἢ ἐν πλάσμασιν, πάντα
[4]	τῆς φύσεως κύριος, ἀνθρωπίνην ψυχὴν	ἐν	γυναικείῳ τῷ σώματι ὑπὲρ πάντα
[6]	τὸ κεφάλαιον τῆς κοινῆς συμφορᾶς	ἐν	ἑαυτῇ δεξαμένη. ἐκεῖθεν τὸ ἀγαθὸν
[12]	τὸ διάφορον. βούλει πεισθῆναι ὅτι	ἐν	ἐκείνοις ἐστίν; ἀνάγνωθι τὸ εὐαγγέλιον·
[4]	πόσων ἀγαθῶν συνδρομὴν μία ψυχὴ	ἐν	ἑνὶ ἐχώρησε σώματι. καὶ ὡς
[11]	πρὸς τὴν ἀκήρατον ζωὴν μετανίσταται,	ἐν	ᾗ ἀπάτη οὐ πολιτεύεται, διαβολὴ
[4]	τὰ προλαβόντα τῆς ἀρετῆς ὑποδείγματα,	ἐν	ᾗ πᾶσα μὲν σώματος πᾶσα
[1]	τῆς οἰκετίας ταύτης τοῦ διδόναι	ἐν	καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον,
[6]	τῆς οἰκουμένης ναυάγιον, ἐκεῖ καθάπερ	ἐν	κλύδωνι τῷ προβόλῳ προσπταίσαντες τῷ
[2]	πρόσωπον θάλλει, τῆς ψυχῆς δὲ	ἐν	λύπαις οὔσης σκυθρωπάζει. οὐκοῦν ἀνάγκη
[12]	αὐτῆς εἰς τὴν ζωὴν ἀνεκλήθησαν.	ἐν	ὀφθαλμοῖς τῶν εἰρημένων ἡ μαρτυρία.
[13]	πρόσφατος, μίαν προσεκύνει θεότητα τὴν	ἐν	πατρὶ καὶ υἱῷ καὶ πνεύματι
[7]	τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν, νῦν τὸ	ἐν	πείρᾳ γενόμενον. ~Ἆρά μοι συγγνώσεσθε,
[5]	τι γέγονεν ἐν γραφαῖς ἢ	ἐν	πλάσμασιν, πάντα τῆς ἀληθείας ἐστὶν
[1]	γε σφόδρα θαυμάζων τῆς συνέσεως	ἐν	πολλοῖς τὸν διδάσκαλον ἐν τούτῳ
[3]	ἢ εἴ τι τῶν ἀρχαίων	ἐν	σκυθρωποῖς μνημονεύεται. χαλεπὰ τὰ τοῦ
[8]	κόσμον τοῖς δορυφόροις ἀγαλλομένην, ἀλλ´	ἐν	σορῷ κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος
[5]	ἐν ἁμίλλῃ ἦν ἀλλήλους νικᾶν	ἐν	ταῖς εὐποιΐαις φιλονικούντων καὶ οὐκ
[4]	τὴν ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι; ἤνεγκεν	ἐν	τῇ καθ´ ἡμᾶς γενεᾷ ἡ
[2]	φαιδρότητος γίνεται, οὕτω καὶ ὁ	ἐν	τῇ καρδίᾳ πόνος ὑπὸ τῶν
[13]	τῇ εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι. τοὺς γὰρ	ἐν	τῇ κτίσει τὸ θεῖον εἶναι
[8]	εἰ γάρ τι καὶ γέγονεν	ἐν	τῇ κτίσει τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι
[1]	μάλιστα πλέον ὑπερεθαύμασα ὡς καλῶς	ἐν	τῇ συμφορᾷ τὸν λόγον κατασιγάσαντα.
[1]	κακῷ τὴν διάνοιαν· ἔτι νέον	ἐν	τῇ ψυχῇ τὸ πάθος (τάχα
[10]	παρὰ τὸν βίον ὁρᾷς; κατανόησον	ἐν	τίσιν ἡ ζωὴ θεωρεῖται. οὐ
[10]	εἶδος ἀνθρώπων ὄψις οὐχ ὑποδέχεται.	ἐν	τοῖς ἀπορρήτοις τῆς βασιλείας ἡ
[10]	ἢ πρότερον. τὴν βασιλίδα ζητεῖς;	ἐν	τοῖς βασιλείοις τὴν διαγωγὴν ἔχει.
[13]	πῶς εὐγνώμων τε καὶ φιλόστοργος	ἐν	τοῖς τιμίοις τὸ πλέον τῷ
[7]	δάκρυον τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες πάλιν	ἐν	τοσαύτῃ γεγόναμεν συμφορᾷ· τότε τὸ
[1]	συνέσεως ἐν πολλοῖς τὸν διδάσκαλον	ἐν	τούτῳ μάλιστα πλέον ὑπερεθαύμασα ὡς
[12]	αἷμα λάμπειν ποιεῖ· εἶδες ὅσον	ἐν	τῷ ἐνδύματι τὸ διάφορον. βούλει
[1]	ἀνιάσειεν. οὔπω γὰρ τοσοῦτος ὁ	ἐν	τῷ μέσῳ χρόνος ὥστε προσεθίσαι
[10]	προεξετίσαμεν. οὐ καθ´ ὁμοιότητα τῶν	ἐν	τῷ μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις
[1]	τὸ πένθος, οὐκ οἶδ´ ὅπως	ἐν	τῷ παρόντι συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει
[1]	τοῖς οἰκονομουμένοις τὸ σιτομέτριον, καλῶς	ἐν	τῷ πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας
[10]	ἔστι τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ καὶ	ἐν	ὑψηλοτέροις ἢ πρότερον. τὴν βασιλίδα
[12]	ἐδίψων, ξένος ἤμην, γυμνός, ἀσθενής,	ἐν	φυλακῇ· Ἐφ´ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ
[13]	(ὑδάτων ὧν καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν	ἐν	Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ ἡμῶν·
[6]	ὡς οὐκ ὤφελεν, ὦ χωρίον,	ἐν	ᾧ τὸ πάθος ἐγένετο, διὰ
[3]	ἐστὶ πληγή· οὐκ ἔστιν ἔθνος	ἓν	ἢ πόλιν μίαν ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´
[12]	βασιλείαν γηΐνην, ἀλλὰ τὴν οὐράνιον	κατέλαβεν·	ἀπέθετο τὸν ἐκ λίθων στέφανον,
[13]	κτίσει τὸ θεῖον εἶναι νομίζοντας	οὐδὲν	ἔλαττον ἀσεβεῖν ᾤετο τῶν εἰδωλοποιούντων
[10]	ποτε πλέον τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν,	οὐδὲν	τοῦ ἐφεξῆς χρέους προεξετίσαμεν. οὐ
[11]	τῆς ζωῆς ἐκείνης ἐξώρισται; Ἀπέδρα	ἐκεῖθεν,	καθώς φησιν ὁ προφήτης, ὀδύνη
[6]	κοινῆς συμφορᾶς ἐν ἑαυτῇ δεξαμένη.	ἐκεῖθεν	τὸ ἀγαθὸν ἀναρπάζεται, ἐκεῖ ὁ
[3]	βασιλείας εὐθύνεται, ὦ πάντες οἱ	πανταχόθεν	ἄνθρωποι, κοινῇ τῷ πάθει ἐπιστενάξατε,
[10]	ὀσμῆς ἐστιν ἐργαστήριον ἅπαν τὸ	ληφθὲν	εἰς διαφθορὰν ἀχρειοῦσα. (τὸ δὲ
[5]	προέτρεχεν· ἴσος ἦν ὁ ζυγὸς	ἑκατέρωθεν	τῇ τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ
[5]	τις κάλλος ὑπὲρ τὸ φαινόμενον	δείξειεν;	καὶ εἴη γε διαρκέσαι καὶ
[1]	ὁ λόγος καθελκυσθεὶς τὴν ἀκοὴν	ἀνιάσειεν.	οὔπω γὰρ τοσοῦτος ὁ ἐν
[4]	οἰκουμένην ταῖς ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν	καταλάμψειεν.	καὶ τῷ κατὰ θείαν ψῆφον
[4]	καὶ τὴν ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι;	ἤνεγκεν	ἐν τῇ καθ´ ἡμᾶς γενεᾷ
[4]	καὶ τὰ συνήθη μέτρα νικήσασα,	ἤνεγκεν	ἡ φύσις, μᾶλλον δὲ ὁ
[6]	ἐκείνης, ἣ τὴν ὑποστροφὴν οὐκ	ἀπέδωκεν,	ὦ πικρῶν ὑδάτων, ὧν τὰς
[6]	τὰς πηγὰς ἐπεπόθησεν, ὡς οὐκ	ὤφελεν,	ὦ χωρίον, ἐν ᾧ τὸ
[10]	ὃ ζητοῦμεν, ἔστι καὶ οὐκ	ἀπόλωλεν.	μᾶλλον δὲ μικρότερον εἶπον τῆς
[5]	ἡ ἐπ´ ἀλλήλοις χάρις· ἡ	μὲν	ἀρετῆς ἆθλον εἶχε τὸν τῆς
[11]	οὐ παραμένει τῷ ἔχοντι· ἡ	μὲν	γὰρ περὶ τὴν δόξαν καὶ
[9]	παραδοξότερον· εἶδον διπλοῦν ὄμβρον τὸν	μὲν	ἐκ τοῦ ἀέρος τὸν δὲ
[8]	ἐπαφιεῖσαι τῷ πάθει. ἢ ταῦτα	μὲν	ὄντως λῆρός ἐστι καὶ οὐδὲ
[6]	ἐκ συμφορῶν γνωριζόμενον, ὦ πρότερον	μὲν	πολεμίῳ πυρὶ ταῖς τῶν βαρβάρων
[4]	ἀρετῆς ὑποδείγματα, ἐν ᾗ πᾶσα	μὲν	σώματος πᾶσα δὲ ψυχῆς ἀρετὴ
[3]	πόλεμον ἅπτεται συμφορά, ἀλλὰ τὸ	μέν	τι πολεμεῖται αὐτῆς, τὸ δὲ
[5]	καὶ ὑπ´ ἀλλήλων ὁρώμενοι· ὁ	μὲν	τοιοῦτος ὢν οἷός ἐστι (ποῖον
[11]	ἀλλὰ καὶ εἰσαγόμεθα ὡς οὐκ	οἴδαμεν	καὶ ἐξοικιζόμεθα ὅτε οὐκ οἴδαμεν.
[11]	οἴδαμεν καὶ ἐξοικιζόμεθα ὅτε οὐκ	οἴδαμεν.	τὸ δὲ τοῦ πίθου αἴνιγμα
[9]	ἡμεῖς δὲ τὸ ἐναντίον νῦν	πεποιήκαμεν,	ὥσπερ ἂν εἴ τις ἰατρὸς
[7]	ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες πάλιν ἐν τοσαύτῃ	γεγόναμεν	συμφορᾷ· τότε τὸ νεοθαλὲς ἄνθος
[10]	προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς χρέους	προεξετίσαμεν.	οὐ καθ´ ὁμοιότητα τῶν ἐν
[5]	παρὰ τοῦ κήρυκος τῆς ἀληθείας	ἠκούσαμεν.	εἰ τὸ εὐσεβὲς ἐπιζητεῖς, κοινὸς
[7]	γὰρ οἵοις κακοῖς ἐν βραχεῖ	συνηνέχθημεν	χρόνῳ. οὔπω ἐπὶ τῇ προτέρᾳ
[13]	τῶν (ὑδάτων ὧν καὶ ἡμεῖς	ἀξιωθείημεν	ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ
[6]	προσπταίσαντες τῷ τῆς λύπης βυθῷ	κατεδύημεν.	ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης, ἣ
[2]	γελάσαι καὶ καιρὸς τοῦ κλαῦσαι.	μανθάνομεν	γὰρ διὰ τούτων ὅτι δεῖ
[12]	ταῦτα; τὴν δὲ ταπεινοφροσύνην ποῦ	θήσομεν	ἣν προτιμοτέραν ἡ γραφὴ ποιεῖται
[7]	σου; ποίων ἁμαρτημάτων τὰς δίκας	ἐκτιννύομεν;	ὑπὲρ τίνος ταῖς ἐπαλλήλοις τῶν
[11]	ὅτε βουλόμεθα ἢ ἐφ´ ὅσον	ἐπιποθοῦμεν	ἐν αὐτῷ εἶναι· ἀλλὰ καὶ
[10]	~ἔστιν, ἀδελφοί, τὸ ἀγαθὸν ὃ	ζητοῦμεν,	ἔστι καὶ οὐκ ἀπόλωλεν. μᾶλλον
[10]	κἄν ποτε πλέον τοῦ τεταγμένου	προκαταβάλωμεν,	οὐδὲν τοῦ ἐφεξῆς χρέους προεξετίσαμεν.
[9]	τοῦ οἴνου καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον.	ἐπικλίνωμεν	οὖν ὑμῖν παρὰ τῆς γραφῆς
[5]	ὁμοίωμα, ἀλλ´ εἰ καί τι	γέγονεν	ἐν γραφαῖς ἢ ἐν πλάσμασιν,
[8]	ἄξιον; εἰ γάρ τι καὶ	γέγονεν	ἐν τῇ κτίσει τοιοῦτον οἷον
[6]	κατὰ τῆς βασιλείας ἐκώμασεν, ἐκεῖ	γέγονεν	τὸ τῆς οἰκουμένης ναυάγιον, ἐκεῖ
[8]	ἡ κτίσις τῷ ἡμετέρῳ κακῷ	συνεστέναξεν.	ὑπομνήσω δὲ τῶν γεγονότων ὑμᾶς
[3]	μέρος τι πάλιν ἢ σκηπτὸς	ἐπέφλεξεν	ἢ τὸ ὕδωρ ἐπέκλυσεν ἢ
[13]	κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας τῷ πατρὶ	προσκατέλιπεν,	ὥστε εἶναι αὐτοὺς τῆς βασιλείας
[13]	ταύτῃ ἐνηυξήθη τῇ πίστει, ταύτῃ	ἐνήκμασεν,	ταύτῃ τὸ πνεῦμα παρακατέθετο, ὑπὸ
[6]	ὁ φθόνος κατὰ τῆς βασιλείας	ἐκώμασεν,	ἐκεῖ γέγονεν τὸ τῆς οἰκουμένης
[8]	τότε καὶ ὁ ἀὴρ πενθικῶς	ἐσκυθρώπασεν	οἷον ἱμάτιόν τι πενθικὸν τὸν
[6]	πικρῶν ὑδάτων, ὧν τὰς πηγὰς	ἐπεπόθησεν,	ὡς οὐκ ὤφελεν, ὦ χωρίον,
[3]	τῇ συμφορᾷ ποτε τῶν Ἰσραηλιτῶν	ἐπεθρήνησεν.	ἐκείνων γὰρ ἄξια τὰ παρόντα
[7]	αὕτη καθ´ ἡμῶν ἡ ψῆφος	ἐκράτησεν;	ὁρᾶτε γὰρ οἵοις κακοῖς ἐν
[7]	ἔρνος, ἀφ´ οὗ τὸ ἄνθος	ἐβλάστησεν,	τότε τὴν ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν
[1]	τοῦ θείου εὐαγγελίου προοιμιάζομαι) ὃν	κατέστησεν	ὁ κύριος ἐπὶ τῆς οἰκετίας
[3]	σκηπτὸς ἐπέφλεξεν ἢ τὸ ὕδωρ	ἐπέκλυσεν	ἢ κατεπόθη τῷ χάσματι. τὸ
[5]	φιλανθρωπίας ἦν ὁ καιρός, ἢ	συνέτρεχεν	αὐτῷ πρὸς τὸ ἀγαθὸν τοῦτο
[5]	τὸ ἀγαθὸν τοῦτο ἢ καὶ	προέτρεχεν·	ἴσος ἦν ὁ ζυγὸς ἑκατέρωθεν
[8]	ταῖς νεφέλαις τὰς ἀκτῖνας ἑαυτοῦ	συνεκάλυψεν,	ὡς ἂν μὴ ἴδοι τάχα
[5]	κρεῖττον σπουδαζομένων, πάντα ἐν ἁμίλλῃ	ἦν	ἀλλήλους νικᾶν ἐν ταῖς εὐποιΐαις
[5]	ἦν ὁ ἡττώμενος. ἴση τις	ἦν	ἀμφοτέρων ἡ ἐπ´ ἀλλήλοις χάρις·
[5]	εἰ τὸ εὐσεβὲς ἐπιζητεῖς, κοινὸς	ἦν	ἀμφοτέρων ὁ πρὸς εὐσέβειαν δρόμος,
[8]	αἱ νεφέλαι καθὼς δυνατὸν αὐταῖς	ἦν	ἐπεδάκρυον ἁπαλὰς ψεκάδας ἀντὶ δακρύων
[8]	ἡ βασιλὶς ἐκομίζετο (κλίνη δὲ	ἦν	ἡ κομίζουσα) καὶ πᾶσα ἀξία
[9]	τὴν γῆν καταρρέοντα καὶ οὐκ	ἦν	ὁ ἐξ ὀφθαλμῶν ὑετὸς τοῦ
[5]	τοῦτο ἢ καὶ προέτρεχεν· ἴσος	ἦν	ὁ ζυγὸς ἑκατέρωθεν τῇ τῆς
[5]	ταῖς εὐποιΐαις φιλονικούντων καὶ οὐκ	ἦν	ὁ ἡττώμενος. ἴση τις ἦν
[5]	πᾶν ἀγαθὸν γινομένη. ~εἰ φιλανθρωπίας	ἦν	ὁ καιρός, ἢ συνέτρεχεν αὐτῷ
[5]	ὁρώμενον) τὴν δέ, οἵα τις	ἦν,	οὐκ ἔστιν ὑποδεῖξαι τῷ λόγῳ·
[9]	τοσαύταις μυριάσι τῶν συμπαρόντων οὐκ	ἦν	ὀφθαλμὸς ὁ μὴ καταβρέχων τὴν
[3]	τὸν λόγον. ~καὶ εἴθε δυνατὸν	ἦν	τοιούτους ἐξευρεῖν τινας λόγους, οἵους
[10]	ἡμῶν ἀθλιότητα· τάχα γὰρ κρεῖττον	ἦν	χόρτον εἶναι μᾶλλον ἢ ὅπερ
[8]	δακρύων ἀφορμὴν προκειμένην τοῖς ἐντυγχάνουσιν,	ἣν	ἅπας τῶν συνειλεγμένων ὁ δῆμος
[12]	βασιλείαν· τὴν παρὰ τίνος ἡτοιμασμένην;	ἣν	ἑαυτοῖς, φησί, διὰ τῶν ἔργων
[3]	τὴν τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν,	ἣν	πρὸς τοὺς ὑποχειρίους πεποίηται· Ὑμῖν
[12]	τὴν δὲ ταπεινοφροσύνην ποῦ θήσομεν	ἣν	προτιμοτέραν ἡ γραφὴ ποιεῖται παντὸς
[9]	ἐκ τῶν δακρύων ἐπὶ τὴν	γῆν	καταρρέοντα καὶ οὐκ ἦν ὁ
[9]	ὀφθαλμὸς ὁ μὴ καταβρέχων τὴν	γῆν	ταῖς τῶν δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´
[13]	Ἀβραὰμ παρὰ τὴν τοῦ παραδείσου	πηγὴν	(ἧς ἡ ῥανὶς ἐπὶ τοὺς
[10]	ζητεῖς; ἐν τοῖς βασιλείοις τὴν	διαγωγὴν	ἔχει. ἀλλ´ ὀφθαλμῷ γνῶναι τοῦτο
[10]	οὐ στενοχωρεῖται τῷ βίῳ; οὐ	φυλακὴν	ὀνομάζει τὴν ὧδε ζωήν; οὐ
[9]	γραφῆς λαβόντες τὸν τοῦ ἐλαίου	καμψάκην,	ὥς ἐστι δυνατόν, τὸ σκυθρωπὸν
[10]	ὅσην ἐπάγει καθ´ ἡμέραν τὴν	ἀνάγκην	τῆς ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν ποτε
[4]	τῆς βασιλείας ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου	δίκην	ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν
[10]	αὐτὰ ἀναστρέφοντες; εἴπω σοι τὴν	κυκλικὴν	ταύτην περίοδον; ὄρεξις, κόρος, ὕπνος,
[10]	τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν τοῦ βίου	μύλην	περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ τῶν ὁμοίων
[13]	εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.	ἀμήν.
[2]	διανοεῖται, ὀρθῶς κατά γε τὴν	ἐμὴν	κρίσιν καὶ τοῦτο ποιεῖ· δεῖ
[12]	προητοιμάσασθε. πῶς; ἐπείνων, ἐδίψων, ξένος	ἤμην,	γυμνός, ἀσθενής, ἐν φυλακῇ· Ἐφ´
[11]	μακαρία κεχώρισται καὶ ὥσπερ τινὰ	λήμην	τὸν τοῦ σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα
[1]	διοιδοῦσιν οἱ λογισμοὶ πρὸς τὴν	μνήμην	τῶν κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν
[6]	δεξιά, ὁ κοινὸς τῶν καταπονουμένων	λιμήν.	~πενθείτω ἡ παρθενία, θρηνείτω ἡ
[11]	καὶ τὴν δυναστείαν καὶ τὴν	τιμὴν	σπουδὴ πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ δὲ
[13]	διαίρεσιν. πῶς οὖν ἐποιήσατο τὴν	διανομήν;	τριῶν ὄντων τέκνων (ταῦτα γὰρ
[4]	τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ, πόσων ἀγαθῶν	συνδρομὴν	μία ψυχὴ ἐν ἑνὶ ἐχώρησε
[8]	δεινόν τε καὶ ἐλεεινόν, δακρύων	ἀφορμὴν	προκειμένην τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἣν ἅπας
[6]	κατὰ τὴν πάτριον αὐτῶν γλῶσσαν	Σκοτούμην	τὸν τόπον ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ ἐσκοτίσθη
[13]	ἀλλ´ ἐκείνης ἐξαίρετον τὸ τὴν	Ἀρειανὴν	ἀπιστίαν ὁμοίως τῇ εἰδωλολατρίᾳ βδελύττεσθαι.
[8]	τε καὶ ἐλεεινόν, δακρύων ἀφορμὴν	προκειμένην	τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἣν ἅπας τῶν
[8]	δορυφόροις ἀγαλλομένην, ἀλλ´ ἐν σορῷ	κεκαλυμμένην,	ἐπικρυπτομένην τὸ εἶδος ἐκείνῳ τῷ
[13]	καὶ υἱῷ καὶ πνεύματι ἁγίῳ	δοξαζομένην.	ταύτῃ ἐνηυξήθη τῇ πίστει, ταύτῃ
[8]	τὸν βασίλειον κόσμον τοῖς δορυφόροις	ἀγαλλομένην,	ἀλλ´ ἐν σορῷ κεκαλυμμένην, ἐπικρυπτομένην
[8]	ἀγαλλομένην, ἀλλ´ ἐν σορῷ κεκαλυμμένην,	ἐπικρυπτομένην	τὸ εἶδος ἐκείνῳ τῷ σκυθρωπῷ
[12]	ὑμῖν βασιλείαν· τὴν παρὰ τίνος	ἡτοιμασμένην;	ἣν ἑαυτοῖς, φησί, διὰ τῶν
[12]	δεξιοὺς ὁ κριτής) κληρονομήσατε τὴν	ἡτοιμασμένην	ὑμῖν βασιλείαν· τὴν παρὰ τίνος
[4]	τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν τὴν	οἰκουμένην	ταῖς ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν καταλάμψειεν.
[12]	προστεταγμένα τοῖς κατορθώμασιν. πόσοι δι´	ἐκείνην	τὴν τῆς ἀναστάσεως χάριν ἐφ´
[12]	ἀνθ´ οἵων ἠλλάξατο; κατέλιπε βασιλείαν	γηΐνην,	ἀλλὰ τὴν οὐράνιον κατέλαβεν· ἀπέθετο
[4]	δὲ ὁ τῆς φύσεως κύριος,	ἀνθρωπίνην	ψυχὴν ἐν γυναικείῳ τῷ σώματι
[10]	δυναστείᾳ κομῶν ὁ πάντα πρὸς	ἡδονὴν	καὶ κατ´ ἐξουσίαν εἰς ἀπόλαυσιν
[13]	(ἐρείσματα, τῆς δὲ ἰδίας μερίδος	μόνην	τὴν θυγατέρα πεποίηται. ὁρᾷς πῶς
[12]	καὶ μόνον ταῦτα; τὴν δὲ	ταπεινοφροσύνην	ποῦ θήσομεν ἣν προτιμοτέραν ἡ
[3]	τάχα τὴν τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι	φωνήν,	ἣν πρὸς τοὺς ὑποχειρίους πεποίηται·
[10]	λέγω σοι τὴν τοῦ προφήτου	φωνὴν	ὅτι Πᾶσα σὰρξ χόρτος· σεμνύνει
[1]	πάθος ὁ λόγος καθελκυσθεὶς τὴν	ἀκοὴν	ἀνιάσειεν. οὔπω γὰρ τοσοῦτος ὁ
[9]	θεραπεῦσαι μᾶλλον ἢ ἀνιᾶσαι τὴν	ἀκοήν,	ἡμεῖς δὲ τὸ ἐναντίον νῦν
[10]	διηνεκῆ φορολόγον, τὴν γαστέρα λέγω,	ὅσην	ἐπάγει καθ´ ἡμέραν τὴν ἀνάγκην
[11]	ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ ψυχῇ πρὸς	τὴν	ἀκήρατον ζωὴν μετανίσταται, ἐν ᾗ
[7]	τότε τὴν ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν	τὴν	ἀκμάσασαν, τότε τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν,
[1]	τὸ πάθος ὁ λόγος καθελκυσθεὶς	τὴν	ἀκοὴν ἀνιάσειεν. οὔπω γὰρ τοσοῦτος
[9]	βούλεται θεραπεῦσαι μᾶλλον ἢ ἀνιᾶσαι	τὴν	ἀκοήν, ἡμεῖς δὲ τὸ ἐναντίον
[10]	λέγω, ὅσην ἐπάγει καθ´ ἡμέραν	τὴν	ἀνάγκην τῆς ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν
[10]	τοῦτο προτιμοτέραν ᾤοντο τῇ ψυχῇ	τὴν	ἀπὸ τοῦ σώματος ἔξοδον; σὺ
[2]	ποιεῖ· δεῖ γὰρ πάντως, ὥσπερ	τὴν	ἀπόλαυσιν τῶν ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω
[13]	πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης ἐξαίρετον τὸ	τὴν	Ἀρειανὴν ἀπιστίαν ὁμοίως τῇ εἰδωλολατρίᾳ
[7]	ἢ τάχα διὰ τὸ πλεονάσαι	τὴν	ἀσέβειαν τῶν ποικίλων αἱρέσεων αὕτη
[1]	τῷ πρὸ τούτου χρόνῳ καταδικάσας	τὴν	ἀφωνίαν τοῦ λόγου, καλῶς τοῦ
[10]	καὶ ἐν ὑψηλοτέροις ἢ πρότερον.	τὴν	βασιλίδα ζητεῖς; ἐν τοῖς βασιλείοις
[8]	φωτὶ μετὰ τοιούτου σχήματος εἰσελαύνουσαν	τὴν	βασιλίδα τῇ πόλει, οὐκ ἐπὶ
[10]	γὰρ τοῦτον τὸν διηνεκῆ φορολόγον,	τὴν	γαστέρα λέγω, ὅσην ἐπάγει καθ´
[9]	δὲ ἐκ τῶν δακρύων ἐπὶ	τὴν	γῆν καταρρέοντα καὶ οὐκ ἦν
[9]	ἦν ὀφθαλμὸς ὁ μὴ καταβρέχων	τὴν	γῆν ταῖς τῶν δακρύων σταγόσιν.
[12]	αἵματι κόχλου τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι,	τὴν	δὲ ἄνω πορφύραν τὸ τοῦ
[5]	εἰς ἐκγόνων ζωὴν τὸ ὁρώμενον)	τὴν	δέ, οἵα τις ἦν, οὐκ
[12]	ἀναλύεται. ἆρα καὶ μόνον ταῦτα;	τὴν	δὲ ταπεινοφροσύνην ποῦ θήσομεν ἣν
[10]	βασιλίδα ζητεῖς; ἐν τοῖς βασιλείοις	τὴν	διαγωγὴν ἔχει. ἀλλ´ ὀφθαλμῷ γνῶναι
[1]	χρόνος ὥστε προσεθίσαι τῷ κακῷ	τὴν	διάνοιαν· ἔτι νέον ἐν τῇ
[13]	εἰς διαίρεσιν. πῶς οὖν ἐποιήσατο	τὴν	διανομήν; τριῶν ὄντων τέκνων (ταῦτα
[11]	ἔχοντι· ἡ μὲν γὰρ περὶ	τὴν	δόξαν καὶ τὴν δυναστείαν καὶ
[11]	γὰρ περὶ τὴν δόξαν καὶ	τὴν	δυναστείαν καὶ τὴν τιμὴν σπουδὴ
[7]	οὗ τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν, τότε	τὴν	ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν τὴν ἀκμάσασαν,
[2]	ταῦτα διανοεῖται, ὀρθῶς κατά γε	τὴν	ἐμὴν κρίσιν καὶ τοῦτο ποιεῖ·
[13]	θεὸς πρόσφατος, μίαν προσεκύνει θεότητα	τὴν	ἐν πατρὶ καὶ υἱῷ καὶ
[5]	ἡγεῖτο γῆς τε καὶ θαλάττης	τὴν	ἐξουσίαν συγκρίσει τοῦ κατ´ αὐτὴν
[12]	οἳ τοῖς νόμοις ἀποθανόντες καὶ	τὴν	ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον δεξάμενοι πάλιν
[2]	εἰς κατήφειαν; μεταβάλλειν προσήκει (καὶ	τὴν	εὐθυμίαν εἰς δάκρυον. ὥσπερ γὰρ
[4]	ἂν οἷός τε ὦ, καὶ	τὴν	ζημίαν ὑμῖν διηγήσωμαι; ἤνεγκεν ἐν
[12]	δεξάμενοι πάλιν δι´ αὐτῆς εἰς	τὴν	ζωὴν ἀνεκλήθησαν. ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν
[1]	μέχρι τοῦ νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν	τὴν	ἡσυχίαν, ὡς ἂν μὴ πρὸς
[12]	τοὺς δεξιοὺς ὁ κριτής) κληρονομήσατε	τὴν	ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν· τὴν παρὰ
[11]	ῥέων ᾧ κἂν πᾶσαν ἐπαντλήσῃς	τὴν	θάλασσαν πληρωθῆναι φύσιν οὐκ ἔχει;
[13]	τῆς δὲ ἰδίας μερίδος μόνην	τὴν	θυγατέρα πεποίηται. ὁρᾷς πῶς εὐγνώμων
[1]	ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον αὐτὸς ἀναλύων	τὴν	ἰδίαν κατὰ τοῦ λόγου ψῆφον·
[10]	τὰ αὐτὰ ἀναστρέφοντες; εἴπω σοι	τὴν	κυκλικὴν ταύτην περίοδον; ὄρεξις, κόρος,
[1]	ἔτι διοιδοῦσιν οἱ λογισμοὶ πρὸς	τὴν	μνήμην τῶν κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης
[4]	ἐκ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος πᾶσαν	τὴν	οἰκουμένην ταῖς ἀκτῖσι τῶν ἀρετῶν
[12]	ἠλλάξατο; κατέλιπε βασιλείαν γηΐνην, ἀλλὰ	τὴν	οὐράνιον κατέλαβεν· ἀπέθετο τὸν ἐκ
[3]	θρήνου τὴν συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ	τὴν	πάντων ζημίαν ἀπολοφύρασθε. ~ἢ βούλεσθε,
[12]	κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν·	τὴν	παρὰ τίνος ἡτοιμασμένην; ἣν ἑαυτοῖς,
[10]	τὴν ψυχήν μου; οὐ πρὸς	τὴν	παράτασιν τῆς ζωῆς δυσχεραίνει Οἴμοι,
[6]	σκοτομήνῃ ἐπώνυμον. (ἀκούω γὰρ κατὰ	τὴν	πάτριον αὐτῶν γλῶσσαν Σκοτούμην τὸν
[8]	χρυσῷ καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ	τὴν	πόλιν ἡ βασιλὶς ἐκομίζετο (κλίνη
[12]	τὸν τῆς δόξης περιεθήκατο· (ἀπεδύσατο	τὴν	πορφυρίδα, ἀλλὰ Χριστὸν ἐνεδύσατο. τοῦτό
[13]	τοὺς ἀπίστους οὐκ ἔρχεται) ὑπὸ	τὴν	σκιὰν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς
[3]	Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι	τὴν	συμφορὰν καὶ εἰπεῖν, ὡς ἄν
[8]	τῇ κτίσει τοιοῦτον οἷον ἐπισημῆναι	τὴν	συμφορὰν, οὐ παρὰ τῆς κτίσεως
[3]	πάθει ἐπιστενάξατε, κοινῇ τοῦ θρήνου	τὴν	συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ τὴν πάντων
[12]	(εἶδες παρὰ τὸ θυσιαστήριον ἀπογνὸν	τὴν	σωτηρίαν μειράκιον, εἶδες γύναιον ἐπὶ
[12]	τοῖς κατορθώμασιν. πόσοι δι´ ἐκείνην	τὴν	τῆς ἀναστάσεως χάριν ἐφ´ ἑαυτῶν
[10]	γὰρ ἐκεῖνος μᾶλλον τῷ ὑποδείγματι	τὴν	τῆς φύσεως ἡμῶν ἀθλιότητα· τάχα
[11]	δόξαν καὶ τὴν δυναστείαν καὶ	τὴν	τιμὴν σπουδὴ πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ
[12]	ἥτις συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ	τὴν	τοσαύτην ἀρχὴν πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης,
[10]	ταλαιπωρούντων ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς	τὴν	τοῦ βίου μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ
[3]	μίαν ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει τάχα	τὴν	τοῦ Ναβουχοδονοσὸρ προέσθαι φωνήν, ἣν
[13]	πατρὸς τῆς πίστεως Ἀβραὰμ παρὰ	τὴν	τοῦ παραδείσου πηγὴν (ἧς ἡ
[10]	ζωὴ θεωρεῖται. οὐ λέγω σοι	τὴν	τοῦ προφήτου φωνὴν ὅτι Πᾶσα
[6]	ὦ πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης, ἣ	τὴν	ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν, ὦ πικρῶν
[2]	δεῖ καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ καὶ	τὴν	ψυχὴν διατίθεσθαι· κατὰ ῥοῦν τὰ
[10]	τὸν κύριον· Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς	τὴν	ψυχήν μου; οὐ πρὸς τὴν
[1]	ὡς εἴ γέ τις ἔτι	τὴν	ψυχὴν τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη
[10]	τῷ βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει	τὴν	ὧδε ζωήν; οὐ βοᾷ πρὸς
[12]	βασιλικὸν ὄντως καὶ τίμιον ἔνδυμα.	τὴν	ὧδε πορφύραν ἀκούω αἵματι κόχλου
[12]	γραφὴ ποιεῖται παντὸς τοῦ κατ´	ἀρετὴν	κατορθώματος; ἥτις συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ
[5]	τὴν ἐξουσίαν συγκρίσει τοῦ κατ´	αὐτὴν	εὐτυχήματος. ἴσας ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον τὰς
[10]	βασιλίδος θέαν περιεργάζεσθαι, φοβερὰ περὶ	αὐτὴν	ἡ τῶν δορυφόρων φρουρά, οὐ
[12]	ἑαυτῆς τῷ τύφῳ ἀεὶ πρὸς	ἑαυτὴν	οὐκ εἰς τὰ ἔξω ἑαυτῆς
[12]	συνηνιοχοῦσα τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν	τοσαύτην	ἀρχὴν πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης, τοσούτων
[10]	ἀναστρέφοντες; εἴπω σοι τὴν κυκλικὴν	ταύτην	περίοδον; ὄρεξις, κόρος, ὕπνος, ἐγρήγορσις,
[6]	πονηρᾶς ἐκδημίας ἐκείνης, ἣ τὴν	ὑποστροφὴν	οὐκ ἀπέδωκεν, ὦ πικρῶν ὑδάτων,
[12]	τῷ μεγάλῳ βασιλεῖ τὴν τοσαύτην	ἀρχὴν	πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης, τοσούτων ἐθνῶν
[2]	καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ καὶ τὴν	ψυχὴν	διατίθεσθαι· κατὰ ῥοῦν τὰ πράγματα
[4]	ὁ τῆς φύσεως κύριος, ἀνθρωπίνην	ψυχὴν	ἐν γυναικείῳ τῷ σώματι ὑπὲρ
[10]	κύριον· Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν	ψυχήν	μου; οὐ πρὸς τὴν παράτασιν
[1]	εἴ γέ τις ἔτι τὴν	ψυχὴν	τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη τὸν
[12]	σκυθρωπὴ τοῦ θανάτου ψῆφος εἰς	ζωὴν	ἀναλύεται. ἆρα καὶ μόνον ταῦτα;
[12]	πάλιν δι´ αὐτῆς εἰς τὴν	ζωὴν	ἀνεκλήθησαν. ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν εἰρημένων
[11]	τῇ ψυχῇ πρὸς τὴν ἀκήρατον	ζωὴν	μετανίσταται, ἐν ᾗ ἀπάτη οὐ
[10]	οὐ φυλακὴν ὀνομάζει τὴν ὧδε	ζωήν;	οὐ βοᾷ πρὸς τὸν κύριον·
[5]	γε διαρκέσαι καὶ εἰς ἐκγόνων	ζωὴν	τὸ ὁρώμενον) τὴν δέ, οἵα
[13]	θεῖον εἶναι νομίζοντας οὐδὲν ἔλαττον	ἀσεβεῖν	ᾤετο τῶν εἰδωλοποιούντων τὰς ὕλας,
[3]	τί χρὴ πρὸς τοσοῦτον κακὸν	ἀντεξαγαγεῖν	μιᾶς οἰκίας εὐαρίθμητα πάθη; κἂν
[1]	κλύδωνι τῆς ψυχῆς πῶς ἔστι	προαγαγεῖν	ἐπ´ εὐθείας τὸν λόγον οἷόν
[8]	ὄντως λῆρός ἐστι καὶ οὐδὲ	λέγειν	ἄξιον; εἰ γάρ τι καὶ
[13]	τίμια τῶν προσόντων αὐτοῖς ἀγαθῶν	ἐλθεῖν	εἰς διαίρεσιν. πῶς οὖν ἐποιήσατο
[2]	μετέπεσε τὸ φαιδρὸν εἰς κατήφειαν;	μεταβάλλειν	προσήκει (καὶ τὴν εὐθυμίαν εἰς
[7]	μὴ τολμηρὸν τὸ τοῦ προφήτου	εἰπεῖν;	τὸ Ἵνα τί ἀπώσω, ὁ
[3]	μεγαλοφωνότερον (ἀνακηρῦξαι τὴν συμφορὰν καὶ	εἰπεῖν,	ὡς ἄν τις ἐπὶ σκηνῆς
[12]	πορφύραν τὸ τοῦ Χριστοῦ αἷμα	λάμπειν	ποιεῖ· εἶδες ὅσον ἐν τῷ
[7]	με κατὰ μέρη καὶ τάξεις	διαιρεῖν	τὸν θρῆνον; στεναζέτω πᾶσα ἡ
[3]	~καὶ εἴθε δυνατὸν ἦν τοιούτους	ἐξευρεῖν	τινας λόγους, οἵους ὁ μέγας
[1]	καλῶς ἔσχε μέχρι τοῦ νῦν	κατακρατεῖν	ἡμῶν τὴν ἡσυχίαν, ὡς ἂν
[9]	ἰατρεία τῇ στύψει τοῦ οἴνου	καταμιγνύειν	τὸ ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν οὖν ὑμῖν
[2]	τὰ λυπηρὰ τῶν συμπιπτόντων οἰκείως	ἔχειν·	τοῦτο γὰρ καὶ ὁ Ἐκκλησιαστὴς
[10]	κρεῖττον οἴει τὸ διὰ σαρκὸς	μετέχειν	τοῦ βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω σε
[6]	τὰ δὲ ἐπὶ τούτοις οἷα·	πάλιν	βοᾶν ἀναγκάζομαι καί μοι σύγγνωτε
[12]	τὴν ἐπὶ θανάτῳ ψῆφον δεξάμενοι	πάλιν	δι´ αὐτῆς εἰς τὴν ζωὴν
[7]	τὸ δάκρυον τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες	πάλιν	ἐν τοσαύτῃ γεγόναμεν συμφορᾷ· τότε
[1]	ὅπως ἐν τῷ παρόντι συλλόγῳ	πάλιν	ἐπανάγει τῇ ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον
[3]	τὸ δὲ εἰρηνεύεται. μέρος τι	πάλιν	ἢ σκηπτὸς ἐπέφλεξεν ἢ τὸ
[10]	καὶ ἀπὸ τούτων ἐκεῖνα καὶ	πάλιν	ταῦτα καὶ οὐδέποτε κύκλῳ περιϊόντες
[8]	καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ τὴν	πόλιν	ἡ βασιλὶς ἐκομίζετο (κλίνη δὲ
[3]	οὐκ ἔστιν ἔθνος ἓν ἢ	πόλιν	μίαν ἀπολοφύρασθαι, ἀλλ´ ἁρμόζει τάχα
[11]	οὐχ ἡμέτερος, ὅτι οὐκ ἐφ´	ἡμῖν	ἐστιν ἢ ὅτε βουλόμεθα ἢ
[12]	ὁ κριτής) κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην	ὑμῖν	βασιλείαν· τὴν παρὰ τίνος ἡτοιμασμένην;
[4]	τε ὦ, καὶ τὴν ζημίαν	ὑμῖν	διηγήσωμαι; ἤνεγκεν ἐν τῇ καθ´
[3]	ἣν πρὸς τοὺς ὑποχειρίους πεποίηται·	Ὑμῖν	λέγω, λαοί, φυλαί, γλῶσσαι. μᾶλλον
[9]	καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν οὖν	ὑμῖν	παρὰ τῆς γραφῆς λαβόντες τὸν
[12]	δι´ ἐκείνην τὴν τῆς ἀναστάσεως	χάριν	ἐφ´ ἑαυτῶν ἐγνώρισαν, οἳ τοῖς
[5]	γέγονεν ἐν γραφαῖς ἢ ἐν	πλάσμασιν,	πάντα τῆς ἀληθείας ἐστὶν ἐνδεέστερα.
[12]	γὰρ καὶ τὰ προστεταγμένα τοῖς	κατορθώμασιν.	πόσοι δι´ ἐκείνην τὴν τῆς
[10]	ψυχήν μου; οὐ πρὸς τὴν	παράτασιν	τῆς ζωῆς δυσχεραίνει Οἴμοι, λέγων,
[13]	προσόντων αὐτοῖς ἀγαθῶν ἐλθεῖν εἰς	διαίρεσιν.	πῶς οὖν ἐποιήσατο τὴν διανομήν;
[8]	ὁσίας τὸν θάνατον· Τίμιος γάρ,	φησίν,	ἐναντίον κυρίου ὁ θάνατος τῶν
[4]	ἑαυτῆς τὸ ὑπήκοον, ὄντως, καθώς	φησιν	ἡ γραφή, βοηθὸς (αὐτῷ πρὸς
[8]	τὸ πάθος παραληρήσαιμι; τάχα, καθώς	φησιν	ὁ ἀπόστολος, καὶ αὐτὴ ἡ
[11]	ἐκείνης ἐξώρισται; Ἀπέδρα ἐκεῖθεν, καθώς	φησιν	ὁ προφήτης, ὀδύνη καὶ λύπη
[2]	τοῦτο καὶ ἡ Παροιμία Σολομῶντός	φησιν	ὅτι Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει,
[10]	Χριστῷ εἶναι πολλῷ κρεῖττον εἶναί	φησιν.	τί δὲ ὁ μέγας Δαυὶδ
[2]	ὀρθῶς κατά γε τὴν ἐμὴν	κρίσιν	καὶ τοῦτο ποιεῖ· δεῖ γὰρ
[1]	τῇ μνήμῃ τῶν ἀλγεινῶν οἷόν	τίσιν	ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον. εἰ δὲ μὴ
[10]	τὸν βίον ὁρᾷς; κατανόησον ἐν	τίσιν	ἡ ζωὴ θεωρεῖται. οὐ λέγω
[9]	τὴν γῆν ταῖς τῶν δακρύων	σταγόσιν.	Ἀλλ´ οὐ καλῶς τάχα τῆς
[10]	ἡδονὴν καὶ κατ´ ἐξουσίαν εἰς	ἀπόλαυσιν	ἔχων; οὐ στενοχωρεῖται τῷ βίῳ;
[2]	δεῖ γὰρ πάντως, ὥσπερ τὴν	ἀπόλαυσιν	τῶν ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω καὶ
[1]	συμφορᾶς ἐκ βυθῶν ἀναστρέφεται, ἔτι	διοιδοῦσιν	οἱ λογισμοὶ πρὸς τὴν μνήμην
[11]	τῶν ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς πῶς	ἐπαντλοῦσιν	ἑαυτοῖς οἱ ἄνθρωποι τὰς τιμάς,
[8]	ἐλεεινόν, δακρύων ἀφορμὴν προκειμένην τοῖς	ἐντυγχάνουσιν,	ἣν ἅπας τῶν συνειλεγμένων ὁ
[7]	γνώτωσαν τί εἶχον ὅτε οὐκ	ἔχουσιν.	μᾶλλον δὲ τί χρή με
[11]	πᾶσαν ἐπαντλήσῃς τὴν θάλασσαν πληρωθῆναι	φύσιν	οὐκ ἔχει; Τί οὖν λυπηρὸν
[10]	δορυφόρων οἷς σίδηρος τὸ ὅπλον	ἐστίν,	ἀλλὰ τῶν τῇ φλογίνῃ ῥομφαίᾳ
[12]	βούλει πεισθῆναι ὅτι ἐν ἐκείνοις	ἐστίν;	ἀνάγνωθι τὸ εὐαγγέλιον· Δεῦτε οἱ
[10]	χόρτον εἶναι μᾶλλον ἢ ὅπερ	ἐστίν·	διὰ τί; ὅτι οὐδεμίαν ὁ
[12]	ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ μέχρι τούτων	ἐστὶν	ἐκείνης ὁ ἔπαινος. παρέρχεται γὰρ
[5]	ἐν πλάσμασιν, πάντα τῆς ἀληθείας	ἐστὶν	ἐνδεέστερα. ~Τοιαῦτα καὶ μέχρι τούτου
[12]	πρόξενος γίνεται, ἀριθμήσατε, εἴπερ δυνατόν	ἐστιν	ἐξαριθμήσασθαι, πόσοι τοῖς ἐνδύμασι τοῖς
[10]	ἡ δὲ σὰρξ ἡμῶν ὀσμῆς	ἐστιν	ἐργαστήριον ἅπαν τὸ ληφθὲν εἰς
[11]	ἡμέτερος, ὅτι οὐκ ἐφ´ ἡμῖν	ἐστιν	ἢ ὅτε βουλόμεθα ἢ ἐφ´
[11]	φιλοχρηματία; (οὐκ ἀληθῶς πίθος τετρημένος	ἐστὶν	ὅλῳ τῷ πυθμένι ῥέων ᾧ
[10]	τῷ λεγομένῳ κἂν παράδοξον ᾖ·	~ἔστιν,	ἀδελφοί, τὸ ἀγαθὸν ὃ ζητοῦμεν,
[10]	προκύψῃς (τοῦ σώματος, οὐ γὰρ	ἔστιν	ἄλλως ἐντὸς τῶν ἀδύτων τῆς
[10]	γαστρὸς λειτουργίᾳ ποίας τιμωρίας οὐκ	ἔστιν	ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε γὰρ τοῦτον τὸν
[12]	τιμῆς ἄξιον, εἴπερ τι βασιλείας	ἔστιν	ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ μέχρι τούτων
[3]	τῆς οἰκουμένης ἐστὶ πληγή· οὐκ	ἔστιν	ἔθνος ἓν ἢ πόλιν μίαν
[5]	δέ, οἵα τις ἦν, οὐκ	ἔστιν	ὑποδεῖξαι τῷ λόγῳ· οὐ γὰρ
[1]	ἀπὸ τοῦ θείου εὐαγγελίου προοιμιάζομαι)	ὃν	κατέστησεν ὁ κύριος ἐπὶ τῆς
[1]	πάλιν ἐπανάγει τῇ ἐκκλησίᾳ τὸν	λόγον	αὐτὸς ἀναλύων τὴν ἰδίαν κατὰ
[1]	τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη τὸν	λόγον,	(δυσαλθέστερον τὸ τῆς λύπης τραῦμα
[2]	διαθέσει τῆς καρδίας συσκυθρωπάσαι τὸν	λόγον.	~καὶ εἴθε δυνατὸν ἦν τοιούτους
[1]	καλῶς ἐν τῇ συμφορᾷ τὸν	λόγον	κατασιγάσαντα. προσφυὲς γάρ μοι δοκεῖ
[1]	ἔστι προαγαγεῖν ἐπ´ εὐθείας τὸν	λόγον	οἷόν τινι καταιγίδι τῷ πάθει
[9]	ὀδυνώμενον. οὐκοῦν ἐπαντλητέον τὸν ἐλαιώδη	λόγον	τῇ διοιδούσῃ πληγῇ· οἶδε γὰρ
[13]	χρὴ τοῦτο προσθεὶς καταπαύσω τὸν	λόγον.	τὸ τῶν εἰδώλων μῖσος κοινὸν
[10]	ὁρᾶτε γὰρ τοῦτον τὸν διηνεκῆ	φορολόγον,	τὴν γαστέρα λέγω, ὅσην ἐπάγει
[4]	γυναικείῳ τῷ σώματι ὑπὲρ πάντα	σχεδὸν	τὰ προλαβόντα τῆς ἀρετῆς ὑποδείγματα,
[9]	ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ.	~εἶδον	δὲ ἐγὼ τότε ἕτερον θέαμα
[9]	ἕτερον θέαμα τῶν εἰρημένων παραδοξότερον·	εἶδον	διπλοῦν ὄμβρον τὸν μὲν ἐκ
[2]	γὰρ ὁ γέλως σημεῖον τῆς	ἔνδον	φαιδρότητος γίνεται, οὕτω καὶ ὁ
[10]	εἴπω σοι τὴν κυκλικὴν ταύτην	περίοδον;	ὄρεξις, κόρος, ὕπνος, ἐγρήγορσις, κένωσις,
[10]	ψυχῇ τὴν ἀπὸ τοῦ σώματος	ἔξοδον;	σὺ δὲ τί καλόν, εἰπέ
[12]	οἰκείων ἑκατέρας δωροφορούσης οὐκ ἔδωκε	πάροδον	καθ´ ἑαυτῆς τῷ τύφῳ ἀεὶ
[9]	τῆς τοῦ διδασκάλου γνώμης ἐστοχασάμεθα	πλέον	ἢ ἔδει τοῖς σκυθρωποῖς ἐμβαθύναντες.
[10]	τῆς ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν ποτε	πλέον	τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν τοῦ
[13]	φιλόστοργος ἐν τοῖς τιμίοις τὸ	πλέον	τῷ ἀνδρὶ συγχωρήσασα. Ἀλλ´ ὃ
[1]	τὸν διδάσκαλον ἐν τούτῳ μάλιστα	πλέον	ὑπερεθαύμασα ὡς καλῶς ἐν τῇ
[1]	τῷ κακῷ τὴν διάνοιαν· ἔτι	νέον	ἐν τῇ ψυχῇ τὸ πάθος
[1]	πάθος (τάχα δὲ καὶ ἀεὶ	νέον	ἔσται τῷ βίῳ τὸ ἄλγημα)
[9]	φαρμάκοις προσεπιτρίβοι τὸν ὀδυνώμενον. οὐκοῦν	ἐπαντλητέον	τὸν ἐλαιώδη λόγον τῇ διοιδούσῃ
[10]	οὐ μόνον γὰρ ἔστι τὸ	ἀγαθόν,	ἀλλὰ καὶ ἐν ὑψηλοτέροις ἢ
[6]	ἐν ἑαυτῇ δεξαμένη. ἐκεῖθεν τὸ	ἀγαθὸν	ἀναρπάζεται, ἐκεῖ ὁ φθόνος κατὰ
[4]	γραφή, βοηθὸς (αὐτῷ πρὸς πᾶν	ἀγαθὸν	γινομένη. ~εἰ φιλανθρωπίας ἦν ὁ
[7]	τὴν ἀκμάσασαν, τότε τὸ προσδοκώμενον	ἀγαθόν,	νῦν τὸ ἐν πείρᾳ γενόμενον.
[10]	παράδοξον ᾖ· ~ἔστιν, ἀδελφοί, τὸ	ἀγαθὸν	ὃ ζητοῦμεν, ἔστι καὶ οὐκ
[5]	ἢ συνέτρεχεν αὐτῷ πρὸς τὸ	ἀγαθὸν	τοῦτο ἢ καὶ προέτρεχεν· ἴσος
[11]	μυλῶνος γενώμεθα. ~καλῶς ὁ Σολομὼν	πίθον	τετρημένον καὶ οἶκον ἀλλότριον ὀνομάζει
[5]	εἰ τὸ προνοητικόν, εἰ τὸ	δίκαιον,	εἰ ἄλλο τι τῶν πρὸς
[6]	ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα, νῦν δὲ τὸ	κεφάλαιον	τῆς κοινῆς συμφορᾶς ἐν ἑαυτῇ
[9]	στύψει τοῦ οἴνου καταμιγνύειν τὸ	ἔλαιον.	ἐπικλίνωμεν οὖν ὑμῖν παρὰ τῆς
[12]	ἀπογνὸν τὴν σωτηρίαν μειράκιον, εἶδες	γύναιον	ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ ὀδυρόμενον, ἤκουσας
[11]	οἶκον ἀλλότριον ὀνομάζει τὸν ὧδε	βίον.	ὄντως γὰρ ἀλλότριος οἶκος καὶ
[10]	καλόν, εἰπέ μοι, παρὰ τὸν	βίον	ὁρᾷς; κατανόησον ἐν τίσιν ἡ
[6]	ἐκεῖ γέγονεν τὸ τῆς οἰκουμένης	ναυάγιον,	ἐκεῖ καθάπερ ἐν κλύδωνι τῷ
[13]	γὰρ ἐν τῇ κτίσει τὸ	θεῖον	εἶναι νομίζοντας οὐδὲν ἔλαττον ἀσεβεῖν
[8]	ἢ χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ τὸν	βασίλειον	κόσμον τοῖς δορυφόροις ἀγαλλομένην, ἀλλ´
[2]	δάκρυον. ὥσπερ γὰρ ὁ γέλως	σημεῖον	τῆς ἔνδον φαιδρότητος γίνεται, οὕτω
[7]	θρῆνον; στεναζέτω πᾶσα ἡ γενεὰ	βύθιον	ἐκ μέσης καρδίας τὸν στεναγμὸν
[12]	τὸ θυσιαστήριον ἀπογνὸν τὴν σωτηρίαν	μειράκιον,	εἶδες γύναιον ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ
[6]	τὸ ἐγκαλλώπισμα, τὸ τῆς δικαιοσύνης	πηδάλιον,	ἡ τῆς φιλανθρωπίας εἰκών, μᾶλλον
[12]	ἐν ἐκείνοις ἐστίν; ἀνάγνωθι τὸ	εὐαγγέλιον·	Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός
[12]	ἐστι τὸ βασιλικὸν ὄντως καὶ	τίμιον	ἔνδυμα. τὴν ὧδε πορφύραν ἀκούω
[12]	κατέλιπε βασιλείαν γηΐνην, ἀλλὰ τὴν	οὐράνιον	κατέλαβεν· ἀπέθετο τὸν ἐκ λίθων
[8]	λῆρός ἐστι καὶ οὐδὲ λέγειν	ἄξιον;	εἰ γάρ τι καὶ γέγονεν
[12]	τῆς τιμωρίας δηλαδὴ πλείονος τιμῆς	ἄξιον,	εἴπερ τι βασιλείας ἔστιν ἀνώτερον.
[8]	γέγονεν ἐν τῇ κτίσει τοιοῦτον	οἷον	ἐπισημῆναι τὴν συμφορὰν, οὐ παρὰ
[8]	καὶ ὁ ἀὴρ πενθικῶς ἐσκυθρώπασεν	οἷον	ἱμάτιόν τι πενθικὸν τὸν ζόφον
[1]	προαγαγεῖν ἐπ´ εὐθείας τὸν λόγον	οἷόν	τινι καταιγίδι τῷ πάθει τῆς
[1]	γενήσεται τῇ μνήμῃ τῶν ἀλγεινῶν	οἷόν	τίσιν ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον. εἰ δὲ
[5]	μὲν τοιοῦτος ὢν οἷός ἐστι	(ποῖον	γὰρ ἄν τις κάλλος ὑπὲρ
[13]	~εἴπω τι καὶ τῆς φιλανδρίας	τεκμήριον;	ἔδει πάντως διαλυομένης τῆς σωματικῆς
[10]	δὲ σὰρξ ἡμῶν ὀσμῆς ἐστιν	ἐργαστήριον	ἅπαν τὸ ληφθὲν εἰς διαφθορὰν
[12]	ἡ μαρτυρία. (εἶδες παρὰ τὸ	θυσιαστήριον	ἀπογνὸν τὴν σωτηρίαν μειράκιον, εἶδες
[6]	ἐπώνυμον. (ἀκούω γὰρ κατὰ τὴν	πάτριον	αὐτῶν γλῶσσαν Σκοτούμην τὸν τόπον
[1]	ἐν καιρῷ τοῖς οἰκονομουμένοις τὸ	σιτομέτριον,	καλῶς ἐν τῷ πρὸ τούτου
[11]	Σολομὼν πίθον τετρημένον καὶ οἶκον	ἀλλότριον	ὀνομάζει τὸν ὧδε βίον. ὄντως
[10]	ζωήν; οὐ βοᾷ πρὸς τὸν	κύριον·	Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν
[6]	ἐπεπόθησεν, ὡς οὐκ ὤφελεν, ὦ	χωρίον,	ἐν ᾧ τὸ πάθος ἐγένετο,
[8]	ὁ ἀὴρ πενθικῶς ἐσκυθρώπασεν οἷον	ἱμάτιόν	τι πενθικὸν τὸν ζόφον περιβαλλόμενος,
[8]	τὸν θάνατον· Τίμιος γάρ, φησίν,	ἐναντίον	κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων
[9]	τὴν ἀκοήν, ἡμεῖς δὲ τὸ	ἐναντίον	νῦν πεποιήκαμεν, ὥσπερ ἂν εἴ
[3]	ἀλλὰ τί χρὴ πρὸς τοσοῦτον	κακὸν	ἀντεξαγαγεῖν μιᾶς οἰκίας εὐαρίθμητα πάθη;
[3]	τῷ χάσματι. τὸ δὲ παρὸν	κακὸν	πάσης ἀθρόως τῆς οἰκουμένης ἐστὶ
[1]	καὶ κατάλληλον εἶναι τοῖς πενθοῦσι	φάρμακον	ἡ σιγὴ τὸ διοιδοῦν τῆς
[8]	πενθικῶς ἐσκυθρώπασεν οἷον ἱμάτιόν τι	πενθικὸν	τὸν ζόφον περιβαλλόμενος, ἀλλὰ καὶ
[12]	Χριστὸν ἐνεδύσατο. τοῦτό ἐστι τὸ	βασιλικὸν	ὄντως καὶ τίμιον ἔνδυμα. τὴν
[11]	ὁ Σολομὼν πίθον τετρημένον καὶ	οἶκον	ἀλλότριον ὀνομάζει τὸν ὧδε βίον.
[5]	πρὸς εὐσέβειαν δρόμος, εἰ τὸ	προνοητικόν,	εἰ τὸ δίκαιον, εἰ ἄλλο
[10]	σώματος ἔξοδον; σὺ δὲ τί	καλόν,	εἰπέ μοι, παρὰ τὸν βίον
[10]	ᾔδεισαν διακρῖναι οἱ ἅγιοι τὸ	καλὸν	ἐκ τοῦ χείρονος καὶ διὰ
[1]	τῆς συνέσεως ἐν πολλοῖς τὸν	διδάσκαλον	ἐν τούτῳ μάλιστα πλέον ὑπερεθαύμασα
[1]	προσφυὲς γάρ μοι δοκεῖ καὶ	κατάλληλον	εἶναι τοῖς πενθοῦσι φάρμακον ἡ
[4]	γενεᾶς τὸ εὐτύχημα, ἐπὶ τὸν	ὑψηλὸν	θρόνον τῆς βασιλείας ἀνάγεται, ὅπως
[5]	ἀλλήλοις χάρις· ἡ μὲν ἀρετῆς	ἆθλον	εἶχε τὸν τῆς οἰκουμένης προτεταγμένον,
[6]	πηδάλιον, ἡ τῆς φιλανθρωπίας εἰκών,	μᾶλλον	δὲ αὐτὸ τὸ ἀρχέτυπον. ἀφῃρέθη
[10]	ζητοῦμεν, ἔστι καὶ οὐκ ἀπόλωλεν.	μᾶλλον	δὲ μικρότερον εἶπον τῆς ἀληθείας·
[4]	μέτρα νικήσασα, ἤνεγκεν ἡ φύσις,	μᾶλλον	δὲ ὁ τῆς φύσεως κύριος,
[3]	Ὑμῖν λέγω, λαοί, φυλαί, γλῶσσαι.	μᾶλλον	δὲ συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί τι
[7]	τί εἶχον ὅτε οὐκ ἔχουσιν.	μᾶλλον	δὲ τί χρή με κατὰ
[9]	ἐμβαθύναντες. (ἴσως γὰρ βούλεται θεραπεῦσαι	μᾶλλον	ἢ ἀνιᾶσαι τὴν ἀκοήν, ἡμεῖς
[3]	ἐκείνων γὰρ ἄξια τὰ παρόντα	μᾶλλον	ἢ εἴ τι τῶν ἀρχαίων
[10]	γὰρ κρεῖττον ἦν χόρτον εἶναι	μᾶλλον	ἢ ὅπερ ἐστίν· διὰ τί;
[10]	σὰρξ χόρτος· σεμνύνει γὰρ ἐκεῖνος	μᾶλλον	τῷ ὑποδείγματι τὴν τῆς φύσεως
[10]	τῶν δορυφόρων οἷς σίδηρος τὸ	ὅπλον	ἐστίν, ἀλλὰ τῶν τῇ φλογίνῃ
[7]	βύθιον ἐκ μέσης καρδίας τὸν	στεναγμὸν	(ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω καὶ ἡ ἱερωσύνη
[3]	ἀθρόως τῆς οἰκουμένης ἡ κατὰ	πόλεμον	ἅπτεται συμφορά, ἀλλὰ τὸ μέν
[5]	τῷ λόγῳ τά τε πρότερα	ἀριθμὸν	νικῶντα καὶ τὰ ἐπὶ τοῦ
[3]	καὶ τῆς θαλάσσης ὅσον τε	πλόϊμον	καὶ ὅσον οἰκούμενον, ὦ πάσης
[8]	χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ τὸν βασίλειον	κόσμον	τοῖς δορυφόροις ἀγαλλομένην, ἀλλ´ ἐν
[7]	ἡ ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν κοινὸν	κόσμον	τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ
[6]	διὰ τὸ πάθος τῇ σκοτομήνῃ	ἐπώνυμον.	(ἀκούω γὰρ κατὰ τὴν πάτριον
[12]	κατέλαβεν· ἀπέθετο τὸν ἐκ λίθων	στέφανον,	ἀλλὰ τὸν τῆς δόξης περιεθήκατο·
[6]	τῆς φιλανδρίας ὁ τύπος, τὸ	ἁγνὸν	τῆς σωφροσύνης ἀνάθημα, ἡ εὐπρόσιτος
[12]	μαρτυρία. (εἶδες παρὰ τὸ θυσιαστήριον	ἀπογνὸν	τὴν σωτηρίαν μειράκιον, εἶδες γύναιον
[5]	ἆθλον εἶχε τὸν τῆς οἰκουμένης	προτεταγμένον,	ὁ δὲ μικρὰν ἡγεῖτο γῆς
[11]	γενώμεθα. ~καλῶς ὁ Σολομὼν πίθον	τετρημένον	καὶ οἶκον ἀλλότριον ὀνομάζει τὸν
[1]	καταιγίδι τῷ πάθει τῆς λύπης	ἐγχειμαζόμενον;	~ἀλλ´ ἐπειδὴ χρὴ κελεύοντι πείθεσθαι,
[6]	ὦ δυστυχὲς ἔθνος ἐκ συμφορῶν	γνωριζόμενον,	ὦ πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ
[11]	τὰ τοιαῦτα; ἀλλ´ ὑπορρεῖ τὸ	βαλλόμενον	καὶ οὐ παραμένει τῷ ἔχοντι·
[7]	ἀγαθόν, νῦν τὸ ἐν πείρᾳ	γενόμενον.	~Ἆρά μοι συγγνώσεσθε, ἀδελφοί, εἴ
[1]	τῶν ἀλγεινῶν οἷόν τίσιν ἀκάνθαις	ἐπιξαινόμενον.	εἰ δὲ μὴ λίαν ἐστὶ
[5]	ἄν τις κάλλος ὑπὲρ τὸ	φαινόμενον	δείξειεν; καὶ εἴη γε διαρκέσαι
[12]	εἶδες γύναιον ἐπὶ κατακρίσει ἀδελφοῦ	ὀδυρόμενον,	ἤκουσας τοῦ τὰ ἀγαθὰ τῇ
[3]	ὅσον τε πλόϊμον καὶ ὅσον	οἰκούμενον,	ὦ πάσης τῆς καθ´ ἡμᾶς
[7]	νῦν τὴν ἀκμάσασαν, τότε τὸ	προσδοκώμενον	ἀγαθόν, νῦν τὸ ἐν πείρᾳ
[9]	βρωτικοῖς τισι φαρμάκοις προσεπιτρίβοι τὸν	ὀδυνώμενον.	οὐκοῦν ἐπαντλητέον τὸν ἐλαιώδη λόγον
[5]	καὶ εἰς ἐκγόνων ζωὴν τὸ	ὁρώμενον)	τὴν δέ, οἵα τις ἦν,
[7]	μέρη καὶ τάξεις διαιρεῖν τὸν	θρῆνον;	στεναζέτω πᾶσα ἡ γενεὰ βύθιον
[8]	ἐκείνῳ τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα	δεινόν	τε καὶ ἐλεεινόν, δακρύων ἀφορμὴν
[8]	προκαλύμματι, θέαμα δεινόν τε καὶ	ἐλεεινόν,	δακρύων ἀφορμὴν προκειμένην τοῖς ἐντυγχάνουσιν,
[12]	διὰ τῆς προσκαίρου ταπεινοφροσύνης τὸ	ἀληθινὸν	ὕψος ἐμπορευσαμένη. ~εἴπω τι καὶ
[7]	καὶ ἡ ἱερωσύνη αὐτὴ τὸν	κοινὸν	κόσμον τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα
[13]	λόγον. τὸ τῶν εἰδώλων μῖσος	κοινὸν	πάντων ἐστὶ τῶν μετεχόντων τῆς
[12]	πόσοι τῶν κατακλείστων οὐκ ἐπισκέψεως	μόνον,	ἀλλὰ καὶ παντελοῦς ἀφέσεως ἠξιώθησαν.
[9]	τις ἰατρὸς τραυματίαν λαβὼν μὴ	μόνον	ἀμελοίη τῆς θεραπείας, ἀλλὰ καὶ
[10]	μικρότερον εἶπον τῆς ἀληθείας· οὐ	μόνον	γὰρ ἔστι τὸ ἀγαθόν, ἀλλὰ
[12]	εἰς ζωὴν ἀναλύεται. ἆρα καὶ	μόνον	ταῦτα; τὴν δὲ ταπεινοφροσύνην ποῦ
[4]	τὸ εὐτύχημα, ἐπὶ τὸν ὑψηλὸν	θρόνον	τῆς βασιλείας ἀνάγεται, ὅπως ἡλίου
[10]	ἀχρειοῦσα. (τὸ δὲ τὸν ἅπαντα	χρόνον	ὑποκεῖσθαι τῇ τῆς γαστρὸς λειτουργίᾳ
[9]	μηδεὶς ἀπιστείτω τῷ λεγομένῳ κἂν	παράδοξον	ᾖ· ~ἔστιν, ἀδελφοί, τὸ ἀγαθὸν
[4]	μακαριστὸν ἐποίει δι´ ἑαυτῆς τὸ	ὑπήκοον,	ὄντως, καθώς φησιν ἡ γραφή,
[10]	οὐκ ἀπόλωλεν. μᾶλλον δὲ μικρότερον	εἶπον	τῆς ἀληθείας· οὐ μόνον γὰρ
[6]	πάτριον αὐτῶν γλῶσσαν Σκοτούμην τὸν	τόπον	ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ λύχνος,
[11]	τινὰ λήμην τὸν τοῦ σώματος	ῥύπον	ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ τῇ ψυχῇ πρὸς
[6]	εἰκών, μᾶλλον δὲ αὐτὸ τὸ	ἀρχέτυπον.	ἀφῃρέθη τῆς φιλανδρίας ὁ τύπος,
[9]	καμψάκην, ὥς ἐστι δυνατόν, τὸ	σκυθρωπὸν	τῶν εἰρημένων εἰς παραμυθίαν παλινῳδήσαντες.
[2]	Σολομῶντός φησιν ὅτι Καρδίας εὐφραινομένης	πρόσωπον	θάλλει, τῆς ψυχῆς δὲ ἐν
[3]	κατεπόθη τῷ χάσματι. τὸ δὲ	παρὸν	κακὸν πάσης ἀθρόως τῆς οἰκουμένης
[9]	τῶν εἰρημένων παραδοξότερον· εἶδον διπλοῦν	ὄμβρον	τὸν μὲν ἐκ τοῦ ἀέρος
[2]	εὔκαιρον τὸ εὐφραίνεσθαι· μετέπεσε τὸ	φαιδρὸν	εἰς κατήφειαν; μεταβάλλειν προσήκει (καὶ
[9]	αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ ἐγὼ τότε	ἕτερον	θέαμα τῶν εἰρημένων παραδοξότερον· εἶδον
[3]	τι τῷ Ἀσσυρίῳ κηρύγματι καὶ	μεγαλοφωνότερον	(ἀνακηρῦξαι τὴν συμφορὰν καὶ εἰπεῖν,
[9]	τότε ἕτερον θέαμα τῶν εἰρημένων	παραδοξότερον·	εἶδον διπλοῦν ὄμβρον τὸν μὲν
[10]	καὶ οὐκ ἀπόλωλεν. μᾶλλον δὲ	μικρότερον	εἶπον τῆς ἀληθείας· οὐ μόνον
[6]	ἔθνος ἐκ συμφορῶν γνωριζόμενον, ὦ	πρότερον	μὲν πολεμίῳ πυρὶ ταῖς τῶν
[10]	ἀλλὰ καὶ ἐν ὑψηλοτέροις ἢ	πρότερον.	τὴν βασιλίδα ζητεῖς; ἐν τοῖς
[1]	πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη τὸν λόγον,	(δυσαλθέστερον	τὸ τῆς λύπης τραῦμα γενήσεται
[12]	ἄξιον, εἴπερ τι βασιλείας ἔστιν	ἀνώτερον.	ἀλλ´ οὐ μέχρι τούτων ἐστὶν
[10]	λειτουργίᾳ ποίας τιμωρίας οὐκ ἔστιν	ἀνιαρώτερον;	ὁρᾶτε γὰρ τοῦτον τὸν διηνεκῆ
[1]	εἰ δὲ μὴ λίαν ἐστὶ	τολμηρὸν	κἀμέ τι τῶν τοῦ διδασκάλου
[7]	τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος. ἆρα μὴ	τολμηρὸν	τὸ τοῦ προφήτου εἰπεῖν; τὸ
[11]	φύσιν οὐκ ἔχει; Τί οὖν	λυπηρὸν	εἰ τῶν τοῦ βίου κακῶν
[8]	ἅπαν ἐστενοχώρει ἀπὸ πλήθους τὸ	ὕπαιθρον	πάντων ἐκ ποδῶν καὶ τῶν
[2]	κατὰ ῥοῦν τὰ πράγματα φέρεται;	εὔκαιρον	τὸ εὐφραίνεσθαι· μετέπεσε τὸ φαιδρὸν
[12]	ὅσον ἐν τῷ ἐνδύματι τὸ	διάφορον.	βούλει πεισθῆναι ὅτι ἐν ἐκείνοις
[10]	μοι, παρὰ τὸν βίον ὁρᾷς;	κατανόησον	ἐν τίσιν ἡ ζωὴ θεωρεῖται.
[12]	Χριστοῦ αἷμα λάμπειν ποιεῖ· εἶδες	ὅσον	ἐν τῷ ἐνδύματι τὸ διάφορον.
[11]	ἢ ὅτε βουλόμεθα ἢ ἐφ´	ὅσον	ἐπιποθοῦμεν ἐν αὐτῷ εἶναι· ἀλλὰ
[12]	γυμνός, ἀσθενής, ἐν φυλακῇ· Ἐφ´	ὅσον	ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων,
[3]	θαλάσσης ὅσον τε πλόϊμον καὶ	ὅσον	οἰκούμενον, ὦ πάσης τῆς καθ´
[3]	σύμπασα γῆ καὶ τῆς θαλάσσης	ὅσον	τε πλόϊμον καὶ ὅσον οἰκούμενον,
[3]	πάσης τῆς καθ´ ἡμᾶς οἰκουμένης	ὅσον	τῷ σκήπτρῳ τῆς βασιλείας εὐθύνεται,
[10]	εἰς διαφθορὰν ἀχρειοῦσα. (τὸ δὲ	τὸν	ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι τῇ τῆς
[8]	τινος ἢ χρυσοδέτου ἀπήνης κατὰ	τὸν	βασίλειον κόσμον τοῖς δορυφόροις ἀγαλλομένην,
[10]	τί καλόν, εἰπέ μοι, παρὰ	τὸν	βίον ὁρᾷς; κατανόησον ἐν τίσιν
[9]	τὸν μὲν ἐκ τοῦ ἀέρος	τὸν	δὲ ἐκ τῶν δακρύων ἐπὶ
[1]	θαυμάζων τῆς συνέσεως ἐν πολλοῖς	τὸν	διδάσκαλον ἐν τούτῳ μάλιστα πλέον
[10]	ἔστιν ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε γὰρ τοῦτον	τὸν	διηνεκῆ φορολόγον, τὴν γαστέρα λέγω,
[12]	ἀλλὰ τὴν οὐράνιον κατέλαβεν· ἀπέθετο	τὸν	ἐκ λίθων στέφανον, ἀλλὰ τὸν
[9]	προσεπιτρίβοι τὸν ὀδυνώμενον. οὐκοῦν ἐπαντλητέον	τὸν	ἐλαιώδη λόγον τῇ διοιδούσῃ πληγῇ·
[8]	ἐσκυθρώπασεν οἷον ἱμάτιόν τι πενθικὸν	τὸν	ζόφον περιβαλλόμενος, ἀλλὰ καὶ αἱ
[8]	δι´ ὧν ἐποίει τῆς ὁσίας	τὸν	θάνατον· Τίμιος γάρ, φησίν, ἐναντίον
[7]	κατὰ μέρη καὶ τάξεις διαιρεῖν	τὸν	θρῆνον; στεναζέτω πᾶσα ἡ γενεὰ
[12]	ἠξιώθησαν. εἰ δὲ τὸ ἐπισκέψασθαι	τὸν	κατάκλειστον προξενεῖ βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι
[7]	συμπενθείτω καὶ ἡ ἱερωσύνη αὐτὴ	τὸν	κοινὸν κόσμον τοῦ φθόνου ἀποσυλήσαντος.
[10]	ὧδε ζωήν; οὐ βοᾷ πρὸς	τὸν	κύριον· Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν
[1]	συλλόγῳ πάλιν ἐπανάγει τῇ ἐκκλησίᾳ	τὸν	λόγον αὐτὸς ἀναλύων τὴν ἰδίαν
[1]	ψυχὴν τοῦ πάθους ὑποθερμαίνοντος ἀνακινοίη	τὸν	λόγον, (δυσαλθέστερον τὸ τῆς λύπης
[2]	τῇ διαθέσει τῆς καρδίας συσκυθρωπάσαι	τὸν	λόγον. ~καὶ εἴθε δυνατὸν ἦν
[1]	ὡς καλῶς ἐν τῇ συμφορᾷ	τὸν	λόγον κατασιγάσαντα. προσφυὲς γάρ μοι
[1]	πῶς ἔστι προαγαγεῖν ἐπ´ εὐθείας	τὸν	λόγον οἷόν τινι καταιγίδι τῷ
[13]	λέγεσθαι χρὴ τοῦτο προσθεὶς καταπαύσω	τὸν	λόγον. τὸ τῶν εἰδώλων μῖσος
[9]	εἰρημένων παραδοξότερον· εἶδον διπλοῦν ὄμβρον	τὸν	μὲν ἐκ τοῦ ἀέρος τὸν
[9]	καὶ βρωτικοῖς τισι φαρμάκοις προσεπιτρίβοι	τὸν	ὀδυνώμενον. οὐκοῦν ἐπαντλητέον τὸν ἐλαιώδη
[7]	γενεὰ βύθιον ἐκ μέσης καρδίας	τὸν	στεναγμὸν (ἀναπέμπουσα. συμπενθείτω καὶ ἡ
[12]	τὸν ἐκ λίθων στέφανον, ἀλλὰ	τὸν	τῆς δόξης περιεθήκατο· (ἀπεδύσατο τὴν
[5]	ἡ μὲν ἀρετῆς ἆθλον εἶχε	τὸν	τῆς οἰκουμένης προτεταγμένον, ὁ δὲ
[6]	τὴν πάτριον αὐτῶν γλῶσσαν Σκοτούμην	τὸν	τόπον ἐπονομάζεσθαι. ἐκεῖ ἐσκοτίσθη ὁ
[9]	ὑμῖν παρὰ τῆς γραφῆς λαβόντες	τὸν	τοῦ ἐλαίου καμψάκην, ὥς ἐστι
[11]	κεχώρισται καὶ ὥσπερ τινὰ λήμην	τὸν	τοῦ σώματος ῥύπον ἀποβαλοῦσα καθαρᾷ
[4]	τῆς γενεᾶς τὸ εὐτύχημα, ἐπὶ	τὸν	ὑψηλὸν θρόνον τῆς βασιλείας ἀνάγεται,
[11]	τετρημένον καὶ οἶκον ἀλλότριον ὀνομάζει	τὸν	ὧδε βίον. ὄντως γὰρ ἀλλότριος
[8]	ὧν ἐποίει τῆς ὁσίας τὸν	θάνατον·	Τίμιος γάρ, φησίν, ἐναντίον κυρίου
[8]	ἀλλὰ καὶ αἱ νεφέλαι καθὼς	δυνατὸν	αὐταῖς ἦν ἐπεδάκρυον ἁπαλὰς ψεκάδας
[12]	βασιλείας πρόξενος γίνεται, ἀριθμήσατε, εἴπερ	δυνατόν	ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι, πόσοι τοῖς ἐνδύμασι
[3]	συσκυθρωπάσαι τὸν λόγον. ~καὶ εἴθε	δυνατὸν	ἦν τοιούτους ἐξευρεῖν τινας λόγους,
[9]	τοῦ ἐλαίου καμψάκην, ὥς ἐστι	δυνατόν,	τὸ σκυθρωπὸν τῶν εἰρημένων εἰς
[11]	καθαρᾷ τῇ ψυχῇ πρὸς τὴν	ἀκήρατον	ζωὴν μετανίσταται, ἐν ᾗ ἀπάτη
[13]	μετεχόντων τῆς πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης	ἐξαίρετον	τὸ τὴν Ἀρειανὴν ἀπιστίαν ὁμοίως
[6]	τὸ πάθος· ὦ Θρᾴκη τὸ	φευκτὸν	ὄνομα, ὦ δυστυχὲς ἔθνος ἐκ
[10]	ἀθλιότητα· τάχα γὰρ κρεῖττον ἦν	χόρτον	εἶναι μᾶλλον ἢ ὅπερ ἐστίν·
[12]	εἰ δὲ τὸ ἐπισκέψασθαι τὸν	κατάκλειστον	προξενεῖ βασιλείαν, τὸ ἐλευθερῶσαι τῆς
[4]	δὲ ψυχῆς ἀρετὴ συνδραμοῦσα θαῦμα	ἄπιστον	ἔδειξε τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ, πόσων
[4]	τε καὶ βασιλείας κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα	μακαριστὸν	ἐποίει δι´ ἑαυτῆς τὸ ὑπήκοον,
[12]	περιεθήκατο· (ἀπεδύσατο τὴν πορφυρίδα, ἀλλὰ	Χριστὸν	ἐνεδύσατο. τοῦτό ἐστι τὸ βασιλικὸν
[13]	Χριστοῦ τοῦτο ποιῇ, εἰδωλολάτρης ἐστὶ	Χριστὸν	ὄνομα τῷ εἰδώλῳ τιθέμενος. διὰ
[13]	τὸ θεῖον εἶναι νομίζοντας οὐδὲν	ἔλαττον	ἀσεβεῖν ᾤετο τῶν εἰδωλοποιούντων τὰς
[10]	καὶ σὺν Χριστῷ εἶναι πολλῷ	κρεῖττον	εἶναί φησιν. τί δὲ ὁ
[10]	φύσεως ἡμῶν ἀθλιότητα· τάχα γὰρ	κρεῖττον	ἦν χόρτον εἶναι μᾶλλον ἢ
[10]	τὸ τῆς σαρκὸς παραπέτασμα. Ἢ	κρεῖττον	οἴει τὸ διὰ σαρκὸς μετέχειν
[5]	ἄλλο τι τῶν πρὸς τὸ	κρεῖττον	σπουδαζομένων, πάντα ἐν ἁμίλλῃ ἦν
[8]	καὶ γέγονεν ἐν τῇ κτίσει	τοιοῦτον	οἷον ἐπισημῆναι τὴν συμφορὰν, οὐ
[3]	διηγήματα· ἀλλὰ τί χρὴ πρὸς	τοσοῦτον	κακὸν ἀντεξαγαγεῖν μιᾶς οἰκίας εὐαρίθμητα
[10]	οὐκ ἔστιν ἀνιαρώτερον; ὁρᾶτε γὰρ	τοῦτον	τὸν διηνεκῆ φορολόγον, τὴν γαστέρα
[11]	αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν εἰς τὸ	ἀπλήρωτον	τῶν ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς πῶς
[2]	λόγων ἀνακινῆσαι τῇ ἐκκλησίᾳ τὸ	δάκρυον;	καὶ εἰ ταῦτα διανοεῖται, ὀρθῶς
[2]	ψυχῆς τραυμάτων ὥσπερ αἷμα τὸ	δάκρυον.	τοῦτο καὶ ἡ Παροιμία Σολομῶντός
[7]	προτέρᾳ πληγῇ ἀναπνεύσαντες, οὔπω τὸ	δάκρυον	τῶν ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες πάλιν ἐν
[2]	προσήκει (καὶ τὴν εὐθυμίαν εἰς	δάκρυον.	ὥσπερ γὰρ ὁ γέλως σημεῖον
[8]	νεφέλαι καθὼς δυνατὸν αὐταῖς ἦν	ἐπεδάκρυον	ἁπαλὰς ψεκάδας ἀντὶ δακρύων ἐπαφιεῖσαι
[12]	ἀποθανόντες καὶ τὴν ἐπὶ θανάτῳ	ψῆφον	δεξάμενοι πάλιν δι´ αὐτῆς εἰς
[1]	τὴν ἰδίαν κατὰ τοῦ λόγου	ψῆφον·	καίτοι γε σφόδρα θαυμάζων τῆς
[4]	καταλάμψειεν. καὶ τῷ κατὰ θείαν	ψῆφον	τῆς οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς
[8]	οἷον ἱμάτιόν τι πενθικὸν τὸν	ζόφον	περιβαλλόμενος, ἀλλὰ καὶ αἱ νεφέλαι
[7]	ὀδυρέσθω ἡ ὀρφανία, γνώτωσαν τί	εἶχον	ὅτε οὐκ ἔχουσιν. μᾶλλον δὲ
[5]	κατ´ αὐτὴν εὐτυχήματος. ἴσας ἀλλήλοις	ἀντιπαρεῖχον	τὰς εὐφροσύνας ἀλλήλους τε βλέποντες
[7]	τότε τὸ νεοθαλὲς ἄνθος ἀπωδυράμεθα,	νῦν	αὐτὸ τὸ ἔρνος, ἀφ´ οὗ
[6]	ταῖς τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα,	νῦν	δὲ τὸ κεφάλαιον τῆς κοινῆς
[1]	τάχα καλῶς ἔσχε μέχρι τοῦ	νῦν	κατακρατεῖν ἡμῶν τὴν ἡσυχίαν, ὡς
[5]	ἐπὶ τοῦ παρόντος κηρύγματα, ἃ	νῦν	παρὰ τοῦ κήρυκος τῆς ἀληθείας
[9]	ἀκοήν, ἡμεῖς δὲ τὸ ἐναντίον	νῦν	πεποιήκαμεν, ὥσπερ ἂν εἴ τις
[7]	ἐβλάστησεν, τότε τὴν ἐλπισθεῖσαν ὥραν,	νῦν	τὴν ἀκμάσασαν, τότε τὸ προσδοκώμενον
[7]	ἀκμάσασαν, τότε τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν,	νῦν	τὸ ἐν πείρᾳ γενόμενον. ~Ἆρά
[13]	ἀγαθῶν ἐλθεῖν εἰς διαίρεσιν. πῶς	οὖν	ἐποιήσατο τὴν διανομήν; τριῶν ὄντων
[12]	τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. εἰ	οὖν	ἡ περὶ ταῦτα σπουδὴ βασιλείας
[12]	εὐφροσύνη τέλος οὐκ ἔχουσα. ~ἆρ´	οὖν	λυπεῖσθαι προσήκει περὶ τῆς βασιλίδος
[11]	πληρωθῆναι φύσιν οὐκ ἔχει; Τί	οὖν	λυπηρὸν εἰ τῶν τοῦ βίου
[1]	μνήμην τῶν κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης	οὖν	τῷ τοιούτῳ κλύδωνι τῆς ψυχῆς
[9]	οἴνου καταμιγνύειν τὸ ἔλαιον. ἐπικλίνωμεν	οὖν	ὑμῖν παρὰ τῆς γραφῆς λαβόντες
[1]	πενθοῦσι φάρμακον ἡ σιγὴ τὸ	διοιδοῦν	τῆς ψυχῆς χρόνῳ καὶ κατηφείᾳ
[2]	δὲ ἐν λύπαις οὔσης σκυθρωπάζει.	οὐκοῦν	ἀνάγκη πᾶσα τῇ διαθέσει τῆς
[9]	τισι φαρμάκοις προσεπιτρίβοι τὸν ὀδυνώμενον.	οὐκοῦν	ἐπαντλητέον τὸν ἐλαιώδη λόγον τῇ
[10]	διὰ σαρκὸς μετέχειν τοῦ βίου;	οὐκοῦν	παιδευσάτω σε ὁ θεῖος ἀπόστολος
[9]	θέαμα τῶν εἰρημένων παραδοξότερον· εἶδον	διπλοῦν	ὄμβρον τὸν μὲν ἐκ τοῦ
[2]	καὶ τὴν ψυχὴν διατίθεσθαι· κατὰ	ῥοῦν	τὰ πράγματα φέρεται; εὔκαιρον τὸ
[10]	λέγει; ὅτι Τὸ ἀναλῦσαι καὶ	σὺν	Χριστῷ εἶναι πολλῷ κρεῖττον εἶναί
[5]	ἀλλήλων ὁρώμενοι· ὁ μὲν τοιοῦτος	ὢν	οἷός ἐστι (ποῖον γὰρ ἄν
[8]	δεσπότου τῆς κτίσεως τιμῶντος δι´	ὧν	ἐποίει τῆς ὁσίας τὸν θάνατον·
[13]	παρὰ τὰς διεξόδους τῶν (ὑδάτων	ὧν	καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν Χριστῷ
[6]	οὐκ ἀπέδωκεν, ὦ πικρῶν ὑδάτων,	ὧν	τὰς πηγὰς ἐπεπόθησεν, ὡς οὐκ
[10]	τῶν τῇ φλογίνῃ ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων	ὧν	τὸ εἶδος ἀνθρώπων ὄψις οὐχ
[9]	ἂν εἴ τις ἰατρὸς τραυματίαν	λαβὼν	μὴ μόνον ἀμελοίη τῆς θεραπείας,
[10]	παράτασιν τῆς ζωῆς δυσχεραίνει Οἴμοι,	λέγων,	ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη;
[2]	χαρίσασθαι καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις τῶν	λόγων	ἀνακινῆσαι τῇ ἐκκλησίᾳ τὸ δάκρυον;
[12]	ἣν ἑαυτοῖς, φησί, διὰ τῶν	ἔργων	προητοιμάσασθε. πῶς; ἐπείνων, ἐδίψων, ξένος
[8]	πλήθους τὸ ὕπαιθρον πάντων ἐκ	ποδῶν	καὶ τῶν ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι
[11]	τετρημένος ἐστὶν ὅλῳ τῷ πυθμένι	ῥέων	ᾧ κἂν πᾶσαν ἐπαντλήσῃς τὴν
[7]	πλεονάσαι τὴν ἀσέβειαν τῶν ποικίλων	αἱρέσεων	αὕτη καθ´ ἡμῶν ἡ ψῆφος
[1]	λόγου ψῆφον· καίτοι γε σφόδρα	θαυμάζων	τῆς συνέσεως ἐν πολλοῖς τὸν
[6]	πεπαρρησιασμένη αἰδώς, ἡ σύμμικτος τῶν	ἀγαθῶν	ἁρμονία. οἴχεται ὁ τῆς πίστεως
[13]	τὰ τίμια τῶν προσόντων αὐτοῖς	ἀγαθῶν	ἐλθεῖν εἰς διαίρεσιν. πῶς οὖν
[2]	πάντως, ὥσπερ τὴν ἀπόλαυσιν τῶν	ἀγαθῶν	προθυμούμεθα, οὕτω καὶ πρὸς τὰ
[4]	ἔδειξε τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ, πόσων	ἀγαθῶν	συνδρομὴν μία ψυχὴ ἐν ἑνὶ
[13]	ὄντων τέκνων (ταῦτα γὰρ τῶν	ἀγαθῶν	τὰ κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας τῷ
[12]	οὐράνιον κατέλαβεν· ἀπέθετο τὸν ἐκ	λίθων	στέφανον, ἀλλὰ τὸν τῆς δόξης
[1]	τῇ λαίλαπι τῆς συμφορᾶς ἐκ	βυθῶν	ἀναστρέφεται, ἔτι διοιδοῦσιν οἱ λογισμοὶ
[3]	μᾶλλον ἢ εἴ τι τῶν	ἀρχαίων	ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται. χαλεπὰ τὰ
[12]	τε καὶ θαλάττης ἐκ τῶν	οἰκείων	ἑκατέρας δωροφορούσης οὐκ ἔδωκε πάροδον
[11]	ἐὰν εἰς τὸ ἀπλήρωτον τῶν	ἐπιθυμιῶν	ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς πῶς ἐπαντλοῦσιν ἑαυτοῖς
[12]	τῆς βασιλίδος μαθόντας οἷα ἀνθ´	οἵων	ἠλλάξατο; κατέλιπε βασιλείαν γηΐνην, ἀλλὰ
[10]	μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ τῶν	ὁμοίων	περιχωροῦντες καὶ ἐπὶ τὰ αὐτὰ
[7]	σου ἐπὶ πρόβατα νομῆς σου;	ποίων	ἁμαρτημάτων τὰς δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ
[6]	τῆς ἐκκλησίας στῦλος, ὁ τῶν	θυσιαστηρίων	κόσμος, ὁ τῶν πενομένων πλοῦτος,
[10]	τῶν ἀρρήτων τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς	μυστηρίων.	τί λέγει περὶ τῆς ὧδε
[13]	πῶς οὖν ἐποιήσατο τὴν διανομήν;	τριῶν	ὄντων τέκνων (ταῦτα γὰρ τῶν
[8]	ἐναντίον κυρίου ὁ θάνατος τῶν	ὁσίων	αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ ἐγὼ τότε
[1]	λογισμοὶ πρὸς τὴν μνήμην τῶν	κακῶν	ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν τῷ τοιούτῳ
[3]	τὰ μεγάλα καὶ κοινότερα τῶν	κακῶν	διεξέλθῃς, σεισμοὺς καὶ πολέμους καὶ
[11]	λυπηρὸν εἰ τῶν τοῦ βίου	κακῶν	ἡ μακαρία κεχώρισται καὶ ὥσπερ
[6]	δικαιοσύνης πηδάλιον, ἡ τῆς φιλανθρωπίας	εἰκών,	μᾶλλον δὲ αὐτὸ τὸ ἀρχέτυπον.
[11]	ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ παντὸς ἀλλοτρίωσις,	ἀγγέλων	ὁμιλία, τῶν ἀοράτων θεωρία, θεοῦ
[5]	ἀλλήλους τε βλέποντες καὶ ὑπ´	ἀλλήλων	ὁρώμενοι· ὁ μὲν τοιοῦτος ὢν
[7]	τὸ πλεονάσαι τὴν ἀσέβειαν τῶν	ποικίλων	αἱρέσεων αὕτη καθ´ ἡμῶν ἡ
[13]	καταπαύσω τὸν λόγον. τὸ τῶν	εἰδώλων	μῖσος κοινὸν πάντων ἐστὶ τῶν
[10]	τῷ ὑποδείγματι τὴν τῆς φύσεως	ἡμῶν	ἀθλιότητα· τάχα γὰρ κρεῖττον ἦν
[1]	βίῳ τὸ ἄλγημα) ἔτι ταράσσεται	ἡμῶν	ἡ καρδία καὶ καθάπερ τις
[7]	τῶν ποικίλων αἱρέσεων αὕτη καθ´	ἡμῶν	ἡ ψῆφος ἐκράτησεν; ὁρᾶτε γὰρ
[13]	συγχωρήσασα. Ἀλλ´ ὃ μάλιστα παρ´	ἡμῶν	λέγεσθαι χρὴ τοῦτο προσθεὶς καταπαύσω
[10]	ἀηδίαν ἔχει, ἡ δὲ σὰρξ	ἡμῶν	ὀσμῆς ἐστιν ἐργαστήριον ἅπαν τὸ
[1]	ἔσχε μέχρι τοῦ νῦν κατακρατεῖν	ἡμῶν	τὴν ἡσυχίαν, ὡς ἂν μὴ
[13]	ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ κυρίῳ	ἡμῶν·	ᾧ ἡ δόξα εἰς τοὺς
[7]	ἀναπνεύσαντες, οὔπω τὸ δάκρυον τῶν	ὀφθαλμῶν	ἀποψήσαντες πάλιν ἐν τοσαύτῃ γεγόναμεν
[9]	καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐξ	ὀφθαλμῶν	ὑετὸς τοῦ ἐκ τῶν νεφῶν
[10]	μέγας Δαυὶδ ὁ τοσαύτῃ δυναστείᾳ	κομῶν	ὁ πάντα πρὸς ἡδονὴν καὶ
[11]	τοῦ μυλῶνος γενώμεθα. ~καλῶς ὁ	Σολομὼν	πίθον τετρημένον καὶ οἶκον ἀλλότριον
[13]	τὴν θυγατέρα πεποίηται. ὁρᾷς πῶς	εὐγνώμων	τε καὶ φιλόστοργος ἐν τοῖς
[8]	τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἣν ἅπας τῶν	συνειλεγμένων	ὁ δῆμος ὁ ἔπηλύς τε
[9]	ἐστι δυνατόν, τὸ σκυθρωπὸν τῶν	εἰρημένων	εἰς παραμυθίαν παλινῳδήσαντες. ἀλλά μοι
[12]	ζωὴν ἀνεκλήθησαν. ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν	εἰρημένων	ἡ μαρτυρία. (εἶδες παρὰ τὸ
[9]	ἐγὼ τότε ἕτερον θέαμα τῶν	εἰρημένων	παραδοξότερον· εἶδον διπλοῦν ὄμβρον τὸν
[5]	τι τῶν πρὸς τὸ κρεῖττον	σπουδαζομένων,	πάντα ἐν ἁμίλλῃ ἦν ἀλλήλους
[6]	τῶν θυσιαστηρίων κόσμος, ὁ τῶν	πενομένων	πλοῦτος, ἡ πολυαρκὴς δεξιά, ὁ
[10]	ἀλλὰ τῶν τῇ φλογίνῃ ῥομφαίᾳ	καθωπλισμένων	ὧν τὸ εἶδος ἀνθρώπων ὄψις
[1]	φρόνιμος οἰκονόμος (ἐκ γὰρ τῶν	ἀνεγνωσμένων	ἀπὸ τοῦ θείου εὐαγγελίου προοιμιάζομαι)
[6]	πολυαρκὴς δεξιά, ὁ κοινὸς τῶν	καταπονουμένων	λιμήν. ~πενθείτω ἡ παρθενία, θρηνείτω
[2]	τῇ καρδίᾳ πόνος ὑπὸ τῶν	θρήνων	διερμηνεύεται καὶ γίνεται τῶν τῆς
[12]	ἀρχὴν πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης, τοσούτων	ἐθνῶν	ὑποτελούντων, γῆς τε καὶ θαλάττης
[1]	τραῦμα γενήσεται τῇ μνήμῃ τῶν	ἀλγεινῶν	οἷόν τίσιν ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον. εἰ
[3]	συμφορᾷ ποτε τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπεθρήνησεν.	ἐκείνων	γὰρ ἄξια τὰ παρόντα μᾶλλον
[10]	ἐγρήγορσις, κένωσις, πλήρωσις· ἀεὶ ἀπ´	ἐκείνων	ταῦτα καὶ ἀπὸ τούτων ἐκεῖνα
[12]	διὰ τῶν ἔργων προητοιμάσασθε. πῶς;	ἐπείνων,	ἐδίψων, ξένος ἤμην, γυμνός, ἀσθενής,
[13]	ἐποιήσατο τὴν διανομήν; τριῶν ὄντων	τέκνων	(ταῦτα γὰρ τῶν ἀγαθῶν τὰ
[5]	εἴη γε διαρκέσαι καὶ εἰς	ἐκγόνων	ζωὴν τὸ ὁρώμενον) τὴν δέ,
[13]	κρίνουσα· ὁ γὰρ τὸ κτίσμα	προσκυνῶν,	κἂν ἐπ´ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ
[13]	δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν	αἰώνων.	ἀμήν.
[10]	ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων ὧν τὸ εἶδος	ἀνθρώπων	ὄψις οὐχ ὑποδέχεται. ἐν τοῖς
[10]	τάχα ἐκ τοῦ κοινοῦ τῶν	ἀνθρώπων	φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς
[6]	μὲν πολεμίῳ πυρὶ ταῖς τῶν	βαρβάρων	ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα, νῦν δὲ τὸ
[5]	ὁ ἡττώμενος. ἴση τις ἦν	ἀμφοτέρων	ἡ ἐπ´ ἀλλήλοις χάρις· ἡ
[5]	τὸ εὐσεβὲς ἐπιζητεῖς, κοινὸς ἦν	ἀμφοτέρων	ὁ πρὸς εὐσέβειαν δρόμος, εἰ
[6]	τὴν ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν, ὦ	πικρῶν	ὑδάτων, ὧν τὰς πηγὰς ἐπεπόθησεν,
[6]	ὄνομα, ὦ δυστυχὲς ἔθνος ἐκ	συμφορῶν	γνωριζόμενον, ὦ πρότερον μὲν πολεμίῳ
[7]	ὑπὲρ τίνος ταῖς ἐπαλλήλοις τῶν	συμφορῶν	μαστιζόμεθα; ἢ τάχα διὰ τὸ
[10]	φρουρά, οὐ τούτων λέγω τῶν	δορυφόρων	οἷς σίδηρος τὸ ὅπλον ἐστίν,
[10]	φοβερὰ περὶ αὐτὴν ἡ τῶν	δορυφόρων	φρουρά, οὐ τούτων λέγω τῶν
[4]	ἄπιστον ἔδειξε τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ,	πόσων	ἀγαθῶν συνδρομὴν μία ψυχὴ ἐν
[6]	ἡ πεπαρρησιασμένη αἰδώς, ἡ σύμμικτος	τῶν	ἀγαθῶν ἁρμονία. οἴχεται ὁ τῆς
[2]	γὰρ πάντως, ὥσπερ τὴν ἀπόλαυσιν	τῶν	ἀγαθῶν προθυμούμεθα, οὕτω καὶ πρὸς
[13]	τριῶν ὄντων τέκνων (ταῦτα γὰρ	τῶν	ἀγαθῶν τὰ κεφάλαια) τοὺς ἄρρενας
[10]	οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλως ἐντὸς	τῶν	ἀδύτων τῆς βασιλείας γενέσθαι μὴ
[13]	ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας	τῶν	αἰώνων. ἀμήν.
[1]	λύπης τραῦμα γενήσεται τῇ μνήμῃ	τῶν	ἀλγεινῶν οἷόν τίσιν ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον.
[1]	καὶ φρόνιμος οἰκονόμος (ἐκ γὰρ	τῶν	ἀνεγνωσμένων ἀπὸ τοῦ θείου εὐαγγελίου
[10]	ζωῆς τάχα ἐκ τοῦ κοινοῦ	τῶν	ἀνθρώπων φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος·
[11]	κακοῦ παντὸς ἀλλοτρίωσις, ἀγγέλων ὁμιλία,	τῶν	ἀοράτων θεωρία, θεοῦ μετουσία, εὐφροσύνη
[6]	τὸ φέγγος, ἐκεῖ αἱ ἀκτῖνες	τῶν	ἀρετῶν ἠμαυρώθησαν. οἴχεται τῆς βασιλείας
[4]	πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ταῖς ἀκτῖσι	τῶν	ἀρετῶν καταλάμψειεν. καὶ τῷ κατὰ
[10]	σε ὁ θεῖος ἀπόστολος ὁ	τῶν	ἀρρήτων τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων.
[3]	παρόντα μᾶλλον ἢ εἴ τι	τῶν	ἀρχαίων ἐν σκυθρωποῖς μνημονεύεται. χαλεπὰ
[6]	πρότερον μὲν πολεμίῳ πυρὶ ταῖς	τῶν	βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα, νῦν δὲ
[8]	ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ	τῶν	γεγονότων ὑμᾶς καὶ οἶμαι τοὺς
[9]	τοῦ ἀέρος τὸν δὲ ἐκ	τῶν	δακρύων ἐπὶ τὴν γῆν καταρρέοντα
[9]	μὴ καταβρέχων τὴν γῆν ταῖς	τῶν	δακρύων σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ καλῶς
[10]	δορυφόρων φρουρά, οὐ τούτων λέγω	τῶν	δορυφόρων οἷς σίδηρος τὸ ὅπλον
[10]	περιεργάζεσθαι, φοβερὰ περὶ αὐτὴν ἡ	τῶν	δορυφόρων φρουρά, οὐ τούτων λέγω
[13]	νομίζοντας οὐδὲν ἔλαττον ἀσεβεῖν ᾤετο	τῶν	εἰδωλοποιούντων τὰς ὕλας, καλῶς καὶ
[13]	προσθεὶς καταπαύσω τὸν λόγον. τὸ	τῶν	εἰδώλων μῖσος κοινὸν πάντων ἐστὶ
[9]	ὥς ἐστι δυνατόν, τὸ σκυθρωπὸν	τῶν	εἰρημένων εἰς παραμυθίαν παλινῳδήσαντες. ἀλλά
[12]	τὴν ζωὴν ἀνεκλήθησαν. ἐν ὀφθαλμοῖς	τῶν	εἰρημένων ἡ μαρτυρία. (εἶδες παρὰ
[9]	δὲ ἐγὼ τότε ἕτερον θέαμα	τῶν	εἰρημένων παραδοξότερον· εἶδον διπλοῦν ὄμβρον
[12]	Ἐφ´ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων	τῶν	ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. εἰ οὖν
[10]	χρέους προεξετίσαμεν. οὐ καθ´ ὁμοιότητα	τῶν	ἐν τῷ μυλῶνι ταλαιπωρούντων ζῴων
[11]	νοήσεις ἐὰν εἰς τὸ ἀπλήρωτον	τῶν	ἐπιθυμιῶν ἀποβλέψῃς. ὁρᾷς πῶς ἐπαντλοῦσιν
[12]	ἡτοιμασμένην; ἣν ἑαυτοῖς, φησί, διὰ	τῶν	ἔργων προητοιμάσασθε. πῶς; ἐπείνων, ἐδίψων,
[2]	ἐν τῇ καρδίᾳ πόνος ὑπὸ	τῶν	θρήνων διερμηνεύεται καὶ γίνεται τῶν
[6]	ὁ τῆς ἐκκλησίας στῦλος, ὁ	τῶν	θυσιαστηρίων κόσμος, ὁ τῶν πενομένων
[3]	μέγας Ἰερεμίας τῇ συμφορᾷ ποτε	τῶν	Ἰσραηλιτῶν ἐπεθρήνησεν. ἐκείνων γὰρ ἄξια
[1]	οἱ λογισμοὶ πρὸς τὴν μνήμην	τῶν	κακῶν ἀναζέοντες. ἀστατούσης οὖν τῷ
[3]	κἂν τὰ μεγάλα καὶ κοινότερα	τῶν	κακῶν διεξέλθῃς, σεισμοὺς καὶ πολέμους
[12]	μεγάλῃ ἐκείνῃ δεξιᾷ διετράφησαν, πόσοι	τῶν	κατακλείστων οὐκ ἐπισκέψεως μόνον, ἀλλὰ
[6]	ἡ πολυαρκὴς δεξιά, ὁ κοινὸς	τῶν	καταπονουμένων λιμήν. ~πενθείτω ἡ παρθενία,
[2]	πάθει χαρίσασθαι καὶ τοῖς ἐμπαθεστέροις	τῶν	λόγων ἀνακινῆσαι τῇ ἐκκλησίᾳ τὸ
[13]	εἰδώλων μῖσος κοινὸν πάντων ἐστὶ	τῶν	μετεχόντων τῆς πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης
[9]	ἐξ ὀφθαλμῶν ὑετὸς τοῦ ἐκ	τῶν	νεφῶν ἐνδεέστερος· ἐν γὰρ τοσαύταις
[12]	γῆς τε καὶ θαλάττης ἐκ	τῶν	οἰκείων ἑκατέρας δωροφορούσης οὐκ ἔδωκε
[10]	βίου μύλην περιερχόμεθα ἀεὶ διὰ	τῶν	ὁμοίων περιχωροῦντες καὶ ἐπὶ τὰ
[8]	φησίν, ἐναντίον κυρίου ὁ θάνατος	τῶν	ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ ἐγὼ
[7]	πληγῇ ἀναπνεύσαντες, οὔπω τὸ δάκρυον	τῶν	ὀφθαλμῶν ἀποψήσαντες πάλιν ἐν τοσαύτῃ
[6]	ὁ τῶν θυσιαστηρίων κόσμος, ὁ	τῶν	πενομένων πλοῦτος, ἡ πολυαρκὴς δεξιά,
[7]	διὰ τὸ πλεονάσαι τὴν ἀσέβειαν	τῶν	ποικίλων αἱρέσεων αὕτη καθ´ ἡμῶν
[5]	τὸ δίκαιον, εἰ ἄλλο τι	τῶν	πρὸς τὸ κρεῖττον σπουδαζομένων, πάντα
[13]	σωματικῆς συζυγίας καὶ τὰ τίμια	τῶν	προσόντων αὐτοῖς ἀγαθῶν ἐλθεῖν εἰς
[9]	ἐνδεέστερος· ἐν γὰρ τοσαύταις μυριάσι	τῶν	συμπαρόντων οὐκ ἦν ὀφθαλμὸς ὁ
[2]	οὕτω καὶ πρὸς τὰ λυπηρὰ	τῶν	συμπιπτόντων οἰκείως ἔχειν· τοῦτο γὰρ
[7]	ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος ταῖς ἐπαλλήλοις	τῶν	συμφορῶν μαστιζόμεθα; ἢ τάχα διὰ
[8]	προκειμένην τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἣν ἅπας	τῶν	συνειλεγμένων ὁ δῆμος ὁ ἔπηλύς
[10]	σίδηρος τὸ ὅπλον ἐστίν, ἀλλὰ	τῶν	τῇ φλογίνῃ ῥομφαίᾳ καθωπλισμένων ὧν
[2]	τῶν θρήνων διερμηνεύεται καὶ γίνεται	τῶν	τῆς ψυχῆς τραυμάτων ὥσπερ αἷμα
[11]	ἔχει; Τί οὖν λυπηρὸν εἰ	τῶν	τοῦ βίου κακῶν ἡ μακαρία
[1]	λίαν ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ τι	τῶν	τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς
[13]	τοῦ πεφυτευμένου παρὰ τὰς διεξόδους	τῶν	(ὑδάτων ὧν καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν
[8]	ὕπαιθρον πάντων ἐκ ποδῶν καὶ	τῶν	ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ
[13]	πεφυτευμένου παρὰ τὰς διεξόδους τῶν	(ὑδάτων	ὧν καὶ ἡμεῖς ἀξιωθείημεν ἐν
[6]	ὑποστροφὴν οὐκ ἀπέδωκεν, ὦ πικρῶν	ὑδάτων,	ὧν τὰς πηγὰς ἐπεπόθησεν, ὡς
[7]	ἐπὶ πρόβατα νομῆς σου; ποίων	ἁμαρτημάτων	τὰς δίκας ἐκτιννύομεν; ὑπὲρ τίνος
[2]	καὶ γίνεται τῶν τῆς ψυχῆς	τραυμάτων	ὥσπερ αἷμα τὸ δάκρυον. τοῦτο
[11]	παντὸς ἀλλοτρίωσις, ἀγγέλων ὁμιλία, τῶν	ἀοράτων	θεωρία, θεοῦ μετουσία, εὐφροσύνη τέλος
[6]	φέγγος, ἐκεῖ αἱ ἀκτῖνες τῶν	ἀρετῶν	ἠμαυρώθησαν. οἴχεται τῆς βασιλείας τὸ
[4]	τὴν οἰκουμένην ταῖς ἀκτῖσι τῶν	ἀρετῶν	καταλάμψειεν. καὶ τῷ κατὰ θείαν
[10]	ὁ θεῖος ἀπόστολος ὁ τῶν	ἀρρήτων	τοῦ παραδείσου μετεσχηκὼς μυστηρίων. τί
[3]	Ἰερεμίας τῇ συμφορᾷ ποτε τῶν	Ἰσραηλιτῶν	ἐπεθρήνησεν. ἐκείνων γὰρ ἄξια τὰ
[8]	ἐστενοχώρει ἀπὸ πλήθους τὸ ὕπαιθρον	πάντων	ἐκ ποδῶν καὶ τῶν ὑπερεχόντων
[13]	τὸ τῶν εἰδώλων μῖσος κοινὸν	πάντων	ἐστὶ τῶν μετεχόντων τῆς πίστεως,
[3]	τὴν συνῳδίαν στήσασθε, κοινῇ τὴν	πάντων	ζημίαν ἀπολοφύρασθε. ~ἢ βούλεσθε, καθὼς
[13]	οὖν ἐποιήσατο τὴν διανομήν; τριῶν	ὄντων	τέκνων (ταῦτα γὰρ τῶν ἀγαθῶν
[9]	ἐν γὰρ τοσαύταις μυριάσι τῶν	συμπαρόντων	οὐκ ἦν ὀφθαλμὸς ὁ μὴ
[13]	συζυγίας καὶ τὰ τίμια τῶν	προσόντων	αὐτοῖς ἀγαθῶν ἐλθεῖν εἰς διαίρεσιν.
[2]	καὶ πρὸς τὰ λυπηρὰ τῶν	συμπιπτόντων	οἰκείως ἔχειν· τοῦτο γὰρ καὶ
[8]	καὶ τῶν ὑπερεχόντων τοῖς ἀξιώμασι	προπομπευόντων	(τοῦ πάθους (μέμνησθε πάντως ὅπως
[8]	πάντων ἐκ ποδῶν καὶ τῶν	ὑπερεχόντων	τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ πάθους
[13]	μῖσος κοινὸν πάντων ἐστὶ τῶν	μετεχόντων	τῆς πίστεως, ἀλλ´ ἐκείνης ἐξαίρετον
[13]	οὐδὲν ἔλαττον ἀσεβεῖν ᾤετο τῶν	εἰδωλοποιούντων	τὰς ὕλας, καλῶς καὶ εὐσεβῶς
[5]	ἀλλήλους νικᾶν ἐν ταῖς εὐποιΐαις	φιλονικούντων	καὶ οὐκ ἦν ὁ ἡττώμενος.
[12]	πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης, τοσούτων ἐθνῶν	ὑποτελούντων,	γῆς τε καὶ θαλάττης ἐκ
[10]	ὁμοιότητα τῶν ἐν τῷ μυλῶνι	ταλαιπωρούντων	ζῴων κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν
[8]	κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω δὲ τῶν	γεγονότων	ὑμᾶς καὶ οἶμαι τοὺς πολλοὺς
[12]	ἐκείνῃ δεξιᾷ διετράφησαν, πόσοι τῶν	κατακλείστων	οὐκ ἐπισκέψεως μόνον, ἀλλὰ καὶ
[12]	ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν	ἐλαχίστων,	ἐμοὶ ἐποιήσατε. εἰ οὖν ἡ
[6]	(ἀκούω γὰρ κατὰ τὴν πάτριον	αὐτῶν	γλῶσσαν Σκοτούμην τὸν τόπον ἐπονομάζεσθαι.
[12]	τὴν τῆς ἀναστάσεως χάριν ἐφ´	ἑαυτῶν	ἐγνώρισαν, οἳ τοῖς νόμοις ἀποθανόντες
[10]	γὰρ ἔστιν ἄλλως ἐντὸς τῶν	ἀδύτων	τῆς βασιλείας γενέσθαι μὴ διασχόντα
[12]	τοσαύτην ἀρχὴν πάσης δυναστείας ὑποκυπτούσης,	τοσούτων	ἐθνῶν ὑποτελούντων, γῆς τε καὶ
[10]	ἀπ´ ἐκείνων ταῦτα καὶ ἀπὸ	τούτων	ἐκεῖνα καὶ πάλιν ταῦτα καὶ
[12]	ἔστιν ἀνώτερον. ἀλλ´ οὐ μέχρι	τούτων	ἐστὶν ἐκείνης ὁ ἔπαινος. παρέρχεται
[10]	ἡ τῶν δορυφόρων φρουρά, οὐ	τούτων	λέγω τῶν δορυφόρων οἷς σίδηρος
[2]	τοῦ κλαῦσαι. μανθάνομεν γὰρ διὰ	τούτων	ὅτι δεῖ καταλλήλως τῷ ὑποκειμένῳ
[11]	λύπη καὶ στεναγμός. ἀντὶ δὲ	τούτων	τί; ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ παντὸς
[12]	φυλακῇ· Ἐφ´ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ	τούτων	τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. εἰ
[1]	τῇ ἐκκλησίᾳ τὸν λόγον αὐτὸς	ἀναλύων	τὴν ἰδίαν κατὰ τοῦ λόγου
[8]	θέαμα δεινόν τε καὶ ἐλεεινόν,	δακρύων	ἀφορμὴν προκειμένην τοῖς ἐντυγχάνουσιν, ἣν
[8]	ἦν ἐπεδάκρυον ἁπαλὰς ψεκάδας ἀντὶ	δακρύων	ἐπαφιεῖσαι τῷ πάθει. ἢ ταῦτα
[9]	ἀέρος τὸν δὲ ἐκ τῶν	δακρύων	ἐπὶ τὴν γῆν καταρρέοντα καὶ
[9]	καταβρέχων τὴν γῆν ταῖς τῶν	δακρύων	σταγόσιν. Ἀλλ´ οὐ καλῶς τάχα
[9]	ὀφθαλμῶν ὑετὸς τοῦ ἐκ τῶν	νεφῶν	ἐνδεέστερος· ἐν γὰρ τοσαύταις μυριάσι
[10]	καὶ κατ´ ἐξουσίαν εἰς ἀπόλαυσιν	ἔχων;	οὐ στενοχωρεῖται τῷ βίῳ; οὐ
[9]	οὐκ ἦν ὀφθαλμὸς ὁ μὴ	καταβρέχων	τὴν γῆν ταῖς τῶν δακρύων
[12]	τῶν ἔργων προητοιμάσασθε. πῶς; ἐπείνων,	ἐδίψων,	ξένος ἤμην, γυμνός, ἀσθενής, ἐν
[10]	τῶν ἐν τῷ μυλῶνι ταλαιπωρούντων	ζῴων	κεκαλυμμένοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὴν τοῦ