Chapitre
[5]	τὸ φαινόμενον δείξειεν; καὶ εἴη	γε	διαρκέσαι καὶ εἰς ἐκγόνων ζωὴν
[1]	κατὰ τοῦ λόγου ψῆφον· καίτοι	γε	σφόδρα θαυμάζων τῆς συνέσεως ἐν
[2]	εἰ ταῦτα διανοεῖται, ὀρθῶς κατά	γε	τὴν ἐμὴν κρίσιν καὶ τοῦτο
[1]	δι´ ἡσυχίας ἐκπέττουσα. ὡς εἴ	γέ	τις ἔτι τὴν ψυχὴν τοῦ
[10]	οὐ βοᾷ πρὸς τὸν κύριον·	Ἐξάγαγε	ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου;
[12]	κόχλου τινὸς θαλασσίας φοινίσσεσθαι, τὴν	δὲ	ἄνω πορφύραν τὸ τοῦ Χριστοῦ
[6]	ἡ τῆς φιλανθρωπίας εἰκών, μᾶλλον	δὲ	αὐτὸ τὸ ἀρχέτυπον. ἀφῃρέθη τῆς
[9]	θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον	δὲ	ἐγὼ τότε ἕτερον θέαμα τῶν
[3]	μέν τι πολεμεῖται αὐτῆς, τὸ	δὲ	εἰρηνεύεται. μέρος τι πάλιν ἢ
[9]	μὲν ἐκ τοῦ ἀέρος τὸν	δὲ	ἐκ τῶν δακρύων ἐπὶ τὴν
[2]	εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει, τῆς ψυχῆς	δὲ	ἐν λύπαις οὔσης σκυθρωπάζει. οὐκοῦν
[6]	μέχρι τούτου τὰ διηγήματα. τὰ	δὲ	ἐπὶ τούτοις οἷα· πάλιν βοᾶν
[11]	ἐπιθυμίας πίθος μένει ἀπλήρωτος. τί	δὲ	ἡ φιλοχρηματία; (οὐκ ἀληθῶς πίθος
[8]	πόλιν ἡ βασιλὶς ἐκομίζετο (κλίνη	δὲ	ἦν ἡ κομίζουσα) καὶ πᾶσα
[13]	αὐτοὺς τῆς βασιλείας (ἐρείσματα, τῆς	δὲ	ἰδίας μερίδος μόνην τὴν θυγατέρα
[1]	τῇ ψυχῇ τὸ πάθος (τάχα	δὲ	καὶ ἀεὶ νέον ἔσται τῷ
[1]	οἷόν τίσιν ἀκάνθαις ἐπιξαινόμενον. εἰ	δὲ	μὴ λίαν ἐστὶ τολμηρὸν κἀμέ
[5]	τὸν τῆς οἰκουμένης προτεταγμένον, ὁ	δὲ	μικρὰν ἡγεῖτο γῆς τε καὶ
[10]	ἔστι καὶ οὐκ ἀπόλωλεν. μᾶλλον	δὲ	μικρότερον εἶπον τῆς ἀληθείας· οὐ
[10]	πολλῷ κρεῖττον εἶναί φησιν. τί	δὲ	ὁ μέγας Δαυὶδ ὁ τοσαύτῃ
[4]	νικήσασα, ἤνεγκεν ἡ φύσις, μᾶλλον	δὲ	ὁ τῆς φύσεως κύριος, ἀνθρωπίνην
[5]	ἐκγόνων ζωὴν τὸ ὁρώμενον) τὴν	δέ,	οἵα τις ἦν, οὐκ ἔστιν
[3]	ἢ κατεπόθη τῷ χάσματι. τὸ	δὲ	παρὸν κακὸν πάσης ἀθρόως τῆς
[10]	ἐκ φύσεως ἀηδίαν ἔχει, ἡ	δὲ	σὰρξ ἡμῶν ὀσμῆς ἐστιν ἐργαστήριον
[3]	λέγω, λαοί, φυλαί, γλῶσσαι. μᾶλλον	δὲ	συγχωρήσατέ μοι προσθεῖναί τι τῷ
[12]	ἆρα καὶ μόνον ταῦτα; τὴν	δὲ	ταπεινοφροσύνην ποῦ θήσομεν ἣν προτιμοτέραν
[11]	τιμὴν σπουδὴ πάντοτε ἐνεργεῖται, ὁ	δὲ	τῆς ἐπιθυμίας πίθος μένει ἀπλήρωτος.
[10]	ἀπὸ τοῦ σώματος ἔξοδον; σὺ	δὲ	τί καλόν, εἰπέ μοι, παρὰ
[7]	εἶχον ὅτε οὐκ ἔχουσιν. μᾶλλον	δὲ	τί χρή με κατὰ μέρη
[9]	ἢ ἀνιᾶσαι τὴν ἀκοήν, ἡμεῖς	δὲ	τὸ ἐναντίον νῦν πεποιήκαμεν, ὥσπερ
[12]	καὶ παντελοῦς ἀφέσεως ἠξιώθησαν. εἰ	δὲ	τὸ ἐπισκέψασθαι τὸν κατάκλειστον προξενεῖ
[6]	τῶν βαρβάρων ἐπιδρομαῖς δῃωθεῖσα, νῦν	δὲ	τὸ κεφάλαιον τῆς κοινῆς συμφορᾶς
[10]	ληφθὲν εἰς διαφθορὰν ἀχρειοῦσα. (τὸ	δὲ	τὸν ἅπαντα χρόνον ὑποκεῖσθαι τῇ
[11]	ἐξοικιζόμεθα ὅτε οὐκ οἴδαμεν. τὸ	δὲ	τοῦ πίθου αἴνιγμα νοήσεις ἐὰν
[11]	καὶ λύπη καὶ στεναγμός. ἀντὶ	δὲ	τούτων τί; ἀπάθεια, μακαριότης, κακοῦ
[5]	τῇ τῆς φιλανθρωπίας ῥοπῇ. μαρτυρεῖ	δὲ	τῷ λόγῳ τά τε πρότερα
[8]	τῷ ἡμετέρῳ κακῷ συνεστέναξεν. ὑπομνήσω	δὲ	τῶν γεγονότων ὑμᾶς καὶ οἶμαι
[4]	ᾗ πᾶσα μὲν σώματος πᾶσα	δὲ	ψυχῆς ἀρετὴ συνδραμοῦσα θαῦμα ἄπιστον
[9]	ἐλαιώδη λόγον τῇ διοιδούσῃ πληγῇ·	οἶδε	γὰρ καὶ ἡ εὐαγγελικὴ ἰατρεία
[8]	μὲν ὄντως λῆρός ἐστι καὶ	οὐδὲ	λέγειν ἄξιον; εἰ γάρ τι
[11]	καὶ οἶκον ἀλλότριον ὀνομάζει τὸν	ὧδε	βίον. ὄντως γὰρ ἀλλότριος οἶκος
[10]	βίῳ; οὐ φυλακὴν ὀνομάζει τὴν	ὧδε	ζωήν; οὐ βοᾷ πρὸς τὸν
[10]	μυστηρίων. τί λέγει περὶ τῆς	ὧδε	ζωῆς τάχα ἐκ τοῦ κοινοῦ
[12]	ὄντως καὶ τίμιον ἔνδυμα. τὴν	ὧδε	πορφύραν ἀκούω αἵματι κόχλου τινὸς
[3]	καρδίας συσκυθρωπάσαι τὸν λόγον. ~καὶ	εἴθε	δυνατὸν ἦν τοιούτους ἐξευρεῖν τινας
[3]	στήσασθε, κοινῇ τὴν πάντων ζημίαν	ἀπολοφύρασθε.	~ἢ βούλεσθε, καθὼς ἂν οἷός
[12]	ἑαυτοῖς, φησί, διὰ τῶν ἔργων	προητοιμάσασθε.	πῶς; ἐπείνων, ἐδίψων, ξένος ἤμην,
[3]	κοινῇ τοῦ θρήνου τὴν συνῳδίαν	στήσασθε,	κοινῇ τὴν πάντων ζημίαν ἀπολοφύρασθε.
[4]	τὴν πάντων ζημίαν ἀπολοφύρασθε. ~ἢ	βούλεσθε,	καθὼς ἂν οἷός τε ὦ,
[8]	ἐν πείρᾳ γενόμενον. ~Ἆρά μοι	συγγνώσεσθε,	ἀδελφοί, εἴ τι διὰ τὸ
[8]	τοῖς ἀξιώμασι προπομπευόντων (τοῦ πάθους	(μέμνησθε	πάντως ὅπως ὁ ἥλιος ταῖς
[12]	τῶν οἰκείων ἑκατέρας δωροφορούσης οὐκ	ἔδωκε	πάροδον καθ´ ἑαυτῆς τῷ τύφῳ
[7]	ἔχουσιν. μᾶλλον δὲ τί χρή	με	κατὰ μέρη καὶ τάξεις διαιρεῖν
[10]	φθεγγόμενος; Ταλαίπωρος ἐγὼ ἄνθρωπος· τίς	με	ῥύσεται ἀπὸ τοῦ σώματος τοῦ
[1]	δὲ μὴ λίαν ἐστὶ τολμηρὸν	κἀμέ	τι τῶν τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι,
[8]	συμφορὰν, οὐ παρὰ τῆς κτίσεως	γέγονε	πάντως, ἀλλὰ παρὰ τοῦ δεσπότου
[4]	ψυχῆς ἀρετὴ συνδραμοῦσα θαῦμα ἄπιστον	ἔδειξε	τῇ ἀνθρωπίνῃ ζωῇ, πόσων ἀγαθῶν
[10]	ἔξοδον; σὺ δὲ τί καλόν,	εἰπέ	μοι, παρὰ τὸν βίον ὁρᾷς;
[12]	μαθόντας οἷα ἀνθ´ οἵων ἠλλάξατο;	κατέλιπε	βασιλείαν γηΐνην, ἀλλὰ τὴν οὐράνιον
[10]	μετέχειν τοῦ βίου; οὐκοῦν παιδευσάτω	σε	ὁ θεῖος ἀπόστολος ὁ τῶν
[2]	πράγματα φέρεται; εὔκαιρον τὸ εὐφραίνεσθαι·	μετέπεσε	τὸ φαιδρὸν εἰς κατήφειαν; μεταβάλλειν
[4]	συνδρομὴν μία ψυχὴ ἐν ἑνὶ	ἐχώρησε	σώματι. καὶ ὡς ἂν μάλιστα
[5]	ἀλλήλοις ἀντιπαρεῖχον τὰς εὐφροσύνας ἀλλήλους	τε	βλέποντες καὶ ὑπ´ ἀλλήλων ὁρώμενοι·
[4]	οἰκουμένης ἁπάσης προτεταγμένῳ εἰς βίου	τε	καὶ βασιλείας κοινωνίαν συναρμοσθεῖσα μακαριστὸν
[8]	τῷ σκυθρωπῷ προκαλύμματι, θέαμα δεινόν	τε	καὶ ἐλεεινόν, δακρύων ἀφορμὴν προκειμένην
[12]	ὑποκυπτούσης, τοσούτων ἐθνῶν ὑποτελούντων, γῆς	τε	καὶ θαλάττης ἐκ τῶν οἰκείων
[5]	ὁ δὲ μικρὰν ἡγεῖτο γῆς	τε	καὶ θαλάττης τὴν ἐξουσίαν συγκρίσει
[11]	ἔχει, ψεῦδος οὐ καταμίγνυται, ἡδονή	τε	καὶ λύπη καὶ φόβος καὶ
[8]	συνειλεγμένων ὁ δῆμος ὁ ἔπηλύς	τε	καὶ ὁ ἐγχώριος οὐκ εὐφημίαις,
[13]	θυγατέρα πεποίηται. ὁρᾷς πῶς εὐγνώμων	τε	καὶ φιλόστοργος ἐν τοῖς τιμίοις
[3]	γῆ καὶ τῆς θαλάσσης ὅσον	τε	πλόϊμον καὶ ὅσον οἰκούμενον, ὦ
[5]	μαρτυρεῖ δὲ τῷ λόγῳ τά	τε	πρότερα ἀριθμὸν νικῶντα καὶ τὰ
[4]	~ἢ βούλεσθε, καθὼς ἂν οἷός	τε	ὦ, καὶ τὴν ζημίαν ὑμῖν
[3]	πανταχόθεν ἄνθρωποι, κοινῇ τῷ πάθει	ἐπιστενάξατε,	κοινῇ τοῦ θρήνου τὴν συνῳδίαν
[7]	καθ´ ἡμῶν ἡ ψῆφος ἐκράτησεν;	ὁρᾶτε	γὰρ οἵοις κακοῖς ἐν βραχεῖ
[10]	ποίας τιμωρίας οὐκ ἔστιν ἀνιαρώτερον;	ὁρᾶτε	γὰρ τοῦτον τὸν διηνεκῆ φορολόγον,
[12]	ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ	ἐποιήσατε.	εἰ οὖν ἡ περὶ ταῦτα
[12]	ἀσθενής, ἐν φυλακῇ· Ἐφ´ ὅσον	ἐποιήσατε	ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ
[12]	ταῦτα σπουδὴ βασιλείας πρόξενος γίνεται,	ἀριθμήσατε,	εἴπερ δυνατόν ἐστιν ἐξαριθμήσασθαι, πόσοι
[12]	πρὸς τοὺς δεξιοὺς ὁ κριτής)	κληρονομήσατε	τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν· τὴν
[3]	λαοί, φυλαί, γλῶσσαι. μᾶλλον δὲ	συγχωρήσατέ	μοι προσθεῖναί τι τῷ Ἀσσυρίῳ
[11]	οὐκ ἐφ´ ἡμῖν ἐστιν ἢ	ὅτε	βουλόμεθα ἢ ἐφ´ ὅσον ἐπιποθοῦμεν
[7]	ἡ ὀρφανία, γνώτωσαν τί εἶχον	ὅτε	οὐκ ἔχουσιν. μᾶλλον δὲ τί
[11]	ὡς οὐκ οἴδαμεν καὶ ἐξοικιζόμεθα	ὅτε	οὐκ οἴδαμεν. τὸ δὲ τοῦ
[8]	τοὺς πολλοὺς τοῖς λεγομένοις συνθήσεσθαι·	ὅτε	χρυσῷ καὶ πορφυρίδι κεκαλυμμένη ἐπὶ
[10]	ἀνάγκην τῆς ἐπαιτήσεως, ᾧ κἄν	ποτε	πλέον τοῦ τεταγμένου προκαταβάλωμεν, οὐδὲν
[3]	ὁ μέγας Ἰερεμίας τῇ συμφορᾷ	ποτε	τῶν Ἰσραηλιτῶν ἐπεθρήνησεν. ἐκείνων γὰρ
[10]	ἐκεῖνα καὶ πάλιν ταῦτα καὶ	οὐδέποτε	κύκλῳ περιϊόντες παυόμεθα, ἕως ἂν
[9]	ὁσίων αὐτοῦ. ~εἶδον δὲ ἐγὼ	τότε	ἕτερον θέαμα τῶν εἰρημένων παραδοξότερον·
[8]	εὐφημίαις, ἀλλὰ θρήνοις εἰσιοῦσαν ἐδέχετο)	τότε	καὶ ὁ ἀὴρ πενθικῶς ἐσκυθρώπασεν
[10]	ἀπορρήτοις τῆς βασιλείας ἡ οἴκησις·	τότε	ὄψει ὅταν καὶ σὺ προκύψῃς
[7]	ἀφ´ οὗ τὸ ἄνθος ἐβλάστησεν,	τότε	τὴν ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν τὴν
[7]	πάλιν ἐν τοσαύτῃ γεγόναμεν συμφορᾷ·	τότε	τὸ νεοθαλὲς ἄνθος ἀπωδυράμεθα, νῦν
[7]	ἐλπισθεῖσαν ὥραν, νῦν τὴν ἀκμάσασαν,	τότε	τὸ προσδοκώμενον ἀγαθόν, νῦν τὸ
[11]	δυναστείαν καὶ τὴν τιμὴν σπουδὴ	πάντοτε	ἐνεργεῖται, ὁ δὲ τῆς ἐπιθυμίας
[13]	τοὺς ἄρρενας τῷ πατρὶ προσκατέλιπεν,	ὥστε	εἶναι αὐτοὺς τῆς βασιλείας (ἐρείσματα,
[1]	ὁ ἐν τῷ μέσῳ χρόνος	ὥστε	προσεθίσαι τῷ κακῷ τὴν διάνοιαν·
[12]	ἐκείνοις ἐστίν; ἀνάγνωθι τὸ εὐαγγέλιον·	Δεῦτε	οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου
[6]	πάλιν βοᾶν ἀναγκάζομαι καί μοι	σύγγνωτε	(ὑπερβοῶντι τὸ πάθος· ὦ Θρᾴκη
[5]	χάρις· ἡ μὲν ἀρετῆς ἆθλον	εἶχε	τὸν τῆς οἰκουμένης προτεταγμένον, ὁ
[1]	τοῦ διδασκάλου προσδιορθώσασθαι, τάχα καλῶς	ἔσχε	μέχρι τοῦ νῦν κατακρατεῖν ἡμῶν

 

UCL |FLTR |Itinera Electronica |Bibliotheca Classica Selecta (BCS) | Responsable académique : Alain Meurant Analyse, design et réalisation informatiques : B. Maroutaeff - J. Schumacher Dernière mise à jour : 29/04/2009